« دانلود شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
یالا، پاس بده!
الان بهت نشون می‌دم چطوری باید زنجیر رو بندازی.
پاس بده دیگه! بدو.
ژولین، انقدر بهم نچسب!
برو بازی کن!
بزن بریم.
بده اینجا!
بزن دیگه!
- هوی! - جلو پاتو بپا!
چه مرگته...
چه غلطا!
کارت تمومه!
ژولین!
تمومش کن!
ژولین!
حالا می‌خوای چه غلطی کنی؟
می‌خوای چیکار کنی؟
اوه!
ژولین!
خب، واسه چی اخراج شدی؟
راستش زیاد تقصیر من نبود.
رستورانه از پسِ حقوقِ همه برنمی‌ومد، واسه همین من...
- باشه. - یعنی مجبور شدن بیرونم کنن.
می‌تونی ساعت‌های طولانی رو دووم بیاری؟
آره. عاشقِ کارم. همیشه کار کردم.
حتی وقتی مدرسه می‌رفتم، تو آرایشگاه به مامانم کمک می‌کردم.
پس تازه ۳۰ سالت شده.
- بچه داری یا قصد داری خانواده تشکیل بدی؟ - نه.
پس نباید نگران مرخصی زایمان باشیم.
یعنی منظورت اینه که کلاً هیچ‌وقت بچه نمی‌خوای؟
زیاد تو این فازا نیستم.
خوبه، منم سعی نمی‌کنم
بفرستمت سر کارایی که با بچه‌ها سر و کله بزنی.
می‌بینم که مدرک گردشگری داری؟
نقطه قوتت رو تو چی می‌بینی؟
به نظرم ارتباط با مردم، با مشتریا.
دوست دارم دور و برم شلوغ باشه.
- خوش‌آمدگویی بهشون رو دوست دارم. - آدم‌بزرگا دیگه؟
آره، آدم‌بزرگا.
و زبان. زبانم واقعاً عالیه.
انگلیسیت که خیلی خوبه.
مامانم آمریکاییه.
- جدی؟ - آره. - کجاییش؟
کی‌وست.
- تا حالا رفتی اونجا؟ - اصلاً.
راستش هیچ‌وقت از مارسی خارج نشدم.
گواهینامه قایق‌رانی داری؟
۱۲ سالم بود که مسابقه کاتاماران رو بردم. من...
باید اینم بگم.
پدرم ملوان بود، واسه همین تو دریا کارم خیلی درسته.
جربزه تو خونشه.
خب، یه پُست خالی داریم،
- که تمام استعدادت اونجا به کار می‌آد. - آره.
فقط از مارسی یه خورده دوره.
کجاست؟
- این دیگه چه لگنیه؟ - بتمرگ تو.
نه ژولین، جواب منو بده.
- این چه ماشینیه؟ - این یه کشتیه.
با کی داری زِر می‌زنی؟
هیچ‌کس. چطور بود؟ ردیف بود.
از تیپت خوششون اومد؟
برو دیگه، برون. تمومش کن!
بسه دیگه! داری دیوونه‌م می‌کنی.
تو پاک رد دادی.
این چیه؟
اون چیزی که فکر می‌کنی نیست.
این کوکه.
نه، چیزی نیست.
- کوکائینه یا نه؟ - نه، هیچی نیست.
هنوز داری کاسبی می‌کنی، در حالی که قول دادی بودی بوسیدی گذاشتی کنار.
داری بهم دروغ می‌گی. داری نونمو آجر می‌کنی.
اون یه رستورانِ تخمی بود.
چه غلطی داری با زندگیت می‌کنی؟
به‌جز خلاف و ماشینات، هیچ پخی نیستی.
خیلی رو مخی. باشه، دیگه نرو رو اعصابم.
یالا، منو بیار بیرون.
بذار برم بیرون!
دیگه نمی‌تونم ازت مراقبت کنم، ژولین.
دیگه نمی‌تونم هواتو داشته باشم.
تو که ماشین نداری. من تازه ردیفش کردم.
- من آدم خوبیم، نه؟ - چی؟
باورنکردنیه!
دیگه کلافه شدم.
اون درِ صاحاب‌مرده رو اینجوری نکوب.
لعنتی!
این مرتیکه‌ی عوضی هیچ‌وقت بهم زنگ نزد.
چی بنویسم؟
یه چیز رمانتیک یا یه چیز واقعاً سکسی؟
مامان، تو همین الان با یه یارویی تو بار آشنا شدی.
مامان، من دارم می‌رم.
باشه.
یه چیز خنده‌دار چطور؟
مردا عاشق زنای باحال و بامزه‌ان.
مامان، داری گوش می‌دی؟ دارم می‌رم. یه کار پیدا کردم.
چی داری واسه خودت می‌گی؟
- کار پیدا کردم. - داری از مارسی می‌ری؟
آره.
واقعاً که خیلی مسخره و دیوونه‌واره.
پس کی قراره حواسش به این خانواده باشه؟
پس واقعاً فکر کردی من قراره اینجا موندگار بشم؟
و تا ابد تلپ شم رو کاناپه‌ت؟
خب، کجاست؟
یه جای خیلی دور از اینجا.
خانم‌ها و آقایان، کاپیتان صحبت می‌کنه.
اگه به سمت چپ‌تون نگاه کنید،
تعدادی از جزیره‌های زیبای
اطراف بخش اصلی مهارا رو می‌بینید.
هوا صافه.
- سلام. - نینا؟ - آره.
سلام، به مهارا خوش اومدین.
- ممنون. - لطفاً ساکتونو بدین به من. - باشه.
- مطمئنی؟ - آره، اصرار می‌کنم. بفرمایید.
خواهش می‌کنم.
- اولین بارتونه میاین مهارا؟ - آره.
ببینید، اون مسجد منه.
- نه بابا! جدی؟ - چقدر موندگارید؟
واسه همیشه!
ببخشید.
خانم لافونت.
اسم من اذانه. به «بلو کورال» خوش اومدین.
از دیدنتون خوشبختم. ممنون.
اون‌جوری که ما تو مهارا می‌گیم...
- خوش تکبار. - خوش تکبار.
بفرمایید.
تو یه هتل
مردم میان که اینجا بمونن و ما باید مطمئن بشیم
که اقامتشون براشون موندگار بشه.
اصلاً روحت هم خبر نداره چقدر سخته که بخوای
ذهنیتِ یه مشتریِ ناراضی رو عوض کنی.
ولی مطمئنم با این لبخندِ خوشگلت،
از پسِ هر چیزی برمیای.
مطمئنم تویِ انجامِ چندتا کار با هم باید خیلی وارِد باشی.
- خب، امیدوارم همین‌طور باشه. - هم‌اتاقیت، والریا.
- سلام، چطوری؟ - سلام. بریم؟
یه بغل.
- از دیدنت خیلی خوشحالم. - منم همین‌طور.
خیلی تعریفت رو شنیده بودم. امیدوارم اینجا بهت خوش بگذره.
باید برگردم سرِ کارم
ولی بعداً با هم گپ می‌زنیم.
و اما برای شاهکارِ اصلی.
بیا.
یه نمایِ کلّی از بالا از هتلِ معرکهٔ بلو کورال.
خوشگل نیست؟ ها؟
سلام، حالتون چطوره؟
- آره. از آشنایی‌تون خوشوقتم. - خوشبختم.
- صبح بخیر، صبح بخیر. - اوه، ساعت چنده؟
هشت و بیست و پنج دقیقه. چه حسی داری؟
- خسته‌ام. - معلومه.
این چیه؟
فقط یه دوشنبه‌شبِ معمولی.
بهش عادت می‌کنی.
آذان حتماً همه‌جا رو بهت نشون داده، انگار صاحب‌خونه‌ست، نه؟
آره، پسرِ گلیه.
یکی بردار.
از تو انبار کش رفتمشون.
هی، هی، هی.
داره چاشنی رو مثل سس کچاپ می‌خوره.
طارق!
باید دنبالِ این یارو بگردی
وقتی رفتی تو آشپزخونه.
- تو آشپزی یه نابغه‌ست. - چطوری؟
آره، همدیگه رو دیدیم.
