بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
Straight
یه پاس کوتاه و سریع.
دنبال راه نفوذ می‌گرده، اما خبری نیست.
باید متوقف بشن. بلافاصله کار رو تموم کردن...
تا اینجای کار ۳۴ به صفر جلوییم.
هنوز تو کوارتر اول بازی هستیم.
- بی‌خیال. - بزن بریم!
یه برد مشتی و حسابی!
دمت گرم.
تو چی؟
مال من هنوز تموم نشده.
عجب بازی‌ای بود، نه؟
از دکوراسیونش خوشم میاد.
از فرشش هم همین‌طور.
لطف داری.
این تنها چیزیه که خودم خریدم.
بقیه وسایل رو خودِ خونه داشت.
خیلی نزدیک بود. اوه پسر!
بی‌خیال بابا!
چیزی نمونده بود امتیاز بگیره!
اون حرکتش داشت جواب می‌داد.
تیم محبوبت تو NFL کیه؟
من طرفدار ریورم.
فکر کردم فوتبال دوست داری.
آره، همین‌طور.
به خاطر بابام طرفدار «فورتی‌ناینرز»ام، اما...
«پکرز» این فصل دارن حسابی می‌تازن.
آره.
پاپ‌کورن می‌خوری؟
نه، دمت گرم.
تو چت نوشته بودی طرفدار «کروز آزول» هستی.
خلافِ یاردبندیه.
پاس بده!
طبق قانون باید اون حرکت رو بیخیال بشه.
خب بعدش؟
با این نفوذش داره ۹ یارد جلو می‌افته.
بعدش چی؟
همه چی ردیفه، نه؟
آره، همه‌چی ردیفه.
حواستو جمع کن!
بعد؟
- خیلی نزدیک بود، پسر. - خب بعد؟
ولی تمرکزش پرید.
موافقم. بیا تکرارشو ببینیم.
قبلاً هم این‌کاره بودی، نه؟
آره.
- آره؟ - آره.
یه‌جورایی.
خب...
بعدش؟
وقت استراحت گرفتن.
تیم دوباره درخواست داد
تا مربی بتونه با داور اصلی این بازی صحبت کنه.
اون یه بار دیگه
اعتراض کرد به...
خب بعد؟
که بهشون اجازه می‌ده به پیشرویشون ادامه بدن.
داره به کچر نزدیک می‌شه،
که سرعتش خیلی بالاست.
اوضاع خوب پیش نمی‌ره.
- مگه میشه! - چی؟ کیه؟
ببخشید!
شرمنده! صبر کن.
جدی؟
الان برمی‌گردم.
سلام عزیزم.
دویدن تو زمان باقی‌مونده از کوارتر دوم.
ببخشید، اصلاً اوضاعم داغونه.
باید ببینی توی اداره چقدر کار ریخته سرم.
تمومی نداره.
حرکات دفاعیِ زیاد.
باشه، باشه. فردا همدیگه رو می‌بینیم.
عزیزم، باید برم. رئیسم داره می‌پادم.
منم دوستت دارم.
- همه چی ردیفه؟ - آره.
آره. خوردم زمین.
- کمکت می‌کنم. - نه، ردیفه.
سه یاردِ معرکه.
اوضاع بازی چطوره؟
خوبه.
که تیمش رو تو موقعیت شانسِ مجدد قرار میده.
کی بود؟
دوست‌دخترم.
اوه!
دنبالش می‌گرده اما پیداش نمی‌کنه.
دخترِ باحالیه؟
آره.
راستش خیلی باحاله.
عالیه. پس با این یکی مشکلی نداره.
پسر.
اصلاً فکر خوبی نیست.
می‌تونیم یه سه‌تایی بزنیم.
سکسِ گی دخترا رو حشری می‌کنه.
مردا همیشه پورنِ لزبین می‌بینن...
نه. اصلاً با این قضیه راحت نیستم.
شل کن بابا.
با چی راحتی؟
نمی‌دونم. فکر کنم فوتبال.
قبوله.
حالا قراره با این بسته‌بندها آشنا بشی.
درِ ورودی باز شد.
سلام!
- چی ریختی؟ - آبجوئه، عزیزم.
اون چیه؟ غذاست؟
آره.
تاماله تورتا با سس سبز، چون مطمئنم هیچی نخوردی.
- تاماله تورتا؟ - آره.
- بیرونِ آزمایشگاه می‌فروختن. - عزیزم!
جونی.
یه جورایی مثل پیراشکیه.
ایول! بدش به من.
می‌دونیم تو باکلاس‌تر از این حرفایی که سوار مترو بشی
- و شام رو با شامپاین بزنی بر بدن. - منم سوار مترو می‌شم!
آره جونِ خودت! کدوم خط؟
مالِ نیویورک که حساب نیست.
- کی گفته؟ - من می‌گم.
ماشین لباس‌شویی رو تعمیر کردی!
آره، بالاخره.
سس سویای کم‌نمک داری؟
بذار ببینم. نمی‌دونم.
آخرین بار کی رفتی خرید؟
منم نمی‌دونم، عزیزم.
صبر کن. برگردیم سر همون تورتای تاماله،
به نظرم یه کثافت‌کاریِ تمام‌عیاره، الی.
عین پیتزای چیلاکیله.
- چیزی در موردش شنیدی؟ - بهم نگو الی، عزیزم.
- این دیگه چیه؟ - تو فیسبوک دیدمش.
- سبزه. - نمی‌دونم تهش قراره به کجا بکشه.
ولی باس باهات صادق باشم.
- آمار این کیسابیراها رو درآوردم. - داری کلی آشغال‌واشغال انبار می‌کنی.
بدجوری هوسشون رو کردم. نمی‌تونم منکرش بشم.
گفتی دیگه غذای منجمد نمی‌خری.
الی، عین مامانم حرف می‌زنی.
چی گفتی؟
چی؟
تو پیتزای چیلاکیل دوست داری.
من مامانتم!
من مامانتم. جدی می‌گم!
همش می‌پرسم درست غذا خوردی، خرید کردی،
سس سویای کم‌نمک داری یا نه. رسماً مامانتم!
الی.
کت رو!
- ردیفه. - ببخشید، قول می‌دم مرتب‌تر باشم.
می‌ذارمش سر جاش.
- دیگه مامان‌بازی درنمیارم، باشه؟ - باشه.
- هر غلطی می‌خوای بکن. - عالیه.
- بخور. اصلاً نخور. - دمت گرم.
- خب، بخور. باشه؟ - باشه.
اما یه کلمه هم حرف نمی‌زنم.
- عالیه. - ردیفه.
خب.
- نه! می‌دونی از قلقلک بدم می‌آد. - بیخیال بابا!
خواهش می‌کنم، نه!
- حالا دیگه آدم می‌شی. - بسه، ولم کن، «رو»!
دیدی نتیجه‌ی شلخته‌بازی رو؟
بسه! دهنتو سرویس می‌کنم!
وای، چقدر ترسیدم!
عزیزم. آتش‌بس یا چی؟
آره.
- ازت متنفرم. - عاشقتم.
بیا اینجا.
گوش کن.
بیا یکم حال بدیم به این...
جناب زیست‌شناس که انقدر سخت کار می‌کنه، مگه نه؟
بذار ببینم.
اینجا.
خب، صاف بشین.
- دستات جلو. - تموم شد؟
دستات اینجا. و اینجا.
اوضاع آزمایشگاه خیط بود، نه؟
تو از کجا می‌دونی؟
می‌شناسمت.
رئیسم چشم دیدنمو نداره.
هیچ‌کس باهات لج نیست.
چرا، اون قشنگ باهام لجه.
سه هفته‌ست که هیچ کوفتی جلو نرفته،
تازه، اون یارو کلاً با زنا مشکل داره.
اگه همین‌جوری پیش بره، رنگ دکترا رو هم نمی‌بینم.
می‌دونی کلاً چند تا جای خالی واسه تخصص من تو این مملکت مونده؟
عزیزم، شل کن بابا.
حتی یه باربیِ دانشمند هم ممکنه یه وقتایی گند بخوره به روزش.
- امروز مجبور شدم بریتنی رو خلاص کنم. - بریتنی؟
آره. در ضمن اون‌جوری صدام نکن.
چی؟ بریتنی یا باربی؟
شوخی کردم بابا.
دکتر گرین کلید کرده که رو این موش‌ها اسم نذارم،
ولی من عشق می‌کنم با این کار! خیلی جیگرن.
- خب، پس بریتنی موش جدیدته. - آره، خیلی ملوسه.
عزیزم، دارم میز رو می‌چینم.
- آخه ما که همیشه سرِ میز می‌خوریم. - اذیت نکن دیگه.
- خواهش می‌کنم! - باشه، فهمیدم.
بریتنی موش جدیدته... یه لحظه وایسا.
چرا نمی‌تونیم اون‌ور غذا بخوریم؟
چون دارم میز می‌چینم. میرم آب بیارم.
پس بریتنی موش جدیدته دیگه.
آره، و مجبور شدم خلاصش کنم چون لوسمی (سرطان خون) گرفت.
