« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
زيرنويس shine021
این فقط یه تصور غلطه، واقعاً.
'آدمای نابینا نمی‌تونن واقعاً مفهوم زیبایی رو درک کنن.'
نه.
آدمای نابینایی مثل من،
خیلی به این فکر می‌کنیم که مردم
چی رو به عنوان زیبایی می‌بینن.
من سال‌ها دنبال اون زیبایی گشتم،
کل کشور رو سفر کردم، از سنگ قبرها و یادبودها دیدن کردم،
لمسشون کردم و زیبایی‌ای که اجدادمون به جا گذاشتن رو کشف کردم.
تو خیلی چیزا رو پشت سر گذاشتی.
البته، البته.
- ولی یه چیزی هست که برام جالبه. - بله.
دستات خیلی ظریفن.
- دستام؟ - بله.
انتظار داشتم کسایی که حکاکی می‌کنن،
دستاشون پینه داشته باشه، ولی دستای تو خیلی نرمه،
کاری می‌کنی که ازشون مراقبت کنی؟
من خیلی با دقت از دستام مراقبت می‌کنم.
این دستا...
اونا مثل چشمای منن،
می‌دونی؟
من از طریق اونا می‌بینم و حس می‌کنم.
اون جای زخم چیه؟
اوه، این؟
وقتی جوون بودم آسیب دیدم...
برای ما، یاد گرفتن یه کار می‌تونه سخت باشه.
آدمای معمولی مثل ما نمی‌تونن تصور کنن
چقدر سخت بوده...
بیا یکم بحث رو عوض کنیم.
تو یه هنرمند حکاکی مهری،
ولی یه پدر مجرد هم هستی،
و پسرت الان 'حکاکی چئونگ‌پونگ' رو می‌چرخونه.
- هوم؟ - بله.
فکر می‌کنم بیننده‌های ما کنجکاو باشن درباره اون بخش از زندگیت.
چرا باید درباره اون کنجکاو باشن؟
تنها بزرگ کردن یه بچه به اندازه کافی سخته،
چه برسه به کسی که
مشکل بینایی داره.
همه سعی می‌کنن بچه‌هاشون رو خوب بزرگ کنن، حتی تو سختی.
بچه‌ها اگه بذاریشون به حال خودشون،
تقریباً خودشون بزرگ می‌شن.
بچه‌ها خودشون بزرگ نمی‌شن،
تو بزرگش کردی!
ما کنجکاویم
درباره سختی‌هات
و فکرایی که داشتی...
سخت بود.
بله.
چه فایده‌ای داره که به سختی‌ها فکر کنیم؟
راحت باش، وقت داری.
الان ساعت 3:04 بعد از ظهره.
دونگ هوان، بذار یه استراحت کوتاه بکنم.
پدر...
اونا آدمای سرشون شلوغه.
ببخشید، یه لحظه.
- معذرت می‌خوام. - باید یکم بیشتر ادامه بدیم...
ببخشید، نفهمیدم چقدر زود زمان گذشت.
- خیلی جذاب بود. - ببخشید.
بیا یه استراحت کوتاه بکنیم،
ببخشید.
- پدر، یه سیگار بکشین. - همه یه پنج دقیقه استراحت!
در اینجاست.
تقدیرنامه
دونگ هوان، پدرت واقعاً فوق‌العاده‌ست.
اون بیشتر از چیزیه که من لیاقتشو داشته باشم.
فقط به این نگاه کن!
'ایم یونگ گیو ثابت می‌کنه که معجزه واقعیه.'
چه تیتر خوبی.
این چیه؟
اوه، این؟
یه عکس قدیمیه از وقتی که اولین بار دکه حکاکیش رو باز کرد.
این تنها عکس قدیمی‌ایه که داریم.
تو دقیقاً شبیه اونی.
خب...
منم همین فکر رو کردم،
برای همین، خیلی وقت پیش، بهش گفتم چقدر شبیهشم.
بعد از اینکه اینو گفتم...
اون چی گفت؟ خوشحال شد بشنوه؟
اون فقط ساکت ایستاد و فکر کرد.
فکر کنم...
شاید داشت به ایده شباهت فکر می‌کرد،
چون از بدو تولد نابینا بوده.
درسته.
اون حتی صورت خودشم ندیده،
من هیچوقت اینجوری بهش فکر نکرده بودم.
زیرسیگاری رو کجا گذاشتی؟
بیا، بده من.
قربان، به اندازه کافی استراحت کردین؟
اوه، بله، بله.
ادامه بدیم؟
حتماً.
بیا فیلمبرداری رو ادامه بدیم!
- دوربین. - دارم میام.
ببخشید.
اصلاً.
بیا یه نمای نزدیک از دستش بگیریم.
آماده‌ست.
بیا آروم بگیریم.
زشت
پدر.
بیا.
- وقت چاییه؟ - آره.
داغه.
گرفتمش.
این مصاحبه‌ها سخته؟
چند روزه دارن کلافه‌م می‌کنن،
انگار چه خبره.
آخرین بخش خبری فقط نصف روز طول کشید فیلمبرداریش.
یکم دیگه تحمل کن، باشه؟
تبلیغ خیلی خوبیه برای استودیو،
و رفتن تو تلویزیون آسون نیست.
- درسته؟ - می‌دونم.
- اگه برای تو خوبه، فکر کنم خوبه دیگه. - آی.
ولی اون تهیه‌کننده جوونه خیلی رو مخه.
چرا باهام مثل بچه کوچیکا رفتار می‌کنه؟
همش بهم دستور می‌ده، 'این کارو بکن' یا 'اون کارو بکن!'
همه تهیه‌کننده‌ها همین‌طورین،
نذار ناراحتت کنه.
راست می‌گی.
تو سن من، یه لقمه نون درآوردن...
فقط ممنونم که دیده می‌شم.
می‌دونی گیو چیل چقدر حسودی‌شو می‌کنه؟
اون یارو بی‌پوله،
ولی همش داره می‌ره سفر.
چی؟ هنوز برنگشته
از جنوب شرق آسیا؟
نه.
خیلی ناامید شدم.
می‌تونست تو رو هم با خودش ببره، چرا تنها رفت؟
واسه چی؟ چیزی نیست که من ببینم.
شماها دهه‌هاست با هم دوستین،
سفر کردن با هم می‌تونست خوب باشه.
اون دوست من نیست.
حرفی که واقعاً منظورت نیست رو نزن.
خب، یه تماس دارم،
- یه لحظه. - باشه.
الو؟
آقای ایم دونگ هوان؟
بله، شما؟
از پاسگاه نام ایل تماس می‌گیریم.
پاسگاه؟
درباره جونگ یانگ هی تماس می‌گیریم.
اون کیه؟
جونگ یانگ هی رو نمی‌شناسین؟
اون مادرتونه.
