« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
بچگی‌هام تو انگلیس،
زیر سایه‌ی جنگ جهانی دوم زندگی می‌کردیم.
پدر و مادرها و پدربزرگ و مادربزرگ‌هامون
دو تا جنگ جهانی رو از سر گذرونده بودن.
و آخرای جنگ جهانی دوم،
یه حسِ امیدِ عجیبی نسبت به آینده راه افتاده بود.
تو لندن،
پُر از ساختمون‌های مخروبه بود
و چاله‌های انفجار و...
منظورم اینه که، قشنگ یه منطقه‌ی جنگ‌زده بود.
هنوز جیره‌بندی بود. یادمه
تخم‌مرغ و شیر و کره و این‌جور چیزها رو
با یه دفترچه‌ی کوپن می‌گرفتیم.
مردم داشتن خودشون رو جمع و جور می‌کردن.
بیرون لندن، تو وست‌میدلندز،
یه زندگیِ پساجنگی، یه جورایی حومه‌نشینیِ
ساکت و خلوت بود.
واسه همین آمریکا رویای من بود...
...چون یه دنیای کاملاً متفاوت بود
با اون دنیایی که ما توش بودیم.
داشتم به این راک اند رولِ معرکه گوش می‌دادم
که از آمریکا می‌اومد.
و همه‌ی این نوازندگی‌های گیتار الکتریک رو می‌شنیدی.
یعنی انگار واقعاً داشت از مریخ می‌اومد،
با اینکه از ممفیس می‌اومد.
ولی اینجا تو بریتانیا، گیر یه مشت نوازنده افتاده بودیم
که خیلی پاستوریزه و بی‌خطر بودن،
تا اینکه یه اعجوبه به اسم «لانی دانیگان» سر و کله‌اش پیدا شد.
بدجوری محوش شده بودم،
از اینکه می‌دیدم «لانی دانیگان» چطوری نوازندگی می‌کنه.
مثل یه دریچه به یه دنیای دیگه بود.
یه جور دسترسی بهم می‌داد،
به اون آزادی‌ای که تا حالا تو کل انگلیس لنگه‌اش رو ندیده بودیم.
بترکون، جیمی!
خلاصه، یه روز اومدم مدرسه و دیدم...
این یارو وسط زمین چمن وایساده
و یه عالمه آدم هم ریختن دورش.
اسمش «راد وایات» بود،
و داشت آهنگ‌های «لانی دانیگان» رو
با یه گیتار آکوستیک می‌زد.
رفتم جلو و بهش گفتم: «منم یکی از اینا تو خونه دارم.»
اونم گفت: «بیارش با خودت،
تا یادت بدم چطوری کوکش کنی.»
بعدش هم چندتا آکورد بهم یاد داد.
دیگه گیتار شده بود لنگه‌ دوقلوم، اصلاً ازم جدا نمی‌شد.
می‌دونی، قبل صبحانه می‌نشستم پاش
توی راه مدرسه هم دست از سرش برنمی‌داشتم.
می‌رفتم اونجا و می‌خواستم تمرین کنم،
اما ازم ضبطش می‌کردن
و آخر وقت بهم پسش می‌دادن.
بابام این‌طوری بود که،
«ببین، من زیاد از این بساط گیتار و این حرفا سر در نمیارم، ولی...
«پایه‌تم،
«به شرطی که از درس و مشقت نزنی.»
ولی مامانم خیلی پشتم بود
که ادامه بدم و یه گروه راه بندازم،
واقعاً بهم ایمان داشت.
یعنی، واقعاً قضیه جدی بود.
ننه بابام تو کار تئاتر و نمایش بودن.
مامانم با لباس شب آواز می‌خوند
و بابامم کمدین بود.
اون پیانو می‌زد.
واسه همین باهاشون این‌ور و اون‌ور می‌رفتم
به همه‌ی اون پایگاه‌ها،
جایی که واسه سربازا برنامه اجرا می‌کردن.
و اونجا بود که گروه‌های بین‌المللی یکی بعد از دیگری می‌اومدن رو سن.
آکاردئون‌زن‌ها و بنجوزن‌ها.
منم همه‌ی اینا رو تو خودم جذب می‌کردم.
خلاصه من از همون سنتِ موسیقی می‌اومدم.
و همه‌ی اینا شد زیربنایِ
هر کاری که بعداً تو زندگیم کردم.
من تو «وست میدلندز» بزرگ شدم.
رگ و ریشه‌ی پدریم مال اونجاست،
و خونواده‌ی مادریم هم از کولی‌های «رومانی»‌ان.
بچگی‌م خیلی لای پنبه گذشت،
تا اینکه ننه بابام فرستادنم... یه مدرسه بزرگ توی یه شهر درندشت.
درس خوندم که یه حسابدار خبره بشم.
یعنی راستشو بخوای، با خیلی از اتفاقاتی که تو مدرسه می‌افتاد حال می‌کردم،
اما وقتی سر و کله‌ی "لیتل ریچارد" پیدا شد،
انقدر تحریک‌کننده و همه‌جانبه بود،
و انقدر هیپنوتیزم‌کننده،
که انگار بقیه‌ی چیزها رو کلاً شست و برد.
اونجا بود که فهمیدم تمام چیزی که از زندگی می‌خوام، خوندنه.
یعنی، تهِ خط همین بود.
سوزنه رفته بود تو رگ. واسه همیشه.
خب، من جان بونهام هستم.
از بچگی همیشه عشقِ در آوردن صداهای درام بودم.
ده سالم بود که اولین ستِ درامم رو گرفتم.
و رفتیم یه فیلم از "جین کروپا" دیدیم،
و واقعاً معرکه بود.
این بالا، توی منطقه‌ی میدلندز،
می‌دونی، من صفحه‌های موسیقی کاملاً متفاوتی می‌خریدم.
اون زمان "جانی کید و پایریتس" خیلی روم تأثیر گذاشتن.
صداشون از تو تمامِ دستگاه‌های جوک‌باکس می‌اومد.
معلومه دیگه، اونا از اون بلندگوهای غول‌آسای ۱۵ اینچی داشتن.
تنها چیزی که می‌تونستی بشنوی، صدای بیس بود.
اونو شنیدم و با خودم گفتم:
«این همون صداییه که واقعاً دلم می‌خواد در بیارم.»
وقتی به بابام گفتم، بهم گفت:
«گیتار بیس فقط یه سازِ تفننی و الکیه.»
«و دو سال دیگه، دیگه هیچ‌کی حتی اسمش رو هم نمی‌شنوه.»
«برو یه ساکسیفون بخر، نونت همیشه تو روغنه، همیشه برات کار هست.»
منم گفتم: «نه بابا، من گیتار بیس می‌خوام.»
تمرین کردنم رو که شنید، گفت: «باید با من بیای.»
«فقط کافیه حواست به دست چپ من باشه.»
رو پیانو. خلاصه...
همه آهنگ‌های استاندارد رو از همون‌جا یاد گرفتم.
یه گروه کوچیک راه انداخته بودم.
تو کلوپ جوونا برنامه اجرا می‌کردیم.
با اون کشیش جوون و زرنگ‌شون هم‌کلام شدم.
بهم گفت: «خیلی دلمون می‌خواد یه ارگ‌زن داشته باشیم.»
گفتم: «خب، اگه بخواید من می‌تونم براتون ارگ بزنم.»
همین‌جوری یه چیزی پروندم. اونم گفت: «آره، باشه.»
تو موسیقی کلیسا، باید بداهه‌نوازی کنی.
اما چون کلاً تو نت‌خوانی تعریفی نداشتم،
همه‌چیز رو از خودم در می‌آوردم و می‌زدم.
سرودهای مذهبی رو یاد گرفتم.
می‌تونستم بفهمم ریتم سرودها چطوریه.
آدم مذهبی‌ای نیستم، ولی کاسبی خوبی بود.
ردیفه؟ کشیش خیلی باحالی هم بود.
این‌طوری شد که تو ۱۴ سالگی شدم ارگ‌زن و رهبر گروه کُر.
که سالی ۲۵ پوند بهم می‌دادن، که واسه خودش مبلغ دندان‌گیری بود،
با همون هم یه گیتار بیس فندر خریدم.
پنجشنبه‌شب‌ها می‌رفتم واسه همنوازی
تو کلاب مارکی.
یه مدتی که این کار رو کردم،
یه گروهی به اسم «کارتر-لوئیس و جنوبی‌ها»
اومدن سراغم و ازم پرسیدن
که دلم می‌خواد توی صفحه‌شون ساز بزنم یا نه.
گفتم: «آره، حتماً. به نظر خیلی مشتی میاد.»
خلاصه با دم و دستگاهم راه افتادم.
پدالِ پاییِ «دی‌آرموند» و آمپلی‌فایر
و اون گیتارِ «گیبسون لس‌ پاولِ» نونووارم.
بچه‌های گروه می‌گفتن:
«خب، واسه تکنوازی یه چیزی از خودت دربیار.»
همون دورِ دومِ تمرین، من تیکه‌ی خودم رو ردیف کرده بودم.
لابد خبرش همه‌جا چو افتاده بوده
درباره‌ی این گیتاریستِ جوون،
چون کم‌کم واسه پروژه‌هایِ استودیوییِ بیشتری بهم زنگ می‌زدن.
وقتی وارد این دنیایِ نوازندگیِ حرفه‌ای شدم،
من حدوداً هفت سالی از بقیه جوون‌تر بودم.
و اونا بینِ قدیمی‌ها و استخون‌خردکرده‌ها،
یا حتی نسلِ فعلی،
کسی رو نداشتن که واقعاً تمامِ اون سبک‌ها
و الگوهایی که گروه‌هایِ جوون داشتن رو بشناسه.
واسه همین، خب معلومه که من همه‌شون رو فوتِ آب بودم،
حالا چه آراندبی بود، چه بلوز،
یا راک، هر کوفتی که بود.
همه داشتن این صفحه‌ها رو
که در اصل از اون‌ور می‌اومد، جمع می‌کردن.
