« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس بدون فیلتر ما .:: BcMovie.icu ::.
تفاوتِ او
سلام کاتیا!
سلام... سوفی.
باشه، پشت خط می‌مونم.
ردیفی؟
نسبت به جای قبلی‌مون خیلی توفیر کرده!
من دورکاری رو دوست داشتم.
اینکه تو یه فضای باز پیش هم باشیم خوبه.
خوشم میاد.
ایمیل رو دیدی؟
اوضاع قراره سخت بشه.
منظورت تعدیل نیروهای داوطلبانه‌ست؟
مطمئن نیستم چقدر واقعاً «داوطلبانه» باشن.
فکر کنم قراره غزل‌خداحافظیِ همه‌مون رو بخونن.
اما چون ۵ ساله که اینجام،
شاید قبل اینکه یه کارآموز رو جایگزینم کنن، یکم دوتا چهارتا کنن.
استرس نگیر!
تو باهوش‌ترین دختری هستی که می‌شناسم.
این‌قدر جون می‌کنی که اگه اخراجت کنن خیلی بیشعورن. پس...
بگذریم، آخر هفته خوش گذشت؟
توماس رو دیدم و...
دیگه برای همیشه گذاشت رفت.
جدی؟
خب، پس بهم زدین؟
عین یه تیکه آشغال دکم کرد.
نه! مطمئن نیستم بخوام بشنوم.
بنال دیگه.
یه آدمِ به‌شدت نچسب و کاملاً بی‌مصرف بود.
تو واقعاً رو مخی.
عجب دلسوزیِ فاکی‌ای!
ولی مرسی که قبلاً اینو نگفتی.
پیدا کردنِ یکی بهتر از اون اصلاً سخت نیست.
خیلی خب، وایسا! دیگه بسه.
تو وقتِ ناهار می‌رم شکلات تلخ می‌گیرم.
واسه افسردگی عالیه.
قند داره، ولی منیزیم و سروتونین هم داره...
پلی‌فنول...
- دارم می‌شنوم. - امگا ۳...
نه، ببخشید، حواسم هست.
آره، واسه مجوزه‌ست.
دقیقاً.
در این صورت، یکی دیگه باید امضا کنه.
آره، می‌فهمم چی می‌گی، ولی...
کاتیا!
بدو دیگه.
اخراجم؟
نه! این اصلاً موضوعِ جلسه تحریریه نیست.
بشین.
تخریب نیروگاه به کجا رسید؟
- فکر کنم فردا تموم شه. - خوبه.
بعدش با ژولین روی قضیه اوتیسم کار می‌کنی.
درباره درمان دیرهنگام اوتیسم تو فرانسه.
ممنون که انقدر دقیقی.
میری سومالی برای پوشش خبر حمله؟
آره. امشب راه می‌افتم.
تحقیقات رو برات ایمیل می‌کنم.
بعدش هم کریم یه مطلب درباره اصلاحات اروپا داره.
نه، اروپا نه.
اون موضوع اصلاً به مَذاقم خوش نمیاد.
اصلاً و ابداً.
مگه اینکه با اروپا دشمنی داشته باشی، وگرنه فقط دارم ازت می‌خوام کارت رو انجام بدی.
خیلی هم خوب پیش میره. «برام جالب نیست» دیگه چه صیغه‌ایه!
چیزی از قلم افتاده؟
- سوالی؟ - نه.
من اخراجم؟
تو بمون. بقیه، برین سر کارتون!
خب کاتیا،
وقتی اون برنامه خبری غول رو از دست دادیم، یعنی شرکت باید عوض شه.
تازه، این قضیه دقیقاً خورد به زمان جابه‌جایی‌مون.
اول از همه کسایی غزل خداحافظی رو می‌خونن که بشه با فریلنسر جایگزینشون کرد.
هم پول کمتری می‌گیرن، هم هر وقت اراده کنیم استخدامشون می‌کنیم.
