دانلود شده توسط سایت بی سی موویز کانال تلگرامی ما: t.me/bcmoviez
"دانلود شده توسط سایت بی سی موویز" .:: BcMoviez.Com ::.
کیسی؟
- مشکلی پیش اومده آقای بِست؟ - نه، ابداً.
کنجکاو بودم ببینم رفتی سراغ سبک‌سنگین کردنِ گزینه‌های دانشگاهت یا نه.
گزینه‌ها؟ اِم...
تا حالا چیزی درباره‌ی بورسِ فیزیکِ «هلن استولر» شنیدی؟
- نه. - این بورس رو به دانش‌آموزی می‌دن
توی این منطقه‌ی ایالتی که بیشترین استعداد رو توی علوم پایه از خودش نشون بده.
اون نباید «آن» یا... «ویات» باشه؟
نه، اون تویی.
تو واسه این کار ساخته شدی، کیسی.
واقعاً؟ واسه چی؟
فیزیک. نون تست می‌خوری؟
آره، حتماً.
خیلی خوش‌شانسی. بیشتر مردم کل عمرشون رو سگ‌دو می‌زنن
تا بفهمن رسالتشون چیه.
از کجا می‌فهمی که واسه کاری ساخته شدی؟
وقتی معلمِ نابغه‌ت اینو بهت می‌گه.
البته اون ۱۱ تا نمره‌ی بیستِ پشت‌سرهم توی امتحانا هم خودش یه نشونه‌ست.
واسه بورس به یه توصیه‌نامه از طرف من نیاز داری،
و باید واسه تابستون به یه پروژه‌ی فیزیکِ خاص فکر کنی.
یه چیز غیرعادی ولی شخصی.
بذار یه کم بشناسنت.
- می‌گه من واسه این کار ساخته شدم. - قضیه ثابت شد.
چطوری اینو «خیلی راحت میشه ثابت کرد»؟ یعنی، فیزیک تو هم در حد منه.
حتی نزدیکشم نیستی. من سگ‌دو می‌زنم، تو سوت می‌زنی و میری جلو.
افق رویداد.
یه روزی این یارو از خواب بیدار میشه و می‌فهمه به یه معلم خصوصیِ ریاضی نیاز داره.
و اون معلم هم من خواهم بود.
یه راهی پیدا کن که ما رو حتی به یه دونه مهمونی دعوت کنن،
اونوقت جایزه نوبل رو می‌بری.
هی، تو کیسی هستی، درسته؟
اوهوم.
بیا، اینم دعوت‌نامه مهمونیِ دوست‌پسرم.
واو.
تو آزمایشگاه شیمی با جولیان ویلسونی، نه؟
- آره. - می‌تونی اینو بهش بدی؟
دمت گرم.
این دیگه واقعاً بی‌ملاحظگی بود.
عاشق آقای «بَست» هستم.
اگه اون یه بورسیه‌ای پیدا کرده که من ازش خبر نداشتم، پس واقعاً نابغه‌ست.
تازه فکرشو بکن، تقریباً هیچی بهش حقوق نمیدن.
منظورم اینه که، بی‌ارزش شدنِ معلم‌ها تو جامعه‌ی ما، اصلاً...
- مخ آدم سوت می‌کشه. - مامان!
برگشتم. شرمنده.
باید بفهمم از جونم چی می‌خواد.
آخه پروژه علمیِ «شخصی» دیگه چه صیغه‌ایه؟
مگه قرار نیست ماهیتِ علم کاملاً بی‌طرفانه و بر اساس واقعیت باشه؟
حالا بخش‌های درونیِ منم می‌خواد؟
"The whole secret of the study
"of nature lies in learning how to use one's eyes."
You know who said that?
I'm guessing it was a woman.
That was written by George Sand,
who happened to be a woman forced to use a man's name
because she couldn't get published any other way.
- Mom. - Okay.
Anyway, I always tell my students,
"You'll know your topic when you learn how to use your eyes."
Oh! Oh, no!
She had it locked up.
I need to eat ice cream,
and all your mother has to eat is leftover tofu.
- Can we go? - Shh-shh!
Look at that recovery! Amazing. She'll still place.
She's so precise. I mean, down to the last...
You know...
I bet there is an exact aerodynamic formula.
What do you think you're doing?
- I'm... - Why are you filming my skaters?
It's for my physics project.
You're scoping her triple loop. Why?
No, I'm analyzing her movement.
- Who are you working for? - Nobody.
تدی، می‌شه بیای اینجا؟
- الان زنگ می‌زنم پلیس. - نه!
خواهش می‌کنم! فکر نمی‌کردم مشکلی باشه.
فکر کردم اینجا یه پیست عمومیه.
از ساعت شش تا ده فقط تمرین خصوصیه.
این دخترا دارن واسه مسابقات منطقه‌ای تمرین می‌کنن،
که فکر کنم خودتم خوب می‌دونی.
نه، من دانشجوئم. کارت شناسایی دارم.
دفترچه یادداشت هم دارم.
اوهو! آره. حتماً هم یه مشت کد جاسوسیه.
- اینجا چه غلطی می‌کنی؟ - می‌شناسیش؟
از این خرخون‌های علمیه.
ببین، شرمنده، ولی وقتی سی‌آی‌اِی می‌خواد یه سری کلک کثیفِ جدید یاد بگیره،
می‌آد پاتیناژکارها و ننه‌هاشون رو زیر نظر می‌گیره.
- تینا، می‌شه دو کلمه باهات حرف بزنم؟ - هی فرانک. الان نه.
فقط می‌خوام یه سری عکس رو دیجیتالی کنم بریزم تو کامپیوترم
تا ببینم نظریه واحدی از توش در می‌آد یا نه.
باشه، اگه «جن» می‌شناستت
و می‌خوای بینی‌ت رو بچسبونی به شیشه و چهارتا یادداشت برداری،
واسه من فرقی نمی‌کنه.
ولی دهنت سرویسه تا بتونی پدر و مادرها رو راضی کنی.
اصلاً و ابداً.
ولی به جز کمیته بورس، هیچ‌کسِ دیگه‌ای این برنامه رو نمی‌بینه.
ببین، این نامه‌ی معلممه که توش تکلیف رو توضیح داده.
اینم از گواهینامه رانندگی‌م.
آم، چند تا توصیه‌نامه هم از کسایی که بچه‌شون رو نگه داشتم دارم.
یالا دخترا، معطل نکنید.
احتمالش هست. می‌دیم تیم حقوقیِ «تیم نیکی» ردیفش کنه.
- عالی بود عزیزم. - مرسی مامان!
با دخترم حرف نزن. داره تمرین می‌کنه.
حواسشو پرت نکن.
حتی یه کلمه. نه.
ببین، برام مهم نیست اینجا باشی.
ولی اگه عکسِ با مغز زمین خوردنم رو بذاری تو سایت مدرسه،
بهتره گورتو از اون مدرسه گم کنی و بری یه جای دیگه.
خب نیکی. بیا یه بار دیگه امتحان کنیم.
ادامه بده، متوقف نشو.
یه کم بازتر، خودشه.
هی! با کفشِ کوچه خیابون روی یخ نرو!
ببخشید، شرمنده.
جِن!
سلام عزیزم.
جِن!
جِن! برایان، داره تمرین می‌کنه. قانون رو که می‌دونی.
- فقط براش یه برگر آوردم خانم اچ. - جِن از این آشغال‌خوریا نمی‌خوره.
بیخیال مامان، دارم کلی کالری می‌سوزونم.
- کافی نیست. - فقط نیم ساعت استراحت؟
- اگه می‌خوای برنده شی نه. - هی خانم هاروود،
شما باید مربی تیم بسکتبال ما بشید.
ما یه پس‌گردنیِ حسابی لازم داریم تا راه بیفتیم.
اگه همین الان گورتو گم نکنی، دقیقاً همین بلا سرت میاد.
خوش اومدی.
نمی‌خوام موقع تمرین ریختش اینجا پیدا بشه.
- صدامو می‌شنوی؟ - ولی من هیچ‌وقت نمی‌تونم ببینمش.
همه دخترای دیگه‌ای که می‌شناسم...
تو مثل بقیه دخترا نیستی جنیفر. برنده‌ها باید بهاشو بدن.
