« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس بدون فیلتر ما .:: BcMovie.icu ::.
بیا ببین!
صدای میومیوشون رو شنیدم و این پشت پیداشون کردم.
از کجا اومدن؟
شکمشو بالا آورده، هرزه‌ی سلیطه.
چشماشون بسته‌ست، کورن؟
نه احمق، تازه به دنیا اومدن.
کیش!
مادر روحانی.
خواهش می‌کنم!
«مادر عزیزم، هیچ‌وقت منو تصور می‌کنی؟
اسم من سیسیلیاست.
از این اسم خوشت می‌آد؟
تو اسمم رو چی می‌ذاشتی؟»
ونیز ۱۷۱۶ یتیم‌خانه دلا پیه‌تا
«می‌تونی بین این همه دختر که شبیه همن، منو تشخیص بدی؟
و اگه ببینمت، من تو رو می‌شناسم؟
اصلاً شبیه تو هستم؟
توی صورت خودم، دنبال صورتِ تو می‌گردم.»
خیلی تنده.
چی داری می‌زنی؟
- یه کایری، دون جولیو. - خیلی خوبه، لورا.
چرا بقیه‌تون جوری می‌زنید که انگار یه هللویاست؟
آروم‌تر.
نوشته «آداجیو».
هر یکشنبه پشتِ یه مشبک ساز می‌زنیم،
تا کسی ریختمونو نبینه.
واسه دنیا، ما فقط یه سایه‌ایم، یه رویا.
میان به سازمون گوش بدن تا خیال‌بافی کنن،
و چهره‌هایی رو تصور کنن که اصلاً وجود ندارن.
اینجا به ما خوندن، نوشتن و نوازندگی یاد دادن.
شما مادرایی که دختراتون رو اینجا ول کردین، در واقع به ما هدیه دادین.
به ما ابزاری دادین که باهاش نفرینتون کنیم.
کاترینا، لورا، کوستانزا، آنیس.
مادر روحانی،
نمی‌خوام نوازندگی رو ببوسم بذارم کنار.
حالا ببینیم چی میشه لورا، با حاکم حرف می‌زنم.
فعلاً می‌تونی بمونی.
بقیه هم بجنبین، زود باشین.
چیزی لای دندونام گیر نکرده؟
نه، ماه شدی.
سعی کن لنگ نزنی.
با این یخبندانی که تو راهه، ممکنه کل تالاب یخ بزنه.
فکرشو بکن! همه روی «کانال بزرگ» پاتیناژ بازی می‌کنن!
اینم از دوشیزه‌های ما.
بیاین تو.
بهترین شاگردامونن.
اصلاً خوشحال نیستیم که داریم از دستشون می‌دیم.
نیششون بازه.
پاچه نمی‌گیرن، مگه نه؟
همه‌شون انقدر تو لک و خجالتی‌ان؟
جلوی مرد جماعت هیچ‌وقت بی‌حیایی نمی‌کنن.
خداشناسن،
مطیع بار اومدن و با‌سوادن.
هیچ خراب‌شده‌ای مثل ما همچین دخترایی نداره.
خودت می‌تونی کلاتو قاضی کنی.
اینا هستن: آنیِزه، ویولا می‌زنه،
کوستانزا، ویولنسل می‌زنه،
و کاترینا، نوازنده ارگ و خواننده.
صداش مثل فرشته‌هاست.
- می‌تونم صداشو بشنوم؟ - البته.
- بخونم؟ - آره.
بسه دیگه. ممنون، کاترینا.
جهازِش چقدره؟
۱۰۰ دوکات.
اون یکی از بااستعدادترین دخترای گروه کُرِ ماست.
پس مبلغی که به موسسه‌تون کمک می‌کنم رو دو برابر می‌کنم.
من زنم فوت کرده و دو تا دختر هم‌سن و سال تو دارم،
اونا باهات همراه می‌شن تا تنها نمونی.
می‌خوای زنم بشی؟
«وقتی ونیز توی جنگ با ترک‌ها پیروز بشه،
قراره با یه افسر مایه‌دار ازدواج کنم، مادر عزیزم.
دیگه همه‌چی قطعی شده.»
بعدِ ازدواج، دیگه باید نوازندگی رو بذارم کنار.
اینم یه قانونِ دیگه‌ی اینجاست.
اینجا همه‌چیز دورِ پول می‌چرخه:
کنسرتای یکشنبه، اعانه‌های اشراف‌زاده‌ها.
ازدواجای ما.»
