« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
‫آنچه گذشت
‫می‌خواست اینجا دفن بشه.
‫یه مکانی روی نقشه هست.
‫بلدمش.
‫چهره‌ش رو یادم نمیاد.
‫اگه جای شما بودم، گوش نمی‌دادم.
‫پخشش کن.
‫یا خدا! لعنتی، پاول!
‫- محکم بشین. ‫- خدایا.
‫استیسی!
‫وای خدا.
‫صداش موقع مردن رو شنیدم.
‫با اینکه خیلی دوست دارم اینجا بشینم
‫ولی فراتر از تصورت برام دردناکه.
‫پس اگه برات سواله چه حسی بهت دارم
‫حسم جوریه که حاضرم بشینم ‫و دردش رو تحمل کنم.
‫ابی، اگه جای تو بودم
‫دو دستی می‌چسبیدمش.
‫این روزها، مردهای این شکلی کم پیدا می‌شن.
‫موندم می‌دونید این چقدر ‫خوش‌حالش می‌کرد یا نه.
‫خیلی خوش‌حال می‌شد.
‫فردا دفن‌شون می‌کنیم.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت کانال تلگرام و اينستاگرام بی سی موویز t.me/BcMoviez
‫این رد گوزنه.
‫نگاه، یکی دیگه.
‫نه، اون موسه.
‫چطور می‌تونی تشخیص بدی؟
‫اگه به اندازه کافی ردگیری کنی، ‫یاد می‌گیری.
‫خب، درباره امروز سوالی نداری؟
‫مثلا چی؟
‫نمی‌دونم.
‫دارم از تو می‌پرسم.
‫خب، می‌خوای دفن‌شون کنی.
‫- درسته. ‫- بعدش چی می‌شه؟
‫بعدش برمی‌گردن به زمین.
‫و بدن‌هاشون بخشی ازش می‌شه،
‫به‌گمونم روح‌هاشون هم همین‌طور.
‫نمی‌رن بهشت؟
‫فکر کنم بهشت‌شون همین‌جاست.
‫بهشت...
‫چطور توضیح بدم؟
‫معلم‌مون می‌گه بهشت وجود نداره.
‫می‌دونی، نمی‌دونم خودت ‫به این نتیجه رسیدی یا نه،
‫ولی هر حرفی که معلمت می‌گه رو باور نکن.
‫بهشت، مکانِ رویاییته.
‫برای بعضی‌ها...
‫اقیانوس‌های بستنی و کوه‌های مارشمالوئه.
‫و... برای بعضی‌های دیگه، همین کوه‌هاست
‫منطقیه؟
‫و بهشتِ بابابزرگ اینجاست.
‫فکر کنم.
‫ولی اگه از نظرت اینجاست، ‫پس چرا همه از رفتنش ناراحتن؟
‫خب، بهشتِ اون بهشتِ من نیست و...
‫می‌دونی، نمی‌تونم ببینمش.
‫و نمی‌تونم باهاش حرف بزنم، ‫یا بغلش کنم،
‫اونم نمی‌تونه بغلم کنه ‫و دلتنگ این چیزها می‌شم.
‫آره.
‫منم همین‌طور.
‫ولی واسه همین خاطرات رو داریم.
‫می‌تونیم اون زمانی که ‫باهاش بودیم رو مرور کنیم.
‫صحبت‌هامون، خنده‌هامون، بغل‌هامون و...
‫می‌دونی، مثل فیلم می‌مونه. ‫می‌تونیم...
‫می‌تونیم هرچقدر که می‌خوایم، ‫بارها و بارها پخشش کنیم،
‫می‌دونی، توی ذهن‌مون.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫آره.
‫ولی بغلِ واقعی نمی‌شه.
‫نه، نمی‌شه.
‫اینجا، هان؟
‫روی نقشه علامتش زده.
‫خیلی‌خب.
‫خب، نمی‌تونیم بیل مکانیکی بیاریم اینجا.
‫شاید بشه یه تراکتور ‫ از سمت رودخونه آورد، ولی...
‫نمی‌دونم چه کمکی می‌کنه.
‫نه، قبرهاشون باید به سبک قدیمی ایرلندی ‫کنده بشه.
‫آره.
‫تابوت‌ها رو چطور بیاریم اینجا؟
‫خانواده‌ی اسوانسون هنوز هم ‫با گاری، آذوقه جابجا می‌کنن، نه؟
‫ایده‌ی خوبیه.
‫می‌خوای زنگ بزنی یا بری بیل بیاری؟
‫تو زنگ بزن، من می‌رم بیل بیارم.
‫اسب اخته‌م میاد دنبالت.
‫لگامش رو باز کن.
‫آره.
‫در جریانم.
‫آره، در جریانم.
‫اعضای خانواده‌مون رو از دست دادیم.
‫تقریبا مطمئنم دنیای والیبال دخترها
‫یه هفته بدون اون دوام میاره.
‫آره، درست می‌گی.
‫یه ذره هم به این فکر نمی‌کنم ‫که این موضوع چه تاثیری
‫روی بقیه می‌ذاره.
‫مدرسه‌ی کیری.
‫این مناسبه؟
‫همین کفایت می‌کنه، عزیزم. ‫فقط همین رو داری.
‫هی.
‫فقط خودمونیم.
‫باشه؟ کسی نیست که بهش ‫توهین بشه.
‫مدرسه چی گفته؟
‫از یک تورنمنت والیبال جا می‌مونی.
‫عیبی نداره.
‫هی.
‫عیبی نداره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خامه از کجا پیدا کردی؟
‫همون مرکز خریدی که این لباس رو ‫ازش خریدم.
