« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
مامان.
ریچل، کجایی؟
هنوز سرِ کارم.
قرار بود قبل از برنامه شام بخوریم.
مجبور شدم واسه یه جلسه دیروقت بمونم.
بازم؟
می‌دونی، اگه دست از این‌همه سگ‌دو زدن برنداری،
آخرش خودت رو به کشتن می‌دی.
مامان، اونا جایگزینم می‌کنن.
داری شوخی می‌کنی؟
بعد از اون‌همه کاری که براشون کردی، به نظرم
همون بهتر که گورشون رو گم کنن.
ریچل، حالت خوبه؟
مامان، باید برم.
ریچل، نه، نه، نه.
اینجایی پس.
سلام کلسی.
همه منتظر توئن.
فقط باید یه چیزی بزنم که جگر پیدا کنم.
فقط یه گپ‌و‌گفت روتین با منابع انسانیه.
فکر می‌کنی چه غلطی می‌خوان بکنن؟ بی‌خیال بابا.
ریچل، بشین.
حاضرین شروع کنیم؟
می‌دونی چیه؟
من استعفا می‌دم.
ریچل؟
نه، نه، نه! نه، نه، نه، نه!
نه، نه، نه، ریچل!
نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
آره، واسه امشب دیگه بسه همگی. دمتون گرم.
آره. وای خدا، عزیزم، امشب واقعاً ترکوندی.
-مرسی. -آره.
چی شده؟
اون یارو مالِ کمپانیِ موسیقی نیومد.
اوه.
همه‌ش پرید، همه‌ش الکی بود.
متاسفم لوک. ولی واسه من می‌ارزید که شاهدِ نوازندگیت باشم.
خب که چی؟ این واسه من نون و آب میشه؟
لوک، پسر!
اندی؟ خودتی؟
خودمم.
وات دِ فاک؟ این چه سمیه؟
چه خبر پسر؟ خوشحالم می‌بینمت.
-چطوری؟ -ردیفم.
این دوست‌دخترم، الیسه.
سلام، چه خبرا؟
از دیدنت خوشبختم.
خوشبختم. من اندی‌ام.
آره، من و اندی قدیما با هم تو یه گروه بودیم،
اون موقع‌ها که مدرسه می‌رفتیم.
پولِ خُرده.
اوه.
آره... اسم گروه همین بود.
حله.
یه آبجو برات بیارم؟
آره، حتماً.
آره.
-فعلاً. -الآن برمی‌گردم. آره.
خلاصه چند سالی لس‌آنجلس بودم،
با چند تا گروهِ آینده‌دار کار کردم، ولی هیچ‌وقت کارشون نگرفت.
آخرش هم از این سگ‌دو زدن‌های بی‌خودی خسته شدم.
جالبه، ولی اصلاً دلم واسه‌ش تنگ نشده.
جدی؟
آره.
پسر، باید بگم، خیلی عجیبه که می‌بینم
سر از دنیایِ اداری و شرکتی درآوردی.
آره، خودم هم همین فکر رو می‌کردم.
ولی این شرکتی که توشم،
انگار مخصوصِ آدم‌هایی مثلِ ما ساخته شده.
تیپ‌های باهوش و خلاقی که کلی آرزویِ نرسیده دارن
و فقط نمی‌دونن دارن با زندگی‌شون چیکار می‌کنن.
خُب.
و خیلی خوشحال‌ترم که دیگه مجبور نیستم واسه چهار تا اجرا سگ‌دو بزنم
که فقط بتونم هر ماه اجاره‌خونه‌م رو بدم.
و اون همه حرص و جوشی که واسه به جایی نرسیدن تو موسیقی می‌خوردم،
دیگه همش پرید.
ایول پسر، خوشحالم برات.
ما همیشه دنبال آدمای جدیدیم.
آها.
می‌تونم یه کلام برات سفارشتو بکنم.
خب، مایه‌ش چطوره؟
واسه شروع از صد هزار تا می‌دن.
سابقه هم نمی‌خواد.
اوهوم.
خوشحال شدم دیدمت، لوک.
آره، منم همین‌طور.
بهش فکر کن.
عزیزم، زود نمیای بخوابی؟
آره، اینو تموم کنم اومدم.
لوک، پنج ساعت دیگه باید بیدار شم.
آره، زود جمعش می‌کنم.
فکر می‌کنی پیِ اون کارِ اَندی رو بگیری؟
خب، این یعنی داری بهم میگی که باید برم دنبالش؟
نمی‌دونم، فقط به نظر موقعیت خوبی می‌اومد،
این‌طور فکر نمی‌کنی؟
پس تکلیف موزیکم چی میشه؟
خب می‌تونی در کنارش اونم ادامه بدی.
مگه چقدر طراحی کردی
از وقتی کار تو آزمایشگاه رو شروع کردی؟
به زودی دوباره می‌رم سراغش، باشه؟
آره، سال‌هاست داری همین چرت و پرتا رو تحویلم می‌دی.
می‌دونی، واقعاً وقتش رو نداشتم.
ولی همین کارمه که باعث شده بتونم از پسِ مخارج این آپارتمان بربیام،
که انگار الان تو بیشتر از خونه خودت داری باهاش صفا می‌کنی.
باشه.
ببخشید، فقط... فکر کنم حالم یه جورایی سگیه،
اونم چون اون یاروی استودیو پیچوند، خب؟
باشه. ولی قضیه فقط واسه امشب نیست، هست؟
منظورت چیه؟
ببین، می‌فهمم موسیقی رویای توئه،
ولی به نظر نمی‌رسه که خوشحالت کنه.
فقط باعث شده بودنت کنار آدم غیرقابل‌تحمل بشه.
دست خودم نیست که از زندگی بیشتر از اینا می‌خوام... از این.
از این زندگی.
این زندگی؟
ببخشید، ولی اصلاً می‌فهمی زدنِ این حرف به من...
چقدر آدم رو می‌سوزونه؟
معلومه که منظورم تو نبودی.
نه، اصلاً هم معلوم نیست، لوک.
می‌دونی، فکر کنم الان لازم دارم یه مدتی ازت دور باشم.
فکر کنم بهتره برگردی خونه خودت.
بی‌خیال. بیا... بیا دربارش حرف بزنیم، باشه؟
ال!
لعنتی. ریدم توش.
باشه.
لعنتی.
-سلام. خوش اومدی. -سلام.
به تیم خوش اومدی. از دیدنت خیلی خوشحالم.
ممنون. منم همین‌طور.
اگه دوست داری یه چرخی این‌طرفا بزن.
عجب.
چیزی برات بیارم؟ آب؟ کامبوچا؟
نه ردیفم، مرسی.
الان یه نفر میاد پیشت.
حله.
«موفقیت با یه فرهنگ همزیستی شروع می‌شه،
مثل اسکوبیِ اصلی‌مون واسه کامبوچاهای سفارشی‌مون.»
اه. انگار خلط زنده‌ست.
زیباست، مگه نه؟
آره، خب یه جورایی.