چی؟
می‌گین این مادرمه؟
این چیزیه که ما حدس می‌زنیم.
یه کارت شناسایی با بقایا پیدا کردیم.
جسد پیدا شد
در حین خاکبرداری یه کوه برای یه ساختمون پیدا شده،
و یه سری وسایل شخصی هم پیدا کردیم.
با توجه به وضعیت بقایا،
حدود 40 سال ازش گذشته.
وضعیت جسد طوریه که
تعیین علت مرگ سخته.
تنها چیزی که می‌دونیم اینه که 40 سال پیش فوت کرده،
و تو کوه دفن شده.
سخته بگیم تصادف بوده یا نه،
ولی با توجه به نحوه دفن جسد،
احتمال یه دسیسه‌ای هم وجود داره.
با این حال، قانون مرور زمان خیلی وقته منقضی شده.
کارت ملی: جونگ یانگ هی
مراسم تدفین
زیاد کار نکن، کسی اینجا نیست به هر حال.
تویی؟
آره.
باشه.
کسی از انجمن اینجا هست؟
هنوز نه،
ولی یه تاج گل فرستادن.
- پدر. - بله؟
مگه این نبود که...
مادر فقط فرار کرد، و ما رو ول کرد؟
منم همین فکر رو می‌کردم.
من از سر کار اومدم،
و فقط تو تو اتاق بودی،
اون نبود.
و... همین.
کسی دنبالش نیومد یا چیزی شبیه به اون؟
اصلاً.
هیچکدوم از ما خانواده‌ای نداشتیم که بخوایم حرفی ازش بزنیم...
اون دشمنی هم نمی‌تونست داشته باشه، درسته؟
معلومه که نه.
مادرت آدم خیلی مهربونی بود.
می‌دونی...
چرا اینو می‌گی؟
هیچی نیست.
هوم؟
فقط...
بعد از 40 سال، یهو شنیدن اینکه فوت کرده،
فقط کنجکاو شدم، نگران نباش.
ببخشید.
مهمون داریم،
پدر. تهیه‌کننده.
- بفرمایید داخل. - بله.
باید اینو آماده می‌کردم.
اینکه این اتفاق وسط فیلمبرداری افتاد،
نمی‌دونم چی بگم.
واقعاً متاسفم بابت این موضوع.
به نظر میاد این موضوع پخش رو مختل کنه،
مشکلی نداره؟
ما نمی‌تونیم اختلال داشته باشیم.
ما تا آخرش باهاتون هستیم.
ببخشید؟
همونطور که قبلاً گفتم،
برنامه نهایی شده و به تعویق انداختنش یه گزینه نیست.
به علاوه، این لحظات ممکنه واقعی‌تر به نظر برسه
برای بیننده‌ها.
خب، ولی...
منظورم اینه که یه کم...
نگران نباشید.
ما همه چیز رو هندل می‌کنیم.
خب، ولی...
ممکنه پدرم نظر دیگه‌ای داشته باشه.
من روی شما حساب می‌کنم.
اینجا باید همونجا باشه.
بفرمایید یکم میل کنید.
الان برمی‌گردم.
سلام.
می‌تونم کمکتون کنم؟
اون باید پسرش باشه.
ما عمه‌هاتون هستیم، خواهرای یانگ هی هستیم.
بعد از اینکه از پلیس تماسی دریافت کردیم،
فکر کردیم کار درست اینه که بیایم اینجا.
به هر حال اون عمه‌م بود.
می‌فهمم.
من هم می‌خوام صمیمانه ادای احترام کنم.
از اینکه همه اومدید ممنونم.
همچنین،
ما اینجا اومدیم یه چیزی رو روشن کنیم.
پدربزرگم یه ارثیه کوچیک
برای مادرم و مادر شما گذاشت،
ولی ما حاضر نیستیم اون رو تقسیم کنیم.
ببخشید؟
طبق چیزی که مادرم بهم گفت،
مادر شما خیلی جوون خونه رو ترک کرد،
بنابراین، هیچ تعاملی با ما نداشت.
می‌فهمم، می‌فهمم.
یه کم غافلگیر شدم، ولی من به پول نیازی ندارم.
این خیلی یهویی شد...
به علاوه، صحبت کردن درباره پول تو همچین موقعیتی درست نیست.
- مشکلی نداری، درسته؟ - باشه.
خب.
- خب. - درسته.
متاسفم بابت این موضوع.
فکر کردم باهاش موافقت می‌کنی.
در این صورت، اشکالی داره این مکالمه رو ضبط کنیم؟
خواهش می‌کنم!
بعداً،
من یه اظهارنامه رسمی می‌نویسم،
و محضریش می‌کنم.
با پیک می‌فرستمش.
خوبه؟
خیلی خب.
عذر می‌خوام.
من چیزی لازم ندارم،
ولی حس بدی دارم که دارم مراسم ختمش رو
بدون عکس برگزار می‌کنم،
پس بذارید ازتون یه خواهشی بکنم.
اگه عکسی ازش دارید،
میشه لطفاً با من به اشتراک بذارید؟
هیچ عکسی نیست.
هیچ عکسی ازش نیست.
چی؟
وجود ندارن.
اون از عکس گرفتن خوشش نمی‌اومد.
صورتش یه کم
زشت بود...
فکر کنم شما ندونید.
یانگ هی
از عکس گرفتن خوشش نمی‌اومد
چون زشت بود.
اولین مصاحبه
زشت؟
منظورت از این حرف چیه؟
مگه معلولیتی داشت؟
کمبودهایی داشت،
ولی اینطور نبود که مثلاً لنگ باشه یا همچین چیزی.
فقط زشت بود، همین.
چرا هی اینو میگی؟
جدی میگم، همین الان،
گفتی وقتی بچه بود فرار کرد.
آره.
اون همینطوری از خونه فرار کرد؟
آره، بدون هیچ هشداری رفت.
این برات منطقیه؟
یه بچه کوچیک؟ بدون هیچ دلیلی فرار کنه؟
هیچوقت به چیزی مشکوک نشدی؟
حتی می‌تونست دزدیده شده باشه.
چه آدم دیوونه‌ای
یه دختر اینقدر زشت رو می‌دزده؟
اون همینطوری رفت!
یانگ هی، اون...
داستان‌های عجیب و غریبی برای همسایه‌ها تعریف می‌کرد.
چه جور داستان‌هایی؟
اون ادعا می‌کرد...
که پدر رو با یه زن دیگه دیده، هر دو لخت بودن
تو دفتر املاکش.
پس مادر عصبانی شد
و اون رو خیلی بد کتک زد.
بعدش، چند روز مریض بود،
بعدش رفت.
اون فقط نرفت،
همه‌ی جواهرات و وسایل با ارزش مادر رو برداشت.