- منم می‌تونم فریلنسر کار کنم. - نرخ دستمزدش زمین تا آسمون فرق می‌کنه.
با این سابقه و توانایی‌ای که تو داری، هر خراب‌شده‌ای می‌تونی کار پیدا کنی.
- نمی‌خوام جای دیگه کار کنم. - منم دلم نمی‌خواد بری.
ولی تصمیمش با من نیست.
هنوز قطعی نشده.
روبه‌راه میشه.
کاتیا...
یه سوال دارم، ولی مطمئن نیستم الان وقتش باشه. حالت خوبه؟
خوب می‌شم.
مصاحبه‌م در مورد اوتیسم افتاده جلو.
خودت که می‌دونی، دارم می‌رم سومالی.
واسه همین خیلی دلم می‌خواد تو مصاحبه رو انجام بدی.
- من؟ - آره.
- من که خبرنگار نیستم. - کی به کیه بابا؟
طرف یه زنِ خیلی گلیه که یه موسسه رو می‌چرخونه.
چرا از یکی دیگه نمی‌خوای؟
نمی‌خوام یه خبرنگار دیگه بیاد سوژه رو از چنگم دربیاره.
بهت اعتماد دارم. می‌دونم از پشت بهم خنجر نمی‌زنی.
من اصلاً موضوع رو نمی‌شناسم.
من تو رو می‌شناسم. تا فردا، از یه متخصص هم بیشتر بارت می‌شه.
سوالا رو بهت می‌دم، یه نفرم ردیف می‌کنم کارای فنی‌شو انجام بده.
زیاد با این ایده حال نمی‌کنم.
خواهش می‌کنم.
اینکه تو باشی خیالمو راحت می‌کنه.
می‌تونم روت حساب کنم؟
- آره. - عالیه. دمت گرم.
سوالا رو برات می‌فرستم.
اوتیسم شدید داره. از وقتی سال ۲۰۱۹ مدرسه رو ول کرد،
یاسین هیچ پیشرفتی نکرده.
چیزی که اوتیسمش رو پیچیده کرده، ناتوانی‌ش تو حرف زدنه.
چون بلد نیست چطور احساساتش رو کنترل کنه،
کلافگی‌ش...
سلام کاتیا، منم.
منظورم اینه که، فردم.
می‌خوام باهات حرف بزنم.
باید ببینمت.
شک ندارم اونجایی. اگه نمی‌خوای بیای، باشه.
ولی اگه می‌خوای، یه کم منتظر می‌مونم.
پایین دمِ درم.
یعنی، همین‌جام.
نمی‌دونم.
می‌دونم قرار گذاشتیم تمومش کنیم.
ولی...
بدون تو داغونم.
ولی این رابطه هیچ‌وقت جواب نداده.
تا حالا که نداده،
ولی معنیش این نیست که هیچ‌وقت درست نمی‌شه.
بهم بر خورد که نخواستی با من زندگی کنی.
ولی دفعه‌های قبل...
اون دفعه‌های قبل...
قبول دارم، زیادی تند رفتم.
تو هم همچین دخترِ راحتی نیستی.
آره، می‌دونم.
حالا چیکار کنیم؟
- دلم برات تنگ شده بود. - منم همین‌طور.
- سلام مامان. - سلام عزیزم.
- چطوری؟ - خوبم.
- مزاحمتم؟ - آره، یه خورده.
چه عالی!
خب، خودت پرسیدی.
یکشنبه‌ست،
و تو باز داری کار می‌کنی.
کسی مجبورم نکرده کار کنم. خودم می‌خوام.
با اون درس و مشقی که تو خوندی،
واقعاً حیفه.
- می‌تونستی تو... کار کنی. - پارلمان اروپا.
یا مشاور باشی. می‌دونم، ولی تو جای من نیستی.
اگه می‌تونستم، حتماً درسم رو ادامه می‌دادم.
ولی حامله شدی.
نمی‌خوام انتقاد کنم.