وقتایی که مجبورم نمی‌کنن این‌ور اون‌ور بدووم،
می‌ذارن کار خودم رو بکنم.
کمک‌آشپز.
کارش از خودِ سرآشپز هم بهتره.
مرغه؟
- عالیه. - فعلاً، تپل‌خانوم.
حموم از این‌طرفه.
بازم برات می‌فرستیم.
خیلی مشتیه. بزن بریم.
- فعلاً. - فعلاً.
بذار من انجامش بدم.
بفرما، اینم از این.
این...
اوه.
دمت گرم.
گوشیتو بگیر. گوشیت.
بیا.
- سلام. - اوه، سلام.
به هتل بلو کورال خوش اومدین.
- سلام. - بفرمایید، اینم نوشیدنی‌های تگری برای شما.
بفرمایید.
خوش اومدین.
خب، من دیگه باید جیم شم. سؤال دیگه‌ای ندارین؟
- نه، ردیفه. - موفق باشی.
- قراره بترکونی. - ممنون.
باشگاه بچه‌ها هم دارین؟
بله، یه مینی کلاب داریم
که از ۷ صبح تا ۷ شب بازه.
اینم لیست برنامه‌های تفریحی بچه‌ها.
ببخشید، اسپا کجاست؟
یه لحظه دندون رو جگر بذارین.
میشه ما رو ببرین به اتاقمون؟
امم... آره.
- آره! - بله. - چه باحاله.
اینم از استخر اختصاصی‌تون.
با یه ویوی مشتی رو به اقیانوس.
تخت ماساژ هم که براتون ردیفه.
می‌تونین از ماساژ حسابی لذت ببرین.
شنیدم گفتی امروز روز اولته.
بله قربان.
- برات آرزوی موفقیت می‌کنم. - ممنون قربان.
- بهتون خوش بگذره. - اوه، حتماً همین‌طوره.
خداحافظ نینا.
پول تو حسابمه. پول تو حسابمه.
پول تو حسابمه. بانک. بانک. بانک.
هی نینا، گوش کن.
بهم گوش کن نینا.
بله، بگو.
با دارن حرف زدی؟
نه. چطور؟
- قضیه مهمیه. - اون اینجاست.
اگه با دارن حرف زدی، بهش بگو جواب منو بده.
باید برم.
امیدوارم تو زندان بهت خوش بگذره، جناب.
صبر کن نینا.
بله، ممنون.
چقدر ستاره.
خیلی زیادن.
بچه‌ها، یکم انگیزه بگیرید.
از قضا، جدیدترین عضو گروهمون...
ستاره‌ی این ماه هم هست.
یه دست مرتب براش بزنید.
به «بلو کورال» خوش اومدین.
داری چه غلطی می‌کنی؟
ها؟ چی؟
نمی‌خوام دور و بر مواد باشم.
بی‌خیال بابا، شل کن.
همه جا دارن می‌فروشنش.
می‌دونی که واسه اون آشغال ممکنه حبس ابد بخوری؟
واسه محلی‌هاست، نینا.
نه واسه توریست‌ها.
باید یه راهی پیدا کنی.
واقعاً معذرت می‌خوام. تمام تلاشمون رو می‌کنیم.
دیروز خواستیم بریم غواصی ولی اصلاً جا نبود، خب؟
اسپا و مینی‌کلاب هم که کلاً پر بودن.
بالاخره یه وقت واسه تنیس گیر آوردیم، اونوقت شما پرستار ندارید.
می‌فهمم، درک می‌کنم.
ولی الان تعطیلاته و این حرفا حالیم نیست.
مشکل چیه؟
خب، اینا پرستار می‌خوان ولی ما کمبود نیرو داریم.
ولی من با کمال میل کمک می‌کنم.
خب پس عالی شد. راه حل رو پیدا کردیم.
راستش، اینا دو تا پرستار لازم دارن.
ما سه تا بچه داریم.
هر روز کارمون شده استخر. حالم از استخر به هم می‌خوره.
از این اقیانوس لعنتی متنفرم.
به خاطر شماها اومدم اینجا.
امروز دیگه نوبت منه و می‌خوام تنیس بازی کنم.
- صبر کن. - ما واسه این هتل کلی پول دادیم.
قرار بود این تعطیلاتمون معرکه باشه.
و همین‌طورم می‌شه خانم لاتنر، بهتون قول می‌دم.
لطفاً یه کم دندون رو جگر بذارید.
فقط بشینید. من یه دقیقه‌ای برمی‌گردم.
اصلاً باورم نمی‌شه.
به کمکت نیاز دارم. اونجا یه داستانی پیش اومده.
می‌تونی بری مراقب والریا باشی؟
- چی؟ - گفتم می‌تونی بری بچه نگه داری؟ پیشِ والریا؟
- نه. شرمنده قربان، نمی‌تونم. - نه؟
- چرا؟ - بهتون که گفتم، من اصلاً...
آموزش حرفه‌ای واسه کار با بچه‌ها ندیدم.
واسه بچه نگه داشتن آموزش حرفه‌ای لازم نداری، نینا.
- راه بیفت. - ولی این تو حیطه کاریِ من نیست.
نینا، دارم بهت دستور می‌دم، ازت خواهش نمی‌کنم.
خواهش می‌کنم، به کمکت نیاز داریم. دست‌تنهام، آدم نداریم.
برو و هوای والریا رو داشته باش.
تا کی؟
به محض اینکه سرِ یه نفر خلوت بشه، میاد جایگزینت می‌شه.
قول می‌دم. حالا، می‌شه لطفاً بری؟
از بازی تنیس‌تون لذت ببرید، خانم لاتنر.
اوه! چه عالی.
نه.
من عاشق بچه‌هام.
اگه آدمِ درستشو پیدا کنم، دلم می‌خواد سه تا داشته باشم.
سه، سه، سه.
سلام.
باشه.
آره.
نینا، تو پذیرش با من کار دارن.
- بچه هنوز خوابه. از پسش برمیای. - چی؟
منظورت چیه؟
در اولین فرصت یه نفرو می‌فرستم پیشت.
اگه نشد، خودم برمی‌گردم. اگه چیزی لازم داشتی بهم زنگ بزن، باشه؟
می‌شه منو ببری کلوپ بازی؟
آره. باهاش برو.
تو باید همین‌جا پیش نینا بمونی.
پدر و مادرت خیلی زود برمی‌گردن.
- باید اون گردنبند خوشگل رو واسه مامانت تموم کنی. - باشه.
- باشه، ولی چقدر طول می‌کشه؟ - نمی‌دونم.
زود برمی‌گردم. بهت زنگ می‌زنم.
فوت می‌کنم، هی فوت می‌کنم
و خونه‌تو رو سرت خراب می‌کنم!
می‌خوام پنکیکمو بخورم.
اوه، این خیلی بهت می‌آد.
بزن به چاک!
چیزی نیست. طوری نیست.
باید بذاریمش تو کالسکه و ببریمش پیاده‌روی.
مامانش هم همین کارو می‌کنه.
نه، شرمنده. باید جلسه هفتگی‌مون رو لغو کنیم.
ببین، ۱۰۵ درصد ظرفیت‌مون پُره. چهار نفر.
چهار نفر زنگ زدن گفتن مریضم و نمی‌تونن بیان.
پس باید این کار رو بذاریم واسه یه وقت دیگه، خب؟
این یکی رو بگیر.
وایسا!
یالا، بدو، بدو، بدو!
تمومش کن! گفتم وایسا!
می‌خوای بری تو؟ بیا، یالا بریم.
برگرد اینجا!
لعنتی!
کالسکه یه مشکلی پیدا کرده.
بسه دیگه! می‌خوایم بازیِ سکوت کنیم.
سلام.
- اذان تو رو فرستاده. می‌تونی کمکم کنی؟ - نه.
اوه، نه. کارمون خیلی زیاده. شرمنده.
صبر کن. نه، نه. لیلا، به خودت صدمه می‌زنی.
تمومش کن.
خوبی؟
خیله‌خب، بیا.
لیلا کجاست؟
رفت دنبال مامانش.
لیلا؟
لیلا!
لیلا؟
لیلا!
امکان نداره.
لیلا!
آهای!