«مادرِ عزیزم، من پا جای پای تو نمی‌ذارم.
بچه‌هامو مثلِ آشغالای دورریختنی به امونِ خدا ول نمی‌کنم.
تو اصلاً چطوری مادرِ من شدی؟
یه مرد با وعده‌ی ازدواج خرت کرد و فریب خوردی
و بعدش در رفت؟
تسلیمِ عشق شدی یا هوس؟
شایدم کارِ یه بی‌ناموسِ وحشی بوده؟
خودتو خر نکن،
اینا اصلاً دلیل نمی‌شه که ببخشمت.
هیچ‌وقت هیچ‌چیز کافی نیست.»
پیشرفتت عالیه!
کاترینا داره ازت یه نوازنده‌ی فوق‌العاده می‌سازه.
ولی من فقط یه زنِ پولدارِ بی‌حوصلم
که می‌خواد بعدِ شام خودنمایی کنه.
واسه امروز بسه، عزیزم.
یکشنبه توی کنسرت خونواده‌تو ندیدم.
نه، ما رفته بودیم «دِرِلیتی».
این نیکولو پورپورا... عجب اعجوبه‌ایه تو موسیقی.
- می‌شناسیش؟ - شنیدم ازش.
حدس می‌زدم.
بیشتر از اینا هم می‌شنوی.
راستی تا یادم نرفته،
می‌شه دو کلمه با هم حرف بزنیم؟
فقط خودمون دو تا.
واسه کوک‌کننده: ۱۸ دوکات.
خونواده‌ی پارولین، از همین حالا،
تمامِ پولای خیریه‌شون رو می‌دن
به «درلیتی».
ظاهراً ارکستر اونا برنامه‌های جذاب‌تری واسه اجرا داره.
خودت که می‌دونی این‌جور وقتا چی می‌شه،
خاندان کونتارینی، موچنیگو و جوستینیان هم همگی دنبالشون راه می‌افتن.
کی گفته موسیقیِ ما به پای اونا نمی‌رسه؟
یکشنبه کلیسا تقریباً پر بود.
درلیتی هر یکشنبه غلغله‌ست،
ملت دمِ درش صف می‌کشن.
- باید با دون جولیو صحبت کنیم. - می‌خوای دکش کنی بره؟
- رای‌گیری می‌کنیم. - اونوقت کی رو بیاریم؟
یه لحظه صبر کن.
توی این هیر و ویر، پیدا کردنِ یه جایگزین اصلاً کارِ راحتی نیست.
آدم‌حسابی‌ها رو همه‌ رو از قبل رو هوا زدن.
اجازه هست؟
می‌دونی کی دلش می‌خواد برگرده اینجا؟
دون آنتونیو.
ویوالدی؟
اوضاع اون‌جوری که خیال می‌کرد پیش نرفت.
هیچ درباری راهش ندادن،
از مدیریتِ نمایش هم نونی برات پخته نشد.
به نظرم اون‌قدر درمونده‌ست که،
حتی با یه غاز پول هم راضی می‌شه.
عجله نکن. «دون جولیو» الان بیش از سه ساله که اینجاست.
دیگه معلومه که دوره‌اش سر اومده.
بیا «ویوالدی» رو استخدام کنیم.
نصف حقوق «دون جولیو» رو بهش پیشنهاد می‌دیم،
در ازاش باید برای دخترا سرودهای مذهبی بنویسه
و برای یکشنبه‌ها هم کنسرت راه بندازه.
«دون آنتونیو»، از دیدنِ دوباره‌تون واقعاً خوشحالم.
خوش برگشتی.
از روش بنویس و حفظش کن.
برو کاغذ رو بیار.
سیسیلیا.
می‌تونم، مگه نه؟
می‌تونم ببرمش خونه.
مثل باارزش‌ترین داراییم ازش مراقبت کردم.
همین‌جا منتظر بمون.
برو صداش کن.
داری چیکار می‌کنی؟
این دخترته.
آنجلیکا، این مادرته.
ببین.
وقتی تو رو آورد اینجا،
اون این نصفه رو جا گذاشت تا برگرده و سراغت بیاد.
برو.
مامان.
«مادر عزیزم، تو هم یه تیکه یادگاری جا گذاشتی...
وقتی منو ول کردی و رفتی؟
فقط همین رو می‌خوام بدونم.»
استاد می‌خواد ببینه کارت در چه سطحیه،
بیا جلوش ضایع نشیم.
بیا این مدل‌ها رو امتحان کنیم.