چرا، یه جورایی داری می‌کنی.
فقط می‌گم حیفه که یه شغل در شأن خودت نداری.
ولی خب، حداقل واسه یه بار هم که شده پای یه کار وایسادی.
به هر حال، صلاح مملکت خویش خسروان دانند.
- بسته‌م رسید؟ - آره.
به نظر می‌رسه زیاد خوشت نیومده.
آره، آخه یه پلیور پشمیه.
می‌دونم از پشم خوشت نمیاد، ولی خیلی خوشگل بود.
اون صدای چیه؟
دستگاه قهوه‌سازه‌.
تو خونه‌ی تو؟
فرده؟
دوباره با هم رفتین زیر یه سقف؟
الان نمی‌خوام در موردش حرف بزنم. بعداً با هم می‌حرفیم.
هر جور میلته.
- فعلاً مامان. - دوستت دارم عزیزم.
خوبی؟
پرسید دوباره با همیم یا نه.
خب تو چی گفتی؟
اینکه نمی‌خوام در این مورد باهاش حرف بزنم.
و... نمی‌دونم.
چون...
فکر کردی اومدم دمِ درِ خونه‌ت
فقط واسه اینکه با هم بخوابیم؟
نه، اصلاً. این‌قدر فکر و خیال نکن.
پس پایه‌ای؟
آره، بدجوری پایه‌م. تابلوئه دیگه.
از طرف دیگه، بالش‌هات... واقعاً سلیقه‌ت افتضاحه!
این یکی. فکر کنم...
این‌طوری.
و این یکی، اون‌طوری.
این داره دیوونه‌م می‌کنه. نمی‌تونم این‌جوری کار کنم.
- برو ریخت و پاشات رو تو خونه خودت بکن! - خونه من که خودش کن فیکونه.
- گشنمه! - باید کار کنم.
سالاده...
- گوشت گاو. - مرسی.
دیدی؟ زود تموم شد.
یه ساعت دیگه تو خونه‌ای، پای کامپیوترت.
خب...؟
یه قایق ماهیگیری کوچیک و لکنته‌ست، ولی بهش بدجوری دل بستم.
وقتی رفیقام پیشنهاد دادن که بفروشنش، رو هوا زدمش.
راستشو بخوای، برام خوبه که روی چیزی غیر از تو تمرکز کنم.
یه قایق رو جایگزین من کردی؟
آره.
ولی جواب نداد.
معلومه دیگه، الان اینجام.
هر وقت بتونم، برمی‌گردم خونه تا سر و سامونش بدم.
حالا دیگه می‌گی «خونه».
«لو کونکه» همیشه برام «خونه» بوده، حتی اگه اونجا زندگی نکنم.
ژان!
کمکم کن! زود باش!
- آقا! - ژان!
دستمو فشار بدید، آقا.
داره نفس می‌کشه.
خوب می‌شی.
یالا، بیاید بالا آقا.
چی شده؟
بغلم کن!
محکم‌تر!
کاتیا، داری خفه‌ام می‌کنی.
می‌تونستم بیشتر از اینا مایه بذارم.
چطوری؟ همین کارتم خیلی حرف بود!
نه، نبود.
- من دارم می‌رم. - بریم.
نه، تکی می‌رم.
باشه.
اگه لازم شد زنگ بزن.
سمینار طیف اوتیسم
عینکمو بگیر.
- نه، ردیفه. - آره، بگیرش.
دمت گرم.
- خیلی ممنون. - خواهش می‌کنم.
سلام. از کدوم ارگان هستید؟
کدوم ارگان؟
هیچ‌جا. اومدم برای مصاحبه با خانم ویندو.
البته. اون اتاق تهِ راهرو.
از سالن بزرگه رد شید.
بعد از اتاق کنفرانس، دومین در سمت راست.
سمت چپ‌تون یه اتاق دکامپرشن (رفع فشار) هست.
- مصاحبه خوبی داشته باشید. - فعلاً.