شایدم فقط تقلب می‌کنن.
اونو خفه‌ش کن!
- شرمنده. - از همون حرکت لی‌بک شروع کن.
نتیجه‌گیریش زیادی آبکیه، نه؟
انرژی جنبشی توی یه پرش برابر با نصف جرم اسکیت‌باز...
ضرب‌در مجذور سرعت، منهای...
نه، به زور فهمیدم چی به چیه.
- ولی؟ - خب...
نمی‌دونم براشون مهم هست یا نه، ولی یه ذره... خشک و بی‌روحه.
آقای باست گفت باید از خودمم مایه بذارم.
- چطوری این کارو بکنم؟ - نمی‌دونم.
بیشتر از خودت توش بریز.
اوه، ببخشید تینا.
راهی هست که بتونم چند جلسه کلاس بردارم؟
فکر کنم اگه خودم عملاً انجامش بدم،
بتونم در مورد اصول فیزیکش خیلی بهتر بنویسم.
- پس اگه راهی هست که بشه... - باشه.
تازه داریم یه کلاس مبتدی برای ترم تابستون باز می‌کنیم.
میشه سه روز در هفته، بعدازظهرا.
Eight hundred dollars.
Eight hundred dollars?
Popcorn! I want popcorn!
- Here. - Where are my Gummi Bears?
- I gave them to you. - Four hot dogs!
- Oh, I'm sorry... - You touched that with your fingers.
Oh, fine. You don't want it anymore?
- I'll eat it. - Ew! You breathed on it!
You shouldn't work here.
You're here again?
Um, I'm working. It's for my science project.
Aren't you going a little overboard with this project?
No. I'm totally committed to it,
just like you guys are committed to your skating.
Whatever. I'm starving. B.L.T. here. Hold the B, heavy on the L.
Um... sure.
Beef patty. Squish it till it's dry. No bun.
- Salad for me. - Coming up.
Just iceberg lettuce, half a cup of garbanzos and a lemon wedge.
Oh, and a quarter cup of cheese.
Ooh, cheese!
It's Saturday. I can pig out if I want to.
I don't know what's wrong. I'm popping my Lutz.
It's all that cheese.
Would you shut up?
باید تمرکز کنم. شنیدم «زوئی بلاک» داره چهار دور می‌چرخه.
شایعه‌ست. لابد خودش این حرفو انداخته سر زبونا.
واسه شروع فصل یه کم زود نیست؟
- واسه این بازی‌های روانیِ مسخره. - واسه زوئی نه.
غذا حاضره!
این خیلی بیشتر از یه یک‌چهارمِ پیمانه‌ست.
اوم... می‌شه ۱.۶۵، ۲.۳۵ و ۳.۳۵ دلار.
جمعاً می‌شه ۷.۳۰ دلار.
یا اگه یه جور دیگه حسابش کنی، می‌شه ۱.۷۵
- و ۵.۵۵. - اوه!
اگه بی‌خیالِ این کار بشی، می‌تونی همه‌شو واسه خودت برداری.
خواهش می‌کنم.
خب همگی، به کلاس «اسنوپلو سم» خوش اومدین.
به خط شین.
خوبه، ردیفه.
بچه‌ها، می‌شه به کمک‌مربی بگین
مهم‌ترین قانون این کلاس چیه؟
- مامان... - هیچ‌وقت دیر نکنین.
درسته. کلی کار داریم
اگه می‌خوایم واسه نمایش ماه اوت آماده باشیم.
می‌خوایم روی حرکت «تو لوپ» کار کنیم.
و همین‌طور «لوتز».
اما قبلش، همه‌تون باید با این قضیه کنار بیاین که
خودتونو تو هوا پرت کنین.
کیسی، تو که مغزِ فیزیکی.
اون قانون چی بود که می‌گفت هرچی بره بالا...؟
امم... خب، از لحاظ فنی، معنیش اینه که هر ذره‌ای جذب...
کیسی.
باید بیاد پایین.
این... رفیقِ فابریکِ جدیدته.
فشار بیار روی پای راستت.
حالا. و... بپر.
خوبه. بیا اینم از این.
اوه! اوه!
ببین، می‌شه سعی کنی منو این‌طوری مچاله نکنی؟
- معذرت می‌خوام. - کیسی!
باید دستات رو بیشتر جمع کنی. دارن تعادلت رو به هم می‌زنن.
- دستا جمع. - باشه.
حالا یه ۵۰۰۰ بار دیگه هم این کارو امتحان کن.
- حله. - فشار بیار روی پای راستت!
به پاهات نگاه نکن. مستقیم روبروت رو ببین.
جرمی! اون دندونه‌های جلوی تیغه واسه دکور نیستن!
یا محکم می‌کوبیش تو یخ، یا تا یه هفته از رفیق‌بازی خبری نیست.
- واسه یه اجرا این همه فشار زیاده. - این فقط یه اجرا نیست.
این یه U.S.F.S.A.J.S.T هستش.
می‌شه آدمیزادی حرف بزنی؟
این اولین قدم واسه صعود به مسابقات منطقه‌ایه.
منظورم واسه ما بچه‌هاست.
- آهان. - مجبور نیستی انجامش بدی.
خوبه. چون در توانِ آدمیزاد نیست.
زده به سرت؟!
هوی، مگه حالی‌ت نیست؟
وقتی زامبونی تو پیسته کسی نباید اسکی کنه.
خوبم، خوبم. ممنون.
آها، پس خوبی؟
باشه.
ببخشید.
ببین، نمی‌خوای بگی تو اون کله‌ت چی می‌گذشت؟
تا حالا رو یه همچین سطح صافی اسکی نکرده بودم.
می‌خواستم ببینم چه حسی داره.
- تو دریاچه اسکی می‌کردی؟ - نه، تو برکه. نزدیک خونه‌مون.
- آها، باشه. ببین، کمک می‌خوای؟ - نه! ردیفم.
حتماً خیلی اون نمره «الف» رو می‌خوای.
اوه، چقدر یونولیت اینجاست.
واسه نمره نیست. واسه بورسیه فیزیکه.
چی، مثلاً... اینرسی و پسا و شتاب و این‌جور چیزا؟
- تو اینا رو از کجا می‌دونی؟ - عشقِ ماشینم.
اگه این عروسک رو بندازم تو جاده، می‌تونم تا ته گاز بدم و برم تا...
هفت مایل بر ساعت.
روی هر چی ماشینِ خیابون‌روبِ تو شهره رو کم می‌کنه.
ام... من دیگه باید برم خونه.
آره، بهتره بری.
تا تو نری بیرون، نمی‌تونم کارِ یخ رو ردیف کنم.
درسته.
البته.
خب...
اوضاع چطور پیش می‌ره؟
داره ردیف می‌شه.
می‌دونم تمرین‌های وحشتناکی می‌خواد
و کلی همت و ظرافت هنری توش به‌کار رفته،
ولی ببخشید، اصلاً نمی‌تونم با این لباسای جلف و سوسولی کنار بیام.
مامان، اینا از نظر آیرودینامیکی واقعاً حساب‌شدن.
این ما رو ۵۰ سال به عقب برمی‌گردونه.
اگه یه روز ببینم خودتو چپوندی تو یکی از اینا،
احتمالاً می‌زنم زیر گریه.
خیالت راحت، هیچ‌وقت همچین چیزی نمی‌بینی.
می‌ری بگیری بخوابی؟ خواهشاً؟
سلام. این ویدئوی ارائه‌ی منه.
سلام. من کیسی کارلایل هستم.
یه لحظه کات کن.
صدام مثل این فیلمای آموزش رانندگی شده.
شل کن. جوری رفتار کن انگار داری با من گپ می‌زنی.
چطوری؟ من کیسیم.
ای وای. فامیلیم یادم رفت.
می‌شه از اول برم؟
سلام. من کیسی کارلایل هستم.
تصمیم گرفتم ببینم می‌تونم فرضیه خودمو ثابت کنم یا نه،
در مورد کاربرد فیزیک
توی حرکات اصلی پاتیناژ نمایشی.
حالا، می‌خوام نیروی مرکزگرا رو بیشتر کنم.
با چفت کردن بازوهام.
این ممان اینرسی‌مو زیاد می‌کنه،
پس تندتر... می‌چرخم.
