آنچه گذشت در «لستاتِ خون‌آشام»...
فقط قرار بود یه دونه کنسرت اجرا کنیم.
صداش باید طوری باشه که انگار مرگ داره میاد سراغت،
مثل جون گرفتنِ زندگی.
واسه شنیدنش باید حتماً خون‌آشام باشی.
- ما می‌خوایمش. - بیشتر بساز.
اون درباره من چی می‌دونه؟
اینکه سال ۱۷۹۴ ریق رحمت رو سر کشیدی.
من به اسم گابریلا می‌شناختمش.
لستات با مادر خودش هم‌خوابه می‌شه.
یه چیز هست که بیشتر از هر چیزی
ازش وحشت دارم، اونم تنهاییه.
تو این حس رو ازم دور می‌کنی، لویی.
۵۲ ساله که دارم می‌پامت.
می‌خوام اونی باشم که تبدیلت می‌کنه، کمکت کنم زیر آفتاب راه بری.
تا دلت بخواد جارو هست اون‌ورِ خیابون
توی خونه‌ی خواهرهای «میفر».
ما با هم نقش بازی می‌کردیم.
من کلودیا صداش می‌کردم.
خودشه؟
داری بهش صدمه می‌زنی.
من دارم به لویی صدمه می‌زنم؟
تا خونه روی کولم آوردمش.
مجبورت کردم تبدیلش کنی.
نمی‌دونم اصلاً چرا دارم خودمو به آب و آتیش می‌زنم.
هیچ‌وقت بحثِ من نبوده!
تو لستات رو به اون ترجیح دادی،
بارها و بارها.
تو طلسمش کردی که تو تاریکی بمونه.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
دارین به آهنگ «شکست‌خورده‌ها» گوش می‌دین،
آلبوم ۵۲، رویِ آ.
تویِ تلاقیِ ابعادِ مختلفِ وجودم...
اون آدمِ لکنتی، اون حیوون،
بازیگر، نگهبان،
توریست،
گوشه‌گیر،
ستاره‌ی راک،
لایه‌هایِ تودرتویِ هویتم...
یه دوره‌یِ رکود هست، یه خوابِ زمستونی تو یه ردایِ کهنه.
پاییز ۲۰۲۵ یکی از همین دوره‌ها بود.
اون موقع، فکر می‌کردم این یه پایانِ قشنگه
رویِ جعبه‌یِ خداحافظی با لستات.
ولی حالا اینجام و دارم برات دیکته می‌کنم،
هنوزم همون لستاتم.
برگشته بودم به پناهگاهِ موقتم تو مونترآل،
دوباره اون طرفِ خیابون قایم شده بودم،
درست روبرویِ گروهِ خون‌آشامم،
به طرزِ عجیبی داشتم واسه یه مراسمِ یادبود تمرین می‌کردم؛
مراسمی برای خودم و اون گوش‌هایِ خون‌آشامی‌ای
که آلبوم رو براشون از نو ساخته بودم.
درست دو سال پیش بود که دور هم جمع شدیم.
حالا یه گروه چهارنفره‌ی تاریک و کله‌گنده‌ایم.
اما خودکشیِ مرموز لری تو اون زمان، بدجوری گره خورد
به رابطه‌مون، و الکسِ خون‌آشام شد
نقطه‌یِ کورِ یه تجدیدِ دیدارِ نفرین‌شده.
سحرخیزهایی مثل ما کمن.
باید از این جلو افتادنت نهایت استفاده رو بکنی.
شهر همین الانشم لبالبِ خون‌آشامه.
سر تمرین می‌بینمت.
سلام، چطوری؟
بازم منم، تو ماشین، تو راهِ فرودگاهِ مویزانت.
اگه پشیمون شدی—
که باید هم شده باشی—
قبل از اینکه از گیتِ بازرسی رد بشم بهم خبر بده.
چون اگه پام برسه به اون هواپیما—
داشتم به پیغام صوتیت گوش می‌دادم.
گمرک چطور بود؟
- هنوز درگیرشم. - ای بابا.
باید اون سیستمِ ورودِ سریع رو بگیری.
برای نیمه‌شب سرِ حرفمون هستیم؟ - هستیم.
یه راننده فرستادم تو قسمت تحویل بار منتظرت باشه
و یه اتاق تو هتل 'اوبرژ دو ویو پورت'
برای راحتیت.
اون جنس‌هایی که حرفش رو زدیم رو داری؟
دارم.
خیله‌خب، پس.
دو ساعت باید تو این اتاق تنها باشم.
کلید رو بذار بمونه.
آلبوم بین آدم‌زادها اصلاً نگرفته بود،
اما آهنگ‌ها سریع شدن یه جور نمادِ اتحاد
واسه اون جنبشِ فاجعه‌بار، یعنی «تغییر بزرگ».
و حالا ۵۰ هزار تا خون‌آشام داشتن سرازیر می‌شدن سمت مونترال
تا اجرای زنده‌ی منو بشنون.
آخرین کادوی لستات به گابریلای خون‌آشام.
تعهدم رو انجام دادم.
موفق باشین و برید به درک، همه‌تون، هر قبرستونی که هستین.
آینده، سرگرمیِ جدیدم.
بعدی کیه؟
بعدش چطوری؟
داشتم خرده‌کاری‌ها رو راست‌وریست می‌کردم،
مثل کسی که از کما دراومده، حسِ زنده بودن داشتم.
یا شایدم همه‌اش زیرِ سرِ اون بود.
فکر نکنم انجام دادنش درست باشه.
فکرِ بدیه.
فکرِ خیلی افتضاحیه.
تابوت راحت نبود؟
آره، دیگه این روزا زیاد تو تابوت نمی‌خوابم.
— مارکش «هستنس»ـه. — بحثِ تابوت نیست.
تابوتش خوبه.
باید بی‌خیال شیم.
شام رو کنسل کنیم؟
شام رو نه. اونو.
- اوه، همون فکرِ داغون. - آره.
چون شام رو هم باید بی‌خیال بشیم.
اون پیشنهادِ خودت بود.
این همه راه رو واسه کنسرت اومده.
اونم فکرِ چرتیه. اونم کنسل کن.
۵۰ هزار تاست، لوئی.
اگه ۱۲ نفر هم قرار بود بیان، باز باید می‌کشیدی کنار.
اینو کنسلش می‌کنم.
نشاسته ذرت یادت هست؟
- هی. - دم درِ «رو رویال»؟
شام رو کنسل کن. بیخیالِ تصفیه حساب شو.
بیا همین‌جا بمونیم و جوابِ این زنگِ درِ کوفتی رو بدیم که داره التماس می‌کنه.
چیزی شده؟
«دِریک» امروز ۵۰ تا آهنگ داد بیرون.
آره، دیدمش.
توی «دگراسی» ازش خوشم می‌اومد.
یه سریالِ شبکه‌ کابلی بود، اون قدیما که هنوز تلویزیون کابلی وجود داشت...
می‌دونی، اگه بیدار می‌شدم
توی یه تابوتِ سفارشیِ برند «هستنز»،
اولین چیزی که به میزبانم می‌گفتم این بود:
«ممنون، شریدان.»
من شریدان صدات نمی‌کنم.
کلارنس.
من لستات رو ترجیح می‌دم.
- لستات مرده. - باشه.
فردا می‌خوای بری پشت اون میکروفون و بگی،
«ما خون‌آشام کلارنس اودبادی هستیم.
بیاین بیشتر بسازیم»؟
ایده‌ی مزخرفیه.
واقعاً ایده‌ی افتضاحیه.
اما از طرف دیگه... - نه، نه، نه.
- یه جورایی خوبه. - نه، نه، نه.
این کار آخر و عاقبت خوشی نداره.
با بند بند وجودم حسش می‌کنم.
یه احتمال سومی هم هست،
که اصلاً هیچ اتفاقی نیفته.
می‌دونی، این‌جور چیزا همیشه جواب نمی‌ده.
دور میز می‌شینی و فکر می‌کنی لرزت گرفته،
یا چشم یکی شروع می‌کنه به پریدن.