آهای، اون دختربچه غیبش زده.
یه دختربچه ندیدی؟ چهار سالشه.
- اینجاست؟ - نه، اینجا نیست.
یا خدا!
- باشه، ببرشون. - بله.
نگهش دار.
لیلا!
آهنگی بلدی که با هم بخونیم؟
نه، بلد نیستم.
باید یه آهنگی بلد باشی.
اگه خوشحالی و اینو می‌دونی
دست بزن.
اگه خوشحالی و اینو می‌دونی
پس حتماً می‌خوای نشونش بدی.
اگه خوشحالی و اینو می‌دونی
دست بزن.
لیلا!
یکی کمک کنه!
وای!
لیلا!
کمک!
یکی کمک کنه!
اگه خوشحالی و اینو می‌دونی دست بزن.
- یه کاری بکن. - بجنب زود باش. دیدم دارن می‌دوئن
سمت استخر، پسر. اون‌طرفی.
- چه خبره؟ - اوضاع تحت کنترله خانم. نگران نباشید.
نینا. نینا. آروم باش نینا.
- آروم باش. - بیا اینجا.
اورژانس رسید. بذار کاربلدا کارشون رو بکنن. بیا.
همه چی درست میشه.
- چی شده؟ - نه، نه، نه.
- چی شده؟ - لطفا بذارین اونا کارشون رو انجام بدن.
نینا، بچه‌ الان پیش بهترین آدمای ممکنه.
برو، اونجا بشین. برو.
تقصیر هیچ‌کس نیست، خب؟
یه اتفاق بود، نینا.
باید شما دخترا رو ببرم کلانتری.
- می‌خوان از همه‌مون بازجویی کنن. - چی؟
- چرا؟ - فقط یه روال اداریه.
یه چیزی مربوط به بیمه یا همچین چیزی.
ولی خب معلومه که باید لباساتون رو عوض کنین.
ببین، یه چند دقیقه وقت داری، ولی من بیرون منتظرم، خب؟
یه روال اداریه.
باشه.
یالا نینا، راه بیفت. بریم لباسامونو عوض کنیم.
هویتت تایید نشد.
اسمت رو بگو.
نینا لافونت.
ملیت؟ فرانسوی.
تاریخ و محل تولد؟
هفتم جولای ۱۹۹۴، مارسی.
شرح وظایفت توی هتل «بلو کورال» چی بود؟
توی پذیرش کار می‌کنم.
- عجب بازیگری‌ای! - کارت رو بکن.
باشه.
ادامه بده.
توی پذیرش کار می‌کنم.
و کی قبول کردی که مسئولیت مراقبت از بچه‌ها رو به عهده بگیری؟
من همچین مسئولیتی رو قبول نکردم.
من صراحتاً خواسته بودم که باهاشون تنها نمونم.
راستش اصلاً با بچه‌ها راحت نیستم.
من یه برادر کوچیک دارم و...
پس یه برادر کوچیک داری؟
و برادرت اونجا بود؟
من حرفی از برادرم نزدم.
پرونده رو میاری؟
خب، الکل مصرف کردی؟
نه.
چون بوش قشنگ داره میگه که عرق خوردی.
آهان، منظورت همین الانه‌ست؟
آره، یه دو پیکی زدم.
این مسخره‌بازیا چیه دیگه!
بیا.
یه دو پیکی زدم، ولی عمراً موقع کار لب به مشروب بزنم.
خب، پس وظیفه تو چی بود
تو این اتفاق گُهی که افتاد؟
وظیفه من؟
من هیچ مسئولیتی ندارم.
منظورم اینه که، تمام تلاشمو کردم هوای سه تا بچه رو داشته باشم
و باهاشون تنها موندم.
- من... - تنها بودی؟
آره.
خب، نه از اولش، ولی بعدش آره.
منظورت چیه؟ آره یا نه؟
خیلی گیج‌کننده‌ست.
فقط یه کلام بهم جواب بده.
کی بچه رو گم کرد؟
چی؟
کار من بود.
جرئت داری بگو.
خانم، آب می‌خوای؟
- تنها بودی، درسته؟ - معذرت می‌خوام.
حالی‌ش نمیشه.
ساعت ۱۰ صبح، هتل بلو کورال. اونجا بودی؟
خیلی سخته که...
چند بار باید بهت بگم؟
حالی‌ت نمی‌شه؟
بهش گفتم تنهام نذاره، اما گذاشت و رفت.
- بله قربان. - بعدش هم حواسم بود. ردیفش کردم. - خاموشش کن.
می‌شه بهم بگی من اینجا چه غلطی می‌کنم؟
قبض‌ها رو دادی؟
بعد از اینکه کار رو قبول کردی چی شد؟
بامزه بود.
حالا می‌تونم برم؟
آره، می‌تونی.
فقط می‌شه این برگه رو اینجا امضا کنی؟
نمی‌فهمم چی نوشته.
- من زبون شما رو بلد نیستم. - این فقط اظهارات خودته.
فقط اینجا رو امضا کن و بزن به چاک.
هوی، چند بار باید بهت بگم؟
ها؟
حق با توئه.
الان اصلاً وقت این حرفا نیست، عزیزم.
- حالی‌ت شد؟ - بله.
همچین بدم نبود، نه؟
ببین نینا، همه‌چی ردیف می‌شه.
یه اتفاق بود.
فکر کنم باید از اشتباهاتمون درس بگیریم و بگذریم.
مگه نه؟
خبر خوب اینه که بیمارستان می‌گه
بچه رو به‌زودی مرخص می‌کنن.
- جدی؟ - آره.
اوضاع ردیفه.
هوم. خوبه.
از بیمارستان خبری شنیدی؟
نه.
فکر می‌کنی حالش خوب بشه؟
خدا کنه.
اذان؟
بونژور، پی‌یر.
ظهر بخیر، اذان.
بیا، از این طرف.
نینا، می‌خوام مسیو بوردو رو بهت معرفی کنم،
از کنسولگری فرانسه.
- بونژور. - بونژور.
وکیلِ کارکشته، آقای یامین از شرکت یامین و شرکا.
و البته، معاون بازرس پلیسِ ماتارا.
لطفاً دنبال ما بیاید.
بفرمایید آقایون.
دیشب دیروقت اتفاق افتاد.
چی؟
چی شده؟ چه اتفاقی افتاده؟
بهش می‌گن سندرم پس از غوطه‌وری،
که به غرق‌شدگیِ خشک هم معروفه.
خیلی کم پیش می‌آد، ولی خب اتفاق می‌افته.
دکترا هر کاری از دستشون برمی‌اومد کردن، اما...
- نه. - دووم نیاورد.
نه. این...
نینا.
نه...
ببین، ما هنوز امید داشتیم.
نه، نه، نه، نه.
- نینا. - نه. - وکیلمون برات توضیح میده.
وکیل؟
چرا من... چرا من به وکیل نیاز دارم؟
خانواده‌اش همین الانشم شکایت کردن.
یه نسخه از
گزارش پلیس به دستم رسید چون پای یه تبعه‌ی فرانسوی وسط بود.
بذار کارتمو بهت بدم.
اگه چیزی لازم داشتی می‌تونی بهم زنگ بزنی.
آره، منم همین‌طور.
اون مُرد.
- اون... اون بچه، بچه مُرد. - می‌دونم.
اما نینا، اون یه اتفاق بود.
من با اون بچه تنها مونده بودم
و تو منو ول کردی.
و حالا همشون مثل بختک افتادن به جونِ فاکیم و...
انگار همش تقصیر منه.
چرا... چرا فقط من بودم که باید با وکیل حرف می‌زدم؟
چون وقتی اون اتفاق افتاد، من اونجا نبودم، نینا.
اما دقیقاً به خاطر همین بود که اون اتفاق افتاد.
وظیفه‌ی من نبود که اونجا باشم.
وظیفه‌ی تو نبود که اونجا باشی؟
وظیفه‌ی منم نبود!
تقصیر ما نبود.
به پلیس گفتی؟
نه، اونا نپرسیدن.
نپرسیدن؟
یه جای کار می‌لنگه.
خواهش می‌کنم نینا، باید بهم اعتماد کنی.
ما توی این کثافت‌کاری با همیم، خواهش می‌کنم.