خفگی با دی‌اکسید کربن. درست مثل ریانا.
ولی ریانا یه خرده بیشتر دووم آورد.
خوش به حال ریانا.
حرفایی که داری بهم می‌گی هیچ ایرادی ندارن.
وقتی آدم سعی می‌کنه...
یه واکسن ضد سرطان بسازه، همین می‌شه.
ببین الی...
گوش کن چی می‌گم.
همه می‌دونن تو یه زیست‌شناسِ خفنی.
فقط یه روزِ گندی داشتی.
محیط آزمایشگاه واقعاً مزخرفه.
شاید همین‌طور باشه.
چیه؟
ها؟
هیچی عزیزم. کاره دیگه.
خب، پس...
حدس بزن کی داره ازدواج می‌کنه.
ساندرا و بنی. توی لئون.
همین امروز کارت دعوت رو برامون فرستادن.
وقتی می‌گم «ما»، منظورم هر دوتامونه.
- الی عزیزم. - تعطیلات.
- سرت خیلی شلوغه؟ - بدجوری.
همین دوشنبه کلِ شب رو توی دفتر موندی.
- ازشون خوشت می‌آد؟ - چی؟
شلوار جینم. تازه خریدمشون.
اوه! آره، خوبن.
راند دوم؟
راند دوم.
شاید این کار حماقت باشه.
شاید.
یه موزیک می‌ذارم.
این یکی نه.
- سیستم قطعه. - ایول.
ببخشید، دارم قلقش رو یاد می‌گیرم.
خب.
خب... هفته‌ت چطور بود؟
مثل بقیه‌ی هفته‌ها.
یعنی، خوب بود؟ امتحانا و این جور داستانا.
- شاید. - شاید.
حالشو ببر، چون به همین زودیا
باید از ۷ صبح تا بوقِ سگ سگ‌دو بزنی،
تو یه بانک سرمایه‌گذاری آمریکایی.
من واسه این کارا زیادی خنگم.
اوه!
هم باهوشی، هم عشقِ متالی.
نه، نه.
هیچ‌کدوم.
ماهایی که تو کارِ مالیم اونقدرها هم مخ نیستیم.
آدمای باهوش اونقدرها پول پارو نمی‌کنن.
- ایلیا رو ببین. - کی؟
ایلیا.
دوست‌دخترم.
ساعت‌ها سگ‌دو می‌زنه واسه نقشه‌برداریِ پروتئین‌ها،
و خدا می‌دونه دیگه چه کوفتی،
آخرشم حقوقش از نگهبانِ این ساختمون هم کمتره.
ماهایی که تو کارِ مالی هستیم فقط اون‌قدری مخ داریم
که بفهمیم داریم یه مشت چیزهای خیالی رو می‌فروشیم،
اما نه اون‌قدری که بفهمیم...
اینا همش الکیه!
شیرفهم شدی؟
البته.
دارم می‌بینمت.
توی اون دفترت نشستی،
طبقه آخر،
داری نقشه می‌کشی چطوری جیبِ پولدارها رو خالی کنی.
با اون کراوات آبیِ فسقلیت.
تیکه‌ت رو شنیدم.
راستش،
زل زدم به یه دیوار که یه پوستر روشه
که روش نوشته: «موفقیت».
توی یه اتاقکِ کوفتی با چهار نفر دیگه چپیدم،
که یکیشون ادعاش می‌شه تو دبیرستان واسه خودش یلی بوده
و حالا یه شکمِ گنده آورده قدِ این.
اون یکی هم یه یاروی ویتنامیه
که اسپانیایی رو به زور بلغور می‌کنه.
کلاً ده تا کلمه بلده که سه‌تاش اینه:
"ریدم تو این وضعیت!"
یه کم بده به من.
خوشمزه‌ست! بزن بر بدن.
حقوق اون کارت کفافِ اجاره این خونه رو میده؟
نه، نه. این...
اجاره‌ایه. شاید یه روزی...
باید کلی سگ‌دو بزنم. نمی‌دونم.
لابد منم می‌تونم مثل بقیه یکی بخرم.
و... دیگه چی بگم برات؟
نمی‌دونم.
مثلاً این RCBها.
یه جور اوراق قرضه است که به نوسانات سهام وصله.
دارم حوصله‌ت رو سر می‌برم.
نه، نه. من بیشتر تو کار بیت‌کوینم.
- من بی‌گدار به آب نمی‌زنم. - تو بی‌گدار به آب نمی‌زنی؟
همین بیت‌کوین.
یه چیزِ ناپایدارتره،
ولی تو از اونایی هستی که فکر می‌کنی دیجیتالی بودنش امن‌ترش می‌کنه.
میلنیا‌ل‌ها (نسل جدید).
مگه تو از نسلِ زِد نیستی؟
خودت چی هستی پس؟
یه بومرِ فسیل؟
صبر کن! گوش کن.
می‌خوام حرفم رو درباره‌ی RCBها تموم کنم.
خیلی عجیبه که چطور می‌تونی یه سند رو وصل کنی به...
به هر چیزی که بالا پایین بشه، مثلاً:
قیمت یورو، دلار،
آب و هوا، درصدِ بُرد.
حتی همین بازی‌ای که چند روز پیش دیدیم.
حتماً شرط‌بندی‌هایی بوده که ببینن کدوم تیم اول می‌شه.
معلومه.
زندگیت به گند کشیده شده.
خب که چی؟
چی؟
چیز دیگه‌ای هم بهم میدی، یا...؟
فعلاً با همون آبجو سر می‌کنیم.
تو فقط واسه عرق‌خوری میای اینجا.
بهم نمی‌فروشندش.
منظورت چیه؟
چند سالته؟
هفده.
هفده؟
خب، ۲۲.
مسخره‌بازی درنیار.
- کارت شناسایی یا یه چیزی لازم دارم. - ۲۲. بیست و دو و سه چهارم.
خب، تو که ۲۹ سالت بود.
چی؟ فکر کردم ۲۹ سالته.
آره. دروغ گفتم.
اسمم هم «پپه» نیست.
من روبرتوام.
همه بهم میگن رو.
- خوشبختم. - منم همین‌طور.
کریس.
پس اسمت «الآن برات ساک می‌زنمِ همه‌کاره‌ی ۶۹» نیست؟
فقط واسه ننه-ت.
«الآن برات ساک می‌زنمِ همه‌کاره‌ی ۶۹ آرژانتینی».
اون یه قلم رو دروغ نگفتم.
در مورد اون دروغ نگفتی.
در مورد بقیه‌ی چیزا هم همین‌طور.
ببخشید که اسممو بهت نگفتم.
اشکال نداره. کلاً قضیه‌ی «اسم» خطرناکه، نه؟
آره. بیست و چند ساله‌ها هم همین‌طورن.
مگه چقدر فرقشه؟
- ده سال اختلاف سنی. - نه.
- انگار دارم با یه... - لازم نیست بگیش.
یه بچه‌ی ۱۲ ساله.
و سه چهارم.
هر چی.
حالا می‌تونم برات ساک بزنم؟
تیپِ چوب‌بُرها رو زدم که باهام راحت باشی.
داری آهنگ‌های اس‌-اند-ام می‌ذاری؟
نه، صبر کن!
رو حالتِ شافل بود. من پخشش نکردم.
راستی، «جین» رو اون‌طوری نمی‌خورن.
دیگه تمومه. دارم می‌رم. کلافه شدم.
- چی؟ - همه‌چی ردیفه.
- نه، صبر کن. آروم باش. - همه‌چی اوکیه.
- چیزی نشده، کریس. بمون. - طوری نیست.
- من یه آدمِ عوضی‌ام. - نه، نه. تو عوضی نیستی.
بعدش؟
بیا اینجا.
بیا.
هفته پیش که از اینجا رفتی،
برگشتی سرِ زندگیِ عادیت.
آره.
ولی واسه تو اینطوری نبود؟
راستش من...
یه خرده آهنگ بذارم.
قضیه اینه که من...
یه حسِ عجیبی داشتم، می‌فهمی؟
حالم گرفته بود.
لعنت به این اتصاله!
آره، تو رفتی و انگار که...
مثل وقتی که می‌خوری...
چهار شات مزکال طعم‌دار.
حالت تووپه، ردیفی.
و یهو...
یه عالمه می‌زنی بالا و... بنگ!
داستان می‌شه. همین‌جوری. گرفتی؟
داری چیکار می‌کنی؟
آخه تو چطور می‌تونی بدونی...
وقتی حتی آبجوهات رو تا ته نمی‌خوری؟
جدی می‌گم.
- حالت بد شد، بعدش چی؟ - دراز کشیدم و...
- حالم داشت به‌هم می‌خورد. - حالت به‌هم می‌خورد؟
از من حالت به‌هم خورد.
معلومه که نه! تلقینِ روانی بود.
روانیِ چی‌چی؟ انقدر مسخره‌بازی درنیار.
فقط بگو که حالت تخمی شد.
حالم تخمی شد. بیا، خوب شد؟
بفرما. بالاخره گفتی.
شل کن بابا.
از سرت می‌پره.
وقتی «الیا» رو می‌بوسم این‌طوری نمی‌شه.