شایدم با کشتی‌های تجاری آمریکایی.
موجِ سبکِ «آر‌ اند بی» حسابی راه افتاده بود.
رفتم سانی بوی ویلیامسون رو... توی جشنواره‌ی فولک بلوز آمریکا ببینم.
توی جشنواره‌ی «فولک بلوز» آمریکا.
تقریباً همون دورانی بود که داشتم سازدهنی یاد می‌گرفتم.
یه هجومِ خیره‌کننده و فوق‌العاده‌ بود،
از موسیقی‌ای که اصلاً نمی‌دونستیم از کجا اومده.
«سانی بوی» تقریباً همه‌چیزِ من بود،
کسی که واقعاً شد کلِ خونِ توی رگای موسیقیِ من.
اما توی شهرِ خودم، قهرمانِ خودمو داشتم،
که اسمش «پری فاستر» بود.
یه بساطی راه انداخته بود به اسمِ «دلتا بلوز بند».
و هر جوری که بود، یه راهی پیدا کردم تا با زبون‌بازی خودمو...
توی این گروه جا کنم.
حاضر بودم «ماد» باشم یا «راکر»...
یا «بیت‌نیک» یا هر کوفتِ دیگه‌ای، فقط به شرطی که بتونم بخونم...
و نگاه‌ها رو به سمتِ خودم بکشم،
فقط می‌خواستم یه جوری خودمو تو دلِ کار جا کنم.
اون موقع‌ها هم ساز می‌زدم و هم سرِ کار می‌رفتم.
بیشتر با پدرم توی کارِ ساخت‌وساز بودم.
اون زمان واسه خودمون بنای درست‌وحسابی‌ای بودیم.
اما خب، کم‌کم کارِ ساختمون کم شد...
و موسیقی بیشتر؛ می‌دونی دیگه، انگار روالِ کار همینه.
مدرسه رو ول کردیم و گروه‌های کوچیک راه انداختیم،
و کارایی مثل این.
همین دور و برا برنامه اجرا می‌کردیم و از این جور کارا.
می‌دونی، اون موقع‌ها موسیقی «سول» خیلی رو من تأثیر داشت.
«جیمز براون» یکی از محبوب‌ترین‌هام بود،
چون، می‌دونی، صدای درامزش اصلاً معرکه بود.
با خودم گفتم، «باید همین صدا رو دربیارم.»
۱۶ سالم که بود،
رفتم اجرای یه گروه رو ببینم که رابرت توش می‌خوند.
کنسرت خیلی ردیف پیش رفت، چون اون لعنتی کارش حرف نداشت.
میونِ تماشاچی‌هایی که داشتن می‌دیدن،
یه یارویِ کله‌گنده و باجذبه بود که یه دوست‌دخترِ جیگر هم همراهش بود.
بعدِ اجرا اومد خِرم رو چسبید و بهم گفت،
«خب، کارت بدک نیست،
«ولی اگه یه درامرِ درست‌وحسابی پشتت باشه، خیلی بهتر می‌شی.»
با خودم گفتم، «یا خدا. باز شروع شد.»
اولین باری که با هم ساز زدیم،
حدوداً ۱۶ سالمون بود.
واقعاً عالی بود.
«جان» معرکه بود.
واقعاً یه درامرِ کله‌خر و خفن بود.
با تعجبِ تمام فقط بر و بر نگاهش می‌کردم.
اصلاً فوق‌العاده بود.
ولی به هرحال رقابت توی کارهای محلی خیلی سنگین بود.
یه مدتی رو می‌زدی به جاده واسه تور و این حرف‌ها،
و همه چی ردیف و گل و بلبل بود،
بعد یهو، نه دیگه خبری از اجرا بود، نه پول.
برگشتی به همون‌جایی که ازش شروع کردی، می‌دونی که.
یه بار، داشتیم بنزین تموم می‌کردیم
و مجبور شدم از یه ماشین دیگه بنزین بکشم
و وسط شب پلیس مچم رو گرفت،
در حالی که داشتم با یه تیکه شیلنگ توی گالن بنزین می‌مکیدم.
و اون هم اون عقب نشسته بود و می‌لرزید،
با خودش می‌گفت: "پت چه غلطی قراره بکنه؟"
پت زنش شد، و همیشه می‌گفت:
"حق نداری با اون پلنتی بپری.
"اون یه فاجعه‌ی تمام‌عیاره."
۱۶ سالم بود که مدرسه رو ول کردم.
توی بیشتر امتحان‌هام رد شدم
چون کلِ شب رو توی یه کلوبی داشتم ساز می‌زدم
اونم درست شبِ امتحان نهایی‌م.
و بابام می‌گفت:
"خب، می‌تونم برات یه کار دفتری یه جایی جور کنم."
"نه، نه. یه گروه پیدا می‌کنم بابا. یه گروه پیدا می‌کنم."
خلاصه، یه جایی توی لندن بود
به اسم خیابون آرچر.
و هر دوشنبه صبح،
همه‌ی نوازنده‌های محلی واسه کار اونجا جمع می‌شدن.
منم بچه بودم و می‌رفتم اونجا.
هر دوشنبه صبح، اونجا پلاس بودم.
و کم‌کم با گروه‌های مختلف قرارداد می‌بستم
و وارد دنیای نوازندگی شدم.
اینم از جیمی پیج با گیتار الکتریکش.
این لس‌پال منه، «زیبای سیاه» من.
و این همون گیتاری بود که...
بیشتر جلسات ضبطم رو باهاش راه انداختم.
خب، اینم از این. داریم می‌ریم ببینیم...
قراره با چه کوفتی روی اون پایه نُت روبرو بشم.
راستش اون روزا، جلسات ضبط خیلی حال می‌داد.
اوایل که شروع کردم، کارم به جایی رسید که کلی برنامه اجرا کردم...
اونم همراه با جیمی.
جلسه ضبط «گلدفینگر» توی «اَبی رود» بود.
من و جیمی توی بخش ریتم بودیم.
یه ارکستر کامل اونجا بود...
و البته شرلی بسی.
عجب ابهتی داشت... فقط بودن توی اون فضا...
آخه می‌دونی، من اون موقع هنوز یه بچه بودم.
با خودم می‌گفتم: «پشمام، این خودِ شرلی بسیه.»
موقع نواختن، قشنگ می‌دیدی‌ش.
سنگ تموم گذاشت.
همین‌طوری. تماشاش واقعاً کیف داشت.
این استودیوها با یه انضباط بی‌رحمانه‌ای کار می‌کردن.
نباید اون خری می‌بودی که گند می‌زنه...
و باعث می‌شه کار به اضافه‌کاری بکشه.
معلومه دیگه، اگه سوتی می‌دادی...
دیگه ریختت رو هم نمی‌دیدن.
یه دفترچه یادداشت جیبی بود، مثل این،
که همیشه با خودم اینور اونور می‌بردمش.
تو جلسات ضبط با رولینگ استونز ساز زدم،
دیوید بویی، پتولا کلارک...
تو آلبوم‌های گروه کینکس بودم.
اولین آلبوم گروه هو (The Who).
منظورم اینه که تو هر زمینه‌ای که فکر کنی دست داشتم.
ولی با بیتلز هیچ کاری نکردم.
با داناوان کلی کار انجام دادم
و واقعاً از کار کردن باهاش لذت بردم.
میکی ماست هم تهیه‌کننده‌اش بود.
این جلسات عالی بودن چون می‌تونستم تماشا کنم
و می‌تونستم درباره چیزای مختلف سوال بپرسم،
و واقعاً هم همین کار رو می‌کردم.
کارم شده بود این که از مهندسای صدا بپرسم
که فلان افکت‌ها چطوری ساخته می‌شن، مثل اکو نواری و ریورب.
و می‌شد دید که چطوری میکروفون‌گذاری می‌کنن
سازهای مختلف رو.
و در واقع، این همون کاری بود که از دستم برمی‌اومد.
یه جورایی اجازه داشتم این کارا رو بکنم.
فقط این نبود، شانس این رو هم داشتم که سولو هم بزنم.
خلاصه که خوب بود.
رفتم پیش میکی ماست
و گفتم: «تنظیم‌کننده نمی‌خوای؟»
بهم گفت: «مگه تو...» گفتم: «آره، تنظیم هم انجام می‌دم.»
«آره، همیشه.» و...
راستش قبلاً واقعاً همچین کاری نکرده بودم.
ولی بابام همیشه بهم یاد داده بود هیچ‌وقت به کار نه نگم، خب؟
رابطه‌ی کاری خیلی ردیفی هم باهاش داشتم.
عادت داشت با اون رولزرویس زردش... از اون‌جا رد بشه...
...و یه صفحه‌ی دمو بندازه تو صندوق پستیم.
روش نوشته بود: «خودت می‌دونی چی می‌خوایم. امروز جمعه‌ست.» همین و بس.
هفت روزِ هفته، کلِ روز رو داشتم تو استودیوها بیس می‌زدم.
واسه همین مجبور بودم شب‌ها تنظیم‌ها رو بنویسم.
بعدشم ساعت ۹ صبح...
می‌رفتم سرِ ضبط و آهنگ‌ها رو اجرا می‌کردم.
تمام تنظیم‌های «هرمنز هرمیتس» کار من بود،
و همین‌طور «دانووان»،
و با «لولو» هم کلی سر و کله زدم.
چون کلِ تنظیم‌هاش رو من انجام می‌دادم،
اونم در کنار «میکی ماست».
حتی تو کارهای سینمایی هم باهاش بودم،
مثل فیلم «تقدیم با عشق»، که تو آمریکا حسابی گل کرد.
این دیگه تهِ تهِ بیزنس موسیقی حساب می‌شد.
بابام بدجوری افتخار می‌کرد،
وقتی آدمایی که می‌شناخت و قبولشون داشت،
می‌اومدن... «اون‌روز "جان" رو فلان‌جا سرِ ضبط دیدم،
«پسرش کارش درسته. خیلی وارده، می‌دونی که.»
و...
حسابی به خودش می‌بالید.