‫باید اقرار کنم که بوزمن ‫تحت تاثیر قرارم داد.
‫انتظار نداشتم برند دانا کرن رو ‫توی کوهستان پیدا کنم.
‫- یه چیزی هم برای تو خریدم. ‫- آره،
‫پرستون دوست داشت جین بپوشم.
‫فکر کنم یه جورهایی بهش ‫حس پیروزی دست می‌داد.
‫مستحق لباس سیاه هست
‫که من برات خریدم.
‫پسرها نگفتن کی آماده می‌شن؟
‫گفتن طرف‌های ظهر راه بیفتیم.
‫چطور می‌خوان ببرن‌شون اونجا؟
‫من نپرسیدم و اونا هم نگفتن.
‫گفتن حلش کردن.
‫حدود دو ساعت.
‫پرستون یه فصل درباره‌ی...
‫تشخیص زمان از موقعیت خورشید نوشته.
‫به طرز نگران‌کننده‌ای دقیقه.
‫دخترها ازم خواستن بلیت هواپیما بگیرم.
‫کِی؟
‫امشب.
‫خیلی‌خب.
‫به فرجام نیاز دارن، عزیزم.
‫اینجا بهش نمی‌رسن.
‫خونه و زندگی دارن و باید برن بهشون برسن.
‫دوست دارم براش یه مراسم یادبود بگیرم.
‫دوست‌های زیادی داره که لایقِ ‫یه جور وداعن.
‫داره؟
‫داره. خودتم می‌دونی.
‫می‌تونیم توی باشگاه اکسپلوررز برگزارش کنیم.
‫خیلی‌خب، آپارتمان چطوره؟
‫پذیرایی و اینجا انجام می‌دیم.
‫عاشق اونجا بود.
‫از قبل زنگ زدم.
‫تو هم برمی‌گردی؟
‫شوهرم خیلی نگرانه.
‫معتقده که یکی از فامیل‌های دورِ «یونابامبر»
‫قراره من رو بدزده
‫و تو زیرزمینش نگه‌م داره تا باج بگیره.
‫بسته به پسرعمو، ‫خیلی هم مخالف نیستم.
‫- بس کن. ‫- البته
‫این فقط نسخه‌ی رمانتیکِ عجیب‌وغریبِ ‫ ذهن من از آدم‌رباییه.
‫بعید می‌دونم اونطوری پیش بره، لیلی.
‫بعد از دوتا پرکوست، توی ذهن من ‫اینطوری پیش می‌ره،
‫فکر کردی شوخی می‌کنم؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫عاشقتم.
‫وقتی بهم نیاز داری
‫فقط دوست دارم پیش تو باشم.
‫می‌دونم.
‫یه بطری کوچولو کالوا دارم
‫اگه بخوای قهوه‌ت رو قوی‌تر کنی.
‫خب، این شد یه چیزی.
‫یه‌کم بیش‌تر، بیش‌تر.
‫خیلی‌خب.
‫البته که بهترین لباس رو آوردی.
‫کنار رودخونه، یه درخت هست که
‫ازش لباس سیاه می‌افته ‫و من ازش بی‌خبرم؟
‫خیلی‌خب، دخترها.
‫و راسل.
‫- کجان؟ ‫- توی اره.
‫خیلی‌خب.
‫متاسفم.
‫ممنون.
‫تسلیت می‌گم.
‫- ببخشید مفم آویزونه. ‫- نه، عیبی نداره.
‫خیلی متاسفم.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها.
‫دستت نگیره بهش.
‫خانم کلایبورن،
‫- تسلیت می‌گم. ‫- ممنون.
‫واعظ قراره بیاد؟
‫یادم رفت. من...
‫این یکی فاقد واعظه.
‫یعنی چی؟
‫یعنی واعظ نداریم.
‫کسی رو دارید که مراسم رو پیش ببره؟
‫ما...
‫این اولین مراسم خاکسپاری‌ایه ‫ که من اینجا برگزار می‌کنم،
‫واسه همین یه جورهایی ‫بداهه پیش می‌ریم.
‫خب، من بار اول و دومم نیست.
‫ایرادی نداره اولش من یه چیزی بگم
‫و بعدش به همه‌تون فرصت صحبت بدم؟
‫فکر نکنم همراهانم حرفی ‫برای سخنرانی داشته باشن.
‫ایرادی نداره دعا کنم؟
‫نه.
‫پروردگارا، ما با دل‌هایی اندوهگین ‫ در برابر تو ایستاده‌ایم.
‫با شکوه عشق، دردِ فقدان نیز همراه است،
‫و ما برای آرامش به تو پناه می‌آوریم.
‫به ما یادآوری کن که ‫این درد، دردی خودخواهانه است،
‫چرا که تو وعده‌ی جایی ‫ به نام بهشت را داده‌ای،
‫جایی که رفتگان ما در پرتوِ لطف تو غرق نورند.
‫آنان دیگر انسان نیستند،
‫بلکه فرشتگانی‌اند که ما را ‫در تاریکی هدایت می‌کنند،
‫در زمان ضعف ما را برمی‌کشند،
‫و جان و روح‌مان را نیرو می‌بخشند.
‫درد ما، دردی خودخواهانه است،
‫زیرا ما آن جایگاه، بهشت، را نمی‌شناسیم.
‫ما به ایمان خود تکیه می‌کنیم ‫ که آن وجود دارد، و به رحمت تو
‫که برای ما نیز جایگاهی در آن مهیا کرده‌ای،
‫جایی که بتوانیم در نور تو، ‫در کنار عزیزان‌مان بنشینیم
‫و برای همیشه تنها شادی را تجربه کنیم.