من دیگه بریدم.
«کریس»، دارم باهات روراست حرف می‌زنم.
روراست؟ داری دهن منو سرویس می‌کنی!
اصلاً نمی‌فهمم منظورت چیه!
سعی می‌کنم باهات حرف بزنم، ولی تو همش داری خودتو عقب می‌کشی.
عقب نمی‌کشم که! دارم راستشو می‌گم!
- داری دروغ می‌گی! - واقعاً این حسی بود که داشتم!
- بریز بیرون لعنتی! - دارم همین کارو می‌کنم دیگه مرتیکه!
- همه‌شو بگو! - همسایه‌هام صدامونو می‌شنون!
دیگه می‌خوای چی بگم؟
- بگو که ازم خوشت می‌آد. - ازت خوشم می‌آد!
- بفرما، دیگه چی؟ - اینکه سیخ کردی.
آره، منم حشری شدم. بیا!
فقط بریزش بیرون. چرا می‌ریزی تو خودت؟
چرا؟
- تمومه؟ - تمومه.
و تو هم حشری شدی.
- تموم شد یا نه؟ - نه.
نه؟ باشه. گوش کن.
الویرا به یه ورمم نیست.
- اسمش الیاست. - خب، همون الیا. شرمنده.
داستان‌هات به تخمم هم نیست،
حالت تهوعت...
بیا اینجا.
کریس.
تو باید با یه پسر هم‌سن و سال خودت باشی.
یه پسر هم‌سن من؟
با یه همچین آپارتمانی؟
بدون هم‌خونه.
که واسه سکس بهم جین‌تونیک مشتی بده.
اگه همچین کسی رو می‌شناسی، شماره‌مو بهش بده.
صبر کن. دوست دارم ببینمت.
عزیزم،
چی دوست داری؟
- هان؟ - محکم‌تر؟
داری خیلی وحشیانه منو می‌کنی.
- آره؟ - آره.
- شرمنده. - نه. داری چیکار می‌کنی؟
- از کارای خشن خوشم می‌آد. - باشه.
داری چیکار می‌کنی، عزیزم؟
- چی؟ - داری چیکار می‌کنی؟
فکر کردم می‌خوای یه چیزای جدیدی رو امتحان کنی.
- نه، نه. - باشه. همین‌طوری ادامه می‌دیم.
- باشه. وایسا. - نه. تکون نخور.
- همون‌جا بمون. - باشه.
آهان. همینه.
ساعت نهه. پاشو!
بیا اینجا.
عاشقتم.
منم همین‌طور.
یه لحظه صبر کن، تا یادم نرفته.
عروسی ساندرا و بنی رو قطعی کردی؟
یادم نیست. چطور؟
چون پول رزرو هتل دیگه پس داده نمی‌شه.
- چهار شب؟ - چهار شب.
باید کلی سگ‌دو بزنم تا بتونم مرخصی بگیرم.
- چهار شب؟ - آره عشقِ من،
مگر اینکه دکتر گرین اجازه نده.
گور بابای دکتر گرین.
عزیزم! فوق‌العاده‌ست.
ممنونم.
عاشقتم.
منم همین‌طور.
ساندرا و بنی بعد از ازدواج می‌خوان برن سن‌لوئیس زندگی کنن.
می‌خوان با ننه بابای بنی زندگی کنن،
تا وقتی دختره فوق‌لیسانسش رو می‌گیره، یه پولی پس‌انداز کنن.
کلاً یه ساله با همن.
اون‌وقت همین الانش یه خانواده چهار نفره‌ان.
اون‌وقت من و تو هنوز زیر یه سقف نرفتیم.
الی.
داریم ۴۰ سالمون می‌شه.
عزیزم!
بی‌خیال بابا!
صد سال مونده تا ۴۰ سالمون بشه.
نه بابا، اون‌قدرها هم دور نیست.
زمان مثل برق و باد می‌گذره.
موهات داره سفید می‌شه.
همین چند روز پیش دیدم یه تار موی سفید داری.
آزمایشگاه چطور بود؟
مثل همیشه!
سرپرستم کل روز رو مخم بود...
- خیلی بده. - حس می‌کنم چشم دیدنم رو ندارن.
چطوره امروز بزنیم بیرون؟
ما که رنگ بیرون رو هم به زور می‌بینیم.
باشه.
آره.
مهمون منی.
فقط واسه رفقا.
تو هم یکی می‌خوای؟
- چیه؟ - آرسنیک.
می‌تونی بدیش به اون دختره اون ته،
عین روانی‌ها می‌خنده.
- خب، به سلامتی عزیزم. - قربانت.
چیه؟
- نمی‌گم. - آخه دردت چیه؟
چیه؟ من که چیزی نگفتم.
بی‌خیال.
«فقط واسه رفقا».
- اذیت نکن. - همونایی که خودش خوشش میاد.
امروز خیلی خاطرخواه پیدا کردی.
بگو بیاد اینجا.
کی؟
کریس. همونی که داره پیام می‌ده.
نه. نه عزیزم.
اون داشمون فقط عشق فوتباله. عمراً راه داشته باشه.
تعریف کن آزمایشگاه چطور بود. افتضاح بود.
- نه، من آدم ضدحالی‌ام. - بگو دیگه!
- بابا من ضدحالم! - بنال دیگه.
هیچی. دیگه رسمی شد.
استادم چشم دیدنم رو نداره.
امروز دو تا موش دیگه هم تو آزمایشگاه نفله شدن.
حتی وقت نکردم روشون اسم بذارم.
اون مرتیکه‌ی لاشی هم میگه دارم از زیر کار در میرم.
- اون اینو نمیگه. - ولی میگه احمقم.
هیچ‌کس همچین حرفی نمی‌زنه.
نه. اون فکر می‌کنه همه زن‌ها احمقن.
شما مردا نمی‌فهمید
که چطور به زن‌ها برچسب می‌زنن
که یا سلطه‌جو‌ان، یا هیستریک یا احمق.
از وقتی «سیلیا» جیم شد، من تنها زنِ آزمایشگاه‌ام.
بقیه همه مَردن.
و پاتریسیو.
پاتریسیو.
پاتریسیویِ آزمایشگاه.
اون گی‌یه.
حدس می‌زدم.
عجیبه.
فکر می‌کردم تو نَخمه.
ولی اون گی‌یه. منظورم اینه که، واقعاً عجیبه.
ولی چرا این فکر رو کردی؟
نمی‌دونم والا.
چرا عجیبه؟
خب، نمی‌دونم. آخه...
چرا که نه؟
این آرسنیک طعمش خوبه.
چون خودت داری علیه برچسب زدن نطق می‌کنی.
و حالا معلوم شده که طرف گیه، خیلی هم معرکه‌ست.
نمی‌خوام برچسب بزنم!
فقط دارم می‌گم که بهش افتخار می‌کنم.
چرا؟
چون دوست‌پسرش رو به دکتر گرین معرفی کرد.
پس به نظرت خیلی جیگر و تودل‌بروئه.
چقدر ماهه! پاتو، همون پسره گی تو آزمایشگاه.
اِلیا رو می‌شناسی؟
همون زنه که تو آزمایشگاهشه.
یه دانشمند خفن و کله‌گنده‌ست.
ما کلی بهش افتخار می‌کنیم!
تبریک می‌گم.
چه خبره؟
من همچین حرفی نزدم.
چرا می‌خوای دعوا راه بندازی؟
- نمی‌خوام دعوا کنم. - چرا، دقیقاً می‌خوای دعوا کنی.
گوش کن، حرف من فقط اینه که
این روزا بهترین زمان برای گی بودنه.
همینه که هست. افتاد؟
اون روز با پاتو و دوست‌پسرش شام خوردم،
خیلی عاشق همن. حسابی با هم می‌سازن...
- عالیه! - آره.
دارن با هم هم‌خونه می‌شن.
ایول.
فکر کنم من با گی‌ها بهتر کنار میام.
- جدی؟ - آره.
پس اگه گی بودم، بهتر باهام راه می‌اومدی.
چرا؟ چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
من گی‌ام.
آره، می‌دونم.
خوش‌تیپ و شیک‌پوش،
همیشه‌ هم که به خودت می‌رسی.
عاشق فیلمای پیکساری و باهاشون گریه‌ت می‌گیره.
چیز دیگه‌ای هم هست، آقای شگفت‌انگیز؟ از این شات خوشت اومد؟
این بیشتر شبیه «وال-ئی»ئه تا «آقای شگفت‌انگیز».
راست میگه.
فیلمای پیکسار اشکت رو درمیارن؟
خیلی لطیف و قشنگن.
دیگه چی؟
یه خونه، دوتا بچه و یه سگِ گلدن رتریور.
بیرون‌بر؟
پیپو.
پیپو؟
پیپو، اسم سگمون رو می‌ذاریم پیپو.
ولی از اونا که موهاش نمی‌ریزه.
بچه‌هامون چی؟
- نیکو. - و اِسپه.
به سلامتیِ نیکو و اسپرانزا.
و این‌طوریه که بازی می‌کنن!
از سمت چپ.
اوضاعشون ردیفه.