اون دوران توی کلی باندهای موسیقیِ مختلف ساز می‌زدم.
و چند باری هم تو استودیوهای ضبط ماجراجویی کردم.
اما ننه بابام اصلاً از این کارا خوششون نمی‌اومد.
راستش، وقتی اولین تِرکم رو واسه سی‌بی‌اس ضبط کردم،
اونا اصلاً روحشون هم خبر نداشت، چون من...
سرِ دوراهیِ موندن تو دنیای...
درس و مشق و...
گذروندنِ دوره‌ی کارآموزی...
به عنوان یه حسابدار رسمی یا...
زدن به دلِ دنیا و دنبالِ کار رفتن، گیر کرده بودم.
منم زدم به جاده.
با همه خداحافظی کردم و رفتم.
می‌دونستم خواننده‌هایی هستن که از من قَدَرترن،
ولی من فقط اون وسط داشتم واسه خودم شانس امتحان می‌کردم.
ردا می‌پوشیدم، صورتم رو رنگ می‌کردم، زنگوله می‌بستم و بساطِ عود و این حرفا...
...فقط...
رابرت بیشتر از هر کدوم از رفیقای دیگه‌م که اینجا دارم،
تو دردسر و شرّ و ور می‌افتاد، می‌فهمی که چی می‌گم.
خیلی مسخره‌ست، می‌دونی.
جان اومد بهم گفت: «خب، این بساط چیه دیگه؟»
منم گفتم: «آره، حق با توئه. واقعاً اینا واسه چیه؟»
آخرای سال ۶۷ بود.
دوباره دور هم جمع شدیم
و ساز زدنمون به طرز خیره‌کننده‌ای عالی پیش رفت.
اینطوری شد که گروه «بند آو جوی» رو راه انداختیم.
می‌خواستیم موسیقی بلوز رو با سایکدلیک قاطی کنیم.
ما می‌خواستیم بخشی از اون جنبشِ بزرگ باشیم.
توی کلوپ "فرانک فریمن" اجرا داشتیم.
توی "میدل اِرثِ" لندن ساز می‌زدیم.
رفتیم سمت "تین پَن اَلی" و آهنگ "مِموری لِین" رو ضبط کردیم،
که اولین ماجراجوییِ من توی آهنگ‌سازی بود.
متأسفانه هیچ‌وقت نشد پخشش کنیم.
خیلیا هم ازمون خوششون نمی‌اومد.
ولی خودمون با خودمون حال می‌کردیم.
پَت سرِ جان داد می‌کشید و می‌گفت:
"بهت گفته بودم دوروبرِ اون نپلک.
"اون تو رو به هیچ‌جا نمی‌رسونه."
این شد که راهشو کج کرد و با "تیم رُز" رفت
و آهنگای "آی گات اِ لونلی‌نِس" و "مورنینگ دیو" رو اجرا کرد.
واقعیتش اینه که اون موقع‌ها اوضاع همین‌جوری بود.
آخه اون موقع یه بچه داشتیم. واسه همین مجبور بودی بری توی یه گروهِ حرفه‌ای کار بگیری
تا یه قرون دوزار پول گیرت بیاد
که بشه باهاش یه جورایی زندگی رو چرخوند.
همه جا از چشم افتاده بودم.
اوضاع اون موقع‌ها واسم خیلی خیط بود.
یه چمدون قهوه‌ای داشتم و یه مشت پنی‌سیلین،
آواره و بی‌خانمان بودم. جایی واسه زندگی نداشتم.
واسه همین من...
با یه گروه به اسم "آبس-توییدل" یه اجرا گرفتم.
کاملاً قبولم کرده بودن
توی دنیایِ نوازنده‌های استودیویی.
داشتم همون کارایی رو می‌کردم که همه‌ی...
پیش‌کسوت‌های واقعی اون موقع که من وارد شدم، انجام می‌دادن.
مثلاً موزاک.
موزاک همون چیزیه که بهش می‌گن، موسیقی آسانسوری.
می‌دونی چی می‌گم؟
خیلی خیلی سخته که
یه جلسه‌ی ضبط موزاک داشته باشی،
چون یه طومار موسیقی جلوته
و هی باید ورق بزنی و بزنی،
و باز ورق بزنی و بزنی.
اینکه بخوای واقعاً تا نیمه راه رو بری
بدون اینکه حالت به‌هم بخوره، خودش یه معجزه بود.
واسه همین فهمیدم
که دیگه وقتشه یه جورایی از اون فضا بیام بیرون.
همه‌ی رفیقام، مثل اریک و جف، همه‌شون توی گروه بودن
و حسابی بهشون خوش می‌گذشت.
با خودم گفتم: «من کلی هنر دارم
که واقعاً می‌خوام رو کنم.»
و جف بک گفت:
«خیلی عالی می‌شه اگه بیای توی گروه یاردبردز.»
اون موقع بود که فکر کردم: «اگه فرصتشو داشتی،
واقعاً دلت می‌خواست چطوری ساز بزنی؟»
«خیلی خب. انجامش بده. همین حالا. این همون فرصتیه که منتظرش بودی.»
رفتن توی یاردبردز با جف،
مثل تور رفتن با یه رفیق بود.
و خلاصه، داشتیم حسابی صفا می‌کردیم.
اما وسطای تورِ آمریکا،
باند رو ول کرد و رفت، منم بدجوری کپ کرده بودم.
ولی خب، یه فرصت شد تا یه مسیرِ کاملاً جدید رو امتحان کنم.
اینطوری شد که خودم شدم نوازنده اولِ گیتار.
دیگه هیچ‌کی محلِ سگ هم به «یاردبِردز» نمی‌داد،
اونم اینجا، توی خودِ انگلیس.
واسه همین شروع کردیم به جمع کردنِ طرفدارای زیرزمینی
توی آمریکا.
خیلی حال می‌داد، اصلاً یه وضعی بود،
تازه داشتیم با حال و هوای موسیقیِ «وست‌کوست» رفیق می‌شدیم.
اما گیرِ «میکی ماست» افتاده بودیم،
که تهیه‌کننده‌مون بود،
بخاطر همین مجبور بودیم یه مُشت تک‌آهنگِ مزخرف ضبط کنیم
واسه رادیوهای AM، همون رادیو پاپیا،
منم دیگه اصلاً تو نَخِ تک‌آهنگ ساختن نبودم.
وقتی آمریکا بودم
و دیدم که رادیوهای زیرزمینیِ FM دارن جون می‌گیرن،
همونایی که کلِ یه طرفِ آلبوم رو پخش می‌کردن...
می‌دونستم که راهِ درست برای آینده همینه.
برنامه‌ام همین بود.
که آلبومایی بسازم که پخش بشن،
کلِ یه طرفِ صفحه، توی ایستگاه‌های FM.
این صدای جدید برای «یاردبِردز» رو
از قبل توی سرم ردیف کرده بودم.
از قبل دقیقاً می‌دونستم از نظر نوازندگی گیتار می‌خوام چیکار کنم،
واسه اون چیزای جدیدی که تو سرم بود،
مثل آهنگ «گیج و منگ»،
که از «جیک هلمز» الهام گرفته شده بود.
اون گیتار رو «جف بک» بهم داده بود.
خودم رنگش کردم. به اون گیتار قداست دادم.
این همون گیتاریه که تا تهِ خط باهامه،
مثل «اکس‌کالیبور»، همون شمشیر افسانه‌ای.
تو لس‌آنجلس رفتم پیش یه فال‌گیر.
کف‌بینه بهم گفت:
«به‌زودی یه تصمیمی می‌گیری
که کلاً مسیر زندگیت رو عوض می‌کنه.»
کلاً دو سه روز بعدِ اون فال‌گیری، یه جلسه‌ای جور شد،
که بقیه اعضای گروه گفتن:
«دیگه تمومه. می‌خوایم کرکره رو بکشیم پایین.»
خدایی شوکه شدم.
بلافاصله با خودم گفتم: «خوب، حالا دیگه می‌دونم باید چیکار کنم.
می‌خوام گروهِ خودم رو راه بندازم،
و دقیقاً هم می‌دونم می‌خوام باهاش چه غلطی بکنم.»
فقط باید یه خواننده کله‌گنده پیدا می‌کردم.
یه خواننده‌ای بود به اسم «تری رید».
بدجور چشمم رو گرفته بود
و با خودم گفتم: «خودِ خودشه، می‌رم سراغش.»
از «پیتر گرنت» خواستم آمار «تری رید» رو برام دربیاره.
«پیتر گرنت» مدیر برنامه‌های گروه «یاردبردز» بود.
دمش گرم، واقعاً بهم ایمان داشت.
قضیه اینه که وقتی گروه‌ «یاردبردز» از هم پاشید،
گفتم: «خب، می‌خوام یه گروه جدید راه بندازم.»
اونم پای کار بود. می‌دونی؟ گفت «عالیه»، می‌فهمی چی می‌گم؟
و گفت «هر کمکی از دستم بربیاد دریغ نمی‌کنم.»
پیتر گرنت و میکی ماست توی یه دفتر کار می‌کردن،
دوتا میز داشتن،
که تقریباً روبروی همدیگه اون‌ورِ اتاق بود.
بعدش چیزی که شنیدم این بود:
«بدبختانه تری رید برای اجرای تک‌نفره قرارداد بسته،
اونم با میکی ماست.»
و منم... «جدی؟»
- داغِ داغه؟ - آره، آمارشو دارم.
- واسه تو. - ردیفه.
با خودم گفتم: «پسر، این دیگه تهِ بی‌رحمیه.»
اما با این حال، تری رید پیشنهاد داد
یه خواننده اهل «میدلندز» که توی یه گروه به اسم «آبس-تویدل» بود رو ببینیم.
و من با خودم فکر کردم،
«چه اسم عجیبی. یه جوریه.»
اون و پیتر گرنت اومدن که منو زیر نظر بگیرن.
ازم پرسید می‌دونم رابرت پلنت رو کجا می‌شه پیدا کرد؟
منم گفتم: «آره، همین‌جا روبروت وایساده.»