می‌دونی، طبق افسانه‌ها این از نسل همون اسکوبی‌یه که
دالایی لاما ۳۰۰ سال پیش به مبلغ‌های یسوعی داد.
یا شایدم یسوعی‌ها از دالایی لاما دزدیدنش.
هیچ‌وقت یادم نمی‌مونه کدوم بود.
کلسی رودز هستم، مدیر اجرایی تیم مشاوره‌مون.
لوک مریت. خوشبختم.
بریم؟
آره.
خب، اینم از محیط ما.
ممنون.
بفرما بشین.
آره.
خیلی خوشحالیم که به تیم سیمبیو ملحق شدی.
اوه، یه لحظه، فکر کردم...
نباید، مثلاً، مصاحبه پس بدم؟
سفارش اندی برای من کافیه.
ما کار رو با یه دوره‌ی آزمایشیِ یک‌ماهه شروع می‌کنیم،
اما کسایی که با معرف میان تقریباً همیشه سریع جا می‌افتن.
می‌تونی از امروز شروع کنی، به شرطی که شرایط ما
مورد تاییدت باشه.
آه، آره. وای، این...
این فوق‌العاده‌ست.
عالیه. کاغذبازی‌ها رو می‌ذاریم واسه بعد.
خب، اندی چقدر درباره‌ی کارایی که اینجا می‌کنیم بهت گفته؟
راستش، زیاد نه.
فقط گفت اینجا برای تیپ‌های باهوش و
خلاق جای خیلی خوبیه.
هوم. یکی از بزرگترین تراژدی‌های عصر ما اینه که
تحصیل‌کرده‌های بی‌کارِ رشته‌های هنر دارن جون می‌کَنن
توی شغل‌های پست، و با رویای ستاره شدن خودشون رو گول می‌زنن،
درحالی‌که واقعاً هیچ شانسی برای موفقیت ندارن.
از اون طرف، دنیای تجارت
داره توسط یه مشت مهندس و حسابدار اداره می‌شه
که ذره‌ای تخیل یا همدلی سرشون نمی‌شه.
اما ما رمزِ موفقیتِ آدمای خلاق رو پیدا کردیم.
و به بیزنس‌های راکد، جونِ دوباره می‌دیم.
ما به چیزی که می‌گیم، عمل هم می‌کنیم.
خب، پس من دقیقاً قراره چیکار کنم؟
به عنوان مشاورِ فرهنگِ سازمانی، تو نواقص رو تشخیص می‌دی،
نواقصِ فرهنگِ فعلیِ مشتری‌هامون رو.
بعدش هم ترکیبی از آدابِ کاریِ اختصاصیِ خودمون رو براشون تجویز می‌کنی،
که با نیازشون جور دربیاد و البته،
متقاعدشون می‌کنی که سلاح مخفی‌مون رو بخرن.
سلاح مخفی؟
قبلاً دیدیش.
کومبوچای اختصاصی و دست‌سازِ خودمون،
که اولش فقط یه پروژه تفریحیِ یکی از بچه‌ها بود، تا اینکه فهمیدیم
چه فوایدِ خیره‌کننده‌ای داره.
تصور کن:
تک‌تکِ کارمندا با حداکثر انرژی و تمرکزِ لیزری کار کنن،
بدون اینکه تیک عصبی بگیرن یا یهو از حال برن.
باکتری‌های مفیدِ معده و شیمیِ بدنشون کاملاً هماهنگ می‌شه،
اونم فقط با خوردنِ کومبوچایی که مخصوص شرکتشون طراحی شده.
اتحادِ تیمی در سطح سلولی، یه همزیستیِ واقعی
بین کارمندا و سازمانشون...
فرقی هم نمی‌کنه توی دانشگاه چه رشته‌ای خونده باشن.
اما اگه از کومبوچا خوششون نیاد چی؟
باورت بشه یا نه،
تا حالا به چنین مشکلی برنخوردیم.
آخرِ سر همه باهامون راه میان.
اهلش هستی؟
نه، راستش... اوم...
اون لایه‌های لزجی که اون تو غوطه‌ورن یه جوری حالمو بد می‌کنن.
باشه، خب، نگران نباش.
عادت می‌کنی.
می‌دونی SCOBY یعنی چی؟
نه، چیه؟
کشت همزیستِ باکتری و مخمر.
یه همکاریِ طبیعی و هماهنگ.
واقعاً چیزی برای ترسیدن نیست.
فکر کنم با همین سر کنم بهتره.
حالا می‌بینیم.
خب، اینم از میزت.
اوخ. ببخشید.
قرار بود اینجا رو خالی کنن.
همه‌اش مال خودته. اندی هم هواتو داره تا راه بیفتی،
و در مورد اولین مأموریتت توجیهت می‌کنه. اندی؟
حله رئیس.
خانم، شما اجازه ندارید اینجا باشید.
نه، همین الان می‌خوام باهاش حرف بزنم.
تو...
تو دخترم رو کشتی.
ببخشید؟
سلام. سریع یه تیم امنیتی بفرستید لابی.
تو. نفر بعدی تویی.
اینجا طلسم شده!
بزن بریم. بجنب، یالله.
تا هنوز وقت داری از اینجا بزن بیرون!
خیله‌خب. دیگه تمومش کن.
بهم دست نزن!
پسر.
پایین‌شهر داره روز به روز وحشی‌تر و خر تو خرتر می‌شه، نه؟
آره.
بیا بفرستمت سر وقتِ این طرح اولیه.
اوه.
باشه.
بی‌هوا زنگ زدی. خیلی دل و جرأت داری.
دلم می‌خواست صداتو بشنوم.
و اینکه بهت بگم،
تصمیم گرفتم اون کار رو توی شرکتِ اندی قبول کنم.
اوه. جدی؟
آره.
ایول.
این از اون ایول‌های خوبه؟
از اونایی که یعنی امشب باید جشن بگیریم؟
واقعاً برات خوشحالم.
فقط یه کم زمان لازم دارم تا در مورد همه‌چی فکر کنم.
آره. باشه.
حتماً. درکت می‌کنم.
می‌ذارم برگردی سرِ کارت.
هنوز سرِ کارم.
دارم این گزارش رو تموم می‌کنم که قراره...
یه کارگاه ساختمونی رو به خاطر کپک‌های سمی تخته کنه.
اوه، دهنش سرویس.
این لاشی‌های مافیاییِ ساخت‌وساز ممکنه سربه نیستم کنن.
شاید بتونی از این یافته‌هات...
یه رشوه نون و آب‌دار از توش دربیاری.
ببینتت، از همین الان مثل این بیزنس‌من‌های هفت‌خط حرف می‌زنی.
ببین، نگاه کن، من دیگه آدم دیگه‌ای شدم.
خیله‌خب، من دیگه باید برم. فعلاً.
آره، باشه. فعلاً.
لعنتی.
گبی.
هی!
آره. چطوری؟
اوه، رفتی قاطیِ شرکتی‌ها و آدم‌حسابی‌ها، نه؟
سلام.
می‌دونی، بیمه درمانی هم واسه خودش نعمتیه. درکت می‌کنم.
آره، واقعاً.