اون عوضی‌ها فقط می‌خوان کون خودشون رو نجات بدن.
پس باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
باشه؟
خواهش می‌کنم تمومش کن.
من کمکت می‌کنم.
بیخیال دختر، راه بیفت.
مثل از اسب افتادنه؛ باید دوباره رو پات بلند شی.
نینا، لباس بپوش و برگرد سر کارت.
فعلاً اون انعام‌ها رو جمع کن؛ فقط همین مهمه.
پنج.
اوم... خب بذار ببینم.
- من نه. - صبح بخیر.
آره، آره، می‌تونیم از پسش بربیایم.
- صبح بخیر. - صبح بخیر.
صاحب هتل اینجاست.
می‌خواد باهات ملاقات کنه.
- همین الان؟ - هوم.
خب فقط این که...
نینا، می‌خوام تو رو با حامی‌مون،
آقای محمد زاهد آشنا کنم.
خوش تکبر.
کاری کردیم که اینجا احساس کنی عضو خانواده‌ای؟
اِم... بله.
بگو اون روز چه اتفاقی افتاد.
خب...
خب من... من تو پذیرش داشتم کار می‌کردم و
و مدیریت ازمون خواست که مراقب سه تا بچه باشیم
و من بهشون گفتم که من
که من صلاحیت این کار رو ندارم.
- اما اونا اهمیتی ندادن. - صلاحیت نداشتی؟
متاسفم خانم لافونت.
یادم نمیاد همچین چیزی گفته باشی.
این دروغه.
- نینا. - این بهترین دفاعیه‌ته، خانم لافونت؟
تو یه زنی.
چطور ممکنه با بچه‌ها اینقدر بی‌عرضه باشی؟
و چطور مدیر هتل من...
آدم به این بی‌عرضگی رو واسه همچین مأموریتی انتخاب کردن؟
خب، دقیقاً همین اتفاق افتاده.
گوش کن ببین چی میگم خانم لافونت.
این شکایت شخصِ تو رو هدف نگرفته.
این آدم‌ها اصلاً اسمتم نمی‌دونن.
یه خدمتکار اصلاً واسشون پشیزی ارزش نداره.
من خدمتکار نیستم. من... من توی پذیرش کار می‌کنم.
طرفِ حسابِ این شکایت، هتل «بلو کورال»ـه.
اینا دنبال پولن
و می‌خوان اعتبارمون رو لکه‌دار کنن.
بحثِ پول نیست. اونا بچه‌شون رو از دست دادن.
یه خط دفاعی با یه وکیل.
بهم اعتماد کن. همه چی درست میشه.
متوجهی؟
دارم می‌پرسم، حرف گوش‌کنی یا نه، خانم لافونت؟
بله قربان. حرف گوش‌کنه.
این اصلاً درست نیست.
باید استراحت کنی نینا.
شاید بهتره با یکی حرف بزنی.
من «اذان» رو تمامِ عمرم می‌شناختم.
ما اینجا با هم بزرگ شدیم.
از یه خانواده‌ی خیلی فقیر میاد و با زحمت خودش رو کشیده بالا.
حالا هم...
داره با کوسه‌ها شنا می‌کنه و واسه اینکه خورده نشه دست به هر کاری می‌زنه.
منو وارد این بازی کرد. این مَرد...
- محمد... - محمد زاهد؟
آره.
دورِ این آدما رو خط بکش.
طارق.
باشه. بهم اعتماد کن.
چرا داریم می‌ریم پایین؟
اووه، فقط واسه اینکه یه کم خلوت کنیم.
اون‌طرف یه دفترِ دیگه هست.
بیا.
با والریا حرف زدی؟ اون...
منظورم اینه که، اون تو بخشِ پذیرش کار می‌کنه.
والریا، اسمش تو پرونده نیست.
توی پرونده نیست.
هوم؟
منظورت چیه که تو پرونده نیست؟
وقتی اون اتفاق افتاد، اون اون‌طرافا نبود.
خب، از لحاظ فنی، نبود.
این دیگه... این دیگه واقعاً ریدمانه.
آخه من الان باید اینجا چیکار کنم؟
نمی‌فهمم.
فقط واسه مرورِ چندتا از واقعیت‌هایِ اتفاقی که افتاده.
- لطفاً. - فکر کنم می‌خوام برم.
اینجا حسِ خوبی ندارم. شرمنده.
هیچ مانع قانونی‌ای وجود نداره که بخوان تو این کشور نگهت دارن.
دلیلی نمی‌بینم که تا کریسمس خونه‌ت نباشی.
- می‌تونی ردیفش کنی، اذان؟ - ردیفه.
همیشه می‌تونی یه دو هفته بری مرخصی و برگردی.
بد نیست یه کم با خونواده‌ت وقت بگذرونی، مگه نه؟
هوم.
عالیه.
سلام.
باشه.
همین الان این گزارش پلیس رو دادن دستم.
توش نوشته، از من خواسته شده بود مراقب بچه‌ها باشم.
من کار رو قبول کردم و کاملاً می‌دونستم که تنها می‌مونم،
تا اونجایی که بچه رو از جلوی چشمم گم کردم.
این... این اونی نیست که من گفتم.
من هیچ‌وقت این رو نگفتم، خودت هم خوب می‌دونی.
می‌دونی که هیچ‌وقت همچین حرفی نزدم، هان؟
این امضای تو هست یا نه؟
آره، ولی اینا حرفای من نیست.
بقیه‌ی صورت‌جلسه کجاست؟ می‌خوام ببینمش.
یه فایل ضبط شده هم هست. می‌تونیم درخواست بدیم بیارنش.
- رشید، خواهش می‌کنم. - من یه کپی از نوار رو همین‌جا دارم.
می‌تونیم گوشش بدیم.
فقط یه جواب به من بده.
کی بچه رو گم کرد؟ هان؟
من بودم.
بقیه‌اش کجاست؟
- این تنها چیزی نبود که من گفتم. - خانم لافونت.
اتهامت می‌شه قتل غیرعمد بر اثر سهل‌انگاری.
- خانم لافونت. - تو منو توی این کثافت‌کاری کشوندی.
خودت همونی بودی که گفتی به وکیل احتیاج ندارم.
یه فکری به حالش می‌کنیم.
دارن از حرف‌های خودت علیه‌ات استفاده می‌کنن.
تهش چقدر برام آب می‌خوره؟
- ۱۵ سال حبس. - این چیزیه که اون گفت.
من اینجام. تنهات نمی‌ذارم.
خب، اگه اینجایی و نمی‌خوای پشتم رو خالی کنی،
باید برگردی پیش پلیس
و یه اظهارات جدید ثبت کنی.
باید بهشون بگی واقعاً چه اتفاقی افتاده.
نمی‌تونم این کار رو بکنم، اول باید با آذان حرف بزنم.
چرا؟ چه ربطی به اون داره؟
چون بهش نیاز داریم.
اون یه دروغگوی حرومزاده‌ست. ریدم توش.
فکر کنم تحت فشار عصبی شدیدی هستی.
- آره می‌فهمم... - و واسه همین نمی‌تونی درست قضایا رو ببینی.
پس الان تنها چیزی که باید روش تمرکز کنی،
اینه که چطوری برگردی مارسی.
نمی‌خوام فراری باشم. من بی‌گناهم.
معلومه.
بیا.
لطفاً برگرد.
بعدی.
پاسپورتت رو بده ببینم.
خانم‌ها و آقایان، صبح همگی بخیر.
مسافرین پرواز AF301 به مقصد پاریس.
بعدی.
مسافرانی که مستقر شدن...
پاسپورتت رو بده ببینم. اهل کدوم کشوری؟
همین‌جا منتظر بمون.
توی پاسپورتش چی نوشته؟
قربان، پاسپورتش تایید نشده.
برو کنار.
- لطفا دنبال من بیاید. - لطفا برید کنار.
- برو اون کنار. - منتظرم بمون.
پرواز خوبی داشته باشی. ممنون.
اسمت رو بگو.
نینا لافونت.
- صدام رو می‌شنوی؟ - صبر کن. منتظرم بمون.
هیچ‌جا نمی‌ری.
والریا.