برای مادر، اون یه دختر نبود — یه دزد بود.
این درست نیست.
اگه شوهر داره تقلب می‌کنه،
اون کسیه که باید سرزنش بشه.
بچه رو بخاطر حرف زدن کتک بزنن؟
این تقصیر مادر نیست؟
ما یه خانواده کاملاً خوشحال بودیم،
و اون دختر عجیب و غریب با شایعاتش اون رو نابود کرد،
معلومه که باید تا سر حد مرگ کتک بخوره!
اینطوری حرف نزن!
در هر صورت،
این تمام چیزیه که ما درباره یانگ هی می‌دونیم.
بعد از اون،
ما ارتباطمون رو باهاش از دست دادیم.
با همه‌ی جواهراتی که برداشت،
بیشتر از سهمش از ارث رو برداشت.
اون فقط اسماً خانواده بود.
ما با اومدن اینجا وظیفه‌مون رو انجام دادیم،
مگه نه؟
درسته، عمه.
پس باید بریم، درسته؟
آره، بریم.
بله، رئیس.
قربان، باید تو این یکی بهم اعتماد کنید.
فکر می‌کنم داستان همسرش
حتی جذاب‌تره.
یه حس قوی دارم
که به یه داستان خیلی بزرگتر رسیدیم.
مطمئنم.
این یه داستان انکارناپذیر و جذابه.
سرگرم‌کننده؟
قطعاً!
درسته.
پس من شروع می‌کنم.
باشه،
ممنون، خداحافظ.
می‌تونی اینجا وایسی.
خب...
این اولین باره که دارم یه اسکلت رو کفن می‌کنم،
ولی تمام تلاشم رو کردم که استخونها رو کنار هم بذارم.
اگه می‌خواید حرف آخر رو بزنید، لطفاً الان بگید.
چیز زیادی نیست،
یانگ هی، روحت شاد.
اگه شما دو تا چیزی برای گفتن دارید،
سریع بگید تا بتونیم بریم.
من معده‌م ضعیفه.
اگه چیزی برای گفتن نیست، بذار تمومش کنیم.
دارم حالت تهوع می‌گیرم.
جدی می‌گم...
می‌دونی چقدر طول کشید تا اینو درست کنم؟
ای بابا.
به هر حال همه‌ش سوزونده میشه.
ولی متاسفم
دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
مسیح...
پدر، نگران نباش، چیزی نیست.
حالت خوبه؟
یه لحظه.
پدر، باید یه تلفن جواب بدم.
سلام، تهیه‌کننده کیم.
سلام؟ خب...
ساختمون تجاری‌ای که پدر مادرت اولین بار اونجا همدیگه رو دیدن رو می‌دونی؟
ببخشید؟
همونی که تو عکسه، جلوی دکه تمبر.
آره، چطور؟
پرس و جو کردم و فهمیدم
اون تو یه کارخونه تو اون ساختمون کار می‌کرده
به اسم 'چئونگ‌پونگ گارمنتس'.
'چئونگ‌پونگ گارمنتس'؟
آره، آره.
'چئونگ‌پونگ اینگریوینگ'، 'چئونگ‌پونگ گارمنتس'.
جالب نیست؟
آره، فکر کنم...
با چند تا از
کارگرای کارخونه از اون موقع‌ها تماس گرفتم.
اونا گفتن مادرت رو می‌شناختن.
خب،
اگه فردا وقت داری، چطوره به ما ملحق بشی تا باهاشون گپ بزنیم؟
خوبه؟
اینطوری؟
بذار ببینم.
تو ون بمون.
از دیدنت خوشحالم.
خانم کیم،
از این لطفتون ممنونم، ولی...
خواهش می‌کنم!
نه، منظورم این نیست.
لازم نیست اینقدر پیش بری.
نه، نه.
من ذاتاً یه خبرنگارم،
کند و کاو تو یه داستان خیلی لذت‌بخشه.
بریم تو! بزرگترا منتظرن.
باشه؟ بیا بریم.
دومین مصاحبه
عصر بخیر.
سلام.
بفرمایید بشینید.
چی براتون بیارم؟
هرچی باشه خوبه.
آبمیوه عالی میشه.
خیلی خب.
من کیم سو-جین هستم،
تهیه‌کننده‌ای که باهاتون تماس گرفت.
بفرمایید.
و ایشون کی هستن؟
این، ام...
من نویسنده‌ام.
- نویسنده؟ - واقعاً؟
بله، نویسنده ما.
پس شما تهیه‌کننده تلویزیون هستید؟
این برای خبره؟
بله، یه همچین چیزی.
ما داریم درباره داستان خانم جونگ یانگ-هی تحقیق می‌کنیم.
بقایای جسدش نزدیک کارخونه لباسی پیدا شده
که شماها قبلاً اونجا کار می‌کردید.
به نظر میاد حدود 40 سال پیش فوت کرده.
وای خدای من...
وقتی زنگ زدید،
فکر کردیم یه جای دور فوت کرده.
اون موقع‌ها یهو غیب شد، برای همین فکر کردیم فرار کرده.
به نظر میاد یه بدبختی وحشتناکی سرش اومده.
وای خدای من...
یه روز دیگه نیومد کارخونه؟
آره، برای همین فکر کردیم فرار کرده.
آیا کسی
تو کارخونه بود
که بهش نزدیک باشه؟
خب،
تنها کسی که به 'دونگ اوگر' نزدیک بود،
اون مرد نابینایی بود که آخرش باهاش ازدواج کرد.
"'دونگ اوگر'"؟
این...
ما بهش می‌گفتیم "'دونگ اوگر'"،
بخاطر صورتش و اینا.
ای بابا.
هیچ‌کس واقعاً شبیه مدفوع نیست،
ولی یه دلیلی پشت این اسم مستعار بود.
چه دلیلی؟
نمی‌تونم...
ای بابا، می‌تونی بهم بگی.
همه‌ش تو گذشته‌ست.
اون موقع‌ها،
همه‌چی خیلی شلوغ بود.
یه دوره رونق واقعی بود.
خیلی سرمون شلوغ بود، هر روز یه گردباد بود.
کشور داشت به معنای واقعی کلمه پیشرفت می‌کرد.
'چئونگ‌پونگ گارمنتس'
یانگ-هی! این همه مدت کجا بودی؟!
زود باش و پارچه رو بیار!
بجنب دیگه!
هی،
گفتم اینا رو جمع کن.
کل روز رو داری با اینا ور میری!
ببخشید، رئیس...
متاسفم، ولی...
میشه برم دستشویی...؟
داریم تو کار غرق میشیم، وقت نداریم!
م-متاسفم...
خیلی واجبه...
یه دقیقه دیگه برگرد اینجا.
ممنونم.
دستشویی
اون حرفش رو جدی گرفت،
و وقت نداشت بره دستشویی.