ارتفاع پرشم رو بیشتر می‌کنم،
اونم با فشار آوردن بیشتر روی نوک تیغه‌م.
می‌دونی، یه جورایی جذاب شدی.
خفه شو.
اول با یه حرکت داغون شروع می‌کنم. واسه شاتِ «قبل».
- آره، واقعاً گند بود. - اوکی.
- داری کفرم رو درمیاری. - خوبه.
وقتی با نایکی قرارداد بستی، یادت باشه سایز پای من شیش و نیمه.
می‌خوام توی رسیتال اجرا کنم.
به خاطر علم.
امشب ساعت ۵:۳۰ اینجا باش.
باشه.
تینا...
ساعت سه یه برنامه چای با فارغ‌التحصیلای هاروارد دارم.
پس دیگه بحثمون سر چیه؟
نه، مشکلی نیست. خودمو می‌رسونم.
اوم...
تو هیچی نداری بپوشی.
ظهر بیا پیش من.
شاید یکی از لباسای قدیمیم، ببخشیدا، به دردت بخوره.
واو. باشه.
چیه؟
مرسی!
- عزیزم؟ - یه ثانیه مامان!
صبر کن!
- تقریباً آماده‌ای؟ - اوهوم.
یه سورپرایز برات دارم.
خب، اینم از این.
عالی شد.
به نظرم سر و وضعت خیلی خانومانه شده،
با یه ظرافت زنونه‌ی خاص.
دیگه از دورانِ جلب توجه گذشتیم، اما نباید منکرش هم بشیم.
منظورم اینه که قراره قاطیِ کلی
همکلاسی و استادای آینده‌ت بشی،
و واقعاً می‌خواستم تیپت بگه که: «ما آدمای جدی‌ای هستیم.»
خب، قطعاً همین‌طور هم شده.
مامان، مجبور نیستیم بیشتر از یه ساعت توی این برنامه بمونیم، نه؟
اِم، آخه... یه چیزی هست که باید بهت بگم.
اوه... عزیزم.
- اون چی بود؟ - خیلی نگران بودم.
آخه همش توی اون پیستِ لعنتی پلاس بودی... اما الان اینجایی.
و ذوق داری، چون می‌فهمی چی واقعاً اهمیت داره.
ببین، اصلاً... مو به تنم سیخ شد.
ببخشید، باز رفتارای وسواسی‌م گل کرد. مرضِ مامان‌بودنه دیگه.
فقط آروم باش.
خودِ خودت باش. همون آدمِ متین و...
- جذاب و خوش‌سخنی که هستی. - مامان...
می‌خوای یه بار دیگه چکش کنیم؟
سلام، من کیسی کارلایل هستم.
و به خاطر این جذبِ رشته فیزیک شدم که...
فیزیک محشره.
تو سال دوم می‌تونی عضو کلوپ کوانتوم بشی که خیلی ردیفه،
چون با «کل‌تک»، «ام‌آی‌تی» و استنفورد رقابت می‌کنیم.
پارسال شتاب‌دهنده ذرات یونیمون مقام اول رو آورد. واقعاً ترکوند!
به نظر خیلی... اوم... خفن میاد.
همین‌طوره، واقعاً عالیه.
می‌دونی به نظر من چی عالیه؟
اگه قضیه بورسیه کیسی ردیف بشه،
حس می‌کنم شما دوتا قراره کلی وقت با هم بگذرونید.
- پیش‌غذا؟ - آه!
اوه، چه عالی، بروسکتا.
- پیش‌غذا! - خب، اگه الان وقت داری،
می‌تونم کلِ چارت درسیِ علوم فیزیک رو برات توضیح بدم.
ما که غیر از وقت هیچی نداریم!
مگه نه، کیس؟
- عالیه! - اوه!
می‌دونم دیر کردم، شرمنده.
این قانونِ اوله.
خیلی خب، آماده شین. یالا.
- این همون چیزیه که اون گفت... - من باید دوتا دور بزنم...
- جدی؟ - آره.
قرار بود از کنار بریم، یادت هست؟
- اوه. - همون‌جاست.
- دقیقاً همون‌جا، الان بهتر شد؟ - آره.
نفس عمیق بکش.
و بعد بده بیرون.
- فایده نداشت. - بیخیال بابا.
خب، همگی گوش کنین.
اینو من می‌گیرم.
- موفق باشی. - مرسی.
آروم و بااحتیاط.
لیلی، حرف نباشه.
سلام.
هیس!
مامان...
اون لباس قدیمی تو رو پوشیده؟
باریکلا!
ایول!
هووو!
- امتیازم چنده؟ - چطور بودم؟
چطور بودم؟
«قبولیِ مبتدی.» ایول! کیسی،
- تو چیکار کردی؟ - اوه، فکر کنم خوب بود.
نوشته، «قبولیِ نوجوان.»
- چی؟ - دو تا مرحله رو جهشی رفتی.
- وای خدای من! - دمت گرم!
- عالیه! - تینا، چرا من دو تا مرحله نپریدم بالا؟
آخه تو فقط شش سالته، لی‌لی.
سطح نوجوان‌ها جاییه که جنی و نیکی و تیف توش هستن.
راست میگه، تینا؟
که من تو سطح نوجوان‌هام؟
آره، حقیقت همینه. خب همگی،
برید لباساتون رو عوض کنید.
یالا بجنبید دیگه، راه بیفتید.
- جرمی، ساکت رو بردار. - خب، اگه من...
- اگه بخوام مسابقه بدم چی؟ - نمی‌تونی.
چرا نه؟
تنها اتفاقی که امشب افتاد این بود که داورا همون چیزی رو دیدن
که من کل تابستون داشتم می‌دیدم. یه استعداد خامی داری.
اما این واسه رسیدن به مسابقات منطقه‌ای کافی نیست.
مربی می‌خوای، دستیار می‌خوای،
طراح رقص و سانس اختصاصی روی یخ می‌خوای.
پدر و مادر نیکی واسه اینکه از پس هزینه‌های این کار بربیان، خونه‌شون رو دوباره گذاشتن تو رهن.
بابای تیفانی هم دوشیفته کار می‌کنه.
- اوه. - اون اسکیت‌ها رو از کجا آوردی؟
- از حراجی خرت‌وپرت. - دارن از پات درمی‌ان که.
کفش سفارشی می‌خوای، حداقل ۶۰۰ دلار، تیغه‌هاش هم
باید هر شش هفته یه بار تیز بشن. حالیته؟
متاسفم. همینه که هست.
باید واقعاً بخوایش.
باید بیشتر از هر کوفت دیگه‌ای تو دنیا بخوایش.
این کاری نیست که همین‌جوری از روی هوس انجامش بدی.
می‌دونی داشتم به چی فکر می‌کردم، خانم سال‌آخری؟
این آخرین باره که روزِ اولِ مدرسه رو می‌بینی.
چون دفعه‌ی بعد که سال تحصیلی شروع بشه، تو خوابگاهی.
واسه همین یکم دیوونه‌بازی درآوردم.
با آرد سفید پنکیک درست کردم.
باورت می‌شه تابستون تموم شد؟
داریم عمرمونو اینجا تلف می‌کنیم.
- شنیدم حرکت دوبل رو زدی. - تیف!
خب که چی؟ دو سال طول کشید تا یادش بگیرم.
جدی؟
خب، پس اونجا می‌بینیمت؟
نه، نمی‌بینید. تو پیست نمیام. دیگه نمی‌تونم با شماها تمرین کنم.
چرا؟
امم، پولش رو ندارم.
- اوه! - آره.
ولی خب، خوش گذشت.
ببین کیسی، یه چیزی بهت می‌گم، خب؟
تو نمی‌دونی چقدر خوش‌شانسی.
- واسه چی؟ - واسه اینکه یه زندگیِ نرمال داری.
- فکر می‌کنی من زندگی دارم؟ - مطمئنم که داری.
وقت واسه تلویزیون داری، واسه رفیقات وقت داری...
ولی تو هر چقدر دلت بخواد اسکیت‌سواری می‌کنی.
بیشتر از اون چیزی که دلم بخواد.
کاش جای تو بودم.
شنبه شب‌ها مال خودت باشی، بری دوست‌پسرتو ببینی...