‫آمین.
‫اگه کسی مایله، بیاد حرف بزنه.
‫استیسی.
‫اولین‌باری نیست که ‫چنین سخنرانی‌ای می‌کنی.
‫نه، خانم.
‫خوب بود.
‫می‌خوای چیزی بگی؟
‫کلی حرف دارم، ولی امروز نمی‌گم‌شون.
‫به‌گمونم تمومه پس.
‫خب، حالا چی می‌شه؟
‫ما ترتیبِ همه‌چیز رو می‌دیم.
‫وایسا، همین؟ همین؟
‫اگه حرفی برای گفتن داری، بگو، پیج.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫باید چی گفت؟
‫فکر کنم منظور مامان هم همین بود.
‫پاول کدومه؟
‫خدا لعنتت کنه که ازمون گرفتیش.
‫دوستت دارم.
‫هرکسی یه جور باهاش ‫کنار میاد، مگه نه، پسرها؟
‫بعید می‌دونم باهاش کنار اومده باشن.
‫اقلاً هنوز نیومدن.
‫باید بهشون حق داد.
‫ممنون.
‫خیلی سوسکی مراسم ترحیم گرفتین ‫و به کسی نگفتین.
‫فکر نمی‌کردم برای کسی مهم باشه.
‫گذاشتیم مراسم ترحیم برگزار کنید.
‫اما نمی‌ذاریم از ضیافت ‫محروم‌مون کنید.
‫وقتی تصمیم گرفتن این کلبه‌ها رو بسازن،
‫می‌خواستن همه‌چی رو خودشون انجام بدن؛
‫چوب‌ها رو خودشون ببرن، اسکلت‌بندی کنن،
‫برق‌کشی اولیه رو بکشن، خلاصه از صفر تا صدش.
‫اگه پایینشون رو نگاه کنید،
‫روی تراورس‌های راه‌آهن سوارشون کردن،
‫و من هرچی فکر کردم
‫نفهمیدم این کار چه فایده‌ای داره.
‫بهشون هم گفتم زمستون‌ها ‫حسابی سرد می‌شه،
‫و هر راسو و راکون و هر کوفت و زهرماری.
‫زیرشون لونه می‌کنه.
‫پرستون فقط نگام کرد و سر تکون داد،
‫هیچی نگفت.
‫حدود شش ماه بعد،
‫مامور مالیات اومد سراغم و گفت:
‫«این کلبه‌هایی که ‫همسایه‌تون ساخته رو دیدی؟»
‫گفتم آره.
‫پرسید تا حالا دیدی جابه‌جا بشن؟
‫گفتم «جابه‌جا؟ یعنی چی جابه‌جا؟»
‫گفت وقتی خواسته براشون قیمت تعیین کنه،
‫شوهر شما گفته اینا خونه‌های سیارن!
‫با لیفتراک بلندشون می‌کنن و جابه‌جا می‌کنن.
‫ازم پرسید تا حالا دیدم ‫ واقعاً حرکت کنن یا نه.
‫منم گفتم
‫«آره، همش این‌ور اون‌ور می‌برنشون!»
‫اگه پشت اون دستشویی صحرایی رو هم نگاه کنید،
‫شوهرت چرخ‌های یه سبد خرید رو بهش میخ کرده
‫و گفته اونم سیاره!
‫خلاصه هیچ جوره نمی‌خواست مالیات بده.
‫برام سوال بود که کاربردشون چیه.
‫پرستون همیشه با قانون مشکل داشت.
‫چرخ زیر توالت. ‫به عمرم ندیده بودم.
‫نه.
‫تاکوی سرخ‌پوستی. ‫خیلی خوشمزه‌ن.
‫می‌خوری؟
‫از اون کلوچه‌ها می‌خوام.
‫انتخاب خوبیه.
‫سه‌تا می‌خواستم.
‫مامانت شاکی نمی‌شه؟
‫مامانم هیچی نمی‌گه
‫چون قرار نیست ببینه دارم می‌خورم.
‫بین خودمون بمونه.
‫به‌نظرم ایده‌ی خوبیه.
‫بابت امروز ممنون.
‫خیلی ارزش داشت.
‫یکی هم باید برای من انجامش می‌داد. ‫می‌دونم چه ارزشی داره.
‫متاسفم که این‌طور شد.
‫امشب می‌ریم.
‫دخترها خیلی از مدرسه ‫عقب موندن،
‫منم لباس ندارم.
‫ولی...
‫دوست دارم برگردم.
‫یا جرات دارم به نیویورک ‫دعوتت کنم؟
‫خب، تنها راه اومدنم به نیویورک
‫اینه که از آمریکا جدا بشه
‫و منم برای بازپس‌گیریش ‫عضو ارتش بشم.
‫خیلی‌خب، با شهر من یه خرده
‫- مهربون‌تر باش، رفیق. ‫- قصد کوبیدنش رو ندارم.
‫صرفا اونجا نمیام.
‫منصفانه‌ست.
‫پس من میام دیدنت.
‫حتما.
‫جدی می‌گم.
‫باشه.
‫جدی می‌گم.
‫من یه معاون کلانترم ‫ که سالی 52 هزار دلار درمیارم.
‫12 هزار دلار تو حسابم دارم، ‫و قراره 6 هزار تاشو بدم
‫بالای یه اسب نسبتاً معمولیِ.
‫هفته‌ای سه شب، سوارش می‌کنم تو تریلر
‫و می‌برمش این‌ور و اون‌ور مونتانا،
‫تا بلکه پولی که بالاش دادم رو دربیارم.