- کاتیا؟ - بله.
سلام، بیا تو.
صندلی رو گذاشتم اونجا که عمق میدانِ بیشتری داشته باشیم.
ردیفه؟
نه دقیقاً...
جدی؟
وقت نکردم درست‌وحسابی آماده بشم.
ولی ردیف می‌شه.
صندلی چی... اون اوکیه؟
صندلی...
سلام.
رابطه سفت و سختِ فرانسه با روان‌کاوی
نقش مهمی توی عقب افتادنِ درمان اوتیسم داشت.
اون زمان، اوتیسم رو یه بیماری روانی می‌دونستن.
نمی‌دونم «برونو بتلهایم» رو می‌شناسی یا نه...
نه.
اون معتقد بود اوتیسم به‌خاطر «کمبود شدید عاطفی» از طرف والدین،
مخصوصاً مادر، به وجود میاد.
جداً؟ عجب...
ولی اوتیسم بیماری نیست، یه وضعیت عصبی-رشدیه
که طرز تعاملِ آدم با محیط اطرافش رو عوض می‌کنه.
واسه همینم خودم رو وقف این انجمن کردم.
به عنوان کسی که اوتیسم داره، نیاز دارم با اونایی که تجربه مشابه دارن تبادل‌نظر کنم.
چون خودت اوتیستیکی؟
و رئیس انجمنی؟
رئیس بودن یه وظیفه قانونیه، یه جور مسئولیته.
اون‌قدرا هم که فکر می‌کنیم دهن‌پرکن و باکلاس نیست.
ما اینجا همه با هم برابریم.
آره، میشه اوتیسم داشت و یه سازمان رو چرخوند.
و...
ببخشید پریدم وسط حرفت.
- خانم وایندو، نوبت شماست. - الان می‌رسم.
بذار میکروفون رو ازت بگیرم.
ولی فکر کنم هنوز...
کلی حرف‌های جالب واسه زدن هست. میشه بعداً ادامه بدیم؟
بعداً که نمی‌تونم. ولی اگه مشتاقی،
واسه کنفرانس بمون.
باشه، چرا که نه؟
خیلی ممنون بابت این گپ و گفت.
- خواهش می‌کنم. - خداحافظ.
برخلاف همسایه‌های سوئدیمون، که واسشون اوتیسم یه مسئله شهروندیه،
به همون اندازه‌ای که یه معضل اجتماعیه،
بودجه‌ای که به خانواده‌ها واسه آموزش بچه‌هاشون می‌دن،
زمین تا آسمون با بودجه‌ای که توی فرانسه می‌دن - یا اصلاً نمی‌دن - فرق داره.
ما هنوزم خیلی وقت‌ها خودمون رو...
توی همون چرخه تکراری و غم‌انگیز می‌بینیم؛
والدینی که نمی‌تونن کسی رو پیدا کنن...
که توی مدرسه یا جاهای مناسب به بچه‌هاشون کمک کنه.
واسه همین مادرا کارشون رو ول می‌کنن تا از بچه‌هاشون مراقبت کنن.
پدرا هم مجبورن سگ‌دو بزنن و بیشتر کار کنن،
چون حمایت درست و حسابی خیلی خرج ور می‌داره.
کمبود بودجه قشنگ حس میشه.
توی تشخیص‌های دیرهنگام، که بیش از حد طول می‌کشن.
پروفسور بلانژه...
به عنوان یه عصب‌روان‌شناس، می‌خوام یه نکته رو روشن کنم.
توی کبک، برای تشخیص بزرگسال‌ها،
میانگین زمان انتظار توی بخش خصوصی ۱ تا ۳ ماهه.
خوبه ولی...
کبک خیلی دوره که بخوایم واسه یه تشخیص تا اونجا بریم.
کاملاً معلومه که اینجا متخصصِ کاربلد به اندازه کافی نداریم.
در واقع، منو زیاد برای ارزیابی‌های تشخیصی بزرگسالان به فرانسه می‌کشن.