- آره. - هر چی می‌خوای کوفت کن. مثل نون.
خروار خروار نون.
اوه، ننه من غریبم‌بازی درنیار! کی اهمیت میده؟
کی به این مزخرفات اهمیت میده؟
دلت نمی‌خواد یه کله فقط اسکیت‌بازی کنی؟
- نه. - نه.
چه مرگتونه آخه؟ خل شدین؟
- این «میگوی جهنده» یه غول اسکیته. - «میگوی جهنده»؟
مامانم این اسم رو به نام خودش ثبت کرده.
فعلاً.
ترسناکه.
باید ازش درس بگیریم.
کیسی، این دقیقاً همون چیزیه که کمیته‌ی بورس دنبالشه.
اشتیاقت واسه این پروژه از سر و روی نوشته‌هات می‌باره.
در واقع، اون‌قدر خوبه که احتمالاً می‌تونی بفروشیش.
ممنون.
- تیفانی. - هی.
اگه بهت بگم می‌تونم حرکت «اسپرد ایگل»ت رو ردیف کنم چی؟
دوست داری یاد بگیری چطوری موقع «سیت اسپین» زدن این‌ور اون‌ور لنگ نزنی؟
من لنگ نمی‌زنم!
خب، شاید هم می‌زنم.
می‌تونی حرکت «دابل اکسل» رو پیاده کنی.
تر و تمیز.
و اون دوباره برگشت!
چطوری وقت پیست رو جور کردی؟
فیزیک!
دارم پروژه‌ی علمیم رو معامله می‌کنم.
ببین، زدی یخِ صاف و صوفِ منو تیکه‌پاره کردی.
ولی خب، تماشایِ کارت اون‌قدرا هم رو مخ نبود.
کیسی!
مامان؟
- اینجا چیکار می‌کنی؟ - ارتودنسی؟
قالب‌گیریِ نایت‌گارد جدید. یادت نیست؟
بیا.
اینجا... اینجا چه خبره؟
این کیه؟
اِ... اِ...
تدی.
آره. تدی.
تدی راننده‌ی زامبونیه. تدی، راننده‌ی ماشینِ یخ‌صاف‌کن.
فکر کردم داری کار می‌کنی
- روی پروژه‌ات. - داشت همین کار رو می‌کرد.
دخترتون خیلی بااستعداده.
و... شما؟
تینا.
- تینا هاروود. - بله.
همون اسکیت‌بازه.
- بله. - با اون همه کاپ و افتخار
و اون لباس‌های جینگول‌مستونی.
بله.
خب، مزاحم نمیشم. به خوش‌گذرونیتون برسید.
ممنون. همین کارو می‌کنم.
- یالا دیگه مامان. - باشه، باشه حتماً.
فعلاً.
خب، باید زانوهات رو جمع‌تر نگه داری، نوک پات رو هم بکشی،
تا سریع‌تر بچرخی.
باشه، کاری نداره.
بهتر شد؟
عالیه.
جواب داد.
- دقیقاً همون‌طوری که گفتی شد. - کامپیوتر که پرش‌ها رو انجام نمیده،
همش کار خودت بود.
بیخیال مامان، فقط همین یه بار.
- تا ساعت یازده برمی‌گردم. - فردا ۵:۳۰ صبح تمرین داری.
فکر کردی اگه بذارم تا لنگِ شب بیرون بمونی، فردا می‌تونی قبراق باشی؟
مامان، من پرش آکسل رو زدم.
نمیشه فقط همین یه شنبه‌شب رو بی‌خیال شی، لطفاً؟
با کی قراره بری؟
سلام، اوم...
- می‌خوای امشب با هم بریم بیرون؟
با تو؟
آره، می‌دونی...
یه چیزی بخوریم، شاید هم یه فیلمی ببینیم یا یه همچین کاری.
اوم... آره.
- ولی... - خب، رسیدیم.
این اصلاً شبیه فیلما نیست.
جن! جن!
جن!
راستش... من تیپم واسه مهمونی مناسب نیست.
تکونش بده.
موهاتو میگم.
حالا دیگه کسی متوجه نمیشه.
یه دستی به موهات بکش.
- سلام. - سلام.
من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌شناسم.
چرا می‌شناسی، همه‌شون هم‌کلاسیاتن.
اون... جیسونه، فوتبال آمریکایی بازی می‌کنه.
اونم لوکه، فوتبالیسته.
خب آره، می‌شناسمشون. ولی... در واقع هیچ‌وقت باهاشون حرف نمی‌زنم.
من کلاً با پسرا یا آدمای دیگه حرف نمی‌زنم.
خب، الان بهترین موقع‌ست که شروع کنی.
- هی، کایل. - هی.
کیسی.
کیسی، کایل. کایل هاکی بازی می‌کنه.
- کیسی هم پاتیناژ میره. - هی.
شما دوتا کلی حرف واسه گفتن دارین. خوش بگذرونین.
آخه من...
برایان!
- پس پاتیناژ کار می‌کنی، آره؟ - آره، از نوع... نمایشی.
- پاتیناژ. - آهان.
نمی‌ذارم بقیه بچه‌های تیم اینو بشنون،
اما شماها احتمالاً ما رو تو اسکیت‌سواری قورت می‌دین.
ولی نه توی هدایت کردنِ توپ هاکی.
هی، چرا واسه بازی بعدی‌مون نمیای؟
ایول!
بدو! بدو! بدو!
- اوه-اوه. - چی شده؟
خب، اگه فرض کنیم وزنش حدود ۱۵۰ پونده،
با اون سرعت سقوطی که داره،
مسیر حرکتش اونو مستقیم می‌رسونه به...
درست وسطِ پنجره.
منظورم اینه که یه اشتباه محاسباتی ساده‌ست؛ سرعت ضربدر تکانه مساوی شتاب.
می‌دونی، سرعت ضربدر تکانه مساوی شتاب.
فیزیکه دیگه.
آره، من باید، ام...
آره، فعلاً.
می‌دونی اون کی بود؟
- اون کایل دیتون بود. - تهِ جذابیته.
یه نصیحت بهت بکنم: دیگه هیچ‌وقت دهنتو باز نکن.
وقتی هول می‌شم، یه جورایی شروع می‌کنم به وراجی کردن.
انگار یه پیچ تو سرم شل می‌شه.
مثل یکی از اون نمودارهای پلانک، که...
دوباره داری همون‌جوری وراجی می‌کنی.
به نظر من که وراجی کردن باحاله.
یالا کیسی.
ممنون.
خب، پس امشب تو نقشِ پوششیِ «جِن» رو داری، هوم؟ معمولاً کارِ منه.
می‌تونست بهم آمار بده که داریم می‌ریم مهمونی.
می‌دونی، خواهرم درگیرِ بدبختی‌های خودشه.
- خواهرت؟ - آره.
- تو پسرِ «تینا»یی؟ - انقدر باورش سخته؟
نه، نه. ایول! من فقط، اوم...
- فقط فکر کردم... - که من پادوئم؟
راستش، یه جورایی هستم. «جِن» اسکیت می‌زنه و منم خرابی‌ها رو ردیف می‌کنم.
خب، اکثرِ چیزا رو.
«قدرتِ هر جسمی به اندازه ضعیف‌ترین نقطه‌شه.»
فیزیکه دیگه.
ممنون.
درسته. خب...
از... اوم... بگو...
از ردیف کردنِ چیزها.
خب، منظورم اینه که وقتی مامانم پیست رو خرید، یه خراب‌شده بود.
بیشتر با پولِ طلاقش. کمکش کردم دوباره سرپاش کنه.
می‌دونی، همه تعمیرات و نقاشی‌ها کارِ من بود...
اون ماشینِ یخ‌صاف‌کن، بخشِ موردعلاقه‌ام بود.
خب، واسه تو همه‌اش مسائلِ علمیه؟
اوم... آره.
- ببخشید. - اوه!
- آره، دمت گرم! - دست‌وپا چلفتی!
امل.
انگار نمی‌تونی از این یخ دل بکنی، نه؟
- سلام. - تا حالا کجا بودی؟
مدرسه موندم، دیر شد.
نه، کجا... تمام هفته رو کجا بودی، هان؟
همین قضیه کلاسای خصوصی حسابی دهنم رو صاف کرده.