‫ماه اکتبر هم پسرامو می‌برم کوهستان،
‫یه ماه کامل، و فریزمون رو با گوشت گوزن ‫پر می‌کنیم.
‫من عمراً توی ساحل دراز بکشم.
‫هیچ‌وقت هم اروپا نمی‌رم،
‫یا سان‌فرانسیسکو، یا هیچ شهری ‫ بزرگ‌تر از بیلینگز.
‫هیچ‌وقت.
‫کدوم بخش از این زندگی به نظرت خوبه؟
‫- هیچیش. ‫- حالا تو زندگیتو برام تعریف کن.
‫چی هست که حاضر نیستی تغییرش بدی؟
‫من همچین محدودیت‌هایی ندارم.
‫دونه دونه تعریف کن.
‫میسی هر روز صبح کلاس ژیمناستیک داره.
‫بعدش می‌رم پیلاتس. بعد از پیلاتس
‫بعد از اونجا می‌رم با دوست‌هام ‫قهوه می‌خورم
‫تا درباره‌ی اون مزخرفاتی
‫که تراپیستم گفته حرف بزنیم.
‫بعد می‌رم دنبال میسی، بریجت رو ‫ هم برمی‌دارم و می‌ریم کلاس باله.
‫هر جمعه شب اجرا داریم.
‫صبح‌های شنبه مسابقه داریم.
‫کریسمس دخترها رو می‌برم سنت بارت.
‫ماه جولای هم یک ماه کامل می‌ریم ایتالیا.
‫که مطمئنم عاشقش می‌شی.
‫کی به اسب‌ها غذا می‌ده؟
‫مگه برای این کار سرویس نیست؟
‫خودت هر روز بهشون غذا می‌دی؟
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، آینده‌ای نداره، ‫ولی تو قد بلند
‫مهربون و خوشگلی.
‫تو هم قد بلند و مهربون و خوشگلی.
‫خیلی‌خب، پس می‌شه توافق کنیم ‫که گند بزنیم بهش
‫و تا جای ممکن سکس کنیم...
‫خدایا.
‫- تا جایی که نتونیم؟ ‫- آره،
‫شما دخترهای شهری رودربایستی ندارین، نه؟
‫آره، یه راست می‌ریم سر اصل مطلب.
‫- درسته. ‫- از اینکه
‫فکر کنم کی قراره همدیگه رو ببینیم
‫می‌رسم به اینکه کی قراره بری.
‫فکر کنم ترجیح می‌دم دلتنگت بشم.
‫- هنوز که نرفتم. ‫- خودت می‌گیری چی می‌گم.
‫پس این خداحافظیه؟
‫به نظرم به صلاحه.
‫وای.
‫بذار روشن کنم
‫که توی مراسم ترحیم پدرم ‫داری باهام به‌هم می‌زنی.
‫ما باهم نیستیم که به‌هم بزنم.
‫نه، دیروز وقتی روم بودی
‫- به نظر می‌اومد باهمیم. ‫- اَبی، من...
‫اَبی اَبی نکن.
‫می‌خوای دلت برام تنگ بشه؟
‫همین رو می‌خوای؟
‫به آرزوت می‌رسی.
بی سی موویز
‫وقت خونه رفتنه، نه؟
‫خیلی وقته وقتش رسیده.
‫پدر تو کی مُرد، راسل؟
‫ماه آوریل می‌شه شیش سال.
‫مزارش کجاست؟
‫مادرم سپرد جسدش رو بسوزونن.
‫آره، قرار بود
‫خاکسترش رو تو خونه‌مون تو مانتاک پخش کنیم،
‫اما نکردیم.
‫نمی‌دونم چرا.
‫پس خاکسترش تو یه شیشه روی طاقچه‌مونه،
‫که رسم عجیبیه.
‫اینکه خاکستر رو بذاری تو یه شیشه ‫ بالای شومینه‌ای که خودش پر از خاکستره.
‫دلت بیش‌تر واسه چیش تنگ می‌شه؟
‫هر دوشنبه بهم زنگ می‌زد ‫و یه جوک برام می‌گفت.
‫واقعا؟
‫هنوز جوک‌ها رو یادته؟
‫آره.
‫یکی تعریف کن.
‫- نه. ‫- یالا.
‫اونا... آره، پدرم
‫حس شوخ‌طبعی نسبتاً عجیب‌وغریبی داشت.
‫آره، خب توی این شرایط ‫خیلی سخت بهم برمی‌خوره.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫خب، چهار تا راهبه سوار یه ون بودن.
‫ون از صخره می‌افته پایین و همشون می‌میرن.
‫- چه بامزه. ‫- نه، نه، نه...
‫این فقط مقدمه‌ست
‫- آره، گرفتم، گرفتم. ‫- خیلی‌خب.
‫می‌رسن جلوی دروازه‌های بهشت،
‫و سنت پیتر نگاهشون می‌کنه و به اولی می‌گه:
‫«این آخرین شانسته که
‫قبل از ورود به بهشت اعتراف کنی،
‫باید وجدانت پاک باشه.»
‫اولی یه کم فکر می‌کنه و می‌گه:
‫«خب...
‫من یواشکی به پدر رایلی ‫ وقتی حموم می‌کرد نگاه می‌کردم.»
‫سنت پیتر می‌گه: «شیطونی کردی خواهر.
‫چشم‌هات رو با این آب مقدس بشور
‫و پنج تا دعای درود بر مریم بخون.»
‫اونم این کارو می‌کنه و می‌ره بهشت.