احمقانه آخرش شلوارش رو کثیف کرد.
حالا تمیزش کن!
چه صحنه عجیب و رقت‌انگیزی بود.
قیافه‌ش به اندازه کافی بد بود،
بعد شلوارش رو هم کثیف کرد...
بعد از اون همه بهش می‌گفتن "'دونگ اوگر'".
دقیقاً چه شکلی بود
که مردم اینقدر درباره ظاهرش حرف می‌زدن؟
نقص صورتی چیزی داشت؟
سخته توصیف کنم چه شکلی بود...
به هر حال، خوب نبود. زشت بود.
پس می‌دونید...
ممکنه عکسی ازش جایی مونده باشه؟
- عکس؟ - عکس...
خب...
اون موقع‌ها، ما زیاد عکس نمی‌گرفتیم.
البته وقتی استخدام می‌شدی باید یه عکس ارائه می‌دادی.
ممکنه هنوز اون عکسا وجود داشته باشن؟
خیلی وقت پیش بوده،
بعید می‌دونم هنوز باشن.
آیا...
کسی بود که ازش کینه داشته باشه؟
مردم ازش بدشون میومد چون کثیف بود
و شبیه هیولا بود،
ولی خیلی مهربون بود، هیچوقت دشمن درست نکرد.
درسته.
با وجود همه‌چی، با اون معلول نابینا ازدواج کرد.
احتمالاً زندگی شادی داشته.
نه،
فکر کنم یه چیزی بینش بود...
با رئیسمون.
آره، البته.
دقیقاً چه اتفاقی با رئیس افتاد؟
حرفشو نزنید.
اون مرد خوبی بود،
هیچ کاری با 'دونگ اوگر' نمی‌کرد.
اون دلیل اینه که اون موقع‌ها از گشنگی نمی مردیم، می‌دونید.
میشه بهم بگید، لطفاً؟
اشکالی نداره.
باید از 'جین-سوک' درباره اون بپرسید...
ببخشید؟ کی؟
هی،
باید یه چند تا چیز رو بررسی کنم.
یه سری اطلاعات فوری لازم دارم.
باید یه رئیس کارخونه لباس از دهه 1970 پیدا کنم.
باشه، پس اطلاعات تماس رو برام بفرست.
آره، پیامک کن.
ممنون، خداحافظ.
اون سریع‌ترین حفاریه که می‌شناسم،
زود یه سرنخ پیدا می‌کنیم.
خانم کیم، بیاید این کار رو نکنیم.
من از اینجا به بعد خودم پیگیری می‌کنم، یه مسئله خانوادگیه.
نه، اصلاً.
واقعاً برای من زحمتی نیست.
من اول میرم.
فردا بهتون زنگ می‌زنم.
مراقب باشید.
ممنون.
- مراقب باشید! - خداحافظ.
بریم.
'ایم یونگ-گیو'
'معجزه زنده کره: ایم یونگ-گیو'
'نمایشگاه حکاک نابینا ایم یونگ-گیو'
فردا 'لی جین-سوک' رو تو خونه‌ش می‌بینیم.
منم رئیس کارخونه رو پیدا کردم. فردا می‌بینمتون!
مصاحبه سوم
تهیه‌کننده کیم سو-جین
خب؟
چی می‌خواید بدونید؟
ما اومدیم درباره روزهای آخر خانم جونگ یانگ-هی بشنویم.
صبر کنید...
مادر من چه ربطی به
این جونگ یانگ-هی داره که شما این همه راه اومدید؟
- خب... - اون دستیار خیاطی من بود.
چند سالی از من بزرگتر بود.
من ازش خیلی کار می‌کشیدم.
اگه واقعاً اون موقع مرده...
پس یه بخشیش تقصیر منه.
من واقعاً باهاش بد بودم.
اون هیچوقت شکایت نمی‌کرد،
و فقط در سکوت کار می‌کرد.
خانم لی...
هنوز نرفتی؟
چرا... چرا گریه می‌کنی؟
یانگ-هی...
نمی‌دونم چیکار کنم.
دیدن یانگ-هی اون موقع
باعث شد بخوام همه چیز رو اعتراف کنم.
اون حرومزاده رئیس
اون...
بهم تجاوز کرد.
چی؟
به کی می‌تونستم بگم؟
اون همیشه به موقع بهمون پول می‌داد،
حتی پاداش هم می‌داد.
همه بهش می‌گفتن فرشته.
سلام.
- هی، شما دو تا! - سلام.
اینجا وایستید.
ازتون عکس می‌گیرم، بیاید.
صاف وایستید.
بفرمایید.
یک، دو، سه.
چه قشنگ!
یه دونه دیگه بگیریم. یه ژست دیگه بگیرید.
مثل 'میس کره'.
عالیه.
یک، دو، سه.
چه قشنگ.
ممنون.
خداحافظ.
خیلی خجالت‌آوره.
من عکس‌ها رو براتون چاپ می‌کنم، باشه؟
متاسفم...
حتماً حکاکی مهرها به اندازه کافی سخته
و من مجبورتم 'دونگ-هوان' رو هم تماشا کنی.
بس کن.
مراقبت از بچه‌م
مسئولیت منم هست.
من زود پول جمع می‌کنم
تا تو بتونی کارت رو ول کنی،
و روی بزرگ کردن 'دونگ-هوان' تمرکز کنی.
چیزی شده؟
نه، هیچی نیست...
ولی عزیزم،
اگه یه آدم بد ادای آدم خوب‌ها رو دربیاره،
اون آدم بده؟ یا خوب؟
داری درباره چی حرف می‌زنی؟
هیچی ولش کن.
صبح بخیر.
آره.
خیاطت دوباره بدون خبر نیومد سر کار.
واقعاً باید به رئیس بگم یکی دیگه رو جاش بیاره.
درست وسط شلوغ‌ترین موقع‌ها، جدی میگم.
چی؟
سعی کردی باهاش تماس بگیری؟
شاید مریض شده.
یهویی یکی جدید استخدام کنیم.
'دونگ اوگر'.
معلومه ازدواجت خوب پیش میره.
حالا نظر میدی؟
حتماً اون علیل نابینا داره باهات خوب رفتار می‌کنه.
الان وقت این نیست که تو دماغتو تو کار ما فرو کنی.
بیخیال.
گوش کن.
یه خیاط جدید از فردا شروع می‌کنه.
'دونگ اوگر'، تو کمکش می‌کنی.
چی؟ خانم لی چی؟
اون دو روزه نیومده سر کار،
اینجوری به ددلاین تحویل نمی‌رسیم.
رئیس از قبل تصمیم گرفته که دیگه نیست، همینقدر بدونید کافیه.
رئیس اینو گفت؟
برگردید سر کارتون.
هی.
