« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
‫قانون مجازات
‫زنا و تجاوز، ‫۱۸ ماه حبس دارن.
‫در صورت آسیب‌دیدگی، مجازات یه درجه سنگین‌تر می‌شه.
‫شروع به سرقت، ‫۵۰ ضربه شلاق داره.
‫بسته به مقدار دزدی، مجازات می‌تونه ‫از شلاق تا تبعید با اعمال شاقه متغیر باشه.
‫کسایی که به صورت شخصی سکه ضرب کنن، ‫به تبعید محکوم می‌شن.
‫کارمندایی که رشوه بگیرن و ‫قانون رو تحریف کنن، شلاق می‌خورن.
‫توطئه برای قتل یه ‫کارمند دولتی، مجازاتش تبعیده.
‫اگه قربانی زخمی بشه، ‫مجازاتش اعدام با طناب داره.
‫اگه قربانی بمیره، ‫مجازاتش گردن زدنه.
‫کارمندایی که دزدی، کلاهبرداری یا اختلاس کنن، ‫به مجازات سرقت با دو درجه تشدید محکوم می‌شن.
‫در موارد سرقت کلان، مجازات چوبه داره.
‫هر کسی که مرتکب قتل بشه، ‫بدون استثنا گردن زده می‌شه.
‫هر کسی که با سلاح کسی رو بکشه یا قصد کشتن داشته باشه، ‫دار زده می‌شه.
‫ترجمه: کلیتون جورج
‫افسره رسید.
‫مگه چه فرقی می‌کنه؟
‫زندگیش به فنا رفته.
‫درگیر شدن با اون مرتیکه‌ی پست، ‫فقط براش بدبیاری داشت.
‫حالا که انقدر برات مهمه، ‫چرا بهش کمک نمی‌کنی؟
‫مگه اون فقط یه افسر نیست؟
‫کی این بلا رو سرش آورده؟
‫اون بی‌شرفِ مرده‌شورخونه.
‫تمام زن‌های اینجا ‫از دست اون زخم خوردن.
‫این دفعه...
‫می‌تونیم به عدالت امیدوار باشیم؟!
‫با وجود شاهد و مدرک...
‫دیگه نمی‌تونه قسر در بره.
‫خسته‌ام.
‫دیگه نمی‌خوام فرار کنم.
‫مثل سگ افتادی دنبالم.
‫حالا نوبت توئه که فرار کنی.
‫حرومزاده.
‫سگِ پلیس.
‫مرتیکه‌ی سگ...
‫ولم کن!
‫نذارید فرار کنه!
‫- بگیریدش! ‫- بگیریدش!
‫دارید چیکار می‌کنید؟!
‫بگیریدش!
‫من واسه دولت کار می‌کنم!
‫کی اینو باور می‌کنه؟
‫- من واسه دولت کار می‌کنم! ‫- نباید بذاریم اونو ببره!
‫من واسه دولت کار می‌کنم!
‫دارید چیکار می‌کنید؟!
‫سرورم.
‫دیگه دیره و هوا هم سرده.
‫یه چای داغ براتون آماده کردیم تا گرم بشید.
‫متوجهم.
‫پسرتون فعلاً می‌تونه همین‌جا بمونه.
‫منتظر می‌مونیم...
‫تا وقتی که تکلیف پرونده روشن بشه.
‫قربان.
‫این با قوانین جور در نمیاد.
‫قوانین؟
‫کدوم قوانین؟
‫اون متهم به تجاوز و ضرب و شتم شده.
‫طبق قانون، مظنون باید ‫بازداشت و زندانی بشه.
‫لازم دارم که...
‫بهم یاد بدی چطوری ‫با یه پرونده سر و کله بزنم؟
‫قربان.
‫همین الان شاهدها رو می‌آرم.
‫اون روسپی دنبال یه توضیحه.
‫این توضیحِ خوبی نمی‌شه؟
‫واقعاً خیلی خودشو بالا می‌گیره.
‫برو بیرون...
‫از اینجا گمشو بیرون!
‫اسم من «شو بو یی» هستش.
‫من یه مأمورم.
‫ده سال سابقه خدمت دارم.
‫و ده سال تمام یه بزدل بودم.
‫هی.
‫بذار کمکت کنم.
‫امروز زود اومدی.
‫تو که همش رشته می‌خوری.
‫امروز یه چیز متفاوت درست کردم.
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫به چیزای متفاوت عادت ندارم.
‫به سبک «بیان‌لیانگ»ـه، طعم زادگاهته.
‫ارنیانگ.
‫رشته
‫ارباب وی.
‫اینم از اجاره. ‫تا چند روز دیگه اسباب‌کشی می‌کنم.
‫این کارو نکن.
‫اگه از این دکه‌ی رشته‌فروشی بری، ‫کجا می‌خوای بری؟
‫اجاره‌ت خیلی بالاست، ‫از پسِ پرداختش برنمی‌ام.
‫نمی‌خوام برات سختش کنم.
‫واقعاً برام مهمی.
‫به دستات نگاه کن.
‫پینه بستن.
‫بهتر نیست یه زندگیِ خوب رو با من داشته باشی؟
‫اوضاعت با من خیلی بهتر می‌شه...
‫می‌خوای ازش دفاع کنی؟
‫باشه.
‫تو...
‫اجاره‌ی چند ماهِ آینده‌ی «اِرنیانگ» رو بده.
‫چقدر؟
‫ماهی ده تائل.
‫اول، پولِ سه ماه رو بده.
‫جمعشون نکن.
‫نگی که بهت فرصت ندادما.
‫بابت هر شیشه سس سویا که بخوری، ‫یه تائل ازش کم می‌کنم.