چیپس‌ها.
طرف فکر می‌کنه اگه بیای تو زمینِ اونا بازی کنی...
باید یه کم فرزتر باشی.
دمت گرم.
کی داره بازی می‌کنه؟
یه تیمِ دسته دومیه.
- اون کروز آزوله. - دقیقاً.
چه دسته دومی؟ کُسِ ننت؟
یه چیز سنگین‌تر نداری؟
دیگه آبجوی من چشمتو نمی‌گیره؟
نمی‌دونم. فردا شنبه‌ست، بیکاریم.
فکر کنم داشته باشم...
نمی‌دونم.
ویسکی؟ مزکال؟ بذار ببینم.
مزکال‌های طعم‌دارِ معروفِ روبرتو.
گوش کن.
و توپ رو میندازه برای...
شامپاین دارم. تا حالا خوردی؟
عجب اسکلیا. معلومه که خوردی.
تو آرژانتین لابد خروار خروار شامپاین می‌زنن بر بدن.
چطوری کلِ آخر هفته رو از شرِ دوست‌دخترت خلاص شدی؟
اینطوری نگو داداش.
کسی از شرِ کسی خلاص نشده.
رفته به مامانش سر بزنه.
این شامپاین دست من چیکار می‌کنه؟
نزدیک بود گل بشه! لعنت بهش!
بهت که گفتم. تیم‌های دسته دومی همینن دیگه.
اون ساعته؟
- نه! - چی؟
فکر کنم تو آخرین آدمی باشی که هنوز ساعت مچی می‌بنده.
- بیا «مزکال» بزنیم. این که داغه. - لابد اثرات پیریته.
- بذار ببینم. - تمومش کن کریس.
حداقل آهنگ دانلود می‌کنه؟
صبر کن، بطری‌ها دست منه.
بطری‌ها دست توئه.
کریس، کریس. نه، نه!
نه بابا. بیا...
اول اینو بخور. خب؟
حتماً باید سگ‌مست بشی تا برات ساک بزنم؟
درِ بطری رو باز کن. شاید اینطوری حشری شدی.
کریس! شروع نکن باز.
من چیزی رو شروع نکردم.
ولی بعد از دو ماه، منظورم اینه که...
آهان، بفرما.
بذار ببینم.
فهمیدم. یه فکری دارم.
چرا...
حرف نزنیم
تا وقتی که عقربه کوتاهه، یعنی همین یکی،
تا نه می‌رسه؟
به سلامتی.
فکر کردم مزکالِ طعم‌داره.
نه، راستش من خالص و یه ضرب دوست دارم.
محض اطلاع بگم، خودت گفتی.
بی‌خیال کریس، انقدر بهم سخت نگیر.
محض اطلاع بگم، خودت گفتی.
عوضی.
در درازمدت بهش عادت می‌کنی.
چی؟
اون سفتشو.
داری واسه من تیکه می‌ندازی و حرفای دوپهلو می‌زنی، لاشی؟
من آرژانتینی‌ام. دو برابر می‌ارزه.
مگه چند سالته... ۱۵؟
۱۵ و سه چهارم.
کسی هست واسه بار دوم بیاد جلو؟
انرژی، تحرک، استقامت...
خب...
دیگه چه نقشه‌ای واسه آخر هفته داری؟
منظورم اینه، به جز این.
از کی تا حالا برات مهم شده؟
نه، نه. فقط داشتم می‌پرسیدم چون...
همین‌طوری.
از روی کنجکاوی.
کِی فهمیدی؟
چی؟
اینکه از ترتیب دادنِ پسرای دانشجو لذت می‌بری.
نمی‌دونم. یعنی...
فکر کنم همیشه یه بوهایی برده بودم،
ولی نمی‌دونستم قضیه چیه.
همش زیر سرِ دودولت بود.
امروز خیلی باکلاس شدی واسه ما.
فکر کنم کلاس دوم بود که شستم خبردار شد.
راهنمایی؟
ابتدایی.
پشمام.
گرمته؟
وایسا. کولر دارم. بذار...
روشنش کن. بهم یاد دادن چطوری باهاش کار کنم.
نه، نه!
بی‌خیال بابا!
اون یارو نصابه اشتباه بهم یاد داد.
- گفت دکمه سبزه. - اشتباه یادت داده؟
لعنتی!
اولین پسری که ازش خوشت اومد رو یادته؟
پسر، اینطوری نرو بیرون. اون بیرون سوز میاد.
سرد؟
دیگه کسی نمی‌گه «سوز میاد».
اوه، سوتی شد.
یه پسره بود تو کلاس سوم.
بینی.
بهش می‌گفتیم بینی.
- بینی. - آره.
خیلی سکسی بود؟
نمی‌دونم.
خب، آره. راستش، واقعاً بود.
یه...
خوش‌فرم‌ترین کونی رو داشت که دیده بودم.
تو یه تیم فوتبال بازی می‌کردیم.
داری چیکار می‌کنی؟ درش بیار.
باشه.
بگو ببینم چجوریا بود.
جدی؟
نه. شوخی می‌کنم.
هیکلی بود.
تو ۱۵ سالگی از منِ ۲۵ ساله پشمالوتر بود.
مرتیکه تو همه چی استاد بود.
واسه خودش طرفدار داشت.
آره دیگه، منم رئیس طرفداراش بودم.
خودش نمی‌دونست.
آره دیگه، همه چی‌ش ردیف بود. نمره‌هاش همه بیست.
موبور.
معلومه... موبور.
- تا حالا باهاش خوابیدی؟ - نه.
استریت بود.
هتروـه؟
آره.
بهت گفتم سردت می‌شه.
- همه‌چی ردیفه؟ - آره.
پس... «بینی» هترو بود.
آره.
هترو، مثل خودت.
اون پیکِ تو نیست، رفیق.
مطمئنم زن و زندگی داره و این حرفا.
- حتماً. - چه حیفی.
چند نفر تو این دنیا می‌دونن تو این‌کاره‌ای؟
نمی‌دونم.
فکر کنم همونایی که باهاشون بودم.
مگه اینکه اون‌قدر پاتیل بوده باشن که یادشون نیاد.
تو خونواده‌ت چی؟ چند نفر می‌دونن؟
انگار خیلی مونده تا بکن‌بکن، نه؟
جوابمو بده.
نمی‌دونم.
خوبم می‌دونی، کریس!
- نمی‌دونم. - می‌دونی، کریس.
معلومه که می‌دونی.
چون اگه به زبون بیاریش،
دیگه اون کریسِ سابق نیستی،
اون پسر خوش‌تیپی که
می‌ره کالج و ساعت هم نمی‌بنده،
- اونی که دو تا دوست‌دختر داشت... - شیش تا.
که بشی کریسِ کونی.
فکر نمی‌کنم این‌طوری باشه.
ما طاقتِ ابهام رو نداریم.
جامعه‌ی ما بدجوری وسواس داره
که همه چی رو سیاه و سفید کنه.
اگه یه لاتِ استریت با یه نره‌خرِ دیگه تیک بزنه،
اون‌وقت دیگه برچسبِ کونی می‌خوره،
حتی اگه عشقش این باشه که بیشترِ وقتشو
با یه زنِ همه‌چی‌تموم بگذرونه،
و بشینه فوتبالِ کروز آزول ببینه.
اما نه داداش، دیگه به فاک رفتی.
نمی‌تونی هر دو رو با هم داشته باشی.
داری پیازداغشو زیاد می‌کنی.
تو حالیت نیست کریس.
نه، حالیم نیست.
نمی‌فهمی جامعه چه کوفتی ازت می‌خواد.
اینکه یه همجنس‌بازِ تمام‌عیار باشی...
ببین، تنها چیزی که من می‌دونم اینه که واسه من،
اگه رفیقام از داستانت بو می‌بردن،
- همه‌چی ردیف بود. - آره، ارواحِ عمت.
- واسه رفقای تو هم همین‌طور. - معلومه.
انگار که مثلاً...
پیدا کردنِ یه گنجِ خفنِ کونی‌ها
توی این بگیر و ببندِ همجنس‌بازها.
کی ممکنه گی باشه؟
اون بارمنه ممکنه گی باشه.
اون فوتبالیسته‌ هم ممکنه...
رئیس‌جمهورمون هم ممکنه گی باشه.
منم ممکنه گی باشم.
دنیا فکر می‌کنه گی بودن
مثل سفر به ژاپنه.
- ژاپن؟ - آره، آره.
اون سفرِ لعنتی‌ای که
می‌ری تا بفهمی واقعاً کی هستی
و اون نیمه‌ی دیگه دنیا چطوری زندگی می‌کنه،
و اینکه چقدر خایه‌داری که رفتی ژاپن.
اون که هند بود.
هند، ژاپن، به تخمم هم نیست!
چون اونا رو زهره‌ترک می‌کنه.
چون اگه نمی‌کرد، نمی‌گفتن
که چقدر خایه‌داری که از پستو اومدی بیرون و خودتو لو دادی.
آخه چه گوهی داره این لو دادن که اینقدر شجاعانه باشه؟
که انگار داری با چتر نجات می‌پری.