هی، هی!
کجا داری میری؟!
لعنت.
لعنتی، چیه؟
چی؟
رئیس.
درسته که دارید خانم 'لی جین-سوک' رو اخراج می‌کنید؟
چی؟
نمی‌تونید این کارو بکنید.
توروخدا...
اصلاً داری چی میگی؟
من دارم سعی می‌کنم با هم از این وضعیت رد شیم، برو بیرون.
ولی...
خانم 'لی جین-سوک'...
شما می‌دونید چرا اون نمیاد سر کار.
می‌خوای همینطور چرت و پرت بگی؟
ولی شما،
یه کار وحشتناکی باهاش کردید،
واسه همینه که دیگه نیومد.
تو زنیکه عوضی.
جرأت نداری با من اینطوری حرف بزنی!
برو بیرون.
برو بیرون!
اون باید همونجا تمومش می‌کرد،
اصلاً به اون ربطی نداشت.
چقدر احمقانه...
عزیزم.
داری چیکار می‌کنی؟
اوه، هیچی.
به شما دوتا نگاه کن!
- بذار ازتون یه عکس بگیرم. - بریم.
کجا دارید میرید؟
این دخترا خیلی خجالتی‌ان.
مدیرعامل پوشاک 'چئونگ‌پونگ'، 'بک جو-سانگ'
یه منحرفه که به دخترا تعرض جنسی می‌کنه
"...که به دخترا تعرض جنسی می‌کنه."
ای بابا.
لعنت بهت.
حرومزاده،
چطوری این جنده‌ها رو مدیریت کردی
که اجازه بدن این اتفاق بیفته؟
آدم بی‌مصرف.
همه‌ی اون جنده‌ها رو اخراج کن.
چی؟
برو بیرون و همه‌ی اون جنده‌ها رو اخراج کن!
بله قربان.
'دونگ اوگر'!
جرأت داری بعد از گندی که زدی اینجا کار کنی؟
بعد از گندی که زدی؟
"گندی که زدم"؟
دقیقاً چه غلطی کردم؟
تو حرومزاده‌ی روانی.
به رئیسمون توهین می‌کنی و انتظار داری پول بگیری؟!
برو بیرون، زنیکه.
باشه، ولی خانم لی چی؟
اونم اخراج می‌کنید؟
آره، 'دونگ اوگر'!
هیچ‌کدومتون دیگه نمی‌تونید اینجاها کار پیدا کنید، پس گورتونو گم کنید.
صبر کن، اون مقصره،
و اون بهت دستور داده این کارو بکنی؟
چرا جهنم برات مهمه؟!
من با رئیس صحبت می‌کنم.
وای خدا. اگه بری...
خانم لی...
دیگه کافیه، زنیکه.
فکر کردی کی هستی؟
لعنت...
'یانگ-هی' نمی‌دونست.
اگه یه چیزی شبیه این بنویسی
مردم روی متجاوز، 'بک'، تمرکز نمی‌کنن،
خیلی بیشتر کنجکاون بدونن کی مورد تعرض جنسی قرار گرفته.
خیلی خجالت می‌کشیدم که مردم بدونن.
'یانگ-هی'...
فقط می‌خواست بهم کمک کنه.
اون حرومزاده احتمالاً به همون روال به زندگیش ادامه داد.
چون خجالت من مثل بخشش اون عمل کرد.
اگه 'یانگ-هی' به دست اون مرده،
شاید تقصیر من بوده
که اجازه دادم این اتفاق بیفته.
بزن بریم.
بزن بریم سراغ اون حرومزاده، 'بک'.
چطور تونست با اون زن بی‌گناه اون کارو بکنه...
دلت برای مادرت نمی‌سوزه؟
باید ازش بپرسیم چرا این کارو کرده.
اینطور فکر نمی‌کنی؟
باید تاوان کاری که کرده رو پس بده.
مصاحبه چهارم
کسی خونه هست؟
سلام آقا.
ما از طرف تلویزیون اومدیم.
چرا... تلویزیون؟
اومدیم ازتون یه سوال بپرسیم.
اسم شما 'بک جو-سانگ' هست، درسته؟
گورتونو گم کنید، آشغال‌ها...
آقا، اتفاقی
کسی به اسم 'جانگ یانگ-هی' رو یادتون هست؟
کی؟
اون تو کارخونه‌ی لباسی
که مال شما بود کار می‌کرد.
بعضی وقتا بهش می‌گفتن 'دونگ اوگر'.
می‌دونم... اون زنیکه زشت.
اوه، یادتونه؟
معلومه، چطور می‌تونم فراموش کنم؟
یه زنیکه زشت که جایگاه خودشو نمی‌دونست.
یادتونه.
ما اینجا هستیم
تا درباره‌ی روزهای آخر 'جانگ یانگ-هی' اطلاعاتی به دست بیاریم.
آقا.
اگه چیزی می‌دونید، لطفاً صادقانه بهمون بگید.
ضمناً، قانون مرور زمان هم منقضی شده.
نباید منقضی می‌شد!
اون حرومزاده رو نگرفتن؟
کدوم 'حرومزاده'؟
اون علیل نابینا زنشو کشت.
لعنتی، هنوز نفهمیدن؟
اون حرومزاده، خیلی زرنگه.
اون حرومزاده...
سعی کن بفهمی، باشه؟
هی.
رئیس.
اینجاست، اینجاست!
شب بخیر.
- بیا اینجا، وسط بشین. - بله، بله، بله.
خودشه!
بیا اینجا.
- بیا، اینو شل کن. - باشه...
ولش کن.
- آره... - اینجا بشین.
- بیا اینجا. - دستشو بگیر.
بیا، بیا.
- جدی میگی؟ - آره.
پس این همون مرد نابیناییه
که مُهر می‌سازه؟
معلومه که هست!
اون با اینکه اصلاً نمی‌تونه ببینه اینقدر خوبه؟
- همینو میگم دیگه! - خیلی جالبه.
اون تو کوچه‌ی نزدیک کارخونه‌ی من مُهر می‌سازه،
و مُهراش درجه یک‌ان.
وای.
میشه نشونمون بدی؟
آره، 'یئونگ-گیو'،
یه نمایش بده.
چطوری اینجا این کارو بکنم؟
نشونمون بده!
اگه بیای دم دکه،
بهت قیمت خوب میدم.
'یئونگ-گیو'.
فقط اینجا یه کم نشونش بده.
خوبه.
خب، کی مُهر میخواد؟
من! من!
خب، یه دونه برای مادام 'جانگ' درست کن.
لطفاً "'جانگ می-سوک'".
- باشه، باشه. - 'جانگ می-سوک'.
ببین، ابزاراش دارن میان بیرون.
پس اینطوری وسایلتو حمل می‌کنی؟
اینو ببین.