خب، موسیقی رو بوسیدی گذاشتی کنار یا چی؟
نه، نه، نه، نه. کارم با موسیقی تموم نشده.
هنوزم آهنگ می‌سازم. فقط الان دارم یه استراحتِ کوتاه به خودم می‌دم.
امیدوارم. تو یه استعدادِ خاصی داری.
مرسی گبی.
وقتی تو اینو می‌گی خیلی برام ارزش داره.
-خب. -خیله‌خب، دیگه باید رفع زحمت کنم.
راستی، نمی‌خوای... یه حالی به بقیه بدی؟
-اوه، لعنتی. حتماً. -اگه حالش رو داری.
نه، حالش هست. فقط عادت ندارم پول زیاد همراهم باشه.
-اوه، حس جدیدیه؟ -آره، دقیقاً.
باشه، امیدوارم به‌زودی دوباره با هم بازی کنیم.
آره، منم همین‌طور. با این پول خوش بگذره.
ممنون.
هی، لوک.
سلام.
ببین، اون جلسه با مشتری...
افتاد واسه ساعت ۹ فردا صبح،
بنابراین باید ببینم اون طرح اولیه رو تا کجا رسوندی.
اوه.
نمی‌تونی بیخیال اون رویاهای موسیقی بشی، نه؟
ما اینجا به آدمای لش و بی‌مصرف احتیاج نداریم.
یالا، بزن به چاک!
- هرری، گمشو بیرون. - اه.
زیاد اوضاعش خوب پیش نمی‌ره، نه؟
باشه، دارم می‌رم.
اون طرح رو سه‌سوت بهت می‌رسونم.
قهوه‌م رو که بخورم، سرعتم فضایی می‌شه.
آه! می‌دونی چیه؟
الآن بهترین وقته که «رازِ مادر» رو امتحان کنی.
معجزه می‌کنه.
آره، راستش من اصلاً اهل کامبوچا نیستم.
خب ببین، تو این کامبوچاهای بطری‌ای خبری از قارچ و این‌جور کثافت‌کاریا نیست،
اگه اینه که جلوتو گرفته.
من همون قهوه‌مو می‌خورم. دمت گرم.
می‌دونی چیه؟
واسه شروعِ دوره‌ی آزمایشی‌ت اصلاً جالب نبود.
خودم کارهای ارائه‌ رو ردیف می‌کنم.
اِ...
لوک؟
واسه فردا صبح یه قرارِ ارزیابی عملکرد باهام بذار.
ارزیابی عملکرد؟ مگه چی شده؟
پسر، من فقط گفتم میلم نمی‌کشه...
کامبوچا بخورم.
فکر نمی‌کردم این‌قدر داستان بشه.
منم اولش فکر می‌کردم مسخره‌بازیه‌،
ولی وقتی امتحانش کردم، دیگه هیچ تارگتی رو از دست ندادم.
حتی فکر کردن بهش هم چندش‌آوره.
می‌دونی که، کلی رو انداختم و پارتی‌بازی کردم تا این کارو برات جور کنم.
داری بدجور پیش بقیه خرابم می‌کنی.
در موردش فکر می‌کنم، باشه؟
انتخاب درستی کردی.
اوه، هی... خب...
آره، داشتم می‌رفتم تو کارش.
بزن بر بدن، یه قلپ بخور.
دیدن عکس‌العملِ بار اول آدما خیلی حال می‌ده.
آره، باشه. حتماً.
ببین. من در واقع قدیما بازیگر بودم.
خنده‌دار نیست؟ ولی اصلاً از نظر مالی نمی‌صرفید.
واسه همین چسبیدم به سیمبیو،
و این شد رویای من.
شاید آخرش یه جوری اینجا دووم آوردی.
کلسی، حالت خوبه؟
آره. فقط حساسیت فصلیه.
برگرد سر کارت.
اوکی.
بسیار خب.
اوه...
پشمام! این آشغال واقعاً جواب میده.
هی.
شاید در موردت اشتباه فکر می‌کردم.
لوک، یه دقیقه وقت داری درباره‌ی اون فایلی که فرستادی گپ بزنیم؟
همون فایل لومانوا که دیروز واسم فرستادی.
اوه، نگران نباش، فقط داره اثر جادوییش رو میذاره
روی میکروبیوم بدنت.
اوه، ببخشید، من باید...
شاید تا چند روز دهنت سرویس بشه، ولی بهش عادت می‌کنی.
لوک، لوک! اینجایی که.
کلسی اون بیرون بدجوری قاطی کرده، پسر.
یه چیزی درباره‌ی فایل ارائه‌ت.
نگفت دردش چیه؟
نه. بهتره زودتر بزنی به چاک بری اون بیرون.
باشه، باشه.
حله.
لوک، همین الانشم به مرحله‌ای رسیدی که بهت اجازه می‌ده...
توی یکی از مهم‌ترین رسم‌وروسومات ما شرکت کنی.
اون طرح معرفی خفنت باعث شد بترکونیم و...
یه قرارداد نیم میلیون دلاری با لومانوا ببندیم.
پس افتخار زدنِ گانگ با خودته.
نه، خوبم. ولی دمت گرم.
لوک.
لوک، لوک، لوک.
لوک، لوک، لوک، لوک، لوک، لوک!
لوک، لوک، لوک، لوک!
پیسس. از جذاب‌ترین قسمت کار هم نگذریم.
سهم یک درصدیِ تو از قراردادی که همین الان واسمون جور کردی.
چون توی سیمبیو...
واسه کار مایه بذار تا کار هم واست مایه بذاره.
پنج هزار تا واسه یه پاورپوینت؟
آره. مغز آدم سوت می‌کشه، مگه نه؟
راستش کارش هم یه جورایی جالبه. در واقع کارمون...
ردیف کردنِ فرهنگ‌های سازمانیِ درب‌وداغون و داغونه.
خب، چطوری کار می‌کنه؟
آره. کلی رسم‌ورسوم واسه خودمون ردیف کردیم...
که کمک می‌کنه اعضای تیم با هم چفت بشن.
راستشو بخوای، بدجوری فاز می‌ده.
مراسم؟ یه جورایی بوی این فرقه‌بازی‌های مشکوک رو می‌ده.
هنوز حتی درباره‌ی اون کومبوچا هم بهت چیزی نگفتم.
چی؟
آره، خلاصه به هر کدوم از مشتری‌ها یه مدل مخصوص می‌دن
که کمک می‌کنه همه با هم چفت و هماهنگ بشن.
توی کلِ اداره هم پر از این کوفتیه.
داری بهم می‌گی تو هم از این زهرماری‌های کومبوچا می‌خوری؟
اصلاً تو کی هستی دیگه؟
ببین، اولش خودم هم خیلی بهش شک داشتم،
ولی وقتی امتحانش کردم، بازدهی‌م به طرز وحشتناکی رفت بالا.
البته قشنگ به ریدن افتادم و حالمو گرفت.
خب وقتی یه پروبیوتیکِ جدید وارد بدنت می‌شه، این اتفاقا طبیعیه.
