« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس تلگرام ما: https://t.me/bcmoviez
الیز! الیز!
- دو دقیقه. - باشه.
اوج
عالی بودی!
ژولین!
برو، برو، برو!
یه جور خلسه.
برداشت اولم اینه.
- کمک می‌خوای؟ - نه، خوبم.
- سلام «یان». چطوری؟ - سلام!
لعنتی! گچش گرفتن؟
آره، تو اورژانس این کارو کردن.
خب. باید سریع اینو بازش کنی.
بده اینا رو به من. خب.
باید بری پیش «گراندژان» یا «تران»،
تا بتونن یه درمان درست و حسابی برات تجویز کنن.
اونا بهت می‌گن که برای یه رقصنده، گچ گرفتن اصلاً حرفشم نزن.
باشه.
فکر کنم امروز فقط باید تماشا کنی.
- هنوز خیلی زوده که روت کار کنم. - باشه.
- بشین. - خیلی خب.
فکر کنم خودت همه‌چی رو می‌دونی.
آره. خودت که می‌دونی حرف و حدیث چطوری می‌پیچه.
چی دارن میگن؟
- درباره تو و ژولین؟ - آره.
خب، نه، اون...
دراز بکش!
اگه کاری کردم که دردت اومد بهم بگو.
نه، ردیفه.
- خوبی؟ - هوم؟
حالت خوبه؟ یه جوری شدی.
نه، من...
در واقع...
من و بلانش با هم بودیم.
- چی؟ - آره.
- واسه دو سال. - اصلاً روحمم خبر نداشت.
نمی‌دونستی؟
حالا داره ژولین رو می‌کنه تو چشمِ بقیه!
در حالی که هیچ‌وقت نمی‌خواست کسی ما رو با هم ببینه.
مدام می‌گفت،
«دنیای رقص لونه‌ی افعی‌هاست!»
اینو که بدجور هستم!
لعنتی!
واسه همین مخفیش کردیم تا کسی پشت سرمون حرف نزنه.
حالم بابتش خرابه.
از اون گذشته، می‌گفت از پسرای رقاص متنفره.
پس یعنی ما اسکلایِ دمِ دستیم؟
آره!
شرمنده...
ببخشید.
بزنی زیر گریه، منم وا می‌دم...
ریدم توش!
فکر کنم بهتره...
...یه کم رو خودم کار کنم، چون...
دارم فازِ تخمی‌ای می‌دم.
نمی‌دونم تو چه برداشتی کردی، ولی من...
ببین...
نمی‌دونم چطوری بقیه رو خوب کنم،
وقتی خودم...
- یه لحظه صبر کن-- - معذرت می‌خوام.
بشین.
نفس بکش.
دراز بکش.
سعی کن نفس بکشی.
همه چی ردیف می‌شه.
اوضاعم خیلی خیطه!
اونا یه مشت عوضی‌ان.
ما از اونا قوی‌تریم.
حق با توئه.
نفس بکش...
بودنت خیلی بهم حال میده.
خیلی عالیه.
یک...
دمی‌پلیه...
گراندپلیه...
دمی...
تاندو...
آن آوان...
پاشنه‌هات رو فشار بده رو زمین واسه رولوه...
خوبه.
پنج...
دست‌ها زیاد بالا نره.
الیز! مارگارت می‌خواد ببینتت.
الان؟
پایینه، با هوفش شکتر.
هوفش شکتر؟
تو پاریس اجرا داره. بعداً می‌بینمت؟
نه، فکر کنم دیگه برم.
حله.
واسه من این می‌ارزه به...
می‌دونی، باورش واسم سخته که--
الیز، طفلکی...
تو کلاً یا کاری رو نمی‌کنی، یا اگه بکنی تا تهش می‌ری.
الیز گوتیه...
آره.
آره، تو برلین دیدمت.
- جدی؟ - آره.
نمایش معرکه‌ای بود.
- ممنون. - اوهوم.
چی شد؟
اوه، قضیه‌اش مفصله.
چقدر طول می‌کشه؟
هنوز نمی‌دونم.
هول نشو، ردیف می‌شه.
خانم گوتیه؟
این مچ پات سابقه آسیب‌دیدگی مکرر داره؟
آره، معلومه که نقطه ضعفمه.
این سومین باره که پیچ می‌خوره.
و دفعه‌ی قبل، اعتراف می‌کنم،
فیزیوتراپی رو کامل نرفتم.
کار عاقلانه‌ای نبوده!
پس تعجبی نداره.
قوزک پات شکسته و یه تیکه از استخونش کنده شده.
این چیزیه که توی ام‌آرآی می‌بینیم.
پیچ‌خوردگی خیلی جدی‌ایه.
اگه درست درمان نشه، می‌تونه حسابی دردسرساز بشه.
یعنی چی؟
بسته به درمانت و مخصوصاً
پشتکار و همت خودت،
ممکنه مچ پات دیگه انعطاف‌پذیریش رو به دست نیاره.
این موضوع یه سری حرکاتت رو محدود می‌کنه،
مثل روی نوک پا رفتن.
- ممکنه سخت باشه. - جدی میگی؟
تا سه چهار ماه دیگه چیزی مشخص نمی‌شه.
اما اگه همونی باشه که فکر می‌کنم، باید جراحی کنی.
و بعدش هم...
خب بعدش؟
اونجاش یه کم پیچیده‌تره. اگه عمل کنی،
باید بیخیال تمام فعالیت‌های ورزشی بشی.
واسه یه سال... شایدم دو سال.
دو سال؟
گاهی بیشتر. ولی معمولاً دو سال زمان می‌بره
تا مطمئن بشیم مفصلت کاملاً جوش خورده.
ولی فعلاً پله‌پله بریم جلو.
سه چهار ماه دیگه دوباره بیا.
دو سال که اصلاً راه نداره.
من ۲۶ سالمه...
باید همین الان برقصم.
یا این کارو می‌کنی، یا دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی برقصی.
خب؟
حالت خوبه؟
- کمک می‌خوای؟ - نه.
مرسی ژولین!
راستشو بخوای، هیچ‌وقت حس نکردم ژولین واقعاً دوستت داشته باشه.
جدی؟
اصلاً بهش اعتماد نداشتم.
چرا چیزی بهم نگفتی؟
فقط یه حس بود.
تازه، گفتنِ این‌جور حرفا سخته.
نه لزوماً.
اگه می‌فهمیدم ژان باپتیست داره منو واسه یه دختر دیگه می‌پیچونه،
فکر کنم...
...نابود می‌شدم!
خب، فکر کنم اگه ژان باپتیست ولت کنه،
واسه خاطرِ یه دختر دیگه نیست.
منظورت چیه؟
بیشتر واسه خاطرِ یه پسرِ دیگه است.
چی می‌گی؟ اصلاً حالیم نمی‌شه.
آخه قضیه اینه که...
...اگه یکی بهم می‌گفت ژان باپتیست گی‌یه،
اصلاً تعجب نمی‌کردم.
ژان باپتیست؟
آره.
الیز، ما سه ساله که با همیم.
سلام!
- چطوری؟ - ردیفم.
اوضاع چطوره؟
اوه.
ایول مهدی!
دمت گرم، عالی بود!
- آره! - آره!
بد نبود. ولی کلاً هیپ‌هاپ تو کتم نمی‌ره.
دمت گرم، عجب رقصی بود! چه فرقی می‌کنه هیپ‌هاپ باشه یا...
شک نکن!
ایول پسر، مبارکت باشه!
تو هم اونجا بودی؟
- معرکه بود! - فدات.
واقعاً حال کردم.
ایول! دمت گرم!
- بیا به‌زودی با هم بریم یه چیزی بزنیم. - حتماً، پایتم!
فعلاً!
- کارش درسته. - واقعاً محشره!
از کجا می‌شناسیش؟
صد ساله می‌شناسمش.
اگه دیگه هیچ‌وقت نتونم برقصم چی؟
آخه...
دوباره می‌رقصی، الیز.
بهت قول می‌دم.
برگرد.
همینِ طب سنتی رو مخمه!
یه سری «حقیقت» می‌ذارن جلوت
که توقع دارن جلوشون سر خم کنی.
ولی خیلی چیزا از زیر دستشون در میره.
- درد داره. - درد می‌کنه؟
بذار اون یکی رو امتحان کنیم.