‫این به تو ربطی نداره، بیخیالش شو.
‫خواهش می‌کنم.
‫بسه دیگه!
‫این‌جوری نیست که مجبور باشم اینجا بمونم!
‫اگه عرضه نداری، الکی پز نده.
‫آخرِ سر، باز هم باید به اعتبار «ارنیانگ» تکیه کنی.
‫جدی نگیر.
‫شاید من آدم بی‌عرضه‌ای باشم.
‫ولی حداقل می‌خوام «ارنیانگ» این خیمه رو نگه داره.
‫حتی اگه...
‫عالیه!
‫آقای «ژانگ» معرکه‌ست! ‫عجب حرکات پایی!
‫- بیا یه دست دیگه بازی کنیم! ‫- بریم!
‫ادامه بدید!
‫بیا دیگه قربان!
‫خوبه!
‫بی‌مصرف.
‫آقای ژانگ، یه کم آب بخورید.
‫قربان، ببینید.
‫خوبه!
‫آقای ژانگ، معرکه‌ست!
‫ایول!
‫عالیه!
‫بگو ببینم، از من چی می‌خوای؟
‫می‌خواستم...
‫ازتون بخوام یه کار درست و حسابی بهم بدید.
‫بالاخره سر عقل اومدی.
‫فقط می‌خوام یه پولی دربیارم.
‫منتظر خبرم باش.
‫اونو ببر بشور.
‫خزانه‌داری و انبار غله
‫زندان‌بان «ژانگ» فرستادت اینجا؟
‫به‌خاطر سیل توی شهر «هدونگ»، ‫دربار ۵۰۰ هزار تائل بودجه‌ی کمکی اختصاص داده،
‫که همه‌ش توی خزانه‌ی ما نگهداری می‌شه.
‫شماها دو به دو تقسیم می‌شید و از امشب ‫به‌صورت ۲۴ ساعته گشت می‌زنید.
‫حواستون رو خوب جمع کنید، اشتباهی رخ نده.
‫همین بود. ‫مرخصید.
‫برید و آماده بشید.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫هی، رئیس.
‫دستمزد نگهبانی از خزانه چطوری حساب می‌شه؟
‫پول بیشتری می‌خوای؟
‫حقوق دولتیت برات کافی نیست؟
‫خیلی زرنگی‌ها.
‫چاره‌ای نیست، بچه‌م بهش نیاز داره.
‫مال کدوم بخشی؟
‫تازه از بخش جنوبی منتقلم کردن.
‫خیلی تو دستشویی موندی.
‫دیشب زیادی نوشیدم.
‫باید کمتر بخوری.
‫زندانبان «ژانگ» بهت چی گفت؟
‫واقعاً بابت این کار ‫پول اضافه‌ای نمی‌دن؟
‫سرکارگر، این یه کادوی کوچیک از طرف مدیرمونه.
‫بزن بریم.
‫هی، اینجاست.
‫- این چیه؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫این دفعه چندتا تاجر غله از «لینژو» هستن، ‫همه‌شون می‌خوان واسه فروش غله‌های انبارشده‌شون از بقیه جلو بزنن.
‫هر کی بیشتر پول بده، طبیعتاً معامله مال اونه.
‫بالاخره برداشتن این قدم اون‌قدرها هم سخت نبود.
‫سرکارگر.
‫تکون نخور!
‫این مرد به خزانه دستبرد زده.
‫زود دست و پاش رو ببندید.
‫داری چیکار می‌کنی؟! ‫منم یکی از خودتونم!
‫قربان.
‫قربان...
‫ساکت باش.
‫زود تمومش کن.
‫اینطوری کمتر عذاب می‌کشی.
‫قربان.
‫این یعنی چی؟
‫به اندازه کافی واضح نیست؟
‫شهردار شهر پینگ‌یانگ، «ژانگ یوژی»، مخفیانه با ‫تاجران غلات و سرکردگان راهزن‌ها تبانی کرده...
‫تا سی هزار تائل نقره که برای کمک به حادثه‌دیدگان ‫در نظر گرفته شده بود رو بدزده و مچش حین ارتکاب جرم گرفته شد.
‫تو...
‫اعتراف می‌کنی؟
‫قربان!
‫اگه من نفوذی بودم، چرا باید واسه گرفتن ‫این دزد جونم رو به خطر می‌انداختم؟
‫همه نگهبان‌ها کشته شدن.
‫و فقط تو زنده موندی.
‫ای مارِ هفت‌خط...
‫ای مارِ هفت‌خط!
‫تو.
‫کمکش کن.
‫تو دیگه کی هستی؟!
‫من بازرس شهر «هدونگ» هستم.
‫«لی ژن».
‫این پرونده به دایره‌ی تحقیقات جنایی واگذار شده.
‫متهم همین‌جا می‌مونه.
‫می‌تونی بری.
‫من نمی‌تونم در مورد این مسئله ‫تصمیم‌گیری کنم.
‫برگرد و منتظر بمون.
‫متهم با اثر انگشتش ‫به جرمش اعتراف می‌کنه.
‫دیگه چی...
‫باید تو این پرونده بررسی بشه؟
‫نشنیدی؟
‫قاضی دیگه تصمیمش رو گرفته.
‫کمیسر قضایی «هوانگ» اینجاست!
‫دایره‌ی تحقیقات جنایی
‫کمیسر قضایی «هوانگ».
‫قاضی «یانگ».
‫نمی‌دونستم قراره تشریف بیارید، جناب «هوانگ».
‫ببخشید که برای استقبالتون نیومدم.
‫زندانبان «ژانگ».
‫شراب رو آماده کن.
‫شراب رو بذاریم کنار.
‫از یه فنجون چای استقبال می‌کنم.