آره، درسته.
خب، رئیست چطوره؟
اوم، کلسی رو می‌گی. آره.
یه ذره آدمِ جدی و سفت و سختیه،
- ولی ازش خوشم می‌آد. - خب، اوکی.
ولی یه چیزِ عجیب و غریبی این وسط هست.
اوم...
روز اول، منو برد سرِ همون میزی که...
یه جورایی یادبودِ اون دختری بود که قبلِ من اونجا کار می‌کرد.
یا خدا. می‌دونی چه بلایی سرش اومده؟
نه. ولی یهو یه زنِ روانی که لابد مامانش بود...
پرید تو و داد و بیداد راه انداخت که کلسی دخترشو کشته.
صبر کن. رئیست متهم به قتل شده؟
لوک، این شرکته انگار اوضاعش خیلی خیته.
خودت می‌خواستی من این کار رو قبول کنم،
حالا داری به خاطرش رو مخم راه می‌ری؟
هر کاری کنم باز یه حرفی توش درمیاری.
ببین، من فقط می‌خوام تو خوشحال باشی، باشه؟
اما معنیش این نیست که مجبوری تو این خراب‌شده کار کنی.
من از کار کردن اونجا راضیم.
اگه تو این‌طور می‌گی، باشه.
بفرما. نوش جان.
ممنون.
لوک، می‌دونم این اولین پروژته،
ولی می‌خوام این یکی رو مشترکاً با اندی مدیریت کنی.
این یعنی باید چند ساعت اضافه‌کاری کنی،
ولی این سریع‌ترین راه برای یاد گرفتنه.
پایه‌ای؟
حتماً.
عالیه. پس فردا طرحِ عیب‌یابیت رو با هم چک می‌کنیم.
خیلی خب. ۵ دقیقه دیگه برمی‌گردم.
برم یه ذره دیگه از این کامبوچا بردارم.
آره، منم باهات میام.
مرسی.
هوی. وقتی شروع کردی به خوردن این کوفتی،
عوارض جانبیِ عجیبی نداشتی؟
عوارض؟ مثلاً چی؟
راست‌کردنای خفن؟
چی؟ نه، نه، منظورم... مثلاً مشکلاتِ معده و اینا بود.
خوابای عجیب‌غریب.
اوایل ریدنم بدجوری عجیب‌غریب شده بود،
اما از اون موقع به بعد، حالم ردیفِ ردیفه.
تا حالا حتی یه روزم مریض نشدم.
آره، تازه، راست‌کردنای خفن هم هست.
خوابای عجیب‌غریب ندیدی؟
اصلاً یادم نمیاد آخرین بار کی خواب دیدم.
اوه، شت.
ردیفی؟
آره. انگار کومبوچا آلرژی رو دوا نمی‌کنه.
-مگه نه؟ -اوهوم.
-برم یه صفایی به صورتم بدم. -باشه.
فعلاً می‌بینمت. آره.
اوه...
اوه!
اوه، شت!
تامی؟ من الیزم.
سیر و عسل می‌خوری؟
واسه سیستم ایمنی خوبه، فازِ بد رو هم می‌پرونه.
نه، ردیفم، مرسی.
می‌تونی بیشتر برام بگی چه بلایی سر دخترت اومد؟
ریچل.
بچه‌تئاتری بود، بعدِ دانشگاه پاشد اومد شهر.
توی تئاتر چند تا نقش گرفت و چندتا تیزر محلی هم بازی کرد،
ولی همیشه مجبور بود پیش‌خدمتی کنه تا بتونه فقط اموراتشو بگذرونه.
بهش گفتم باید یه شغلی پیدا کنه که بیمه و مزایا داشته باشه،
اونم قبل از اینکه ۲۶ سالش بشه. چون دیگه بیمه‌ی من پوششش نمی‌داد.
اینطوری شد که از «سیمبیو» سر درآورد.
اولش خیلی خوشحال بودم، ولی بعدش کم‌کم متوجه یه سری تغییرات شدم.
تغییرات.
مثلاً چه جور تغییراتی؟
اولش تغییرات مثبت به نظر می‌رسید.
باانگیزه بود، واقعاً به کارش علاقه نشون می‌داد،
راستش... زده بود تو نخ سلامتی و اینجور چیزا،
همش می‌خواست منو متقاعد کنه که نوشیدنی «کامبوچا» بخورم.
اما بعدش رفته‌رفته سردتر و دورتر شد.
خیلی کلافه و عصبی شده بود.
دیگه هم دلش نمی‌خواست اصلاً درباره‌ی کارش حرفی بزنه.
فکر می‌کنی چی شد؟
فکر کنم فهمیده بود دارن چه غلطی می‌کنن،
و نخواست باهاشون راه بیاد.
به جای اینکه باهاشون هم‌دست بشه، یه لیوان پر از سفیدکننده خورد.
رفتی پیش پلیس؟
اونا اصلاً کمکی نکردن.
فقط گفتن خودکشی بوده.
بعدش هم «سیمبیو» همه‌چیز رو بر علیه من چرخوند.
چطوری؟
این رو دادن دستم.
می‌گفتن مشکل ریچل...
رابطه‌ش با من بود.
ولی ما همیشه با هم خیلی صمیمی بودیم،
تا وقتی که اونا ازم جداش کردن.
اون همیشه بهم می‌گفت «مامان»، نه «مادر».
واقعاً متأسفم.
به نظرم اونا یه مشت خون‌آشامِ کثافتن
که دارن خونِ کارمنداشون رو می‌مکن.
به نظر میاد محیطِ کارش خیلی سمی باشه.
نه. اونا واقعاً خون‌آشامن.
خون‌آشامِ واقعی.
خب، من دیگه باید برم.
می‌دونم حرفم چقدر عجیب به نظر میاد.
یه سری چیزا هم هست که نمی‌تونم توضیح بدم،
مثلاً اینکه چطوری زیر نور آفتاب می‌چرخن.
ولی من مستقیم زل زدم تو چشمای اون رئیسِ سلیطه، کلسی،
و تا حالا تو عمرم انقدر از چیزی مطمئن نبودم.
اون آدمیزاد نیست.
ببین، ممنون که وقت گذاشتی.
این دوست‌پسرت...
هر کاری از دستت برمیاد بکن که راضیش کنی استعفا بده.
و اگه قبول نکرد،
بهش بگو اون کامبوجا رو نخوره.
فکر کنم یه کوفتی توش می‌ریزن.
خب، ما فهمیدیم که بزرگترین شکاف توی فرهنگ اونا...
اونا اینجا بودن و با تمام وجودشون کار می‌کردن
و خارج از چارچوب فکر می‌کردن.
ولی آمارِ پیگیری‌هاشون زیرِ خط فقر بود.
این آمار پایینِ پیگیری هم که کلاً روحیه رو به فاک میده.
فکر می‌کنیم اگه یه سری برنامه‌ها واسه «آسیب‌پذیریِ اجباری» اضافه کنیم
توی این نقاط کلیدیِ جریان کاری‌شون،
کمک می‌کنه که انتقالِ حس و حال بین اعضای تیم به اوج برسه.