بریم سراغ کارهای پژوهشی‌مون.
زن‌های بزرگسالِ اوتیستیک با عملکرد بالا،
که قبلاً بهشون می‌گفتن آسپرگر،
واسه گرفتن یه تشخیصِ دقیق بدجوری به مشکل می‌خورن.
تخمین زده می‌شه که تعداد مردا ۳ تا ۴ برابرِ
زن‌ها باشه، توی طیف اوتیسم.
اما به دو دلیل، این قطعاً کمتر از واقعیت برآورد شده.
اول از همه، معیارهای تشخیصی بر اساس جمعیت مردها تعیین شده،
مثلِ همیشه که توی تحقیقات بالینی پیش میاد.
دلیل دوم اینه که زن‌های اوتیستیک
نسبت به همتایان مردشون، توی
سازگاری و استتارِ خودشون توی اجتماع خیلی بهتر عمل می‌کنن.
اما این هنوز یه فرایند یادگیریه
که انرژیِ وحشتناکی می‌طلبه.
واسه همینه که یه دوره استتار اجتماعی
می‌تونه باعث خستگی مفرط و داغون‌کننده‌ای بشه.
زنان اوتیستیک
سلام، اسم من فلورنس مندزه.
امروز تصمیم گرفتم در مورد موضوعی صحبت کنم
در مورد اختلالی که دارم و شاید در ظاهر مشخص نباشه:
اختلال طیف اوتیسمِ بدون نقص.
در واقع، بهش می‌گیم اختلال
چون اوتیسم فقط یک شکل و شمایل نداره.
اوتیسم یه طیفه و هر کدوم از ما تو سطح متفاوتی از این طیف هستیم.
من خیلی دیر فهمیدم که اوتیستیک هستم،
در سن ۳۰ سالگی.
الو.
مامان، تماس تصویریه. به گوشیت نگاه کن.
چیزی شده؟
- نه، خوبم. چطور؟ - کاتیا، ساعت ۶ صبحه.
می‌خوای بعداً زنگ بزنم؟
نه، دیگه بیدار شدم.
- موضوع چیه؟ - یه سوال دارم.
همیشه می‌گفتی بچه که بودم، زورکی حرف می‌زدم.
می‌تونی جزئیات بیشتری بهم بگی؟
واقعاً ضداجتماعی بودم یا...؟
- در واقع، این شد دو تا سوال. - آره، درسته.
روز چهارم مهدکودک مجبور شدم بیام نجاتت بدم.
نمی‌تونستی خودت رو با بقیه وفق بدی.
خیلی خجالتی بودی، خیلی می‌ترسیدی،
تو حیاط مدرسه تنهایی بازی می‌کردی.
تو از شرکت تو هر فعالیت گروهی‌ای خودداری کردی.
نمی‌تونم بگم بچه‌ی خیلی پرحرفی بودی.
ولی با دوستای خیالی‌ت یا دوست‌دخترت،
یه ‌ریز حرف می‌زدی!
کاتیا؟
آره...
هنوزم بیست و هشتم میای؟
بیست و هشتم یا بیست و نهم، یادم نیست.
گفتی بیست و هشتم.
پس حتماً همون بیست و هشتمه.
به‌زودی می‌بینمت!
دوستت دارم عزیزم. فعلاً.
عاشق این آهنگم!
من درخواستش دادم.
نه بابا!
نه، حق با توئه.
می‌خوام بکنیم!
کاتیا، بس کن!
گشنته؟
چی؟
گشنته؟
خیلی سریع فاز عوض می‌کنی.
ببخشید.
می‌خوای نوازشت کنم؟
بس کن! به خودت فشار نیار.
به نظرم فقط مسخره‌ست.
اون بساط رمانتیک‌بازی و اینا... من اصلاً از این حسا ندارم.
واقعیتش اینه، من از این لوس‌بازیای رمانتیک خوشم میاد.
