(زیرنویس این فیلم توسط هوش مصنوعی میباشد)
دانلود شده توسط سایت بی سی موویز BCMoviez.Com
این یکی.
و این یکی.
و این یکی دیگه.
و شاید این یکی هم.
چیز دیگه‌ای هم هست؟
می‌بینم که تعدادشون جفت شد، پس شاید یکی دیگه بردارم که طاق بشه.
خُب، شاید این یکی؟
عالیه.
واسه دوست‌دخترمه.
خیلی دوسش دارم و می‌خوام اینو بفهمه.
دختر خوش‌شانسیه، یان.
دوست‌پسری داره که به فکرشه.
الان دیگه زیادی کوچیک نیست؟
نه.
خوبه.
قشنگه.
امیدوارم خوشش بیاد.
حتماً خوشش میاد.
دمت گرم!
«نل» گلفروشی رو از مادرش به ارث برده بود.
از وقتی شونزده سالش بود اونجا کار می‌کرد.
همیشه تحت تاثیر زیباییِ زودگذر گل‌ها قرار می‌گرفت
اما از کار کردن خوشش نمی‌اومد
و هر وقت که می‌شد یه استراحتی می‌کرد.
نل سیگار می‌کشید تا اشتهاش رو کور کنه،
ولی باز هم خواب شیرینی و کلوچه می‌دید.
هی!
سلام آبجی.
بیا، بگیر.
– این چیه؟
کلوچه زردآلو.
واقعاً؟
می‌دونی، همین‌طوری نشسته بودم و داشتم فکر می‌کردم که چقدر دلم یه کلوچه زردآلو می‌خواد؟
حدس بزن کیو دیدم.
نمی‌دونم. کی؟
حدس بزن.
ایگا شفیونتک؟
نه. اولا.
جدی می‌گی؟
کجا؟
توی شیرینی‌فروشی.
با هم حرف زدید؟
نه.
فقط یه سلام‌علیک کردیم.
نلکا؟
همه‌چی ردیفه؟
آره، فقط امروز کلاً روز خیلی عجیبی برام بوده.
پرواز صبح از لندن به ورشو تأخیر داشت.
بثنی تو هواپیما کپیده بود.
خواب یه قطاری رو می‌دید که هی تندتر می‌رفت ولی خیالِ تصادف نداشت.
راب زل زده بود بیرون پنجره
و داشت فکر می‌کرد اگه موتور هواپیما ریپ بزنه و مرخص بشه، چه خاکی باید تو سرش بریزه.
این پنجمین سفر بثنی به ورشو بود،
و اولین باری که از وقتی با راب ردیف شده بود، می‌اومد اینجا.
دلش واسه قطارها و ترامواهای قدیمی که حالا با جدیدا عوض شده بودن تنگ شده بود،
ولی از اینکه صدای جیغ چرخ‌ها هنوز همون‌جوری بود، حال می‌کرد.
نل قبلاً با تراموای خط ۴ می‌رفت سر کار،
ولی بعد از اینکه جابه‌جا شد، دیگه پیاده می‌رفت خونه.
توی راه همش به میکس‌های دی‌جی‌های تکنو برلین گوش می‌داد.
خوشحالم تو ورشو می‌بینمت
بثنی تا حالا نل رو با جوراب صورتی ندیده بود.
نل کلاً تو فاز مشکی پوشیدن بود.
بثنی تیکه می‌انداخت که نل انگار داره می‌ره مراسم ختم.
نل هم به شوخی می‌گفت بثنی انگار می‌خواد بره شب‌نشینی.
دفعه آخری که همو دیدن، بثنی قول داد هر هفته زنگ بزنه.
ولی دریغ از یه زنگ.
– الو؟
– سلام.
– چه خبر؟
– آتشفشانِ اتنا فوران کرد.
فوران دوباره اتنا. پروازها لغو شد.
– خب که چی؟
– و...
دارم به بتانی فکر می‌کنم.
– نل...
– چی؟
– راستش، خودت می‌دونی نظرم در مورد همه‌ی اینا چیه.
یه جورایی خودخواهیه.
– باشه.
ببین، الان باید برم. فعلاً.
– فعلاً.
سلام.
جا خوردی؟
اوهوم.
فکر می‌کردم خواهرت بهت گفته باشه.
حدس بزن کی رو دیدم.
چیزی بهم نگفته. چطوری اومدی تو؟
رمز در یادم بود.
کی برگشتی؟
امروز صبح.
– یهویی تصمیم گرفتم. مربوط به کاره.
کار جدید پیدا کردی؟ – نه، همون قبلیه.
می‌خوای با من بیای تئاتر؟ چهارشنبه ساعت ۷.
چی ببینیم؟
شکسپیر.
باشه.
– باشه؟
حله.
می‌خوای بیای تو؟
نمی‌تونم. صبح باید برم سرِ کار.
درسته.
پس شب‌بخیر.