‫بعد می‌ره سراغ راهبه دوم ‫ و همون سوال رو می‌پرسه.
‫اونم می‌گه: «خب، بعضی وقتا...
‫گاهی وقت‌ها آلتش رو می‌گرفتم دستم.»
‫سنت پیتر سرش رو تکون می‌ده،
‫می‌گه دستت رو تو آب مقدس بشور
‫و ده تا دعای درود بر مریم بخون.
‫اونم این کارو می‌کنه و می‌ره بهشت.
‫حالا راهبه سوم جلو میاد،
‫ولی راهبه چهارم هلش می‌ده روی زمین
‫و خودش می‌ره سمت کاسه آب مقدس.
‫سنت پیتر می‌گه: «داری چیکار می‌کنی خواهر؟»
‫می‌گه: «می‌خوام دهنمو با این آب بشورم
‫قبل از این‌که اون عوضی کونش رو توش فرو کنه.»
‫حرفم رو پس می‌گیرم، راسل.
‫هنوزم بهم برمی‌خوره.
‫انتخاب بدی بود.
‫شرمنده، اولین جوکی بود ‫که به ذهنم رسید.
‫واقعا شرمنده‌م. من...
‫- افتضاح شد. ‫- به نظر میاد
‫عامل مشترک مشکل‌شون ‫پدر رایلی بوده.
‫آره، هرز می‌پریده.
‫چی توشه؟
‫ودکا سودا، سوداش کم‌تره.
‫خدا خیرت بده.
‫قراره ساعت 9 استفان رو ببینم
‫اگه حال داشتی بیا.
‫آره.
‫دقیقا به تمرین نیاز دارم.
‫می‌بینم که اوضاع با گاوچرونه ‫خوب پیش نرفته.
‫قیافه‌ش این‌طور می‌گه.
‫پیج ساکت بوده.
‫متاسفانه فکر می‌کنم که
‫برای اون سخت‌تر از بقیه‌ست.
‫- چطور؟ ‫- وقتی کل زندگیت رو وقفِ
‫جلب توجه یک شخص کردی...
‫وقتی اون شخص بمیره، ‫هدفت چه خواهد بود؟
‫دخترها حداقل خوب دارن باهاش کنار میان.
‫آره، خب، بچه‌تر از این حرف‌هان ‫که تفاوتش رو بفهمن.
‫توی کریسمس فقط یه کادو کم‌تر گیرشون میاد.
‫یه تراپیستِ فوق العاده می‌شناسم، استیسی.
‫تراپیستم خودتی.
‫تو بهترین دوستمی.
‫نمی‌تونم بی‌طرف باشم.
‫حرف زدن با کسی که بتونه بدون شفاف
‫و بدون هیچ نظری به قضیه نگاه کنه...
‫من به نظر نیاز دارم اتفاقا.
‫اگه بخوام بدونم کتاب درباره مرگ چی می‌گه،
‫خودم می‌رم اون کتاب لعنتی رو می‌خرم.
‫از ایتالی یه سینی شارکوتری سفارش دادم.
‫پیتزاهای جو چی؟
‫یکی‌مون به فکر کلسترولته.
‫پیتزاها برای پاولن. ‫تنها چیز این شهره که
‫دلتنگش می‌شه.
‫نگاه‌ش کن.
‫- چی شده مگه؟ ‫- شما مردها خیلی بچه‌اید.
‫خب، بایستی جالب باشه.
‫بچه‌ای دیگه. قیافه‌ت
‫موقع درآوردن چکمه‌ها مثلِ
‫قیافه‌ی یه یازده ساله‌ست که ‫چوب بیسبالش رو درمیاره.
‫مثل نگاه توئه که ‫وقتی گوچیِ تخفیف‌خورده می‌بینی.
‫اون فرق داره. اونجوری دارم ‫توی پول‌هات صرفه‌جویی می‌کنم.
‫می‌دونی، این خودش تفاوت ژنتیکی زن و مرد رو
‫ثابت می‌کنه.
‫عشقم، برام تعریف کن
‫که چطور وقتی توی حراجی جنس می‌خری
‫توی پولم صرفه‌جویی می‌کنی.
‫من که در هرصورت می‌خرمش.
‫اینکه منتظرت حراجی می‌مونم، ‫نشون می‌ده چقدر دوستت دارم.
‫- تقریبا منطقیه. ‫- وقتی اجتناب‌ناپذیری خرید رو
‫بپذیری، کاملا منطقی می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫چه کاری؟
‫معشوقه‌ی کوهستانیت ‫از اون حسودهاست؟
‫می‌خوای بدونی؟
‫می‌خوام بدونم. واقعا می‌خوام بدونم.
‫چون یه بار گمش کردم.
‫افتاد توی رودخونه.
‫دو روز کامل دنبالش گشتم.
‫دیگه نمی‌خوام تجربه‌ش کنم.
‫پس اگه بذارمش اونجا، ‫دیگه گمش نمی‌کنم.
‫وحشت‌زده شده بودی، آره؟
‫بدجور.
‫خوبه که می‌بینم هنوز ‫همچین تاثیری دارم.
‫داری. بدجورم داری، عزیزم.
‫خیابون مدیسون.
‫به نظرت چرا اسمش رو اینجوری گذاشتن؟
‫همیشه گمون می‌کردم به خاطرِ ‫جیمز مدیسون بوده.
‫- رئیس‌جمهورمون. ‫- آره.
‫البته. منطقیه.
‫آره.
‫به‌گمونم اسم رودخونه‌ی مدیسون رو هم
‫به خاطر اون گذاشتن.