در حالی که در واقع یا صدای رادیاتوره یا زیادی قهوه زدی،
و کلاً هیچ اتفاقی نمی‌افته.
اونوقت اون جادوگر یا رمال تقصیر رو می‌ندازه گردنِ
انرژی منفیِ یه نفر دیگه. - شاید همین‌طوره.
ولی با این حال، شبِ سرگرم‌کننده‌ایه.
بخش جادوگریش رو بگو. از جادوگرا خوشم نمیاد.
باهاشون نمی‌سازم.
تو هم رفتی سراغ بدترین نوعِ جادوگر.
اوه، مریک با بقیه فرق داره.
اون مثل بقیه نیست.
اون و اون عموئه، جفتشون سر و ته یه کرباسن.
تو اون عموئه رو از کجا می‌شناسی؟
یه مدت کوتاه با هم توی یه کلوپ کتاب‌خونی بودیم.
تو، توی کلوپ کتاب‌خونی بودی؟
با کورتلند میفر؟
و مریک هم بود.
و شهردار ناگین.
و جیمز کارویل.
همه ازش متنفر بودن.
ماه‌ها می‌گذشت از آخرین باری که با وحشت بهم زنگ زده بود.
و تمام تلاششو کرده بود که دور و بر اون دختره نپلکه—
«فرودیا»، اسمی که من روش گذاشته بودم.
اما اون زخم هنوز دهن باز بود،
و اون فکرِ داغون قد کشید،
از بین پیام‌ها و زنگ‌ها و رابطه‌هایی که...
توی نیواورلئان حفظ کرده بودم.
می‌دونی، ما کتاب خاطراتت رو اونجا خوندیم.
همه عاشق تام اندرسون بودن.
«توپیکا!»
اون تیکه‌ی من بود، می‌دونی. من گفتم «توپیکا».
یه کم هم حق رو به من بده.
زرنگی بود که این هفته ردیفش کردی.
همه دارن همرنگ جماعت می‌شن.
♪ اوه نه، امروز از اون روزاییه که موهات بدقلق شدن؟ ♪
وقتی کارت با این بلبل‌زبونی تموم بشه، نصف این شهر رو به خاک و خون می‌کشن.
همین الانم گندش دراومده. من شروع‌کننده‌ش نبودم.
نه دیگه، الان تو شدی نماد این کثافت‌کاری.
از قوانین پنج‌گانه اطاعت کن.
«چارلی براون که فقط سنگ گیرش میاد» با من موافقه.
- بازم بساز! - بیشترش کن!
این بزرگترین تجمعِ امثالِ ماست
تو کل تاریخ دنیا؛ و همه‌شون اومدن که منو ببینن.
می‌تونستی برای یه لحظه هم که شده، مثل یه رفیق،
بگی: «ببین چه غوغایی به پا کردی.
دمت گرم.»
هی.
لِم، تقریباً رسیدیم. - «لِم»؟
اوه، چه جای دنجیه. - بهشون بگو ساده برگزارش کنن.
لمی، لمی، لمی. برام بلیسش، لم.
آره.
باشه. تو هم همین‌طور.
اوه، تو هم همین‌طور؟ کدوم «تو هم همین‌طور»؟
منم دلم برات تنگ شده، یا منم عاشقتم، یا...
واقعاً می‌خوایم این بحث رو راه بندازیم؟
حس می‌کنم همین‌طوری که هستم می‌تونم به زندگی ادامه بدم.
پول ریختن به حسابِ «فرودیا».
یه بار انجامش دادم، شماره‌ش رو بلاک کردم.
بعدش تا با یه شماره جدید زنگ زد، سریع گوشی رو برداشتی.
- نمی‌دونستم خودشه. - خوبم می‌دونستی.
کاملاً خبر داشتی.
اون تو رودخونه‌ی «استیکس» آبدیده شده.
احتمالاً با کله پریده توش و پروانه رفته.
حسابی شاکی می‌شه.
شاید کلودیا هم بخواد باهات یه خداحافظی بکنه.
چرا مهربون شدی؟
خوشم نمیاد.
می‌تونیم درباره‌ی نزدیکیِ
رستورانت به خونه‌ی من حرف بزنیم.
این یه... تصادفِ فاجعه‌باره.
اوه، مسیو پیت، باعث افتخاره که
امشب اینجا تشریف دارین.
مهمون‌تون قبلاً تشریف آوردن.
و مسیو لیون‌کورت، باعث افتخاره.
آقای بلک‌وود.
متوجهم. بله، از این طرف لطفاً.
می‌تونم پالتوتون رو بگیرم، آقای بلک‌وود؟
- بیشتر بساز. - بیشتر بساز.
بیشتر بساز.
- بیشتر بساز. - بیشتر بساز.
بیشتر بساز.
تیلور و تراویس. تبریک می‌گم.
هنوز تاریخی رو مشخص نکردین؟
آه.
♪ من اون قاتل کوچولوام ♪
♪ I'm the lonely one ♪
♪ I'm the chill creeping up your spine ♪
♪ Telling you to run ♪
♪ I'm a hanging shadow ♪
♪ I'm a lost love ♪
♪ I'm the past and the future ♪
♪ The last of the sutures, the cooing dove ♪
♪ We're the rock and rollers ♪
♪ We're the good time ♪
♪ We're the heart pumping blood ♪
♪ We're the face in the mud ♪
♪ We're this stupid rhyme ♪
♪ Bang, bang - ♪ Bang, bang
- ♪ Bang, bang ♪
♪ Bang, bang
♪ All fall down ♪
♪ Burn the ground ♪
♪ All fall down
♪ Burn the ♪
♪ Bang, bang - ♪ Bang, bang ♪
- ♪ Bang, bang - ♪ Bang, bang ♪
♪ Bang, bang, bang, bang, bang, bang ♪
Please, turn Larry down.
And we were where?
فکر کنم داشتی قشنگ کفرمون رو در می‌آوردی،
سرِ قضیه طوفان اودت.
داشتم چک می‌کردم ببینم شما دوتا اصلاً گوش می‌دین یا نه.
روبروی هم نشستین، دارین دوباره با هم چفت می‌شین.
اودت، درجه سه.
بعد از ۷۷ سال غیب شدن و پیچوندن، بهش چی گفتی؟
دقیق یادم نیست.
اون به تو چی گفت؟
اصلاً هیچی نمی‌شنیدم. طوفان بود لعنتی.
آره، منم فقط وانمود می‌کردم که می‌فهمم چی می‌گی.
منم همین‌طور.
فقط پشت سر هم سر تکون می‌دادم.
لاشی‌های عوضی.
واسه آخر مستندم هیچی ندارم.
یه چیزی بهم بدین.
همین که خودش رو نشون داد کافی بود.
- همین؟ - آره، همین.
تیتراژ رو می‌ندازم روی اون تیکه فیلمی
که ریدلی آبکشش کرد.
خبری از «آشغالا کجا می‌رن؟» نیست؟
پوسترش رو همین الان دارم می‌بینم.
«تنها چیزی که یاردا کلاپک می‌خواست عشق بود»،
بعدم می‌چسبونمش رو یه زخم تبخال گنده.
سؤال مچ‌گیرانه دیگه نداری؟
حالا که گفتی، آره، یکی دارم.
می‌دونستم به این راحتیا قسر در نمی‌ریم.
مِه عشق خون‌آشامی؛ لویی، اینم شده واسه تو یه داستان؟
عشق دلیلش بود که تو و آرمان هیچ‌وقت نفهمیدین...
...که دارم مچتونو می‌گیرم؟
سعی کردم بهت احترام بذارم، دنیل.
سعی کردم تو اعماق افکارت سرک نکشم.
از این بابت ممنونم.
ممنونم که به حریم خصوصیم احترام گذاشتی، لویی.
مچ‌گیری و این اراجیف.
جفتمون واسه آخرین لاس‌زدن با میکروفون اینجاییم...
...و البته پایانِ دنیا.
اون نمره ۳ از ۱۰ «پیچ‌فورک»...