همین الان تموم شد. صبر کن تا ببینی.
همش تموم شد.
خوبه!
بذار ببینیم.
'جانگ می-سوک'
اون واقعاً نابیناست؟
دیدی؟
این یارو محشره!
چطوری بدون اینکه بتونه ببینه اینقدر حروف قشنگ حک می‌کنه؟
فوق‌العاده‌ست.
بهش هدیه بده.
مال من، مال من.
اون داره تظاهر می‌کنه که نابیناست، مگه نه؟
عمراً.
اون از کجا می‌فهمه
که حروف قشنگن یا نه، بدون اینکه ببینه؟
واسه همینه که اینقدر فوق‌العاده‌ست، مرد!
ولی چیزی که واقعاً درباره‌ی این مُهرا شگفت‌انگیزه اینه،
بده من.
اگه از این رو یه قرارداد استفاده کنی،
هیچوقت به هیچ مشکلی برنمی‌خوری.
عالیه.
- آره؟ - آره.
این فقط یه مُهر معمولی نیست.
قدرت طلسم داره.
داری از خودت درمیاری...
اگه مُهر میخوای، همیشه از 'یئونگ-گیو' بخر!
ممنونم.
'یئونگ-گیو'! یه آبجو بخور، مرد.
صبر کن، من اینو برات خالی می‌کنم.
یه خنک حسابی بزن.
ای وای.
من دارم برات می‌ریزم
چون تو باهوش و فوق‌العاده‌ای.
خب، بزن به سلامتی!
خوبه.
بفرما.
خوبه...
خیلی خوبه.
چقدر خوب می‌خوره.
زور نزن. خفه میشی!
- یه کم خوراکی هم بهش بدید. - بفرمایید، بگو آ.
دهنتو باز کن!
آقای 'بک'، شرط می‌بندم موفقیت شما
به خاطر مُهر این یاروئه.
بهت گفتم، مُهرهای اونه!
'یئونگ-گیو'.
بله، قربان؟
رفیق، بهتره منو به چشم یه خیر ببینی، فهمیدی؟
معلومه که می‌بینم.
لعنتی...
احمق‌های بی‌شعور...
رئیس.
بله؟
همه چی روبه‌راهه؟
من همیشه خیلی از شما ممنونم، قربان.
رفیق.
اصلاً می‌دونی زنت داره این اواخر منو اذیت می‌کنه؟
ببخشید؟
تو تحریکش کردی؟
نه!
ابداً! من هرگز این کارو نمی‌کنم، قربان!
ق-قربان،
بهش میگم دست برداره، باشه؟
لطفاً عصبانی نشید.
آشغال‌های بی‌ارزش...
کشتن شماها...
آسون‌تر از پایین کشیدن شلوارم تو دستشوییه.
بله، کاملاً.
نامرد نمک‌نشناس...
- رفیق. - بله؟
بزن بالا.
عزیزم.
داری چیکار می‌کنی؟
آه، هیچی نیست...
چطوری تونستی این جنده‌ها رو مدیریت کنی،
که اجازه بدن این اتفاق بیفته؟
همه‌ی اون جنده‌ها رو اخراج کن.
چی؟
برو بیرون و همه‌ی اون جنده‌ها رو اخراج کن!
بله، قربان.
لعنت به این احمق‌های بی‌ارزش...
اون جنده‌ها از حدشون گذشتن...
این 'بک' از 'چئونگ‌پونگ'ه.
من اینجا تو یه دردسر جدی افتادم.
چند تا آدم می‌تونی برام جمع کنی؟
کی اونجاست؟
کسی اونجاست؟
شماها کی هستید؟
تو کی هستی؟
آیا...
آقای 'بک'... همه‌ی شما رو فرستاده؟
چ-چی شده؟
عزیزم!
این کارو نکن!
لطفاً دست نگه دارید.
لطفاً این کارو نکنید. بذارید بریم.
رحم کن!
قربان، متاسفم! لطفاً!
دیگه هیچوقت این کارو نمی‌کنم.
ما رو ببخش، لطفاً این کارو نکن!
قربان!
کافیه.
لطفاً بهمون رحم کنید...
شماها حتماً گرسنه‌اید، بریم یه چیزی بخوریم.
عزیزم...
عزیزم؟
لطفاً کمک کنید.
کسی اونجا نیست؟!
کمک!
لطفاً کمک کنید...
داری چه غلطی می‌کنی؟! روانی!
من چه اشتباهی کردم؟ بهم بگو!
یا خدا.
- من چه اشتباهی کردم؟! - کسی بیرون نیست؟!
اونو از من جدا کنید!
لعنتی...
اون جنده‌ی روانی.
به نظر می‌رسید اون احمق‌ها
به نظر می‌رسید اون احمق‌ها گند زدند به کار، برای همین پسشون فرستادم.
گفتم کاری کنید که چند روز نتونه از جاش بلند شه.
گفتن یارو لنگه هم سر و کله‌اش پیدا شد.
عجیب نیست؟
نیازی نبود بکشیش.
کسی چیزی ندید، کسی چیزی ندید...
خودتو جمع کن...
اون لنگه
حتی نتونست درست و حسابی از شر جسد خلاص شه،
برای همین نوچه‌هام ترتیبشو دادن،
و حتی براش مراسم ختم هم گرفتن.
فکر کنم این کارو کردن که تقصیرها گردن اونا نیفته.
احتمالاً انقدر عمیق دفنش کردن
که یارو لنگه هیچوقت به خاطر قتل گیر نیفته.
اون باید از ما تشکر کنه.
عمراً.
دروغ نگو...
به من دروغ نگو.
'دونگ-هوان'، بسه دیگه، خواهش می‌کنم، نکن!
حقیقت رو بگو. تو کشتیش، مگه نه؟!
این کارو نکن!
حرومزاده‌ی منحرف!
بسه دیگه!
تو کشتیش.
تو کشتیش، کار تو بود!
این راه حل کردن مسائل نیست!
جدی میگی؟
مصاحبه‌ی پنجم
نمی‌دونستم خونه‌ای. خیلی ساکتی.
این اواخر چیکار می‌کردی؟
برو یه کم بخواب.
پدر.
بله؟
امروز یه مردی رو دیدم به اسم 'بک جو-سانگ'.
کی؟
یه چیز خیلی عجیب بهم گفت...
تو مادرو کشتی؟
اما، پدر...
چرا این کارو کردی؟
چرا؟
اون موقع‌ها، زندگی خیلی سخت بود.
از وقتی بچه بودم،
تنها چیزی که یادمه اینه که مسخره‌ام می‌کردن و کتکم می‌زدن.
چون نمی‌تونستم ببینم...
وقتی می‌خواستم یاد بگیرم چطوری مُهر درست کنم،
بی‌دلیل کتک می‌خوردم.