داشت یه سری آوازهای بداهه فوق‌العاده می‌خوند
و به نظرم واقعاً معرکه بودن.
واسه همین دعوتش کردم خونه‌م.
متأسفانه هنوز جایی واسه زندگی نداشتم.
واسه همین چمدونم رو برداشتم و با قطار رفتم پنگ‌بورن
و درِ یه خونه دیگه رو زدم.
آره. خیلی با هم چفت شده بودیم.
داشت یه جورایی بین صفحه‌هام می‌گشت...
«این یکی رو دارم.» می‌دونی چی می‌گم؟
و نسخه «جوان بائز» رو براش گذاشتم
از آهنگ «عزیزم، دارم ترکت می‌کنم»
و گفتم: «خب، اگه بتونی اون نت‌های بالا رو بخونی،
«یه تنظیم دارم که قشنگ باهاش جفت‌وجور می‌شه.»
و واقعاً، واقعاً مثل چرخ‌دنده تو هم چفت شدن.
معرکه بود.
محشر آواز می‌خوند.
می‌فهمیدیم که یه خبرایی تو راهه.
می‌تونستم این حس و حال رو دور و برم حس کنم.
گیتار زدنِ جیمی فوق‌العاده بود. خیره‌کننده بود.
بعد جیمی بهم گفت:
«خب، یه درامر واسه این کار در نظر گرفتیم.»
و قبل از اینکه حرفش رو ادامه بده، گفتم: «یه لحظه صبر کن.
«هیچ درامری تو این کره خاکی نیست
«که بشه با جان بونهام مقایسه‌ش کرد.
«اون بی‌نظیره.»
داشت با «تیم رز» می‌نواخت.
جیمی گفت: «خب، اگه این‌طوریه،
«بزن بریم ببینیمش.»
بهش گفتم: «جان، باید نوازندگی جیمی رو بشنوی.»
«کارش حرف نداره.» جان گفت: «عمراً.»
بهش گفتم: «مگه خل شدی؟»
«نمی‌خوای که وقتتو با این کارا تلف کنی، فولک الکتریک بزنی.»
«بیا با من.» گفت: «پت منو تیکه‌تیکه می‌کنه.»
«این حرفو نزن.»
گفتم: «خودم با پت و مامانت حرف می‌زنم.»
زنم، مو، یه جا خونده بود که «جیمی داره یه گروه راه می‌ندازه.»
«باید یه زنگی بهش بزنی.»
«ببین نوازنده گیتار بیس نمی‌خواد؟»
مثلاً گفتم: «نه، نمی‌تونم...»
«این کارو دارم، اون کارو دارم.»
«اینا هستن... آلبوما هستن...»
اون گفت: «نه.» پاشو کرد تو یه کفش.
«لطفاً یه زنگ بهش بزن.» منم زنگ زدم.
و گفتم: «سلام جیم. شنیدم داری یه باند ردیف می‌کنی.»
گفت: «آره، آره.»
گفتم: «نوازنده بیس نمی‌خوای؟»
گفت: «خب، راستش آره.»
«ولی یه مشکلی هست.» گفتم: «چه مشکلی؟»
گفت: «خب، درامر داره با تیم رُز ساز می‌زنه»
«و هفته‌ای ۴۰ پوند می‌گیره. می‌تونیم رو دستش بلند شیم؟»
خلاصه تصمیم گرفتیم که آره، لابد می‌تونیم.
پیتر گرانت تونست یه جای تمرین دو ساعته
توی خیابون جرارد ردیف کنه.
خلاصه همه‌مون رسیدیم اونجا و منم وسایلمو چیده بودم.
جان پاول جونز هم با کل دم و دستگاهِ نوازندگیش اونجا بود،
و جان هم درامزش رو آورده بود.
واقعاً تا چشم کار می‌کرد فقط آمپلی‌فایر چیده بودن
و ما هم یکیشو ورداشتیم و...
«سلام، چطوری؟» «ردیفه.» می‌دونی که؟
«من فلانی‌ام. اونم فلان‌کسه.»
واقعاً دیدنِ جان پاول و جیمی خیلی عجیب و غریب بود.
می‌دونی، با اون سابقه‌ای که من داشتم،
یه جورایی فکر می‌کردم همش شوخیه،
که برام تلگراف و اینا می‌فرستادن، می‌فهمی که.
شانس اینو داشتم که یکی از اعضای «یاردبردز» بشم.
مثل یه هدیه از غیب بود، مگه نه؟
گفتم اولین قطعه‌ای که می‌خوام اجرا کنیم
آهنگ Train Kept A-Rollinـه.
Train Kept A-Rollin. «بلدیش؟»
گفتم: «نه.» اونم گفت: «خب، یه ۱۲ میزانیه.»
«این ریف رو داره.» «اوکی، بشمار بریم.»
و همون شد.
و یهو اتاق منفجر شد.
همین‌طور می‌زدیم و وسطش تکنوازی می‌کردیم
و باقی قضایا، رابرت هم داشت بداهه می‌خوند.
تا حالا همچین چیزی به عمرم نشنیده بودم.
منتظر یه خواننده «سولِ» خفن و باکلاس بودم
ولی با یه روانی طرف شدم که فقط جیغ می‌کشید
با اون صدای معرکه‌ش و اون گستره‌ی صوتی فوق‌العاده‌ش.
می‌دونی، با خودم گفتم: «اون بالا داری چه غلطی می‌کنی؟»
«پسر، خودت رو داغون می‌کنی.»
خیلی کوبنده بود، چون به نظر می‌رسید...
همون چیزیه که کل عمرم منتظرش بودم.
راستش خیلی خجالتی بودم.
تو یه همچین موقعیتی، بهترین کار اینه که...
زیاد حرف نزنی و فقط سفت و سخت به کارت بچسبی...
و یه جورایی از همه چی سر دربیاری، همچین چیزی.
خب، چون من نوازنده بیس بودم،
اونم لابد داشت به همین فکر می‌کرد،
می‌دونی، آخه بخش ریتم...
واقعاً موجودات خیلی حساسی هستن...
فقط لازم بود بدونم که می‌تونیم با هم مچ بشیم یا نه.
اولین باری که با هم زدیم، می‌دونی،
قشنگ معلوم بود که قراره یه گروه خفن بشیم.
می‌دونی، بدون اینکه بخوایم الکی پز بدیم یا خودنمایی کنیم.
ولی من هستم.
محشر بود.
وقتی بالاخره کار تموم شد، کاملاً ایمان داشتم...
که همه می‌دونستن این تجربه، زندگیشون رو زیر و رو می‌کنه.
و فکر کنم اونقدر انرژی جنبشی تو فضا بود،
اونقدر انرژی که لازم بود واسه همه تخلیه بشه.
«بیا ببریمش مرحله بعد...»
«بیا ببریمش پانگ‌بورن.»
پنگ‌بورن لبِ رودخونه تیمزه.
یادمه اولین باری که چشمم به این خونه‌قایقی خورد،
پیش خودم گفتم: «آخرشه، جادویِ خالصه.»
فاز و حالِ خیلی خوبی داشت.
قشنگ یه کانونِ خلاقیت بود واسه خودش.
این همون خونه‌ایه که توش زندگی می‌کردم،
از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰.
اولِ کار رفتیم طبقه بالای خونه بساط کردیم.
اون بالا، همون‌جا که پنجره‌ها هستن،
یه اتاقِ نسبتاً گُنده هست،
که اون‌جا تمرین می‌کردیم.
ویویِ رودخونه رو داشتیم. معرکه بود.
تازه داشتیم با هم جفت‌وجور می‌شدیم
و حسابی جون می‌کندیم.
اهلِ لش‌بازی و تنبلی نبودیم.
دنبال این نبودیم که خودمونو تو تلویزیون نشون بدیم.
همه بدجوری تشنه‌یِ ساز زدن بودیم.
داشتیم رو آهنگ‌های آلبوم کار می‌کردیم،
و یه سری قطعاتِ دیگه رو هم اضافه کردیم
که لیستِ اجرا رو پر کنه.
چندین روز پشت‌سرهم تمرین می‌کردیم،
و صدا هم که وحشتناک بلند بود.
قشنگ صداش می‌پیچید. تا همین‌جا هم می‌رسید.
منتظر بودم یکی بیاد بکوبه به در
و شاکی بشه، ولی هیچ‌کی نیومد.
خیلی سریع با هم چفت شدیم
چون از قبل یه جورایی یه تور
واسه گروه «یاردبردز» ردیف شده بود،
که چند تا اجرای کوتاه توی اسکاندیناوی بود.
شانس ما بود که، بگو خب،
این توره جور شد و ما هم رفتیم تو کارش.
اینجوری می‌تونستیم بریم اونجا و از فرصتِ
ساز زدن جلوی ملت استفاده کنیم،
اونم دور از لندن و اون همه داستان و دم و دستگاه.
خلاصه شال و کلاه کردیم سمت اسکاندیناوی
واسه اولین کنسرت‌مون به عنوان «یاردبردز».
سوار هواپیما شدیم،
من و جان هم کنار هم نشستیم
و سیگار دود می‌کردیم،
و خروار خروار ظروف نقره می‌دیدیم،
چاقو و چنگال‌هایی که جلوی رومون بود.
چیزایی که در حالت عادی پاتک می‌زدیم و می‌دزدیدیم
اونجا تا دلت بخواد ریخته بود.
حتی نمی‌شد همه‌شون رو توی ساک‌هامون بچپونیم
که بدون کمک کسی از هواپیما پیاده‌شون کنیم.
معرکه بود. همه‌چی ردیف بود.
مشروب، تونیک، ملت.
آدم‌هایی که مهربون و تو دل برو بودن.
تهویه مطبوع... خلاصه زدیم به چاک.
چون نمی‌شد... مگه کار دیگه‌ای هم می‌شد کرد؟
اون موقع دیگه نمی‌شد برگردی پیش مامانی.