‫رودخونه‌ی مدیسون کجاست؟
‫مونتانا.
‫جایی که شوهرت وقت می‌گذروند؟
‫همون‌جا مُرد؟
‫نه. پیش یه رود دیگه مُرد.
‫راستش، نه، روی یه کوه مُرد.
‫هیچ رودی دخیل نبود اصلاً.
‫وقتی این رو بهم گفتی، ‫چه حسی بهت دست داد؟
‫به نظر خودت چه حسی؟
‫من فرض نمی‌کنم. ‫برای همین پرسیدم.
‫مگه کارت همین نیست؟
‫که بهم بگی چه حسی دارم؟
‫کار من اینه کمکت کنم ‫حست رو درک کنی.
‫بیش‌تر از اون،
‫کار من اینه کمکت کنم بفهمی اون احساسات
‫باعث می‌شن چه رفتارهایی ‫ازت سر بزنه.
‫و رفتار فعلیم رو چطور توصیف می‌کنی؟
‫خصمانه.
‫خصمانه؟
‫بی اعتمادی.
‫که درکش می‌کنم.
‫تو من رو نمی‌شناسی.
‫با این حال، اینجایی، و در تئوری حاضری
‫خصوصی‌ترین افکار و صمیمی‌ترین احساساتت رو ‫در اختیار بذاری.
‫به تفسیر من از اون احساسات
‫ و رفتارها اعتماد کنی...
‫تا تصمیم‌گیری‌هات رو در آینده هدایت کنم.
‫تصمیم‌گیری‌هام؟ چـ...
‫چه تصمیم‌هایی رو داریم زیر سؤال می‌بریم؟
‫- من هیچ‌کدوم رو زیر سؤال نمی‌برم. ‫- نه، این تو بودی که گفتی.
‫شوهرم مرده.
‫عشق زندگیم، پدر بچه‌هام،
‫مرکز وجودم، روحم... از بین رفته.
‫اگه به‌طور اتفاقی به هر اطلاعاتی رسیدی
‫که بتونه کمکم کنه این میل رو کنترل کنم
‫که از شدت درد با یه قاشق کیری ‫ چشم‌هامو دربیارم،
‫واقعاً ممنون می‌شم.
‫اما لازم ندارم این‌جوری نگام کنی
‫انگار یه زن خونه‌دار حوصله‌سررفته‌ام
‫که داره رابطه‌ش ‫ با مربی تنیسش رو توجیه می‌کنه.
‫اون زن‌ها رو می‌شناسم، زیاد هم هستن.
‫من یکی از اونا نیستم.
‫من... دارم درد می‌کشم.
‫و کمک می‌خوام.
‫اگه بتونی.
‫اگه هم نتونی...
‫زودتر می‌رم.
‫و باقی پول کیریم هم مال خودت.
‫یه نوشیدنی می‌خوری؟
‫با کمال میل.
‫معمولاً این کارو نمی‌کنم.
‫بیش‌تر وقتم دارم مراجع‌هام رو قانع می‌کنم ‫که با الکل و این چیزها خودشون رو درمان نکنن.
‫با ویسکی مشکلی نداری؟
‫برام مهم نیست چی باشه.
‫چیزی که لازم داری اینه.
‫کلی از این.
‫نه این.
‫کلی صحبت.
‫و فریاد و گریه.
‫زیاد و مرتب.
‫و به مرور زمان...
‫اون خاطره‌ها دوباره دلنشین می‌شن.
‫دیگه یادآوریشون درد نداره.
‫و می‌خندی.
‫دوباره عاشق می‌شی؟
‫شاید.
‫نمی‌دونم چنین چیزی می‌خوای یا نه.
‫دوباره کامل می‌شی؟
‫دوباره احساسی که قبل از مرگش داشتی رو ‫خواهی داشت؟
‫نه.
‫ولی خودت می‌دونی.
‫ولی اگه اجازه بدی، ترمیم می‌شی.
‫به اندازه‌ای زندگی خواهی کرد
‫که به خودت اجازه بدی.
‫یا این‌که هیچ زندگی‌ای نخواهی داشت.
‫هیچ زندگی‌ای.
‫با عقل جور درمیاد؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫چطوره مشروبت رو بخوری ‫و حرفت رو بزنی؟
‫جدی.
‫یالا. هرچی تو دلته بگو.
‫تراپیست افتضاحی هستی، می‌دونستی؟
‫آره. با اون پلیور ادایی و کیریت.
‫خیلی دوست داری بگی کیری، نه؟
‫می‌دونم.
‫راستش درحال حاضر...
‫بهم حس رهایی می‌ده.
‫خوبه.
‫دوباره بگو.
‫کیرم دهنت.
‫قراره بعدش تمرین اعتماد هم ‫انجام بدیم، دکتر قلابی کیری؟
‫نقطه‌ی خیلی خوبی برای شروعه. ‫یالا.
‫ادامه بده. زود باش.
‫جدی می‌گم.
‫بهش فکر می‌کنم.
‫دارم درنظر می‌گیرمش.
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
‫دارم فرار می‌کنم، ‫دارم از مشکلاتم فرار می‌کنم.
‫ولی این مشکل باهامه،
‫پس از چیزی فرار نمی‌کنم.
‫آیا دلم برای دخترهام تنگ می‌شه؟
‫راستش نمی‌دونم.
‫و بخشی از وجودم فکر می‌کنه ‫که براشون بهتره.
‫می‌دونی، اینکه زندگی خودشون رو بکنن.
‫شاید بتونن باهات زندگی کنن.