شب‌بخیر.
اون شب، «نل» خوابِ دوتا گربه رو دید که داشتن سرِ یه زنگوله‌ی طلایی با هم می‌جنگیدن.
زنگوله غلت خورد و افتاد توی راهِ آب و غیب شد،
اما گربه‌ها دست از دعوا برنداشتن.
حلقه مالِ مادربزرگِ «راب» بود.
پدرش اونو بهش داده بود.
قبلاً داده بود اندازه‌ش رو برای «بتانی» ردیف کنن.
سه ماه بود که داشت واسه خواستگاری نقشه می‌کشید.
یه جایی رو مد نظر داشت که هم جادویی بود و هم با اصالت.
موزه‌ی ملی
«بتانی» تو دانشگاه هنرِ قرن نوزدهم خونده بود.
خوشش می‌اومد که چطوری وقایع تاریخی رو با تمثیل‌های اسطوره‌ای ترکیب می‌کردن.
با رتبه‌ی اول و نمرات عالی فارغ‌التحصیل شده بود.
«راب» قصد داشت همون غروب وقتِ آفتاب‌گیرون خواستگاری کنه،
اما تصمیم گرفت بذاره واسه فردا.
گل‌فروشیِ فسقلی و مامانی
– وایسا!
– صبر کن!
چی شده، «جَن»؟
گلِ بیشتری می‌خوام.
بفرما.
نه، نه، نه، نه!
باید دقیقاً مثل قبلی باشه. عاشقِ این گله.
دیگه تعطیل کردم. شرمنده، یان.
ولی قرار بود تا ساعت ۶ باز باشی!
واقعاً باید برگردم خونه. روزِ خیلی عجیبی داشتم.
اما تو نمی‌فهمی. من همه‌چیزو به گند کشیدم.
پروازش لغو شد و من خونه نبودم.
اگه اونجا بودم، یه خاکی تو سرش می‌ریخت.
خب که چی؟
و اگه من اونجا بودم، شاید می‌تونست یه پرواز دیگه گیر بیاره.
فکر نمی‌کنم تقصیرِ تو بوده باشه.
چرا بود. من همیشه رِال می‌زنم تو همه‌چی.
مطمئنم این‌طور نیست.
چرا، دقیقاً همین‌طوره!
یان...
به نظر میاد تو به گلِ بیشتری احتیاج نداری،
بلکه یه دوست‌دخترِ جدید می‌خوای.
چی؟ داری دستم می‌ندازی؟
اون معرکه‌ست!
اوایل همون سال یه پل پیاده‌رو و دوچرخه‌روی جدید افتتاح شده بود.
اونجا خیلی زود شده بود پاتوقِ موردعلاقه‌ی «نل» برای تنها موندن.
بعضی وقتا آهنگ گوش می‌داد.
بعضی وقتا هم نه.
فکر کردی خیلی بامزه‌ست که زیر بالکنم وایسادی؟
رومئو و ژولیت بازی درنیار.
حالیته دیگه؟
بتانی اولین بار ۱۶ سال پیش نل رو دید،
وقتی که بتانی رفت توی گل‌فروشی نل
و ازش خواست یه گل خوب بهش پیشنهاد بده.
نل پرسید واسه کی می‌خواد؟
بتانی هم گفت واسه خودش.
واسه همینم نل یه دسته گل لاله مجانی داد بهش.
از همون موقع تا حالا با هم رفیق فابریک بودن.
معمولاً درباره‌ی این رئالیتی‌شوهای دوست‌یابی حرف می‌زدن
و با هم کل‌کل می‌کردن که کدوم زوج‌ها تهش با هم می‌مونن.
نل به روی خودش نیاورد که بتانی اصلاً بهش زنگ نزده بود.
بتانی هم حرفی ازش نزد.
تا خودِ ساعت ۶ صبح مشغول پارتی و حال و حول بودن.
آتلیه‌ی کلود درست چسبیده به کاخ فرهنگ بود.
هفته‌ای یه بار اونجا بساط مهمونی راه می‌انداخت
تا ملت بیان و نظرشون رو درباره‌ی نقاشی‌هاش بگن.
این‌طوری با کلی آدم جدید آشنا شده بود.
– پنج.
– نه.
یک.
دو.
هشت.
– پنج.
– شیش.
هفت.
هشت.
نل از کلود خوشش می‌اومد چون آمریکایی بود.
کلود هم از نل خوشش می‌اومد چون تلفظ اسمش راحت بود.
راب پنج ساعت لفتش داد تا بهترین رستوران‌های ورشو رو پیدا کنه.
از سه هفته قبل رزرو کرده بود.
ذوق داشت که بتانی کروکت ماهی کاد رو امتحان کنه.
بتانی و نل از پیش کلود رفتن که برن کلاب.
کلی مواد زدن و با غریبه‌ها رقصیدن،
بعدشم تا خودِ صبح نوبتی واسه هم شعر خوندن.