فقط... یه جهنم واقعی بود.
ولی با نخوردن، خرج نکردن، پس‌انداز کردم
و تونستم...
یه دکه کوچیک باز کنم.
حکاکی مُهر
فکر می‌کردم
می‌تونم ده برابر سختی‌هایی که تا حالا کشیدم رو تحمل کنم.
زود باش،
یه لبخند گنده بزن!
چرا می‌خوای از کسی عکس بگیری که حتی نمی‌تونه ببینه؟
وقتی لبخند می‌زنی خیلی خوب به نظر می‌رسی.
زود باش، لبخند بزن!
- یک. - این طرف رو نگاه کنم؟
آره، خوبه.
خیلی خب، یک،
سه!
خیلی خوبه.
هی، منظورم اینه،
خیلی تاثیرگذاره، این کار رو انجام می‌دی با اینکه نمی‌تونی ببینی.
هی.
وقتی یه نفر مثل تو رو می‌بینم که اینقدر سخت کار می‌کنه،
شگفت‌انگیزه، واقعاً بهت احترام می‌ذارم.
گوش کن، من این عکس رو قاب می‌کنم
به عنوان هدیه افتتاحیه.
وقتی حسابی پولدار شدی، بذارش بهترین جا،
فهمیدی؟
- قربان؟ - بله؟
من، اِ...
ممنونم.
- سخت کار می‌کنم. - خوبه.
خوبه.
- آره، سخت کار کن! - بله، قربان!
- حسابی پولدار شو. - ممنونم!
- خب، من باید برم. - بله، قربان!
- مراقب خودت باش، رئیس. - خداحافظ.
اوه مرد...
اما اوضاع اونجوری که برنامه‌ریزی کرده بودم پیش نرفت.
هیچ‌کس به یه مرد نابینا که مُهر حکاکی می‌کنه اهمیت نمی‌داد.
تنها چیزی که گیرم می‌اومد تماشاچی‌های کنجکاو بودن
یا آدم‌هایی که دعوا راه می‌انداختن تا ببینن می‌تونم این کارو انجام بدم یا نه.
اون موقع بود که مادرت رو دیدم.
حروف‌نگاری
خیلی قشنگه...
قشنگه؟
پس یه مُهر می‌خوای؟
نه...
خیلی دوست دارم...
اما الان به مُهر نیازی ندارم.
شاید بعداً... بعداً، خیلی دوست دارم یکی داشته باشم.
نه، اشکالی نداره.
نظرت در مورد این چیه؟
تو اولین مشتری من هستی
بعد از اینکه این دکه رو باز کردم
نظرت چیه یه دونه مجانی درست کنم؟
واقعاً؟
البته.
بذار ببینم.
اسمت چیه؟
'یونگ-هی' هستم.
'یونگ-هی'.
'جانگ یونگ-هی'.
اون موقع بود که اسمش رو فهمیدم.
'جانگ یونگ-هی'.
چه اسم قشنگی.
چه اسم قشنگی داری.
چون تو اولین مشتری منی،
یه چیز خیلی خاص درست می‌کنم.
باشه.
اینجا تو کارخونه کار می‌کنی؟
بله.
بذار ببینم... باشه.
حالا، خودت مُهر بزن.
درست همینجا.
بزن تو جوهر، بعد فشارش بده.
بالا و پایین ببرش،
و اینور و اونور.
خوبه.
'جانگ یونگ-هی'.
چطوره؟
خیلی... قشنگه.
واقعاً؟
این کاغذ رو هم بگیر.
یادت نره تبلیغ کنی.
بله.
بعد از اون روز،
میومد، باهام گپ می‌زد،
و برام توپک برنجی و خوراکی می‌آورد.
ناهار نخوردی، درسته؟
یکم اضافه درست کردم...
این چیه؟
فقط یکم توپک برنجی.
لازم نبود...
برای اولین بار تو زندگیم،
یه نفر به من علاقه نشون داده بود.
فقط شنیدن صدای 'یونگ-هی'
باعث می‌شد قلبم تند بزنه.
تپش-تپش.
- ممنونم. - خواهش می‌کنم.
- بازم ممنون! - باشه...
خیلی حسودیم میشه، 'یونگ-گیو'.
ببین چه دختر خوشگلی داره بهت نخ میده.
می‌دونم، ها؟
حتماً خیلی برات سخته که
همچین خوشگلی رو نمی‌تونی ببینی.
زودتر تورش کن
قبل از اینکه یکی دیگه این کارو بکنه.
ازش بخواه باهات زندگی کنه!
نذار از دستت در بره و بعدش پشیمون شی.
چه خوش شانسی.
این چه بوییه؟
شنیدن این حرفا منو مضطرب کرد،
و ترسیدم.
یه جوری جرئت کردم
و ازش خواستم باهام زندگی کنه.
قول دادم ازش مراقبت کنم.
و مادرت هم قبول کرد.
واقعاً نمی‌تونستم باور کنم اینقدر خوش شانسم.
بیاید، یه دست براشون بزنید!
فضیلت زندگی زناشویی چیه؟
بچه زیاد داشتن، درسته؟
ببین این چطوری داره نیشش رو باز می‌کنه!
کی این اتفاق می‌افته، ها؟
- شب! - شب، شب.
هی، 'یونگ-گیو'، تو خیلی خوش شانسی.
برای تو همیشه شبه!
چون عروسی توئه،
بذار یه عکس ازت بگیرم.
- صاف وایسا. - خوبه، خوبه.
- آماده. - کجا رو نگاه کنم؟
'یونگ-گیو'، این طرف رو نگاه کن.
خب، یک...
اون موقع بود که اولین رویای واقعیم رو شکل دادم.
اینکه مطمئن شم 'یونگ-هی' هیچ وقت مورد بی‌احترامی قرار نگیره
و بتونه یه زندگی شرافتمندانه داشته باشه.
هیس هیس...
گرسنته؟
مامان هنوز برنگشته.
من برگشتم.
'دونگ-هوان' حتماً خیلی گرسنه‌شه.
بفرمایید.
بعد از به دنیا اومدن تو،
به زور می‌تونستیم
با کار کردن هر دومون یه لقمه نون بخوریم.
البته بد نبود،
اصلاً بد نبود.
تا اینکه یه شب،
'گیو-چیل' برای کار اون اطراف بود و یه سر زد.
- ممنون خانم. - خواهش می‌کنم.
بفرمایید، یکم از این بخورید.
باشه.
قلب مهربونی داره؟
آره، البته که داره.
یه آدم نابینا مثل من که یه زن با این قلب مهربون پیدا می‌کنه،
یه نعمته، واقعاً همینه!
تنها حسرتم اینه که هیچ وقت نمی‌تونم صورتش رو
با چشمای خودم ببینم.