‫به نظر نمیاد هیچ‌کدوم‌شون
‫- در قید و بند شهر باشن. ‫- منم همین رو گفتم.
‫دختر ارشدم بهش نیاز داره.
‫من...
‫راستش تهدید کردم که اگه نیاد، ‫خرجیش رو قطع می‌کنم.
‫کار خیلی جالبی نیست.
‫چیه، این روزها توی دانشکده‌ی روان
‫کنایه زدن یاد می‌دن؟
‫خب، اگه منظورت از دانشکده روان» دارتموثه،
‫باید بگم آره، تقریباً همون‌جا ابداعش کردن.
‫به نظرت باید قطع کنم؟
‫در جایگاهی نیستم که بگم، ولی...
‫به نظرم باید در نظرش بگیری،
‫و دلیلش رو بهت می‌گم.
‫چون تو واقعاً داری آینده‌ات رو می‌سنجی
‫و پیامدهای انتخاب‌هات رو ‫ تو اون آینده بررسی می‌کنی،
‫و این سالمه. برای روحت خوبه.
‫پس این‌که واقعاً انجامش بدی یا نه، مهم نیست.
‫اما باید جدی بهش فکر کنی.
‫باید به رفتن به اروپا فکر کنی،
‫یه سال سفر کنی.
‫از نظر مالی توانش رو داری،
‫و اینجا هم مسئولیتی نداری که جلوت رو بگیره.
‫باید همه گزینه‌ها رو در نظر بگیری.
‫کاش می‌تونستم بشناسمش.
‫حتماً مرد فوق‌العاده‌ای بوده.
‫چون تو زن فوق‌العاده‌ای هستی.
‫می‌دونی کی هستی و ازش خجالت نمی‌کشی.
‫و این... این داد زدن‌ها، ‫ گریه کردن‌ها و فکر کردن‌ها...
‫دقیقاً همون کاریه که باید انجام بدی.
‫این یعنی سوگواری.
‫این یعنی پذیرفتن یه فقدانِ ‫ غیرقابل اندازه‌گیری تو زندگیت
‫و زیر و رو کردن ذهنت برای ‫ پیدا کردن راهی که ازش عبور کنی.
‫و ازش عبور می‌کنی.
‫ممنونم، فیل.
‫وای... واقعاً
‫به طرز عجیبی خالی شدم.
‫همین که اون پلیورو دیدم،
‫خیلی بهت امیدی نداشتم، ولی تو...
‫خوب از پسش براومدی.
‫انگار اون‌قدرها هم تو کارت بد نیستی.
‫خب، این واقعاً توهین‌آمیزه.
‫ممنونم.
‫فردا همین موقع؟
‫فکر کنم بعدازظهر بهتره.
‫هنوز پنج تا مراجعه‌کننده دارم، ‫ و حسابی مستم.
‫فکر کنم تو از اون مریضایی هستی ‫ که باید آخر روز ببینمت، نه اولش.
‫باشه. پس توی ساعات تخفیف می‌بینمت.
‫در سراسر دشت‌های شمالی ‫و تا مناطق بالای غرب میانه،
‫یک توده هوای سردتر در حال مستقر شدن است.
‫مشاور املاکت کیه؟
‫آره، هر کاری هم بکنم، نمی‌تونم اینجا بمونم.
‫لیلی، بوش رو حس می‌کنم.
‫صبر کن، صبر کن.
‫همه‌چی خوبه؟
‫پیج تو تختشه و حرف نمی‌زنه،
‫و نمی‌تونه جلوی گریه‌ش رو بگیره، و...
‫داره تندتند نفس می‌کشه، و حس می‌کنم
‫باید به آمبولانس زنگ بزنم، ولی نمی‌دونم...
‫حس می‌کنم شاید بدترش کنه.
‫نه، درست می‌گی. بدترش می‌کنه.
‫15 دقیقه دیگه می‌رسم اونجا.
‫- به ابی زنگ بزن. ‫- باشه، الان زنگ می‌زنم.
‫- تو اتاق خوابه؟ ‫- آره.
‫شیرینی داری؟
‫- شیرینی؟ ‫- باشه، یه کم بستنی بگیر...
‫راک‌ی رود... و یه کم هم چیپس شکلات.
‫سه اسکوپ بریز تو یه لیوان شیر،
‫روش چیپس شکلات بریز،
‫بعد با قاشق بیارش برام.
‫به نظر خیلی حال‌به‌هم‌زنه، همین اول کار.
‫نظر تو رو نپرسیدم، راسل.
‫راک‌ی رود گرفتم.
‫شرایط سخت، راه‌حل سخت می‌خواد.
‫- چیپس شکلاتی هم گرفتی؟ ‫- همون آشغالایی که دوست داره.
‫خب، به نظر میاد
‫فقط یه لیوان ازت می‌خوایم، راسل.
‫بده بهش.
‫- خودش بلده درست کنه. ‫- باشه، فهمیدم.
‫هی، هی، هی، هی...
‫- هی، چیزی نیست، چیزی نیست. ‫- مـ... من ببخشید.
‫چیزی نیست، چیزی نیست. می‌دونی این چیه؟
‫چی؟
‫این یعنی این‌که چقدر دوستش داشتی.
‫و بدنت نمی‌دونه حالا ‫این همه عشق رو کجا بذاره.
‫باشه؟ ولی لازم نیست جایی بذاریش.
‫و لازم نیست وقتی یکی می‌میره،
‫دوست داشتنش رو متوقف کنی، عزیزم.
‫در واقع، می‌شه گفت
‫باید بیشتر هم دوستش داشته باشی.