حواست رو خوب به ریتمش جمع کن.
ما یه نوازنده اولِ ویولن داریم.
- من؟ - آخه دون آنتونیو...
باید آهنگسازی کنسرت یکشنبه رو تموم کنم.
هنوز رو بعضی جاهاش شک دارم، ولی تو تمرینت رو ادامه بده.
من نوازنده اول نیستم،
نمی‌تونم باشم.
اسمت چیه؟
چچیلیا.
تو باید اون تو پیشِ بقیه هم‌قطارهات باشی.
سرمایه‌گذاری روی من بی‌فایده‌ست.
جنگ که تموم شه، با یه افسر ازدواج می‌کنم
و دیگه نمی‌تونم ساز بزنم.
قوانین رو که می‌دونی.
خدا می‌دونه این جنگ تا کِی طول بکشه.
تو می‌دونی؟
وقتی نوازندگی رو ول کردی، داشتی منو دست می‌انداختی.
فقط داشتی ادای فالش زدن رو در می‌آوردی،
واسه همینم انتخابت کردم.
نمی‌فهمم چی می‌گی.
نوازنده‌های خیلی بهتر از تو هم هستن،
ولی تو یه چیزی داری که بقیه ندارن.
چی؟
تو واسه به‌به و چه‌چه بقیه ساز نمی‌زنی.
فکر کنم استاد بدجور تو نخ سسیلیا رفته.
زر نزن!
پس اگه اینطوریه چرا تو رو انتخاب کرد، نه لورا رو؟
چه می‌دونم؟ من که اصلاً نمی‌خواستم.
آره جونِ خودت، شرط می‌بندم الان تو ذوقت خورده.
- به هر حال تو هم به زودی می‌ری. - بسه دیگه!
اصلاً حواسمون به کاترینا نیست،
اونم به زودی می‌ره.
کاترینا، تو نمی‌خوای چیزی بگی؟
- چی بگم؟ - یه نطق خداحافظی واسه خواهرات.
نمی‌تونی تصور کنی چقدر حال‌به‌هم‌زن بود.
امروز جراحه پاهامو داد بالا و توشو دید زد.
دنبال چی می‌گشت؟
چقدر تو پرتی.
واسه اینه که چک کنن ببینن طرف باکره‌ست یا نه.
مثل مریم؟
یارو اون چیزشو برمی‌داره و می‌تپونه اون تو.
بعدشم که دیگه دختر نیستی.
دیگه هیچ‌کی باهات ازدواج نمی‌کنه.
- واسه چی؟ - چون رسمش همینه.
تابستونِ پارسال با آلویس خیلی حواسمو جمع کردم.
آلویس دیگه کدوم خریه؟
اون موقع که سِل داشتم، منو فرستادن تورچلو.
یه دهاتی، یه آدم خوش‌تیپ و هیکلی،
با شونه‌هایی به این پهنی
و یه کیرِ گنده!
ولی نذاشتم بکنه اون تو.
نه، شرمنده،
تمامِ ارزشِ ما همون‌جاست.
واسه همین، شبِ اول...
شبِ اول، می‌کنه اون تو.
- کارِ آدمای متأهل همینه دیگه. - اونوقت من باید چیکار کنم؟
هیچی عزیزم.
فقط پاهاتو باز کن، عین همون کاری که پیشِ جراح کردی.
فقط همین و چندتا آه و ناله‌ی غلیظ.
حتی اگه دردت اومد، وانمود کن داری صفا می‌کنی،
که زودتر تمومش کنه.
جون‌دارتر مایه بذار!
دارم خوابم می‌بره!
کی اونجاست؟
کدوم جهنمی هستی؟ چه غلطی می‌کنی اینجا؟ راه بیفت بریم!
مادرم نشونه‌ای چیزی نذاشت که یه روزی برگرده و منو ببره؟
یالا، راه بیفت.
بیا با من.
این چیه؟
یه گلِ قطب‌نماست.
این منطقه پر از پاتوق‌های ملووناست.
طرف فاحشه‌ست؟
یعنی سرِ زایمان سقط نشده.
می‌تونی واسه خودت نگهش داری.
اگه برگرده چی؟
می‌خوای بدونی بهترین راه برای خوب شدن این زخم چیه؟
خودت یه مادرِ خوب باش.
به‌زودی خانواده‌ی خودت رو داری،
دیگه به اون فکر نمی‌کنی.
بذارش سرِ جاش.
بدترین عذاب نصیب کسایی می‌شه که رویای محالات رو می‌بینن.