- محل تولد؟ - ۱۹۹...
ببخشید، مارسی.
چند وقته اینجایی؟
برای خروج از کشور به یه مجوز رسمی نیاز داری.
اما من مجوز دارم.
منظورم اینه که، می‌خوای به مدیر هتلم زنگ بزنی؟
چرا اونجا وایسادی؟ بهش بگو.
خانم، امروز نمی‌تونی بری.
سلام، شما با پی‌یر بیدو تماس گرفتین.
کنسول فرانسه، لطفاً بعد از صدای بوق پیامتون رو بگذارید...
سلام. با رشید تماس گرفتین. لطفاً بعد از صدای بوق پیغام بذارین.
یک، دو، سه.
- آره. کریسمس مبارک. - به سلامتی.
به سلامتی. به سلامتی.
آره داداش. کریسمس همگی مبارک.
اومم.
الو، پلیس.
اونا...
پاسپورتم رو گرفتن.
اصلاً سر در نمیارم.
گیر افتادم.
مامان، کمک.
خواهش می‌کنم کمکم کن.
مامان.
هوم.
صد بار بهت نگفتم گوشی رو روی من قطع نکن، هان؟
- اینجا چه مرگتونه؟ چه خبره؟ - بیا.
- خب، باز تو کدوم لونه زنبوری خودتو چپوندی؟ - مامان.
کجا داریم می‌ریم؟ مگه تو هتل یا یه همچین جایی زندگی نمی‌کنی؟
راه بیفت.
اتفاقی بود.
اون لعنتی‌ها نه نجات‌غریق داشتن، نه حصار.
استخر عمومی نیست مامان. یه هتل پنج‌ستاره‌ست.
آره جون عمه‌ت، هتل پنج‌ستاره.
مجبورتون می‌کنن عین موش‌های لجن زندگی کنین.
هی عزیزم.
باید پاسپورتت رو پس بگیریم و...
باید برگردی مارسی.
هنوز هیچی ردیف نشده.
- دیگه نمی‌دونم چیکار کنم. - همه چی ردیف شده.
هیچی ردیف نشده، نینا.
خواهش می‌کنم چرت و پرت تحویلم نده. این همه راه رو کوبیدم اومدم اینجا، باشه؟
تو توی یه کشور غریبه‌ای.
پلیس پاسپورتت رو ضبط کرده.
با زندونی بودن فرقی نداره.
میشه اینجوری نگی؟ واقعاً دارم اضطراب می‌گیرم.
- معذرت می‌خوام. - نمی‌تونم. - نکن، نکن، نکن.
ببخشید، باشه؟ معذرت می‌خوام.
این قضیه خیلی حساس و عاطفیه.
باید چند روز مرخصی بگیری، خب؟
دارم کار می‌کنم. نمی‌تونم مرخصی بگیرم.
بعداً می‌ریم پیش یه وکیل.
خودم وکیل دارم. کارم درسته، خیالت راحت.
کدوم وکیل؟ خب همون... همون وکیلِ هتل.
گوش کن، اگه کارت درست بود...
الان توی اون هواپیما بودی.
- داری شوخی می‌کنی؟ - خواهش می‌کنم.
یه نفرو بهم معرفی کردن که خیلی تعریفشو می‌کردن، ردیفه؟
آره؟ اونوقت کی سفارششو کرده؟
یه یارویی اهل مارسی.
نمی‌دونم، اینجا یه گیر قانونی پیدا کرده بود.
اون... اون می‌دونه داره چی می‌گه، کاربلده.
بی‌خیال، نمی‌خوام واردش بشم. داستانش خیلی طولانیه.
ولی گوش کن، کلی چیز درباره اینجا دستگیرم شده.
زندانای اینجا بدجوری داغون و به گند کشیده شده‌ست.
- فکر کنم همین‌جاست. - چای.
نگران نباش.
برو اونجا و یه سلامی بکن.
هان؟
آه! آقای مانیک.
- سلام. - سلام، خیلی خوشحالم که اینجایی.
این... این دخترم نیناست.
بیا... بیا بریم اون پشت، باشه؟
اسمش چی بود؟ یادم رفت.
- زایک. - زایک، اون گفت...
که می‌خواد بهش کمک کنه. می‌شناسیش؟
زایک. محمد زایک.
اون به هیچ‌کسی جز آدمای خودش و هم‌خونش کمک نمی‌کنه.
اون کله‌گنده‌ی یه خانواده‌ی فوق‌العاده قدرتمنده.
همه جا آدم دارن و نفوذشون خیلی زیاده.
هتل «مرجان آبی» مال اوناست.
کلی تفریحگاه و کلی جزیره‌ی دیگه هم زیر دستشونه.
خب،
این اتفاق ناگوار... به این سادگی‌ها حل‌وفصل نمی‌شه.
سیستم قضایی ما خیلی سفت‌وسخته، مخصوصاً برای زن‌ها.
ببین، ملت میان اینجا و...
گولِ ظاهرِ زلالِ این مرداب رو می‌خورن.
اما این زیر، همه‌اش تاریکیه.
ما محلی‌ها اینو خوب می‌دونیم.
رازها رو اونجا خیلی راحت می‌شه مخفی کرد.
به دخترم گفتم که اومدن به اینجا فکرِ مزخرفیه.
- و حالا ببین کارمون به کجا کشیده. - ببخشید، یه مشکلی پیش اومده.
- باشه. - هی.
جای نگرانی نیست، مگه نه؟
من هنوز به عدالت خیلی امیدوارم.
ولی متأسفانه، الان دیگه باید رفع زحمت کنم.
یه روزِ طولانی توی دادگاه در پیش دارم.
یه بنده خدایی چشم‌انتظارمه تا از اعدام نجاتش بدم.
- جداً؟ - آره.
فقط یه چیز، نینا. امیدت رو از دست نده.
این خیلی مهمه.
از این بابت مطمئنید، آقای مانیک؟
آره، مطمئنم.
- ممنون. - واقعاً ازش خوشم میاد. پسرِ خوبیه.
اول باید بریم...
اداره پلیس و گزارشِ مفقودی مدارک رو تنظیم کنیم...
و بعدش هم می‌ریم کنسولگری فرانسه.
- و یه پاسپورت جدید بگیری. - نه مامان، من به پلیس دروغ نمی‌گم.
- تمومش کن. - من کنسول رو می‌شناسم.
اگه قرار نیست به حرفم گوش بدی، اصلاً واسه چی اومدم اینجا؟
گوش کن ببین چی می‌گم.
می‌خوای تا ابد همین‌جا کپک بزنی؟
یا خدا، این خیلی اوضاعش خیته.
ممنون.
- گرفتیش؟ - آره.
بده ببینم.
الان دیگه واسه کنسولگری دیره. بزن بریم.
خیلی چیزا این وسط کمه، انگار غیبشون زده.
باید اینا رو بهم برگردونی.
اگه بخوای می‌تونم یه کپی ازشون برات بگیرم.
ممنون.
- لینا کیه؟ - لینا خدمتکار خونه‌ست.
همونیه که بچه رو توی استخر پیدا کرد.
الان کجاست؟
پلیس ازش بازجویی کرده؟
- و چرا لینا توی... لینا توی... - نینا.
می‌دونم. نینا توی بازسازی صحنه جرم.
یه لحظه صبر کن. کدوم بازسازی؟
درست یه مدت کوتاهی بعد از حادثه، نینا.
یادت میاد تو چه وضعیت داغونی بودی؟
واسه همین دکتر بهمون توصیه کرد که مزاحمت نشیم.
- من اصلاً دکتری ندیدم. - هیچ‌وقت ندید.
این رسماً تداخل منافعه.
تو داری از طرف «بلو کورال» حرف می‌زنی.
به نظر می‌رسه دکتر نمی‌خواد...
زیر بار مسئولیت این حادثه‌ی فجیع بره.
موکل من هم این‌جا زیر بار مسئولیت نمیره.
حرف ما هم دقیقاً همینه.
فکر کنم یه کم اشتباه می‌کنی. ببین...
نینا عضوی از خانواده‌ی ماست.
این شر و ورای خانواده رو تمومش کن.
خانواده‌ی نینا همین‌جا بغل دستش نشستن.