وقتی به همکارام و آدمایی که برام کار می‌تراشیدن گفتم
که می‌خوام قید کارای پروژه‌ای رو بزنم،
و برم توی یه گروه راک‌اندرول،
همه گفتن: «خُلی؟ پاک مخ‌ت تاب برداشته.»
گیتار بیس، جان پل جونز.
جان پل جونز.
درامز، جان بانم.
گیتار الکتریک، جیمی پیج.
و خودم، رابرت پلنت.
آره! ردیفه!
ایول!
آره!
ایول!
راستش انقدر ردیف پیش رفت،
که می‌دونی، گروه شروع کرد به ساختن آلبوم
درست بعد از برگشتن از اسکاندیناوی.
اون موقع مگه چقدر بود دور هم بودیم؟ چی، یه ماه؟
چند هفته‌ای رو شب‌ها می‌رفتیم توی استودیو المپیک.
اولین باری که رفتیم تو ۲۵ سپتامبر بود
سال ۱۹۶۸.
«زمان حضور از ۱۱ شب به بعد.»
بریم برای ضبط.
درسته.
اونم گلین جانزه، گلین عزیز،
پشت میزِ کنترلِ «هلیوس» نشسته بود،
که اختصاصی واسه «المپیک استودیوز» ساخته شده بود،
و خودش داشت مهندسیِ صداش رو انجام می‌داد.
ضبطِ درام، برداشتِ اول.
جان، جیمی و جان پال
توی این جلسات خیلی بیشتر از من با هم چفت بودن،
چون داشتن آهنگ رو زنده ضبط می‌کردن.
باید همون‌جا توی استودیو کار رو در می‌آوردن.
هر برداشت، یه تیر بود و یه نشون.
واسه همین فضا بدجوری داغ و پرانرژی بود.
و منم فقط سعی می‌کردم خودم رو سوارِ کار کنم.
جان پال جونز خفن‌ترین نوازندگیِ بیس رو راه انداخت،
و از لحاظ موسیقی، واقعاً وزنه‌ای بود واسه خودش.
بدجوری عاشقِ جفت‌وپایِ راستِ «جان» بودم.
خیلی قبولش داشتم.
و همیشه سعی می‌کردم بیشتر به چشم بیارمش
و بهش جون بدم
و براش فضا باز کنم.
برداشتِ سه.
مثلاً داشتم یه ریف می‌زدم و یه نُت رو جا می‌انداختم
تا یهو یه چیزی از نوازندگیِ اون بزنه بیرون
و ریتم یه دفعه جون بگیره.
می‌خواستم هر چی تو چنته دارم رو کنم.
می‌خواستم گیتار آکوستیک بزنم،
گیتار پدال استیل زدم،
گیتار اسلاید می‌زدم، گیتار الکتریک هم همین‌طور.
دلم می‌خواست کلی بافت‌های مختلف
و حس و حال‌های متفاوت توش باشه که کل آلبوم
بتونه شنونده رو کاملاً میخکوب کنه
و ببردشون به یه فضایی که تا حالا توش نبودن.
کوکِ گیتار یه کوکِ معمولی نیست
توی قطعه‌ی «بلک مانتن ساید».
خیلی شبیه به کوکِ سیتاره.
جیمی و جان پل واقعاً تو اوجِ کارشون بودن.
توی اون‌قدر قطعه‌های موسیقیِ متنوعی ساز زده بودن
که هیچ جا نبود که نتونن
راحت از پسش بربیان.
واسه همین یه مجموعه‌ی معرکه از رنگ و حال‌وهوا بهمون داد
تا باهاشون حال کنیم.
جیمی آلبوم رو تهیه کرد.
که خیلی عالی بود، می‌دونی،
چون یه صدای متفاوتی داشت،
و منم ازش خوشم میاد.
کلی ایده واسه چیدمان میکروفون داشت
تا به اون فاصله برسه، قشنگ می‌دونست چی می‌خواد بشنوه.
یه سری چیزای خیلی پیچیده بود
که موقع میکس کردن اتفاق افتاد،
مثل اون اکوی معکوسی که توی «یو شوک می» میاد.
وقتی نوار رو برعکس می‌کنی و اکو رو روش می‌ذاری
و بعدش دوباره برِش می‌گردونی.
بعدش اون پژواکه رو می‌شنوی که برعکس برمی‌گرده.
داشتم از روی یه آهنگ نرم می‌رفتم رو اون یکی
و از این‌جور ترفندها،
تا وقتی ملت کل آلبوم رو گوش می‌دن،
همون‌طور که گفتم، قشنگ حواس آدم رو جمع می‌کرد.
خب، منظورم اینه که عالی بود. آره.
یه جفت از اون باندهای گنده الکترواستاتیک داشتم
توی پذیرایی خونه‌ام.
یه جوری بود که انگار رفتی تو شکمِ باندها.
عادت داشتم صداشو تا ته زیاد کنم.
اگه مایه آلبوم رو خودت جور کنی،
وضعیتت خیلی بهتره
تا اینکه بخوای با یه نوار دمو بری جلو.
پس اگه می‌فهمیدی داری چیکار می‌کنی،
منطقی بود که آلبوم رو تموم کنی
و بعدش بری واسه جوش دادن معامله.
برت برنز، اون تهیه‌کننده آمریکایی
توی آتلانتیک رکوردز حسابی برام بازارگرمی کرده بود.
وقتی سال ۱۹۶۴ منو برد اونجا،
و گفتم باید آتلانتیک رو نشونه بگیریم...
ما هم همین کار رو کردیم.
آره. آره. ما سهممونو انجام داده بودیم،
و جیمی و پیتر قرار بود بقیه رو
شیرفهم کنن که واقعاً بهش نیاز دارن.
جیمی انگار کلیدهای شروع یه امپراتوری دستش بود.
اونم با «پیتر» پاشد رفت نیویورک،
و از طریق اونا، رفتن که «جری وکسلر» رو ببینن.
آهنگ رو گذاشتیم، و عجب لحظه‌ی نابی بود
که واقعاً بتونیم پخشش کنیم، بدون توجه به اینکه اونا چی فکر می‌کنن،
که واقعاً آهنگ رو برای، می‌دونی، «جری وکسلر» بذاریم.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
«آتلانتیک» اجازه‌ی ریمیکس کردن هیچ‌چیزی رو نداشت.
عالی بود. کار تموم شده بود.
ترتیب آهنگا بی‌نقص بود. هیچ جای بحثی...
قطعاً قرار نبود هیچ تک‌آهنگی از توش بکشن بیرون.
چون قبلاً دیده بودم که چطور تک‌آهنگ‌ها
روحیه‌ی یه گروه رو از بین می‌برن،
نمی‌خواستم روحیه‌ی این گروه رو هم داغون کنه.
و من روی این موضوع تاکید کردم که: «ما گروهِ آلبوم هستیم.»
«ما اهل تک‌آهنگ نیستیم.»
ما تعیین‌کننده بودیم چون مالک آلبوم بودیم.
و اینم از من، در حال امضای قرارداد.
اونم از «پیتر»، که خیلی خفن افتاده.
عینِ کله‌گنده‌های مافیا شده.
«پیتر گرانت» و «جیمی» جوری ردیفش کرده بودن
که «آتلانتیک» اصلاً نتونه توی کار ما دخالت کنه.
اونا رفتن اونجا و گفتن: «ببین، تو این گروه رو می‌خوای،
«و ما هم موزیک رو بهت می‌دیم.» اما...
«پیتر گرانت» نمی‌ذاشت هیچ‌کدوم از مدیرای ضبط
حتی نزدیک استودیو بشن.
یا نزدیک گروه.
مث سگ ازش می‌ترسیدن، و این معرکه بود.
اینکه اون‌قدر آزادی داشته باشی... یعنی اصلاً سابقه نداشت.
به‌جای اینکه اسم «یاردبردز» رو نگه داریم،
گروه اون‌قدر جون گرفت که بتونه از صفر شروع کنه،
و تصمیم گرفتیم که اسم رو عوض کنیم.
«کیت مون» یه اسم پیشنهاد داد: «لد زپلین».
فکر کردم اسم فوق‌العاده‌ای بشه.
فکر کردم، «آره، عجب اسم مزخرفیه.
«هیچ‌کس این اسم تو ذهنش نمی‌مونه.»
ولی اسم بهتری به ذهنم نرسید،
پس شدیم همون «لد زپلین».
خلاصه، یهو دیدم هم بابا شدم و هم چیزی نمونده بود که متأهل شم.
و توی گروهی بودم که قرار بود اسمش بشه
«لد زپلین».
واسه همین با دلِ صاف برگشتم پیش ننه بابام.
زنگ زدم به مامان و بابام و گفتم،
«شاید بخواین با این کسی که احتمالاً،
«یعنی به احتمال خیلی زیاد، قراره عروستون بشه، آشنا شین.»
اونا هم، خب معلومه،
در رو به روم باز کردن.
نهم نوامبر ۱۹۶۸، توی «میدل ارث» اجرا داشتیم.
و فقط واسه جشن گرفتنِ همون اجرا،
همون روز هم عروسی کردم.
سعی می‌کردم تا جایی که می‌شه همه کارها رو تو یه روز بچپونم.
تو راهِ کنسرت، ماشین خراب شد و موندیم.
همه اون داستانا و این جور چیزا دیگه، می‌دونی که.
فهمیده بودیم قراره چی بزنیم
و چطوری قراره اجراش کنیم.
سه تای اولی رو هم همین‌طوری ردیف کردیم، بنگ، بنگ، بنگ.
قشنگ می‌دیدی ملت کُپ کردن، می‌گفتن: «اینجا چه خبره دیگه؟»
می‌دونی، چیز عجیبیه.
تو انگلیس نمی‌شد کنسرت‌های گنده راه انداخت.
مثلاً می‌گفتی،
«می‌خوای چندتا اجرا واسه لِد زپلین ردیف کنی؟»
و از این جور حرفا.
ملت اصلاً گروه رو آدم حساب نمی‌کردن که بخوان رزرو کنن.
واسه همین «آتلانتیک» تصمیم گرفت که
آلبوم دوازدهم ژانویه بیاد بیرون،
ولی فقط تو آمریکا.