همش ترس از مردنه.
نمی‌دونم، «رو».
یه مَرد فقط توی یه ایالت می‌تونست ازدواج کنه.
تو همین ایالت. ولی آخه این چه ربطی به موضوع داره؟
خب، چه ربطی داره؟
نمی‌دونم، لابد یه کم خنگم.
کروز آزول بازی رو باخت.
شامپاین رو باز کنم؟
آره.
کریس، شامپاین رو تو یخچال نمی‌ذارن.
گذاشتمش تو سینک روی یخ، سمت راستت.
می‌بینی؟ همه‌ی چیزی که می‌خوام همینه.
اینکه هر کسی زندگیِ خودشو بکنه،
بدونِ اینکه مجبور باشه به کسی جواب پس بده.
تو فقط می‌خوای سکس کنی، فوتبال ببینی و شامپاین بزنی.
نخور دیگه.
- یه قلپ بهم بده. - نه کریس.
مثلِ سقراط.
- سقراط. - یا هرکول.
داری درباره چی زِر می‌زنی؟
- آره. - تاریخ تمدن.
تنها کلاسی که سرش خوابم نمی‌برد.
عجب معجزه‌ای.
مسخره‌ام نکن عوضی. جدی می‌گم.
- منم جدی می‌گم. - تاریخ تمدن.
یونان باستان.
پادشاهِ فیلسوف، اون یکی پادشاهِ فیلسوف رو می‌کرد...
- توی حموم‌های عمومی. - صداتو بیار پایین. همسایه‌ها می‌شنون.
توی آب‌گرم‌ها، شب هم که می‌شد همه‌چی رو فراموش می‌کردن،
و می‌رفتن سرِ خونه زندگیشون پیشِ زن و بچه‌شون.
تو باید یونانی می‌شدی.
اگه یه ذره باهوش‌تر بودم، فیلسوف خوبی می‌شدم.
باهوشی، ولی بدجوری مستی.
مست نیستم. ردیفِ ردیفم. نگاه کن.
هم می‌تونم حرف بزنم، هم هر کاری از دستم برمیاد.
یونانی خوبی می‌شدی، چون کله‌ت کار می‌کنه، باهوشی...
- بهت گفتم که اون‌قدرها هم باهوش نیستم. - هستی. پیر هم هستی.
- تو همه چی داری. - بالاخره یه جوری باید می‌چپوندیش یه جا.
محض اطلاع، من اینو نگفتم.
می‌خوای همین‌طور بهم پیله کنی، حرومزاده؟
دارم این کارو می‌کنم؟
حاجی.
فکر کنم دیگه بسه.
دیگه وقتشه گورتو گم کنی.
مگه نه؟ بیا اینجا.
- یالا بریم. - مگه یکشنبه‌ست؟
همه باید مثل سقراط باشن، لعنتی.
جدی می‌گم «رو».
می‌دونی با سقراط چیکار کردن؟
- کی؟ - سقراط. اون کاری که آتنی‌ها کردن.
- امشب همو نمی‌گاییم؟ - نمی‌دونم، کریس.
نه، نه. واقعاً فکر کنم دیگه بسه.
ساعت چنده؟ بذار ببینم.
عقربه کوچیکه می‌گه که...
تو که اصلاً ساعت بلد نیستی بخونی.
هنوز دو ساعتی وقت دارم.
اوبر داری؟
نمی‌خوای که اوبی باشی.
نه.
نه واقعاً.
می‌فهمم چی می‌گی.
منم همین‌طور.
ولی می‌دونی چیه؟
توی تاریک‌ترین و
نکبت‌بارترین
مستی‌هام،
تنها کاری که دلم می‌خواد بکنم رقصیدنه.
داداش، همسایه‌هام خوابیدن.
- با من نمی‌رقصی؟ - بس کن. نه.
- پایه رقصی؟ - نکن کریس، خواهش می‌کنم.
- خب، من هستم. من پایه‌م. - داری چه غلطی می‌کنی؟
- می‌خوام برقصم. - کریس.
می‌خوام صفا کنم.
ببین! یه توله‌سگ پیدا کردم.
اینو بده به من.
- دلم یه توله‌سگ می‌خواد. - مواظب باش، قیمتیه.
- می‌خوام همه... - تکونش نده.
عین توله‌سگِ من.
اسم سگم لایزا ماریا کری‌ـه.
و حالا بزن بریم...
ولگردی توی سطح شهر...
با لیزا ماریا کری.
همه دارن ما رو نگاه می‌کنن، من و سگِ کوچولوم رو.
این زبون‌بسته بعضی وقتا سلام می‌کنه،
بعضی وقتا واق‌واق می‌کنه،
بعضی وقتام آواز می‌خونه.
می‌خوای برات آواز بخونه؟
چه آهنگی می‌خوای؟
نمی‌دونم. بذار ببینیم.
صبر کن. نه، پسر!
پسر، همسایه‌هام شاکی می‌شن!
پسر! کریس، بیخیال دیگه!
صاحب ساختمون که من نیستم، پسر.
کریس!
صداشو کم کن دیگه، لعنتی!
کون‌ده!
اوبی!
- درِ جلو بازه. - سلام!
الی.
چه خبر، رو؟
عزیزم، ببخشید این‌جا این‌قدر ریخت‌وپاشه.
نگفته بودی داری میای.
صبحونه‌ت انقدر زود تموم شد؟
مامانت چطوره؟
خیلی دیر کارم تموم شد،
این بچه‌ها هم بهم زنگ زدن، نتونستم دستشون رو رد کنم.
آره دیگه، حتماً مست کردی
و مشروب رو هم ریختی کفِ زمین. چه خبره؟
نه عزیزم. بهش گفتم.
- بهش گفتم از ریخت‌وپاش متنفری. - اینو نگاه کن.
گند زدن!
لااقل پنجره رو باز کن، یالا دیگه!
انگار یکی بالاخره وسواسِ روبرتو رو خوب کرده!
- کمکت می‌کنم عزیزم. - نه، ردیفه.
لااقل یه چیزی به عنوان صبحونه خوردی؟
نه، گشنه‌م نیست.
من هستم. یه ذره.
- هستی؟ - نه. هر دومون خمارِ دیشبیم.
- عیبی نداره. - باشه.
روبرتو یه چیزایی بهم گفت...
آره؟
- خیلی دربارت شنیدم. - جدی؟
آره.
منو ببخش.
خیلی بی‌ملاحظه‌ام.
- الیا هستم. خوشبختم. - چطوری؟
- کریس. - کریس، قرار بود بری...
فردا.
یعنی چی؟ خودت گفتی امروزه.
اذیتش نکن. نمی‌بینی هنوز خمارِ دیشبه
با اون پارتیِ گندی که راه انداختی؟
بس کن. نمی‌بینی از اون بساطی که دیشب راه انداختیم، هنوز سَرم داره می‌ترکه؟
ببخشید واسه این اوضاع، الیا.
نه، نه. راحت باش.
«رو» احتیاج داره یه حالی به خودش بده.
آره، دیشب مثل این جوونای بیست ساله مست‌وپاتیل کردیم.
— برو گمشو بابا! — مگه شرکت نبودی؟
آره عزیزم، شرکت بودم.
خیلی دیر زدم بیرون، ولی این یارو آدمو از راه به در می‌کنه.
نه بابا.
«رو» هیچ کاری نکرد که خودش نخواسته باشه.
— بهش بگو. — آره، بهم بگو «رو».
بگو دیگه.
مِزکال. یه خروار مِزکال کوفت کردیم، الی.
برات اوبر می‌گیرم. گوشیم کجاست؟
نه! واسه چی داری براش اوبر می‌گیری؟
اونم وقتی که دارم صبحونه درست می‌کنم؟
— گشنه‌م نیست عزیزم. — گوش کن.
تو بمون. اشکالی نداره، تو هم حق داری رفیقای جدید داشته باشی،
منم همین‌طور. تو هم باید صبحونه بخوری.
چی می‌خوری؟
املت؟ هوسِ چی کردی؟
— «فروت لوپس» داری؟ — «فروت لوپس»؟
— جدی؟ — حرف ندارن.
نه، «فروتی لوپیز» ندارم.
ببین، دوست‌دخترت داره واسم صبحونه درست می‌کنه.
منم تخم‌مرغ ندارم، الی.
- نه. اون که تابلوئه. - بذار ببینیم.
نه، خبری از تخم‌مرغ نیست.
اون تو هیچی نیست.
اوکیه اگه واسه صبحانه یه چیزی سفارش بدیم؟
بدو دیگه! بجنب!
طوری نیست. راستش رو بخوای،
«رو» در موردت باهام حرف زد.
- جدی؟ - می‌گفت یه جورایی خرخونی.
نه الی. من همچین حرفی نزدم.
من خرخونم. خب که چی؟
فقط گفتم زیاد درس می‌خونی. همین.
دارم دکترامو تموم می‌کنم.
- یه سال دیگه مونده. - عالیه!
- تو چی؟ - ژنتیک.
خیلی هم خوب.
- مثل مردان ایکس. - دقیقاً!