و اونا «بلو کورال» نیستن، افتاد؟
رشید، بیزحمت به خانم لافونت حالی کن که...
ما باید یه جبهه‌ی متحد داشته باشیم تا ثابت کنیم...
نه جرمی در کار بوده، نه سهل‌انگاری‌ای...
- و این فقط یه اتفاق بوده. - وای خدای من.
آزان کاملاً درست می‌گه.
ما با اون والدین کانادایی طرفیم.
پس چرا این دختره، والریا، قسر در رفته؟
ها؟ مگه هر دوتاشون مامور این کار نبودن؟
مجبورش کردن از پرونده بکشه بیرون.
و یه شهادت‌نامه‌ی دروغ رو امضا کرد تا...
تا در واقع گندکاری‌های آقای آزان رو بپوشونه.
- شهادت‌نامه‌ی دروغ امضا کرده؟ این چه اراجیفیه؟ - آره.
چون دوست‌دخترشه.
- نه. - خیلی خب، دیگه تمومش کنین.
هی! لینا کجاست؟ همون خدمتکاره؟
باید پیداش کنم.
درست بعد از بازسازی صحنه توسط پلیس، از هتل زد بیرون.
خب، اون روز اون‌قدر تحت فشار و استرس بودم که...
اصلاً یادم رفت به پلیس بگم.
ولی الان یادم اومد که ازش خواسته بودم تو کار بچه‌ها بهم کمک کنه.
آزان مرخصی داشت.
اون زنِ پسرعموی اولشه.
نمی‌تونه ریسک کنه که تو این تصادف، کسی به اون ربط پیدا کنه.
- ولی چرا من؟ - چون تو خارجی هستی.
نقشه‌ای علیه تو نداشت.
فقط فکر کرد این‌طوری راحت‌تر قسر در میره.
مثل یه موش تو قفس گیر افتاده که می‌خواد هر جور شده بزنه بیرون.
خیله‌خب.
- کمکت می‌کنم. - جدی؟
کمکت می‌کنم که پیداش کنیم.
ممنون.
- از این طرف، بفرمایید. - ممنون.
- کنسول منتظرتونه. لطفاً دنبال من بیاین. - ممنون.
- کنسول؟ - مادام لافونت.
- از دیدنتون خوشبختم. - ببخشید معطلتون کردم.
نینا؟
اه... اون اینجا چیکار می‌کنه؟
آه، من ازش خواستم بیاد.
اون این پرونده رو بهتر از هر کسی می‌شناسه.
بفرما، بشین.
ممنون.
سلام رئیس، کمکی از دستم برمی‌آد؟
شرمنده قربان، یه جلسه خصوصی در جریانه.
آقای مانیک؟
یه جلسه خصوصی با موکلم.
آقای مانیک، وکیل ما.
ممنون که اومدید، قربان.
بفرمایید بشینید. ممنون.
خب آقایون، فکر کنم همگی هم‌نظریم.
نینا باید همین الان با من بیاد خونه.
بله، داریم روی همین مسئله کار می‌کنیم.
درک می‌کنم که بدجوری مستأصلی،
ولی اون نمی‌تونه دست به کار غیرقانونی بزنه.
موکل شما، دوشیزه لافونت، رفته پیش پلیس
و گزارش دروغِ مفقودی مدارک داده.
پاسپورتم رو گرفتن. پس می‌خواستی چیکار کنم؟
میلیون‌ها بار بهت زنگ زد. تو یه بار هم جوابش رو ندادی.
اصلاً جواب نمی‌دادی.
بهم اعتماد کن، هر کاری از دستمون بربیاد داریم انجام می‌دیم.
حالا، به یه نقشه‌ای رسیدیم که همگی باهاش موافقیم.
- بله. - بهترین کار...
ما تمام جوانب رو سنجیدیم.
- جلسات زیادی با هیئت‌مدیره داشتیم. - آره.
بهترین راه اینه که به جرمت اعتراف کنی.
چی؟
- من بی‌گناهم. عمراً اتهامو قبول کنم. - نینا.
اگه اینو قبول کنی، می‌تونیم پادرمیانی کنیم
و کاری کنیم بقیه‌ی حبست رو تو فرانسه بگذرونی.
تو نمی‌تونی انتخاب کنی کی محکوم بشه.
این عدالت نیست.
کجاست؟ آهان!
باشه.
تونستم یه نسخه از پرونده رو گیر بیارم.
البته مطمئن نیستم کامل باشه.
می‌تونیم با هم بررسیش کنیم؟
فکر می‌کنم دخترم باید توافق رو قبول کنه.
چی؟
به نظرم باید توافق رو قبول کنی
- و گورتو گم کنی برگردی فرانسه. - نه، نه، نه.
- من اینجا نمی‌مونم که بیام دیدنت. - من نمی‌مونم.
عمراً پامو بذارم تو زندان.
از این جزیره‌ی لعنتی متنفرم، داره دیوونه‌م می‌کنه.
- داره دیوونه‌ت می‌کنه؟ - آره.
- آره؟ - می‌شه یکی دیگه بهم بدین، لطفاً؟
نه، نه، نه، نه، نه، نه. فکر کنم همین‌قدر براش بس باشه.
- به هردوتون توصیه می‌کنم... - داره دیوونه‌م می‌کنه.
نیازی به نصیحتت ندارم. خیلی ممنون.
هی، خفه‌خون بگیر نینا.
بذار این آدم بهت کمک کنه.
اصلاً نمی‌فهمی داری چی می‌گی.
تو همیشه گند می‌زنی.
نینا، بس کن!
نینا! یکی بیرون منتظرته.
هی.
وای خدای من. توروخدا، باید بشینم.
مُردم از خماری.
بشین.
خواهش می‌کنم، نمی‌تونم بلند شم.
نمی‌دونم باید چیکار کنم.
شپش تو جیبم قاب‌بازی می‌کنه.
اما نمی‌خوام اینجا تنهات بذارم.
- آقای مانیک گفت می‌تونه واسم کار پیدا کنه. - مامان.
کاش من بودم که با این عوضی‌های لجن سر و کله می‌زدم.
- مامان. - اتفاقی که واسه اون دختره افتاد تقصیر تو نبود.
اتفاقی که واسه برادرت افتاد تقصیر تو نبود.
اما من...
تو همیشه هواشو داشتی.
- خب، باید خودتو ببخشی. - مامان.
اگه می‌خوای بهم کمک کنی
باید بری.
مجبوری که بری.
التماست می‌کنم.
باشه.
دوستت دارم.
به حرف‌های آقای مانیک گوش بده، باشه؟
آدم زرنگیه.
- عجب مهمونی ردیفی. - از اون طرف بفرمایید.
ممنون.
اومدم، اومدم.
پنج، چهار، سه.
- سلام. - دو.
به من گوش کن.
سلام.
سلام قربان.
می‌شه یه لحظه بیایم تو؟
- باید با خانم یه کلمه‌ صحبت کنیم. - نه.
- خواهش می‌کنم. - نه. - فقط دو دقیقه.
- خانم تشریف دارن؟ - کیه؟ - نه.
- خانم، خواهش می‌کنم. - کیه؟
- باید درباره یه موضوع مهم حرف بزنیم. فقط دو دقیقه. - خواهش می‌کنم.
- نه، نه، نه. - دو دقیقه.
ممنون.
وقتی دیدمش، هنوز زنده بود.
- می‌دونی، داشت دست‌وپا می‌زد... - آره. - تو آب.
اما صدا زدم، داد زدم، کمک، کمک.
اما هیچ‌کی نیومد. دویدم که برم...
- باغبون رو بیارم. - باغبون. آره.
ببخشید خانم.
خیلی دیر رسیدن.
توی ریه‌هاش آب جمع شده بود.
دیگه کار از کار گذشته بود.
- پس می‌شد نجاتش داد. - آره.
اما اون روز به خاطر تعطیلات،
نه پزشک‌یاری اونجا بود، نه کسی که بلد باشه حرفه‌ای احیا کنه.
اه لعنتی!
به پلیس چیزی گفتی؟
- به پلیس چیزی گفتی؟ - پلیس؟ نه. اذان...