...گذار از یه راکرِ خاص‌پسند به یه پادشاه تاریکی رو برات ساده‌تر کرده؟
من به این «دگرگونی بزرگ» یه سرود هدیه دادم.
دیگه به اونا و تو بستگی داره که باهاش چیکار کنین.
مسیح چکش و میخ‌ها رو می‌بینه و می‌گه:
«ای بابا، کلیدای ماشینو جا گذاشتم.»
اه، جفتتون فقط بلدین نفوس بد بزنین.
و شریدان بلک‌وود... چه اسم احمقانه‌ای...
بعدش می‌خواد چه غلطی بکنه؟
استراحت؟
هوم.
همش دارم خوابِ جنگل می‌بینم.
جنگل؟
هوم.
تمامِ شب‌های این ماهِ کدو تنبل.
یه کلبه دارم درست چسبیده به جنگل.
هر شب با کاغذ و قلم می‌زنم به دلِ یه راهی،
آوازِ پرنده‌ها رو نت‌برداری می‌کنم.
می‌تونم ده سالِ تمام همین‌جوری بگذرونم.
از ایگی رسیدم به پرنده‌بازی.
خب معلومه، حوصله‌م سر می‌ره.
به زور خودم رو برمی‌گردونم به دنیای بیداری.
یه کار پیدا می‌کنم که توی لابیِ یه هتل، ساندیم و ساکاموتو بزنم.
کسی رو می‌شناسی که هتل‌دار باشه؟
آقایون، بفرمایید، سرآشپز تقدیم می‌کنه،
یه چیزی که واسه این شبِ خاص نگه داشته بود.
یه پیش‌غذایِ مخصوص.
فرانسین لوسین-لاشاپل.
در واقع، اون یکی از نواده‌های دورِ...
خاندانِ لیون‌کورت‌ـه.
مهاجرایی که سال ۱۷۴۹ اومدن مونترال.
یه طعمِ ظریف و گُلی.
شب بخیر.
مادمازل.
هنوز داری سوفیا رو می‌کنی؟
نمی‌دونم.
شاید.
چطور؟
هنوز باهاش روبرو شده؟
فکر کنم امشب قراره ببینمش.
سوفیا. دهه‌ی ۸۰ باهاش آشنا شد.
می‌تونم با اون اپل‌های گنده‌ی لباسش تصورش کنم.
آدم باس بپرسه، قضیه این برنزه کردن چیه، دن؟
بازم زیاده‌روی کردی و از تابوتت زدی بیرون؟
آقایون، مسیو دو لاک، نوش جان.
با یکی تو رابطه‌ام.
- چی؟ - اوه.
- اووه. - خب...
غبارِ عشق.
برنزه‌ای از مدلِ «هرچی تو بخوای عزیزم».
به سلامتی دانیل مالوی،
زندگی‌نامه‌نویس‌مون، مستندسازمون،
توله‌ی ول‌شده‌یِ اکسِ مشترکمون،
همه‌ی اینا با هم.
آماده‌ای هم‌نوعِ خودت رو بخوری؟
به نظر حالش میزون نبود.
- دن؟ - اوهوم.
همیشه همین‌طوره.
آدم نچسبیه.
همیشه این عقده‌ی «فکر کردی از من سرتری» رو با خودش داره.
که واقعاً هم هستیم.
تظاهر به خلافش واقعاً خسته‌کننده است.
یه پایان بهش بدهکار بودم.
و واسه هردومون خوب تموم شد.
همین که اومدی تو، احتمالاً کل بساط رو تابلو کردی.
حس کردی داشت سعی می‌کرد فکرمون رو بخونه؟
آره. رفت تو مخ من.
وای خدای من، لستات! عاشقتم لستات!
اوه.
برو دیگه. - نه.
یه چشمه بهشون نشون بده. چرا که نه؟
آرتورو، زحمتی نیست؟
♪ این یه آهنگه ♪
♪ واسه همه خوشگلای ناخوش ♪
♪ داغون باش ♪
♪ تنه لش باش ♪
♪ وقتی پرده می‌افته، یه بارِ اضافی باش ♪
♪ این یه جرمِ لعنتی از سرِ هوس نیست ♪
♪ اوه
♪ درهم شکسته باش ♪
♪ دوست‌نداشتنی ♪
♪ گم‌گشته و رستگار نشدنی
مرگِ ساختگیِ شریدان کلارنس،
واقعاً یه غلطی کردی.
تبریک می‌گم.
ممنون بابتِ تابوتِ «هستنز».
هوم.
می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟
آره، ریسکشو قبول می‌کنم.
تو کتابِ دَن، که اصلاً لازم نمی‌بینم دربارش حرف بزنیم...
کتاب موضوع بحث نیست. - می‌تونیم درباره کتاب هم گپ بزنیم.
بحث سر این نیست.
وقتی رسیدی پاریس،
من یه روح بودم.
و همراه تو و آرماند کنار رود سِن قدم می‌زدم.
تازه، یه عکس رو هم خوردی.
اون روانِ آشفته‌ت بود که داشت بالا می‌آورد...
آره، عذاب وجدان.
عذاب وجدانِ هم‌تابوت بودن، یا همون بریدنِ گلوت،
یا اون مدلِ غیب شدنت تو سطل آشغال،
یا اون یکی مدلِ عذابِ وجدانِ از دست رفتن.
نمی‌دونستم کدومشه.
هوم.
تو هم اون سال‌ها منو می‌دیدی؟
شاید اون آهنگ‌ها باعث شده بند بندِ وجودم بلرزه.
آهان!
خودِ خودشه.
نه، این قلقِ توئه.
تمامِ این گندکاری‌هایی که حس می‌کنم، ولی تو هیچ‌وقت بروز نمی‌دی.
نه.
همه اون اراجیف.
منو به چند تا اپرا کشوندی؟
اونا برای من خاطرات محشری هستن.
و حتی یک بار هم نگفتی: «هی، لویی،»
قبلاً رو صحنه تئاتر بودم. وقتی می‌گی کشون‌کشون بردنت...
نقش یه دلبرِ خوش‌تیپ به اسم للیو رو بازی می‌کردم.
من و دوست‌‌پسر سابقم با هم شروع کردیم،
یه گروه تئاتر آدمکش راه انداختیم.
می‌خواستم طوری باهات زندگی کنم که انگار
از توی مرداب کشیدنم بیرون و آبشش‌هام تبدیل به شش شده،
اونم فقط و فقط برای تو.
اوه، من، تو، آنتوانت.
- اوه، عجب صدای سکسی و حشری‌کننده‌ای. - می‌دونم. می‌دونم.
راستش بی‌انصافیه. همدمِ خوبی برای حال و حول بود.
و متنِ کتاب هم عشق می‌کرد که اون رو
حقیرتر از چیزی که بود نشون بده.
عدالت برای آنتوانت.
تو مجبورش کردی انگشتشو قطع کنه.
اوه، اون کارِ خودش بود.
فکر می‌کرد اون موهبت باعث می‌شه انگشتش دوباره دربیاد.
خیلی دمدمی‌مزاج بود. - تو اونو آویزون کردی.
برای اینکه از اون افسردگیِ کوفتی بکشمت بیرون.
و بعدشم برای تنبیه. - چرا؟
- من خونِ آکاشا رو تو رگهام دارم. - نه، موضوع خون نیست.
موضوع اینه که با اون خون چیکار می‌کنی.
برنامه بعدیت چیه؟ لابد باشگاه بدنسازی خون‌آشام‌ها؟
باشگاهِ اکویناکس مخصوص خون‌آشام‌ها؟
«موضوع اینه که با اون خون چیکار می‌کنی.»
چرا؟
چون، لویی،
من یه هیولام.
لجن!
لستات!
خوبم.
خودشه؟
آره خودشه.
نمی‌خوای معرفی‌م کنی؟
کارت درسته.
فکر کنم اصلاً شیرفهم نشدی.
- این چیه؟ - دقیقاً. چائو.
وقت‌ بخیر.
سلام، خوش‌تیپ.