آخه چرا این کار رو می‌کنی؟ منظورم اینه که، این بچه تابلوئه که خنگ‌ترین کلاس نهمیِ...
- روی کل کره زمینه. - مامان، واسه رزومه‌ام خوبه.
«آن» هم داره همین کار رو می‌کنه.
«آن» همین الان پیشت بود؟
آره. پنج دقیقه پیش.
«آن» همین الان زنگ زد سراغت رو گرفت.
چه خبره؟
هیچی.
و از کِی تا حالا توی امتحان نمره «سی» می‌گیری؟
تو اتاقت دیدمش. داشتم فضولی نمی‌کردما.
منظورم اینه که تو و نمره‌های عالی، اصلاً با هم عجین بودین.
- این یه عصیان دیرهنگامه؟ یا نکنه... - چی؟
...پای یه پسر در میونه؟
- مامان، نه! - ببخشید.
حالیته الان با این نمره‌هات چی داره از دست می‌ره؟
می‌دونم. می‌دونم. معذرت می‌خوام. خودمم بابت این نمره حالم گرفتست، باشه؟
- می‌شه تمومش کنی؟ - عزیزم!
مامان، من فقط می‌خوام توی مسابقات منطقه‌ای رقابت کنم.
چرا؟ این کار چه سودی برات داره؟
- من خوبم. - خب، منظورت چیه؟
می‌خوای کلاً بزنی زیرِ نقشه‌هایی که برات داشتیم؟
بورسیه رو ول کنی و بشی یه ورزشکار حرفه‌ای؟
کِیس، مگه تاریخ انقضای یه اسکیت‌باز چقدره؟
هشت سال؟ بعدش هم چند سال...
تور گذاشتن با یه مشت «فسیلِ رو یخ». تهش همینه؟
آخر و عاقبت زندگیت قراره این باشه؟
من عاشقشم مامان.
کِیس، مغز آدم که تاریخ انقضا نداره.
اگه منم یه کم زودتر یاد گرفته بودم چطور از مغزم کار بکشم،
اگه وقتی سنِ تو بودم رفته بودم دانشگاه،
شاید الان وضع زندگی‌مون این‌طوری نبود.
زندگی‌مون هیچ عیبی نداره.
من حتی نتونستم یه چهارمِ چیزایی که می‌خواستم رو برات فراهم کنم.
تو همه‌چی به من دادی.
پس حالا تو باید یه چیزی به من بدی.
اسکیت‌بازا، توجه کنید!
کلِ راه رو قراره موسیقی کلاسیک گوش بدیم.
- ای بابا مامان! - مگه اینکه،
البته، اگه کسی جام رو ببره. اون‌ وقت براتون «آوت‌کست» می‌ذارم.
ایول!
و واسه منم گوش‌گیر.
خب، یه نفرِ سرراهی رو هم باید سوار کنیم.
هی. مامانت نمیاد؟
اوم، زیاد اهلِ اسکیت نیست.
حدس بزن چی شده؟ قرارداد اسپانسرینگ تویوتا اسلونسکی ردیف شد.
توی بحث بازاریابی خیلی داریم عقب می‌افتیم.
عزیزم، من دارم برات دو شیفت کار می‌کنم، چون تو ارزششو داری.
و وقتی برنده بشی، ارزششو بیشتر هم ثابت می‌کنی.
خیلی بی‌رحمانه بود.
اینطور فکر می‌کنی؟
هی، اینو ببین.
هی، نیک؟
همه می‌گن امروز من و تو اول و دوم می‌شیم.
تلاشِ خوبی بود.
- اون قضیه‌ش چی بود؟ - یه جنگ روانیِ کلاسیک.
رقیب رو شل می‌کنه،
می‌ندازتشون تو این فکر که واسه بردن لازم نیست از جون مایه بذارن.
- هیچ‌وقت گولشو نخور. - حله.
و تو برنامه‌ی کوتاه، هر اتفاقی که افتاد،
حتی اگه گند زدی، فقط مدام به خودت بگو
که این فقط یک‌سومِ امتیازه. تا قبل برنامه‌ی بلند، اصلاً خودتو نباز.
بعد از برنامه‌ی بلند خودمو ببازم. باشه.
هی، فس‌فسو!
تو هم داری می‌آی؟
خب، اگه نمی‌خوای، مجبور نیستم بیام.
خب، فکر کنم واسه وقتی که ون خراب شد یا یه همچین چیزی خوبه.
هی، اون زویی بلاکه، ملقب به دزدِ اسکیت.
به‌به، ببین کی اینجاست. کوتوله‌ی پرنده.
در واقع، میگوی جهنده.
مثلاً این شد پیشرفت؟
- باهاش حرف نزن نیکی. - نزدیک‌تر هم نشو.
نمی‌خوای که اسکیت‌هات رو از دست بدی.
مثلاً واسه بردن این مسابقه لنگِ دزدیدن اسکیت‌های اونم؟
یا یه برنامه کامپیوتری مسخره؟
- اون از کجا بو برد؟ - اون پشت شاخ‌هاش هم چشم داره.
- بزن به چاک، هاروود. - اگه جربزه‌شو داری مجبورم کن، بلاک.
دهن‌به‌دهن نشو جنیفر. تو دیگه باید بهتر از این‌ها بدونی.
زویی، زود باش.
- باید تصور کنی که توی یه... - حبابم. می‌دونم مامان.
- و یادت باشه، اصلاً... - از برنامه‌ت مو نزن.
حتی اگه فقط کارت زمین خوردن باشه، این...
اصلاً جزو گزینه‌ها نیست. می‌دونم مامان.
بهم نگاه کن.
پس تو همونی هستی که می‌خواد بدون مربی گلیمشو از آب بکشه بیرون.
هی، فقط می‌خواستم برات آرزوی موفقیت کنم.
دفعه اول رفتن اون وسط اصلاً کار راحتی نیست.
ممنون.
فقط باید تمرکزت رو جمع کنی.
و خودی نشون بدی. واسه سال دیگه زمینه‌سازی کن.
- سال دیگه؟ - چون عمراً
امسال رتبه‌ای بیاری.
داورها از همین حالا توی فکرشون رتبه‌بندی رو انجام دادن.
اسکیت‌های باحالی داری.
هی، زود باش.
باز از اون جنگ‌روانیای همیشگیه.
همون کلکِ قدیمیِ «تو که باختی، پس واسه چی زور می‌زنی؟»
بی‌خیال بابا.
بهت برنخوره. فقط یه سوال کوچیک.
چی؟
تا حالا اسم خط‌چشم به گوشت خورده؟
هنوز نه. کیسی! وایسا. هنوز نه.
ببین، تلاشت برام خیلی ارزشمنده،
ولی فکر نکنم چیزی از توش دربیاد.
- من... - تو خیلی جذابی.
ولی دور برایان رو خط بکش. اون مال منه.
تدی...
تدی رو می‌تونی برداری.
- اوه، خب، ولی من... - می‌دونی،
ممکنه به باهوشیِ تو نباشم، ولی احمق هم نیستم.
خانم‌ها و آقایان،
به پنجاه و چهارمین دوره مسابقات سالانه منطقه‌ای پاتیناژ نیوانگلند خوش اومدین.
اولین اسکیت‌باز برای بخش نمایشیِ کوتاه،
زویی بلاک از ووسترِ ماساچوست هستش.
اوه! آخ!
ایول!
ما عاشق اسکیت و عاشق طلا هستیم!
آره!
خب، تمومه. حتماً جزو چهار تای اولیم. میری برای مسابقات مرحله‌ای!
مگه اینکه سر و کله‌ی ساشا کوهن پیدا بشه.
دمت گرم.
موفق باشی.
آخرین اسکیت‌بازمون کیسی کارلایله
از میل‌بروک، کانکتیکات.
- آمار خوبی ازش دارم. - توی یه چرخش لیز خورد...
مامان، تماشاچیا رو تو مشتش گرفته.
می‌دونستی بلده پرش سه‌گانه بزنه؟
اومده که فقط ببره.
اینا رو با اون کامپیوترش درآورده.
مامان، کامپیوتر که قرار نیست جای تو پرش بزنه.
اولی! ایول!
- آره! - ترکوندی، جوجه!
این تازه برنامه کوتاهه، فسقلی.