نمی‌خواست رئیس هتل بویی ببره.
واسه همین به اذان گفتم من شنا بلد نیستم.
- خب؟ - ولی اذان بهم گفت...
که دهنمو ببندم، می‌دونی، دروغ بگم.
ولی تو باید شهادت بدی.
اذان مثل خونوادمه.
آره، ولی اون فقط یه ذره پاش گیر می‌افته.
داره می‌گه که اذان مثل خونوادشه.
ولی من می‌گم اون فقط یه مقدار مقصر شناخته می‌شه.
ولی تو ممکنه تا آخر عمرت بپوسی تو زندان.
ممکنه بیفته زندان.
خواهش می‌کنم.
خانم، تمنا می‌کنم.
باشه.
انجامش می‌دی؟
- داره می‌گه آره. - آره. - داره می‌گه آره.
ممنونم خانم. خیلی ممنون.
ممنون، ممنون.
نینا، این خبر خوبیه.
به زودی دوباره می‌تونی برگردی و من می‌تونم حقت رو بگیرم.
- تو بی‌گناهی و من همین الان ثابتش می‌کنم. - آره.
آره، می‌تونیم ثابتش کنیم.
آره، باید ببریم.
منظورت چیه که باید ببریم؟ ما حتماً می‌بریم.
به مادرت گفتم که هواتو دارم،
درست مثل دختر خودم.
ممنونم.
نه آرایش بکن، نه لباس کوتاه بپوش.
هیچ‌جای بدنت نباید بیرون باشه.
خوش‌قول باش.
قاضی‌ای که برای این پرونده گذاشتن
خیلی سخت‌گیره.
مودب باش، فقط هم واقعیت‌ها رو بگو.
و فقط وقتی حرف بزن که ازت سوال می‌پرسن.
یه شاهد کلیدی داریم.
همه چی ردیف می‌شه.
خب، خانم لافونت، توی پرونده‌تون می‌بینم که شما فقط
۱۱۰ روز توی هتل بلو کورال کار کردین.
بله.
بله جناب قاضی، حدوداً چهار ماه.
خیلی طول نکشید که پات باز شد به یه پرونده جنایی.
جناب قاضی، منظورتون اتهام مرگ بر اثر سهل‌انگاریه؟
سابقه قبلی داری، خانم لافونت؟
نه، هیچ سابقه خلافی ندارم.
چرا هی تکرار می‌کنی و اصرار داری که بگی
با بچه‌ها مشکل داری؟
من هیچ‌وقت همچین حرفی نزدم. فقط تخصص و مهارتی در نگهداری از بچه‌ها ندارم.
خب وقتی خودت بچه‌دار شدی می‌خوای چیکار کنی؟
من اصلاً بچه نمی‌خوام.
چرا؟
مگه جرمه؟
مانیک، من باید مطمئن بشم که اون هیچ قصدی برای صدمه زدن به یه بچه نداشته.
من هیچ‌وقت به یه بچه آسیب نمی‌زنم قربان، هیچ‌وقت.
وضعیت خانوادگی‌ت چطوره، خانم لافونت؟
تو فرانسه با مادرم زندگی می‌کنم و مجردم.
آهان، فهمیدم. پس مذهبی هستی.
نه.
اتفاق خوبیه. زن‌های اینجا تا وقتی
که ازدواج نکردن، پیش خونواده‌شون می‌مونن.
- برنامه‌ای برای شوهر کردن داری؟ - نه.
به مَردها علاقه‌ای نداری؟
من فقط...
نه تو آینده‌ای نزدیک.
حمایت یه مَرد می‌تونه خیلی مفید باشه، خانم لافونت.
مانیک، حرف دیگه‌ای نداری که اضافه کنی؟
بله جناب قاضی. ما یه شاهد کلیدی داریم که می‌تونه شهادت بده.
اوه، خوبه. کجاست؟
همین الان‌هاست که برسه.
خب، من کل روز رو وقت ندارم.
خانم لافونت، برای من کاملاً روشنه که شما صرفاً
توی انجام وظیفه‌تون کوتاهی کردید، غیر از اینه؟
- متاسفم. - هم‌م‌م.
- پس داری اعتراف می‌کنی؟ - نه.
من هر روز به فکرشم
و می‌دونم که یه عذرخواهی دردی رو دوا نمی‌کنه
و اونو برنمی‌گردونه.
اما
باید درک کنید که
اون فقط یه حادثه بود.
التماس می‌کنم حرفم رو بشنوید، جناب قاضی.
ببینید، حادثه غرق‌شدگی ممکنه برای هر کسی
توی استخر یا دور و برش پیش بیاد. شما که نجات‌غریق نیستید.
من لزوماً دلیلی نمی‌بینم که
پای مسئولیت شخصی شما اینجا وسط باشه.
و همون‌طور که می‌دونید جناب قاضی
تمام آسیب‌های جدی که توی استخر اتفاق می‌افته،
باید ظرف ۲۴ ساعت به وزارت بهداشت گزارش بشه،
که این کار انجام نشده.
و ما می‌تونیم این رو توی جلسه‌ی بعدی با شاهدمون ثابت کنیم.
خب بله، شهادت یه شاهد قطعاً کمک می‌کنه.
که کارا رو اینجا جلو بندازی، نه؟
خانم لافونت، برگرد سر کارت، صبور باش و...
خیلی زود برمی‌گردی پیش خونواده‌ت.
ممنون.
خیلی ممنون.
واقعاً متاسفم، اما اون خوشبختی‌ای که
توقع داشتی رو اینجا پیدا نکردی.
ساویتا، مادام لینا کجاست؟
همه اثاثیه رو بردن.
اون رفته. گذاشته رفته. غیبش زده.
- اینجا چه خبره؟ - نینا، اون رفته.
هی عزیزم. اونجا اوضاع چطوره؟
خبری نیست.
از وقتی رفتم یه زنگ هم بهم نزدی.
- مجبور شدم به آقای مانیک زنگ بزنم. - خب، سرم شلوغ بود.
بهم گفت مطمئنه که پرونده رو می‌بری.
- باشه، باید برم، عجله دارم. - اگه باهام حرف نزنی،
همین‌طور مدام بهت زنگ می‌زنم.
خوبم. همه‌چی ردیفه.
فقط الان نمی‌تونم حرف بزنم، پس...
- بهم زنگ بزن. - خودم بعداً بهت زنگ می‌زنم.
- مطمئن باشم؟ - قول می‌دم. فعلاً. خداحافظ.
بذار خیالت رو راحت کنم.
مسئولیت بچه‌ها رسماً به خانم لافونت سپرده شده بود.
نه.
نه؟ منظورت چیه که نه؟
اگه برگردیم به اون صبحِ شوم...
یه مورد، اونم مهم‌ترین‌شون، نادیده گرفته شده، مگه نه؟
اون چیه؟
مادرِ بچه‌ها مشخصاً خواسته بود
که دو تا پرستار از بچه‌هاشون مراقبت کنن.
چرا؟ فکر می‌کنی واسه چی؟
چون می‌دونست مسئولیتِ
رسیدگیِ همزمان به یه نوزاد
و دو تا دخترِ شیطون و بیش‌فعال،
عملاً واسه یه نفر غیرممکنه.
به خاطر همینه که آقای اذان ناصر
به موکل من تحمیل کرد...
- که کمک‌دست باشه... - تحمیل کرد؟
والریا تِخدور.
شما دوباره احضارش کردید
تا برگرده سرِ پستِ خالیش توی نگهبانی.
و نینا لافونت هم تنها موند
با هر سه تا بچه.
فقط مدیریت باید جوابگو باشه.
بیا.
ببین چی واسم فرستادن.
«خیلی خوشحال می‌شیم برای شام پیش ما باشی. وقت داری؟»
- عبدال هیماوان، قاضیه؟ - آره.
به نظرت برم؟
حتماً باید بری.
نمی‌خوای که از دستت شاکی بشه.
منظورت چیه که نمی‌خوام ناراحتش کنم؟
آینده‌ت تو دستای این مَرده.
هی نینا، می‌تونی به این قاضی اعتماد کنی.
زن و بچه داره. خیلی هم آدم جدی و حسابیه.
سلام.