نه. آخه یعنی چی الی؟
- اصلاً شبیه مردان ایکس نیست. - حالت خوبه؟
بذار ببینیم.
من روی متیلاسیون توی دئوکسی‌ریبونوکلئیک اسید تحقیق می‌کنم.
هدفمون اینه که فرآیندهای شیمیایی رو ایزوله کنیم،
همونایی که زمینه‌های ژنتیکی رو
به فاکتورهای محیطی ربط می‌دن.
البته.
تربیت در مقابل ذات.
دقیقاً!
- باهوشه. - آره، خیلی باهوشه.
آره، دیدی؟
بهت که گفتم دوست‌دخترم...
- باربیِ دانشمنده. - آره.
خب، روز رو شروع کنیم. یالا دیگه.
آره، کروموزوم‌ها حرف ندارن.
اون‌طوری هم صدام نکن!
ببخشید که رو این موضوع پافشاری می‌کنم،
ولی واقعاً جالبه.
مثلاً اگه بخوام شخصیتم رو عوض کنم،
- می‌تونم؟ - شخصیتت رو؟
چی؟ می‌خوای...
اینجا بمونی و تلپ بشی یا چی؟
کاری واسه انجام دادن ندارم.
منم همین‌طور.
«عیسی» و «ساداکو» دوره‌ی شیمی‌درمانی‌شون تموم شد.
«خیلی هیجان‌زده‌ام».
گروه «پوینتر سیسترز»! طرف آدمِ بافرهنگیه!
- عاشقشم. - آره، خیلی تو دل برو‌ئه، توله‌سگِ عوضی.
خب، بذار ببینیم.
وقتی درباره یه چیزِ نامشخصی مثل شخصیت حرف می‌زنیم،
هر چیزی توی محیطت، و منظورم محیط سلولیه،
هر مشکلی توی DNA یا RNA، یا هر کوفتِ دیگه‌ای،
اگه زمان کافی بگذره، می‌تونه روی تظاهر ژنتیکیت اثر بذاره.
تأثیر خونواده‌ت، پدر و مادرت،
اینکه سیگار بکشی یا مشروب بخوری،
همه‌ش می‌تونه روش اثر بذاره. بهش می‌گن اپی‌ژنتیک.
- پلیورت رو بپوش. - سوسول.
رو، نظرت چیه؟ درباره حرفای الیا.
محیط واسه ژنتیک خیلی حیاتیه.
تو چی فکر می‌کنی؟
اینکه پتریوتس عقبه.
یه سوال، الیا.
اگه «رو» مثلاً،
بخواد یه چیز اساسی رو توی شخصیتش تغییر بده،
مثلاً... داشتم فکر می‌کردم،
یه صبح از خواب پا می‌شه و، بوم!
عوضش می‌کنه.
شدنیه؟
به نظرم «رو» همین‌جوری که هست خوبه.
شدیداً موافقم.
ولی ممکنه؟
فکر کنم ما...
بدجوری به ژنتیک گره خوردیم. یعنی،
می‌تونیم مقاومت کنیم، ولی...
درسته. اما اینکه بخوای شخصیتت رو عوض کنی...
الی عزیزم، بهم نگفتی. حال مامانت چطوره؟
- خوبه؟ - آره، خوبه.
الیا، دیشب داشتیم با «رو» دقیقاً در مورد همین حرف می‌زدیم.
دی‌ان‌ای؟ جدی؟
- خیلی باحاله، من که حال می‌کنم! - نه اونقدرا.
نه، من کیف می‌کنم وقتی ملت به دی‌ان‌ای علاقه نشون می‌دن،
خیره‌کننده‌ست. زمینه‌ی تحقیقش خیلی وسیعه.
ولی وایسا. تو رفیقِ...
- مانوئل. - «بینی»!
مانوئل، که همون «بینیه».
یه پسره‌ست که تو دبیرستان بهش می‌گفتیم «چیچارو».
در موردش بهت نگفته بودم.
من دانشجوئم.
دانشجویی؟
- چی می‌خونی؟ - تاریخ.
تاریخ؟ ایول.
- داری واسه ارشد می‌خونی؟ - چی؟
- چقدر دیگه داری؟ - دو سال.
دو سال؟
خیلیه. قیافه‌ت که خیلی جوون می‌زنه.
آره، راست می‌گی.
هر جا می‌رم ازم کارت شناسایی می‌خوان.
مطمئنم واسه تو هم پیش میاد.
این که تابلوئه ازش کارت نمی‌خوان.
اوه، بی‌خیال کریس!
- ولی تو...؟ - آرژانتینی‌ام.
- آرژانتینی. - آره.
معلوم نیست، نه؟
چند سالی هست که اینجام، اما...
- بلدم دوپهلو حرف بزنم. - جدی؟
ایول. دوپهلو حرف می‌زنی و بانکدار هم نیستی.
- تو برای من خودِ بهشتی. - لعنتی!
لعنتی! ساعت چنده؟
گوشیم! ساعت چنده؟
- ساعتت رو نگاه کن! - یک و نیمه.
- یک و نیم! نه بابا! - چی شده؟
پاک یادم رفته بود رئیسم ایمیل زده،
گفته بود باید ساعت ۲ اداره باشم.
- جدی؟ - آره عزیزم. جدیِ جدی!
فکر می‌کردم بشه...
خیال می‌کردم تا دوشنبه وقت دارم انجامش بدم، اما...
ببین... یه چیزیه که...
واسه دوشنبه لازمش داشتم، ولی الان زودتر می‌خوادش،
به خاطر این مسخره‌بازی عقب جلو شدن ساعتا و این حرفا.
- نه! - بانکای آمریکایی و از این اراجیف.
نمی‌تونی بری، داره ازت بیگاری می‌کشه!
کاریش نمی‌تونم بکنم. دارن ارزیابیم می‌کنن.
- امروز یکشنبه‌ست! - می‌دونم یکشنبه‌ست عزیزم!
- از رئیست متنفرم. - خب، فردا بهش می‌گم.
ولی الان به خاطر اون ارزیابی کوفتی نمی‌تونم چیزی بهش بگم، پس...
هیچی دیگه. خیلی ضدحالیه که الان باید برم.
موفق باشی.
- چی؟ - چی؟
- باید می‌رفتی به... - نه.
اذیتت می‌کنه؟
- آره. - نه.
- منظورت چیه الی؟ - مشکلی نیست.
یه چیزی واسه صبحانه سفارش می‌دیم. بیا اینجا.
هرچند الان دیگه وقت ناهاره. ساعت یک و نیمه.
تو هم ساعت دستت می‌کنی؟
تازه، مجبور نیستم برم آزمایشگاه.
عیسی و ساداکو شیمی‌درمانی‌شون تموم شد.
- روت؟ - مُرد.
اون‌قدرها هم «هیجان‌زده» نشد.
می‌دونی چیه؟
گور باباش.
گور بابای اون بانک لعنتی! کنسلش می‌کنم!
- نه! - نمی‌رم!
- عزیزم، بی‌خیال! - همین‌جا می‌مونیم.
بذار اخراجم کنن! به درک!
- نه! - دیرت می‌شه!
دیرم نمی‌شه!
تو از دیر کردن متنفری! تمومش کن.
اشکالی نداره. باید بری سر کار.
برو. ما همین‌جا می‌مونیم.
آره، درسته. باشه.
ردیفه.
خب من دیگه میرم.
آره.
سر راه برگشتت یه ناهاری هم بگیر.
چون وقتی گشنته بدجوری سگ میشی.
- سگ میشه، نه؟ - آره.
باشه.
- فعلاً عزیزم. - فعلاً.
عاشقتم!
دوستت دارم.
خداحافظ.
خیلی کار می‌کنه، نه؟
آره. ولی منم دست‌کمی ازش ندارم.
- واقعاً؟ - آره.
ببخشید. الان شلوارمو می‌پوشم.
آره، جفتمون خوره ی کاریم.
چند وقته با همید؟
از وقتی ارشدمو شروع کردم.
خیلی وقته!
- خوبه. - آره.
حتماً هیچ رازی از هم ندارید.
آره.
- خوبه. - آره. چطور مگه؟
خب، رازی داری که ازش پنهان کرده باشی؟
نه.
معلومه که خیلی واسه همدیگه احترام قائلید.
آره. مثلاً با هم زندگی نمی‌کنیم.
فکر می‌کنی عجیبه که هم‌خونه نیستیم؟
آره. در واقع خیلی هم عجیبه.
- آره. - واقعاً؟
آره. چند وقته با هم هستین؟
شش سال.
- شش سال؟ - آره.
- خیلیه. - آره، می‌دونم.
عجیبه. زمان خیلی زیادیه.
ولی آخه چرا؟
چند باری سعی کردم باهاش در موردش حرف بزنم،
شاید تو بتونی بهم بگی داستان چیه.
داستانِ چی؟
در مورد زندگیِ مشترک. چرا...
یه مردِ بالای سی سال
تا دوست‌دخترش حرف از هم‌خونه شدن می‌زنه، کپ می‌کنه.
خب، شاید آدم باید...
قبل از زیر یه سقف رفتن، طرف رو قشنگ بشناسه.