خُب، قبل ارائه نظری، چیزی ندارین؟
آره، من یه حرفی دارم.
تنها نگرانیم اینه که توقعات رو اون‌قدر بردی بالا،
که از این به بعد واسه هر کوفتی منتظر یه شاهکارن.
دمِ همگی گرم، عالی بود.
ساعت دو واسه جلسه همین‌جا می‌بینمتون.
خیلی خُب.
هی لوک، یه لحظه وقت داری؟
آره، چطور؟
چی شده؟
پیشرفتی که از وقتی اومدی پیش ما داشتی
واقعاً خیره‌کننده بوده.
ممنون. بدم می‌آد اعتراف کنم،
ولی همه چی از وقتی برام ردیف شد
که شروع کردم به خوردنِ این.
منم که عاشق اینم بگم: «دیدی گفتم!»
خُب.
ولی جداً،
عملکردت طوری بوده که دارم به ارتقای شغلیت فکر می‌کنم.
- اوه، واقعاً؟ - اوهوم.
واقعاً عالیه.
اما اگه قراره توی همین شروعِ کار هواتو داشته باشم و سفارشت رو بکنم،
باید یه خرده بیشتر بشناسمت.
پاتوقِ مورد علاقه‌ت توی شهر کجاست؟
ام، فکر کنم «ماریا».
عالیه. پس امشب می‌ریم اونجا،
و می‌تونیم درباره اینکه آینده‌ت اینجا چطوری می‌تونه باشه گپ بزنیم.
پس شد یه قرار.
صبر کن، منظورم اون‌جوری نبود. منظورم یه قرارِ معمولی بود.
نه، نه. مشکلی نیست. خیالت راحت.
به منابع انسانی چیزی نمی‌گم.
فعلاً.
من حاضرم، هر وقت تو بگی.
واو. خیلی... شدی...
ممنون. بریم؟
آره.
اوه، ببخشید. یه لحظه.
بنال... چیه؟
هی، خودت گفتی امروز می‌تونیم حرف بزنیم.
آره، ولی یه کارِ کاری پیش اومده که باید برم.
خب کجاست؟ بعدش میام می‌بینمت.
چی؟ نه، نه، اصلاً.
لوک، موضوع جدیه.
قضیه در مورد سیمبیوئه. امشب باید با هم حرف بزنیم.
اوه، خونه‌ی ماریاست.
کارم که تموم شد بهت پیام می‌دم، باشه؟
باشه. بعداً باهات حرف می‌زنم.
همه چی ردیفه؟
همه چی ردیفه. بیا بزنیم به چاک.
باشه.
لوک، بالاخره برگشتی!
سلام. آره.
انگار امشب اجرا نداری.
نه، فقط اومدم از برنامه لذت ببرم.
اجرای توپی داشته باشی، گبی.
همیشه همین‌طوره.
خیلی باحاله که آدم ببینه از کجا شروع کردی.
دیگه برام مثل یه زندگیِ دیگه‌ست.
صبر کن. وایسا. این همونیه که فکر می‌کنم؟
شاید تو بیشتر از من معتادش شدی.
شاید.
اِم، من می‌رم دستشویی.
- باشه. - الان برمی‌گردم.
اینجا چیکار می‌کنی، ال؟ گفتم که خودم بهت پیام می‌دم.
بهم گفتی یه قضیه کاری داری،
بعد مچت رو سرِ قرار اینجا می‌گیرم.
واقعاً یه قضیه کاریه.
اون رئیسمه، کلسی.
تقریباً مجبورم کرد که بیام اینجا.
خب چی این‌قدر فوری بود که این‌جوری پاشدی اومدی اینجا؟
خلاصه، یکم درباره «سیمبیو» آمار درآوردم و تامی رو پیدا کردم،
مامانِ همون دختره که مُرد.
بعدش هم رفتم دیدنش.
-رفتی دیدنش؟ -آره.
به نظر رد داده.
باشه، طرف یه تختش کمه، ولی دخترش وایتکس خورد
اما زیرِ بارِ کثافت‌کاریای «سیمبیو» نرفت.
لوک، اون خراب‌شده خطرناکه.
باید بیای بیرون.
خیلی خب، الان تو داری مثل دیوونه‌ها حرف می‌زنی.
فقط... نگرانتم.
اِل، فقط یه شرکته.
باشه، قبول دارم یه ذره عجیبه،
ولی نه فرقه‌ست نه این اراجیفی که تو سرت بافتی.
همش یه سری پروژه و جلسه و ایمیل و گزارشه. همین.
اون چیه؟
چیزی نیست. فقط یکم کامبوجاست.
تامی می‌گفت با همین کوفتی مردم رو خام می‌کنن.
این آشغال اعتیادآوره، لوک.
چرنده. بیخیال.
هیچ فرقی با خوردن قهوه یا نوشابه انرژی‌زا نداره،
فقط یکم، اه، سالم‌تر و طبیعی‌تره.
لوک، این چه گوهیه آخه؟
داشتی حرف می‌زدی، یهو غیبت زد.
نمی‌دونم. فک کنم فقط...
یا خدا، چشمت چی شده!
اوه، اِ... چیزه... احتمالاً همون حساسیته.
باید خوردن اون آشغال رو تموم کنی.
باید برم.
وایسا. دارم باهات حرف می‌زنم.
تو با من کات کردی، خب؟ پس خواهشاً سیکتیر کن.
لعنتی!
هوی.
خب اون کی بود؟
اکسم بود.
اوه. چه ضایع.
می‌خوای از اینجا بزنیم به چاک؟
حتماً.
این کومبوچای معمولیه.
یکم مخمر و باکتری توشه.
عادی به نظر میاد.
حالا کومبوچای سیمبیو.
اوه.
یا خدا، اینا دیگه چی‌ان...
خب، اینم از پاتوق ما.
بازم همون دوست‌دختر سابقته؟
آره.
می‌خوای شرّشو بکنی، نه؟
اِم...
لوک، توی این کامبوجا خونه.
باید بیخیالِ خوردنش بشی.
اوه خدای من. ببین...
الان قشنگ زدی به سرت،
لوکم حسابی ترسیده،
پس بیخیالِ تماس گرفتن باهاش شو. فهمیدی؟
چی؟ نه.
دیگه مویِ دماغت نمی‌شه.
لعنتی.
این صحنه برام آشناست.
می‌دونی، اگه منابع انسانی بفهمه اینو گفتم پوستم رو می‌کنه،
اما این قضیه تعادلِ کار و زندگی همه‌اش شرّ و وره.
اگه کارت رو دوست داشته باشی، اون کار باید ریشه بدوئه توی...
تک‌تکِ لحظه‌های زندگیت.
واسه همین وقتی اینجام، قشنگ می‌تونم روی کار زوم کنم.
و وقتی سرِ کارم، حس می‌کنم تو خونه‌ام.
آره.
بزن بریم؟
به سلامتی.
باید یه اعترافی بکنم.
اِ، چی هست؟
هول نکنی یه وقت،
ولی قبل اینکه امشب بیایم بیرون،
فرمِ گزارشِ رابطه رو پر کردم.