سوفیا، درسته؟
لوییِ معروف.
لوییِ بدنام.
هر چی گفته یه نمه‌ش خالی‌بندیه.
اوه، پس یعنی یه نمه‌شم راسته.
مشکلی نداری کنارت بشینم و تماشا کنم؟
- بفرما. - الکس، بزن بریم.
نه، باید تمرین کنیم.
- بخون. - اسنیر.
فقط بخون.
بخون دیگه!
♪ رو کفِ زمین‌های توکیو... ♪
♪ یا اون پایین توی شهر لندن واسه بزن و بکوب ♪
♪ با این صفحه‌های گلچین و تصویرم توی آینه ♪
♪ دارم با خودم می‌رقصم ♪
خجالتیه.
♪ وقتی پرنده هم اون‌جا پر نمی‌زنه ♪
جای اون بودن سخته.
♪ خب، خیلی وقته منتظر یه حس و حال عاشقانه‌ام ♪
♪ و دارم با خودم می‌رقصم ♪
♪ اوه، اوه، با خودم می‌رقصم ♪
تو همونی هستی که داری این بساط رو ردیف می‌کنی؟
یکی‌ام مثل بقیه.
۵۰ هزار نفرمون با هم وسط جنگلیم.
مگه چی ممکنه خراب بشه؟
آره، گفت که تو گفتی...
فکر نمی‌کنی صلاح باشه فردا بخونه.
مهم نیست من چی فکر می‌کنم.
اون کار خودشو می‌کنه.
شاید تو کسی هستی که نباید بره.
اون‌وقت چرا؟
از همه‌جای دنیا دارن میان...
دبی، پاریس، دیترویت.
خاطرخواه زیاد داری، ولی دشمنم کم نداری.
♪ و چیزی واسه ثابت کردن نیست ♪
♪ و دارم با خودم می‌رقصم، اوه اوه ♪
فکر... فکر کنم اگه نرم، بهش بربخوره.
به نظرم اگه تو چیزیت بشه، اون بیشتر داغون می‌شه.
♪ اوه، اوه، اوه-اوه ♪
- باید پشتم وایسی. - ♪ پاسو دوبله! ♪
خودم هواتو دارم.
♪ آه، آه، آه، آه،
♪ آه، آه، آه، آه، آه، آه ♪
♪ تله ♪
خیلی خب، دیگه بسه. بریم واسه تمرین.
داریم دودوتا چهارتا می‌کنیم ببینیم
این کار رو بکنیم یا نه، آقای دو لاک، مادمازل وچه.
این سمندرِ اینجا بهش می‌گه... چی گفتی بهش؟
- نمکِ کیری. - ممم.
اون خون‌آشامِ سگ‌جون هم که هنوز دو دله.
سام که حق رای نداره. الکسِ خون‌آشام هم ممتنعه.
خب، بالاخره می‌ره واسه سلاخی یا نه؟
دنبال یه حقیقتِ تلخ واسه یه آهنگِ سگی هستیم.
♪ ووه ♪
♪ حسش می‌کنم ♪
♪ کشیده شدنِ ریسمانم رو ♪
♪ از یه دستِ بی‌قرار، اون دوردورا ♪
♪ ووه ♪
♪ چقدر بهش نیاز دارم ♪
♪ فقط واسه اینکه بدونم اون بیرون هستی ♪
♪ و با تمام توان داری می‌کشی ♪
♪ اون ستاره‌ی تلخ رو نشونم بده ♪
♪ می‌خوامش ♪
♪ اون عشق وحشی رو بده به من ♪
♪ همه‌اش رو می‌خوام ♪
♪ من خودِ شهاب‌سنگم ♪
♪ اون بالا ♪
♪ اسمت رو روی غبار می‌نویسم ♪
♪ وقتی دارم سقوط می‌کنم ♪
♪ اوه ♪
نوازنده‌ها، بیشتر مایه بذارید.
♪ ووه ♪
♪ حسش می‌کنم ♪
♪ هر اتم مثل یه سیاره‌ست که داره می‌سوزه ♪
♪ خشمگین رو به خورشید ♪
♪ اون ستاره‌ی تلخ رو نشونم بده ♪
♪ می‌خوامش ♪
♪ اون عشق وحشی رو بده به من ♪
♪ همه‌اش رو می‌خوام ♪
♪ من خودِ شهاب‌سنگم ♪
♪ اون بالا ♪
♪ اسمت رو روی غبار می‌نویسم ♪
♪ وقتی دارم سقوط می‌کنم ♪
♪ اون ستاره‌ی تلخ رو نشونم بده ♪
♪ می‌خوامش ♪
♪ اون عشق وحشی رو بده به من ♪
♪ همه‌اش رو می‌خوام ♪
♪ من یه شهاب‌سنگم
♪ دارم سُر می‌خورم ♪
♪ اسمت رو روی گرد و خاک می‌نویسم ♪
♪ همون‌طور که دارم سقوط می‌کنم ♪
شما دارین به «بازنده‌ها» گوش می‌دین،
آلبوم شماره ۵۵، رویِ اول.
♪ حالم خوب می‌شه ♪
♪ برو تو صف
♪ حالم خوب می‌شه ♪
♪ حالم خوب می‌شه
♪ برو تو صف ♪
♪ برو تو صف
♪ یکی افتاده تو دردسر
♪ مثل یه عاشقِ ♪
♪ بخت‌برگشته‌یِ من ♪
♪ مالِ من
دیدم سرت تو گوشی بود. - داشتم...
داشتی با گوشیت ور می‌رفتی.
داشتم می‌دیدم دخلِ رستوران
تا آخر شب چطور بوده.
کارِ زشتیه.
آره، همین‌طوره.
عالی بودی.
اجرا عالی بود. نباید این کار رو بکنی.
فکرِ خیلی بدیه.
ساعت یازده‌ست.
یه ساعت وقت داریم تصمیم بگیریم.
می‌شه یه لحظه وقتت رو بگیرم؟
شما دوتا چطور با هم کنار اومدین؟
تو ماشین بهت می‌گم.
- چاو، خوش‌تیپ. - چاو.
از سوفیا خوشش اومده بود.
گوشی‌شو دوست داره.
شالت رو جا گذاشتی رو صندلی پیانو من.
داری قلمروتو تعیین می‌کنی؟
اومدم یه سری بزنم و سلامی بدم.
تو تابوت بودی.
دیدم یکی پیشته.
واسه همین شالت رو جا گذاشتی؟
و کتاب‌های جیبی واسه سفر.
چمدونت رو بستی؟
تا وقتی ندونم کجا دارم می‌رم نمی‌تونم چیزی جمع کنم.
کادیس.
اوه؟
مگه تو کادیس چه خبره؟
یه جماعتِ پاتییل و خواب‌آلود،
یه ولعِ تموم‌نشدنی واسه بیشتر داشتن،
یه اتاق با منظره‌ای که بشه همه رو از اون بالا زیر نظر گرفت.
اتاقش شبکه HBO داره؟
آرماند تو شهره.
بو برده بودم.
می‌خواد گند بزنه به همه‌چیز.
اوه، شاید باید بیارمش روی صحنه،
بندازمش روی زانوم و پنج تا کشیده بهش بزنم،
به خاطر اون پنج تا قانونِ بزرگ.
شاید باید...
- یکم به الکس محبت نشون بدی. - از یه حضورِ...
به مادرش نیاز داره.
می‌گم آرتورو بعدش ببرتت به آشیانه.
یادت نره وسایلت رو جمع کنی.
برگرد خونه، آرتورو.
حتماً، جناب دو لیونکورت.
فکر کنم باید کنسلش کنیم.
پس اون یه ساعت چی شد؟
این چیه؟
این رو از کجا گیر آوردی؟
یه لینکی که یکی واسم فرستاد.
یه لینک؟
این توی اینترنته؟
خب، تابلوعه که از این فیک‌هاست.
هی، عشقِ سینماها، خون‌آشام‌بازها،
و شیادهای دارک‌وب.