- چهارم. - باز غنیمته.
پنجم، عالیه!
آره، ولی با پنجمی نمی‌شه رفت مسابقات منطقه‌ای.
گوش کن، اگه امشب تمیز اسکیت کنی، می‌تونی بیای بالا.
جامو تو رده چهارم بگیر.
کیسی، نزدیک بود اون تو لنگه کفشت دربیاد.
- می‌دونم، دیگه داره وا میره. - فکر کنم بهتره با من بیای.
چطوره؟ به پات می‌خوره؟
- واقعاً نمی‌تونم اینا رو قبول کنم. - فقط بهم ثابت کن که لیاقتشون رو داری.
یه جفت تیغه هم لازم داریم.
می‌دم همین الان برات تیزشون کنن.
تینا، باورم نمی‌شه که داری کمک می‌کنی...
پاچه‌خواری نکن.
نه.
فقط... ممنون.
و نفر بعدی که برنامه اجرا می‌کنه
در بخش پاتیناژ آزاد دختران نوجوان،
کیسی کارلایل از میل‌بروک، کنتیکت هست.
- اوه! - اوه!
کیه؟
کارو اینجوری انجام می‌دن، کوتوله.
خفه شو، ریقو.
بیا بریم عزیزم.
ببخشید.
- دارم می‌رم مسابقات منطقه‌ای! - آفرین دختر!
تبریک می‌گم!
اینا نوان؟
- آره. - مگه مغز خر خوردی؟
با اسکیت‌های نو که نمی‌شه مسابقه داد.
حداقل ده روز طول می‌کشه تا پات بهشون عادت کنه و جا باز کنن.
- همه اینو می‌دونن. - ولی تینا به من چیزی نگفت.
منظورت همون تیناییه که اون دخترِ رباتش
نزدیک بود به خاطر تو از مسابقات منطقه‌ای حذف بشه؟
از این تینا هاروود همین برمیاد.
درست مثل جریان سارایوو.
تو اصلاً هیچی نمی‌دونی، نه؟
انداختنش بیرون.
شاید بهتر باشه تو اون قضیه‌ی مربی نداشتنت تجدیدنظر کنی.
فعلاً، دخترِ تازه‌وارد.
- ۴۰ دقیقه‌ی دیگه دمِ ون باش. - حله، حتماً.
بفرما، خودش اومد.
- تبریک می‌گم. - مرسی.
- معرکه بودی. - خیلی خوشحالم که تموم شد.
- بابتِ پاهام خوشحالی؟ - چی؟
ببخشید کیسی، ولی اسکیت‌های قدیمی‌ت داغون بودن.
براش اسکیتِ نو خریدی؟
بیخیال بابا! انگار خودش خبر نداشت.
- کیسی، من این کارو نکردم! - چطور می‌تونی زل بزنی تو چشام و دروغ بگی؟
تو هم لنگه خودشی.
- هی، کوتاه بیا کیسی. - اوه!
آره، تو فقط ازش دفاع کن! انگار خودت دستی تو کار نداشتی.
چطور می‌تونی همچین فکری کنی؟
چون حقیقته.
واسم تله گذاشتین.
همه‌تون.
شما دیگه چه جور آدمایی هستین؟
زود باش، بریم.
مامان؟
می‌تونی بیای دنبالم؟
تو پیستِ اسکیتِ «وسترلی» هستم.
می‌خوام برگردم خونه.
یالا، همگی سوارِ ون بشین.
باید برگردیم خونه.
یالا.
عزیزم، سوار ماشین شو. فقط سوار شو عزیزم.
- چطور جرئت می‌کنی؟ - بچه‌ها، فقط طاقت بیارین.
فکر کردی بعد از اینکه دخترم رو مصدوم کردی می‌تونی همین‌طوری قسر در بری؟
- اسمت جوآنه، درسته؟ - کشوندنش...
- دور از درس و مشقش اونم پشت سر من؟ - کسی اون رو به زور نکشیده.
مغزش رو با این خیالات پر کردی که می‌تونه اسکیت‌باز بشه،
و بعدش هم هر چی شانس داشت رو به گند کشیدی؟
من در حق هردوتون لطف کردم.
تو این رو برای کیسی نمی‌خواستی، حق هم با توئه.
اون این‌کاره نیست. بااستعداده؟
این رو قبول دارم.
اما کیسی هیچ‌وقت براش نمی‌جنگه.
اون مؤدب‌تر از اونیه که کاری که لازمه رو انجام بده،
یعنی اینکه بقیه رو بزنه کنار و از همه چیز رد بشه تا فقط به چنگش بیاره.
پس این شد الگویی که برای دخترت گذاشتی.
دروغ گفتن، پنهان‌کاری و کلک زدن.
من دخترم رو قوی بار آوردم.
و تو هم کیسی رو جوری بار آوردی که فقط توی چهاردیواری دانشگاه به درد بخوره.
اونجا هم حسابی می‌ترکونه. پس می‌بینی، با هم موافقیم.
دختر من نابغه‌ست. موفق میشه،
توی هر کاری که انجام بده.
اما اون از راه درستش میره، با وجود آدمایی مثل تو...
که سعی می‌کنن مخش رو بزنن که جور دیگه عمل کنه.
کیسی!
بدنم رو فرمه. می‌تونم پا به پات بیام.
- بزن به چاک. - کیسی، من نمی‌دونستم!
آره جونِ عمه‌ت!
کدوم گوری بودی؟
حواست هست که نیم ساعت پیش تمرین داشتی؟
- آره، حواسم هست. - خب؟
خب اینکه دیگه کارم تمومه.
تمومه؟
می‌ذارمش کنار.
داری شوخی می‌کنی دیگه؟ خیلی مسخره‌ست.
نه، من مسخره بودم که این‌همه مدت خودم رو علافِ این کار کردم.
- جفتمون می‌دونیم من این‌کاره نیستم. - جِن.
توی هر ورزشی، نود درصدِ قضیه پشتکاره.
می‌دونی من چی می‌خوام؟
نه، تو اصلاً نمی‌دونی من چی می‌خوام.
چون هیچ‌وقت برات مهم نبوده.
اگه جونت رو دوست داری، زودتر جیم شو.
- دارم می‌شنوم. - دیگه نمی‌خوام مدرسه رو بپیچونم.
من مدرسه رو دوست دارم.
و می‌دونی چیه؟ این کار احمقانه‌ست و گروه موسیقی هم احتمالاً گند می‌زنه.
ولی می‌دونی، من می‌خوام... می‌خوام برم به جشن رقص مدرسه.
و می‌خوام با برایان برم.
و نمی‌خوام دیگه مثل یه احمق بابتِ رد شدن تو امتحان ریاضی غصه بخورم،
چون اصلاً وقتی برای یاد گرفتنش ندارم.
- و من می‌خوام... - باشه، خیلی خب. باشه.
- فکر کنم یه جورایی زیاده‌روی کردیم. - زیاده‌روی؟
فقط یه ذره.
اسکیت‌های کیسی، مامان؟
بقیه‌ی این بحث رو تو خونه ادامه می‌دیم.
همه‌شو شنیدی؟
آره.
حالت خوبه؟
نوبتِ توئه، کیسی.
اگه من بکشم کنار، نفر بعدی تویی.
می‌ری برای مسابقات منطقه‌ای.
نه.
ممنون.
ولی فردا مصاحبه‌ی هارواردمه.
اونجاست که باید باشم. کاری که باید بکنم همینه.
مطمئنی؟
آزمایشِ جالب و کوچیکیه.
از چه نظر فکر می‌کنی یه پرشِ حلقه‌ی سه‌گانه
بهت صلاحیتِ گرفتنِ بورسیه‌ی فیزیک رو می‌ده؟
دکتر هیلی، مدرکِ موفقیتِ این آزمایش
توی این محاسباتِ قلمبه‌سلمبه نیست.
بلکه توی پیشرفتِ واقعیه
توی اسکیت‌بازیِ سه تا قهرمانِ رده‌ی نوجوانان.
من همچنین این یافته‌ها رو
توی اسکیت‌بازیِ خودم به کار بردم و...
و واقعاً تونستم عملیش کنم...
اون آزمایش رو... به یه روش خیلی پربار و کاملاً شخصی.