ببین، من علم رو قبول دارم. به پیشرفت پزشکی هم باور دارم.
ولی فکر می‌کنم یه چیز دیگه‌ای هم هست...
چطور بگم؟
رمز و رازِ این بدن.
ولی اگه بگه تا یکی دو سال دیگه نمی‌تونم برقصم...
تران خیلی رک و راست گفت،
«اگه عمل کنیم، همه‌چی تعطیل میشه.»
خب، که چی؟
نگفت «شاید همه‌چی تعطیل شه.»
تصمیمش رو گرفته.
اون کیه که انقدر با اطمینان زر می‌زنه؟
الیز...
تو تازه یه ضربه‌ی روحی سنگین خوردی.
هر دوتامون تازه ضربه خوردیم.
باید خودمون رو جمع و جور کنیم.
اون پارگی دقیقاً به همون چیزی ربط داره که حس کردی.
بدنت داشت باهات حرف می‌زد.
داشت می‌گفت،
«بچه، قراره این جدایی رو تا مغز»،
«استخونت حس کنی.»
قشنگ معلومه که وا دادی.
و وظیفه‌ی من، که خب معلومه با توئه،
اینه که دوباره میزانت کنم.
تا دوباره خودت رو پیدا کنی.
اون‌جا پارک کردم.
اوه، ایول! جدی؟
درد داره؟
آره خب، یه خرده.
دقیقاً واسه همینه که می‌خواستم حقوق بخونی.
اگه حقوق خونده بودی،
هیچ‌وقت این‌جور مشکلات رو نداشتی.
درسته.
مشکلِ بدن همینه دیگه.
شانس آوردی که خوشگلی.
هنوزم هستی! ولی همیشه این‌طوری نمی‌مونه.
چهل پنجاه سالت که بشه، خودت می‌بینی.
بدن پیر می‌شه.
اون‌وقت دیگه نمی‌تونی روش حساب باز کنی.
کارو رو ببین! مهمون‌دار هواپیما بود و حالا...
چقدر خاله کارو رو بدجنسانه می‌کوبی!
تازه، تو که از اونم بزرگتری!
حرفم اینه که اگه زندگیت رو بر پایه بدنت بسازی...
مثل فوتبالیست‌هاست. ۳۵ سالت که بشه، دیگه تمومی.
با همچین شغلی،
زندگیت مجبوره تغییر کنه. راه دیگه‌ای نداره.
پس اگه شغلت بر اساس بدنت باشه،
مجبوری حداقل دو بار زندگی کنی.
من که از خدامه دو بار زندگی کنم! مگه چی می‌شه؟
در حالی که ذهن...
شاید آخرش آلزایمر بگیری یا سکته کنی،
اما اگه بلای جدی سرت نیاد،
کارکرد ذهن تا لحظه‌ی آخر فعال می‌مونه!
حالا فهمیدی چی می‌گم؟
نگاه به «روث بیدر گینزبورگ» بنداز!
اون فقط یه نمونه‌ست. کلی آدم دیگه هم هستن!
تو نمی‌فهمی بابا.
حتی اگه دو تا زندگی هم داشته باشم، هنوز اولیش رو تموم نکردم!
من عاشق رقصم! می‌خوام به رقصیدن ادامه بدم.
آره، ولی...
ولی چی؟ تمام حرفت اینه که باید حقوق می‌خوندم؟
- چت شده؟ - نمی‌دونم.
اومدی اجرای اول من،
دیدی که روی صحنه مصدوم شدم و...
حتی یه زنگ هم بهم نزدی؟
زنگ زدم. گوشیت خاموش بود.
رفتم پشت صحنه!
گفتن فقط مچ پات پیچ خورده.
فقط «مچ پام نپیچید». قضیه جدیه.
شاید دیگه نتونم برقصم.
- واقعاً؟ - آره.
این که تقصیر من نیست.
تازه، همون شب جفت خواهرات مشکل داشتن.
لوله خونه ملودی نشتی داشت، آریا هم مشکل وای‌فای داشت...
به این زودی رسیدی؟
ملودی هم تو راهه.
دفعه بعد سعی کنید همه‌تون همزمان به مشکل نخورید.
داری چی می‌گی بابا؟
این چِشه باز؟
فقط اینکه... باید می‌رفتم دنبال حقوق!
نمی‌تونی آدمش کنی! محاله.
آره، شاید خلم،
ولی هنوز امیدوارم یخی‌ش وا شه و درکمون کنه.
نه، کلاً تو این فازا نیست.
رو اعصابت نیست؟
چرا، ولی دیگه عادت کردم.
راست میگی. خیلی رو مخه، ولی بهش عادت می‌کنیم.
من هنوز برام سخته.
خب پس خودت باید عوض شی.
خیالت راحت!
با این همه گندی که بالا اومده، مجبورم عوض شم.
منظورت چیه؟
با ژولین کات کردم.
چی؟
رسماً هم از شرکت اومدم بیرون.
یه ماه به خودم فرصت می‌دم تصمیم بگیرم، اما...
باید یه جایگزین برای رقص پیدا کنم.
نه!
حق نداری رقص رو بیخیال شی.
چی؟ حق ندارم؟
نه، نداری!
آریا، چرا همش می‌پری به پاچه‌م؟
تکلیف مامان چی میشه؟
فکر کردی من از این‌جور تصمیم‌گرفتن‌ها خوشم می‌آد؟
فقط تو نیستی که به فکر مامانی!
حق نداری این حرف رو بزنی.
فکر نکن دلتنگی واسه مامان فقط تو انحصار توئه.
سرکه بالزامیک می‌ریزی؟
به بیف بورگینیون طعم کاراملی می‌ده.
خیلی لذیذه!
برش گردون روی شعله!
قارچ‌ها رو هم اضافه می‌کنیم...
خب بابا، چطوره؟ خوشت اومد؟
نگفتم که بده.
ولی ازش خوشت اومد؟
آره! اصلاً بد نیست.
نه؟
پس خوشت اومده؟
آره دیگه، مگه نگفتم بد نیست؟
خب، اوضاع رستورانت چطوره؟
عالی! مردم براش سر و دست می‌شکنن. همه می‌گن غذاش حرف نداره.
معرکه‌ست.
تنها مشکلم پیدا کردنِ نیروهاییه که واقعاً کاربلد باشن.
اون کتابی رو که بهت دادم خوندی؟
نه، هنوز نخوندم.
بهترین کتاب در مورد زندگی روستایی تو دوران کلاسیکه!
این چه ربطی به رستوران اون داره؟
به چی؟
هیچی.
چیزی از قلم افتاد؟
خیلی سخته برام...
...که شما دخترا رو به فرهنگ علاقه‌مند کنم.
مگه نه؟
یادت نره، کار من خودش کارِ فرهنگیه!
مگه نیست؟
البته که فرهنگیه! ولی...
با این حال، اونجوری نیست که...
منظورم اینه که یه حیات فکری‌ای وجود داره
که فقط ادبیات می‌تونه به آدم بده.
مامان، از وقتی مُردی،
بابا همش سعی کرده جای خالیت رو پُر کنه.
ولی...
مثل اکثرِ باباها،
هیچ‌وقت نتونسته مادرِ خوبی باشه.
یادمه اولین باری رو که منو بردی کلاس.
گفتی منم عین تو می‌شم، و عین مامان‌بزرگ قبلِ تو.
توی «بلوآ» بود. شش سالم بود.
شش... دست روی میله.
و دستت رو از بغل باز کن.
دمی-پلیه.
تاندو... پورت دو برا...
و چهار.
وقتی به اون همه ساعتی که با خانم «لوان» تمرین کردم فکر می‌کنم...
همیشه بعد مدرسه می‌اومدی دنبالم
و صاف می‌رفتیم سر کلاس رقص.
خیلی زود کل روزهام رو پر کرد.
دوستام رو دیگه اصلاً نمی‌دیدم.
همیشه یا تمرین داشتم
یا اجرا.
اوایل راهش دور نبود.
چقدر دیگه مونده؟
از ۹ تا ۱۲ سالگیم، مجبور بودیم بریم «تور».
اون‌جا واقعاً دور بود.
ولی کلاس خانم پینسون حرف نداشت،
همونی که قبلاً توی اپرای پاریس می‌رقصید.
و...
درست همون موقع بود که ما رو ول کردی، مامان.