مخلصِ شما، دنیل مالوی،
برگشتم با یه کلیپِ جنجالیِ دیگه
از مستندی که به‌زودی ازم منتشر می‌شه،
«مصاحبه با لستاتِ خون‌آشام.»
خب، اولین بار کِی با دوست‌دخترش، سوفیا، آشنا شدی؟
سال ۱۷۹۳، وقتی من و لستات...
«تئاتر خون‌آشام‌ها» رو راه انداختیم.
اون زمان همه اون رو به اسم «گابریلِ خون‌آشام» می‌شناختیم،
مادرِ لستات.
- هه. - اومم.
خب، حالا این مرتیکه اینجاست، دو ماه بعد از «قتلش»،
وسطِ ضبطِ آلبومِ پس از مرگش استراحت می‌کنه
تا ترتیبِ ننه شو بده
روی کاناپه‌ی استودیوی «بان ساسکواچ».
خب، اینم از جوابِت.
معلومه واسه همینه که دنیل حالش خوش نبود.
داشت روی این حساب می‌کرد... اینا رو می‌فرستاد...
این دیپ‌فیکِ هوش مصنوعی رو.
اون که الان دیدم مامانت بود؟
اون سوفیا بود.
باشه. سوفیا مادرته؟
مادرم مُرده.
بذار... بذار این‌جوری بگم.
داری همون کُصی رو می‌کنی که
نه ماهِ اول زندگیِ فانی‌ت رو توش گذروندی؟
از لحاظ آناتومی، رحم هست...
- ماشینو نگه دار. - و دهانه‌ی رحم هست.
و زِهدان هست... - داری از رو دهانه‌ی رحم می‌پری؟
بزن کنار. کفشام!
فقط یه مورد نیست لویی.
اون ماشین وامونده رو نگه دار.
لویی! لویی!
کیرم توش! ریدم توش!
لویی.
آدم جایی که می‌رینه، نون نمی‌خوره،
و از همون دری که رفته بیرون، دوباره برنمی‌گرده تو.
رو این زمینِ وحشیِ خدا، دیگه چه کوفتی هست که دربارش حرف بزنیم؟
داشت ریق رو سر می‌کشید لویی. من بهش موهبت دادم.
نه. نه، این یه اصله. یه چیز بدیهیه.
نه، این یه موضوع پیچیده و...
یه مجموعه چندلایه از شرایط مختلفه.
نه، هیچ شرایطی وجود نداره که آدم بگه: «آره،
می‌فهمم چطور ممکنه این اتفاق بیفته.»
خیلی داری قضاوت می‌کنی.
«بیا مونترال. آواز خوندنم رو ببین.
بیا با این رفیقم که با هم رابطه محارمی داریم آشنا شو.»
این یه دغل‌بازیِ تمام‌عیار در حد و اندازه‌ی آرمانده.
راهت رو نکش نرو و... و... اسم اون رو نیار.
من رو با اون مقایسه نکن.
این مگه چه فرقی با اون داره؟
این یه دروغِ صد ساله‌ست.
تو پرتره‌اش رو بالای تابوت‌هامون تو نیورلئان آویزون کردی.
این حال‌به‌هم‌زنه. تو مریضی. - ما موجوداتِ غیرطبیعی هستیم!
و این... این همون روح نیمه‌انسانته
که هر وقت به نفعته رو می‌کنی
هر وقت می‌خوای تو یه بحث پیروز بشی!
واسه گاییدن مادرت چه دلیلی داری؟
این یه مرضه.
شاید ریشه‌ی تمام مریضی‌هات باشه.
ولی ای خدا.
تو... تو... یهو از غیب بهم زنگ می‌زنی...
برو پیش یه متخصص!
و می‌گی داری به یه دختر پول می‌دی
که نقش کلودیا رو بازی کنه!
داری به یه دختر پول می‌دی که نقش مادلین رو بازی کنه!
و من چی می‌گم؟
می‌گم مریضی، لوئی؟
مریضی می‌بینم؟ نه!
یک ماه و نیم وقت گذاشتم تا آرومت کنم
و از اون جنون وحشتناک بکشمت بیرون
اونم درست وقتی که خودم داشتم از هم می‌پاشیدم!
تو خونه‌ی خودم بهت پناه دادم. - باشه.
بهت این شانس رو دادم
که با این عذاب‌وجدانِ فلج‌کننده‌ت کنار بیای.
من بهت پیشنهاد...
من به...
- باشه. - من بهت پیشنهاد...
باشه. طوری نیست.
طوری نیست.
ببخشید. معذرت می‌خوام.
ردیفه.
طوری نیست.
عجب شبِ مسخره‌ایه.
پس سوفیا نَنَته.
گابریلا مامانم بود.
فقط...
الان دیگه یه خون‌آشامه. مگه نه؟
فقط دارم سعی می‌کنم قضیه رو واسه خودم هضم کنم.
فقط دارم درباره‌ش می‌پرسم.
تو قرنِ اشتباهی به دنیا اومده بود.
زندگیِ نکبتی داشت.
با هم خیلی صمیمی بودیم.
اون تنها کسی بود که موقعِ بزرگ شدنم بهم
یه ذره محبت نشون می‌داد.
از اون مامانایی نبود که همش قربون‌صدقه‌ت برن.
اما می‌تونستم یه زندگیِ بزرگ‌تر رو باهاش تصور کنم.
بخاطر اون، بیرون از اووِرنی.
خب، همون پسرخاله‌ای که بهم دست‌درازی کرد
یه دلار هم بهم داد.
- لویی. - اوه، ببخشید.
بگو. ادامه بده.
تا قبل از اینکه بیاد پاریس، هیچ اتفاقی نیفتاده بود،
موهای بلوندش مثل گچ سفید شده بود و مریضی بدنش رو داغون کرده بود.
داشت جون می‌داد.
فقط چند ساعت وقت داشت.
آره، می‌فهمم چی می‌گی.
پس قبلش هیچ خبری نبود؟
مادرت بهت می‌گفت ابلیس.
هیچ‌وقت باهام نخوابید.
بعدش هم مرگ پل رو انداخت گردن تو...
خودت می‌دونی که ریختن رو هم با فک و فامیل
سیم‌های مغزت رو بدجوری قاطی می‌کنه.
که اون رو هم بعدش انداختی گردن من.
بیخیالش شدم. حرفم رو پس گرفتم.
اشتباه کردم. - تقصیر. همش تقصیر.
اگه بتونیم بفهمیم تقصیر کیه، اگه سرِ مقصر توافق کنیم،
اونوقت همه چیز روشن می‌شه؛ اینکه کی هستیم و چرا این کارا رو می‌کنیم.
من این هیاهو رو کارگردانی می‌کنم.
اونم یکی از اون اره‌برقی‌هاییه که دارم باهاشون معرکه می‌گیرم.
چه خون‌آشام باشه چه نباشه، یه کوهیه که باید ازش بالا رفت.
هوم.
میتونی...
هوم؟
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
هوم.
متوجه شدی— تو ویدیو دیدی که
دنیل زیر نور آفتاب بود؟
هوم.
اون آفتاب‌سوختگی رو.
گوشیم رو تو ماشین جا گذاشتم.
میشه یه چک کنی ببینی همه‌جا پخش شده یا نه؟
یه هفته مسخره‌ت می‌کنن، بعدش دیگه هیچ‌کس به یه ورش هم نیست.
چی شده؟
اون لستات بود.
لستات مرده.
واسه تو مهمه.
شاید.
نمی‌دونم. نمی‌دونم.
الان خودم یه پا کوهِ گند و کثافتم.
و به این رفتاری که الان داشتم افتخار نمی‌کنم.
ببخشید.
باید کنسلش کنیم.
احتمالاً بهتره کنسلش کنیم.
- هوم. - هوم.
یا اینکه...
امیدوارم ناراحت نشی.
وقتی نبودی واسه خودم یه چای ردیف کردم.
اوم، بفرما، راحت باش، خونه خودته.
راحت باش، خونه خودته.
اینجا دیگه اتاقِ جادو-جنبلِ پاپا لگباست.