خب عالیه، چون اشتیاق یکی از مهره‌های اصلیه...
چیزیه که ما توی دانشجوها دنبالش می‌گردیم.
اشتیاقه که باعث می‌شه آدم‌ها کارهای استثنایی بکنن.
خب کیسی، چرا انقدر واسه هاروارد سر و دست می‌شکونی؟
دکتر هیلی،
من و مامانم تقریباً کل زندگیمون داشتیم...
هاروارد رو توی رویاهامون می‌دیدیم.
باورم نمی‌شه دارم اینو می‌گم، ولی کاری که باید انجام بدم...
اینجا شدنی نیست.
متاسفم که وقتتون رو تلف کردم.
خیلی معذرت می‌خوام.
دوشیزه کارلایل.
وقت دیگه‌ای بهت نمی‌دیم.
می‌دونم.
نمی‌تونی این کار رو بکنی کیسی. داری رویاهات رو می‌بوسی می‌ذاری کنار.
نه مامان، دارم رویای تو رو می‌بوسم می‌ذارم کنار.
می‌خوام برم دنبال رویای خودم.
از کجا فهمیدی؟
فکر نمی‌کردم جا بزنی. این یعنی همین‌جاها می‌پلکی و...
- داری خودت رو خالی می‌کنی. - تدی،
داشتم دنبال یه راهی می‌گشتم که ازت معذرت‌خواهی کنم.
واسه اون چندتا ایده دارم.
متوسط یا شیشه‌ای؟
می‌دونی،
نمی‌تونم حتی سه کلمه با کسی حرف بزنم
که از دوران مهدکودک نمی‌شناختمش،
پس چطور می‌تونم جلوی تو این‌طوری باشم؟
چون موقع اسکیت‌بازی اجازه میدی ملت خودِ واقعیت رو ببینن.
اما کیسی، تنهایی نمی‌تونی برنده شی.
به کمک احتیاج پیدا می‌کنی.
چی می‌خوای؟
پنج دقیقه وقت.
این‌قدر رو دیگه بهم مدیونی.
اگه واسه معذرت‌خواهی اومدی، اینجا خبری نیست.
دنبال معذرت‌خواهی نیستم.
بگو تو سارایوو چی شد.
چرا برنده نشدی؟
قبل از برنامه کوتاهم، موقع گرم کردن بدشانسی آوردم.
با یه اسکیت‌باز دیگه برخورد کردم و اون آسیب دید.
پشیمونی؟
ببین...
...من تاوانش رو پس دادم.
محروم شدم.
تا وقتی که بیان دوباره برگردوننم،
۲۶ سالم شده بود و دیگه دیر شده بود.
اما روزی نیست که آرزو نکنم ای کاش...
می‌تونستم برگردم به اون لحظه...
و یه جور دیگه عمل کنم.
می‌خوام واسه مسابقات منطقه‌ای مربی‌م شی.
خب، آخه واسه چی باید همچین غلطی بکنم؟
چون تو اسکیت‌باز نداری و منم مربی ندارم.
ما مکمل همدیگه‌ایم.
فکر نمی‌کنم جربزه‌شو داشته باشی.
تینا، من باید این کارو بکنم.
بیشتر از هر چیزی که تا حالا تو زندگیم خواستم، اینو می‌خوام.
به هاروارد دست رد زدم.
بیشتر از هر اسکیت‌بازی که تا حالا آموزش دادی جون می‌کَنَم.
اگرم شکست بخورم، خب خوردم،
ولی اون‌موقع دلیلش اینه که به اندازه کافی خوب نبودم،
نه به خاطر اینکه بزدل بودم و جرأتشو نداشتم.
می‌خوام ببینم تو این ورزش چند مرده حلاجم.
و بالاخره هم می‌فهمم.
پیست. فردا، ۵:۳۰ صبح.
امشبم خوب بخواب.
چون حسابی بهش نیاز پیدا می‌کنی.
اینکه حتی داری بهش فکر می‌کنی که اون زنیکه رو دوباره راه بدی تو فکر و ذکرت!
- مجبور نیستم ازش خوشم بیاد یا بهش اعتماد کنم. - نه،
فقط می‌خوای تموم وقتت رو باهاش بگذرونی.
مامان، من قرار نیست لنگه اون بشم.
- همین الانشم روت اثر گذاشته. - این‌طور نیست.
این مدل مو دیگه از کجا پیداش شد؟ و اون... اون آرایش؟
اون پیرهن چی؟ من که اون پیرهنو برات نخریدم.
مامان،
- ربطی به این نداره. - فکر کنم می‌خوای دقیقاً عین اون بشی!
و اگه یه وقتی هم از دهنت در بره و یه دروغی بگی،
خب، هی، حداقلش اینه که باکلاس و تو چشمی.
فکر می‌کنی بحثِ من سرِ کلاس گذاشتن و تیپ زدنه؟
این یه ورزشه، مامان.
یه ورزشِ هیجان‌انگیز و قشنگه.
مطمئنی فقط به خاطر این نیست که بهت حسِ خوشگلی می‌ده؟
گیرم که بده، خب که چی؟
مگه این کجاش بده؟
اینکه واسه یه بار هم که شده تو زندگیم، حس کنم قوی و باوقار و خوشگلم؟
چرا داری بهش حسودی می‌کنی؟
خب، حدس می‌زنم هر چقدرم سنمون بره بالا،
بازم همه‌مون از اون دخترای سوگلی و ملکه رقص متنفریم.
می‌دونی که همیشه همون بساطِ همیشگیِ کیسی و مامانه.
واقعاً اینطوری فکر می‌کنی؟
اما اگه فقط می‌تونستی بیای پیست و منو ببینی.
ازم نخواه! نمی‌تونم!
باهام بیا. همین الان، مامان.
فقط... فقط بیا بازی کردنم رو ببین، بعدش اگه خواستی بهم بگو که باید ولش کنم.
می‌دونی چیه، من کلاس دارم، باشه؟
به پوشش خبری شبکه‌ی ESPN خوش اومدید،
از مسابقات بخش شرقیِ برنامه‌ی کوتاه دخترانِ نوجوان.
باید بگم میشل، با توجه به تمریناتی که من دیدم،
این دخترا بدجوری آتیششون تنده و انگیزه دارن.
درسته برایان. تک‌تکِ این اسکیت‌بازا واسه رسیدن به اینجا، در حدِ باورنکردنی سخت تلاش کردن.
و تک‌تک‌شون برای رقابت آماده‌ان.
خب، تو هم از اون خوره علوم‌هایی؟
خوره ریاضی.
جدی؟ اگه می‌تونستم ریاضی رو پاس کنم، شاید دانشگاه قبول می‌شدم.
تدریس خصوصی هم می‌کنی؟
پسر خوشگل موشگل سراغ نداری؟
اولین نفر در بخش برنامه کوتاه زنان، زویی بلاک هستش.
این دختر همیشه با تمام وجود مایه می‌ذاره.
و تماشاچی‌ها هم دارن حسابی می‌ترکونن.
تیفانی احتمالاً ظریف‌ترین و هنرمندترین اسکیت‌باز...
توی کل این مسابقاته و امروز هم بدجوری رو فُرمه.
می‌دونی، فکر می‌کردم شانتال امروز صبح یکم استرس داشت.
دیگه نه. الان اونجا کاملاً اوضاع رو دستش گرفته.
طرفداراش بهش می‌گن «میگوی پرنده».
ولی این اسم یادتون بمونه چون این فرفره‌ی کوچولو...
اخیراً پرش‌های خیلی سنگینی رو با موفقیت انجام داده.
واژه‌ی «تازه‌وارد»...
حتی ذره‌ای هم حق مطلب رو در مورد کیسی کارلایل ادا نمی‌کنه.
اون تا قبل از این فصل...
توی هیچ مسابقه‌ی اسکیتی شرکت نکرده بود.
قطعاً باید شش‌دونگ حواستون بهش باشه.
- بعد از برنامه کوتاه... - اون پرش رو دیدی؟
رده‌بندی به این صورته: زویی بلاک در جایگاه اول،
نیکی فلچر در جایگاه دوم،
و بعد از اون‌ها هم شانتال دی‌گروت و کیسی کارلایل.
امتیازها چهار و هشت تا چهار و نه! یه دونه پنج هم هست!