مخصوصاً واسه اینکه...
که یهو غافلگیر نشی.
نه، مسئله...
سرِ شغلشه، می‌دونی؟
کارشه و...
رئیسش، که داره ازش بیگاری می‌کشه.
زندگی همینه دیگه.
- زندگی همینه دیگه و... - زندگی.
رابطه‌های طولانی‌مدت
همین‌طوری‌ان، می‌دونی چی می‌گم؟
باید از پسِ روزای سخت بربیای
و بدونی که اینم می‌گذره.
اصلاً رابطه یعنی همین.
همبستگیه، صبور بودنه.
ولی اینا رو به مرور زمان یاد می‌گیریم.
مگه نه؟
معلومه خیلی خاطرشو می‌خوای.
آره.
تابلوئه.
مثل طوطی دارم یه بند فک می‌زنم.
عیبی نداره.
من دیگه رفع زحمت کنم.
- چرا؟ - آره، آره. باید برم.
- داری میری؟ - آره.
باشه. تا دم در می‌رسونمت.
- حتماً. - آره.
فعلاً، پدرو.
- چطوری میری؟ - ماشینم همین پشتِ بلوکه.
- خب، مراقب خودت باش. - فعلاً.
سلام عزیزم.
معرکه شدی!
چطوری؟
بسیار خب. چطور پیش رفت؟
عالی بود. تو هم خیلی خوش‌تیپ شدی عزیزم.
چطور بود؟ نجاتش دادی...؟
کتی پری رو از لب گور برگردوندی؟
در واقع، آره.
ولی یه خبر بهتر برات دارم.
در ضمن، گاگا بود نه کتی.
- فقط خبرای خوب دیگه، نه؟ - آره.
آدریانا داره از آپارتمانم میره.
- آدریانا؟ - چرا؟
چون...
نمی‌دونم. درس و مشق رو ول می‌کنه و برمی‌گرده کوئرتارو،
اما... مهم نیست. عالیه، مگه نه؟
- شب بخیر. - شب بخیر.
می‌تونم منو رو تقدیمتون کنم؟
- ممنون. بفرمایید. - مرسی.
- ممنون. - جناب، میل دارید براتون شراب بیارم؟
نه، میل ندارم. خب...
آره. یه ذره. ممنون.
هنوز دوزاریت نیفتاده؟
نه عزیزم. چی رو؟
آدریانا داره از آپارتمانم میره.
خب حالا می‌خوای چیکار کنی؟
منظورت چیه؟
تنهایی از پس هزینه‌های اون خونه برنمیای.
دقیقاً.
شاید یکی تو آزمایشگاه دنبال هم‌خونه یا جا می‌گرده.
اون مارس می‌ره.
عزیزم، واسه همینه دیگه.
اگه اشتباه نکنم، اجاره‌نامه‌ت ژوئن تمومه.
از مارس تا ژوئن می‌خوای چیکار کنی؟ خیلی وقته.
داری خودتو می‌زنی به اون راه!
نمی‌زنم! آدریانا پاشو از گلیمش درازتر کرده،
یه چیزی بهش بگو. نمی‌دونم چرا نیشت بازه.
اجاره‌نامه‌ی تو مارس تمومه.
نه، الی.
نه.
- قربان. - ببخشید.
نه، متأسفم. می‌شه چند لحظه تنهامون بذارین؟
حتماً.
عالیه. زمان‌بندیش حرف نداره.
واسه کی عالیه؟
منظورت چیه؟
اون مارس می‌ره. اجاره‌ی تو هم مارس تمومه.
- این... - این یه ایده‌ی افتضاحه!
می‌تونم سفارشتون رو بگیرم، خانم؟
من یه کرپ هیتلاکوشه می‌خورم، لطفاً.
عالیه.
واسه شما، قربان؟
نمی‌دونم. چی پیشنهاد می‌کنی؟
این‌که بره با دوست‌دخترش هم‌خونه بشه، درسته؟
منظورم اینه که بعد از ۶ سال...
کسی مجبورت نکرده، ولی...
احمق که نیستم.
مگه نه؟
واسه اونم عینِ مالِ من بیار.
الی، ما کلاً یه محله با هم فاصله داریم.
اگه هلیکوپتر سوار شیم، کلاً دو دقیقه راهه.
- دقیقاً. - گوش کن.
ما هفته‌ای دو سه بار همدیگه رو می‌بینیم.
اگه با هم زندگی می‌کردیم، می‌تونستم ببینمت،
حتی ساعت ۲ نصف‌شب، وقتی از اون جلساتِ کوفتیت برمی‌گردی.
- اونم پیشِ رئیست. - عزیزم، دارم خرکِش کار می‌کنم.
بعضی وقتا اون‌قدر جنازه‌ام که فقط می‌خوام بکپم.
زندگیِ دونفره همینه دیگه.
مطمئن نیستم هنوز به اون مرحله رسیده باشیم.
پس الان دقیقاً فازمون چیه؟
الیا، من تا مرکز شهر دنبالت اومدم.
تو دنبال من نیومدی!
یه کار پیدا کردم و اسباب‌کشی برام راحت‌تر بود.
چرا می‌خوای گند بزنی به همه‌چی؟
خودِ تو بودی که می‌خواستی با یه هم‌خونه زندگی کنی.
اون مالِ شیش سال پیش بود!
پیش هم بودن یعنی خواستنِ خراب کردنِ همه‌چی؟
یه جای کارم می‌لنگه.
معلومه دارم یه گندِ اساسی می‌زنم، اظهر من‌الشّمشه.
تو هیچ کار اشتباهی نمی‌کنی.
حتی مردم هم دارن پشت سرمون حرف می‌زنن.
کدوم مردم؟!
چه مردمی؟
تا کی قراره این وضعمون باشه؟
رو؟
منو ببخش، اِلی.
بابت چی ببخشم؟
این رفتارت دیگه واسه چیه؟ نمی‌فهمم.
حرف زدن از با هم زندگی کردن مثل...
یه تابوئه، کفر گفتنه. انگار که...
- انگار داری رو لبه تیغ راه میری... - نمی‌دونستم این‌قدر برات مهمه.
چی؟
ما سه بار در این مورد حرف زدیم،
اونم توی سه سال، و هر سه بارش هم...
یا تو یه روانیِ جامعه‌ستیزی،
یا یه جای کار بدجوری می‌لنگه،
و تو هم نمی‌خوای به من بگی.
نمی‌دونم چطوری منو تحمل می‌کنی.
خب، این کارته.
- قضیه بانکه. - نه، نه.
کار من این نیست.
می‌دونی برام مهم نیست که این‌قدر سگ‌دو می‌زنی.
منم لنگه خودتم.
و خوشحالم که...
خوشحالی.
واسه چی خوشحالی، اِلی؟
چرا خوشحالی؟ جوابمو بده!
چون عاشقتم.
و واسه چی عاشقمي؟
اِلی، من آدمِ تو نیستم.
رو، عزیزم...
عشق یعنی...
کشش و حسِ قلبی و...
یه جور غریزه‌ست.
اگه بخوای، یه جور جادوئه، اما...
اینجوری نیست که...
یه دو دو تا چهار تای مالی باشه که ببینی بهت می‌خوره یا نه. اون...
- این عشقه. - اِلی.
- چیزی که تو می‌خوای... - درکه.
و چیزی که من می‌خوام...
صبره!
- این... - تقصیر تو نیست.
نکنه...
نکنه با قضیه آپارتمان بدجوری ترسوندمت؟
فراموشش کن.
اگه حس می‌کنی خیلی زوده...
منو ببخش.
آروم بگیر.
کرایه‌اش چنده؟
دیگه مهم نیست.
- آره. - نه، دیگه فرقی نمی‌کنه.
بیا راجع بهش حرف نزنیم.
الی، من بدجوری داغونم.
و من همین‌جوری عاشقتم.
نمی‌شه که.
خب، آره. همینه که هست.
حسش نمی‌کنی؟
با وجود اینکه داغونی و اینا، باز عاشقتم.
با همه‌ی این اوضاعِ داغون.
حتی به کرپ‌ات دست هم نزدی.
گشنه‌ام نیست.
ساعت رو کوک کردی؟
آره. هفت و نیم.
رو؟
فکر می‌کنی الیا درباره ما چیزی می‌دونه؟
کریس، فقط بگیر بخواب.
یا درباره من؟
پسر...
چرا تو همیشه ساعت سه صبح فیلت یاد هندوستان می‌کنه؟
بیا.
فقط می‌خوام...
دوباره بکنمت.
چی؟ پسر، یه لحظه وایسا.
صبر کن.
چی می‌خوای بدونی؟
این‌که کسی ازت چیزی می‌دونه یا نه.
نمی‌دونم.
قبلاً زیاد به این موضوع فکر می‌کردم.
فکر می‌کردم شاید مردم بفهمن.
و حالا؟
الان فکر می‌کنم هیچ‌کی به یه ورش هم نیست که بقیه چیکار می‌کنن.
آدما بیشتر از اونی که فکر می‌کنی می‌بیننت.
فکر نکنم.
کاش می‌تونستم بیشتر ببینمت.