لوئی دو پوینت دو لاک، مریکِ ساحره.
اوضاع چطوره؟
مامان‌بزرگ ارنستین سلام رسوند،
می‌گفت پسرای 'دو لاک' طوری از جلوی ایوونش رد می‌شدن...
که دماغشون رو گرفته بودن بالا، انگار یادشون رفته پولشون از جنده‌خونه درمیاد.
جوون، احمق و فانی.
بهش گفتن فاحشه‌یِ محبوبِ شیطان.
باید از خودِ نیواورلئان بندازنتون بیرون.
اون لابد برادرم پل بوده، پل دو لاک.
شنیدی مامان‌بزرگ؟
اون یکی بود.
بشینین.
پاها بیرونِ خط.
آه.
ممنون که این چند ماه دندون رو جگر گذاشتین.
خیلی دربارش سبک سنگین کردیم.
همه‌ی روح‌ها می‌تونن چموش باشن.
اما اونایی که یهو از چنگِ زندگی قاپیده شدن...
یه دخترِ سوخته، یه هیولایِ بی‌مادر،
که توسطِ قاتلاش احضار شده.
من نکشتمش.
فکر کنم منظورش همون هدیه‌ایه که به کلودیا دادی.
اوه، فکر کردم...
فکر کردم داری درباره پاریس حرف می‌زنی.
داشتی تیکه می‌انداختی که من کشتمش.
- من همچین حرفی نزدم. - چرا، غیرمستقیم گفتی.
وسایل شخصی.
تو این می‌نوشت.
تو همین مُرد.
لاغر مُردنی.
زانوها رو سنگفرش، صورتش داغون و کبود،
مثل هلو از هم پاشیده بود.
مدلن.
این لباسو خودش دوخته بود؟
عاشق کلودیا بود.
اینا تو وجودشون دارن.
با این وسیله‌ها می‌تونم فراخوانی کنم.
پاپا لگبا، مریم مقدس،
میکائیل مقرب، جبرئیل مقرب،
بدون تبرک شما، از پسش برنمی‌آم.
مریم مقدس، فرشته‌ها، پاپا لـ...
شما دو تا با هم نحسی میارید، راه رو سد می‌کنید.
امشب چه مرگت شد؟
- خب، ما یه... - خیلی اتفاقا افتاد.
صندلی‌هاتون رو جابه‌جا کنید. ساعت ۲، ساعت ۱۰.
مریم، فرشته‌ها، پاپا لگبا.
صدات می‌زنم، ای خدای خون.
من مِریک مِی‌فر هستم.
دارم صدات می‌زنم.
دروازه‌ها رو باز کن.
تو اسمم رو می‌دونی، پاپا.
تمومِ ارواحی که جوابم رو می‌دید، پسرِ حام، مامان یو،
بارون سامدی، بلانک دنی.
خونم رو بهتون می‌دم.
من رو ببر پیشِ اون روحی که صداش زدم.
روحِ کلودیا رو از اون قعرِ جهنم
به اذنِ زنده‌ها، بکش بیرون، زامبیِ بزرگ.
من مِریک مِی‌فر هستم.
به روحِ مادرم قسم، بیارش پیشِ من.
اون زنی که اسمش کلودیاست رو پیدا کن و بکش بیرون.
پرتش کن بیرون.
من روحِ کلودیا رو فرا می‌خونم، فقط و فقط کلودیا رو
که بیای پایین، از اون گودال بزنی بیرون و خودت رو نشون بدی!
هر دو: چه مرگته داری منو می‌کشی، سلیطه احمق؟
خیلی چموشه.
اون... اون خودش بود؟
اصلاً خوشش نیومد... هوم.
سرتاسرِ وجودش رو خشم گرفته.
برش گردون.
باید سرِ کیسه رو شل کنم و پولِ بیشتری بذارم تو پاکت.
یه دندون‌پزشکِ درست و حسابی برام پیدا کن.
آره، آره. برش گردون.
هر دو: نتونستی منو روی دیوار بند کنی.
مگه نه، بابا لویی؟
من لستاتم.
لویی اونجاست.
هر دو: فکرِ اینجاشو نکرده بودی، مگه نه؟
سعی کردم بدون تو سر کنم.
من اینجام، کلودیا.
منو از روی صحنه کشیدن پایین.
تو رو از چنگم درآوردن.
و... و نمی‌تونم بذارم بری.
اون ته‌تِه همه‌چی، همینه.
می‌خواستم پاکش کنم بره.
می‌خواستم اون خداحافظی‌ای که نشد رو باهات بکنم...
و بهت بگم که...
امیدوارم یه ذره... یه ذره آرامش پیدا کرده باشی.
هر دو: دوباره برگشتی پیش اون؟
معذرت می‌خوام، کلودیا.
مدلن اینو درست کرد.
می‌گفت توش معرکه می‌شم.
تکیه‌کلامش بود: معرکه.
زدیش به دیوار، همون لباسی که توش سوختم و خاکستر شدم.
می‌خواستم بهت ادای احترام کنم.
اوه.
آره دیگه، دقیقاً همینه که دلم می‌خواد باشم،
بنزین واسه آتیشِ خودخوری‌های تو.
گوش کن به این معذرت‌خواهی‌های ذلیلانه‌ات.
من مُردم.
مُرده!
می‌دونم.
شب‌هایی بود که می‌خواستم بیام پیشت.
می‌دونم، می‌دونم. می‌دونم، می‌دونم.
رو پشت‌بوم‌ها می‌دویدی، پیرهنت رو جِر می‌دادی،
عینِ این فیلم‌های مستهجن.
می‌شنیدم که داری صدام می‌کنی.
صدات نکردم، سلیطه‌ی احمق.
اگه می‌خواستم باهام باشی،
زیر پای آرمان رو تو پله‌ها خالی می‌کردم.
بذار یه حقیقتی رو بهت بگم، پسرکِ غصه‌دار.
تو حتی سوگلیِ منم نبودی.
اونو بیشتر دوست داشتم.
اون تکلیفش با خودش روشن بود.
تو حتی خالق منم نیستی.
تو حتی هم‌خونِ منم نیستی.
خالقِ من اونه.
حتی به سرم زد که به جای اون، به تو زهر بدم.
می‌دونی چرا نکردم؟
چون یه حکاکیِ کوچیک رو قفسه‌ی سینه‌ته،
که می‌گه تو یه برده‌ای.
می‌دونستم می‌تونم روت حساب کنم که سایه‌به‌سایه‌م بیای.
مثل یه سگِ نفهم، هر جا که رفتم،
تا وقتی که بتونم از شرّت خلاص شم
واسه یه چیزی که بیشتر لایقِ من باشه.
تو دیگه کدوم خری هستی؟
اصلاً نمی‌شناسمت.
آره؟
پس اون چیزی که باید بابتش ازم ممنون باشی چی؟
اوه!
آره، پیش خودش فکر کرده شکار کردنِ بروس واسش افتخاره.
نشستی بعدِ هفتاد سال، خاطراتِ دوران بچگیِ منو خوندی.
فکر کردی من می‌خوام نه یکی، بلکه دو تا مردی که ازشون متنفرم...
منو بهونه‌ی گندکاری‌هاشون کنن؟
با اون ریختِ گریون، نشستی خاطراتمو می‌خونی...
انگار واسه خودِ لعنتی‌ت اتفاق افتاده؟
هردو: اینو تو اون کله‌ی فرفریِ احمقِت فرو کن.
ازت متنفرم!
بیشتر از هر چیزی و هر کسی که تا حالا تو زندگیم دیدم،
بیشتر از بابام که ولم کرد و رفت،
بیشتر از اون عمه‌م که شلاقم می‌زد،
بیشتر از اون بروسی که بهم فرو کرد،
بیشتر از اون گله خون‌آشامی که خرَم کردن و منو سوزوندن!
از اعماقِ وجودم ازت متنفرم.
کلودیا.
هردو: اون خاطرات رو بسوزون!
این لباسو بسوزون!
انقدر اسممو زبون نزن!
تو هم همین‌طور، عمو لس.
- بله؟ - «بله؟»
هر چی کینه داری رو کن.
می‌دونم چقدر برات کیف داره،
اینکه بدونی چطور توی نیواورلئان ریدم به هیکلت،
اینکه چطور بساط اون قطار رو برای این برده‌هه ردیف کردم.
«لستات می‌گفت یه بلایی سرم میاره که تجاوز پیشش هیچی نباشه، بابا لو.»
خوب جواب داد، نه؟
ماجرای قطار، آنتوانت، تام اندرسون، شاهرگ بریده،
کویینِ سیاهت رو قاپید و باهاش زد به چاک اون‌ورِ اقیانوس.
و تو هم که یه عوضیِ آشغالِ به تمام معنایی،
فکر انتقام مغزت رو پر کرده بود.
چند وقت داشتی تمرینِ مرگِ منو می‌کردی، آنتوانت؟
واو به واوِ دیالوگ‌های اون نمایش رو حفظ کردی،
فقط محض خنده، آقای اندرسون، با اون چرت و پرتای من‌درآوردی‌ت
که توی متن نبود.
بکش!
اگه منم بودم همین کارو می‌کردم.
آره، می‌نشستم دست رو دست می‌ذاشتم و زل می‌زدم بهت
که لایِ صدای کف زدنِ مردم، جزغاله بشی.
فقط... فقط من اون کونِ لختش رو نجات نمی‌دادم
و منتظر نمی‌موندم وسط طوفان بغلم کنه.
پیراهنِ روی دیوار.
آهنگِ توی رادیو.
یه پول ناچیزی دادی به یه جادوگر مفلوک که منو بکشونه
بیرون از اون جهنم‌دره‌ی سگی.
مادلین چی شد؟
واسه اونم این‌جوری با هم خلوت کردین؟
ها؟
می‌خواین با این پودرِ ذرت برِش گردونین؟
چون اینجا که نمی‌بینمش.
اون‌طرف هم نتونستم پیداش کنم!
تنها چیزِ خوبی که توی زندگیِ نکبت‌بار و...
سیاهم داشتم،
و حالا نمی‌دونم کدوم گوریه!
من هر ثانیه‌ی لعنتی‌م رو توی اون خراب‌شده
دنبالش گشتم!
پس کجاست؟
چرا پیش من نیست؟
مادلین! مادلین!
مادلین!
صدامو بشنوین، ای ارواحی که از من فرمان می‌برین.
دروازه رو ببندین.
پاپا لگبا.
مریم مقدس.
میکائیل فرشته. جبرئیل فرشته.
آره.
دیگه کلاً پرونده‌ش بسته شد.
نذاشت تو ابهام بمونیم.
اون لحظه، وقتی که...
«پس اون چیزی که باید بابتش ازم ممنون باشی چی؟»
- آره. - اوهوم.
نمی‌دونستم همچین چیزی تو وجودمه.
باید یه کم رو خودم کار کنم.
اواخر قرن هجدهم کسی از این کارها نمی‌کرد،
اینکه بخواد رو خودش کار کنه.
یا حتی اوایل قرن بیستم.
مگه مردم چیکار می‌کردن؟
ادامه می‌دادن، می‌گرفتن می‌خوابیدن، پامی‌شدن، مشت می‌زدن به دیوار.
- رو نیمکت‌ها می‌نشستن. - درد و دل می‌کردن.
هوم.
اون این چیزا رو نداره.
نه.
نه مادلنی هست.
نه آرامشی.
فکر کنم فقط باید این بار رو به دوش بکشیم.
هوم.
می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟
البته.
فکر کردی می‌تونی قسر در بری،
سر قضیه‌ی صوفیا و گابریلا؟
اون.
نمی‌دونم.
با اتوبوس آوردمش.
من اونو آوردم پیش تو، یا تو رو پیش اون.
پرتره‌ش رو تو اتاقمون توی نیواورلئان به دیوار زدم.
راستی، وسط اون هیر و ویر، نکته‌ی معرکه‌ای بود.
ممنون.
واضحه که یه جایی توی اون داربستِ
خودتخریبی که قلبم رو توش جا دادم، می‌خواستم بقیه بفهمن.
اما اونجایی که واسه خودم هم معمام
اینه که چرا الان می‌خواستمش،
درست شبِ قبل از اینکه برم روی صحنه،
یک ساعت قبل از اینکه سر و کله‌ی اون ساحره پیدا بشه.
چرا این‌قدر فعالانه و جنون‌آمیز دنبال شکست می‌دوم؟
هوم.
شاید این فقط بارِ سنگینِ خون‌آشام بودنه.
چی رو جایگزین مرگ می‌کنی؟
وقتی پایانی در کار نیست، دیگه واسه چی باید زندگی کرد؟
شاید این تنها راهیه که می‌تونی شب‌هات رو از هم تشخیص بدی.
باید یه خورده روی خودم کار کنم.
آهنگ‌ها در مورد منه؟
- بیشترشون. - هوم.
سه تا بلوک اون‌طرف‌تر از خونه‌ی من رستوران زدی
چون...
آره.
اگه دوباره فقط من و تو بودیم...
آخه آره، کی دیگه ما رو آدم حساب می‌کنه...
یه محوطه کاروان‌نشین.
نوادا، یوتا، بیابون.
چندتا صندلی تاشو.
چندتا گلدون بکاریم.
شب‌ها چی گل میده؟
گلِ مغرب.
تو بیابون پرنده هم هست؟
همه جا پرنده هست.
می‌تونه باحال باشه.
شایدم.
دراکولا تو سمساری داره دید می‌زنه.
الکس؟
آهنگ‌های «خون‌آشام لستات» رو گوش کن،
از هر جا که موزیک گوش می‌دی.
♪ سرم داره دور خودش می‌چرخه ♪
♪ یعنی پاهای کوچیکم رنگِ زمین رو می‌بینه؟ ♪
♪ هر چی طنابه دار کن، هر چی جادوگره بسوزون ♪
♪ ولی عمراً دستت به این سلیطه‌ی شکلاتی برسه ♪
♪ آره ♪
♪ با-دا، با-دا ♪
- باید کنسلش کنیم. - شام رو کنسل کنیم؟
- نه شام رو، اون رو. - آهان، همون فکرِ مزخرف.
آره.
دور یه میز بشینید و فکر کنید که یهو لرزتون گرفته،
یا مثلاً پلکِ یکی می‌پره.
ایده‌ی احضار روح واقعاً معرکه‌ست.
این چیزی نیست که بخوای بری تو نَخش.
این چیزی نیست که بخوای ازش سر در بیاری،
و اینجا هم جایی نیست که دلت بخواد پات بهش باز بشه.
از جادوگرا خوشم نمیاد. اصلاً باهاشون حال نمی‌کنم.
حق کاملاً با لوئیه.
ایده‌ی افتضاحیه.
حالا چرا این کارو می‌کنن؟
چون اونا لوئی و لستات‌ان و کلاً آدمای کثافت‌کاری هستن،
و هیچ‌وقت نمی‌تونن از خیرِ دردسرسازترین راه بگذرن.
رفتی سراغ بدترین جک و جونوری که می‌شه بهش گفت جادوگر.
- اوه. - مریک فرق داره.
اون مثل بقیه نیست.
اون و عموش جفتشون سر و تهِ یه کرباسن.
اولین باری که اومدم نیواورلئان،
راننده بهم گفت: «بذار یه نصیحت بهت بکنم.»
بهم گفت: «سمت وودو نرو»، منم نرفتم.
همیشه فاصله‌ی ایمنی رو باهاش حفظ کردم.
بذار روشن بگم، براش احترام قائلم.
ولی قرار نیست خودم رو قاطی این بازیا بکنم.
می‌فهمی چی می‌گم؟
باید کنسلش کنیم.
احتمالاً بهتره بیخیالش بشیم.
ضبط، علامت بزن.
اولین باری که فیلم‌نامه‌ی صحنه‌ی احضار روح رو دیدم،
فکر کنم داشتم یه سکانس دیگه رو بازی می‌کردم.