فقط... یعنی، نفرستادمش،
ولی، نمی‌دونم، فقط حس کردم
شاید یه چیزی بینمون باشه.
نمی‌دونم. خیلی ضایع‌ست.
نه، به نظرم تو واقعاً معرکه‌ای.
واقعاً؟
خوبه. منم فکر می‌کنم تو فوق‌العاده‌ای.
باعث می‌شی دلم بخواد مادر بشم.
اِ، اِم... چی؟
این ایرادی نداره؟
اِ، نه، خوبه.
اوه.
پس نطفه‌ت رو بده به من.
نطفه رو بده به مادر.
اوه...
ایول. دمت گرم، لوک.
کلسی؟
هی، اِ، داری چیکار می‌کنی؟
حالت خوبه؟
این چه گوهیه؟
مادر خیلی خوشحال می‌شه.
ببین کی بالاخره بیدار شد.
اِ، کجاست؟
چی کجاست؟
اون...
بچه.
چی؟
امروز صبح...
هی.
آره.
فکر کنم اون حرفای خاک‌برسری دیشبم یه کم ذهنتو درگیر کرده.
بی‌خیال، همش واسه شوخی و خنده بود.
چرا نمی‌ری خونه یه صفایی به سر و صورتت بدی؟
یه اسموتی واسه تو راه می‌خوای؟
آره، آره حتماً.
هی، کم‌پیدایی.
- هی، چطوری؟ چه خبر؟ - سلام.
اووه. مچتو حین فکر کردن به دیشب گرفتم؟
چون من از صبح کارم همش همین بوده.
آره خب... مچمو گرفتی.
خب، یه خبرای توپی برات دارم.
قضیه ترفیع گرفتنت رو با مدیرعامل در میون گذاشتم.
آخر هفته می‌آد به این شهر.
می‌خواد شنبه ببینتت.
چطوره؟
- عالیه. حرف نداره. - می‌دونم، مگه نه؟
می‌تونی یه فایل ارائه سریع براش ردیف کنی؟
آره، همین الان می‌رم تو نخش.
آه. ایول.
هی. قراره با هم کارای بزرگی انجام بدیم.
لوک، لوک.
لوک، نظرت چیه؟
درباره‌ی چی؟
درباره‌ی اسلاید چهار. حذفش کنیم؟
آره، حتماً. به نظرم باید حذفش کنیم.
لوک، خوبی؟ به نظر می‌رسه حالت تهوع داری.
نه، خوبم. آره... خب...
چند دقیقه دیگه... برمی‌گردم.
خیله‌خب، یالله.
خودتو جمع و جور کن.
خوبی، چیزی نیست.
تمرکز کن، تمرکز کن، تمرکز کن.
اوکی، اوکی. یالله، یالله، یالله.
اوه! اوه! اوه!
چی شده؟ خوبی؟ چه خبره؟
نمی‌دونم. فکر کنم یه چیزی دیدم.
خوبم، یعنی فکر کنم.
اوکی. ولی اصلاً ریختت خوب نیست.
پس یه ماشین بگیر برو خونه استراحت کن،
یه ذره هم کامبوچا بخور؛ حالت رو جا میاره.
فردا صبح همین‌جا همدیگه رو می‌بینیم.
باشه.
همگی برگردین سر کار.
لوک، هی.
لعنتی، اصلاً حالت خوب نیست.
یا خدا. باشه.
حالت خوبه؟
آره، آره. ردیفم.
فقط... یه ماشین جور کردم.
-خودِ خودشونن. -باشه، حله، حله.
باشه، باشه.
بپر بالا.
برو خونه یه کم استراحت کن.
هیچ شغلی ارزشِ جون دادن نداره. افتاد؟
هوی، اون پشت چه خبره؟
نبینم اون پشت ریده باشی‌ها.
همین‌طوری‌شم این هفته گندِ یه ریدمان رو جمع کردم.
اگه تو ماشینم برینی، صد دلار پیاده می‌شی، رفیق.
مامان واسه بغل کردنت پرپر می‌زنه.
باشه، باشه.
باشه. باشه.
اِ...
اینجا چه غلطی می‌کنی؟
بهم گفتی گورتو گم کنم، بعدشم اون رئیس یا دوست‌دخترِ جدیدت...
یا هر کوفتی که هست، منو بلاک کرد.
بعد فکر کردی... فکر کردی همین‌طوری می‌تونی سرت رو بندازی بیای اینجا؟
خواهش می‌کنم، من...
به کمکت احتیاج دارم، اِل.
خواهش می‌کنم.
باشه. بیا. بیا تو.
دوباره توی ماشین دیدمش.
اون یکیِ خودم رو.
فکر کنم می‌دونم الان می‌خوان چیکار کنن.
می‌خوان یکی دیگه رو بذارن جام.
حق با تو بود.
همه‌اش تقصیر اون کومبوچاست.
می‌شه یه چیزی بگی؟
پس قضیه فقط اعتیاد نیست،
داره باعث می‌شه توهمات پارانوئیدی بزنی.
حرفمو باور نمی‌کنی.
من باور دارم اون آشغال داره مسمومت می‌کنه.
اما لوک، اینکه یه نسخه‌ی دیگه از تو...
اون بیرون باشه که بخواد بیاد جایگزینت بشه...
اینا واقعی نیست.
باید ببریمت بیمارستان.
نه. اون‌طوری می‌فهمن کجا پیدام کنن.
اینجا تنها جاییه که توش احساس امنیت می‌کنم.
اگه علائم ترکت مثل خماریِ مواد باشه،
قراره حسابی عرق کنی و دهنت از بالا آوردن سرویس بشه.
پس برات سوپ مرغ و الکترولیت می‌گیرم،
تا بدنت بی‌آب نشه.
یه پماد آنتی‌بیوتیک هم برای زخمهات می‌گیرم.
دمت گرم ال. واقعاً می‌گم.
می‌دونی که، این به این معنی نیست که دوباره با همیم.
می‌دونم، می‌دونم.
شاید وقتی حالت سر جاش اومد،
بتونیم دربارش گپ بزنیم.
بدم نمیاد.
اگه می‌خوای بالا بیاری، تو سطل آشغال این کارو بکن.
آااه!
- هی. - مشکلی نیست لوک، خودم دعوتش کردم.
فقط باید چشمات رو چک کنم.
تو مامانشی، نه؟
تو اداره دیدمت، یادمه... اوه--
میز ریچل رو هم دادن بهت، انگار نه انگار که اصلاً وجود داشته.
ایشون تامیه.
باشه. آره، خب، متاسفم واسه...
اتفاقی که واسش افتاد.
خیله‌خب.
خب، خبر خوب اینه که فکر نکنم هنوز خون‌آشام شده باشی،
ولی انگار داری تبدیل می‌شی.
چی؟ خون‌آشام؟
می‌شه این بساطِ حرف زدن از خون‌آشام رو جمعش کنیم؟
تو خودت بودی که توی کامبوچا خون پیدا کردی.