- و یه چهار و شیش. - ای بابا، بی‌خیال دیگه!
یه «دمت گرم» یا «ایول»ـی نباید بهم بگی؟
- حداقل پرش‌ها رو درست نشستم. - فقط همین که تو بازی موندی، همین.
ببین، من تو حرکاتِ بعد از پرشت اصلاً روونی نمی‌بینم،
و فکر کنم همین از نظر هنری کارت رو خراب کرد.
- یادت باشه، حرکـ... - حرکت بعدی‌ت
همیشه باید جوری باشه که انگار ادامه‌ی حرکت قبلیته.
پاهات رو حداقل پنج دقیقه ماساژ بده
و تا می‌تونی آب بخور.
از پسش براومدی دختر، گل کاشتی!
«فقط برنامه کوتاهه. همش همین برنامه کوتاهه.»
دروغ گفتم. اگه تو برنامه کوتاه گند بزنی، دیگه رنگِ بُرد رو نمی‌بینی.
هی، بالاخره با مامانت کنار اومدی؟
امم، تو این دو ماه به زور کلاً دو کلمه با هم حرف زدیم.
فکر کنم بدجور دلش رو شکستم.
اگه بخوایم، می‌تونیم ردِ این خطِ داستانی رو بگیریم،
از اوریپید تا شکسپیر، و از اون‌ورِ آب تا مارک تواین،
و حتی بازتاب‌های مدرنش رو تو آثار جان چیور یا...
جنت جکسون.
منظورت شرلی جکسون نیست؟
اوه!
می‌بینم که حسابی درس‌هات رو خوندی.
بسیار خب. واسه هفته‌ی دیگه، یه مقاله می‌خوام درباره گزینه‌ی پیشنهادی‌تون
واسه عنوان «نویسنده‌ی فمینیستِ ایجازگویِ قرن بیستم».
از نیویورک سیتی، ایالت نیویورک،
دوشیزه اِما فِلندرز.
خیلی‌خب، وقتشه. اگه همین‌طوری اینجا بشینی و خودت رو آماده نکنی،
همین‌جا کل مسابقه رو به باد می‌دی.
اینا رو بذار تو گوشت.
- چرا؟ - باور کن، اصلاً دلت نمی‌خواد بدونی.
اگه اونا گند بزنن، مغرور می‌شی. اگه کل جمعیت رو به وجد بیارن،
می‌ری زیر فشار. فرض کن هیچ‌کسِ دیگه وجود نداره.
برو تو لاکِ خودت.
یه کف‌مرتب
برای گل‌جمع‌کن‌هایی که از کلاسِ معروفِ جهانیِ...
بی‌خیالش شو.
فقط لازم دارم صداشو بشنوم.
سلام.
شما با خانواده‌ی کارلایل تماس گرفتین. ما در حال حاضر خونه نیستیم.
لطفاً شماره‌تون رو بذارید...
بحثِ اون نیست.
بحثِ خودته.
آخرین اسکیت‌بازمون کیسی کارلایل هستش،
از میلبروکِ کِنِتیکت.
یه چیزِ دیگه.
چی؟
با تمامِ وجودت اسکیت کن.
و اینم از اولین پرشِ اون، یه تریپل سالکو.
واسه آروم شدنِ اعصاب خوبه.
دمت گرم.
سه‌ دور لوپ.
تمیز نشست.
چی؟ یهو یه لوتز سه دور زد!
دقیقاً، کاملاً فی‌البداهه بود.
- زد جاده خاکی. - حالشو می‌گیرم.
فردا.
کی بهت اجازه داد شل کنی؟
فکر نکنم تا حالا کسی رو دیده باشم که
بعد از اون افتضاحِ وسط برنامه، این‌طوری خودشو جمع و جور کنه،
از زمان میدوری ایتو تو المپیک ۹۲ تا حالا.
این خفن‌ترین بازگشت ساله.
کیسی کارلایل منتظر امتیازهاست.
نیکی و زویی اول و دومن، دگروت هم سومه.
- خب. - اون زمین خوردن براش گرون تموم می‌شه؟
یا اون بازگشت معرکه‌اش،
بماند که با اون حرکات فنی سخت، بقیه رو جا می‌ذاره؟
...پنج و یک، پنج و دو...
ایول، بالا دادن! پنج و یک و پنج و دو.
تقریباً با نیکی فلچر یربه‌یر شد.
این دختر منه. این دختر منه.
و اینم از امتیازهای بخش هنری.
صبر کن. وایسا.
پنج و یک...
اینا که با هم مو نمی‌زنن.
با مالِ نیکی هم همین‌طور.
تونست انجامش بده؟
نه، کافی نیست.
باید به مدال نقره راضی بشه.
این می‌بردش مسابقات کشوری. و کسی چه می‌دونه، شاید المپیک ۲۰۰۶.
از این اسکیت‌باز هر چی بگی برمی‌آد.
ممنون.
کِیس؟
مامان؟
اگه می‌دونستم... اگه فقط ده دقیقه وقت می‌ذاشتم
و باهات می‌اومدم پیست، من...
اصلاً نمی‌ذاشتم که...
ما...
معذرت می‌خوام.
واقعاً معذرت می‌خوام.
چطور متوجه نشدم؟
تو منو بهتر از هر کسی می‌بینی.
- یالا. - باشه.
کِیسی.
تبریک می‌گم.
و، اِم، هر وقت خواستی می‌تونی اون زامبونی رو برونی.
این‌قدر مونده بود، فقط همین‌قدر مونده بود که ببازم!
- اون همه چرخشِ سه‌تایی یهو از کجا پیداشون شد؟! - عزیزم، تو باید...
نمی‌دونی بعد شش ماه با تینا بودن چه اتفاقی می‌افته؟
- چی؟ - رسماً دهنمو سرویس می‌کنه!
یکی قراره بدجوری تقاص پس بده!
نیکی؟
می‌شه دو کلمه با هم حرف بزنیم؟
- سلام پیتر. - فقط می‌خواستم تبریک بگم.
و مشتاقانه منتظریم تا «میگوی جهنده» رو توی مسابقات کشوری ببینیم.
واقعاً لطف داری.
من امروز فقط رفتم اونجا و هر چی تو چنته داشتم رو کردم.
و فکر کنم امروز، تلاشم به قدر کافی خوب بود.
عاشقتم.
خودت می‌دونی که از پس مخارجش برنمی‌آم. باید یه اسپانسر پیدا کنیم.
تو فکرشم. «برگر بلست» تمایل نشون داده.
برگر بلست؟ اوه! نه، نه. شرمنده.
- متأسفم، نه. - چرا نه؟
خب، اگه نمی‌تونه بخورتش، پس نمی‌تونه تبلیغش هم بکنه.
یه چیز سالم‌تر لازم داریم. مثلاً، چه می‌دونم، «گریپ‌ناتس» چطوره؟
گریپ‌ناتس؟ می‌خوای روغن کبد ماهی بدیم دستش؟
- بچه‌ها. - می‌دونی چیه،
من مادرشم. حرف، حرفِ منه.
- اون دختر منه. - اون اسکیت‌باز منه.
خب، مادر بودن به اسکیت‌باز بودن می‌چربه. از هر کی می‌خوای بپرس.
برو از هر ورزشکار حرفه‌ای بپرس، مربی همیشه به مادر اولویت داره.
بچه‌ها!
بعدشم، اون پسره؛ باید همین اول کار قال قضیه رو بکنیم.
نمی‌تونم همه‌ی این دردسرها رو با یه پسرِ مایه عذاب تحمل کنم.
اون بدجوری حواسش رو پرت می‌کنه. اصلاً قابل قبول نیست.
- اه! اصلاً باورم نمی‌شه! - حسابی درگیر تمرین می‌شی.
- چهار تا واحد دانشگاهی هم هست. - چهار تا واحد؟
مغزت عیب پیدا کرده؟ با این همه کارِ دیگه‌ای که رو سرش ریخته؟
- خیلی خب، دو تا. - دو تا؟
- ولی پاییز باید چهار تا برداره. - فقط اگه تو مسابقات منطقه‌ای اول بشه.
اوه، شک نکن می‌شه.
"برای دانلود فیلم و سریال های بیشتر" .:: BcMoviez.Com ::.