ولی با این حال، من ادامه دادم.
من رو یاد تو می‌انداخت.
یه تان‌لیه‌ی عالی!
دستت رو بکش! بالای مچ.
پلیه برو و بالاتنه رو بچرخون. خودشه!
یه تان‌لیه‌ی راحت...
و چهار تا دگاژه. شونه‌ها رو بچرخون!
عالیه!
این بهتر بود، الیز. موقع پلیه،
چشمت به نوک انگشتات باشه.
خیلی تمیزتر و پُرتر شد.
سال دیگه حتماً باید ادامه بده.
خوب می‌فهمم چی می‌گی.
فقط اینکه... حالا ببینیم چی میشه.
مخصوصاً با اون همه سختی که کشیده.
نه... متوجهم...
آخه خیلی دوره!
- الیز! سال دیگه برمی‌گردی؟ - آره.
- قول می‌دی؟ - آره، قول می‌دم.
درسته...
خانم پینسون هر جوری بود منو فرستاد...
به مدرسه‌ی رقص اپرای پاریس.
روز اول، کلی از دخترا داشتن گریه می‌کردن.
ولی من از اینکه تمام روز رو می‌رقصیدم خیلی خوشحال بودم.
لورن، داری گریه می‌کنی؟
فکر کنم الان سخت‌ترین قسمتش همینه.
نگران نباش...
بعد از این‌همه وقتی که گذاشتم،
اینکه فکر کنی همه‌ش بیخودی بوده.
شنیدی چی شده؟
چی؟
ادل واسه نمایش «هوفش» انتخاب شده.
جدی؟ عالیه که!
داره می‌ره توی گروه‌اش.
چه شانسی آورده!
سابرینا رو یادته؟
سابرینا...
آره، تو مدرسه رقص با هم بودیم.
از وقتی تصادف کرد دیگه ندیدمش.
دیگه نمی‌رقصه، ولی خب، یه جوری گلیمشو از آب می‌کشه بیرون.
می‌خواستم «دریاچه قو» و «ژیزل» رو برقصم،
می‌خواستم بشم ستاره‌ی اولِ باله.
بعد تو ۱۸ سالگی...
...همه چی نقش بر آب شد.
مجبور شدم رویاهامو ببوسم بذارم کنار و راهمو عوض کنم.
عین شروع کردن یه زندگیِ دوباره.
حالا الان برات چطوری می‌گذره؟
مسیرهای جدید، رویاهای جدید با خودشون میارن.
اجازه دارم رویاهای جدید داشته باشم.
مثلاً چی؟
- بازیگر شدن. - جدی؟
الان این چیزیه که بهم فاز میده.
الانم هستم، ولی اصلاً کارِ راحتی نیست.
هنوز حس می‌کنم یه تازه‌کارم.
عین اون اوایلِ مدرسه رقص.
ایول، دمت گرم.
می‌تونی باهاش خرج زندگیت رو دربیاری؟
اون دیگه یه داستانِ دیگه‌ست!
یعنی چی؟
فقط اینو بگم که این وسطا کلی کارای دیگه هم می‌کنم.
خلاصه که آره، یه جوری می‌گذرونم.
حالا که حرفش شد...
اگه پیشنهادی داری بگو، سراپا گوشم.
آره!
عالیه!
عالیه الیز! هر چی لازم داشتم رو گرفتم.
بیا، مموری رو عوض کن.
سابرینا آماده شو، نفر بعدی تویی.
آماده‌ای هایدی؟
خیلی محشر شد!
ایول!
بزن بریم!
اونجا وایسا.
آره.
- همین‌جا؟ - نزدیک‌تر به داماد.
بهش نگاه نکن دن.
به افق خیره شو.
دورتر رو ببین.
هایدی، تو هم در عوض،
عاشقانه بهش زل بزن. یالا!
خودشه!
بد نیست... می‌دونی چیه؟ زانو بزن.
- رو زمین؟ - آره، رو زمین.
خوبه. بهش نگاه کن.
نگاش کن. باریکلا!
افق رو ببین دن! خیلی عالی شد.
عالیه! حالا افتادیم رو غلتک!
این‌طوری خیلی قشنگ‌تره،
وقتی خیلی پایین‌تر از اونی.
این بساط چیه دیگه؟
چی؟
نه، ولی...
چرا «خیلی پایین‌تر»؟
مشکلش چیه؟
چیزی که داری می‌خوای خجالت‌آوره.
من؟
آره. چند سالته، هایدی؟
شونزه سال.
اون شونزه سالشه.
مشکلش چیه؟
سال‌هاست برای کاتالوگ‌ها مدل شدم.
این یه ژست کلاسیکه!
دلیلی نداره هی تکرارش کنیم.
امروز دیگه نمی‌شه اون کارا رو کرد!
چرا باید هی اون تصویرها رو تکرار کنیم؟
«اون تصویرها»؟
یه دختر جلوی یه مرد گنده زانو بزنه؟
به این می‌گی «قشنگ»؟
اصلاً حالیت نیست چقدر این کار کثیف و حال‌به‌هم‌زنه!
«کثیف»؟ دیوونه شدی؟
سابرینا، طوری نیست.
چیز خاصی نیست.
چرا هست! هایدی، نمی‌ذارم همچین غلطی بکنی.
این روانی دیگه کیه؟
چی؟ الان چی گفتی؟
نشنیدم چی گفتی.
بهم گفتی «روانی»؟
«روانی»؟ یه بار دیگه بگو تا دهنتو سرویس کنم!
عکاسه چشماش چهارتا شده بود، باورش نمی‌شد!
فکر کردم الانه که یه مشت بخوابونه تو صورتش.
همین الان زدیم بیرون.
- سابرینا... - عجب عوضی‌ایه!
باید یه لگد نثارش می‌کردم!
حسابی قاطی کردیا!
می‌خوای اون یکی پاتم قلم کنه؟
برو، برو، برو!
می‌تونی برگردی.
واقعاً از سابرینا خوشم میاد!
با هم مچ شدیم و فکر کنم بودنش برام خوبه.
حتی بهم پیشنهاد داد که پیش دوس‌پسرش کار کنم.
کارش مربوط به آشپزیه و...
فکر کردم کار کردن با خوراکی‌ها شاید باحال باشه.
همیشه آشپزی رو دوست داشتم.
- جدی؟ - آره.
و گویا دوس‌پسرش، «لوئیک»...
میگن آشپز خیلی معرکه‌ایه.
پس داری رقص رو می‌بوسی می‌ذاری کنار؟
چاره دیگه‌ای ندارم.
ولی خب، آره، حس عجیبیه.
معلومه که عجیبه.
راه درازی طی شده...
خودتم که خوب در جریانش هستی!
همش دارم به همین فکر می‌کنم...
اون همه سگ‌دو زدن واسه این!
یه جوری میگی انگار دیگه کار تمومه. نه؟
ایمان داشته باش!
دووم بیار!
صاف بشین.
چیزی که بدتر دیوونم می‌کنه اینه که تقریباً
هر باله‌ای درباره به فنا رفتنِ زندگی یه زنه!
زن‌ها همیشه تقدیرشون فاجعه‌بار بوده.
ژیزل رو ببین...
دریاچه قو، لابایادر...
انگار اصلاً رقص
ساخته شده تا بهمون بفهمونه وقتی زنی،
محکومی به یه سرنوشتِ تخمی و غم‌انگیز.
اصلاً حالیت هست که...
...هر قهرمانی که اون دامن پفی‌های سفید رو پوشیده
در اصل یه زنِ مُرده‌ست؟
روحِ زن‌های طرد شده...
...خیانت دیده...
...زن‌های داغون.
مثلِ من.
نه!
راسته، شدم عینِ قهرمانِ واقعیِ یکی از همین باله‌ها.
این‌طوری نیست.
داری گُنده‌ش می‌کنی! اون‌قدرا هم نیست. پاهاتو دراز کن.
- به خدا! - اجازه هست؟
توی هیچ باله‌ی کلاسیکی، سرنوشتِ خوبی واسه یه زن رقم نمی‌خوره.
یا حداقل واسه دختری که...
...حرف‌گوش‌نکن باشه.
آره...
بی‌خیال...
ولی رقصِ مدرن این‌جوری نیست.
درسته.
راست می‌گی.
به‌هرحال، دیگه ورق برگشته...