خون؟!
خب تئوری تو چیه؟
راستش، نمی‌دونم تئوری بهتری داشته باشم یا نه،
اما وقتی خوابه همش داره درباره «مادر» حرف می‌زنه.
مثلاً می‌گه: «نذار مادر منو ببره».
یه همچین چیزایی.
قبل از اینکه ریچل بمیره،
داشت یه مشت چرت‌وپرتِ مزخرف درباره «مادر» می‌نوشت،
و اون سلیطه، کلسی، می‌گفت که منظورش من بودم،
ولی می‌دونم که منظورت من نیستم.
خب، این «مادر» کیه؟
نمی‌دونم.
آخ!
این همون اسکوبیه.
لعنتی. درسته.
شنیدم ملت بهش می‌گن «مادرِ کومبوچا».
آره، به کومبوچا می‌گن «رازِ مادر».
رئیسِ خون‌آشام‌ها. پس اسکوبی همینه، ها؟
اوه، اوه، آخ!
اوضاع ردیف نیست، یه جای کار می‌لنگه.
یه چیزی دارم که شاید حالتو بهتر کنه.
مگر اینکه نقشه دیگه‌ای داشته باشی.
سیر واسه معده خوبه.
اگه بالا نیاریش، حداقل خیالمون راحت می‌شه که...
خون‌آشام نیستی.
باشه. آره، ولی بوش داره حالمو به‌هم می‌زنه.
فقط یه ذره امتحان کن.
می‌شه بکشی عقب؟
باید بفهمیم.
کارِ مادر بود. خودش بود.
داشت صدام می‌زد.
خب، چی گفت؟
نمی‌دونم. نمی‌دونم.
اصلاً شبیه کلمه یا چیزایی که بشه فهمید نبود.
فقط یه جور حس بود.
داشت بهم می‌گفت برگردم خونه.
این اصلاً شبیه خماریِ معمولی نیست.
انگار یه جور...
انگار یه پیوند عصبی با این وامونده پیدا کرده.
خواهش می‌کنم، کمک کنید از تو سرم بکشمش بیرون.
باید بریم سراغ منبع اصلی.
- باید کلکِ «مادر» رو بکنیم. - آره.
این بهترین شانس واسه نجات دادنته.
آره. اما چطوری؟
- خب... - وایسا، یه فکری به سرم زد.
ببین، حتی اگه این یه توده کثافتِ جهش‌یافته هم باشه،
بازم در کل همون باکتری و مخمره،
و ما می‌تونیم دخلشو بیاریم.
تو آزمایشگاهت.
هی!
شما با پیغام‌گیرِ لوک تماس گرفتید.
بعد از صدای بوق پیغام بذارید.
مطمئنی با این قضیه مشکلی نداری؟
آره. آره، تنها راهش همینه.
حداقل این‌طوری،
می‌دونم که دیگه دستم به اون کامبوچای لعنتی نمی‌رسه.
هر وقت بتونیم سریع برمی‌گردیم.
مواظب خودت باش، باشه؟
خیالت راحت، حواسمون هست.
حاضری بریم آزمایشگاه؟
نه. اوم، توی «سیمبیو» می‌بینمت.
اول باید یه سر به خونه‌ام بزنم.
داری جدی می‌گی؟
خیله‌خب، ولی فقط یه ساعت. دیر نکنیا.
باشه.
بسیار خب.
لوک.
لوک؟
لوک!
لوک، منم، کلسی.
اوه، لعنتی.
لوک، خونه‌ای؟
کجایی؟
خودِ خودشه، زدیم تو خال.
برای باکتری‌ها.
و برای مخمر.
تامی، دیر کردی.
ببخشید. بیشتر از اونی که فکر می‌کردم طول کشید
تا همه‌چیز رو جمع‌وجور کنم.
این چیه؟
بیمه‌مونه.
واسه آخرین بار می‌گم، اونا خون‌آشام نیستن، باشه؟
«لوک» که اصلاً از اون سیره که تو صورتش بود خوشش نیومده بود.
آره. دیدی چی داشت از دهنش می‌زد بیرون؟
می‌شه بی‌خیالِ اون ساک بشی و بریم تو؟
من بی‌خیالِ هیچی نمی‌شم.
شاید فکر کنی احمقانه‌ست، ولی من همونم که...
دخترمو به خاطر این کثافت‌ها از دست دادم.
و هر کاری لازم باشه می‌کنم تا مطمئن شم اونا...
دستشون به کس دیگه‌ای نرسه، از جمله «لوک».
حالا هر چقدر هم که ضایع به نظر بیام.
خیلی خب، باشه.
اما اول به روش من پیش می‌ریم. قبول؟
-باشه. -خیلی خب.
بسیار خب.
بیا بریم.
اوه، یادت باشه سر و صدا نکنی.
قراره مدیرعامل بعداً بیاد،
واسه همین یه سری آدم دارن کار می‌کنن.
کدوم عوضی‌ای روز شنبه کار می‌کنه؟
عجب لجنِ بدترکیبیه.
بیا با زیست‌کُش شروع کنیم.
ضدِ قارچ! زود باش!
هی!
داری چیکار می‌کنی؟
باید سریع از اینجا بزنیم به چاک.
باید یه راه دیگه واسه در رفتن باشه.
من معطل‌شون می‌کنم.
نه، تنهات نمی‌ذارم.
بهت اخطار می‌دم.
یه قدم دیگه بیای جلو، اوضاع بدجوری خیط می‌شه.
همین الان بزن به چاک!
نه، دست نگه دار!
وگرنه قدرت مسیح رو حواله‌ی کونت می‌کنم.
آخی، حیف که باید تو ذوقت بزنم،
ولی قدرت مسیح هیچ غلطی نمی‌تونه با ما بکنه.
آخ!
دمِ قدرت مسیح گرم، خوب حالشونو گرفت.
بگیریدش!
تو ریچل رو بردی.
ولی حداقل با این خیال می‌میرم که اون مادرِ عزیزدردونه‌ت رو گیر انداختم.
فقط یه مشکل این وسط هست.
اون مادر نیست.
چی؟
تامی!
تو. تو با من میای.
تو. این گندی که زدی رو جمع کن.
همین دور و براست.
اوه.
می‌بینم که با مادر آشنا شدی.
اینجاست!
دلم واسه زندگیِ قبلیم تنگ شده.
فقط می‌خوام آهنگ بسازم.
فقط می‌خوام ساز بزنم.
بجنب. تو از پسش برمیای.
الیز؟ تامی؟ خودتونید؟
آخی.
سلام، لوک.
تو الان باید سرِ کار باشی.
من... من دیگه برنمی‌گردم. کارو ول کردم.
آخی. استعفات پذیرفته نیست.
یه بلایی سرِ من آوردی!
با ذهنِ من، با بدنِ من.
و اون بچه‌ی فاکی...
اون بچه‌کرمِ فاکی. واقعی بود، نه؟
تنها کاری که کردم این بود که بهت شانسِ یه زندگیِ فوق‌العاده رو بدم.
که نسخه‌ی بهتری از خودت باشی.
