‫کف خانه دوست داشت لگدمال شود یا نه
‫- نورا؟ در رو باز کن ‫- نمی‌تونم
‫- نورا، در رو باز کن! ‫- یه لحظه
‫دارم دیالوگ‌هام رو مرور می‌کنم
‫اما تو که دیالوگ‌ها رو حفظی
‫فقط… یه‌کم استرس دارم
‫فکر کنم باید…
‫یه چیزی نیاز دارم
‫- نه، وقت نیست. بس کن ‫- وقت داریم
‫- تو فقط… ‫- باشه، پس منو بزن
‫هی!
‫- نه! ‫- نمی‌تونم نفس بکشم
‫نکن!
‫کمک! نورا، نکن
‫- پاره‌ش نکن! ‫- صبر کن، نورا!
‫- نمی‌خواستی بری؟ ‫- می‌خوای برم؟ باشه
‫نه، اما داره خیلی…
‫صمیمی و بغلی می‌شه
‫- بغلی دوست نداری؟ ‫- دوست دارم. چرا
‫چرا این‌قدر از صمیمیت می‌ترسی؟
‫- مشخصه که برات راحت نیست ‫- نه، نیست
‫خیلی خوبه که متأهلی، این‌طوری دیگه ‫مجبور نیستم با این موضوع سروکله بزنم
‫که واقعاً چقدر داغونم
‫خدایا، چه حرف بی‌رحمانه‌ای در مورد ‫خودت زدی. چقدر داغونی؟
‫درصد بگم؟
‫‏۸۰ درصد
‫- ‏۸۰ درصد ‫- یعنی ۲۰ درصد…
‫الان اون ۲۰ درصد رو می‌بینی
‫با مدیر تئاتر حرف زدی؟
‫آره، میگه باید…
‫برم پیش مشاور
‫آره
‫- خب، چرا که نه؟ ‫- نگو "آره"
‫نه، آخه یجور فوبیاست. ‫مشاور می‌تونه کمکت کنه
‫اما اون‌قدر هم بد نیست، فقط…
‫- مجبور شدم بهت سیلی بزنم ‫- آره. آره
‫شرمنده بابت اون جریان. ‫خیلی عجیب بود، اما…
‫- می‌تونی نظرت رو عوض کنی و ازم شکایت کنی ‫- نمی‌کنم
‫به خدا. خودم رو خیلی خوب می‌شناسم
‫- به درمان نیاز ندارم ‫- من کاملاً مخالفم
‫- چرا که نه؟ ‫- آخه مامانم…
‫- مامانم مشاور بود ‫- قرار نیست بری دیدن مامانت
‫- فقط یه بوس دیگه می‌خوام ‫- باشه، اما…
‫- نه، این‌طوری نه ‫- اما دیگه تمومه!
‫- فردا می‌بینمت ‫- می‌بینمت
‫بعد از آن، نوبت به "ادیت" خواهر کوچک کارین ‫و دوستش لیلیان رسید که در خانه زندگی کنند
‫ادیت خوش‌حال بود که فرزندی ندارد، ‫اما گوستاو اغلب تابستان‌ها به آنها سر می‌زد
‫اگر کسی اعتراض می‌کرد، ادیت صدا را ‫بیشتر می‌کرد. مطمئن بود
‫که در زمان جنگ، یکی از همسایه‌ها ‫خواهرش را به پلیس لو داده
‫‏۳ هفته قبل از به دنیا آمدن نورا ‫در دسامبر سال ۱۹۸۷ ازدواج کردند
‫و با تولد اَگنس خواهر کوچک‌ترش، ‫خانواده‌ای چهار نفره شدند
‫- به سلامتی! ‫- به سلامتی!
‫بهم نگفتی داری طلاق می‌گیری
‫- سلام! خوش اومدی ‫- سلام
‫« معلم پیانو » ‫« برگشت‌ناپذیر »
‫نوش
‫خوشحال شدم دیدمت