داری چیکار می‌کنی؟ گریه می‌کنی؟
نه.
بخاطر صابونه.
اصلاً خوب نیست بری بیرون وقتی بعدش قراره اینطوری به هم بریزی.
بهتره آدم هیچ‌وقت پاشو بیرون نذاره.
چرا باید مزه‌ی زندگی زیر زبونت بیاد وقتی مجبوری دوباره برگردی به این خراب‌شده؟
یه پیروزیِ تمام‌عیار بود.
باید قیافه‌هاشون رو می‌دیدی،
محو شده بودن.
حتی کنتس فوسکارینی هم داشت گریه می‌کرد،
سنگی‌ترین قلبِ کلِ ونیز.
تازه، یه خبرِ بهترم دارم:
پادشاه دانمارک اومده تو شهر.
با لباس مبدل اومده، ولی خدا می‌دونه که این شهر نمیتونه رازی رو نگه داره.
حدس بزن کی می‌خواد بیاد اجرات رو بشنوه.
پورپورا؟
مسخره نشو.
زیادی شکسته نفسی می‌کنی.
پس یه سونات براش می‌سازم.
درسته، عالیه.
راستی، واسه ارکستر به سازهای بیشتری نیاز دارم:
باسون،
هورن،
یکم پرکاشن و یه شالومو.
چیز دیگه‌ای هم هست؟
فقط تمرکزت رو بذار رو اینکه شاه رو تحت تأثیر قرار بدی.
مطمئنم
یه سوناتِ فراموش‌نشدنی می‌نویسی.
شور و حرارتِ بیشتر.
چیِ بیشتر؟
شور و حرارتِ بیشتر؛ استاد همیشه همین رو می‌گه.
یعنی چی؟
- قدرت. - قدرتِ بیشتر؟
آره.
نه، بحثِ عضله و زورِ بازو نیست.
- بحثِ یه چیزِ دیگه‌ست... - شور و حالِ بیشتر؟
اون حسِ کشش
به سمتِ کسی که دلباخته‌شی،
وقتی توی دلت یه غوغایی به پا می‌شه،
وقتی بهش نزدیکی و حس می‌کنی یه آشوبی داره فوران می‌کنه
درست همین‌جا...
اینجا کلاسِ دستورِ زبان نیست.
ببخشید، یادم می‌ره که تو اصلاً امکان نداره یه سری چیزا رو بدونی.
از اول شروع کنیم.
تو همون دختری هستی که قراره زنِ آندریا سان‌فرمو بشه؟
می‌شناسیش؟
پسرعمومه.
بهتر از اون گیرت نمی‌اومد.
فقط مسئله اینجاست که...
خوشگلی، ولی باید بیشتر به خودت برسی.
خیلی بی‌روحی.
می‌دونم اینجا همه‌چی قدغنه،
ولی این یه راز بینِ خودمون می‌مونه.
نتیجه‌شو بعداً می‌بینی.
یه ذره جِلوه.
لباتو شُل بگیر.
خودشه!
این واسه توئه.
مواظب باش گیر نیفتی.
خوشگل شد.
شرمنده، ندیدم داری میای سمتم.
چیزیت شد؟
عجب شانسی آوردم که خوردی بهم.
وایستا.
این چیه رو صورتت؟
بهت میاد.
این نکبتو از رو صورتم پاک کن!
خوش‌تیپه.
- کی؟ - میکله، همون سبزی‌فروشه.
مال تو باشه. به درد من نمی‌خوره.
سیسیلیا.
می‌دونی واسه چی کشیش شدم؟
به خاطر مادرم.
وقتی به دنیا اومدم، داشتم غزل خداحافظی رو می‌خوندم
به خاطر این مریضی نکبتی که یه لحظه هم ولم نمی‌کنه،
اونم واسه همین نذر کرد.
که اگه زنده بمونی، کشیش بشی؟
در واقع، منو فروخت به اون بالاسری.
نه می‌تونم بدوم، نه می‌تونم برقصم،
آواز خوندن هم تعطیل،
حتی نباید هیجان‌زده بشم.
پس جای درستی اومدی.
حتی نمی‌تونم مراسم دعا رو راه بندازم.
اشراف‌زاده‌ها واسه یه مراسم طلب آمرزش تا ۸۰ دوکات پیاده می‌شن.
- واسه همین دلت سوخته؟ - من که از یه خانواده مایه‌دار نیستم.