که بخشی از یه تیم باشی که در هماهنگیِ کامل کار می‌کنن.
آره، ایده‌ت واسه نسخه‌ی بهترِ من اینه؟
هان؟
تو کلِ ماجرا رو نمی‌بینی.
ولی من کمکت می‌کنم.
بدنت تقریباً آماده‌ست.
فقط به یه لیوانِ دیگه از «رازِ مادر» نیاز داری.
از شرِ همه‌ش خلاص شدیم.
همه‌ش پرید. و منم باهات سکس نمی‌کنم.
نترس. همیشه یکم با خودم میارم.
اِم-اِم. اِم-اِم. اِم-اِم.
تازه‌ش همیشه بیشتر می‌چسبه.
انتخاب با خودته.
بیا پیش ما و یه جوری زندگی کن که حتی تو خوابت هم نمی‌دیدی،
یا برگرد و همون بازنده‌ی عوضی بمون.
اِم-اِم. اِم-اِم.
تصمیم با خودته.
اوهوم.
الان بهتر نشد؟
بیا آماده‌ت کنیم واسه اون ترفیعی که منتظرش بودی.
حیف شد، سلیقه‌ی «مادر» نبود.
اما تو، از اون طرف...
نترس. همه چی ردیفه.
یالا بیا.
خودِ خودشه. مردِ اول میدون.
ترفیعت مبارک، رفیق.
بدون تو نمی‌شد ردیفش کرد.
لوک، داری چه غلطی می‌کنی؟
گفتی مدیرعامل میاد اینجا.
همین‌جاست.
خودت که دیگه می‌دونی.
نه، نه، نه، نه، نه.
نه...
عمراً دلت بخواد این یکی رو از دست بدی.
اون داشته از بچه‌مون مراقبت می‌کرده.
می‌خوای ببینیش؟
این دیگه چه گوهیه؟
آخی. ترسیدی؟
اگه بخوای می‌تونی به ما ملحق بشی.
مادر ازت خوشش اومده. حتماً یه رگی از خلاقیت تو وجودت هست.
فقط کافیه بنوشی.
من اون گوه رو نمی‌خورم.
باشه، حالا چه بخوری چه نخوری،
مادر می‌تونه یه استفاده‌ای ازت بکنه.
می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
ما همه‌مون باید تلافیِ هدیه‌ای که مادر بهمون داده رو دربیاریم.
منظورت چیه که «تلافی کنیم»؟
لوک، مجبور نیستی این کار رو بکنی!
لوک، نه، التماست می‌کنم!
بیاین بفرستیمش واسه مرحله‌ی ادغام.
مادر برای تغذیه و جون گرفتن دوباره‌ش به زمان نیاز داره.
می‌تونم این یکی رو تماشا کنم؟
آره، پس می‌ریم سراغ همون ادغام.
راستش وقتی جذبت می‌کنه حس خیلی ردیفی داره.
انگار داری دوباره می‌خزی توی رَحِم.
ولی خودت به زودی می‌فهمی.
اَه.
هی، می‌تونی بری یه لیوان براش بیاری؟
هنوز کنترل دست‌هاش کامل نیست.
شک نکن.
اوه.
زود روبه‌راه می‌شی.
لوک، خواهش می‌کنم! به خودت بیا!
اوه، اوه...
آه! لوک!
بجنب! دووم بیار!
لوک!
اوه، باشه.
-خوبی؟ -آره.
خیله‌خب، بیا از این خراب‌شده بزنیم به چاک.
بهتر شد. دوباره.
بذار بعداً در موردش باهات حرف می‌زنم.
چیزی نمی‌گذره که خودت تماس‌ها رو هندل می‌کنی.
به تمرین ادامه بده. من برم پرس دوم غذای «مادر» رو براش ببرم.
بذار بعداً در موردش باهات حرف می‌زنم.
زدن بیرون.
مادر لابد خیلی گرسنه‌ست.
همین الان پیداشون کنید!
چی شده؟
اون می‌تونه حس کنه من کجام.
برو، برو، برو، برو.
من حواسشو پرت می‌کنم. تو برو کمک بیار.
چی؟ نه. با هم از اینجا می‌زنیم بیرون.
باید این غائله رو ختم کنم.
منم پشت سرتم. یالله، بزن بریم.
بیا دیگه، لاشی.
فاک! فاک! فاک! فاک! ریدم توش!
فکر کردی کدوم گوری داری میری؟
آخ، اوه، آه!
چه بلایی سرم آوردی؟
خدا!
یا خدا. سیر باکتری‌ها و قارچ‌ها رو می‌کشه.
حق با تو بود، تامی.
لوک!
هوی، عوضی!
یا جای منه یا جای تو.
پس بیا این گوهکاری رو یه سره کنیم.
همین الان از اینجا گمشو بیرون.
داریم به این قضیه پایان می‌دیم.
اصلاً واسه چی داری می‌جنگی، ها؟
توی زندگی قبلیت یه آدم بدبخت و فلک‌زده بودی،
با اون آرزوهای رقت‌انگیزت!
آااا!
من موسیقی‌ای زدم که حال مردم رو دگرگون می‌کرد.
می‌خوای با زندگی من چه غلطی بکنی؟ هان؟
من از پتانسیل‌هایی استفاده می‌کنم که تو خوابت هم نمی‌بینی!
این چه گوهیه یعنی چی؟
این فعلاً کارتو راه می‌ندازه تا وعده‌ی بعدی.
نه، نه! می‌کشیش!
می‌تونستم کلی سود برسونم.
اصلاً نباید تو رو معرفی می‌کردم.
اوه، اوه،
اوه، اوه...
توی سهام خصوصی، آدم تمام تلاششو می‌کنه.
حسابی تحقیق و بررسی می‌کنی
روی شرکت‌هایی که شاید بخوای توشون سرمایه‌گذاری کنی،
و گاهی اوقات یه چیزی از زیر دستت در می‌ره.
منصفانه بگم، در مورد «سیمبیو»، یه چیزی از دستمون در رفت.
این که خوش‌بینانه‌شه.
آره.
واضحه که می‌خوایم صدای قضیه در نیاد،
و از همکاریتون در این زمینه ممنون می‌شیم.
واسه اینکه واسه شما هم بصرفه،
می‌خوایم به هر دوتون توی «بی‌سی ونچرز» کار پیشنهاد بدیم.
اوه، امم، ممنون، اما علاقه‌ای نداریم.
آره، دیگه واقعاً اهل زندگی اداری و شرکتی نیستیم.
علاوه بر اون، برنامه‌های خودمون رو داریم که
داریم سعی می‌کنیم همین الان ردیفشون کنیم.
اوکی، خب، چرا یه نگاهی به شرایط من نمی‌ندازین؟
راستش، وضعیتمون خوبه. اما...
فقط واسه وقتی که بخواهید وضعیتتون عالی بشه.
اوممم...
آره... نه.
باید تا جایی که می‌تونیم از این گندکاری پول بکشیم بیرون.
هر چی که به زمین پیچ نشده رو آب کن بره.
همه چی رو.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.