بعدشم پیتر یه تور واسه ما ردیف کرد.
فکر کنم شب کریسمس بود که مجبور شدیم بزنیم به چاک.
یهو می‌بینی آلبوم داره میاد تو بازار
واسه همین یه جورایی مجبور شدیم واسه اجرا بریم آمریکا.
نگران بودم که اونجا اصلاً بهم خوش نگذره و حس غریبی کنم.
پَت هی می‌گفت: «بهت گفته بودم با این یارو کار نکن.»
ولی اون و زنم مورین خیلی با هم ایاغ بودن،
واسه همین جفتشون یه دید مشترک برای جشن گرفتن داشتن،
واسه کاری که جان می‌کرد و کاری که من می‌کردم.
ما هم فقط با جریان پیش رفتیم.
رفتن به آمریکا رؤیای من بود، به هر دلیلی که فکرشو کنی.
اولش واسه گروه «وانیلا فاج» نقش گروه‌ گرم‌کننده رو داشتیم،
و اونا تنها گروهی بودن که واقعاً هوامونو داشتن و پشتمون بودن.
دوستای خیلی لاتی هستن، چون همون موقع هم با هم رفیق بودن
که ما هیچی تو جیبمون نبود، می‌فهمی چی می‌گم؟
«کارماین» و «جان بونهام» چنان رابطه‌ای
با هم چفت کرده بودن که نگو.
همیشه کارای همدیگه رو زیر نظر داشتن
و از هم تقلید می‌کردن و تیکه‌های همدیگه رو می‌زدن.
یه تبادل انرژیِ خفن بین همه برقرار بود.
اولین کنسرت توی «دِنور» بود.
انگار داشتی توی یه آشیانه‌ی هواپیما ساز می‌زدی.
جمعیتِ زیادی هم نیومده بود.
پیش خودم گفتم: «ای بابا، عجب بساطیه.»
ولی گفتم: «ببینید، بیاین جوری دور هم جمع بشیم
«که انگار داریم توی یه کلابِ کوچیک می‌زنیم،
«و فقط واسه دلِ خودمون ساز بزنیم.
«اصلاً تو نخش نباشین که این‌جا
«نیمه‌خالیه یا تا خرخره پر شده.
«فقط واسه خودمون بزنیم تا قلقِ کار بیاد دستمون.»
بعد از چندتا اجرای انگشت‌شمار با «فاج»،
راهیِ کلوپ «ویسکی اِی گو گو» توی لس‌آنجلس شدیم
و بعدش هم زدیم به چاکِ سان‌فرانسیسکو.
همون موقع هم آلبوم داشت
توی رادیوهای زیرزمینی پخش می‌شد
و ملت واقعاً بدجوری کنجکاو شده بودن.
اومدن این گروهی رو که تعریفش رو شنیده بودن ببینن.
قرار بود مثل وحشی‌ها با تبر بریم اون‌تو،
و طوری بنوازیم که انگار تا حالا ساز دستمون نگرفتیم.
هر چی تو چنته داشتیم رو بریزیم رو دایره.
پشت‌صحنه «فیلمور» بودیم که «پیتر گرانت» گفت:
«خب، هر اتفاقی که بیفته،
«اگه اینجا نترکونید، دیگه کار تمومه.»
بعد اون اجرا فهمیدیم که زدیم به هدف.
خبرش مثل بمب همه‌جا پیچید.
همه‌چیز داشت همین‌طور بالا می‌گرفت.
ملت داشتن درها رو می‌شکستن که بیان تو،
تا وقتی که رسیدیم به اجرای «بوستون تی پارتی»،
چون داشتیم کل ایالت‌ها رو زیر پا می‌ذاشتیم،
از ساحل غربی تا شرقی.
تو رادیو اف‌ام، اونا
یه روی صفحه رو پخش می‌کردن و بعدش معرفیش می‌کردن،
یه کلمه از اسپانسر می‌گفتن و بعد می‌رفتن سراغ اون یکی روی صفحه.
مردم گوش می‌دادن
و گوینده می‌گفت: «و اونا امشب تو شهر شما برنامه دارن.»
این بود که همه سرازیر می‌شدن اونجا.
راک اند رول با «لد زپلین».
«رابرت پلنت» اینجاست و می‌دونم حسابی حال کردین.
یه شنونده دیگه رو می‌آریم روی خط.
- روی آنتنی عزیزم. - خودِ رابرت پلنتی؟
- بعضی وقتا، آره. - وای، خدای من.
می‌خوام بدونی که قلبم داره از کار می‌افته.
یا خدا.
بهم نگو که... دکتر لازم داری.
فقط می‌خوام بدونی که خیلی تیکه‌ای.
- غیرقابل‌باوره. - باشه عزیزم.
- خیلی ممنون. - خدا خیرت بده.
- بعدی؟ نفر بعدی؟ - الو؟
می‌خواستم دیشب بیام ببینمت،
ولی بلیت گیرم نیومد.
دیشب واقعاً معرکه بود.
اسمت چیه؟ اصلاً ولش کن.
- الو؟ - سلام.
سلام.
سلام. می‌دونی چیه؟ به نظرم خیلی جذابی.
منظورت چیه؟
یعنی اینکه تو مردِ خیلی خوش‌تیپی هستی.
ایول بابا.
با کنسرت خیلی حال کردم. واقعاً خوشم اومد.
فقط واقعاً فکر می‌کنم خیلی تیکه‌ای
و همین‌طوری به کارت ادامه بده.
لطف داری. همین کارو می‌کنیم.
انتظارش داشت کلافه‌کننده می‌شد.
یعنی واقعاً، بدجوری کلافه‌کننده بود.
برگشتن به انگلیس با اون چیزایی که تجربه کرده بودیم،
فقط مجبور بودم لام‌تا‌کام حرف نزنم.
منظورم اینه که این‌طرفا، هنوز صفحه‌مون بیرون نیومده بود.
واسه همینم اصلاً حرفی واسه گفتن نداشتم.
مردم بهم می‌خندیدن.
خلاصه من و «بونزو» دور هم جمع می‌شدیم و می‌رفتیم...
«خب، اون چی بود؟» «خب، نمی‌دونم.»
«چی شد؟» «نمی‌دونم.»
پسر، محشر بود. اصلاً یه وضع مسخره‌ای بود.
یعنی وقتی از آمریکا برگشتیم
حسابی زیر و رو شده بودیم.
حالمون خیلی ردیف بود، می‌دونی که.
ولی خب، این چیزا روت تأثیر می‌ذاره دیگه.
منظورم اینه که فکرشو بکن، کلاً ۲۰ سالمون بود،
و یهو سر و کله‌ی مواد پیدا شد
و تا دلت بخواد دختر دورمون بود،
و کلی آدمای عجیب و غریب که یهو ریختن تو صحنه.
یه جور خرده‌فرهنگِ کثیف و گنده که دورِ شهرت می‌پلکه.
مخصوصاً شهرت تو اون مراحل اولیه‌اش.
چون اونجاست که بویِ
یه چیز جدید به مشامت می‌خوره.
حال می‌داد. خب بایدم می‌داد.
مخصوصاً که بدون کمک رسانه‌ها داشتیم می‌ترکوندیم،
اونایی که اصلاً از ما خوششون نمی‌اومد،
همون چند تا نقدی هم که واسمون نوشتن،
معروف‌ترینش هم همون نقد «رولینگ استون» بود.
یادمه اون نقد رو که خوندم،
تو فکرش بود که: «اینا دارن درباره کی حرف می‌زنن؟ منظورشون مائیم؟»
اون زمان خیلی از اون نویسنده‌ها،
نمی‌دونم داشتن موسیقی رو زیر و رو می‌کردن
که نقدش کنن یا اینکه بیشتر نگران
یه سری مسائل اجتماعی بودن.
ولی واقعاً برات مهمه بقیه چه واکنشی نشون می‌دن
وقتی داری اون‌طوری می‌نوازی؟
خب، حقیقتش اینه که متأسفانه آره، مهمه.
همین‌جاست که آدم ممکنه بدجوری وا بده.
خوشبختانه ما چهارتا زیاد به این چیزا اهمیت نمی‌دادیم.
بیشتر تو این فکر بودیم که چطور حالِ خودمون رو جا بیاریم.
آلبوم اول رو قشنگ تیکه‌تیکه‌ش کردن.
مثلاً خیلیا می‌گفتن: «نه.»
«از سبک موسیقی زپلین خوشم نمیاد.»
به یه دلیلی، می‌دونی؟
واسه همین همه‌مون فکر کردیم، می‌دونی، یه جورایی مسخره‌بازی بود.
ما واقعاً سگ‌دو زدیم و سخت کار کردیم،
و مردم هم شستشون خبردار شد، قشنگ می‌دیدی که گرفتن چی به چیه.
بعدش به رفقاشون هم آمار دادن که داستان چیه.
«تو هم برو تو نخش.»
سالن‌ها غلغله بود، پس چیزی که مردم می‌شنیدن،
برخلاف اون چیزی که می‌خوندن،
واقعاً همون چیزی بود که گروه رو سر پا کرد.
خیلی هیجان داشت که این کنسرت‌ها رو بذاریم
و بتونیم این اتحاد و همدلی رو حس کنیم.
ما چهار تا که باشیم،
می‌تونیم همین‌جوری فاز رو عوض کنیم، می‌دونی؟
همه چیز رو با یه شوخ‌طبعی یا یه شدتِ خاص...
یا یه جور وحشی‌گری یا هر کوفتِ دیگه‌ای.
ما این‌قدر با هم جفت‌وجور بودیم،
که می‌تونستیم به هر سمتی بریم
و بقیه هم پا به پامون بیان.
اگه گیتار راه بیفته، بقیه هم دنبالش راه می‌افتن.
من می‌تونم یه کم شل کنم و اینو تغییر بدم.
یعنی بداهه نوازی‌مون در یه سطحِ وحشتناک خفنی بود.