منم همین‌طور.
که همین‌طوری باشیم.
همیشه.
همیشه؟
گاهی به آینده‌ای که با تو دارم فکر می‌کنم.
به این‌که چطور می‌تونیم کنار هم باشیم.
باشه.
بیا اینجا.
هول نشو.
نمی‌گم همین حالا، همین لحظه.
ولی یه روزی،
شاید بتونیم...
به مردم در مورد خودمون بگیم.
داشتم به حرفی که اون روز زدی فکر می‌کردم.
اینکه هیچ‌کی چیزی درباره من نمی‌دونه.
منم به چند نفر گفتم.
درباره من حرف زدی؟
درباره تو، درباره خودم.
بهشون گفتم یه پسری هست...
که خیلی ازش خوشم می‌آد...
اونم از من خوشش می‌آد...
واسم آبجو می‌خره
و منو می‌خندونه.
اشتباه کردم؟
اینو بپوش.
اونو بده به من.
اونا چی گفتن؟
هم‌اتاقیم گفت که...
نمی‌تونه عاشق یه مرد بشه چون
ریشش صورتشو اذیت می‌کنه.
و رفیق صمیمیم...
اون از قبل بو برده بود.
و بعد از اون...
هیچی.
اتفاق خاصی نیفتاد.
کسی نه واسم کیک خرید، نه هیچی.
«الیا» پیشنهاد داد که با هم هم‌خونه بشیم.
کی؟
من و الیا.
معلومه که گفتی نه.
چرا باید معلوم باشه؟
- چون تو گی‌ای. - نه، کریس.
چی؟ به اندازه کافی گی هستی.
دارم جدی می‌گم، پسر.
نمی‌تونی بری با الیا زندگی کنی. خر نشو.
باید به زودی بهش بگم.
بهم نگاه کن.
واقعاً داری بهش فکر می‌کنی؟
خب، آره.
رو، اگه بری با الیا زندگی کنی، ما...
ما چی؟
دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.
حالی‌ت نیست؟
داری دهنمو سرویس می‌کنی.
عجب احمقیم.
بی‌خود نبود نمی‌خواستی درباره آینده حرف بزنی.
چی؟
واسه همین تو حموم اون واکنشو نشون دادی.
خواستم ببوسمت ولی خودتو کشیدی عقب.
- واسه همینه. - ربطی به اون نداره!
داری میری با الیا زندگی کنی!
می‌خوای با اون هم‌خونه بشی. کل داستان همینه!
اینا فقط حرفاییه که داری بهم تحویل میدی.
خب، بعدش چی؟
می‌خوای وسط پارک منو ببوسی،
اونم موقع زنگ ناهارت؟
یا می‌خوای بیای تو اون آپارتمانی که پر از هم‌اتاقی‌های منه؟
- بگو ببینم چطوری می‌خوایم ردیفش کنیم! - لعنتی!
«لعنتی» و کوفت!
اگه بری با «الویا» زندگی کنی، من دیگه جایی ندارم!
نه.
- بیخیال بابا! - آره، اگه باهاش هم‌خونه بشم،
«اگه» یه شرطه، اما...
ما تازه برای اولین بار داریم دربارش حرف می‌زنیم.
اگه فقط یه شرطه، خایه‌شو داشته باش و بهش بگو نه، پسر.
حالی‌ت نیست رفیق. بیا اینجا.
نه! چی پیش خودت فکر کردی؟
فکر کردی با دو تا کلمه عاشقانه و یه بغل کردن، همه چی حل میشه؟
حالی‌م نیست؟
بیا اینجا! دارم با تو حرف می‌زنم!
«رو»، من کاملاً می‌فهمم.
می‌فهمم. تنها کاری که باید بکنی...
اینه که خایه‌هاتو سفت بچسبی...
و بهش بگی نه. همین و بس.
- این کاریه که باید بکنم؟ - آره، مثل یه مرد!
دمت گرم که اومدی اینا رو بهم گفتی.
مگه با من بهت خوش نمی‌گذره؟
- بیخیال! - انگار اصلاً برات مهم نیست!
انگار اصلاً برات فرقی نمی‌کنه!
اگه بری با یکی دیگه زندگی کنی، یعنی
اصلاً منو به تخمت هم حساب نمی‌کنی.
وقتی با توام کلی حال می‌کنم!
تمام مدتِ لعنتی دارم به تو فکر می‌کنم!
دیگه می‌خوای چی بهت بگم؟
نمی‌دونم پسر! با تو بودن مثل...
- چی؟ - مثل کرک کشیدن می‌مونه.
- تو که کرک نمی‌کشی. - چه می‌دونم بابا!
فقط می‌دونم اعتیادآوره، منم معتاد نیستم،
پس هر وقتِ لعنتی‌ای که بخوام می‌ذارمش کنار.
دروغه. این‌طوری نیست.
با تو بودن مثل...
چطوری حالیش کنم آخه؟
مثل این می‌مونه که از لحاظ عاطفی پاتیل باشی.
چی شدی؟ واسه من شدی باب دیلنِ اوبی‌ها؟
بیخیال!
خودتم نمی‌فهمی چه گوهی داری می‌خوری.
رو، کصشعر نگو.
خودت می‌خواستی حرف بزنیم، کریس.
- انقدر بچه‌بازی درنیار. - معذرت می‌خوام!
ببخشید که مثل تو نمی‌تونم احساساتمو کنترل کنم!
ناموساً پسر، خسته‌ام. بس کن.
فکر کردی خیلی زرنگی؟
فکر کردی فقط تویی که این دردا رو کشیدی؟
داری ازم می‌خوای زندگیِ کوفتی‌مو به باد بدم.
- حالیت نیست نه؟ - من اصلاً ازت چیزی نمی‌خوام!
تو نمی‌فهمی، چون اصلاً زندگی نداری!
و اگه هر چی که می‌خوای همیشه جفت و جور نباشه،
همه‌ی اون لحظات لعنتی، معنیش این نیست که همه چی داغونه،
و آره پسر! سکس با تو یه کم بهتره.
- یه کم؟ - آره حاجی. یه ذره.
دخترای زیادی برام ساک زدن ولی این اصلاً شبیه اونا نیست.
- این فرق می‌کنه! - خفه شو.
تو خفه شو!
همسایه‌هام صدامونو می‌شنون! خفه شو!
همسایه‌هات به تخمم هم نیستن!
چرا همیشه تو فکر بقیه‌ای؟
به تو چه که اونا درباره‌ت چی می‌گن؟
چرا...؟
تو یه عوضیِ تمام‌عیاری.
یه آشغالِ عوضی، همینی که هستی.
نمی‌تونم اینو تحمل کنم.
باشه، طوری نیست.
طوری نیست. بیا اینجا.
درست می‌شه.
همیشه کنارتم.
هان؟
نمی‌فهمم چرا باهام می‌سازی.
هی، نگام کن.
بهم نگاه کن.
به‌خاطر اینه که برام مهمی، چون ازت خوشم میاد.
و دلم می‌خواد همه چی رو با تو داشته باشم.
هان؟
یادت نره، تو واسم آبجو می‌خری.
می‌تونستم بهش بگم.
ولی نگفتم.
می‌دونم.
ممنون.
دیدی؟
گاهی اونقدرا هم که فکر می‌کنی آدمِ عوضی‌ای نیستم.
بهت قول می‌دم درستش کنم.
می‌دونم.
می‌دونم درستش می‌کنی.
رو؟
سلام، الی.
چه خبر؟
چی انقدر واجبه؟
قهوه درست کردم. بدون کافئین.
چطور پیش رفت؟
خوب بود.
ویتنی زنده موند.
چی؟
و تونستم ثابت کنم
رابطه‌ی بین تربیت و بیان ژنتیکی رو.
- خبر فوق‌العاده‌ایه. - آره.
خب، توی لوسمی میلوئیدی که...
...با رتروویروس توی موش‌ها ایجاد شده.
شوخی می‌کنی، الیا. تبریک می‌گم.
داری سرطان رو درمون می‌کنی.
دکتر گرین درباره‌ی پایان‌نامه‌ت چی گفت؟
چی می‌خواستی بهم بگی؟
نمی‌دونی؟
به اون چیزی که چند هفته پیش درباره‌ش حرف زدیم فکر کردم.
می‌خوای درباره‌ی چی حرف بزنی؟
من...
چرا داری عجیب رفتار می‌کنی؟
عجیب رفتار نمی‌کنم، الی.
فقط مطمئنم که دیگه وقتشه.
برای اون چیزی که تو می‌خوای.
برای اون چیزی که من می‌خوام.
و چیزی که واقعاً به نفع هردومونه.
این‌طور فکر نمی‌کنی؟
اوم‌هوم.
فکر کنم بهتره دیگه حاشیه نریم.
و...
با من ازدواج می‌کنی؟
- رو! - الی.
بیا اینجا، عزیزم.
چرا با من این کارو کردی؟
- می‌خوای یا نه؟ - می‌خوام.
این رو کجا بذارم؟ نمی‌دونم!
بیا اینجا.
دوستت دارم.
همه چی درست می‌شه.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez