« دانلود شده از سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
[موسیقی آرام و تعلیق‌آمیز]
[موسیقی ملایم می‌شود]
[آرتور] به نظر کاملاً غیرقابل‌تصور میاد.
و فکر می‌کنم امروز اکثر ستاره‌شناس‌ها با من هم‌عقیده باشن،
که توی این جهان به این پهناوری،
ما تنها موجودات زنده
و تنها موجودات هوشمند باشیم.
خیلی محتمل‌تره که
نژادهای بیشتری جلوتر از ما باشن تا پشت سرمون،
و اینکه واقعاً ممکنه خیلی هم پایین باشیم،
توی سلسله‌مراتب هوش کیهانی.
در نهایت، یکی از مهم‌ترین نتایج سفرهای فضایی
به نظرم، قراره ارتباط با تمدن‌های برتر باشه.
-[موسیقی قطع می‌شود] -[صدای جیک‌جیک پرندگان]
[صدای جیرجیر حشرات]
[موسیقی آرام و مرموز]
[جنتری] من یکی از خوش‌شانس‌ترین آدم‌هایی هستم که تا حالا زندگی کرده.
دارین به کسی نگاه می‌کنین که معتقده
بهترین شغل دنیا رو در اختیار داره.
و این کار دقیقاً برای من ساخته شده.
نمی‌تونم جایی بهتر از «آزمایشگاه پیشرانش جت» برای کار کردنِ جنتری لی تصور کنم...
اینکه سعی کنیم فضاپیماهایی بسازیم تا سیاره‌ها رو به صورت رباتیک کاوش کنن.
شاید ۱۸ تا ۲۰ تا پروژه زیر دستم باشه،
از ایده‌هایی برای کارهایی که قراره ده سال دیگه انجام بدیم
تا فضاپیماهایی که ۱۵ ساله دارن پرواز می‌کنن و... و به مشکل خوردن.
[صدای نامفهوم بی‌سیم]
و دلم می‌خواد همین مسیر رو ادامه بدم
با همین سال‌های مفیدی که برام باقی مونده.
[موسیقی اتمسفریک ملایم]
یکی از بزرگ‌ترین سوالات فلسفی‌ای
که بشر تا حالا باهاش روبرو شده...
این سواله که: "آیا ما توی این جهان تنهاییم؟"
چرا اینقدر مهمه که اصلاً توی مریخ زندگی هست، یا اصلاً قبلاً بوده یا نه؟
[موسیقی تعلیق‌آمیز]
اگه کشف کنیم
که یه جور زندگی، هر جایی غیر از سیاره زمین وجود داره...
این بزرگ‌ترین کشف علمی تاریخ می‌شه.
[موسیقی پرتنش]
این جستجو، یکی از عمیق‌ترین کارهاییه...
که تا حالا به دست بشر انجام شده.
[کم‌شدن تدریجی موسیقی پرتنش]
[صدای غرش ماشین‌ها]
[صدای پچ‌پچ نامفهوم]
[گزارشگر] ...جو دی‌ماجیو میاد برای ضربه زدن...
[جنتری] من توی نیویورک به دنیا اومدم...
...و بدجوری کشته‌مرده‌ی بیس‌بال بودم.
حدود چهار پنج سالگی بود که طرفدار تیم بروکلین دوجرز شدم.
[گزارشگر] رابینسون چوب رو می‌چرخونه... [ادامه صحبت به صورت نامفهوم]
[جنتری] و حال می‌کردم که هر روز میانگین ضربه‌های...
تمام بازیکن‌های محبوبم توی دوجرز رو حساب و کتاب کنم.
-[پسر] اون یه توپ واقعیِ لیگِ برتره؟ -آره، خودِ خودشه.
این بهترین چیزیه که داریم. اینم یه چوب بیسبالِ واقعیِ
لیگِ برتر که باهاش ست بشه.
[جنتری] و اینطوری شد که،
وسطِ چله‌ی تابستون، تو خیابون بودم...
یه مردی داشت رد می‌شد و بهم گفت...
«ببخشید. امم، تو داری
میانگین ضرباتِ تیمِ بروکلین داجرز رو از حفظ می‌گی؟»
گفتم آره.
گفت: «خب، اینا که تا
روزنامه‌های عصر چاپ نمی‌شن.»
منم گفتم... راستش،
می‌دونی، یه بچه‌ی پنج ساله بودم.
گفتم: «خودم حسابش کردم.»
گفت: «چی؟»
گفت: «چطوری این کارو کردی؟»
منم گفتم: «خب، فقط باید تعداد دفعات
حضور در جایگاه و تعداد ضربه‌های موفق رو تقسیم کنی»
«و اینجوری میانگین ضربات رو دربیاری.»
خلاصه طرف پشماش ریخته بود.
اون موقع نمی‌دونستم، ولی طرف استاد دانشگاه کلمبیا بود.
رفت پیش ننه بابام
و گفت: «بچه‌های پنج ساله میانگین ضربات رو حساب نمی‌کنن.
اشکالی نداره پسرتون رو برای یه سری تست ببرم؟»
وقتی کلاس پنجم بودم و داشتن تست‌های استعدادسنجی می‌گرفتن...
سطحِ روخونیم مالِ کلاسِ یازدهم بود
و سطحِ ریاضیم در حدِ سالِ اولِ دانشگاه بود.
اونم وقتی که فقط کلاسِ پنجم بودم.
معلما و مدرسه‌ها اصلاً نمی‌دونستن باید باهام چیکار کنن.
[موسیقی ملایم]
جوون که بودم خیلی آتیش می‌سوزوندم، آره، خیلی دردسر درست می‌کردم.
الان که به عقب نگاه می‌کنم، می‌تونم بگم چون حوصله‌ام سر می‌رفت این‌طوری بودم،
ولی خب این فقط یه بهانه‌ست.
کلاً آدمِ حرف‌شنویی نبودم.
مدرسه برام عذاب بود.
خونه برام عذاب بود.
تنها راهِ فرارم پناه بردن به کتابا بود.
تا اینکه رسیدم به دوره‌ی راهنمایی.
و رفتم توی...
...کلاسِ هشتم، پیشِ یه خانمی به اسمِ برتا کیسی.
[با صدای لرزان] واقعاً عاشقِ اون زن بودم.
و باهاش در تماس موندم
تا حتی بعد از اینکه اولین رمانم رو نوشتم.
تمامِ دورانِ دانشگاه رو باهاش در تماس بودم...
و... بهش گفتم که اون زندگیِ من رو عوض کرد...
چون راه رو برام باز کرد که بفهمم هیچ اشکالی نداره...
که آدم شبیهِ بقیه نباشه.
[تشویق حضار]
[جنتری] یادمه وقتی کارل توی برنامه‌ی جانی کارسون بود،
و داشت در موردِ ۱۲ سالگیش حرف می‌زد، که چطور به آسمون خیره می‌شد.
و قشنگ می‌دونست می‌خواد چی‌کار کنه.
من اصلاً اون‌جوری نبودم. می‌دونی ۱۲ سالم که بود می‌خواستم چی‌کاره بشم؟
هر چیزی که بشه توش یه ذره دلخوشی پیدا کرد.
چون اصلاً دلخوشی نداشتم.
عشقِ بیسبال بودم.
بازی کردن و دنبال کردنِ بیسبال.
همین باعث شد جلوی هم‌سن و سالام کم نیارم و سرِ پا بمونم.
دیگه داشت گریه‌م می‌گرفت. باید دماغم رو بکشم بالا.
[موسیقی محو می‌شود]
[موسیقی آرام و دلهره‌آور]
[جنتری] درسم رو توی مقطع کارشناسی تموم کردم،
توی دانشگاه تگزاس در آستین.
تصمیم گرفتم مدرک ارشدم رو توی رشته فیزیک،
ریاضیات و مهندسی هوافضا از ام‌آی‌تی بگیرم.
کندی بیانیه‌اش رو درباره فرود روی ماه صادر کرده بود و پروژه آپولو هم راه افتاده بود.
از چیزایی که می‌خوندم برام مثل روز روشن بود
که قراره همین اتفاق برای کل منظومه شمسی هم بیفته.
[هیاهو و تشویق جمعیت]
سال‌ها پیش،
کاوشگر بزرگ بریتانیایی، جورج مالوری،
که تقدیرش این بود که توی کوه اورست بمیره،
ازش پرسیدن واسه چی می‌خوای ازش بری بالا؟
گفت: «چون اونجا وایساده.»
خب، فضا هم همون‌جاست و ما هم می‌ریم که فتحش کنیم.
ماه و بقیه سیاره‌ها هم همون‌جان.
[جنتری] عقل ۲۳ ساله‌م اون موقع دیگه فهمیده بود
که منم می‌تونم جزو تنها نسلی باشم
که قراره واسه اولین بار تو کل منظومه شمسی گشت بزنه.
[مرد] حس و حال ماجراجویی رو حس می‌کنی
که صدها دانشمند رو سر ذوق میاره،
که اکثراً جوونن و همگی نترس،
همون‌طور که دارن بزرگترین کاوش فکری قرن ما رو شروع می‌کنن...
جست‌وجو واسه پیدا کردن حیات خارج از زمین.
[بی‌صدا]
[کارل] تو این سیاره‌های دیگه، شرایط فیزیکی متفاوته.
موجوداتی هم که اونجا زندگی می‌کنن فرق دارن.
اونا از نظر ما عجیب‌وغریبن،
ناشناخته و غیرعادی‌ان.
ما پیداشون می‌کنیم.
گشتن دنبال موجودات دنیاهای دیگه یه ماجراجویی کمیابه.
کل بشریت تو این تکاپو شریکه.
[موسیقی دلهره‌آورِ ملایم]
[غرشِ آروم]
[جنتری] یکی بود، یکی نبود...
شاید حدود شش میلیون سال پیش...
روی این سیاره فرآیند تکامل شروع شد...
تکاملِ گونه‌ای که همه‌مون می‌گیم یه جو عقل و هوش داشته.
و شاید ششصد هزار سال پیش...
یه سری از گونه‌های اولیه انسان...
به ستاره‌ها خیره شدن...
و با خودشون فکر می‌کردن اونا چی‌ان...
و شاید هم
خیال می‌کردن اونا آتیش‌هایی‌ان که تو دلِ آسمون روشن شدن.
[موسیقی کنجکاوی‌برانگیز]
اما من معتقدم...
درست از همون لحظه‌ای که بشر فهمید...
زمین فقط یه سیاره‌ست
و سیاره‌های دیگه‌ای هم اون بیرون هست...
این ایده که...
قلمرو نفوذ نسل بشر
بالاخره یه روزی از مرزهای این کره خاکی فراتر میره
کم‌کم شروع کرد به شکل گرفتن.
تکامل... توی وجود ما نهادینه کرده
یه جور عطش رو.
شاید حتی از اینم فراتر؛ یه جور ولع
واسه فهمیدن، اونم از راه کاوش.
فکر می‌کنی اصلاً ممکنه
اثری از یه حیات هوشمند
توی همین سیاره‌های منظومه شمسی پیدا کنیم؟
نه. فکر می‌کنم بعیده که فعلاً،
چیزی حتی شبیه به ما توی این منظومه باشه،
توی این چندتا سیاره‌ی فسقلی که دور خورشید می‌چرخن.
و چون، خب، حتی واسه نور هم
چهار سال طول می‌کشه تا به نزدیک‌ترین ستاره برسه.
واضحه که باید با بخش قابل‌توجهی از سرعت نور حرکت کنیم
با کسری از سرعت نور، سفر بین‌ستاره‌ای رو ممکن کنیم.
نکته‌ی عجیبش اینجاست، درست همون لحظه‌ای که...
تونستیم بریم سراغ سیاره‌های دور و برمون،
به خاطر همین پیشرفت‌های تکنولوژیک، همزمان...
این توانایی رو هم پیدا کردیم که با هر کسی توی ستاره‌ها ارتباط بگیریم،
البته اگه کسی اونجا باشه که سیگنال‌های ما رو بشنوه و چیزی واسمون بفرسته.
[موسیقی آروم و دلهره‌آور]
[فرانک] این تلسکوپی که اینجا می‌بینین، با اختلاف...
بزرگ‌ترین تلسکوپ رادیویی دنیاست.
تو آینده‌ی نزدیک، وقتی این تلسکوپ ارتقا پیدا کنه...
و بقیه هم شبیهش رو بسازن، جستجوی جدی‌مون رو شروع می‌کنیم...
دنبال تمدن‌های دیگه توی اعماق فضا.
[جنتری] سال ۱۹۶۰، یه منجم به اسم «فرانک دریک»...
یه معادله نوشت برای تخمین تعداد تمدن‌های هوشمند...
توی کهکشان خودمون.
توی این معادله یه عالمه متغیر هست.
اما مهم‌ترین‌شون، یه بحث فلسفیه.
شاید یه چیزی توی یه تمدن پیشرفته وجود داره...
که عمر و بقاش رو محدود می‌کنه.
[فرانک] ما دنبال جواب سوال‌هایی هستیم که...
هر آدمی یه روزی از خودش می‌پرسه.
«من واسه چی اینجام؟ اصلاً این دنیا واسه چی هست؟»
تا وقتی تولد و مرگ ستاره‌ها رو درک نکنیم،
هیچ‌وقت سر از این چیزا در نمی‌آریم؛
اینکه زندگی از کجا میاد، چه شکلی می‌شه و تهش قراره چی بشه.
[موسیقی مرموز]
[صدای کوبیده شدن، خش‌خش]
[جنتری] دنیایی که الان می‌شناسیم
۱۳.۸۱ میلیارد سال پیش با یه انفجار بزرگ به وجود اومد.
فقط توی کهکشان خودمون، ۱۵۰ میلیارد ستاره هست.
راحت میشه حدس زد که شاید نزدیک به یه تریلیون سیاره اون بیرون باشه.
این عدد مغز آدم رو سوت می‌کشه.
اگه میانگین طول عمر
یه تمدن فرازمینی پیشرفته، کوتاه باشه،
اونوقت معلوم میشه که چرا
تا حالا هیچ جوره باهامون تماس نگرفتن.
[صدای جیرجیر حشرات]
این همون سوالی بود که انریکو فرمی پرسید، همون پارادوکس مشهور فرمی.
انریکو فرمی یه فیزیکدان خیلی کله‌گنده بود،
و یه بار این سوال رو پرسید که...
«اگه این‌همه ستاره و این‌همه سیاره وجود داره،
و احتمال اینکه زندگی توشون شکل بگیره زیاده،
قطعاً هر چیزی که باعث خلق ما شده،
بارها و بارها و بارها اتفاق افتاده.
[موسیقی شوم]
پس کجان؟»
تصور کن توی یه تالار خیلی بزرگ نشستی،
و اون پایین، روی زمین، یه میلیون لامپ هست.
و ما می‌خوایم عقربه‌های ساعت رو بکشیم عقب،
درست از همون لحظه‌ای که جهان خلق شد.
می‌خوایم بزنیمش جلو.
و هر وقت که یه تمدن فرازمینیِ...
پیشرفته پدیدار بشه، یه چراغ روشن می‌شه.
[صدای ترق‌وتروق]
اما بعدش خاموش می‌شه. اون نور تو یه مدت زمان خیلی کوتاه می‌میره،
در مقایسه با این ۱۳.۸۱ میلیارد سالِ لعنتی.
این‌طرف‌ها یه سری چراغ روشن می‌شد.
بعدش یه چراغ اون‌طرف‌ها روشن می‌شد.
اما هیچ‌وقت دو تا چراغ اون‌قدر به هم نزدیک نبودن،
که اون‌قدر دووم بیارن که بتونن با هم تماسی داشته باشن.
اما تصور کن... اگه فقط یه تمدن...
راه و چاهِ زنده موندن واسه یه مدت طولانی رو یاد می‌گرفت.
مثلاً بگیم به اندازه دایناسورها،
که حدود ۱۰۰ میلیون سال بود.
تو اون حالت، می‌تونی تصور کنی که یه نور دیگه،
بالاخره نزدیکِ اون یکی نور روشن می‌شد...
و شاید بعد یه مدت مشخص،
یه دسته نور تو همون منطقه وجود داشت،
که همه‌شون تونسته بودن جونِ سالم به در ببرن.
فکر نمی‌کنم این اتفاق بیفته،
ولی وای، به خدا قسم، از خوشحالی بال‌بال می‌زدم،
و از سرِ ذوق گریه می‌کردم،
اگه یه سیگنالِ کاملاً واضح،
از طرف یه گونه‌ی فرازمینیِ واقعاً پیشرفته دریافت می‌شد.
[موسیقی تعلیق‌آمیز]
آیا همه‌جا حیات وجود داره؟
حتماً باید عینِ ما باشه؟
یا اینکه ما فقط یه نمونه از یه لیستِ بلندبالا
از انواعِ ممکنِ بیوشیمی هستیم؟
خب، هیچ راهی نداریم که بتونیم به این سوال جواب بدیم.
هیچ راهی نیست که بفهمیم حیاتِ روی زمین چقدر عمومیت داره،
مگر اینکه، اِم، دنبالِ زندگی تو جاهای دیگه بگردیم.
و نزدیک‌ترین سیاره‌ای که کاندیداست، قطعاً مریخه.
[موسیقی تعلیق‌آمیز]
[جنتری] اواخرِ دهه ۶۰ بود که تصمیم گرفته شد
یه فضاپیما بفرستیم مریخ و سعی کنیم رو اون سیاره فرودش بیاریم...
یه مَرد اومد تو دفترم و گفت:
«جنتری، شنیدم یه چیزایی درباره ناوبریِ بین‌سیاره‌ای بلدی.
می‌تونی تو این طرح بهمون کمک کنی؟»
بیست و پنج سالم بود، و قرار شد بخشی از طرحی رو بنویسم
که قرار بود اولین فضاپیمای تاریخ رو روی یه سیاره دیگه فرود بیاره.
هفت سالِ بعدیِ زندگیم رو،
با اون ماموریت زندگی کردم و نفس کشیدم.
[موسیقی ملایم]
[جنتری] یه دوره‌ای نزدیک به ۲۰۰۰ نفر
داشتن رو پروژه‌های اصلیِ مربوط به وایکینگ کار می‌کردن.
[همهمه نامشخص]
یکی از اون آدما هم، البته که کارل سیگن بود.
و من و اون با هم رفیق شدیم.
And he and I developed a friendship.
این یکی از صدها کانالِ کوچیکه.
کانال‌هایی که انگار دقیقاً با جریان آب بریده شدن.
[جنتری] صد و پنجاه سال پیش،
یه ایتالیایی به اسم جووانی اسکیاپارلی به مریخ نگاه کرد
و اعلام کرد که روی مریخ «کانالی» دیده.
حالا، «کانالی» یه کلمه ایتالیاییه که یعنی آبراهه.
اما وقتی این کلمه به ایالات متحده رسید و ترجمه شد،
نیویورک تایمز و واشنگتن پست، هردوشون نوشتن:
«یه منجم ایتالیایی روی مریخ کانال‌های مصنوعی پیدا کرده.»
و خب، بلافاصله مردم با خودشون فکر کردن که،
«واو، اگه دارن کانال می‌سازن، حتماً حیات پیشرفته‌ای توی مریخ هست.»
[گزارشگر ۱ پشت رادیو] حالا مستقیم می‌ریم به گروورز میل، نیوجرسی.
[گزارشگر ۲] خانوم‌ها و آقایون، خبر ناگواری دارم که باید به اطلاعتون برسونم.
اون موجودات عجیبی که امشب توی مزارع نیوجرسی فرود اومدن،
پیش‌قراول‌های یه ارتش مهاجم از سیاره مریخ هستن.
خانوم‌ها و آقایون، به دلیل شرایطی که از کنترل ما خارجه،
نمی‌تونیم به پخش برنامه از گروورز میل ادامه بدیم...
[جنتری] خیلی‌ها از احتمال وجود حیات توی مریخ وحشت کردن.
و همه‌ این‌ها رو می‌شه نسبت داد
به یه اثر علمی تخیلی معرکه از اچ.جی. ولز،
-به اسم «جنگ دنیاها». -[فیلیپس] یا ابوالفضل، دارن تبدیل به شعله می‌شن!
-[فریاد مرد] -[فیلیپس] حالا کل دشت آتیش گرفته!
جنگل‌ها، انبارها، تانکرهای گاز،
باک ماشین‌ها! داره همه‌جا پخش می‌شه!
[موسیقی تنش‌زا]
[جنتری] اون فکرِ کلی که فضایی‌ها ممکنه اهلِ جنگ باشن
تو یه عالمه فیلم علمی‌تخیلی رخنه کرده،
جاهایی که مریخی‌ها به زمین پاتک زدن،
و یهو افتادن به جونمون تا کَلَکمون رو بکنن.
[صدای ناهنجار و جیغ]
[جیغ و فریاد]
[موسیقی تعلیق‌آمیز]
[پچ‌پچ نامفهوم]
[جنتری] سال ۱۹۶۴، یه فضاپیما به اسم مارینر
با یه دوربین قراضه از کنار مریخ رد شد و چندتا عکس گرفت.
اون زمان ملت فکر می‌کردن
که توی مریخ نه فقط حیات هست، بلکه موجودات باهوشی هم زندگی می‌کنن.
اما چیزی که دیدن کپِ ماه بود.
[پچ‌پچ نامفهوم]
دهنم سرویس، فکرشو نمی‌کردم.
و یهو، همه اون احتمالات به فنا رفت.
[مرد] نه، هشت، هفت، شش...
[جنتری] توی فضاپیمای مارینر ۹ سال ۱۹۷۱،
اولین عکس‌هایی که فرستاد دنیا رو تکون داد.
چرا؟ چون تابلو بود که توی جوِ مریخ آب وجود داره
و توی قطب شمالش هم پر از یخ و آبه.
وجود آب این فکرو انداخت تو سر همه که شاید اونجا هم حیات شکل گرفته باشه.
[کارل] توی ماموریت مارینر ۹، واسه اولین بار تونستیم مریخ رو از نمای نزدیک برانداز کنیم.
اگه تمدنی مثل ما توی مریخ بود، تا حالا حتماً ردشو زده بودیم.
- خبری ازشون نیست. - [مرد] درسته.
ولی این احتمالش رو رد نمی‌کنه،
اِم، اِم، گیاه‌ها و حیوونا،
و حتی حیوونای گنده توی مریخ. هیچ مدرکی براشون نیست.
- درسته. - ولی چیزی هم نیست که ردشون کنه. و این...
همون نکته‌ی، نکته‌یِ معرکه‌یِ ماموریت وایکینگ به مریخه،
که سال ۱۹۷۶ میره مریخ. این اولین باریه که می‌تونیم ته و توی قضیه رو دربیاریم.
دوربین داریم، این‌ور اون‌ور رو می‌پاییم، ببینیم موجودِ جالبی از اونجا رد میشه یا نه.
[صدای ویزویز]
[موسیقی مرموز]
[جنتری] سال ۱۹۷۴، وقتی داشتیم واسه این کار برنامه‌ریزی می‌کردیم،
هیچ‌کس تا حالا ثابت نکرده بود که میشه روی یه سیاره‌یِ جو‌دار فرود اومد.
اصلاً نمی‌دونستیم پستی‌بلندی‌های زمینِ اونجا چه شکلیه.
تمام چیزی که از عکس‌های مارینر می‌دیدیم...
تیکه‌هایی بود تقریباً به اندازه‌ی لوس‌آنجلس.
همه بهمون می‌گفتن کاری که باید بکنیم...
اگه می‌خوایم روی مریخ فرود بیایم،
اینه که فقط یه کُره‌ی کوچیک بسازیم،
که با یه پنجره و یه دوربین دووم بیاره.
ما گفتیم: «نه بابا، ما می‌خوایم بریم مریخ،»
«و می‌خوایم تلاش کنیم تا بفهمیم...»
«که اونجا زندگی هست یا نه.»
واسه همین ماموریت وایکینگ به مریخ، که شامل دوتا فرودگر...
و دوتا مدارگرد بود، طوری طراحی شد که بفهمیم...
توی مریخ زندگی وجود داره یا نه.
ولی اصلاً نمی‌دونستیم چطوری باید دنبال هیچ نوعی از زندگی بگردیم،
مگه اون جور زندگی‌ای که رو زمین وجود داره.
و همین هم باعث شد تجهیزاتمون رو اون‌ شکلی طراحی کنیم.
ما فقط مدلِ زمینی رو قبول داشتیم.
[موسیقی آروم و شوم]
من پرتاب‌های وایکینگ رو دیدم.
وایکینگ اولین پرتابی بود که توش بودم.
سال ۱۹۷۵، دو تا فضاپیمای وایکینگ رو فرستادیم فضا.
همه‌مون بدجوری نگران بودیم که نکنه یه جای کار بلنگه.
واسه همین واسه اولین پرتاب، دو تا فضاپیما داشتیم
واسه نشستن رو سیاره مریخ.
[صدای نامفهوم مردها]
[مرد] ...شش، پنج، چهار، سه، دو، یک، صفر.
[صدای زوزه باد]
[جنتری] تو ذهنم، خودم رو داخل فضاپیما می‌دیدم،
و مرحله به مرحله توالیِ مراحل رو چک می‌کردم.
[موسیقی ملایم و متفکرانه]
سفر به مریخ قراره نه ماه طول بکشه.
تونستیم وارد مدار بشیم و سطح مریخ رو ببینیم،
اونم با این دوربین‌های جدید و معرکه‌ای که داشتیم،
که ۲۰ برابر بهتر از دوربین‌هایی بودن
که سال ۱۹۷۱ با فضاپیمای «مارینر ۹» فرستاده بودن...
تا بتونیم محل درستِ فرود رو تعیین کنیم.
من مسئول چیزی بودم به اسم «تأیید محل فرود».
جایی که از قبل انتخاب کرده بودیم،
کاشف به عمل اومد که پر از تخته‌سنگ‌های غول‌پیکره و بدجوری اوضاعش خرابه.
هیچ‌کی جوابو نمی‌دونست.
بهترین راه برای حل مشکلی که تا حالا هیچ‌کی از پسش برنیومده
اینه که یه نیم‌دوجین از مخ‌ترین آدمایی که می‌تونی پیدا کنی رو بریزی تو یه اتاق،
و بهشون بگی: «خب، حالا چه غلطی کنیم؟»
و تک‌تکشون به تکاپو می‌افتن
تا بهترین ایده‌هاشون رو رو کنن.
و اگه یکی تو اون اتاق بگه: «به نظر من باید این کارو کرد،»
یکی دیگه ممکنه بگه: «این دیگه چه اراجیفیه؟ جواب نمی‌ده.»
و ما اصلاً با هم تعارف نداشتیم.
می‌خوای خودتو پایبندِ یه جا کنی
که اونجا فرود بیای؟ باید از روش پرواز کنی...
-باشه گری، یه دره. -نه، بذار بذارم کنار...
-این بحث‌های احساسی رو. -باشه.
[جنتری] این فرهنگِ کل‌کل‌های فکری،
و همین‌طور کشش می‌دادیم، می‌دونی که.
اون موقع‌ها، اگه به یکی می‌گفتی
که فکر می‌کنی ایده‌ش مالی نیست...
مشکلی پیش نمی‌اومد.
تنها چیزی که می‌دونیم اینه که یه محوطه همین‌جاست.
بیخیالِ اون بحث‌های احساسی در مورد دره‌ها شو...
[جنتری] یادمه روزی ۱۷ ساعت سگ‌دو می‌زدیم.
تو دفترم یه تخت سفری داشتم. فقط منم این‌جوری نبودم.
هر دو سه روز یه بار، یه سایت رو بررسی می‌کردیم.
هفده روز بعد، همه دیگه رسماً جنازه شده بودن.
هیچ‌وقت اون جلسه رو یادم نمی‌ره. ساعت دوِ صبح بود،
یه جا پیدا کرده بودیم که از بقیه جاها خیلی سرتر به نظر می‌رسید،
ولی هنوزم بی‌عیب و نقص نبود.
من و کارل سیگن و هال مازورسکی،
جیم مارتین و تام یانگ هم بودیم،
ساعت ۲ صبح بود، داشتیم به عکسا نگاه می‌کردیم
که رسیده بودن دستمون و پهنشون کرده بودیم.
هال مازورسکی سرشو کوبید رو میز و گفت،
«دیگه نمی‌کشم. بریم همین‌جا.»
و همین شد، تموم.
[موسیقی پُرتنش]
از اونجا به بعد دیگه همه‌چی دست هوش مصنوعی بود.
[مرد پشت رادیو] ۵۹ هزار پایی، داریم نزدیک میشیم. سیستم داخلی باید سریع راه بیفته.
[جنتری] می‌خوری به لایه‌ی بالای جو مریخ
با سرعت ۱۲ تا ۱۳ هزار مایل در ساعت.
[صدای نامفهوم مرد پشت رادیو]
[جنتری] باید سپر حرارتی رو ذوب می‌کرد
تا انرژی جنبشی رو بگیره، بعدش چتر رو باز کنه.
بعد، پیشران‌ها رو روشن کنه...
...و نرم بشینه روی سطح.
[مرد ۱ پشت رادیو] ...۱۷۷ فوت در ثانیه.
[صدای نامفهوم مرد ۲]
[مرد ۱] جدا شدن چتر. حله.
[مرد ۲] منفی ۱۰۵، ۲۳ جی.
[مرد ۱] ۲۶۰۰ پا، ۱۸۸ فوت در ثانیه.
بیست و ششصد پا! بیست و ششصد پا!
[جنتری] به اسم «هفت دقیقه وحشت» معروف شده.
سیصد و شصت و شش فوت، ۷۳ فوت بر ثانیه.
-یالا دیگه. -[مرد ۲ پشت بی‌سیم] «ای‌سی‌اس» تقریباً عمودیه.
-[مرد ۱ پشت بی‌سیم] واسه فرود چراغ‌مون سبزه. -[مرد ۲ پشت بی‌سیم]ای‌سی‌اس سبزه،
حداکثر ۱.۵ درجه در ثانیه.
۰.۲ جی، هشت فوت بر ثانیه.
[مرد ۴ پشت بی‌سیم] نشستیم. فرود اومدیم.
[همه تشویق می‌کنن]
[موسیقی دلهره‌آور]
[مرد ۳ پشت بی‌سیم] بله، زمان فرود ۱۲ ساعت و ۱۲ دقیقه‌ست...
[جنتری] اونجا وایسادیم و داریم به مانیتور نگاه می‌کنیم،
به اولین عکسی که تا حالا گرفته شده،
از سطحِ یه سیاره دیگه.
[راوی] مریخ، از روی سطحش.
رویای دیرینه انسان واسه دیدنِ نمای نزدیک
از اینکه توی یه سیاره دیگه چه خبره،
و جستجو برای زندگی اونجا، امروز به واقعیت پیوست.
[مرد]اینجا آزمایشگاه پیشرانه جت توی پاسادنای کالیفرنیاست،
جایی که دانشمندان از فرود موفقیت‌آمیز
فضاپیمای وایکینگ ۱ روی سیاره مریخ توی امروز صبح، غرق در شادی‌ان.
اونا دارن اولین تصویر رو از مریخ می‌گیرن، از فاصله ۲۱۲ میلیون مایلی،
و ما الان داریم اولین نمای نزدیک از سیاره سرخ رو می‌بینیم.
[موسیقی ملایم]
[جرالد فورد] بهترین آرزوها رو دارم براتون به خاطر این کارِ عالی.
همه‌مون بهتون افتخار می‌کنیم.
-موفق باشید. -ممنونم، آقای رئیس‌جمهور.
سپاسگزارم.
[بی‌صدا]
[جنتری] شوق و ذوقیه که اصلاً نمی‌شه توصیفش کرد.
[پچ‌پچ‌های هیجان‌زده]
بعد از فرود وایکینگ‌ها، پشت سر هم جشن و مهمونی به پا بود،
و چهره‌های شاخص علمی‌تخیلی مثل رابرت هاین‌لاین،
جین رادنبری، ری بردبری، نیشل نیکولز،
این آدما خوب می‌فهمیدن
که یه پیوندی هست بین سینمای علمی‌تخیلی...
...و دنیای مهندسی.
از این لحظه به بعد، زندگی توی مریخ جریان داره.
این در واقع بسط پیدا کردنِ حواس ماست، چشم‌های ماست،
حس لامسه و شهود علمی‌مون.
از نظر من، نکته‌ی مهمِ اتفاقات چند دقیقه‌ی اخیر همینه،
اینکه انسان دستش رو از اون سرِ فضا دراز کرده
و واقعاً داره این سیاره رو لمس می‌کنه.
و اینطوریه که از همین ساعت، زندگی ما روی مریخه.
[جنتری] یکی از مهم‌ترین
ویژگی‌های مربوط به نوعِ بشر،
تواناییِ شگفت‌زده شدنه،
اینکه توی وجودت یه هیجان فوق‌العاده رو حس کنی.
اونو ببین!
.:: BcMoviez.Com ::.
[مرد] پس تکلیف اون سوال قدیمیِ وجودِ حیات توی سیاره‌ی مریخ چی می‌شه؟
توی این عکسی که الان داریم می‌بینیم، هیچ نشونه‌ای ازش هست؟
حالا بازو می‌چرخه و میره اون‌ور که راه باز شه.
آخرین عکس رو می‌گیریم.
این کار ساعت دو و نیم انجام میشه، یعنی به وقتِ مریخیِ ما.
اولین اطلاعات بین ساعت پنج و نیم تا شش و نیمِ امشب می‌رسه دستمون.
تا حدود ساعت هشت باید داده‌ها رو آنالیز کرده باشیم.
فکر می‌کردیم داریم یه سری دم و دستگاه می‌سازیم...
که برن اونجا و بدون هیچ شک و شبهه‌ای به این سوال جواب بدن،
«آیا توی مریخ حیات وجود داره؟»
ما برای ابهام و دوپهلو بودن آماده نبودیم.
آخرین داده‌های رسیده از کاوشگر وایکینگ ۲...
هنوز هیچ نشونه‌ای از حیات توی مریخ نشون نمیده،
اما دانشمندا هنوز ناامید نشدن.
[جنتری] امروز، این برداشت که وایکینگ هیچ حیاتی توی مریخ پیدا نکرده...
حسابی زیر سوال رفته.
گیل لوین، که محقق اصلی بود...
یا اگه ترجیح می‌دین، دانشمند ارشد، ادعا کرده که...
تا آخر عمرش... سال پیش توی ۹۷ سالگی مُرد.
که اون چیزی که دستگاهش ثبت کرده، فقط یه جور میشه تعبیرش کرد:
به عنوان نشانه‌ای از حیات.
[جنتری] ما دو تا نظریه‌ی رقیب داریم،
یکی‌شون میگه ما حیات پیدا کردیم...
و اون یکی میگه...
هر چی دیدیم فقط فعل و انفعالات شیمیایی بوده.
فکر کنم بشه گفت که...
[جنتری] وقتی همه‌چیز تموم شد...
فهمیدیم که مطبوعاتِ آمریکا تو سال ۱۹۷۶...
اهمیت فرود روی مریخ رو درست درک نکرده بودن.
اگه موجود زنده‌ای پیدا کنین، اونا رو برمی‌گردونین به زمین؟
نه. تمام تجهیزاتی که می‌فرستیم مریخ، همون‌جا می‌مونن.
پس خبری از هیولاهای کوچولوی سبز نیست که به شهرامون حمله کنن؟
نه. تمام آزمایش‌هایی که انجام می‌دیم، همون‌جا انجام می‌شن...
[جنتری] کاملاً واضح بود
هم تو چیزهایی که تو روزنامه‌ها می‌نوشتن...
...و هم از سوال‌هایی که توی کنفرانس خبری ازمون می‌پرسیدن.
می‌خوام شروع کنم به توضیح دادن. مشکلی نیست؟
- [مرد] آره. - خیلی‌خب. اول از همه...
[جنتری] حتی به زور می‌فهمیدن
که داریم چیکار می‌کنیم،
چه برسه به اینکه چرا این کار مهمه.
مطالعه‌ی تغییرات آب‌وهوایی روی مریخ
باید درک ما رو نسبت به تغییرات آب‌وهوایی روی زمین روشن‌تر کنه.
بذارید نشون بدم که با طیف‌سنجِ جرمی روی فرودگر چی پیدا کردیم.
[جنتری] بیشترِ دانشمندا و مهندسا
نمی‌تونن راحت توضیح بدن،
و اصلاً هم دلشون نمی‌خواد در موردِ احساساتی که نسبت به کارشون دارن حرف بزنن.
مایک، تو هم می‌خوای چیزی اضافه کنی؟
[جنتری] و اونا خیلی راحت‌ترن
که توی همون تکنولوژی‌ای که سرشون می‌شه غرق بشن...
چون فرآیندِ فرار به من اجازه می‌ده... یعنی به ما اجازه می‌ده، فکر کنم، بتونیم به عقب برگردیم و...
[جنتری] ...که واسه آدم‌های عادیِ توی خیابون، اصلاً قابل‌فهم نیست.
[مایک] اِم، من هنوز گیجم. دقیقاً کجای کاریم...
در مورد اینکه ممکنه توی این منطقه حیاتی وجود داشته باشه؟
توی این آنالیز هیچ چیزی نیست که بگه توی مریخ حیات وجود داره.
[پچ‌پچ‌های نامفهوم]
[جنتری] بعد از یکی دو هفته، توجه رسانه‌ها...
-داشت یه کم کشیده می‌شد عقب. -[نامفهوم]
[جنتری] بعدش، یه روز صبح، دستیار اجرایی‌م...
اومد تو دفترم و گفت: «جنتری،
ای‌بی‌سی روی خط ۱ منتظره.
اِن‌بی‌سی روی خط ۲.
سی‌بی‌اس روی خط ۳.
و نشنال انکوایرر روی خط ۴.»
گفتم: «واسه چی؟»
«به خاطر نوشته‌های روی صخره‌های مریخ.»
اون عکس‌های فوق‌العاده واضحی که از مریخ به دستمون رسیده...
دیشب توی کل کشور یه موج هیجان راه انداخت،
وقتی به نظر رسید روی یکی از سنگ‌ها حروف B و G حک شده.
این اصلاً معنای خاصی داره؟
[مرد ۱] این عکس، با حرف B که ظاهراً روی یه سنگ نوشته شده،
یه موج کوتاهی از هیجان راه انداخت.
[مرد ۲] یه مدتی این‌طور به نظر می‌رسید که انگار اونجا دیوارنویسی شده...
توسط کسی یا چیزی توی مریخ جا مونده.
[جنتری] خلاصه رفتم کنفرانس مطبوعاتی.
صد نفر اونجا جمع شده بودن.
حتی همه‌ی اون خبرنگارها
از شبکه‌های تلویزیونیِ محلیِ لس‌آنجلس.
خلاصه پیگیرش شدیم.
«اسم من برت جنتری لی هست،
و حروفِ اول اسمم هم بی‌.جی.ال هست.»
و چیزی که یه نفر فکر می‌کرد
روی صخره‌های مریخ دیده، یه «ب» و یه «ج» بود.
واسه همین همه فکر کردن مخففِ اسم منه که روی یه سنگ تو مریخ حک شده.
منم گفتم: «قابل‌تصوره که
زمانی تو اون گذشته‌های دور و تاریک و مبهم،
روی مریخ حیات وجود داشته. و حتی ممکنه همین امروز هم حیاتی باشه.
و با احتمالِ خیلی خیلی ضعیف، شاید بشه گفت
که یه موجود هوشمندی اونجا به وجود اومده باشه.
و اون موجود هوشمند دلش بخواد ارتباط برقرار کنه
با یه موجود هوشمندِ دیگه یه جای دیگه.
اما هیچ عددِ انقدر کوچیکی وجود نداره که بشه باهاش این احتمال رو توصیف کرد
که هر موجود هوشمندی که تاحالا تو مریخ زندگی کرده،
بخواد با بقیه‌ی کائنات ارتباط برقرار کنه،
اونم با استفاده از حروف لاتین!»
[موسیقی تعلیق‌آمیزِ ملایم]
چرا آدم‌های بیشتری
از آپولو و وایکینگ کُپ نکردن؟
چرا عظمتِ اون دستاوردها
توی کل کشور، یا اصلاً بین کلِ بشریت نپیچید...
به عنوانِ یه اتفاقِ خیلی بزرگ؟
این قضیه بدجور رو مخم بود، کارل سیگن هم همین‌طور.
ولی باید بفهمیم وقتی می‌گیم... داریم درباره چی حرف می‌زنیم.
[جنتری] باری، کارل بهم گفت...
"یکی باید یه حرکتی بزنه."
منم گفتم، "اون یکی می‌تونه خودِ ما باشیم."
اونم گفت، "چطوری؟"
"یه سریال تلویزیونی می‌سازیم."
گفت: "ما که از سریال‌سازی چیزی سرمون نمی‌شه."
زل زدم تو چشماش و گفتم:
"ده سال پیش هم از فرود روی مریخ هیچی نمی‌دونستم."
و این‌طوری بود که «کاسموس» کلید خورد.
-[پچ‌پچ نامفهوم] -[صدای کلاکت]
[موسیقی تعلیق‌آمیز]
[جنتری] کارل، اون موقع،
تو توضیح دادنِ همه چیِ فضا حرف اول رو می‌زد.
تازه پاش به برنامه‌ی جانی کارسون باز شده بود.
[جانی] با تشویق‌هاتون به استقبالِ دکتر کارل سیگن برید.
-[تشویق حضار] -[جنتری] خلاصه که آدمِ شناخته‌شده‌ای بود.
کارل نویسنده علمیِ معرکه‌ای بود.
وقتی کارل یه چیزی می‌نوشت،
پسر، واقعاً اشکم درمی‌ومد.
خیلی قشنگ بودن.
ما از جنسِ ستاره‌ها ساخته شدیم.
ما راهی هستیم که کیهان بتونه خودش رو بشناسه.
[مرد] «کاسموس» شما رو به یه سفر حماسی تو دلِ فضا و زمان می‌بره.
[جنتری] «کازموس» فراتر از چیزی که حتی به خوابمون می‌دیدیم موفقیت‌آمیز بود.
ما داشتیم اون حس هیجان و شگفتی رو ایجاد می‌کردیم...
...که باعث می‌شه آدمایی با ذهنیت علمی...
...باور کنن کاری که دارن انجام می‌دن خیلی حیاتیه.
یه جورایی مثل جادو.
[صدای نامفهوم]
[گفت‌وگوی نامفهوم]
[جنتری] یکی از فوق‌العاده‌ترین ویژگی‌های...
...مهندس‌های واقعاً باهوش و خلاقی که تو زندگیم شناختم،
اینه که وقتی با مشکلی روبرو می‌شن، واقعاً سر ذوق میان،
مخصوصاً اگه اون مشکل غیرقابل‌حل به نظر برسه.
[موسیقی تعلیق‌آمیز]
[جنتری] سال ۱۹۶۴ بود،
یه استاد نجوم که داشت از «آزمایشگاه پیشرانه جت» بازدید می‌کرد،
مردی به اسم گری فلاندرو، کشف کرد که سیاره‌های منظومه شمسی ما...
...برای یه مدت کوتاه طوری تو یه راستا قرار می‌گیرن...
...که یه فضاپیما با ترک زمین می‌تونه از کنار مشتری رد بشه،
از گرانش مشتری کمک بگیره، بره سمت زحل،
از گرانش اونم استفاده کنه و بره سراغ اورانوس و نپتون.
چهار تا جرم آسمانی که کل چیزی که ازشون می‌دونستیم...
...فقط چندتا عکس فسقلی توی دوربین‌ها بود،
که با تلسکوپ‌های روی زمین گرفته شده بود.
اون موقع رو یادمه، وقتی یه جوون بودم...
یادتون باشه، من سابقه‌ام رو...
...توی مکانیک سماوی و ناوبری شروع کردم.
خیلی با این ایده حال کردم.
اصلاً راه داشت یه فضاپیمایی بسازیم که بتونه اون کار رو انجام بده؟
نقش من توی پروژه وویجر این بود که عضو هیئت بازبینی باشم
تا معلوم بشه اصلاً کارهایی که توی پروژه انجام می‌شه با عقل جور درمیاد یا نه.
[مرد] سه، دو، یک...
استارت زده شد و رفتیم واسه پرتاب.
موشک تایتان سنتور پرتاب شد،
در حالی که اولین فضاپیما از جفت‌فضاپیماهای وویجر رو حمل می‌کرد،
تا مرزهای درک بشر رو بیشتر از هر زمان دیگه‌ای توی منظومه شمسی جلو ببره.
[موسیقی غم‌انگیز]
[زمزمه‌ی غم‌انگیز]
[جنتری] همون‌طور که اولین فضاپیمای وویجر با سرعت می‌رفت سمت مشتری...
...اون چهارتا ماهِ بزرگش هنوز در حد یه لکه بودن.
عملاً هیچی درباره‌شون نمی‌دونستیم.
و کم‌کم، این ماه‌ها شروع کردن به رخ نشون دادن.
و هیچ‌وقت یادم نمی‌ره،
این خانم جوون که بیست و چند سالش بود
عضو تیم ناوبری بود و داشت به عکس‌ها نگاه می‌کرد،
همون موقع که برای اولین بار به دستمون رسیدن،
و یهو متوجه یه شعله روی ماهِ «آیو» شد.
[ادامه زمزمه]
لیندا مورابیتو کشف کرد
که کلِ سطح آیو واقعاً داشت با آتشفشان‌های فعال منفجر می‌شد.
بعدیش اروپا بود،
یکی از ماه‌های مشتری، که تقریباً ازش مطمئنیم...
زیر پوسته یخی‌ش یه اقیانوس عظیم از آب مایع هست.
کلی آبه. شاید بین ۱۰ تا ۱۰۰ برابرِ...
کل آبی که رو سیاره زمینه.
و ممکنه حیات هم اونجا شکل گرفته باشه.
یه همچین چیزی رو حتی کسی تو خوابم نمی‌دید.
[ادامه آواز]
زحل یه قمر داره به اسم انسلادوس.
چیزایی داره ازش می‌پاشه بیرون که انگار مالِ...
یه اقیانوس آب مایع زیرِ یخیه که کل انسلادوس رو پوشونده.
سی سال بعد، کاسینی یه چیزی کشف کرد،
اینکه روی سطح انسلادوس یه سری دره هست،
که از توشون فواره‌های آب گرم می‌زنه بیرون.
و بعدش تیتان، غول‌پیکرترین قمرِ کل منظومه شمسی،
یه قمر دیگه زحل، که از ماهِ ما بزرگتره و جو داره.
اون اتمسفر هم که کلاً نیتروژنه،
و تا دلت بخواد مواد آلی توش هست.
یعنی همه‌ی اون آمینواسیدهایی که DNA ما رو می‌سازن،
توی جو تیتان پیدا می‌شن.
و اینجوری شد که ویجر راهش رو گرفت و رفت.
دنیاهای جدید، یکی بعد از اون یکی.
اینا واقعاً وجود دارن.
شبیه هیچ کوفتی که قبلاً دیدیم نیستن.
این در مورد جایی که خودمون توشیم چی می‌خواد بگه؟
[ادامه آواز]
از همون اولش هم معلوم بود که این «گرند تور»...
آخرش باعث شد سرعت اون دو تا فضاپیمای ویجر زیاد شه
تا کلاً از منظومه شمسی بزنن بیرون.
[صدای آواز کم‌کم قطع می‌شه]
[موسیقی ملایم اتمسفریک]
این قضیه بدجور کنجکاوی کله‌گنده‌های سیاره رو قلقلک داد.
و خب معلومه، کارل سیگن هم حسابی مجذوب این داستان شده بود.
-[صدای آروم گفتگو] -[جنتری] خلاصه، کارل با یه تیمی دست‌به‌کار شد،
از جمله فرانک دریک، تا چیزی به اسم «لوح ویجر» رو طراحی کنن...
با این ایده تخیلی که مثلاً یه موجود هوشمند فضایی
یه جایی اون بیرون تو فضا، شاید صدها هزار سال دیگه،
فضاپیمای ویجر رو بگیره و این لوح رو ببینه.
این یه صفحه‌ست و یه سری اطلاعات هم کنارش هست
که بهت می‌گه چطوری باید پخشش کنی.
[پسر] سلام از طرف بچه‌های سیاره زمین.
[صدای فلوت]
[کورت] من به عنوان دبیرکل سازمان ملل،
از طرف مردم سیارمون درود می‌فرستم.
-[دیوید] شالوم. -[اریک به اسپانیایی حرف می‌زنه]
[استلا به کانتونی حرف می‌زنه]
[سلما به عربی حرف می‌زنه]
[سول به زبان نیانجا حرف می‌زنه]
[فردریک به یونانی حرف می‌زنه]
[صدای جنگل]
[صدای غرش رعد و برق]
[صدای آواز زن]
[جنتری] این مأموریت،
که بشینیم و انتخاب کنیم چه صداهایی از زمین باید روی اون صفحه ضبط بشه،
یه جور تستِ رورشاخِ خیره‌کننده برای نژاد بشر بود.
[موسیقی عجیب و غریب]
چیزی که روی اون صفحه‌ست، خلاصه‌ای از بهترین و متنوع‌ترین
صداهایی هست که نوع بشر تا حالا توی دنیای موسیقی خلق کرده.
[«سمفونی شماره ۵ در سی مینور، اثر بتهوون»]
یه مجموعه‌ی موسیقیِ واقعاً گسترده و همه‌جانبه اونجاست،
از تمام فرهنگ‌های مختلفی که روی این سیاره هست.
[نواختن ساز زهی]
پس این احتمال وجود داره که یه جایی اون بیرون، موجودات فضایی باشن.
- و احتمالش هست... - [پخش موسیقی از روی صفحه]
که بفهمن چطوری باید اون صفحه رو پخش کنن.
و اگه دست و پایی داشته باشن، با ریتم آهنگ تکون می‌خورن،
وقتی که دارن به آواز چاک بری گوش میدن که «جانی بی. گود» رو می‌خونه.
[آهنگ «جانی بی. گود» اثر چاک بری]
[کم‌کم قطع شدن آهنگ]
[همهمه‌ی نامفهوم]
[جنتری] خیلیا ازم می‌پرسن: «دلت می‌خواد بری به فضا؟»
و جواب من اینه: «همین حالا هم رفتم.
اونم بارها.»
اون بخش از وجودم که منحصراً انسانیه،
اونجا بوده.
بهترین بخشِ وجودم.
نه جسمم، بلکه ذهنم.
[موسیقی گنگ و ممتد]
[جنتری] اگه هدفمون از کاوش توی فضا
اضافه کردن به دانشِ نوعِ بشر باشه،
راه خیلی موثرتری برای انجامش هست
و اونم استفاده از ربات‌هاست به جای آدما.
چرا؟
خیلی ساده‌ست.
باید مطمئن بشیم که آدما زنده می‌مونن،
یعنی هر جا که می‌فرستیمشون، باید برشون گردونیم.
حالا...
ممکنه یکی بگه: «جنتری لی، فکر می‌کردم خیال‌پرداز باشی،»
«و کاملاً واضحه که توی خیال‌پردازی شکست خوردی.»
[موسیقی ملایم و اتمسفریک]
هیچ دانشمند، مهندس یا آینده‌پژوهِ درست‌وحسابی‌ای
نمیاد با قاطعیت بگه که فلان چیز غیرممکنه.
با این حال...
تکنولوژیِ امروزِ ما
اجازه نمی‌ده که بتونیم
یه سفر اکتشافیِ مجهز رو به سیاره‌ای
دورِ یه ستاره دیگه راه بندازیم که زمان پروازش کمتر از...
خوب گوش کنید، ۱۰ هزار سال باشه.
[صدای لرزشِ آروم]
[موسیقی مرموز]
[جنتری] اولین باری که شروع کردم به فکر کردن درباره کاوش توی فضا،
با خودم گفتم: «خب، تهِ این بازیا کجاست؟»
«قراره با چندتا آدم‌فضایی روبرو شیم؟»
واسه همین کلی وقت گذاشتم. تحقیق، مطالعه، کتاب خوندن و از این داستانا.
و اونجا بود که اول فهمیدم کلاً تمام بحث‌های مربوط به فضایی‌ها...
توی این سه تا دسته‌بندی قرار می‌گیرن که توی این ژانر خیلی شناخته‌شده‌ان،
یعنی همون، برخورد نزدیک از نوع اول،
که می‌شه همون: «پشمام، اونو دیدی؟»
[راوی] این یه یوفوئه، شیء پرنده ناشناس،
-که خیلیا بهش می‌گن بشقاب‌پرنده. -[صدای شاتر دوربین]
[جنتری] وقتی خیلی بچه بودم، بدجوری مجذوبِ این موضوع شده بودم.
[دونالد] دارن ما رو می‌پّان،
توسط یه جور دستگاهی که از ما خیلی جلوتره،
خیلی از ما جلوتره، و احتمالاً داره هدایت می‌شه
توسط یه تمدنِ فوق‌العاده پیشرفته و برتر.
دوتا چراغ قرمز دیدم و یه چیزی دیدم که شبیه یه پای (کیک) بود.
یه شیء پرنده دیدم که به نظر من، ساختِ این کره زمین نبود،
فلزی بود، و یه جور هواگرد بود.
من زیاد اهلِ
برخورد نزدیک از نوع اول یا دوم نبودم.
اما اونایی که برخورد نزدیک از نوع سوم بودن،
اونا واقعاً تخیلم رو به بازی گرفتن.
و خب، اون زمان، داستان بتی و بارنی هیل
در مورد دزدیده شدنشون حسابی بمب کرده بود،
و نقلِ محفلِ همه شده بود.
[مصاحبه‌گر] با چه زبونی باهاشون حرف زدی؟
[بتی] انگلیسی حرف زدم، و نمی‌دونم...
نمی‌دونم به چه زبونی حرف می‌زدن، اما من به انگلیسی می‌فهمیدمشون.
[مصاحبه‌کننده] خب، قد این مردا چقدر بود؟
[بارنی] تخمین می‌زنم حدود چهار و نیم تا پنج فوت بودن.
-[بتی]قد من پنج فوته. -[بارنی]آره، پنج فوت.
من رو در رو حرف زدم...
با آدمایی که می‌گن توسط آدم‌فضایی‌ها ربوده شدن.
یه جفت برادر اهل لوئیزیانا بودن
که می‌گفتن مدام با آدم‌فضایی‌ها در تماس بودن.
اونا منو تا دمِ سفینه بردن و، و ما هم
انگار، انگار مستقیم از لای در سُر خوردیم تو.
خب، اونو اول بردن تو، و منم دقیقاً پشت سرش بودم.
می‌دونی، وقتی رسیدم دم در، از حال رفتم، و...
این‌قدر وحشت کرده بودم.
[مرد] گردنی ندیدم. انگار که
صاف چسبیده بود رویِ، رویِ یه بدن،
اگه بشه اسمشو گذاشت بدن.
بازو هم داشتن،
اما دستاشون مثلِ دستای ما نبود.
اونا، اونا یه چیزی شبیه انبر یا، یا چنگال داشتن
یا یه همچین چیزی.
[جنتری] اصلاً مهم نیست
که مدرک فیزیکی دارن یا نه...
چون واسه اونا، اون تجربه واقعیه.
[موسیقی تعلیق‌آمیز ملایم]
توی پرونده‌های نیروی هوایی هیچی نیست، حتی توی پرونده‌های محرمانه
یا اون پرونده‌های محرمانه، که به این نتیجه می‌رسن
که سفینه‌های فضایی به زمین اومدن.
[جنتری] باور دارم که اشیاء پرنده ناشناس وجود دارن؟
شک نکن.
باور دارم که این‌ها رو موجودات فضایی از یه دنیای دیگه هدایت می‌کنن؟
خب، نه دقیقاً.
[موسیقی تنش‌زا]
-[پچ‌پچ نامفهوم رادیویی] -[مرد] آهان، گرفتمش!
[جنتری] اگه نمی‌تونی چیزی رو که پیدا کردی توضیح بدی،
از محتمل‌ترین فرضیه برای توجیه‌اش استفاده کن.
بهش می‌گن «تیغ اوکام».
[پچ‌پچ نامفهوم رادیویی]
[جنتری] یه قدم خیلی بزرگه
از اون عکس‌ها و ویدیوها، حالا هر چی که می‌خوای اسمشو بذاری،
تا اینکه بگی فضایی‌ها اینجان.
فکر می‌کنی دولت ما با موجودات فضایی هوشمند ارتباط برقرار کرده؟
تو گفتی که دولت جسد فضایی یا گونه‌های بیگانه داره.
خودت دیدی؟ خودت، خودت سفینه رو از نزدیک دیدی؟
اکثر مردم آمریکا معتقدن که دولت
داره عمداً حقیقت رو درباره «یو.اِی.پی»ها مخفی می‌کنه.
[جنتری] این کمبود سواد علمی در سطح جامعه
به عنوان یه اجتماع، ضربه خیلی سنگینی بهمون می‌زنه.
تصویر چیزی بود که اصلاً با توانایی‌های بشر جور در نمی‌اومد.
فکر می‌کنی اونا، چه می‌دونم، بافت‌های بیولوژیکی انسانی بودن یا غیرانسانی؟
[موسیقی حزن‌انگیز]
[جنتری] احتمال اینکه یه موجود فضایی
اصلاً شبیه ما باشه، اونقدر نزدیک به صفره که
حتی نمی‌شه حسابش کرد.
- برگرد سر پستت. - [جنتری] حتی توی بهترین
فیلم‌های علمی-تخیلی هم همینطوره.
به نظرم «ورود» (Arrival) یکی از اوناست، که توش موجودات فضایی رو
کاملاً متفاوت از ما نشون دادن.
هر وقت حرفِ ارتباط برقرار کردن
با یه هوش فرازمینی میاد وسط، باید از خودمون بپرسیم
اصلاً چه وجه اشتراکی می‌تونیم باهاشون داشته باشیم؟
[موسیقی تامل‌برانگیز]
روی همین سیاره زمین، فهمیدیم
ارتباط گرفتن چقدر سخته،
اونم با گونه‌ای که مشخصاً باهوشه،
وقتی کلِ ساختارِ وجودشون واسه ما کاملاً غریبه‌ست.
اختاپوس‌ها از همه جالب‌ترن، چون رابطه‌شون با ما
برمی‌گرده به ۶۰۰ میلیون سال تکامل.
یعنی اون هوشی که توی اختاپوس‌ها شکل گرفته،
کلاً با هر چیزی که بتونیم تصور کنیم فرق داره.
حالا، خیلیا ازم می‌پرسن:
«باورت می‌شه خارج از زمین هم هوشی وجود داشته باشه؟»
منم همیشه می‌گم: «آره، بهش باور دارم.»
همین الان ممکنه ماشین‌های فضایی کلِ زمین رو پر کرده باشن.
شاید توی دل اتم‌ها مخفی شده باشن، توی پروتون‌ها یا الکترون‌ها.
«چی؟ مگه همچین چیزی ممکنه؟»
همکارم، آرتور سی. کلارک... [صاف کردن گلو]
یه بار این حرف رو زد...
«تکنولوژی یه تمدن فرازمینی
با جادو مو نمی‌زنه.»
[موسیقی دراماتیک ملایم]
[آرتور] ایده‌ی ارتباط با موجودات فرازمینی
چیزیه که همیشه منو مجذوب خودش کرده،
و تم اصلی داستان‌هام بوده.