شاید حق با تو باشه.
باید بری همون‌جایی که زندگی می‌بردت.
بزن بریم.
ولی وجدانی حس می‌کنم که...
...الان توی مسیرِ درستی هستی.
مسیری که دوباره تورو سرِ جات برمی‌گردونه.
مسیرِ برگشت به خودِ واقعی‌ت.
- فکر می‌کنی؟ - اوم‌هوم.
دوباره بشین.
همین؟
آره، همینه.
بدرقه‌ت می‌کنم. چیزی جا نذاشتی؟
آره.
پیشرفتت فوق‌العاده بوده!
- جدی؟ - آره!
نه، به نظرم واقعاً با هم جفت‌وجور شدیم!
آره، منم همین حس رو دارم.
ممنونم.
نه، من ازت ممنونم!
می‌دونی که، بهبودی یه کارِ دوطرفه‌ست!
تو هم خیلی به من کمک می‌کنی.
همون‌طور که می‌دونی، دارم میرم به یه صومعه توی گوا.
پس تا یه مدتی نمی‌بینمت.
خوشحالم برات!
عالیه! خیلی وقت بود منتظر همچین فرصتی بودم.
خیلی هیجان‌زده‌ام اما...
با این حال، واقعاً ضدحاله!
منظورم اینه که اینجا پیشت نیستم.
خیالی نیست. منتظرت می‌مونم.
واسه یه تراپیست دیگه ولت نمی‌کنم.
باشه، باشه.
ببخشید...
سفر به‌خیر!
تو هم همین‌طور. یعنی، به‌زودی می‌بینمت. خیلی ممنون.
ممنون.
چرا جدیداً انقدر دخترا گیاه‌خوار شدن؟
فقط دخترا نیستن.
آره والا!
فقط اونا نیستن، ولی بیشتر دخترا هستن که گول این بازی‌ها رو می‌خورن.
زنا کلاً بیشتر حواسشون به هیکل و بدنشونه.
زرِ مفت نزن!
همه می‌دونیم، میوه و سبزیجات...
راحت‌تر هضم می‌شن.
پر از فیبرن...
- داری چه غلطی می‌کنی؟ - چی؟
اوه، نه!
نه، تو دیگه نه! نکنه تو هم می‌خوای گیاه‌خوار بشی؟
نه، فقط دارم یه امتحانی می‌کنم.
لعنت بهت، لوئیک!
- استیک! - آره.
- تو که کُشته‌مُرده‌ی استیکی! - آره.
بیف بورگینیون... دنده کباب...
- کالباس! - کالباس که با اینا یکی نیست.
ماهی سی‌بَس! ماهی حلوا!
میگو! سویچه!
آخه می‌تونی زندگی بدون سویچه رو تصور کنی؟
فقط می‌گم گیاه‌خوارا خیلی هم اوضاعشون ردیفه...
تو هم که انگار کلاً دو تا کتاب تو زندگیت خوندی!
کتاب خوندن چه ربطی به سویچه خوردن داره آخه؟
این گیاهخوارا بدجوری رو مخن!
باید آدم‌ها رو همون‌طوری که هستن بپذیری.
یکم معاشرتی‌تر باش!
- ببخشید؟ «معاشرتی»؟ - آره!
صداتو نگاه کن! مثل این سلیطه‌های اخبارگو حرف می‌زنی!
من سلیطه‌ام؟
آره.
- سلیطه؟ - یه پتیاره‌ای.
پتیاره؟ وایسا ببینم...
تو جنده کوچولوی منی؟
جنده کوچولوی تو؟ بیا اینجا ببینم!
بسه دیگه، خواهش می‌کنم.
تمومش کن!
لوئیک، خواهش می‌کنم!
- تمومش کن! - سخت نگیر!
- آروم باش! - جاده خلوته، پرنده هم پر نمی‌زنه.
کنترلش دست منه!
طوری نشده. همه‌چی ردیفه.
سلام، ژوزیان!
لوئیک!
به محفل شَل و پَل‌ها خوش اومدی!
حالا دیگه یه خواهرِ هم‌درد دارم!
بهترین لنگِ دنیا رو آوردیم که تو حال کنی.
مادرزادی این‌طوری بودی یا تو اسکی این بلا سرت اومده؟
نه، آسیب‌دیدگیه. ربطی به اسکی نداره. سه ماهه که این‌طوری‌ام.
واسه من ۳۰ ساله.
خب، اون دخترِ خوش‌شانس کیه؟
همین!
می‌تونی اینجا بخوابی.
شما دو تا هم تو ون؟
- آره. - نه!
می‌بینم که ایشون تازه‌وارده!
تصمیمت رو که گرفتی، اگه اتاق خواستی بهم بگو.
تو مثل بقیه دخترایی که باهاشون بوده نیستی...
تا حالا این‌طوری تو نخِ عشق ندیده بودمت!
می‌شه خفه شی، ژوزی‌آن!
بفرما!
شب آخرشونه. یه چیز درست‌وحسابی ردیف کن!
حتماً!
اینجا حسابی حال می‌ده.
هدفم همینه!
خوشم می‌آد آدمای بااستعداد رو تو رفاه بذارم.
هنرمندا به سکوت و آرامش نیاز دارن...
تا بتونن خودشونو نشون بدن.
من که هیچ هنری ندارم.
نه نقاشی بلدم، نه ساز زدن و نه رقص.
ولی عاشق آدمای هنرمندم!
حالا هم برو سر وقت کارت و یه چیزی بده بخوریم.
- همین الان؟ - همین الان.
- سابرینا! - بزن بریم!
یه گندِ تمام‌عیاره!
انقدر نق نزن! عالیه! خیلی رو اعصابی!
شرمنده! مرغ ناگویا با یوزو و زنجبیله.
بدون یوزو، عمراً دست مشتری بدم!
چه خبره؟
اینو بچش!
این یه افتضاحه؟
- معرکه‌ست! - خیلی رو مُخی!
سروِش کن!
ردیفه؟
بزن بریم!
به این می‌گن آشپزی!
یالا!
می‌تونه بترکونه! انقدر رو مخ نباش!
سلام!
سلام...
ما قبلاً همدیگه رو ندیده بودیم؟
آره، یه بار کوتاه، با ژان-بتیست.
بعد از اون درگیری‌تون تو پلاک ۱۰۴.
آها، درسته!
اینجا چیکار می‌کنی؟
کار می‌کنم. دارم به یه رفیقی کمک می‌کنم.
اوکی.
و تو...
سلام!
همه‌تون هیپ‌هاپ کار می‌کنین؟
نه، ما یه گروهِ رقصِ معاصریم.
باشه.
نه بابا!
آدل!
چقدر عالیه که اینجا می‌بینمت!
باورنکردنیه!
این گروهِ «هوفشه»؟
آره، همه‌مون.
تو اینجا کار می‌کنی؟
آره. باید برم.
پات چطوره؟
- بعداً می‌بینمت! - باشه.
تنها گذاشتنت هویج پوست بکنی؟
تو ماشینِ غذان.
منویِ امشب چیه؟
نمی‌دونم.
لوئیک ازم خواست این کارو بکنم.
- سلام. - چطوری.
- خوبی؟ - خوبم.
آدل بهم گفت اینجایی.
آره.
می‌دونی، اگه بخوای بیای تو کلاس با ما باشی،
خیلی خوشحال می‌شیم.
- دمت گرم. - ردیفه؟
ولی هنوز نمی‌تونم برقصم.
و... خب، شاید دیگه هیچ‌وقت نتونم برقصم.
اوه، عجب.
باشه.
- ام، از شنیدنش ناراحت شدم. - هوم.
ببین، بازم اگه می‌خوای بیای تماشا
تمرین رو، می‌تونی بیای، قدمت روی چشم، باشه؟
ممنون. آره.
- مراقب خودت باش، باشه؟ - آره، باشه.
زیاده‌روی نمی‌کنی؟
سابرینا در مورد مصدومیتت بهم گفت.
کی گفته دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی برقصی؟
آره، ولی...
نمی‌دونم...
وقتی نگاشون می‌کنم...
فکر می‌کنم...
داری با خودت کلنجار می‌ری؟
آره.
شاید نباید اینو بگم ولی...
این کلنجار رفتنه خوبه.
معلومه که همیشه شانس یارت بوده.
همیشه بااستعداد بودی، همیشه زیبایی‌ها سهمت بوده.
آدمای کمی این‌جورین، می‌دونی که.
من...
هیچ‌وقت اجازه نداشتم هیچ‌کدوم از اینا رو داشته باشم.
تا حالا برات عادی بوده که تنت سالم باشه و حالت خوش.
اما نه، سلامتی یه چیزِ عادی نیست.
سالم بودن یه جور شانسِ محضه‌.
در واقع، سلامتی یه جور امتیازه.
پس دیدنِ حال و روزِ کسایی که...
این شانس رو نداشتن...
فقط می‌تونه برات خوب باشه.
اون هنرمند رو اونجا می‌بینی؟
از اون بچه‌هاییه که زندگی بدجوری باهاش تا کرده.
ننه باباش رو می‌شناختم.
بچه بنده خدا بدجوری شانسش زد پسِ کله‌ش.
بابای الکلی و دست‌بزن‌دار، مامانِ توسری‌خور.
هر چی بدبختی بود رو یه جا داشت،
که یعنی یه بزرگ شدنِ گُه و مزخرف.
آشپزی...
همون چیزی بود که نجاتش داد.
می‌دونی اولین زنی که
از هیمالیا رفت بالا چی گفت؟
نه.
«به خاطر این بود که تا خرخره تو لجن بودم
که تونستم این‌قدر بالا برم.»
خب، بالاخره این میز رو می‌چینی یا نه؟
داری با صندلیِ من چیکار می‌کنی؟
می‌خوای بشکونیش؟
- ببخشید، همه رفتن. - نه!
بذار الیس بهت کمک کنه، این‌طوری بهتره.
الیس،
کمکش کن، وگرنه صندلی‌مو داغون می‌کنه!
یالا دیگه!
حتی با این وضعیت زخمی‌ت هم، از یه صندلی داغون‌تر نیستی.
برو دیگه!
یه کم تکون بخور. برات خوبه. راه بیفت!
می‌شه یه دستی بهم برسونی؟
حله، مشکلی نیست.
راست می‌گه، از یه صندلی که دیگه بدتر نیستم.
خیلی ساده‌ست. مثلاً قراره مرده باشی.
می‌تونی فقط به یه جا زل بزنی؟
انگار که واقعاً ریق‌تو در رفته باشه.
فقط خودتو کاملاً شل کن.
من می‌رقصونمت. فقط باهام بیا.
باشه. تمرینت رو دیدم.
ایول! از حالت نشسته شروع می‌کنیم.
می‌تونی بین پاهای من بشینی؟
یه کم نزدیک‌تر.
- این‌جوری؟ - آره، همین کافیه.
و بلافاصله...
می‌تونی روی اون خط مورب پایین...
خیره بشی؟
خیلی آروم شروع می‌کنیم.
یه ذره بلندت می‌کنم...
مچ و آرنجت رو شل کن. بذار رها باشن.
خودشه.
پاهاتو جمع کن، بکشش این‌ور.
- این‌جوری؟ - عالیه.
و یه پرش بلند!
قبلاً رقصیدی‌ها!
الیز!
فکر می‌کردم دیگه عمراً بتونی دوباره برقصی.
جدی؟ این‌جوری داغون می‌شه.
نه پسر، ردیفم، مشکلی نیست.
مطمئنی؟
- آره، آره. - اگه درد گرفت، بیخیال می‌شیم.
نه، خوبم. راستش داره حالمو جا میاره.
- اسمت چیه؟ - الیز گوتیه.
آدل درباره‌ت گفته بود.
تو یه گروه بودین، نه؟
باشه.
- می‌خوای دوباره امتحان کنیم؟ - آره!
بعضی وقتا حس می‌کنم خیلی مردونه‌ام.
تو یه پارچه زنی.
موافقم.
اصلاً حس ظرافت ندارم. حس نمی‌کنم که...
تمومش کن بابا!
بهم اعتماد کن. من بهتر از خودت می‌شناسمت.
می‌دونی چی ظریف و زنونه‌ست؟
فکر کنم مردا توی تشخیص دادنِ... حساس‌تر باشن.
خب، خیلی ممنون.
- روبراهی؟ - خوبم. تو چی؟
بابت امروز بعدازظهر دمت گرم.
مرسی. کمکی کرد؟
خوشگلی.
ببخشید؟ درست شنیدم؟
- به نظرم خوشگلی. - من خوشگلم؟
خوشگل؟
خب، چیه...
من خوشگلم!
- عالیه! - بهت برمی‌خوره؟
اصلاً! خیلی هم ردیفه! عاشق اینم که بهم بگن «خوشگل»!
می‌بینمت!
- این توهینه! - نه، نیست!
- چرا، هست! - من موافق نیستم!
ما هیچ‌وقت به تفاهم نمی‌رسیم!
- خوشگل که توهین نیست! - تحقیرآمیزه!
همین‌جوری نمی‌تونی به هر کی رسیدی بگی خوشگل!
آشغال!
به اون گیاهخوارا بگو این توفوئه.
بجنب، بجنب، بجنب!
این توفوئه.
- نمایش تموم شد؟ - خفه شو!
خب، خونواده‌ت چی‌کاره‌ان؟
- بابام وکیله. - مادرت چی؟
مرده.
خیلی وقت پیش بود.
باباتو زیاد می‌بینی؟
آره...
نه، منظورم اینه که...
باید ببینی‌ش!
باید آدم خودشو مجبور کنه با ننه باباش حرف بزنه.
منظورت چیه؟
من نکردم و پشیمونم که هیچ‌وقت با بابام حرف نزدم،
اونم رو در رو.
درباره چی؟
فقط حرف زدن.
مثل یه آدم بزرگ.
نه مثل یه بچه.
فکر کنم اگه بهم می‌پروند،
فقط... یه «دوستت دارمِ» ساده،
شاید برام خوب می‌شد.
گاهی وقت‌ها آدم به چیز زیادی نیاز نداره.
بابای من اهل این حرفا نبود.
پدرم اصلاً تو این فازها نیست که بگه «دوستت دارم».
پدرها معمولاً همین‌جوری‌ان.
احساسات‌شون رو مخفی می‌کنن.
کسی چه می‌دونه چرا؟
نمی‌تونن چیزی رو که بچه‌هاشون نیاز دارن نشون بدن.
واسه تو فرق زیادی می‌کرد؟
خیلی.
آره، خیلی زیاد.
داریم می‌ریم یه قدمی بزنیم.
سمتِ دریا. کسی پایه‌ست؟
قیافه‌م به پیاده‌روی و کوهنوردی می‌خوره؟
خوشحالی از آشپزخونه زدی بیرون؟
آره.
خوشحالم که دریا رو می‌بینم. اونم به این نزدیکی!
ببین الیز، از نظر من، تو می‌تونی برقصی.
نمی‌دونم، الان احساس ضعف می‌کنم.
ضعف چیزِ باحالیه.
ضعف انگار یه جور، چطوری بگم، ابرقدرتِ جدیده، می‌فهمی؟
آره.
اما دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی بی‌نقص باشی.
آره دیگه، چون قبلاً خیلی بی‌نقص بودی!
نه!
خیلی خوبه. مثل باله کلاسیک بهش نگاه کن.
می‌دونی، واسه خودش یه سری قانون و قواره داره
که می‌تونی سعی کنی توشون به کمال برسی.
واسه من رقص یه چیزِ کاملاً متفاوته.
اینکه ضعف‌ها و تردیدهات رو بشناسی،
و ترس‌هات رو.
این یه چیز واقعاً جالبیه،
یه چیزِ کاملاً انسانی.
باید با این انرژی‌ها راه بیای، می‌فهمی چی می‌گم؟
و باید سعی کنی یه جور دیگه برقصی،
قرار نیست بی‌نقص باشه.
می‌دونی، بعضیا یه ماشینِ قدیمیِ خفن دارن
و می‌ذارنش توی پارکینگ.
همیشه مراقبشن، هیچ‌وقت نمی‌ارنش توی جاده.
اون‌وقت اون ماشین زنگ می‌زنه و خشک می‌شه، می‌دونی که.
اوهوم.
بدن هم همین‌طوریه.
باید... باید بدنت رو بندازی توی جاده.
می‌دونی، ماشین‌ها عشقِ جاده‌ان
و بدن هم عشقِ حرکت.