‫و این هم یه حقیقت تلخ زندگیه...
‫دوباره این حس رو تجربه می‌کنی.
‫- نه. ‫- چرا، وقتی من بمیرم.
‫وقتی شوهرت بمیره، وقتی دوست‌هات بمیرن.
‫و یه روزی هم
‫بچه‌هات همین حس رو نسبت به تو خواهند داشت.
‫مرسی مامان، خیلی بهتر شدم!
‫با هدیه اومدم.
‫گرسنه نیستم.
‫این غذا نیست، یه جور داروئه.
‫مخلوطی از شکر و شکلاته
‫با این تفاوت که سوخت‌وسازت می‌تونه
‫ جوری هضمش کنه ‫که به پهلوهات نچسبه.
‫و بابتش ازت متنفرم.
‫من وقتی حدوداً پنج سالم بود اینو می‌خوردم.
‫خب، هنوزم مثل ‫ یه بچه پنج‌ساله رفتار می‌کنی، پس...
‫کون لقت با این ریشه‌های خراب موهات.
‫خب، برگشت به حالت عادی.
‫درکش نمی‌کنم.
‫به خاطر تردیِ شکلات با سردی
‫و اون حالت نرمِ بستنیه.
‫صحیح.
‫این توضیح آدم رو قانع نمی‌کنه، پیج.
‫خب... مراقبشی؟
‫هستم، ولی نمی‌تونم شب بمونم.
‫من می‌تونم شب بمونم.
‫- این محبوب‌ترین چیز زندگیمه. ‫- می‌دونم.
‫حالش خوبه؟
‫آره، خوب می‌شه.
‫این نزدیکی‌ها یه بار درست‌وحسابی هست؟
‫یه... یه دایو بار سر کوچه هست.
‫البته نسخه‌ی سوهو از یه دایو بار.
‫اسم اینجا چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر نکنم اصلاً اسمی داشته باشه.
‫سلام.
‫اسم اینجا چیه؟
‫اسم؟ مردم فقط می‌گن «بار».
‫یا «بار سر کوچه». یه همچین چیزی.
‫- اسم نداره؟ ‫- تا جایی که می‌دونم نه.
‫روی فیش حقوقیت چی نوشته؟
‫«ایکس‌تی اینترپرایزِز ال‌ال‌سی» یا یه همچین مزخرفی.
‫خب، پس... این بار اصلاً اسم نداره.
‫بدون اسمه. چی براتون بیارم؟
‫خدا... من
‫واقعاً حال و حوصله تصمیم گرفتن ندارم.
‫مارتینی؟
‫اون کوکتله،
‫اینجا هم اصلاً به بار کوکتل نمی‌خوره، پس...
‫حرفت حسابه. یه «آیریش کار بامب» بزنیم؟
‫اصلاً نمی‌دونم چی هست.
‫- بسپار به من. ‫- باشه.
‫تو چی می‌خوری؟
‫چه امبر ایلی دارین؟
‫پس دو تا آیریش کار بامب.
‫خوشم اومد. دوتا آیریش کار بامب.
‫من فردا صبح کار دارم‌ها.
‫بابا یه پیکه دیگه، راسل.
‫اوه، انتظارش رو نداشتم.
‫خدایا. شرمنده، راسل.
‫قراره اوخ بشی.
‫عالیه.
‫- باید یه تِک... آره. ‫- آره.
‫پرید تو گلوم.
‫رفلکس عق‌زدنم ضعیفه.
‫نه، نه... به اون نمی‌خندم.
‫پس به چی می‌خندی؟
‫به زندگی.
‫و انتخابایی که آدما می‌کنن.
‫بد برداشت نکنی،
‫تو انتخابِ خوبش بودی.
‫رویاهات چین؟
‫- رویا؟ ‫- یا...؟
‫می‌دونی، «هدف‌ها» شاید کلمه بهتری باشه.
‫برای زندگیت.
‫برای دخترم.
‫یعنی... خب، می‌دونی،
‫تازه خونه شهری رو گرفتیم، پس...
‫آره، اون خریده، نه رویا.
‫تا حالا درباره بچه‌دار شدن حرف زدین؟
‫پیج رو که می‌شناسی.
‫تازه سایزش شده صفر،
‫خیلی هم براش زحمت کشیده، پس...
‫باشه راسل، راسل... افکار مستقل.
‫از خودت داری یا نه؟
‫آره، یعنی... فکر کنم دلم بچه می‌خواد.
‫خیلی‌خب.
‫می‌خوام خودم بزرگشون کنم، می‌خوام...
‫می‌خوام از شهر بریم بیرون،
‫یه جایی که یه زندگی معمولی داشته باشن...
‫مثلاً هالووین برن در خونه‌ها شکلات بگیرن
‫و بیسبال بازی کنن
‫و راحت تو خیابون بدَوَن، می‌دونی؟
‫نه، نمی‌دونم. من بچه‌هامو ‫ همین‌جا بزرگ کردم.
‫صحیح.
‫خب، رویام اینه.
‫وقتی بزرگ شدن چی؟
‫اون موقع رویات چیه؟
‫نمی‌دونم... نمی‌دونم.
‫هنوز به اونجاش فکر نکردم.
‫خب، پس باید یه رویای جدید داشته باشی.
‫راستش، من همیشه فکر می‌کردم ‫ تو و پرستون خودِ رؤیایین.
‫منم همین‌طور، راسل.
‫ولی اون رویا تموم شده.
‫پس فکر کنم هر دومون ‫ به یه رویای جدید نیاز داریم.
‫آره.
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.