من تهِ کلیشه‌ام.
یا شایدم من همون کسی باشم که...
بس کن! اصلاً خوشم نمیاد.
خیلی عجیبه.
واقعاً دیوونه‌کننده‌ست!
بعد از اون همه داستان؟ من دیگه نیستم.
داری کار می‌کنی؟
ساعت ۴ صبحه.
یعنی من واقعاً با بقیه آدما فرق دارم؟
واقعاً الآن وقتِ این حرفاست که می‌خوای بزنی؟
خواهش می‌کنم...
آره، خیلی فرق داری.
من از اونام که دوست نداره روالِ همیشگی‌شو عوض کنه؟
که یه چیزو هزار بار چک می‌کنه تا مطمئن شه همه‌چی ردیفه؟
که زیاد از آدما خوشش نمیاد؟ که بیش از حد رُکه؟
به نور و صدا زیادی حساسه؟ و اکثر اوقات جنازه‌ست؟
که اصلاً کنایه و تیکه رو نمی‌فهمه؟
واسه همه‌شون «آره».
به جز کنایه.
بحث این نیست که کنایه رو «درست» نمی‌فهمی. کلاً حالیت نمیشه، نقطه ته خط.
نقطه ته خط؟
ولی با وجودِ تمام اون اخلاقای عجیب‌غریب، مردم‌گریزی و وسواسی بودنت،
دوستت دارم. اگه این چیزیه که نگرانت کرده؟
فقط دارم فکر می‌کنم که نکنه اوتیسم داشته باشم.
اوتیسم؟ خب، که چی؟
این یهو از کجا دراومد؟
شاید همه‌ی علائمش رو نداشته باشم. یه سری چیزهاش دقیقاً با من جور نیست.
یه زمانی بعضی چیزهاش شبیه من بود،
اما دیگه نیست.
حتی از فکر کردن بهش هم خجالت می‌کشم، اگه واقعاً این نباشه.
یه سری چیزهاش جوره، ولی خب با خیلیا جوره، واسه همین...
آره.
می‌دونم چرا انقدر ریختی بهم.
انقدر غرق تحقیقت شدی که فکر می‌کنی خودتی.
مگه اوتیستیک‌ها اونایی نیستن که نمی‌تونن تو چشم آدم نگاه کنن؟
- آره. - دیدی گفتم!
- میای بخوابی؟ - آره.
چرا یه جا پناه نگرفتی؟
گفتی: «توی میدون، جلوی مجسمه.»
اونجا هیچ پناهی نبود. شارژ گوشیمم داره تموم می‌شه.
باشه، باشه! سوار شو!
شالت رو دربیار.
خودت رو خشک کن.
ماشینِ جدیده؟
آره.
اون یکی به فنا رفت.
بگو، حرفت رو بزن.
قبلیه رو بیشتر دوست داشتم.
می‌دونستم اینو می‌گی!
ولی این یکی جواب می‌ده. کاربردی‌تره.
هر وقت بخوام بذارم برم، می‌رم.
لعنتی!
شاکی شدی؟
نه، واسه چی باید شاکی بشم؟
بفرما، شروع شد!
- پس انقدر واسه من زر نزن. - شدی مثل نوار خراب.
هر وقت دلت خواست می‌تونی بری.
ولی یکم بمون! با رفقای من آشنا شو.
هستم دیگه، خب؟
تولدت مبارک!
- چطوری؟ اینم کادو! - مرسی.
- لوسی، این کاتیاست. - از دیدنت خوشبختم کاتیا!
بیا تو! اینجا رو خونه خودت بدون. - تولدت مبارک...
سلام کاتیا!
خوشبختم.
- چطوری؟ - خوبم.
الان دیگه اصلاً نمی‌فهمم چی می‌گی.
خیلی وقته آرپیتان حرف نزدم.
چطور انقدر خوب حرف می‌زنی؟
بچه «ایزر» هستم. بزرگ که می‌شدم، چند تا زبون محلی یاد گرفتم.