کلود شیش ماه بود که خونه رو از یکی از دوستاش اجاره کرده بود.
قبل اونم یه سالی رو تو پورتو گذرونده بود.
آدم سخت‌گیری نبود که کجا زندگی کنه،
فقط براش مهم بود که یه ویوی درست و حسابی داشته باشه.
هی، چه خبر؟
یه سر اومدم نبودی، الانم که در قفله.
چیزی شده؟ خبریه؟
هیچ خبری نیست.
چیزی لازم داری؟
نه، فقط می‌خواستم ببینم اوضاع ردیفه یا نه.
همه‌چی ردیفه.
بعداً بهم زنگ بزن.
حتماً.
باشه.
– پس فعلاً.
– خداحافظ.
این سومین باری بود که «مایا»، «بتانی» رو می‌دید.
دفعه‌ی اول، با هم رفتن موزه. مایا ۱۱ سالش بود.
دفعه‌ی دوم، کلاً دو کلمه هم با هم حرف نزدن.
مایا ۱۷ سالش بود
و بتانی هم تازه رابطه‌اش به هم خورده بود.
چی؟
داره می‌پرسه همه چی ردیفه یا نه.
دست از سرم بردارید.
یانک عزیزم، می‌تونی به ما بگی.
دوست‌دخترم ولم کرده.
دلم شکسته.
همه چی تموم شد.
می‌گه: «نگران نباش، آدم که قحط نیست.»
عالیه. مرسی. واقعاً چه نصیحت توپی.
خواهش می‌کنم!
هی.
اینجا چیکار می‌کنی؟
همین دور و برا بودم.
جدی؟
نه.
چی؟
هیچی.
کجا بودی؟
کجا بودم؟
– می‌دونستم یادت می‌ره.
– در مورد چی؟
در مورد شکسپیر.
– نمایشنامه‌ی رویای شب نیمه تابستون بود. بدجوری کسل‌کننده بود.
– ولی کلی پول پای اون بلیط‌ها رفته بود.
می‌تونستم یه برنامه‌ی دیگه ردیف کنم.
نکردم، چون می‌خواستم این وقت رو با تو بگذرونم.
ولی الان دیگه نمی‌خوام.
حرفی نداری بزنی؟
نه الان، باشه؟
– چون؟
الان نمی‌تونم.
الان نمی‌تونی.
تو.
– نمی‌تونی.
چون همیشه همه‌چی باید حول محور تو بچرخه، نه؟
می‌رم بخوابم.
نل معمولاً سه‌شنبه‌ها به گل‌هاش آب می‌داد،
اما این هفته، داشت چهارشنبه آبشون می‌داد.
امیدوار بود گیاه‌ها متوجه نشن.
راب و بتانی حدود یک سالی بود که با هم زندگی می‌کردن.
راب می‌خواست یه سگ بیاره،
اما بتانی می‌گفت آپارتمانشون خیلی کوچیکه.
– الو؟
– سلام.
– ببخشید دیروز زنگ نزدم.
– مهم نیست.
– حدس زدم سرت شلوغ باشه.
– بتانی رفت.
– خوبه.
– یولا چی؟
– از دستم شاکیه. یادم رفت قرار داشتیم.
– معذرت‌خواهی کردی؟
– نه، فکر نکنم.
– شاید بهتر باشه بکنی.
– این‌که آدم معذرت‌خواهی کنه حرکتِ باحالیه.
راب اون شب اصلاً خوب نخوابید.
خوابِ بتانی و مادربزرگش رو دید.
جزئیاتش یادش نبود.
– فعلاً!
اون شب، راب خوابِ یه پریِ دریایی و یه ماهی‌گیر رو دید.
جزئیاتش یادش نیومد.
– دیر نکردم که.
ایول.
خوش‌تیپ شدی.
ممنون.
تو هم همین‌طور.
بریم؟
آره.
– بفرما. لبو.
– سوپ خرچنگ.
ممنون.
عجب بویی داره.
صبر کن.
قبل از اینکه شروع کنیم، می‌خوام بابت اینکه وقت گذاشتی منو ببینی ازت تشکر کنم.
خب.
این الان یه قراره؟
شاید. حالا معلوم می‌شه.
متأسفم، اولا.
– بابت اینکه به وقتت احترام نذاشتم.
به مسئولیت‌هات.
و اینکه اذیتت کردم.
– ممنون که گفتی.
خوبه که دوباره اینجاییم، چون در هر صورت دلم می‌خواست بیام اینجا.
بخوریم؟
برای دسر، نل و اولا با هم کرم‌بروله خوردن.
خیلی خوشمزه بود.
بثانی یه هفته‌ای رو توی لهستان چرخید،
و بعدش برگشت لندن.
از راب عذرخواهی کرد
و دوباره رفت پیش پدر و مادرش زندگی کنه.
دانلود شده توسط سایت بی سی موویز BCMoviez.Com