بدنت واسه اینه که باهاش زندگی کنی.
خوشم میاد که داری پیر می‌شی.
الیز، یه لیوان بردار.
یه بطری قرمز دارم. می‌زنی؟
آره، حتماً.
خیلی خوبه! خوشحالم که...
دوباره شروع کردی به حرکت.
آره! مثل قدیما نیست، ولی یه ذره داره برمی‌گرده.
و بعد از امروز بعدازظهر، دیگه اصلاً لنگ نمی‌زنم!
طبیعیه.
وقتی یه مدت طولانی لنگ بزنی، دیگه برات مثل یه واکنش غریزی می‌شه.
اولش چون درد می‌کنه، بعدش واسه اینکه درد نگیره.
تو اینا رو از کجا می‌دونی؟
تصادف کردم
و ۶ ماه نتونستم برقصم.
واسه همین اون ترس غریزی رو...
خوب می‌شناسم.
پس نترس.
ترجیح می‌دم یه کم دیگه هم بترسم.
نه، نباید این کارو بکنی!
اگه بخوای، می‌تونم تو این مورد کمکت کنم.
می‌دونی...
یه جورایی مثل ابرقهرمانام.
قدرت‌های ماورایی دارم.
می‌تونم یخ رو به آتیش تبدیل کنم...
درد رو به لذت...
می‌تونم لنگ زدنت رو ردیف کنم.
صبر کن!
رابینسون، متأسفم...
واقعاً الان تو این فازها نیستم.
ببخشید، موضوع تو نیستی، ولی...
هنوزم می‌تونیم یه نوشیدنی با هم بزنیم؟
حتماً!
لعنتی!
پنج، شش، هفت، هشت.
یک، دو، سه، چهار.
پنج، شش، هفت، هشت.
یک، دو، سه، چهار.
پنج، شیش، هفت، هشت.
یک، دو، سه، چهار.
پنج، شیش...
ببین، وقتی این حرکتو می‌زنی...
نباید... نباید واقعاً با هم تماس داشته باشید.
باید سعی کنی اون حالتی رو که توش راحتی پیدا کنی.
که البته هیچ‌وقت پیداش نمی‌کنی، خب؟
بچه‌ها، یه رقصنده‌ی جدید دعوت کردم که بهمون ملحق شه.
باهاش راه بیاید.
اسمش الیزه.
الیز، بنژور!
سلام!
یه کاری کنید احساس غریبی نکنه.
بیا اینجا، بیا اینجا.
اگه پارتنرتون رو پیدا کردید، برید پیشش.
اِ، مهدی، بیا.
بیا اینجا. شاید اونجا... الیز.
شما دوتا می‌تونید اینجا باشید.
خب، تو اینجا می‌شینی.
بچه‌ها، تو موقعیت شروع مستقر شید،
می‌خوایم کار رو شروع کنیم.
تو... تو باید یه جورایی بینِ...
اوم، یه حسی باید باشه که انگار داری رها می‌کنی
و یه حسی که انگار داری سفت نگه می‌داری.
یه حالتی مثل یه جسد.
یه خورده یخ زده.
- می‌دونی، به مرور زمان درست میشه. - هوم.
و باید مستقیم زُل بزنی اونجا
و سعی کنی هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت پلک نزنی.
اصلاً.
بذار موزیکو پخش کنم، حالت ردیف میشه.
باهاش برو جلو.
یک، دو، سه، چهار،
پنج، شش، هفت، هشت.
یک، دو، سه...
خوبه، خوبه.
داری پلک می‌زنی، الیز!
چهار، پنج، شش، هفت.
یک، دو-- عالیه.
یک، دو، سه، آره.
یک، دو--
قشنگه، معرکه‌ست.
باهاش راه بیا، الیز.
باهاش برو جلو، فقط خودتو رها کن.
آره، بهتر شد، بهتر.
باهاش هماهنگ شو، الیز.
حالا، یه تکونِ ریز اونجا.
خیلی، خیلی ریز.
آره.
آره، اونا نَفله شدن.
از اینجا، ول کن.
ادامه بدیم.
اینم از رقص بارون.
یک، دو.
اوکی.
خوبه، خوبه، خوبه.
خوبه.
پات میزونه؟
فراموشش کردی؟
بدتر که بدتره. اونی هم که نمی‌شه، نمی‌شه.
شش، پنج.
شش، خم شو و یک.
آره، آره.
حواست باشه.
خب حالا...
خب، کف دستِ خیلیا همین‌جوری... اونجا رو هوا وله.
باید یه صدای جیرجیری بیاد.
یه صدای خش‌خشی.
پنج، شش، هفت، هشت.
یک.
آره، این خیلی ردیفه.
واقعاً عالیه.
واقعاً...
یه جورایی... یه حسیه که...
که انگار کنترل زیر پات از دستت در میره، می‌دونی چی میگم؟
از این همه فشار.
یه جورایی خیلی ظریف و شکننده‌ست، نه؟
پنج، شش...
آره، دمتون گرم، محشرید.
عالیه.
سلام! یان؟
سلام، چطوری؟
خوبم. تو چی؟
ردیفم! تو گوا هستم.
شوخی کردم! تازه برگشتم.
دو ساعت پیش. ولی تو در چه حالی؟
خوبم. بریتانی هستم.
جدی؟
یه خورده می‌رقصم. اوضاع خیلی بهتره.
اوکی.
یه لحظه... الو؟
صدامو داری؟
الان صدات میاد. ولی هنوز باید یه ذره درد داشته باشه، نه؟
آره خب، هنوز یه ذره درد می‌کنه.
ولی خداییش بدک نیست.
باشه.
اگه درد داری، باید ببینمت.
نمی‌تونی دوباره واقعاً برقصی،
اگه تمریناتت رو ادامه ندیم.
دقیقاً کجایی؟
بین «پلوئرمیل» و «کیبرون».
عاشق اونجام! ایول. منم می‌تونم بیام!
می‌تونم بیام.
جدی می‌گم، فکر کنم حالم خوبه.
ببین...
باعث افتخاره.
راستشو بخوای، اگه درد داری، نمی‌تونیم همین‌طوری بی‌خیالش بشیم.
اصلاً راه نداره.
باشه... اگه خودت می‌خوای.
ایول!
عالیه. پس فعلاً، ناماسته!
پس به زودی می‌بینمت...
لحظه‌شماری می‌کنم!
می‌بینمت!
فعلاً!
آره، مراقب خودت باش.
خب بچه‌ها، دیگه داره دیر می‌شه.
برگردیم؟
آره، آره. احتمالاً حق با توئه؟
یان!
چطوری؟
- ردیفی؟ - آره!
- از دیدنت خوشحالم! - منم همین‌طور.
- عالی به نظر می‌رسی. - آره، خیلی بهترم.
- عجب هوای تخمی‌ایه! - آره والا!
بریتانی "گوا" نیست!
اون که صد در صد! بیا تو!
- می‌تونم، اِ... - حتماً.
- نمی‌خوام مزاحم بشم. - نه بابا، این چه حرفیه!
ایشون یانه!
سلام!
- فیزیوتراپمه. - درسته.
از دیدنت خوشبختم.
- می‌تونم اینجا بشینم؟ - آره حتماً. چیزی می‌خوری؟
نه، خوبم، مرسی.
یه تکنیکیه که می‌تونه بهت آزادی عملِ زیادی بده،
توی چطوری ایستادنت و اینکه کلاً چطور کار کنه.
این خیلی بهت آزادی میده.
ولی راه درازی در پیشه تا به اونجا برسی.
عاشق باله کلاسیکم. تخصصم همینه.
مثل الیز.
به نظرم واقعاً قشنگه.
ولی اعتراف می‌کنم، هر چی می‌گذره سخت‌تر میشه
که بخوام دامن «توتو» بپوشم.
این دامن‌ها خیلی خزن!
تو مگه چی از «توتو» سرت میشه؟
به نظرِ شخصیِ من، این دامن‌ها خیلی خزن.
تو هیچی از باله حالیت نیست. حق نداری بهش بگی خز!
من فقط دارم درباره استایلش حرف می‌زنم.
هیچ چیزِ مسخره‌ای درباره‌ش وجود نداره.
ببخشید می‌پرم وسط حرفتون. منم قدیما همین‌طور فکر می‌کردم.