چرا میای اینجا؟
اون پایین چی قایم کردی؟
اونجا پناهگاهم بود،
اما حالا که لوش دادی باید یه جای دیگه پیدا کنم.
قول میدم، دیگه پام رو اینجا نذارم.
ممنون.
امروز بهم گفتن قراره برای پادشاه دانمارک اجرا کنیم.
- یه سونات براش نوشتم. - کلاً توی یه بعدازظهر؟
آره.
باورت نمیشه؟
فکر کنم از قبل آماده‌اش کرده بودی.
واقعاً در مورد موسیقی من اینطوری فکر می‌کنی؟
آخه چی می‌تونم بگم؟
همه ازش خوششون میاد.
می‌خوام موسیقی‌ای بسازم که آدم رو به وجد بیاره،
که میخکوب کنه،
که مثل خودِ زندگی باشه.
اما تا الان، همه‌ی کنسرت‌هام بی‌رمق بودن.
در عوض، تو عاشقِ...
تعریف و تمجیدی.
بررسیش کن.
برو توی صف، حالا نوبت توئه.
ویوالدیِ معروف!
حالا می‌فهمم چرا
کلِ ونیز دارن درباره‌ت حرف می‌زنن.
اعلاحضرت، باعث افتخارمه.
با اجازه‌تون، این قطعه رو مخصوص شما ساختم.
بسیار خب.
اما به جاش بهم بگو،
این نوازنده‌ی دلربا کیه؟
اسمش چیه؟
سیسیلیا.
می‌تونم صورتش رو ببینم؟
نه، امکانش نیست.
فکر نکنم منظورت رو بفهمم.
البته که می‌شه!
مطمئنم که واسه شما می‌تونیم یه استثنا قائل بشیم.
بیا، سیسیلیا.
بیا عزیزم، پادشاه می‌خواد ببینتت.
بیا نزدیک‌تر.
اجازه می‌دین؟
سیسیلیا،
تو معرکه‌ای.
خوشحال نیستی؟ تمام ونیز برات دست زدن.
بهتره آدم ندونه یه جور دیگه هم می‌شه تو این دنیا بود،
اگه قرار نیست اون‌جوری زندگی کنه.
منظورت چیه؟
اینکه داری آرامش‌مون رو به گند می‌کشی.
و در واقع، داری بهتر ساز می‌زنی.
باید بدونی داری چی می‌زنی.
ساز تو از یه درخت قطع‌شده ساخته شده، درست مثل همین،
که تا همین چند وقت پیش، یه صنوبر کوهیِ خوش‌تراش بود.
این چوب لنگه نداره،
صدا رو خوب رد می‌کنه و انعطاف‌پذیره.
طولی نمی‌کشه که تبدیل به یه ویولن محشر می‌شه،
اونم به لطفِ کارِ این مرد، یعنی بهترین سازنده‌ی ونیز.
بیا اینجا، سیسیلیا.
واسه بدنه‌ی ساز، از اندازه‌ی بازوی اون استفاده کن.
جنگ تموم شد.
آندریا سانفرمو نامه نوشته. هفته‌ی دیگه می‌رسه به شهر.
اون کلیسای سنت جرمیا رو واسه مراسم عروسی انتخاب کرده.
دیگه نمی‌خوام ازدواج کنم.
می‌خوام همین‌جا بمونم،
و ساز بزنم.
تو به لورا اجازه دادی این کارو بکنه.
لورا؟ اون چه ربطی به این موضوع داره؟
توافق از قبل انجام شده.
فایده‌ی من تو نوازندگی خیلی بیشتر از زنِ کسی بودنه.
دقیقاً چطوری؟
سانفرمو مبلغ سنگینی پیاده شده: ۳۰۰ دوکات.
مگه با کنسرت‌های تو می‌شه همچین پولی درآورد؟
فکر کن با اون پول شکمِ چند تا یتیم رو می‌شه سیر کرد!
تازه این فقط یه چشمه‌شه.
اگه فقط بحثِ پوله،
پس من خودم واسه‌ت جورش می‌کنم.
چجوری؟
دون آنتونیو.
اون می‌تونه پولشو بده.
واسه چی باید این کارو بکنه؟
واسه اینکه منو توی ارکستر نگه داره.
داری استعدادتو خیلی دست‌بالا می‌گیری.
سانفرمو یه مبارزِ شجاع واسه جمهوریه
و یکی از بزرگترین خیرای این مؤسسه‌ست،
نمی‌تونیم زیر حرفمون بزنیم.