مطمئنم یه روزی اتفاق می‌افته. فکر می‌کنم ممکنه
توی گذشته‌های دور هم اتفاق افتاده باشه.
اگه ما الان داریم فضا رو کاوش می‌کنیم،
پس طبیعتاً، هوش‌های برتر
باید میلیون‌ها سال باشه که دارن این کار رو می‌کنن.
[جنتری] من از همون اوایل زندگیم طرفدار آرتور سی. کلارک بودم.
وقتی کتاب «پایان طفولیت» رو خوندم،
که یه کتاب واقعاً معرکه‌ست درباره‌ی ارتباط با فضایی‌ها،
با خودم گفتم: «ذهن این آدم واقعاً خارق‌العاده‌ست.»
[همهمه‌ی نامفهوم]
[جنتری] خیلیا آرتور سی. کلارک رو
به عنوان یکی از
کامل‌ترین و خلاق‌ترین ذهن‌هایی می‌شناسن که
توی نیمه‌ی دوم قرن بیستم وجود داشته.
[آرتور] کاش می‌تونستم با هر دو تا دستم امضا کنم.
-[خنده] -[جنتری] اون خیلی زود به شهرت رسید
اونم توی دو تا زمینه‌ی مختلف...
یه ظاهرِ علمی-تخیلی، و دقیقاً تو همون دوره‌ی زندگیش،
سال ۱۹۴۸ یه مقاله واسه «انجمن بین‌سیاره‌ای بریتانیا» نوشت
که در نهایت راه رو واسه رسیدن به ارتباطات ماهواره‌ای باز کرد.
از شما به خاطر کارهای پیشروتون تقدیر شده،
به خاطر پیشنهادِ ماهواره‌های مخابراتی، که کلاً ایده خودتون بود.
[آرتور] توی یه آینده‌ی خیلی نزدیک،
ماهواره‌های مخابراتی قراره، قراره چند برابر بشن،
تا کانال‌های ارتباطی رو، آره، بیارن دمِ دستِ مردمِ کوچه و خیابون.
[جنتری] تا قبل اون هیچ‌کس اصلاً فکرش رو هم نمی‌کرد.
خلاصه، این آقا یه بریتانیاییه
که هم یه مغزِ متفکرِ علمی بود و هم یه تخیلِ وحشتناک قوی داشت.
[مرد] سخنران بعدی‌مون واقعاً اصلاً نیازی به معرفی نداره.
آرتور سی. کلارک.
[جنتری] اسم آرتور خیلی بیشتر سرِ زبون‌ها افتاد،
توی کلِ رسانه‌ها و بینِ عامه‌ی مردم...
آقای آرتور سی. کلارک.
[جنتری] ...همش هم به خاطر فیلمِ «۲۰۰۱» بود.
[آهنگ «دانوب آبی» اثر یوهان اشتراوس]
کارگردانش استنلی کوبریک، محصول سال ۱۹۶۸.
یهو آرتور زد و حسابی معروف شد.
[آرتور] موفقیتِ «۲۰۰۱» واسه خودمم خیلی غافلگیرکننده بود،
و فکر کنم واسه استنلی کوبریک هم همین‌طور.
البته که فکر می‌کردیم... یعنی امیدوار بودیم موفق بشه،
اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردیم تبدیل بشه به یه، یه فیلمِ کالت
و این‌قدر موندگار و با ابهت باقی بمونه.
[جنتری] احدی رو نمی‌شناسم که اون فیلم رو دیده باشه و...
از سینما مات و مبهوت نیومده باشه بیرون.
درهای محفظه رو باز کن، هال.
[هال] متاسفم دیو، فکر نکنم بتونم این کار رو انجام بدم.
[جنتری] واسه همین همون‌طور که بزرگ می‌شدم، اون واسم مایه احترام بود.
[مصاحبه‌کننده] درسته که بهت بگیم دانشمند؟ چون در واقع،
تصمیم گرفتی نویسنده بشی، مگه نه؟
با اینکه توی علوم پایه تخصص داری؟
من مدرک علمی دارم، اما دقیق‌ترش اینه که
بهم بگن نویسنده‌ی علمی.
[قطع تدریجی آهنگ]
[موسیقی دلهره‌آورِ ملایم]
[چهچهه‌ی پرنده‌ها]
[جنتری] آرتور اومد به آزمایشگاه پیشرانش جت.
حوالی سال ۱۹۸۰ بود.
مطمئن شدم که خودم راهنماش می‌شم.
داشتم دیوونه می‌شدم بس که درباره «ادیسه فضایی» حرف زدم،
و درباره کشفش در زمینه ماهواره‌های مخابراتی،
و درباره «پایان کودکی» و این‌جور چیزا.
اونم خیلی باوقار بود، فقط لبخند زد و همین و بس.
خلاصه سال‌ها گذشت،
و من و اون با هم یه همکاری رو شروع کردیم.
[چهچهه‌ی پرنده‌ها]
آرتور توی پایتخت سری‌لانکا زندگی می‌کرد،
که اسمش کلمبویه، توی یه خونه‌ی فوق‌العاده.
[همهمه]
اوه، نه، نکن. راه بیا عزیزم. بی‌خیال. زود باش. یالا.
[جنتری] هیچ‌وقت یادم نمی‌ره، من و آرتور رفتیم شام بخوریم
و آرتور بهم گفت: «از طرز فکرت خوشم می‌آد.
تا حالا به سرت زده چیزی بنویسی؟»
منم گفتم: «بله قربان. تمامِ عمرم به نوشتن فکر کردم.»
اونم گفت: «تا حالا به نوشتنِ داستانِ علمی-تخیلی فکر کردی؟»
یا خدا.
استادِ بزرگِ علمی-تخیلیِ دنیا داره از من می‌پرسه،
از منِ مهندس، که تا حالا به فکرِ نوشتنِ داستان علمی-تخیلی بودم یا نه؟
گفتم: «بله قربان.» گفت: «نمی‌خوام الکی بهت وعده بدم،
اما می‌خوام بهت یه فرصت بدم که با هم یه رمان بنویسیم.
کتاب قراره به اسمِ آرتور سی. کلارک و جنتری لی باشه.
اما نویسنده‌اش تویی، منم ویراستارش.»
کتاب‌های «راما» خیلی ساده‌ان.
یه زمانی در آینده،
یه سفینه فضاییِ استوانه‌ایِ غول‌پیکر
یهو توی منظومه شمسیِ ما پیداش می‌شه،
و تابلئه که از یه ستاره دیگه اومده.
[موسیقی آرام و تعلیق‌آمیز]
بزرگترین ارزشِ داستان‌های علمی-تخیلی
اینه که ذهنت رو به روی احتمالات باز می‌کنه.
[مرد] گزارش ناخدا، تاریخِ ستاره‌ای ۱۵۱۳.۴.
[جنتری] وقتی من و آرتور سی. کلارک داشتیم درباره نوشتنِ مشترک با هم حرف می‌زدیم،
کلی وقت گذاشتیم و درباره «پیشتازان فضا» گپ زدیم.
قبل از اینکه به این نتیجه برسیم که واسه ما،
فرق بین فانتزی و علمی‌تخیلیِ واقعی
اینه که تو فانتزی، قرار نیست چیزی باورپذیر باشه.
لازم نیست از قوانین فیزیک اطاعت کنه.
پیغام اومده، کاپیتان.
سفینه‌ی مستقر در «کارنت فور»
دلیل تاخیرمون رو می‌پرسن، قربان.
[جنتری] واسه آرتور و من،
نوشتنِ علمی‌تخیلی، اگه بخواد خوب باشه، نباید غیرقابل‌باور باشه.
لازم نیست حتماً محتمل باشه.
فقط نباید ناممکن به نظر بیاد.
[آرتور] یکی از نقش‌های مهمِ علمی‌تخیلی
اینه که ذهن رو منعطف کنه
و به مردم بفهمونه که این احتمالات وجود دارن،
و تو ذهنشون یه جورایی سناریوسازی کنن،
بگن، «خب، اگه بتونیم فلان کار رو بکنیم معرکه نمی‌شه؟»
و بعد، «خب، اصلاً می‌تونیم؟ چه مشکلاتی هست؟
چیکار باید بکنیم تا برسیم به اون آینده‌ی خاصی
که انقدر جذاب به نظر می‌رسه؟»
[موسیقی کنجکاوبرانگیز]
تکنولوژی همون چیزیه که ما رو آدم کرد.
از همون، اِم، میمون‌نمایی که اولین استخون رو برداشت،
همون‌طور که تو فیلم «۲۰۰۱» سعی کردیم نشون بدیم.
هر چیزی که ما رو از حیوونا جدا می‌کنه، تکنولوژیمونه.
معنویت همیشه موندگاره چون جهان همیشه پر از رمزورازه.
همیشه چیزایی هست که ما ازشون خبر نداریم.
و یکی از مهم‌ترین دلایل رفتن به فضا،
روبرو شدن با نژادهای دیگه‌ایه که شاید برای...
نه فقط چندهزار سال، مثل ما، بلکه میلیون‌ها سال به این مسائل فکر کردن.
[ادامه موسیقی]
[جنتری] امروز دیگه می‌دونیم
که نزدیک به یک تریلیون سیاره وجود داره.
از همون اول،
فرض رو بر این گذاشته بودیم که این سیاره‌ها وجود دارن.
حالا دیگه می‌دونیم که واقعاً هستن.
این کشف باعث شروعِ
خیلی از ماموریت‌های دیگه شد تا بفهمن...
که آیا اون بیرون، یه جایی،
ممکنه جای دیگه‌ای هم باشه
درست مثل زمین،
توی مدارِ یه ستاره‌ی پایدار،
جایی که آب بتونه مایع باشه و حیات توش تکامل پیدا کرده باشه.
امروز نمی‌شه گفت چه پیشرفت‌های تکنولوژیکی در راهه
که یه روزی اجازه بده
اثری از انسان باقی بمونه.
نه لزوماً فیزیکی، بلکه حداقل فکری یا روحی،
توی یه منظومه‌ی دیگه.