ولی همین که رقصِ یکی مثل الیز...
یا آدل رو ببینی، کلاً نظرت عوض می‌شه.
اصلاً هم خَز نیست. معرکه‌ست.
خیلی اسکلی!
بعضی از صحنه‌های اجرا محشرن. اصلاً هم آبکی نیستن.
می‌دونم. نگفتم آبکیه.
- اینو ببین! - نه!
آره. حالشونو می‌گیریم.
اوه، آره.
- ببین و یاد بگیر! - دارم می‌بینم.
اینو یادته؟
آره!
تو هم همین‌طور!
اوه، نه!
برو بریم!
بیا اینجا ببینم!
ضایع بودم؟
پنجه رو جمع کن.
حالا صاف کن.
اصلاً بد نبود!
بکش بدن رو...
یکم افت کردی.
- تو انعطاف؟ - آره!
- آره، شاید. - حیف شد.
پاشو یکم راه برو.
چطوره؟ اوکیه؟
هنوز یکم درد می‌کنه.
شاید، ولی اصلاً لنگ نمی‌زنی.
موقع رقصیدن که اصلاً انگار نه انگار، اذیتت نمی‌کرد.
این اولین باره که این‌قدر بهش فشار آوردم.
- جدی؟ - آره.
نسبت به ماه پیش، واقعاً معرکه‌ست.
آره.
حتی وقتی یکم درد می‌کنه،
دردش کمتر از نرقصیدنه.
شک نکن.
می‌دونی...
تنها چیزی که واقعاً مهمه...
شاید احمقانه به نظر بیاد، ولی همین «الانه».
واسه همین فکر کنم باید بخوای که...
دوباره زندگی کنی.
باید زمان حال رو دریابی.
به جای اینکه کلید کنی رو گندکاری‌های گذشته.
اون دیگه تهِ بدبختیه.
شاید باید به خودت اجازه بدی که...
...با یکی آشنا بشی.
فکر کنم با یکی آشنا شدم.
- جدی؟ - آره.
خب، اون یارو خوش‌شانسه کی هست حالا؟
مهدی.
نه!
چی؟
مهدی.
مهدی؟
آره.
مهدی دیگه کیه؟
همین چند لحظه پیش دیدیش.
آهان، راست می‌گی!
اما...
مهدی...
- عالیه! - آره!
عالیه!
بیا همین‌جا تمومش کنیم.
واسه امروز دیگه بسه.
جدی؟
- به هر حال، خیلی عالیه! - آره.
واقعاً خوبه.
یه دقیقه‌ای برمی‌گردم.
- مشکلی نداری؟ - نه.
- ردیفی؟ - آره.
تو چی؟
آره.
عالی.
اما مچ پام...
نه، ردیفه. مچ پام اوکیه.
حالشو ببر! حالشو ببر.
واسه خودته، نمی‌خواد چیزی رو ثابت کنی.
چیزی واسه ثابت کردن نیست.
بیا انرژی‌مون رو کنترل کنیم.
خیلی خوبه.
رویاها رو لای دود حس می‌کنی، مخصوصاً الان که فقط واسه خودته.
ایول.
گوش کنین، گوش کنین.
گوش کنین.
اونم حسابی!
اووه!
خب، کی...
مخصوصاً مال تو.
هنوزم دو تا کار داری، نه؟
آره.
الیز!
باید برم!
اومدم!
- چطور بود؟ - معرکه.
یان!
خوشمزه نیست؟
آره.
ببخشید می‌پرم وسط حرفت ولی...
راست می‌گه، دست‌پختت حرف نداره.
میشه یکی دیگه کش برم؟
با یه ذره عرق گلابی امتحانش کن.
مالِ بورگونیه.
یه ذره دیگه واسم بریز.
بسه!
دمت گرم!
اوه، لعنتی!
اما اینو بهت بگم که...
با این خیلی حال میده...
با این موسیقی. با این‌همه جفنگیات.
وانیلِ ماداگاسکاره.
مزه موسیقی میده! میشنوی؟
آره، وانیل...
این لعنتی مغز آدمو میترکونه!
بپا!
گلابی، شکلات، وانیل...
گلابی! دوبل گلابی!
گلابی، آره! گلابی-گلابی...
این همون گلابی-گلابیه--
«هوفش» هم همین کارو می‌کنه. ترکیب می‌کنه، تضاد می‌سازه--
وقتی چیزی رو می‌بینیم که داریم می‌بینیم...
وقتی چیزی رو می‌شنویم که داریم می‌شنویم...
و وقتی چیزی رو می‌خوریم که داریم می‌خوریم...
حق داریم همون‌طوری فکر کنیم که فکر می‌کنیم.
تو یه همچین لحظاتی...
رسماً دارم ارضا می‌شم. چون—
چی؟
آره بابا!
اون اصلاً هیچی حالیش نیست. ولی تو می‌فهمی چی می‌گم—
همه‌ی اینا، همه‌ی اینا!
به این می‌گن رقص!
مهمونای محبوب من همیشه رقصنده‌ها هستن!
می‌گیری چی می‌گم؟
عاشقشم چون اونا— نمی‌دونم—
وقتی تکون می‌خورن؟
- با اون— - دستاشون؟
- بدناشون؟ - بازوهاشون؟
بدنشونو تکون می‌دن؟ اون حرکات؟
وقتی می‌رقصن!
اینه اونی که من می‌خوام!
همینو می‌خوام جلوم داشته باشم.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
یان! مچ دستا!
باشه، باشه، باشه!
دست از سرم بردار!
ایول! دمت گرم!
- هی. - سلام.
پا؟
خیلی بهتر شد.
نمی‌دونم، چرا اینقدر عجیبه.
ایول.
گوش کن، یه فکری به سرم زده
میگم شاید بتونی تو پاریس بیای پیشمون؟
منظورت واسه رقصیدنه...
آره.
- تو نمایشِ شما؟ - آره، یه فرصت واسه روی صحنه رفتن.
با ما.
خب، نظرت چیه؟
عالیه.
- آره، حله. - آره.
فقط مسئله اینجاست که،
نمی‌دونم می‌تونم کل نمایش رو دووم بیارم یا نه.
ببین، تو دکتر داری،
باهاش حرف بزن و بهم بگو چی میگه.
- ردیفه؟ - باشه.
- اول شما بفرمایید. - ممنون.
حتماً، عالیه.
به‌زودی می‌بینمت!
خیلی ممنون! فعلاً، سابرینا!
- کی برمی‌گردی؟ - دو هفته دیگه.
خب؟
خب چی؟
نمی‌دونم...
مهدی!
برو!
بجنب!
خیلی قشنگه.
آره.
عجب عوضیه!
لعنتی!
حرومزاده‌ها!
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
آهای حرومزاده‌ها!
دهنمو سرویس کرده!
ممنون، ژوزیان!
مرسی.
فعلاً.
گند نزن!
برگرد سر کارت!
باید دوباره برقصی!
اون‌وقت همه‌مون رو تو این زیبایی شریک می‌کنی.
قول میدی؟
آره.
قول میدم.
ممنون.
واقعاً خیره‌کننده‌ست!
قوزک پات هیچ نشونی از شکستگی نداره.
اون ترک استخونت هم به زور دیده میشه.
مفصلت هنوز به استراحت نیاز داره، ولی عمل لازم نیست.
- واقعاً؟ - اوهوم.
می‌دونستم بهتر شده.
ولی صبور باش. زیاد به خودت فشار نیار.
ولی حس می‌کنم بهتر شده.
می‌دونی، بدن عین ماشینه.
اگه بخوای با اکسل شکسته رانندگی کنی،
احتمال اینکه بزنی به چاک و تصادف کنی خیلی بیشتره
تا وقتی که ماشین تو گاراژ بمونه.
خیلی خوشحالم که داری می‌رقصی!
اما این رقص معاصر... اصلاً تو کتم نمی‌ره!
همه‌ش چسبیدی به کف زمین.
هیچ ظرافتی توش نیست!
نمی‌دونم، تو باله...
انگار داری به ستاره‌ها زل می‌زنی، معلقی!
این مدل به من بیشتر می‌خوره.
درسته، ما بیشتر با کف زمین در تماسیم،
چه تو رقص معاصر، چه تو هیپ‌هاپ!
انگار یه اتصالی با زمین داری،
با واقعیت.