حداقل با دون آنتونیو حرف بزن.
رئیس اینجا منم!
برو آماده شو.
دون آنتونیو.
خبرای خوبی دارم،
دوک بهت سفارش یه اوراتوریو داده
واسه یادبود پیروزی.
شورای ده نفره هم اونجا هستن، یه شب فراموش‌نشدنی می‌شه.
- سریع دست‌به‌کار می‌شم. - عالیه.
اما یه چیز دیگه هم هست.
سیسیلیا.
چیکار کرده؟
امروز داشت یه بند زر می‌زد در مورد اینکه
تو یه پولی میدی که اینجا نگهش داری.
اون اینو گفت؟
بی‌خیال بابا، من گرگ بارون‌دیده‌ام،
من میدونم چه رابطه‌ای ممکنه بین یه معلم و شاگردش شکل بگیره،
اما شهر پر از آدمای دهن‌لقی‌ئه که دنبال حرف‌درآوردن‌ان،
اگه این دختره راه بیفته و این حرفا رو بزنه، همه فکرای بد می‌کنن.
فقط تصور کن اگه بپیچه که تو، یه کشیش،
جلوی ازدواج یه یتیم رو گرفتی تا پیش خودت نگهش داری.
آدم باید خیلی حواسش باشه،
کلِ نونِ ما به آبرومون بنده.
ولی سسیلیا بااستعداده، خیلی بااستعداده.
- خودت هم اینو می‌دونی. - همه‌ی دخترای ما بااستعدادن.
و از وقتی تو اومدی، همه‌شون دارن حسابی پیشرفت می‌کنن.
یکی می‌ره، یکی دیگه میاد.
تو این شهر کمبودِ یتیم نداریم.
بیا با هم روراست باشیم،
این ازدواج خیلی به نفع ماست،
ولی واسه تو هم خوبه.
واسه من؟
اون سازهایی که خواسته بودی رو،
دیگه تو مشتت فرض کن،
تا بتونی اون قطعه مذهبی رو بنویسی.
با اجازه‌تون.
«مادرِ عزیزم، ما واسه مردی ساز زدیم که پاش لبِ گور بود.
این آخرین خواسته‌ش بود.
اما نمی‌تونم با اطمینان بگم
که ما داشتیم واسه‌ش می‌نواختیم یا اون داشت واسه ما جون می‌داد.
در عوض، بخشی از املاکش رو وقف این موسسه کرده.»
خلاصه‌اش اینه، واسه پول ساز می‌زدیم.
همیشه بحثِ پول در میونه.
بحثِ مرگ و پول.
موسیقی، مرگ و پول.
این آخرین روزیه که من یه نوازنده‌م.
قول داده بودی دیگه پات رو اینجا نذاری.
می‌خواستم اینو برات بیارم.
چرا داری اینو می‌دی به من؟
دیگه نمی‌تونم ساز بزنم، خودت که خوب می‌دونی.
موسیقی دیگه واسه من تموم شده‌ست.
پس بیا این تموم شدن رو جشن بگیریم.
اون قطعه‌ای که واسه غسل تعمید بود رو بزن.
اونا همش مسخره‌بازی بود.
هدف موسیقی این نیست که صداهای این دنیا رو تقلید کنه.
آره راست می‌گی، موسیقی هدفی نداره،
ولی از پسِ همه چی برمی‌آد.
- همه چی یعنی چی؟ - یعنی همه چی.
می‌تونه برامون بگه
از سر رسیدنِ یهوییِ
یه طوفان سهمگین،
از رعد و برقی که پرستوها رو فراری می‌ده.
چیه، دیگه حس و حالت پریده؟
یا چوپانی که رو علف‌ها خوابش برده.
یا پارس کردنِ یه سگ.
زن‌ها و مردهایی که وسطِ یه مهمونی می‌رقصن.
من تا حالا توی هیچ مهمونی‌ای نرقصیدم.
تو هم همین‌طور.
وقتی بلد نیستیم، چطوری می‌خوایم اجراش کنیم؟
خودمون یه چیزی از خودمون درمیاریم.
چرا این‌طوری عذابم میدی؟
دیدن اینکه استعدادت داره حروم میشه، خودش شکنجه‌ست.
بسه دیگه!
هیچ کاری از دستم برنمی‌آد، واسه هیچ‌چیز نمی‌تونم تصمیم بگیرم.
ولی می‌تونی.
می‌تونستی یه کاری بکنی، ولی در عوض خفه خون گرفتی.
تو یه بزدلی.