الان ۷ تا زبون رو عین بلبل حرف می‌زنم.
- تو زبان‌شناسی؟ - اصلاً و ابداً.
خب پس به چه دردی می‌خوره؟
نمی‌دونم، عاشقشم! الانم می‌تونم به بقیه یاد بدم.
توی یه سایت زبان محلی داوطلب شدم.
داوطلب؟ منم خیلی دوست داشتم این کارو بکنم.
عالیه! پس می‌تونی به من یاد بدی.
زنده و حضوری، نه مجازی!
اون‌موقع می‌تونیم یه چیزی هم با هم بزنیم تو رگ، نه؟
- یه چیزی با هم بزنیم تو رگ؟ - دقیقاً.
می‌دونی چیه، شماره‌تو بده.
۰۶...
۰۶ یا ۰۷...؟
- ۰۶... - ۰۶، مثل خودم...
بعدش چی؟
- متئو! - الان میام.
نه، اون دوست‌دختر فرده.
لعنتی!
- نمی‌دونستم. - حالا دیگه می‌دونی.
- اگه یه وقت به هم زدین... - نه، نه!
شوخی کردم بابا!
خوش بگذره!
زیادی پیله نکرد؟
درست نمی‌دونم.
فکر نکنم.
دمت گرم که اومدی.
- می‌بینمت؟ - فعلاً.
کاتیا، این نیکوئه و...
اورلی. سلام.
جدی؟ منو یادت نمیاد؟
منم اهل لو کونکه‌ام!
اورلی، دوست‌دختر تیاگو!
قبلاً بودم.
- خیلی ببخشید. - طوری نیست.
آره، خیالی نیست!
بیا دیگه! بیا برقصیم!
- کاتیا، کجا می‌ری؟ - دارم می‌رم.
به این زودی نه!
گفته بودی موقع رفتن بهم گیر نمی‌دی و ریدمان راه نمی‌ندازی.
قبل اینکه بری، نمیای یه دور با من برقصی؟
نمی‌خوام.
بیا دیگه، کاتیا!
یالا دیگه، تولدمه!
خوبی؟
کاتیا!
ولم کن!
- بیرون خوابیدی؟ - آره.
نمی‌خواستم بیدارت کنم. ولی نمی‌خواستم رفتنت رو هم از دست بدم.
واقعاً بابت اون قضیه معذرت می‌خوام...
بابت دیشب منو ببخش، واقعاً مثل یه عوضی رفتار کردم.
اصلاً نباید دوباره با هم برمی‌گشتیم.
نمی‌تونم اونی باشم که تو می‌خوای.
پس اگه می‌خوای تمومش کنی، تمومش می‌کنیم.
این چیزیه که می‌خوای؟
نه، ولی...
ما خیلی با هم فرق داریم.
نه، اون‌قدرها هم نه. فقط یه ذره با هم متفاوتیم.
هر دقیقه‌ای که با تو می‌گذرونم، خیلی پره.
همینم منو خفه می‌کنه، ولی...
منظورم اینه که تو... خیلی غلیظی!
با این حال، کلاً تو این باغ نیستی.
بعضی وقتا چیزی که دقیقاً جلو چشمته رو نمی‌فهمی.
منظورم اینه که تو...
نسبت به زندگی نزدیک‌بینی!
و من عاشق همینم. دوستت دارم.
دلم می‌خواد ببوسمت، ولی بهتره این کارو نکنم.
چون بوی نفسم رسماً غیرمجازه.
تایید می‌شه.
تو اینجا چیکار می‌کنی؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
فقط اومدم یه پرونده بردارم.
کاتیا، فکر نکنم اصلاً مفهوم «فضای باز» رو درک کرده باشی.
می‌تونی یه تلاشی بکنی.
جف!
هفته دیگه دو سه روز مرخصی می‌خوام.