توی آهنگ 'گیج و منگ'،
فشارِ کار هی می‌ره بالا. قشنگ بویِ شرارت می‌ده.
هی!
می‌دونستم چی تو دست و بالمون داریم
و فقط می‌خواستم باهاش همه رو بترکونم.
واسه آلبومِ بعدی کلی نقشه تو سرم بود.
قرار بود خیلی سینمایی باشه،
از همون اولش که موزیک ساخته می‌شه بگیرید،
تا برسه به اینکه لایه‌بندی‌ها و افکت‌ها چه بلایی سرِ کار بیارن.
واسه همین گفتم بیان خونه واسه تمرین،
و دو تا آهنگ جدید رو تمرین کردیم،
یه خروار عشق
و اونی که هست و اونی که هیچ‌وقت نباید باشه.
جیمی با یه گیتار آکوستیک می‌نشست
و آهنگ‌ها رو ردیف می‌کردیم.
همین‌طوری میاد تو و هر چی نوشته رو می‌زنه.
بعدشم همه‌مون با هم، سر و ته قضیه رو درمیاریم.
آوریل بود که رفتیم استودیو المپیک،
و واقعاً ذوق داشتیم که دوباره برگشتیم تو استودیو.
موتور آهنگسازیم داشت کم‌کم روشن می‌شد،
اونم به خاطر حال و هوای نوازندگیِ بقیه بود که دورم رو گرفته بود.
خلاصه، سرِ «Whole Lotta Love»،
جیمی یه کارایی روی کورسِ آهنگ انجام داده بود.
ریفی که ساخته بود رو نشونم داد، واقعاً محشر بود، جدی می‌گم.
واسه ورس هم، من فقط یکی از شعرهای ویلی دیکسون رو خوندم.
و، می‌دونی، انگار که...
داشتم بهترین تیکه‌های موسیقی سیاه‌پوستا رو پیدا می‌کردم
و هر جوری بود، حسابی از صافی ردشون می‌کردم،
یه جوری بالاخره.
به نظرم معنی نداشت وقتی «Whole Lotta Love» رو داریم،
بیایم یه ریف دیگه بسازیم
که تقریباً همون صدا و حال و هوا رو داشته باشه.
واسه همین، قضیه‌ی آهنگِ «What Is and What Should Never Be»
اینه که یه سری ورس‌های آروم و ملایم داره
و بعدش یهو با...
نمی‌خوام بهشون بگم یه کورسِ کوبنده،
ولی شدتش خیلی بیشتره،
تا بتونی اون‌موقع قشنگ نشون بدی
قدرتِ جان بانم و قدرتِ کلِ گروه رو،
خلاصه همه‌چیز رو.
یه تور تو راه داشتیم
و فکر کنم قراره حسابی بترکونه
که بتونیم تو جاهای مختلف آمریکا ضبط کنیم.
ایده این بود که از، می‌دونی، عشقِ مردم الهام بگیریم
و واکنش تماشاچیا رو بگیریم.
اینکه می‌تونستیم بریم تو استودیوهای آمریکا خودش یه صفایی داشت.
اون انرژیِ تو جاده بودن رو داری
و در واقع داری ثبتش می‌کنی
توی هر چیزی که داری ضبط می‌کنی.
ستِ درامزِ جان بونهام قرار بود پخش بشه
دقیقاً توی کلِ فضای استریو.
اون‌وقت می‌تونستی جای‌گذاریِ
سازها و لایه‌بندی‌ها رو توی کار داشته باشی.
بلد بود چجوری کوک کنه.
فوت‌وفنِ کوک کردن درام رو می‌دونست.
جوری که وقتی می‌کوبید روش،
صداش قشنگ از اون بالا طنین می‌انداخت.
قشنگ صدا رو پرت می‌کرد بیرون.
و با مچ دستش می‌نواخت.
اینجوری نبود که فقط با ساعد بکوبه.
ولی می‌تونست روی درامِ باس هم تاکید بذاره
و یه جورایی قشنگ تو دل و روده‌ات حسش می‌کردی.
خیلی خلاق بود.
و می‌دونی، ساز زدن باهاش به آدم روحیه می‌داد.
اون چیزا رو می‌شنیدی و، خب، نمی‌خواستم فقط همین‌جوری...
روی همون.
می‌خوام یه کاری بکنم که حسابی باهاش جفت‌وجور بشه.
بیشتر از همه حال می‌کردم که خودم رو با بقیه هماهنگ کنم.
طوری که صدای همه شنیده بشه.
واسه من اصلِ کار همین بود،
این‌که صدای همه شنیده بشه،
این‌که هرکی تو آلبوم زپلین، داره چه غلطی می‌کنه.
ما فقط چیزی رو ضبط کردیم که باهاش حال می‌کردیم.
منظورم اینه که زپلین همیشه از چیزای کاملاً متفاوتی خط می‌گرفت.
هر کدوممون به یه سازِ متفاوتی گوش می‌دادیم.
و من همیشه می‌گفتم
که لد زپلین اون نقطه تلاقی وسط بود.
درست بینِ همه‌مون.
خیلی حال می‌داد که آدم بزنه کنار
اون لایه‌های حساس و
شروعِ همکاریِ ترانه‌سرایی با جیمی رو،
جایی که داشتیم اون حساسیت‌ها رو خُرد می‌کردیم
و خجالت‌های احتمالی رو می‌ریختیم دور.
نوشتن یه کارِ خیلی دلی و خصوصیه.
آدم باطنِ خودش رو می‌ریزه بیرون.
یه سری ترانه‌ها واسه آلبوم اول نوشته بودم،
و همین‌طور واسه آلبوم دوم،
اما به ترانه‌هام اون‌قدری که به
گیتار زدنم مطمئن بودم، اعتماد نداشتم.
باید به فکرِ این می‌افتادم که...
اصلاً کار من به عنوان یه خواننده چیه؟
یا به عنوان کسی که قراره ملودی بده به کار
یا حتی یه داستانی واسه چیزی بسازه؟
هدف این بود که با آهنگ بهش ایده بدم
تا بتونه از توش شعر دربیاره.
بعدش هم با این شعرها واسه «رَمبل آن» اومد سراغم.
آره، این...
یه نسخه‌ی زمخت و اولیه‌ی «رَمبل آن»ـه.
«برگ‌ها دارن همه‌جا می‌ریزن. دیگه وقت رفتنمه.»
این داستان زندگی منه.
خیلی دلم می‌خواست که کار لایه‌ها و بافت‌های زیادی داشته باشه،
مخصوصاً تو قسمت گیتارِ «رَمبل آن».
تیکه‌های مختلفی از گیتار توش هست که می‌رن تو شکم هم.
می‌دونی، یه جورایی گیتار همین‌طوری می‌چرخه
و روی بعضی از بیت‌ها حرکت می‌کنه.
بعدش هم کلِ اون بافتِ تک‌نوازی گیتار رو داریم.
واقعاً عشق می‌کردیم که می‌تونستیم این آهنگا رو ضبط کنیم،
هر کسی کار خودشو می‌کرد و بعد که برمی‌گشتیم،
می‌گفتیم: «پسر، ببین با این چیکار کرده!»
از جاهای خیلی مختلف و متفاوتی
نشات می‌گرفت.
همین که موقع نوشتن می‌تونستیم انقدر با هم ندار و راحت باشیم،
این خودش یه موفقیت بزرگه،
چون یعنی داری خودتو کاملاً لخت و بی‌دفاع می‌ذاری وسط.
بچه که بودم، ننه بابام منو می‌بردن بالای هر قله‌ی مرموزی که فکرشو کنی.
و تک‌تک اون خرابی‌های قشنگ و...
و تمام اون طنینِ باحالِ یه ملتِ دیگه.
خب،
در واقع، کلِ اون آهنگ درباره‌ی همینه.
من، تو، و بقیه.
کنسرت پشتِ کنسرت، شب پشتِ شب،
اون موقع شاید کلاً ۲۰ تا آهنگ داشتیم که بشه انتخاب کرد.
خیلی زود شدن ۴۰ تا.
دری رو به آمریکا باز کرده بودیم و یه سویی از نور می‌زد،
و خب تابلوعه که آدم می‌خواد با لگد در رو وا کنه
و بره تو و واقعاً...
قاره‌ی غول‌پیکریه.
و واقعاً می‌خواستیم صدامون رو به گوش بقیه برسونیم
اونم با اجراهای زنده.
اولش سگی تور می‌رفتیم.
تقریباً ماه‌ها پشتِ سرِ هم تو جاده و تور بودیم.
سه تا از این بچه‌ها اون موقع
زن و زندگی داشتن،
و این پنجمین تورِ ما توی هفت ماهه
واسه همین مدتِ زیادی از بچه‌هاشون دور بودن.
وقتی خانواده داری، کار سخته.
من با زنم «مو» به همه‌ی جاهای مشتی پرواز می‌کردیم.
می‌اومد نیویورک.
فقط بچه‌ها رو می‌برد خرید.
می‌رفتیم کنسرت می‌دیدیم. معرکه بود.
ولی بعدش اونا می‌رفتن خونه و ما رو ول می‌کردن
تا بقیه‌ی تور رو تو کل کشور ادامه بدیم.
اون‌موقع‌ها نه از اتوبوس تور خبری بود نه از این قرتی‌بازی‌ها.
فقط این‌طوری بود که با هر کوفتی که گیرت می‌اومد راه می‌افتادی،
می‌رسیدی به کنسرت، اجرا می‌کردی، بعدش هم منتظر می‌موندی تا ریچارد کول
جای بعدی، یا حتی گاهی خودِ شهر رو پیدا کنه.
قشنگ می‌فهمیدی، وقتی که اون اینجوری می‌شد...
می‌رسیدی به یه چهارراه و می‌دیدی داره اینجوری ادا درمیاره...
می‌گفتی: «نه. باز دوباره گم شدیم.»
چرخیدن تو انگلیس واسه تور خیلی راحت‌تره.