چه غلطی می‌تونستم بکنم؟
نمی‌تونی از من بخوای که زندگیتو برات زیر و رو کنم.
بدش به لورا.
حقشه.
راه طولانی بود؟
بعد از محاصره‌ی «کورفو»، مفهوم «طولانی» رو باید از نو تعریف کرد.
و خودت؟
عوض شدی.
با اون پرتره‌ای که ازت کشیده بودن خیلی فرق کردی.
توی این چند ماه خیلی اتفاقا افتاده.
آخه تو که اینجا چپیده بودی، مگه چه بلایی می‌تونست سرت بیاد؟
فکر کردی اتفاقا فقط واسه اونایی می‌افته که میرن جنگ؟
شوخی کردم.
اینجا هیچ‌وقت هیچ خبری نمی‌شه.
بگو ببینم، از خودت بگو،
از اون ماجراجویی‌های پر افتخارت.
می‌دونم که بهت مدال دادن.
مدال؟
آره.
صلیب بزرگِ 'دوج'، آره.
عجب افتخاری باید باشه.
من اصلاً چطور می‌تونم خودم رو با مردی مثل تو مقایسه کنم؟
هواتو دارم.
همه چی رو بهت یاد می‌دم.
خوبه.
بیا جراح رو معطل نذاریم.
آروم.
راه بیفت!
سلیطه‌ی بی‌حیا!
هیچی نیستی جز یه هرزه! با همین دو تا دستای خودم می‌کشمت!
چه رسوایی‌ای! تو پاک دیوونه شدی!
رد دادی!
نشونت می‌دم!
یالا برو!
بیا قبل از اینکه گندش دربیاد، قضیه رو ماست‌مالی کنیم!
دیگه خیلی دیر شده.
به جراح حق‌السکوت می‌دیم!
وای به حال کسی که دهنشو باز کنه و بگه چی شده!
حالا خیالت راحت شد؟
اگه بفهمم تقصیر تو بوده،
این دفعه دیگه واسه همیشه دخلت رو می‌آریم.
ازدواج که پرید، آبرومونم به فنا رفت.
یه دختر دیگه واسه سانفرمو پیدا می‌کنیم، باید یه جوری پول رو برگردونیم.
همون‌طور که گفتی، تپوندمش توی سلول.
بذار حداقل یه سال همون‌جا بگنده!
دیگه باید خوابِ ساز زدن رو ببینه!
فقط نون و آب.
ظاهراً لیاقتت بیشتر از این نیست.
کارِ اون بود؟ همون استاد؟
- کی چیکار کرد؟ - کی پرده‌ت رو زد؟
دارن میندازن گردن اون؟
همه می‌دونن یارو دستش به یه دختر بخوره سکته رو زده.
این از طرف اونه.
به فرماندار گفت که موندنت اینجا هیچ فایده‌ای نداره،
باید برگردی سرِ ارکستر.
چه دادی می‌کشید!
- جدی؟ - مگه صداش تا اینجا نمی‌اومد؟
پاش رو کرد تو یه کفش و گفت اگه این‌طور نشه، می‌ذاره می‌ره.
آزادی!
یعنی، مثلاً آزادی...
بهم می‌گی کار کی بود؟
اون سبزی‌فروشه،
میکِله.
- آخه چی گیرت اومد؟ - اینکه دیگه مجبور نیستم شوهر کنم.
حالا دیگه تو یه زندانِ تو دلِ یه زندانِ دیگه‌ای.
ولی می‌تونم دوباره برم سراغِ نوازندگی.
با یه ماسک رو صورتت، تا آخر عمرت اینجا زنده‌به‌گور شدی،
اون وقت اون همه‌ی اعتبار رو به نام خودش می‌زنه.
- این‌طوری نیست. - چرا، دقیقاً همین‌طوریه.
کاش اون شانسِ لعنتی رو داشتم که با یه آدمِ مایه‌دار ازدواج کنم.
بزن، به نوازندگی ادامه بده.
یالا، معطل نکن.
درس به‌زودی شروع می‌شه،
حتی وقت نداری بری یه آبی به سر و روت بزنی.
هرچی بادا باد.
چه خبره؟
بیا تو، سیسیلیا.
افسر سانفرمو می‌خواست خداحافظی کنه.
فردا قراره با هم‌بندت، کوستانزا، ازدواج کنه.
سیسیلیا.
من واسه نجاتِ جمهوری با ترک‌ها جنگیدم،
یه سالِ تمام دور از خونه بودم اونم با کمترین امید واسه برگشتن.