مهم اینه که قلب مهربونی داشته باشه.
شاید بهتره که هیچ وقت صورتش رو نبینی.
تو یه حرومزاده‌ای...
هی، تو.
تنها آرزوم اینه که فقط یه بار صورتش رو ببینم.
زر نزن.
نه، واقعاً.
بهتره که صورتش رو نبینی.
چی داری میگی؟
تا حالا کسی چیزی بهت نگفته؟
درباره صورتش؟
و اون عوضی...
بالاخره گفتش.
اینکه صورت مادرت
خیلی زشته، مثل یه هیولا.
اون موقع بود که همه چیز رو فهمیدم.
اون حرومزاده‌ها،
نه، اون آشغال‌ها داشتن منو مسخره می‌کردن.
همیشه منو مسخره می‌کردن.
از بچگی، منو مسخره می‌کردن و تحقیر می‌کردن،
من خیلی تلاش کردم که ازش رها شم.
اما بعدش...
فقط داشت اتفاق می‌افتاد.
بارها و بارها!
یه هیولا...
چرا؟
فکر می‌کنی نمی‌تونم تشخیص بدم چی قشنگه و چی زشته؟
ممکنه مردم تو خفا منو دست کم بگیرن،
اما چرا جلوم تعظیم می‌کنن؟
چون کنده‌کاری‌هام قشنگن.
خیلی قشنگن.
می‌دونم.
چیزای قشنگ مورد احترام و تحسین قرار می‌گیرن.
چیزای زشت تحقیر می‌شن.
همه اینا رو می‌دونم.
اون موقع بود که شروع کردم به دیدن چیزایی که قبلاً متوجه‌شون نشده بودم.
همه چیز.
آخرش، حتی مادرت هم منو فریب داد.
اون چقدر منو دست کم گرفته بود؟
اون فقط برای مسخره کردن من بهم نزدیک شد.
اگه پیشش می‌موندم،
حس می‌کردم هیچ وقت نمی‌تونم از این تحقیر فرار کنم.
مهم نبود چقدر تقلا می‌کردم، فایده نداشت.
نمی‌تونستم با اون زن زندگی کنم.
حتی وقتی با آقای 'بک' دعوا کرد،
چرا کارها رو برای من اینقدر سخت کرد؟
بهش گفتم تمومش کنه،
ولی اون فقط برای اذیت کردن من به کارش ادامه می‌داد.
لطفاً فقط بمیر.
فقط بمیر، بمیر...
یکی، لطفاً اون رو برای من بکشه.
بکشش...
مهم نبود چقدر دعا می‌کردم،
اون هیچ وقت قصد نداشت منو ترک کنه.
حتی بعد از کتک خوردن، بازم برمی‌گشت.
هیچ وقت فکر نمی‌کردم من کسی باشم که اون رو می‌کشه.
هیچ وقت بهش فکر نکرده بودم.
هیچ وقت.
دوباره رفتی پیش رئیس؟
رفتی؟
رفتی؟!
می‌دونی...
چرا...
چرا همش دردسر درست می‌کنی؟!
من چی... من چه اشتباهی کردم؟
برای رضای خدا!
عزیزم.
لطفاً...
فقط سرت به کار خودت باشه!
مثل یه موش کوچولو،
بیا فقط آروم زندگی کنیم...
از وقتی بچه بودم،
همیشه منو مقصر می‌دونستن.
که من مشکل داشتم.
برای همین فکر کردم باید طوری زندگی کنم که انگار هیچی نمی‌بینم و هیچی نمی‌دونم.
یه مدتی، واقعاً سعی کردم اینطوری زندگی کنم.
ولی تو...
تو با من مهربون بودی.
بسه دیگه.
تو به من جرئت دادی.
به خاطر تو.
تو فقط...
فقط منو زشت ندیدی.
لعنتی.
خفه شو،
تو یه عوضی احمقی!
اگه ذره‌ای وجدان داشتی،
جرئت نمی‌کردی این حرفو بزنی، تو یه عوضی.
هیچ کس هیچ وقت نمی‌فهمه.
نه... به هر حال هیچ کس اهمیت نمی‌ده.
'دونگ-هوان'.
با دستای خالی خودم،
تحقیر رو که به زور وارد زندگیم شده بود بیرون کردم.
بدون اینکه کسی بفهمه.
'دونگ-هوان'.
می‌فهمی، مگه نه؟
راستش، شاید همه اینا برای تو هم بوده.
باید اینو بفهمی. درسته؟
بیا اینجا.
پسر، بیا اینجا.
من فقط می‌خواستم چیزای خوب رو به تو منتقل کنم.
باید بفهمی.
بیا اینجا.
من تو رو نمی‌فهمم.
فقط نمی‌تونم.
اگه نفهمی، پس هیچی نیستی جز یه انگل.
چی؟
یه انگل که از همه چیز تغذیه می‌کنه
که من کل زندگیم براش کار کردم.
باید بفهمی.
تو یه قاتلی.
نه! کی قاتله؟ نه، لعنتی!
من نه!
قانون مرور زمان منقضی شده!
فکر می‌کنی اینو نمی‌دونم؟!
من یه معجزه زنده کره‌ام!
مردی که دنیا رو از طریق نوک انگشتاش می‌بینه.
یه معجزه زنده...
من قاتل نیستم.
آخرین حرف
تو پدرتو خیلی تحسین می‌کردی،
مطمئنی؟
من یه سری قسمت‌های غیر ضروری رو پاک کردم.
ببخشید؟
لطفاً مطمئن شید که مستند به خوبی جمع می‌شه.
می‌دونی، پدرم...
اون یه معجزه زنده کره‌است برای غلبه بر چنین دوران سختی.
پس، لطفاً...
من بهت امید دارم.
تو شبیه اونی.
ببخشید؟
پدرت.
تو امروز بیشتر بهش شبیه شدی.
من دیروز یکم بیشتر با 'بک جو-سانگ' صحبت کردم.
همه اینا آثار منن.
اونا آثار هنری هستن.
چرا از 'جانگ یانگ-هی' عکس نگرفتی؟
یه دونه هست.
من گرفتم
از همه کارمندای جدید عکس شناسایی گرفتم.
'اون-سوک'، حسابی بخند!
یکم بالاتر نگهش دار.
آره، نزدیک‌تر به سینه.
خیلی قشنگه، همینه.
خب، بخند، یک،
دو،
سه!
*جونگ یانگ هی*
خیلی خوشگله.
تموم شد، برو.
بعدی.
هی، جونگ یانگ هی.
چرا موهات برای عکس شناسایی بازه؟
ببندش تا صورتت بهتر دیده شه.
خیله خب، بریم برای عکس.
لبخند بزن.
سیب.
یک،
دو،
سه!
این عکس مادرتونه.
البته، اگه هنوزم مایل باشید.