بیا تو، خواهش می‌کنم. بفرما.
با همسرم امل، و دخترم سرینا آشنا شو.
از دیدنت خوشبختم.
خب بگو ببینم، اوضاع هتل چطوره؟
من... من سعی می‌کنم فقط رو کارم تمرکز کنم.
هوم، خب کار... می‌دونی که...
- یه مشغولیِ سالم می‌تونه چیز خوبی باشه. - بله.
ببخشید، شرمنده‌ام که اینو می‌پرسم...
اما می‌دونی کی پاسپورتمو بهم پس می‌دن؟
معمولاً وقتی پاسپورت ضبط می‌شه، چند ماهی طول می‌کشه.
ولی شانس آوردی که کارت افتاده دست من، مگه نه؟
نگران نباش. همه چی سریع و بی‌دردسر پیش می‌ره.
- حله؟ - آره.
آه، میوه میل داری؟
- ها؟ یه ذره دسر برای حسن ختام. - ممنون.
بفرما.
مطمئنی؟
- آره، صد در صد. - اگه بخوای می‌تونم با تاکسی برم...
راه نداره، نه؟
ببین، من هیچ‌وقت نمی‌تونم یه خانم رو به امان خدا ول کنم.
تازه، خودت که می‌دونی، رانندگی تو شب...
واقعاً برام لذت‌بخشه. عاشقشم.
بپر بالا.
می‌تونی همه‌ی ستاره‌های اون بالا رو ببینی.
همه‌ی ستاره‌ها رو.
آقا، لطفاً می‌شه منو برسونید خونه؟
نگران نباش نینا، صحیح و سالم می‌رسونمت خونه.
آقا، آقا، خواهش می‌کنم، می‌شه منو برسونید خونه؟
- ستاره‌های توی آسمون رو می‌بینی؟ - آقا، نه!
- پس می‌خوای این‌طوری بازی کنی؟ - نه!
بیا اینجا...
دارم... دارم شوخی می‌کنم. نمی‌خوام که تو...
- نه! - نینا! کجا داری می‌ری؟
نینا!
الو؟
الو.
- نینا، چه خبر شده؟ - مرتیکه‌ی کثافت!
نینا، صداتو نمی‌شنوم. چی شده؟
با من حرف بزن.
نینا، اونجا چه خبره؟
نینا، چه اتفاقی افتاده؟
- قاضی می‌خواست بهم تجاوز کنه. - یا خدا!
خیله‌خب.
فرسنگ‌ها دوری، ولی تنها نیستی.
یه راهی پیدا می‌کنیم، خب؟
آروم باش. نفس بکش، خب؟
همه‌چی درست میشه آبجی. خب؟
لعنتی!
ببخشید. شنیدم کارو ول کردی.
حالت خوبه؟
نینا، این تصادفی نیست، شک نکن.
نه، باید از اینجا بزنم به چاک.
چی داری میگی؟ بزنی به چاک؟
باید فرار کنم.
فکر کردی همین‌طوری می‌تونی جیم شی؟
در ضمن، تو توی یه جزیره‌ی کوفتی هستی، حالیته؟
گوش کن، باید برام یه پاسپورت جعلی جور کنی.
ژولین، دارم بهت التماس می‌کنم.
قابل توجه مسافرین محترم پرواز شماره SW392
به مقصد فرودگاه پاریس.
به اطلاع می‌رساند که
بعدی.
مسافران محترم مقصد پاریس توجه فرمایند.
این آخرین فراخوان برای سوار شدن است.
فوراً به گیت شماره ۳ مراجعه کنید.
تو فرودگاه همه‌چی به گند کشیده شد.
اون پلیس‌هایی که ازم بازجویی کردن، اونجا بودن.
اگه می‌رفتم حتماً منو می‌شناختن.
فرار از راه دریا.
هان؟
- از راه دریا؟ - آره، از راه دریا.
یکی از قایق‌های بادبونی ما هفته‌ای دو بار از اون مسیر جنوبی رد می‌شه.
منظورت چیه که یکی از قایق‌های شما؟
هی، می‌خوای آخر و عاقبتت مثل وکیلت بشه؟
آخه من...
من نمی‌خوام سر از مارسی دربیارم، اونم توی یه قایقِ درب و داغون.
به مارسی نمی‌رسی. حواست رو جمع کن، خواهش می‌کنم.
فقط کافیه از آب‌های مرزی ردت کنیم،
بعدش با هواپیما برمی‌گردی.
اما اونجا اقیانوس هنده، ژولین!
می‌فهمی چی می‌گم؟ خیلی بی‌پایان و بزرگه!
- نه. - انقدر مته به خشخاش نذار نینا! چاره‌ی دیگه‌ای نداری،
این آخرین شانسِته!
ببین آبجی، تو دریا رو می‌شناسی، از پسش برمیای.
اون بسته‌ای که دادم بهت، یه گوشیِ جی‌پی‌اس‌داره.
رَمزش تاریخ تولدته.
تا وقتِ رفتن مخفیش کن و فعلاً هم خونسرد باش.
چراغ خاموش حرکت کن و تا می‌تونی بخواب.
بهش احتیاج پیدا می‌کنی.
دو روز به سمت جنوب برو،
اونجا یکی توی قایق بادبونی منتظرته.
ممنون.
بیدار شو!
ببین اینجا چی داریم.
هی!
همه جا رو بگردید.
پاشو.
لباساتو بپوش.
کی اونجاست؟
ببین چی گیرمون اومده.
- این... - چیه؟
مال من نیست. من فقط...
یه نفر... آخ!
نه!
یکی ریخت تو اتاقم.
این رو از کجا آوردی؟
داری دردم میاری.
بزن به چاک! همین الان!
داری اذیتم می‌کنی. خواهش می‌کنم.
کمک!
گوشیت.
گردنبندتم همین‌طور.
و بقیه چیزا...
خواهش می‌کنم.
آره، حتماً.
آخی، طفلکی!
می‌تونی بری.
این یه دستوره.
جناب، جناب. باید یه زنگ بزنم.
آقا، من... حق دارم یه تماس تلفنی داشته باشم.
الو؟
منم، نینا.
می‌خوای چیزی برات بیارم بنوشی؟
فقط آب.
زن و دخترم خارج از شهرن.
پس همه‌جا حسابی خلوت و ساکته.
چرا یه دوش نمی‌گیری، حالت جا بیاد؟
یه روبدوشامبر ابریشمی اونجا برات گذاشتم.
آره.
توی لباس ابریشمی عالی می‌شی.
آره.
قراره اون چیزی رو که همیشه... بهم بدی.
سلیطه‌ی کثافت!
- الو. - الو.
نینا.
باید بهم کمک کنی.
باید همین امشب از این جزیره بزنم بیرون.
اوه!
بگیریدش!
عجله کن!
- برو. - از اون طرف.
اینجا نیست.
اونجا رو نگاه کن.
مطمئنی؟
دور و بر رو بگرد.
قربان، روی اسکله نیست.
همه‌جا رو زیر و رو کنین.
من...
واسه دو سه روز آب و غذا دارم.
دو تا گالن بنزین.
کیسه‌خواب کجاست؟
یادت باشه، حداقل به پنج ساعت خواب نیاز داری.
- باد ممکنه خیلی شدید بشه و از همه مهم‌تر... - آره...
یادت نره، همیشه به سمت جنوب برو.
ردیفه؟
جنوب، آره.
دمت گرم.
وایستا، وایستا.
برو.
یا خدا!
رحم کن!
اونجا رو بگردین.
بیا.
داری چه غلطی می‌کنی؟
معنی این کارا چیه؟ کی اجازه این کار رو داده؟
این زن رو می‌شناسی؟
مدارکت رو بده.
این زنه رو دیدی؟
بگردین، همه‌جا رو بگردین.
خبر فوری.
نینا لافونت از زندان فرار کرده.
اون فراریه!
ممکنه خطرناک باشه.
اگه اطلاعاتی دارین،
لطفاً به پلیس خبر بدین.
یالا!
نینا!
هی!
ژولین!
زود باش!
خودشه!
برو تو کارش!
آره! آره!
اووه!
برای دانلود فیلم و سریال های بیشتر: .:: BcMoviez.Com ::.