اگه تو آمریکا باشی، کل روز رو یه گوری تو هتل می‌مونی،
و با یه مشت آدمِ عوضیِ... می‌دونی که،
عن‌دماغ و این‌جور چیزا سر و کله می‌زنی.
می‌دونی، این رو آدم اثر می‌ذاره،
اینکه اولِ روز چه اتفاقایی افتاده.
همه‌ش پروازهای مسافربری بود،
واسه همین مجبور بودی کله‌سحر بلند شی و بری
و تو یه فرودگاهی معطل بشی و منتظر هواپیما به یه گوری بمونی.
اما اینجوری بود که تو آمریکا همه صدامون رو شنیدن.
وقتی از آمریکا برگشتیم
همه می‌خواستن با گروه قرارداد ببندن.
و انگار کلاً ورق برگشته بود.
هیچ تبلیغاتی در کار نبود،
و در کمال تعجب، وقتی می‌رسیدی به یه اجرای بریتانیایی...
«اینا از کجا می‌دونستن که ما داریم میایم؟»
فهمیدیم همش حرفای این و اون بوده، فقط دهن‌به‌دهن چرخیده.
کلاً با فازِ اون هیجانه حال می‌کردم،
با سفر کردن و توی چشم بودن.
تا نگردی که چیزی دستگیرت نمی‌شه، مگه نه؟
باید بزنی بیرون و خودت دنبالش بگردی.
داشتیم تو فستیوال‌های آمریکا برنامه اجرا می‌کردیم،
درست دو سال بعد از اون «تابستونِ عشق».
می‌دونم شاید الان دیگه واقعاً اهمیتی نداشته باشه،
اما واسه من یه دنیا معنی داشت،
چون جایی بودم که از ته‌ِ دل می‌خواستم باشم،
از لحاظِ روحی.
یادمه جان داشت صدا رو چک می‌کرد،
توی فستیوال جازِ نیوپورت،
و قشنگ می‌دیدم که همه‌ی درامرهای «جیمز براون»
از هر سوراخی می‌زدن بیرون
و می‌گفتن: «این چه گوهیه؟... اینجا چه خبره؟»
اونم داشت می‌گفت...
می‌گفت: «آره، می‌دونم. حواسم هست کیا دارن منو می‌پاین.»
ولی معرکه بود.
همین چیزا بود که «زپلین» رو اون‌جوری تک و خاص کرد.
دقیقا همون شکلی که با ریتم برخورد می‌کرد
و کارهایی که ازش برمی‌اومد.
توی همون تور بود که کلِ آهنگ‌های آلبوم «لد زپلین ۲» رو ضبط کردیم.
عین یه جور طوفانِ وحشی بود.
گردبادی از انرژی و رهایی.
خب معلومه، واقعاً فرصتش رو نداشتیم،
با اون همه وقتی که توی آمریکا می‌گذروندیم،
که بتونیم اون‌قدرها روی خودِ وطن تمرکز کنیم.
واسه همین برگشتیم و بالاخره اجرا کردیم،
اولین فستیوال بریتانیایی‌مون رو.
لطفاً با تشویق‌هاتون استقبال کنید از... لِد زپلین!
و البته، آدم باز هم با خودش فکر می‌کنه،
یعنی قراره سر و صدایی به پا کنه؟
قراره بترکونه؟
ایول.
من عکس‌های اولین فستیوال «بث» رو دیده بودم،
اما دیدن فیلمش... خب، واقعاً معرکه‌ست.
اون احتمالاً اولین فستیوالی بود
که توی بریتانیا اجرا کردیم.
بارون هم نیومد، واسه همین خیلی ردیف بود،
و حسابی خوش گذشت.
آخه آدم مگه بین این همه تورِ پشت‌سرهم چقدر استراحت می‌خواد؟
واقعاً اون‌قدرا نه.
منظورم اینه که اصلاً نمی‌فهمیدیم خستگی چیه.
فقط انرژی بود و قدرت.
در دقیقه ۳۲، آپولو ۱۱ از زمین بلند شد.
این قدمی کوچک برای یک انسانه،
و جهشی بزرگ برای بشریت.
قشنگ یادمه که توی یه چادر بودیم
و یهو یکی نشست روی ماه.
می‌گم، می‌تونی تصور کنی؟ اینکه فقط تو آمریکا باشی،
بچه‌سال باشی، کم و بیش، و فقط زل بزنی به بالا...
داستانِ موسیقی‌ت هم که به راهه
نگاه می‌کنی به بالا و می‌بینی یه آدم رو ماهه.
می‌دونی، دنیا خیلی بزرگ‌تر از این حرفاست،
و مطمئنم که ۹۹ درصد مردم خیلی بیشتر مشتاق بودن...
بدونن که این پسرا چطور سالم از ماه برگشتن.
اما روزی که برگشتن، واسه ما هم روز بزرگی بود.
این تهِ ماجراست،
اگه یه بچه باشی و بخوای خواننده بشی.
یه صفحه‌ی طلا می‌گیری. خب، بعدش چی می‌شه؟
مهم نیست، هست؟
فقط واقعاً می‌خواستم مطمئن بشم که...
این آلبوم قراره واقعاً همه رو سرِ ذوق بیاره.
می‌خواستم یه چیزی باشه که قبلاً نشنیده بودن.
آکوستیک و الکتریک و چیزای رادیکال‌تر،
و حتی آوانگارد.
پس، وقتی نوبت رسید به میکس کردنِ...
آلبوم لد زپلین ۲،
با ادی کریمر تو استودیو A&R نیویورک میکسش کردم.
به نظرم کارش معرکه بود.
و خب، مثل همیشه تو این جور میکس کردن‌ها،
معمولاً بیشتر از دو تا دست رو میز بود.
واقعاً می‌خواستم یه بلایی سرِ Whole Lotta Love بیارم
که دیگه نذارم به صورت تک‌آهنگ پخش بشه.
قراره بود یه بخشِ آوانگارد و خفن وسطش باشه،
که با یه موج صوتی شروع می‌شد.
بعدش که لایه‌های صدا (اُورداب) رو اضافه کردم،
واسه اون چیزی که قرار بود بره وسط کار،
کوکِ گیتار رو تا ته آوردم پایین،
و همین‌طوری سیم‌ها رو هی به این‌طرف و اون‌طرف می‌کشیدم.
بعدش هم کلی «پنینگ» داشتیم.
یعنی جابه‌جا کردن صداها از باندِ چپ به راست.
و خب، این‌طوری تموم شد.
آلبوم «لد زپلین ۲» کامل شد
و آماده بود که تحویل داده بشه.
نهم ژانویه سال ۱۹۷۰،
توی رویال آلبرت هالِ لندن اجرا داشتیم،
و اگه بخوایم یه سال به عقب برگردیم،
نهم ژانویه ۱۹۶۹،
همون زمانیه که داشتیم توی سانفرانسیسکو می‌زدیم.
پس این نتیجه‌ی پیشرفتِ یه سالِ تمام بود.
خیلی معرکه بود.
منظورم اینه که واقعاً داشتم حال می‌کردم.
دیگه از حساب‌دار و دفتری بودن خبری نبود.
این یه کنسرت توی لندنه، پس معلومه که،
همه‌ی خانواده‌ها هم میان.
آره، قشنگ مثلِ گردهماییِ ایل و طایفه بود.
فقط رفتن اون‌ تو و پا گذاشتن روی اون صحنه،
یه چیز دیگه بود، می‌فهمی؟ فوق‌العاده بود.
کنسرت خودمون بود،
واسه همین رفتیم رو صحنه و کار رو تموم کردیم.
لد زپ!
لد زپ! لد زپ!
لد زپ!
دمتون گرم، خیلی چاکریم.
لد زپ! لد زپ!
لد زپ!
بابام اومده بود اون اجرا رو ببینه.
خیلی به خودش می‌بالید، واقعاً عالی بود.
می‌گفت: «عجب شور و حالی داره، آتیش‌‍پاره‌ست و از این حرفا.»
واقعاً حس خوبی بود.
من و جان پاول، می‌دونی، خیلی با هم چفتیم.
یعنی راستش همه‌مون همین‌طوریم، می‌دونی.
تک‌تکِ اعضای گروه با هم خیلی فرق دارن،
از نظر اخلاقی میگم، ولی در کل بچه‌های ردیفی‌ان.
واقعاً واسه خودشون یه دنیای دیگه‌ای دارن.
حداقل اواسط سال ۶۹ بود
که تازه هر کدومشون رو درست‌حسابی شناختم.
این چیزا زمان می‌بره، مگه نه؟
می‌تونم تا ابد درباره‌ی رابرت حرف بزنم.
آخه انقدر خوب می‌شناسمش، که واقعاً مسخره‌ست.
می‌دونی؟ جیمی هم در واقع خیلی خجالتیه.
ولی با این شناختی که من ازش دارم، واقعاً آدم معرکه‌ایه، می‌دونی؟
تک‌تکشون رو واسه کاری که می‌کنن دوست دارم.
و می‌دونی، همیشه عاشق ساز زدن توی گروهم،
واسه همین نیازی ندارم کار دیگه‌ای بکنم.
همون اولش که رسیدیم اونجا، یعنی همون روز اول،
داشتیم آهنگ Train Kept A-Rollin' رو می‌زدیم،
چون بدجوری جذب اون لحظه شده بودیم،
و جواب داد.
اما کل اون مقدمه‌چینی‌ها فقط یه جورایی آزمون و خطا بود،
مثل تیر تو تاریکی انداختن.
پس چرا باید تموم بشه؟
اگه چیزی توی وجودت داری که می‌دونی با بقیه فرق داره،
توی وجود خودت،
اونوقت باید پاش وقت بذاری و زحمت بکشی.
باید سگ‌دو بزنی و تلاش کنی و تلاش کنی.
ولی در عین حال باید بهش باور هم داشته باشی.
تا وقتی که بتونی واقعاً پای کارت وایسی،
و هدفت درست باشه، می‌تونی رویاهات رو واقعی کنی.
من واقعاً به این معتقدم.
باور دارم که شدنیه، چون دقیقاً همین اتفاق می‌افته.