‫به محض اینکه پرونده حل بشه، ‫به یه فنجون چای دعوتت می‌کنم.
‫همراهت میام تا این پرونده رو بررسی کنیم ‫و ته و توی قضیه رو دربیاریم.
‫جناب یانگ، شما درگیر مشغله‌های دولتی هستید، ‫پس نگران این پرونده نباشید.
‫جناب یانگ، راحت باشید و مرخص بشید.
‫به گناهت اعتراف می‌کنی؟
‫برام پاپوش درست کردن.
‫بیرونِ خزانه‌داری نگهبان‌های مخفی هستن. ‫پنج مایلیِ شمال هم مقر نظامیه.
‫وقتی تیرِ علامت شلیک بشه، ‫نیروهای کمکی سریع می‌رسن.
‫نگهبان‌ها هر روز عوض می‌شن، این اطلاعاتیه ‫که فقط سرکارگرِ اون روز ازش خبر داره.
‫بدون یه نفوذی، راهزنا چطوری ‫می‌تونستن همه‌شون رو از پا دربیارن؟
‫کارِ اون مردِ ریشو بود.
‫بیشتر برام بگو.
‫اون مردِ ریشو ادعا می‌کرد ‫که یه مامورِ انتقالیه.
‫با چشمای خودم دیدمش.
‫اون به راهزنا کمک کرد تا پول‌ها رو جابه‌جا کنن.
‫اون لابد از شیفت نگهبانا ‫موقع گشت‌زنی خبر داشته.
‫اون کسی که من دستگیرش کردم...
‫با اون فرزی و چابکیش، راحت می‌تونست ‫از پس نگهبانا بربیاد.
‫فقط یه لحظه چشمم به اون یکی افتاد، ‫اما خیلی قوی به نظر می‌رسید...
‫چون استخونای خیلیا از نگهبانا رو خرد کرده بود.
‫فقط زندان‌بان «ژانگ» می‌تونست ‫اون مرد ریشو رو اونجا جا بده.
‫بالاخره تو از «خاندان عقاب» هستی.
‫هنوزم هوش و ذکاوتت رو حفظ کردی.
‫«بو یی».
‫این همه سال رو چطور گذروندی؟
‫استاد...
‫من باعث سرافکندگی‌تون شدم.
‫می‌دونم که برات راحت نبوده.
‫اما دربار «خانه عقاب» رو برای آموزش ‫افسرهایی با اراده‌ی پولادین تاسیس کرد.
‫آدمی که الان هستی...
‫واقعاً ناامیدکننده است.
‫استاد.
‫خواهش می‌کنم، یه فرصت دیگه بهم بدین.
‫اون مرد رو گرفتی.
‫می‌خوای ازش بازجویی کنی؟
‫فی ارلانگ.
‫هویتت لو رفته و به زودی ‫آمار اون دو نفر دیگه رو هم درمیاریم.
‫زود اعتراف کن.
‫شما افسرها فقط همین کلک‌ها رو بلدین.
‫جناب افسر کله‌گنده.
‫من تونستم همچین کار بزرگی رو ‫به سرانجام برسونم.
‫چرا...
‫با هم گپ نزنیم؟
‫بذار من امتحان کنم.
‫تو هم نمی‌تونی.
‫قربان.
‫موقع شکستن دنده‌ها تکون نخور.
‫این‌طوری ممکنه راحت اعضای داخلی رو سوراخ کنه.
‫جواب می‌ده.
‫بو یی.
‫قوانین «عمارت عقاب» شامل سه مرحله‌ست: ‫دستگیری، بازجویی و اعدام.
‫تو چندتاشو قبول شدی؟
‫استاد.
‫من فقط توی مرحله‌ی «دستگیری» قبول شدم.
‫فکر نمی‌کنم به‌خاطر ناتوانیت باشه، ‫بلکه به‌خاطر یه جور دلسوزی و احساساتی بودنه.
‫سال‌های زیادی گذشته.
‫فکر می‌کردم...
‫که دیگه تا الان پخته شده باشی.
‫روباه هفت‌چهره و اژدهای نُه‌پولک...
‫اونا همدستاتن؟
‫اونا ازم خواستن حواسم به نگهبان‌ها باشه...
‫سهم هر کسی به ‫توانایی خودش بستگی داره...
‫اون مرد ریشو کیه؟
‫روباهه...
‫زندانبان «ژانگ» فرستادش؟
‫نمی‌دونم...
‫«یانگ شوکسین» بهت دستور داده؟
‫من...
‫قربان، این فقط یه آدم بی‌اهمیته.
‫اون دو نفر دیگه مهمن.
‫اگه من توی این پرونده دخالت کنم، «یانگِ» حاکم ‫قطعاً از مقامات بالاتر کمک می‌خواد.
‫اون دوتا تبهکار رو سریع دستگیر کنید.
‫چشم.
‫تو هم می‌تونی شرکت کنی.
‫یادت باشه:
‫یه برخورد قاطعانه، نشونه‌ی ‫یه قلب مهربونه.
‫پرونده‌ی سرقت از خزانه، یه ‫رسیدگی دقیق و درست‌وحسابی می‌طلبه.
‫داری خوب پیش میری.
‫شوخی نکن دیگه. ‫من فقط یه زیردستم.
‫کافیه بالایی‌ها یه کلمه بگن تا ‫همه‌مون به فنا بریم.
‫ازدواج کردی؟
‫اگه ازدواج می‌کردم، بهت نمی‌گفتم؟
‫تو که ازدواج نکردی، نه؟
‫من؟
‫وقتی تو این وضعم؟
‫«بو یی».
‫قصد جسارت ندارم...
‫ولی قبلاً خیلی خفن بودی.
‫بدون تو، من اصلاً وجود نداشتم. ‫فقط خیلی لجباز بودی.
‫اگه به استاد التماس کرده بودی، ‫می‌تونستی توی «عمارت عقاب» بمونی.
‫این بار، استاد داره امتحانت می‌کنه.
‫و این یه فرصت واسه توئه.
‫نصیحتم رو گوش کن. ‫مثل قبل احمق نباش.
‫چطوری باید پرونده رو پیش ببریم؟
‫نقره چیزی نیست که بتونن ‫هر جور دلشون خواست خرجش کنن.
‫حتماً یه نفر رو برای فروختنش پیدا می‌کنن.
‫مقدارش هم اصلاً کم نیست.
‫جاهای زیادی نیست که ‫بتونن ذوبش کنن.
‫منظورت...
‫بانک‌های زیرزمینیه؟
‫شماها کی هستین؟!
‫مأمورهایی هستیم که داریم روی یه پرونده تحقیق می‌کنیم.
‫مأمورهای دولتی؟
‫می‌دونید این‌جا مال کیه؟
‫می‌رم یه نگاهی به اون‌جا بندازم.
‫داری چیکار می‌کنی؟!
‫ضرب غیرقانونی سکه‌های مسی یه جرم سنگینه.
‫یه فرصت بهت می‌دم.
‫دیدیش؟
‫ندیدمش.
‫تا حالا اسم «اژدهای نُه پولک» و «روباه هفت چهره» به گوشت خورده؟
‫دفتر حساب‌وکتاب
‫چه خبره؟
‫قربان.
‫ما همه‌مون بلازده‌ایم، فقط داریم سعی می‌کنیم یه کاری پیدا کنیم تا زنده بمونیم.
‫خواهش می‌کنم، بذارید بریم.
‫قضیه خیلی فوریه.
‫برو به جهنم!
‫برو به درک!
‫- کی بهت اجازه داد حرف بزنی؟ ‫- خواهش می‌کنم، بس کن!
‫غلط کردم!
‫- وراج! ‫- بس کن!
‫دیگه این آشغال‌ها بسه!
‫تمام مدت از اون بانک مخفی خبر داشتی، نه؟
‫آره، می‌دونستم.
‫چی دستگیرت شد؟
‫یه کم صبر کن.
‫سرنخ‌ها خودشون میان سراغمون.
‫آه، تو!
‫همه‌اش با چراغ سبز تو بود.
‫هی، دارن میان.
‫بفرمایید بشینید.
‫بشینید.
‫بذار بهت معرفیشون کنم.
‫اینا شاگردای من هستن.
‫«لی ژن» و «شو بو یی».
‫جناب «وِی».
‫همدیگه رو می‌شناسین؟
‫خیلی هم عالی.
‫چه تصادفی.
‫اون بانک غیرقانونی که تازه داشتین در موردش تحقیق می‌کردین، ‫متعلق به جناب «وِی» هست.
‫به جناب «وِی» بگو چی تو فکرته.
‫آشنا به نظر میاد؟
‫دفتر حساب‌وکتاب
‫جناب «هوانگ»، مگه قبلاً نگفتین که امروز قرار نیست ‫در مورد مسائل رسمی حرف بزنیم و فقط یه دورهمی دوستانه‌ست؟
‫بستگی داره...
‫به اینکه بخوای با من دوست باشی یا نه.
‫بفرمایید، جناب «هوانگ».
‫ارباب ما اهل مشروب نیست.
‫امروز...
‫فقط یه سری اطلاعات می‌خوام.
‫بانک‌های غیرقانونی شما توی کل شهر «پینگ‌یانگ» پخش شدن.
‫سرنخ‌های سرقت گنج...
‫ممکنه همون‌جا باشن.
‫لطفاً آدرس تمام بانک‌های مخفی رو بنویسید.
‫جناب «هوانگ»...
‫من فقط توی حسابداری کمک می‌کنم و هیچ‌وقت ‫توی کار بانک‌های مخفی نبودم.
‫من هیچی درباره این چیزا نمی‌دونم.
‫جناب «وِی»، نگران نباشید.
‫این یه جام نوشیدنی رو میل کنید.
‫شاید...
‫یه چیزی یادتون بیاد.
‫منم اهل نوشیدن نیستم.
‫چرا دست از سرم برنمی‌داری...؟
‫بهتره سس سویا بخوری.
‫گارسون!
‫لازم نیست!
‫الان یادم اومد.
‫حالا یادم می‌آد.
‫فکر می‌کنی واسه چی...
‫داریم کار می‌کنیم؟
‫فقط کافیه دنبال استادمون بریم.
‫- یه نگاه به اینجا بنداز. ‫- بله.
‫قدرت خودش می‌آد.
‫جناب افسر، این یه کادو واسه شماست.
‫ثروت هم از راه می‌رسه.
‫نودل
‫قبلاً اجاره‌ش خیلی بالا بود.
‫از این به بعد، می‌شه ماهی یه تائل.
‫عزت و احترام هم باهاش می‌آد.
‫این رو توی یه بانک مخفی پیدا کردن. ‫نصف دیگه‌ش تا الان ذوب شده.
‫منبعش رو پیدا کردی؟
‫مرده‌شورخونه‌ی سمت شرقی.
‫تا سه روز دیگه، مقصر رو ‫بیاریدش پیش من.
‫بازم اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فقط یه بار می‌پرسم.
‫این از کجا اومده؟
‫نقره‌ها، طبیعتاً از دربار اومدن.
‫نقره‌ی دولتیه.
‫بگو دیگه!
‫رنگرزی.
‫اون مرده بوی تندِ رنگ می‌داد.
‫شکل و شمایلش چطوری بود؟
‫صورتش رو پوشونده بود.
‫من از کجا باید می‌دونستم؟
‫دوباره فکر کن.
‫اون زورِ عجیبی داره!
‫اون با دستای خالی بازوی یکی از ‫کارگرا رو شکست!
‫«بو یی».
‫روباهِ هفت‌چهره؟
‫اژدهای نُه پولک.
‫بیا بریم.
‫صبر کن.
‫تمام زن‌های اینجا ‫از اون ضربه خوردن.
‫این دفعه...
‫می‌تونیم منتظر عدالت باشیم؟!
‫بگیر.
‫داری در برابر بازداشت مقاومت می‌کنی؟
‫اونو دیدی؟
‫معلومه که دیدم.
‫صورتم!
‫شما دوتا.
‫برید اونجا رو یه نگاهی بندازید.
‫عجب زورِ وحشتناکی داره!
‫اژدهای نُه فلس.
‫فرار کنید!
‫بگیرش!
‫بو یی.
‫دیر جنبیدی.
‫خیلی وقته تمرین نکردم.
‫بدنم حسابی خشک شده.
‫یالا!
‫اینجا چیزی نیست!
‫هیچی اینجا نیست.
‫فشفشه و ترقه‌های «خوش‌شانسی»
‫پس قضیه اینه...
‫که یعنی روباه هفت‌چهره.
‫کارت هیچ سودی هم داره؟
‫هیچی.
‫ارنیانگ.
‫همه می‌گن نودل‌هات خیلی ‫خوشمزه‌ست و باز هم میان.
‫اگه چیزی لازم داشتی، فقط بگو...
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫نوش جان.
‫- البته. ‫- حتماً.
‫نودل
‫بیخیالشون شو.
‫خودشون از پسش برمیان.
‫این خانوم صاحب‌خونه دست‌پختش خوبه و ‫قلب مهربونی داره.
‫بدش به من.
‫فقط لبخند نمی‌زنه.
‫نودلش خوبه.
‫ولی زیاد باهات خوب تا نمی‌کنه.
‫- بهتره در موردش حرف نزنیم. ‫- اوه، داری سرخ و سفید می‌شی.
‫باشه.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫اولش یه مردِ ‫ریشو بود، بعدش یه دختر جوون.
‫این «روباهِ ده چهره» باید ‫حداقل پنج تا چهره‌ی دیگه هم داشته باشه.
‫پرونده‌ی رو به رشدِ اختلاس ‫الان دیگه نیاز به یه رسیدگیِ فوری داره.
‫تا وقتی که اون یه انسانه، ‫نمی‌تونه فرار کنه.
‫چطوری می‌خوای بگیریش؟
‫قربان، می‌تونم خصوصی ‫باهاتون صحبت کنم؟
‫بگو.
‫این داداشمه.
‫پیغام از بالا رسیده.
‫غذات رو بخور. ‫من می‌رم دستشویی.
‫اون شب فهمیدم احترامی که بقیه بهم می‌ذاشتن، همه‌اش به خاطر «لی ژن» بوده.
‫می‌خواستم به همه ثابت کنم که...
‫لایق احترامشون هستم.
‫قبلاً این کیسه کوچیک رو دیده بودی؟
‫نه، اصلاً ندیدمش.
‫پارچه‌فروشی رویی
‫استاد شولی‌یو
‫خیاطی نان‌چنگ
‫صاحب‌مغازه.
‫این مال منه.
‫پسرجون.
‫اینو دمِ در پیدا کردم.
‫مالِ شماست؟
‫نه، نیست. ‫مالِ من اینجاست.
‫شیائو چونگ.
‫شیائو چونگ!
‫برگشتی.
‫ببخشید، از دستشویی‌تون استفاده کردم.
‫پسرم کجاست؟
‫این پسرتونه؟
‫باهاش چیکار کردی؟
‫فعلاً که حالش خوبه.
‫تمام بانک‌های زیرزمینی بازرسی شدن؟
‫بله.
‫ولی هیچ سرنخی از «روباهِ هفت‌چهره» پیدا نشد.
‫شو بو یی کجا رفت؟
‫این اواخر جدا از هم عمل می‌کردیم، ‫واسه همین... مطمئن نیستم.
‫جدا از هم؟
‫استاد.
‫اون همون روباه هفت‌چهره‌ست.
‫مطمئنی؟
‫ازش بازجویی کردم.
‫مغز متفکر پشت این قضایا یانگ شوژینه.
‫بله.
‫چطوری دستگیر شد؟
‫من مثل همکار جوون‌ترم باهوش نیستم، ‫واسه همین یکم طول کشید.
‫خونه به خونه گشتم تا پیداش کردم.
‫تا وقتی روباه هفت‌چهره علیه یانگ شوژین شهادت بده، ‫مدرک‌مون قطعی و غیرقابل‌انکار می‌شه.
‫چطوری تضمین می‌کنی که توی دادگاه حرفش رو پس نگیره ‫و ما رو توی وضعیت خطرناکی قرار نده؟
‫استاد.
‫تمام چیزهایی که بهم یاد دادید رو یادمه.
‫روش‌های خودمو دارم تا مجبورش کنم اطاعت کنه.
‫«یانگ شوکسین» یه گروه از جنگجوهای وفادار رو دور خودش جمع کرده.
‫اون حتماً می‌دونه که «روباه هفت‌چهره» دستگیر شده.
‫هر کی مقاومت کرد رو بدون هیچ رحمی بکشید!
‫- بله! ‫- بله!
‫خیلی وقته شنیدم که محافظ‌های جناب «هوانگ» توی میدون جنگ چقدر شجاع و قاطع هستن.
‫امروز، دارم می‌بینم...
‫که واقعیت داره.
‫جناب «یانگ»، داری تیکه می‌ندازی که من از محافظ‌هام برای کشتنِ بی‌هدفِ آدم‌های بی‌گناه استفاده کردم؟
‫مگه غیر از اینه؟
‫جناب «یانگ»، شما اشتباه متوجه شدید.
‫من همیشه طبق قانون پیش می‌رم.
‫بازرس قضایی اینجاست!
‫جناب «یانگ» حاکمِ این شهره.
‫من کمیسر قضایی بخش «هدونگ» هستم.
‫دزدیدن نقره‌هایی که برای کمک به حادثه‌دیده‌ها بود، ‫مسئله‌ی خیلی جدی‌ایه.
‫من و آقای «یانگ» مسئولیم که این قضیه رو ‫برای دربار توضیح بدیم.
‫حالا که بازرس قضایی برای سرکشی به هشت فرمانداری اینجاست، ‫این پرونده رو پیش خودش روشن می‌کنم.
‫بازداشتی رو بیارید داخل.
‫مجرم، یعنی «روباه هفت‌چهره»، شبونه به خزانه‌داری دستبرد زده، ‫نگهبان‌ها رو کشته و نقره‌هایی که برای کمک به آسیب‌دیده‌ها بوده رو دزدیده.
‫درست می‌گم؟
‫کار من بود.
‫کی بهت دستور داد این کار رو بکنی؟
‫«یانگ شوکسین».
‫منظورت همین حاکمیه که اینجاست؟
‫دقیقاً.
‫اون خیلی وقته که با فرماندار ‫سرِ جنگ و دعوای پنهانی داره.
‫اون منو فرستاد تا نقره‌ها رو بدزدم تا برای فرماندار ‫پاپوش درست کنه و سرنگونش کنه.
‫مدرکی هم داری؟
‫فانوس شیشه‌ای درخشان...
‫که سه ماه پیش توی عمارت «یان‌چی» گم شده بود.
‫مجسمه‌ی طلایی بودا که یک سال پیش ‫توی برج «شیائویون» مفقود شد.
‫و اون اژدهای یشمی پیچ‌خورده که سه سال پیش از مقبره‌ی ‫«شاه هان» بیرون کشیده شد، همه‌شون رو من دزدیدم.
‫اون عاشق جمع کردن اشیاء عتیقه و نایابه.
‫همه‌شون باید توی عمارتش باشن.
‫دایره‌ی تحقیقات جنایی
‫جناب «یانگ».
‫این رو چطور توضیح می‌دید؟
‫سرورم، نظرتون چیه؟
‫جناب «هوانگ»، باید بهتون زحمت بدم ‫تا ایشون رو تا پایتخت همراهی کنید.
‫دیوان عالی قضایی راه‌های خودش رو ‫برای حرف کشیدن و اعتراف گرفتن ازش داره.
‫بابت زحماتتون ممنونم.
‫جناب «هوانگ».
‫من و شما توی یک دربار خدمت می‌کنیم.
‫باید قوانین رو بلد باشی...
‫دنگ و فنگ‌های اداری رو.
‫توی این موضوع...
‫من فقط یه مهره‌ی پیاده‌ام.
‫حرف‌های من خریدار نداره.
‫اما در مورد دستی که مهره‌ها رو تکون میده...
‫شنیدم جناب «هوانگ» ‫توی شطرنج حسابی استادن.
‫اینکه کدوم مهره رو بزنی و کدوم رو نه...
‫نیازی نیست من بگم.
‫«شیائوفنگ‌توان» معرکه‌ایه.
‫چای بسیار باکیفیتیه.
‫جناب «هوانگ»، می‌تونیم سر هر شرطی...
‫که شما بخواید با هم صحبت کنیم.
‫مقصر اصلی، «یانگ شوکسین» ‫به خاطر عذاب وجدان خودکشی کرد.
‫و همدستش، «روباه هفت‌چهره»، توی اون شلوغی ‫دست به شمشیر شد و همون‌جا کشته شد.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- دیگه تموم شد.
‫چی شده، «بو یی»؟
‫داریم یه پرونده رو حل می‌کنیم ‫یا داریم غنیمت‌ها رو تقسیم می‌کنیم؟
بی سی موویز
‫فقط اگه قبول کنی...
‫تو هم یکی از ما می‌شی.
‫البته...
‫تا حالا این‌قدر ندیده بودم.
‫«بو یی».
‫این پرونده رو خوب جمع و جور کردی.
‫با من برگرد به شهر «بیان‌لیانگ».
‫ممنون از راهنمایی‌تون، استاد.
‫حتی شهر کوچیکی مثل «پینگ‌یانگ» هم ‫درگیر کلی مکافات و درگیریه.
‫شهر «بیان‌لیانگ» از این هم ‫خطرناک‌تر می‌شه.
‫نگو که...
‫بهت هشدار نداده بودم.
‫از این به بعد...
‫طبق دستورات شما پیش می‌رم.
‫حالا که روباه هفت‌چهره ‫به سزای اعمالش رسیده...
‫دیگه نیازی نیست...
‫که بچه رو نگه داریم، درسته؟
‫یه جسد رها شده با همین قد و قواره پیدا کن.
‫ترجیحاً مال همین دو روز اخیر باشه.
‫تا اینجا اومدی.
‫بو یی.
‫احمق نباش.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫خیله‌خب.
‫باید به این وضع عادت کنی.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫کمکت می‌کنم.
‫ما سال‌هاست که مثل برادریم.
‫می‌تونی فقط همین یه بار رو استثنا قائل بشی؟
‫واسه همینه که نمی‌تونم ‫بذارم این کار رو بکنی.
‫«بو یی».
‫این‌قدرها هم سخت نیست.
‫«لی ژن»!
‫التماست می‌کنم بذار بچه بره!
‫«بو یی»!
‫یادت رفته؟
‫چند تا برادر رو...
‫توی سن اون کشتیم...
‫تا بتونیم توی «عمارت عقاب» بمونیم؟
‫دست‌های ما...
‫همین الانشم به خون آلوده شده.
‫قدیما چاره‌ای نداشتم.
‫الان دیگه چاره‌ای نداریم!
‫به ارباب می‌گم...
‫که تو اون بچه رو کشتی.
‫از این به بعد...
‫دیگه حماقت نکن.
‫مگه اون بچه چه گناهی کرده بود؟!
‫به خودت بیا، «لی ژن»!
‫یه اتفاق بود.
‫قصد نداشتم بکشمش.
‫فقط می‌خواستم بفهمه که...
‫نمی‌تونستم راهش رو...
‫ادامه بدم.
‫اطلاعیه‌ی فرمانداری «پینگ‌یانگ»
‫سه روز بعد
‫خودشه.
‫با این سر و وضع؟
‫گفتی یه مأمور دربار رو کشته؟
‫این چیزیه که تو اعلامیه تحت‌تعقیب نوشته.
‫این همون یارو تو نقاشی نیست؟
‫ببرینش!
‫چی شده؟
‫اون نجاتت داد؟
‫مگه اون یه مأمور نیست؟
‫بیا بریم.
‫اون آدم دردسرسازیه.
‫بریم.
‫خیلی خب.
‫ببخشید، معذرت می‌خوام!
‫پس هنوز نَمردی.
‫اون موقعی که پشت «هوانگ شینینگ» داشتی خودنمایی می‌کردی، ‫اصلاً فکر امروز رو می‌کردی؟!
‫ارنیانگ باید می‌دید الان چه شکلی شدی.
‫یه نگاه به خودت بنداز!
‫بزن بریم.
‫اون نمی‌میره.
‫کار دولت رو لنگ نذار.
‫این مصیبت‌زده‌ها خیلی وفادارن.
‫حیف شد.
‫اونا حتی نمی‌دونن که ‫لب مرز مرگ هستن.
‫منظورت چیه؟
‫بذار بهت بگم.
‫ده‌ها نفر از خاندان یانگ توسط ‫هوانگ شاینینگ و آدماش کشته شدن!
‫ولی اون فکر کرد که این کافی نیست!
‫خلاص شدن از شر یانگ شوکسین کافی نبود! ‫اون یه پیروزی بزرگتر می‌خواست!
‫این چه اراجیفیه؟
‫اراجیف؟
‫«یانگ شوکسین» برچسب شورشی خورده!
‫و منم به خاطر همین کلی زجر کشیدم!
‫تو احتمالاً خبر نداشتی، نه؟
‫تمام اون آدمایی که توی بانک‌های مخفی ‫«پینگ‌یانگ» بودن، دهنشون رو بستن!
‫این‌که «هوانگ شاینینگ» به جایگاه امروزش رسیده، ‫مدیون توئه!
‫هنوزم جرئت می‌کنی بهم لگد بزنی؟!
‫«هوانگ شاینینگ» داره از قربانی‌های حادثه استفاده می‌کنه ‫تا به اتهام تحریک به شورش، محکومشون کنه!
‫این قربانی‌ها دارن ‫به کام مرگ فرستاده می‌شن!
‫کارت به این‌جا کشیده ‫و دیگه راه فراری نداری.
‫می‌تونی با من ‫از شهر بزنی بیرون.
‫یه نفر رو پیدا می‌کنم تا ‫زخم‌هات رو درمون کنه.
‫در عوض، تو ازم محافظت می‌کنی و ‫یه لقمه نون گیرت می‌آد که بخوری.
‫تحت تعقیب
‫نودل
‫سرکه
‫هل ندید! ‫یکی‌یکی بیاید!
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫اسمت چیه؟
‫- هر کاری باشه انجام می‌دم. ‫- منم همین‌طور.
‫زورم زیاده.
‫زل نزن. ‫برام دردسر درست نکن.
‫عجله کن.
‫چند نفر اون پایین هستن؟
‫الان دیگه بیشتر از ۱۰۰ نفرن.
‫کافیه.
‫امشب کار رو تموم می‌کنیم.
‫باقیمونده‌های گروه شورشی «یانگ شوکسین» ۱۰۰۰ نفر رو ‫در شبِ روزِ «دینگ‌مائو» از ماهِ «شن» جمع کردن تا شورش به پا کنن.
‫«هوانگ شاینینگ»، کمیسر قضاییِ منطقه‌ی «هدونگ»،
‫شخصاً نگهبان‌ها رو برای سرکوب شورش هدایت کرد و ‫سرِ ۱۰۰ تا راهزن رو برید و قول داد که امنیت منطقه رو تضمین کنه.
‫دارو ممکنه درد داشته باشه، ولی اثر می‌کنه.
‫گذاشتن و رفتن...
‫شاید ننگ نباشه.
‫اما نمی‌تونم از این سدِ ‫توی قلبم رد بشم.
‫من...
‫دیگه نمی‌خوام مخفی بشم.
‫اگه می‌خوای بری به پیشواز مرگ، ‫من جلوت رو نمی‌گیرم.
‫همیشه وقتی می‌بینمت حالم بهم می‌خوره.
‫این‌بار...!
‫نذار اون پیرمردِ کلاش قسر در بره!
‫بزنید به چاک!
‫هوانگ شاینینگ!
‫اومدی.
‫بیا.
‫بیا با من یه چیزی بنوش.
‫فیلم بازی نکن!
‫کل شهر پینگ‌یانگ ‫می‌فهمن که تو چه جور آدمی هستی!
‫مردم فقط به فکر خودشونن.
‫هیچ‌کس به حقیقت اهمیت نمی‌ده.
‫حقیقت...
‫همون داستانیه که برنده‌ها تعریف می‌کنن.
‫اگه می‌رفتی...
‫فقط یه فراریِ عادی بودی.
‫ولی برگشتی.
‫این ازت یه رهبر شورشی می‌سازه.
‫داستان...
‫بی‌نقصه.
‫واسه نفع شخصیِ خودت، ‫به آدمای بی‌گناه صدمه می‌زنی.
‫هنوزم خودتو یه آدم حساب می‌کنی؟!
‫تو چی؟!
‫ده سال خدمت کردی و هیچی نداری.
‫زندگیت از سگ هم سگ‌تره!
‫تو اصلاً خودتو آدم حساب می‌کنی؟!
‫پیرمرد کثیف!
‫من این‌طوری بهت یاد ندادم.
‫خیلی شُلی!
‫خیلی کُندی!
‫و خیلی هم تابلویی!
‫حالا شد، این‌طوری بهتره.
‫به جای اینکه عقاب آسمون باشی، ‫اصرار داری سگ بمونی!
‫عقاب یا سگ، درنده فقط یه درنده‌ست!
‫من «هوانگ شاینینگ» هستم، کمیسر قضایی منطقه «هدونگ»!
‫امشب شورش شده و من آدم‌هام رو برای مبارزه آوردم اینجا!
‫این یارو!
‫اون رهبر شورشی‌هاست!
‫بگیریدش!
‫بو یی...
‫خوب دقت کن.
‫این...
‫آخرین درسیه که بهت می‌دم.
‫این‌طور نیست که نفهمم!
‫موضوع اینه که من با تو فرق دارم!
‫مظنون کجا رفت؟
‫همه جا رو با دقت بگردین!
‫یک ماه بعد
‫انگار یه نفر توی دربار دیگه طاقتش طاق شده.
‫در نهایت، «هوانگ شینینگ» چیزی جز یه مهره نبود.
‫دربار حکم بازداشتت رو لغو کرده.
‫خبراییم هست که می‌گن به‌زودی بهت پاداش می‌دن.
‫به هر حال، من دارم برمی‌گردم.
‫یه چیزی بگو، لطفاً؟
‫«هوانگ شاینینگ»، کمیسر قضایی منطقه‌ی «هه‌دونگ»، مقام بالایی داشت.
‫اما به‌جای خدمت به کشور و رسیدگی به مردم، دنبال قتل‌عام قربانی‌های فاجعه و جعل مدارک شورش بود تا به نفع خودش کار کنه.
‫«یانگ شوکسین»، حاکم «پینگ‌یانگ»، وفادار و شجاع بود و متوجه خیانت شد، اما متأسفانه جونش رو از دست داد.
‫- اونجا چیه؟ ‫- یه اطلاعیه‌ست. ‫خوشبختانه، آسمون آدم‌های وفادار رو تنها نمی‌ذاره.
‫دربار «عمارت عقاب» رو بنا کرد...
‫تا مامورهایی با اراده‌ی پولادین آموزش بده.
‫آیین‌نامه‌ی «عمارت عقاب» شامل سه مرحله‌ست:
‫دستگیری.
‫تور رو پهن کن تا مغز متفکر رو بگیری.
‫سخت‌گیری بهتر از زیاده‌روی در مهربونیه.
‫بازجویی.
‫توی هنر حیله‌گری استاد شو.
‫با قدرت کوبنده حمله کن.
‫خیانتشون رو برملا کن.
‫اعدام.
‫تو مسیر عدالت ثابت‌قدم باش.
‫ریشه‌ی شرارت رو از بیخ و بن بکن.
‫در برابر قانون جایی برای احساسات نیست.
‫بو یی.
‫چندتا رو پاس کردی؟
‫فقط تو امتحان «دستگیری» قبول شدم.
‫فکر نمی‌کنم به خاطر بی‌عرضگی‌ت باشه.
‫بزن به چاک!
‫بلکه به خاطر یه جور دلسوزیِ احساسیه.
‫- بگیریدش! ‫- دارید چیکار می‌کنید؟!
‫دارید چیکار می‌کنید؟!
‫ازدواج کردی؟
‫ازدواج نکردی، مگه نه؟
‫من؟
‫مگه من چطوری‌ام؟
‫فقط خیلی لجباز بودی.
‫اگه از استاد التماس کرده بودی، ‫می‌تونستی توی عمارت عقاب بمونی.
‫با من برگرد به شهر بیان‌لیانگ.
‫قدیما، خیلی از نوادگان ‫خاندان‌های اشرافی و ژنرال‌های لایق...
‫این اسم‌ها رو بهشون دادن.
‫بو یی.
‫گذشته‌ت رو فراموش نکن.
‫عمارت عقاب پایگاهته.
‫و شهر بیان‌لیانگ ‫خونه‌ی واقعیته.
‫نودل ساده
‫به سبک بیان‌لیانگه، طعم زادگاهته.
‫اما با این حال، این کار چیزی جز ‫زورگویی به بقیه با استفاده از قدرت نیست.
‫بیان‌لیانگ...
‫یا پینگ‌یانگ.
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫یادت رفته؟
‫دست‌های ما...
‫همین الانشم به خون آلوده شده.
‫اون موقع‌ها، چاره‌ای نداشتم.
‫واقعاً می‌خوای برگردی؟
‫یک، دو، سه.
‫یک، دو، سه، حالا!
‫بزن بریم.
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
‫یک، دو، سه!