بعدش همه‌ی عوامل تو صحنه پچ‌پچ می‌کردن که،
«آخیش، قسمت شیش. قسمت شیش رسید.»
منم با خودم گفتم: «اوه، یا خدا. خیلی خب، ایول.»
«کلودیا، بخونش. زود باش بخونش.»
همین‌طور که می‌خوندمش، می‌گفتم: «پسر، این عالیه،
بالاخره وقتش رسید.»
دستشه. با همین وسایل می‌تونم صداش بزنم.
من هنوز داغدار کلودیام. هنوزم به خاطرش عصبانی‌ام.
انگار بالاخره این فرصت رو پیدا می‌کنه که همه‌ی حرفاشو بزنه،
خودشو سبک کنه
و هر چی تو دلشه رو سر اون دوتا مردی که ازشون متنفره خالی کنه،
همونایی که در عین حال، بیشتر از همه عاشقشونه.
از اون اعماق بیا بیرون، ای روح، کلودیا،
زنده‌ها دارن صدات می‌کنن.
راستش همه‌مون یه جورایی کپ کرده بودیم،
چون با خودم می‌گفتم: «یا ابوالفضل، کلودیا واقعاً اینجاست.»
زدی به دیوار، اون لباسی رو که من سوزوندم.
ولی واسه ادای احترام به تو بود.
آره، اصلاً آرزوم این بود که همین باشم.
بنزین واسه آتیشِ خودکم‌بینیِ تو.
حسابی رفتم تو حس و چند تا برداشت گرفتیم،
و از کار راضی بودم.
بقیه هم باهاشون حال می‌کردن.
ولی من گفتم هنوز جا دارم، پس می‌تونیم بیشتر پیش بریم؟
جین هم گفت «حتماً». ما هم همین کارو کردیم.
و بعدش، آره، انگار یه سطح جدیدی از سگ‌مصب‌بازی و عصبانیت بود.
مادلین چی؟ واسه اونم آشتی‌کنون راه می‌اندازین؟
چون من که اینجا نمی‌بینمش!
تنها چیز خوب تو این زندگی سگی و سیاه من!
وقتی من و سَم رو صندلی نشسته بودیم و داشتیم دلینی رو تماشا می‌کردیم،
با خودمون گفتیم: «این حرف نداره.»
سکانس خیلی سگی و سختی واسه فیلمبرداری بود.
خیلی غم‌انگیز.
فکر می‌کردم قراره نسبت به لویی جبهه بگیرم و ازش دفاع کنم،
و همین‌طور از لستات، ولی حق‌مون بود که اون بلا سرمون بیاد.
واسه لستات و لویی، این یکی از اون مواردیه که...
واقعاً با مشکل دست و پنجه نرم کردن،
و به نظرم این حرکت خیلی ردیفیه.
یه جورایی باعث می‌شه خیالشون راحت بشه، از این بابت که...
اون دختره به خاطر بلایی که سرش آورده بودن، خونش از دست اونا به جوش اومده بود و ازشون متنفر بود،
و به خاطر اینکه اصلاً آدم حسابش نکردن،
و حالا داره تو جهنم می‌سوزه.
لستات!
- خودشه؟ - آره، خودشه.
جنیفر ایلی. کارش معرکه‌ست.
و گابریل هم یکی از اون شخصیت‌هاییه که بدجور باهاشون حال می‌کنم.
- می‌خوای منو معرفی کنی؟ - خودت از پسش برمیای.
وقتی با جیکوب کار می‌کردم، بدجوری محوش شده بودم.
وقتی دیدم تو نقش لویی وارد شد، واقعاً حس کردم،
«وای خدا، تو خودِ لویی هستی.»
سلام. عجب مرد خوش‌تیپیه، نه؟
سوفیا، درسته؟
فکر کنم لویی برای گابریلا یه جور تهدید حساب می‌شه،
و اونم به عنوان یه معشوقه، بهش حسادت می‌کنه.
اونم یکی دیگه از نوچه‌های لستاته.
منظورم اینه که، تعدادمون زیاد نیست.
فکر کنم لویی کلاً یه جورایی حالش از این وضعیت بهم خورد.
زیاد با این قضیه‌ی «تولید کردنِ بیشتر» موافق نیست.
۵۰ هزار تا از ما، با هم تو دلِ جنگل.
مگه چی ممکنه خراب شه؟ - آره، همین رو گفت.
گفتی فکر نمی‌کنی صلاح باشه فردا آواز بخونه.
مهم نیست من چی فکر می‌کنم.
اون هر کاری که بخواد رو انجام می‌ده.
به نظرم «عشقِ بی‌رحم» آهنگ خیلی قشنگیه‌.
یادمه اولین باری که شنیدمش،
چند ماه قبل از اینکه فیلمبرداری رو شروع کنیم.
با خودم گفتم: «پشمام، این معرکه‌ست.»
این آهنگ کجای این سریال قراره جا بگیره؟
اصلاً چطوری جفت‌وجور می‌شه؟
و واقعاً این حس بهت دست می‌ده که مطمئن نیستی طرف...
داره این آهنگ رو واسه کی می‌خونه. واسه گابریل می‌خونه؟
یا واسه لویی؟ و بعدشم که، می‌دونی دیگه...
تهش دیگه واقعاً داره اون آهنگو واسه لویی می‌خونه.
یه جورایی سرودِ بی‌نقصِ داستانِ عشقشونه.
اون حسِ فوق‌العاده‌ای وجود داره که...
وقتی که اون مهم‌ترین آدمِ توی اون چاردیواریه،
و یهو دیگه نیست.
♪ اووه ♪
♪ حسش می‌کنم ♪
♪ هر اتم مثل یه سیاره‌ی آتیش‌گرفته که داره به خورشید می‌تازه ♪
بی‌خیال دیگه.
تیلور و تراویس، تبریک می‌گم.
تاریخی چیزی مشخص کردین؟
مالوی خیلی راحت اونجا توی رستوران نشسته،
اجازه می‌ده با اون روشِ رو‌مخِ خودشون،
باهاش ور برن و اسکلش کنن.
باید پرسید، قضیه این برنزه کردنِ دنیل چیه؟
می‌تونه اونجا بشینه و بگه: «آره،
هر چقدر دلتون می‌خواد مسخره‌م کنین،
قیافه‌م با این آفتاب‌سوختگی خیلی ضایع شده.»
در موردِ اینکه لویی بفهمه یه چیزی عوض شده،
آخه قیافه‌ش شبیه خرچنگ شده.
- اووه. - غبارِ عشق.
هر کوفتی که می‌خوای اسمشو بذار عزیزم، همون رنگِ برنزه.
فکر کنم لویی و لستات
اصلاً متوجهِ اون کینه‌توزی و دشمنیِ دنیل نمی‌شن.
آماده‌ای که هم‌نوعای خودتو بخوری؟
اونا مثل همیشه به چزوندنش ادامه میدن،
و فکر کنم خودشون حالیشون نیست که دارن چه غلطی می‌کنن،
اما اون قشنگ حسش می‌کنه.
پایان قسمت شیش واقعاً تکون‌دهنده و پشم‌ریزونه.
مگه اینکه دیوونه باشم، وگرنه اصلاً
نمی‌شد حدس زد همچین چیزی تو راهه.
دراکولایِ بنجل‌فروشی داره دید می‌زنه.
با خودم گفتم، ایول، واقعاً داریم این کارو می‌کنیم.
قراره تا تهش بریم.
دو تا قهرمان اصلی‌مون، دو تا شخصیت اول‌مون،
آخر قسمت ششم سر هر دوشونو قطع می‌کنیم.
هنوز یه قسمت کامل دیگه مونده.
چه خبره؟ - الکس؟
فکر کنم از همون اول کلی کد و نشونه‌ی ریز وجود داشت
که قراره کله‌ی لستات کنده بشه.
اما اینکه مالوی برعلیه لویی شد،
واسه من یکی که خیلی عجیب بود، واقعاً فکم چسبید به زمین.