فکر کردی این‌همه سگ‌دو زدم که آخرش یه الف‌بچه کنفم کنه؟
نمی‌خواستم تحقیرت کنم،
من هیچ دشمنی‌ای باهات ندارم،
ولی ازدواج با تو یعنی بوسیدن و گذاشتنِ موسیقی کنار.
درست، موسیقی.
«هر جا که موسیقی باشه، هیچ شری نمی‌تونه وجود داشته باشه.»
«دن کیشوت» رو خوندی؟
- نه. - منم همین‌طور.
من یه آدم نظامی‌ام، نه یه هنرمند مثل تو.
همه می‌گن خیلی بااستعدادی، یه نابغه‌ی به تمام معنایی.
دوست دارم ساز زدنت رو بشنوم.
می‌دونم به زودی پیروزیمون رو با یه اجرای باشکوه جشن می‌گیری.
- البته. - باعث افتخاره.
واسه شنیدن هنرت لحظه‌شماری می‌کنم.
و برای اینکه بفهمم
این دست‌ها چه جادویی ازشون برمی‌آد،
وقتی که ویولن دست می‌گیری.
توی کنسرت بعدی!
می‌تونی انگشتات رو تکون بدی؟
حالت بهتر می‌شه،
نگران نباش.
یه عالمه ساز جدید داریم،
بادی، کوبه‌ای.
می‌تونی یکی از اونا رو بزنی.
فرماندار می‌گه از پله‌ها افتادی.
باید ازش شکایت کنیم،
باید تاوان پس بده!
چی شده، یه شبه شجاع شدی؟
اینجا «جودیت» تصمیم می‌گیره شرفش رو فدا کنه
به خاطر آزادیِ مردمش.
خودش رو تقدیمِ «هولوفرنس»، رهبر دشمن‌ها می‌کنه.
در واقع اونجاست تا سرش رو ببره، ولی اون روحشم خبر نداره.
وقتی می‌بینتش، باورش نمیشه چی داره می‌بینه.
هولوفرنس یه کاپیتان تشنه‌ی خونه، آنیتا.
اون عیاشی می‌کنه،
مست می‌کنه و هر شب با یه زن جدید می‌پره، آنیتا!
می‌تونم باهات حرف بزنم؟
آره، حتماً.
ادامه بده.
تمرین‌ها چطور پیش میره؟
با این سازهای جدید، واسه خودمون یه پا ارتشی شدیم.
چی شده؟
می‌خواستم یه خواهشی ازت بکنم.
دلم می‌خواد تو کنسرت باشم.
واسم خیلی مهمه.
سان‌فرمو هم بین تماشاچی‌هاست.
من اون گوشه، تو بخش گروه کُر می‌مونم،
کسی منو نمی‌بینه.
می‌تونی از رئیس صومعه بخوای یه استثنا قائل بشه.
حتماً.
ممنون.
خوبه که می‌دونم همین نزدیکیایی.
دیگه بسه.
فکر کردی کدوم گوری داری میری؟
کلیدها رو بده.
- نه. - کلیدها رو بده به من.
ساکت باش. با من بیا.
برو. اینجوری به پُست کسی نمی‌خوری.
بزن به چاک و پشت سرت رو هم نگاه نکن.
«مادر عزیزم، این آخرین باریه که برات نامه می‌نویسم.
اگه یه وقت بیای سراغم، نامه‌هام رو پیدا می‌کنی، نه خودم رو.
همه‌چی‌مو باختم، ولی اون چیزی که لازم دارم رو دارم.
حالا آزادم که زندگی خودم رو بسازم.»
هزاران دختر نامشروع یا سرراهیِ فقیر،
بیش از ۶۰۰ سال توی یتیم‌خانه‌ی «دلا پیه‌تا» زندگی کردن.
بااستعدادترین‌هاشون موسیقی یاد گرفتن و ارکستری راه انداختن که کل اروپا رو تکون داد.
ویوالدی ۴۰ سال توی «لا پیه‌تا» تدریس کرد.
اون توی فقر و فلاکت مُرد و توی یه گور دسته‌جمعی خاکش کردن.
تازه وقتی نت‌های موسیقی‌ش پیدا شد، فهمیدن چه نابغه‌ای بوده،
۲۰۰ سال بعد از مرگش.
اون شاهکار «چهار فصل» رو نوشت،
درست توی همون سال‌هایی که این داستان داره توش روایت می‌شه.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.