[ادامه موسیقی]
[قطع تدریجی موسیقی]
با این حال...
میلِ ما برای کشف و کاوش
باید همیشه با یه چیزی مِیزون بشه
با این ضرورت که باید مطمئن بشیم
اتفاقاتی که داره تو دنیایِ شناخته‌شد‌ه‌مون می‌افته
از کنترل خارج و ناپایدار نشه.
[صدای وزش]
اگه دنیای آینده‌مون داغون و ناپایدار باشه،
دیگه هیچ کاوشی تو فضای بین‌ستاره‌ای در کار نخواهد بود.
داریم درباره چه جور خسارتی...
[دن] خسارت؟
نابودیه کامل، قربان.
بهش می‌گیم قاتلِ سیاره‌ای.
پایانِ بشریت.
-مهم نیست... -[جنتری]توی داستان‌های علمی‌تخیلی تم‌های زیادی وجود داره...
یا خدا.
چیکار باید بکنیم؟
که توشون زمین عملاً
غیرقابل‌سکونت می‌شه.
[موسیقی دراماتیک]
[مرد] اون بالا، رو قله‌ی کوه، یه ارتش از دانشمندا
دارن سگ‌دو می‌زنن تا این موشک غول‌آسا رو بسازن
تا یه چندتا بازمانده‌ی گلچین‌شده از تمدنِ به فنا رفته‌مون رو
به یه زندگیِ جدید تو یه دنیای دیگه ببرن.
[جنتری] و همیشه یه ولع و اشتیاقی هست که به یه جای دیگه بریم،
تا همه‌چی رو از نو شروع کنیم.
[موسیقی تنش‌زا]
این تصور که می‌تونیم از مشکلاتی که
توی این سیاره به بار آوردیم فرار کنیم،
اونم بدون اینکه بفهمیم اصلاً چطوری ایجادشون کردیم،
و بریم یه جای دیگه و همون گندها رو دوباره نزنیم،
به نظر من، یه اشتباه منطقیِ محضه.
[مرد] آقای ماسک، یه کم از طرز فکرتون برامون بگید.
[جنتری] راستش من قبلاً در این مورد با ایلان ماسک گپ زدم.
موضوعِ زندگیِ آدم‌زاد روی مریخ.
تصور کردنش راحته.
ولی من این موضوع رو توی لیستِ اولویت‌های
بشریت اونقدرها بالا نمی‌ذارم،
حداقل نه به اندازه رسیدگی به وضعیتِ تغییرات اقلیمی.
[زمزمه]
[کارل] هر سیاره‌ای که جو داشته باشه،
تا یه حدی اثر گلخانه‌ای رو هم داره.
عجیب‌ترین موردش هم تا الان، اثر گلخانه‌ایِ سیاره زهره‌ست.
دمای سطحش حدود ۴۷۰ درجه سانتی‌گراده، یعنی همون ۹۰۰ درجه فارنهایت.
[جنتری] مطالعه وضعیت آب‌وهوای زهره و مریخ
این رو کاملاً روشن می‌کنه
که اقلیم اصلاً چیز پایداری نیست.
[صدای چهچهه پرندگان]
آیا زهره که یه زمانی مثل زمین بود،
به خاطر تغییرات اقلیمی دچار یه اثر گلخانه‌ای مهارنشدنی شد؟
فکر کردن بهش هم وحشتناکه.
اولِ شکل‌گیریِ منظومه شمسی...
مریخ آبِ جاری داشت.
اون موقع‌ها، اونجا گرم و مرطوب بود؛
دقیقاً زمانی که زمین هنوز جای زندگی نبود.
تحقیقات علمی‌مون روی سیاره زمین بهمون اجازه داد تا
یه تصویرِ تاریخیِ تقریباً دقیق از جوّ زمین بسازیم،
یعنی تا دو-سه میلیارد سال قبل.
یه زمانی بود که کلِ سطحِ زمین
پوشیده از برف بود.
توی تاریخِ زمین زمان‌هایی بوده
که یه ذره برف و یخ هم هیچ‌جای سیاره پیدا نمی‌شد.
[ادامه زمزمه]
حالا دیگه پیش‌بینی‌هایی داریم از اینکه آب‌وهوای زمین
توی آینده قراره چطور بشه...
که همه‌اش هم به کارهای ما بستگی داره.
-[موسیقی دلهره‌آور] -[صدای ترق‌وتروق]
ما امروز اینجاییم، اونم بعد از یه
تکاملِ چند میلیارد ساله و خیره‌کننده،
که توی این مدت، پنج‌تا اتفاقِ مختلف افتاده
که باعث شده تقریباً تمام گونه‌های روی سیاره از بین برن.
[غرش، بو کشیدن]
[جنتری] اگه اون اتفاقاتِ خاص...
-[غرش] -...نمی‌افتادن،
زمین هنوز پُر از دایناسور بود.
آخه دایناسورها اصلاً چه انگیزه‌ای داشتن که رادیو اختراع کنن؟
واسه درک کردن طیف الکترومغناطیسی؟
احتمالاً هیچی.
به این نتیجه رسیدیم که...
پیدایش حیات ممکنه اون‌قدرها هم سخت نباشه،
اما هوش زمانی به وجود می‌آد
که زندگی یه جوری به خطر بیفته،
و اون وقت پیشرفت دادن مهارت‌هایی
-که واسه بقا لازمه، به اولویت تبدیل می‌شه. -[صدای خش‌خش]
[موسیقی متفکرانه]
یکی از نتایج یه عمر فعالیت من توی اکتشافات فضایی
این بوده که عمیقاً فهمیدم این زمین چقدر شگفت‌انگیزه،
و چه شگفتی‌هایی این‌جا هست که
می‌تونیم ازشون لذت ببریم و کیف کنیم.
[آواز غمناک]
من یه حامی سرسخت محیط‌زیستم.
[صدای چهچهه پرنده‌ها]
اگه وقت آزاد داشته باشم، می‌زنم به دل طبیعت.
هر سال می‌رم «پارک‌سیتی».
همین که ۱۵ دقیقه از پیاده‌رویم می‌گذره،
تک و تنها می‌شم بین درختا،
با گوزن‌های شمالی که هر از گاهی از جاده رد می‌شن.
توی همین سفر آخری، زدم زیر گریه
چون تنها چیزی که می‌ومد تو ذهنم این بود که...
چطور ممکنه...
یه چیزی که این‌قدر طبیعیه،
چیزی که اصلاً هیچ ربطی به ما نداشت،
میتونه انقدر قشنگ باشه؟
[صدای خش‌خش]
[چهچهه پرنده‌ها]
[زن] بلیط‌هاتون رو دمِ دست بذارید.
[موسیقی ملایم]
[همهمه نامفهوم]
[جنتری] وقتی شروع می‌کنی به فکر کردن...
[فریاد نامفهوم]
[جنتری] ...که شاید...
...ما یه پدیده منحصربه‌فردیم،
یه چیزِ کمیاب...
...باعث میشه یهو چشمت باز بشه
به چیزایی که قبلاً اصلاً بهشون فکر نمی‌کردی.
مثلِ تلاش برای اینکه بقامون رو تضمین کنیم.
مطمئن بشیم که می‌فهمیم
چه ویژگی‌هایی داریم که قراره
ما رو بالا بکشه...
...و کدوما باعث میشن...
...خودمون رو به نابودی بکشونیم.
این کلنجار...
...بین چیزی که به نظرِ من خوبیِ وجودِ آدماست
و اون ذاتِ بدشون...
...موضوعی بود که من و آرتور سی. کلارک خیلی مفصل در موردش حرف زدیم.
[کلاتو] انتخابت خیلی ساده‌ست.
بیا سمت ما و تو آرامش زندگی کن،
یا همین راهی که داری می‌ری رو ادامه بده و با خاک یکسان شو.
منتظر جواب‌ت می‌مونیم.
تصمیم با خودته.
[جنتری] قبل از اینکه اولین اکتشافات سیاره‌ای شروع بشه...
فکرشم نمی‌کردم
که تک‌تک این دنیاهایی که توشون گشتیم،
این‌قدر با سیاره زمین فرق داشته باشن.
و همون‌طور که سنم رفت بالا و پخته‌تر شدم،
فهمیدم که...
چقدر متفاوت...
و چقدر همه این جاها نکبت‌بار و وحشی بودن...
به خودم گفتم: «اوه، لعنتی...»
ما داریم توی بهشت زندگی می‌کنیم
و خودمون هم حالیمون نیست.»
[«مرد ستاره‌ای» اثر دیوید بویی]
♪ هی، حالا، حالا ♪
♪ خداحافظ، عشق من ♪
♪ نمی‌دونستم ساعت چنده ♪
♪ نورا خیلی کم بودن ♪
♪ تکیه دادم به رادیوم ♪
♪ یه یارویی داشت راک اند رولِ مشتی پخش می‌کرد ♪
♪ گفت: «عجب جونی داره» ♪
♪ بعدش اون صدای بلند انگار محو شد ♪
♪ مثل یه صدای آروم برگشت ♪
♪ روی موجی از تغییر ♪
♪ اون دی‌جی نبود ♪
♪ یه رقص کیهانیِ مه‌آلود بود ♪
♪ یه مرد ستاره‌ای اون بالا تو آسمون منتظره ♪
♪ دلش می‌خواد بیاد و ما رو ببینه ♪
♪ اما فکر می‌کنه که مخمون سوت می‌کشه ♪
♪ یه مرد ستاره‌ای اون بالا تو آسمون منتظره ♪
♪ بهمون گفته که گند نزنیم بهش ♪
♪ چون می‌دونه که ارزششو داره ♪
♪ اون بهم گفت... ♪
♪ بذار بچه‌ها خودشونو رها کنن ♪
♪ بذار بچه‌ها ازش استفاده کنن ♪
♪ بذار همه بچه‌ها بترکونن ♪
♪ لا، لا، لا، لا، لا ♪
♪ لا، لا، لا، لا ♪
[صدای آهنگ محو می‌شود]
« برای دانلود جدیدترین فیلم و سریال های روز دنیا با زیرنویس چسبیده » .:: BcMoviez.Com ::.