راست میگی، تو باله زمین آدم رو می‌ترسونه.
اما الان پاهام دنبال زمین می‌گردن،
به جای اینکه ازش فرار کنن.
عاشق اینم!
الان باله رو یه جور دیگه می‌بینم.
معلومه! باله بیشتر تو فاز رویاست.
اما من همینو دوست دارم.
بعضی وقتا واقعیت هم چیز خوبیه.
با این حال، «هوفش» یه جور معنویت خاصی تو وجودش داره.
یه جورایی انگار دنبال ماورائه.
دنبال نوره! یه چیزی فراتر از حدِ تصور.
اما به یه شکل قبیله‌ای‌تر. وحشیانه‌تر.
عاشق این مدلشم!
الو؟
خب؟
خب که چی؟
- می‌خوای همو ببینیم؟ - می‌خوای همو ببینیم؟
کجایی؟
نزدیک «بوتزاریس»‌ام.
اوکی، یه لحظه وایسا.
تا خونه‌ من ۱۹ دقیقه راهه.
باشه.
اگه تا نیمه راه بیای، زیر ۱۰ دقیقه می‌رسی.
راه افتادی؟
تو راهم!
باشه.
بابامه.
- جواب نمی‌دم. - جوابشو بده!
- الو؟ - بابا؟
مزاحمت شدم؟
نه.
فردا دارم میام پاریس.
چطوره یه ناهاری با هم بخوریم؟
باشه. فقط خودمون دوتاییم؟
آره.
می‌تونی دفتر وکالت «آموری» ببینیم؟
آره، می‌دونم کجاست.
حله.
ساعت ۱۲:۳۰؟
۱۲:۳۰، برای من ردیفه.
برای تو ردیفه؟
باشه؟
- فردا می‌بینمت! - باشه.
اون کتابی که برات فرستادم به دستت رسید؟
آره.
ولی هنوز نخوندمش.
فعلاً بدجوری سرم شلوغه.
بخونش.
روزی یه صفحه بخون.
۱۲۰ صفحه، ۱۲۰ روز. چیزی نیست که!
فردا می‌بینمت؟
فردا می‌بینمت. مراقب خودت باش.
تو هم همین‌طور.
پنج، شیش.
آره، آره، خوبه، خوبه.
ردیفه، ردیفه.
حالا ۱۰ تا رشته داریم.
هر انگشت مثل یه تاره.
که انگار داره بدجوری می‌کِشَتت.
پنج، شش.
- سلام. - ای جان، دخترم!
الیز!
آموری رو یادت هست؟
آره، البته.
لابد الان دیگه شبیه یه پیرمرد فسیل شدم!
یادمه قدت بیشتر از این نبود.
خیلی وقت گذشته.
اما هنوز با آلبان دو وورای آشنا نشدی.
که واقعاً مایه تأسفه!
اون یه «دو وورای» اصیله،
از خودِ وورای!
من اهل وورای‌ام. خیلی بامزه بود!
شاید ندونی،
ولی بابات واسه خودش تو این کار ستاره‌ایه.
به خاطر دفاعیه‌هاش بهش می‌گیم «پسرِ دفاعیه»...
یا «هانریِ وراج»،
یا «دهن‌گشاد»، یا «تیربار»،
یا «هانریِ حاضر‌جواب»!
- امروز روزِ قهوه‌ای کردنِ هانریه! - نه بابا!
ناهار پیش ما میای؟
آره!
نه، ما داریم دوتایی ناهار می‌خوریم.
پس ما تنهات می‌ذاریم.
فعلاً!
می‌خواستی باهاشون ناهار بخوری؟
نه!
آنریِ وراج چطوره؟
اون دوتا اسکل منو اینطوری صدا می‌کنن.
اصلاً نمی‌لنگی که!
آره، خیلی بهتر شده. دارم کم‌کم دوباره رقصیدن رو شروع می‌کنم.
جدی؟
توی یه نمایش اجرا دارم، اما...
امیدوارم بتونم تا آخر نمایش دووم بیارم.
یه خرده خطرناک نیست که...؟
نه.
پس عالیه، اگه تو...
بیا یه چیزی بخوریم.
- گشنته؟ - آره.
منم همین‌طور.
خوشحالم اومدی پاریس.
آره...
پرونده‌ی سختی داشتیم.
یک قدم تا اخراج فاصله داشتیم.
بی‌خیال...
چرا نخواستی خونه‌ی من ناهار بخوری؟
اینجا باصفاست.
آره، ولی... چه می‌دونم...
من و مامانت همیشه می‌اومدیم اینجا.
بابا...
اینکه بهم بی‌توجهی، عذابم میده.
- به زندگیِ من. - چی؟
خودت حالیت نیست، ولی باهام خیلی سردی.
سرد؟ من؟
مثلاً، هیچ‌وقت بهم نگفتی «دوستت دارم».
خیلی‌ها اینو می‌گن، کارِ شاقی نیست.
یعنی تا حالا نگفتم «دوستت دارم»؟
نه.
این مزخرفات چیه؟
خب، بگو دیگه.
- چی؟ - بگو!
شکی توش نیست.
نه، جدی بگو. بگو: «الیز، دوستت دارم!»
این حرفی نیست که آدم با زور و تهدید بزنه.
جداً فکر می‌کنی همیشه باهات سرد بودم؟
آره.
بعدِ فوتِ مامانت، اوضاع واسه من اصلاً راحت نبود.
واسه ما هم راحت نبود.
می‌خوای بیای ببینی الان دارم چیکار می‌کنم؟
نمی‌دونم. چیکار می‌کنی؟
با یه گروهِ رقصِ معاصر کار می‌کنم.
- رقصِ معاصر؟ - آره.
معرکه‌ست!
- همین الان؟ - آره، همین الان.
الان؟ باشه، حله.
بزن بریم!
با کمال میل.
بریم.
این مهدیه.
سلام، مخلصیم.
از دیدنت خوشبختم. آنری.
مهدی... همون مهدی.
خیله‌خب.
معرکه‌ست.
باید لباس عوض کنم. اما بفرمایین بشینین... اونجا.
بعداً با هوفِش آشنات می‌کنم.
الان برمی‌گردم!
یک، دو، سه، چهار.
عالیه!
واقعاً خیره‌کننده‌ست.
ببین، دستشویی کدوم طرفه؟
هوفِش!
آره، حتماً.
بچه‌ها بجنبین، همین‌طوری پرانرژی ادامه بدین.
دیرم شده.
می‌تونی بیای برای افتتاحیه فیلممون؟
نمی‌دونم،
هفته‌های پیشِ رو خیلی سرم شلوغه.
لطفاً تلاشت رو بکن. واسم خیلی مهمه.
می‌دونم، اما...
معلومه، تلاشم رو می‌کنم.
- خداحافظ آدل. - خداحافظ هانری.
ببین، الیز اونجاست!
کجا؟
رفت دیگه.
درست بغل دست بابات نشسته بودم.
کجا رفت؟
گمِش کردیم؟
وقتی اون پرش رو زدیم، به جای... رو ۷ شروع کردم.
به جای ۸؟
اولش عجیب بود.
آره، خیلی بهم نزدیک بودیم.
- حس کردم که... - لمست کردم.
دقیقاً. توی تاریکی. یه چیزی تو تاریکی حس کردم.
وقتی چراغ‌ها روشن شدن، پیش خودم گفتم: «خب، حالا چی؟»
الیز!
- چطوری؟ - عالی.
فقط می‌خواستم تبریک بگم! معرکه بود!
ممنون.
اوه، ببخشید!
الیز... الیز.
- از آشنایی‌ت خوشبختم! - عالی بود!
حالا می‌خواین چیکار کنین؟
داریم میریم یه پیکی بزنیم.
ایول! ما هم بریم پیششون؟
نه؟
معرکه بود!
عاشقش شدم! مو به تنم سیخ شد!
- عالی بود! - خوشت اومد؟
دهنم وا موند!
قانعم کردی.
بعدش این حرکت رو شروع می‌کنی،
دارم دور خودم می‌چرخم.
مامان عزیزم،
چند روز قبل از اینکه تنهامون بذاری، گفتی،
«از تمام زندگی‌هایی که زندگی جلوت می‌ذاره، نهایت استفاده رو ببر.»
مامان، امروز، دارم یه زندگی جدید رو شروع می‌کنم.