ولی تو خونه کار می‌کنم و کارا عقب نمی‌افته. برات اوکیه؟
آره، بهت اعتماد دارم.
مشکل خانوادگی داری؟
نه.
خب.
توی این چند سال پیشِ چند تا روان‌پزشک رفتم،
که می‌گفتن افسردگی و اضطراب دارم و شاید هم...
دوقطبی باشم.
قرص‌های ضد‌افسردگی خوردم.
داروهای دیگه‌ای هم امتحان کردم، ولی هیچ‌کدوم واقعاً اثر نداشت.
حتی برعکس، بدتر هم شد.
ولی داغون‌ترین دوره‌م زمان نوجوونی بود،
با اون افسردگی و...
یه جور تمایل برای...
تموم کردنِ همه‌چیز.
در مورد کارت چطور؟
همش از این شاخه به اون شاخه پریدم.
یا به این خاطر که...
اخراج می‌شدم،
چون اهلِ کارِ تیمی نبودم.
یا چون نمی‌تونستم پا‌به‌پای بقیه پیش برم.
مردم ممکنه فکر کنن تنبلم،
اما موضوع این نیست.
بعضی وقتا واقعاً از پا درمیام.
اون‌وقته که به بقیه نگاه می‌کنم و می‌مونم اونا چطوری از پسش برمی‌آن.
الان شغلی داری؟
آره، فعلاً سرِ کار می‌رم.
که عاشقشم.
من محققم.
ولی متأسفانه، ممکنه بازم همه‌چی تموم شه.
و مجبور میشم برگردم پیش مادرم
تو گرنوبل، تو ایزر، با کد پستی ۳۸۶۶۰...
الان تو رابطه‌ای یا کلاً سابقه رابطه عاطفی داشتی؟
بذار اینطوری بگم که همیشه رابطه‌هام پیچیده بوده...
و بعضی وقتا هم تا حدی خشن.
تا حالا خشونت جنسی رو تجربه کردی؟
نه.
فکر نمی‌کنم.
واسه این می‌پرسم چون این مسئله بین زن‌های اوتیستیک خیلی شایعه.
تحقیقات نشون میده که آمار قربانی شدن‌شون تقریباً ۸۸ درصده.
پرسشنامه‌هایی که برام ایمیل کردی رو دریافت کردم.
خب اگه آماده‌ای شروع کنیم، باشه؟
بله.
کلمه‌ای رو انتخاب کن که این حالت چهره رو بهتر توصیف می‌کنه.
شیطنت‌آمیز؟
کلافه - کنایه‌آمیز - نگران - گستاخ
کنایه‌آمیز...
متفکر - شاد - غمگین - سرگرم
غمگین.
بچگیات دوست داشتی تنهایی بازی کنی یا با بچه‌های دیگه؟
تنهایی.
به جز پولین، دختر همسایه‌مون.
عاشق وقت گذروندن باهاش بودم.
بهترین دوستم بود.
اون موقع‌ها، سرگرمی مورد علاقه‌ت چی بود؟
عاشق نقاشی کشیدن بودم.
عاشق کشیدن سیاره‌ها بودم،
ستاره‌ها، کل کائنات.
بچگیات، با بزرگترا بهتر می‌ساختی یا با بچه‌ها؟
بزرگترا.
و پائولین.
رفیقم.
فرد: هنوز داری یه کله کار می‌کنی؟
آره
اگه پارلمان اروپا قانون رو تصویب کنه، اونا که پیشنهادش نداده بودن.
این سرور داخلی بدجوری رو اعصابه!
دفتر جدید به چه دردی می‌خوره وقتی وسایلش تخمیه؟
اون فرده؟
آره.
تو کافه بغلیه، منتظر منه.
بیا، بگیرش!
سلام، فردم. پیغام بذار.
دیروز چه خبر بود؟
کجا بودی؟ یه بند بهت زنگ زدم.
داری چه غلطی می‌کنی؟
فکر کردم قراره تنهایی با هم بزنیم، نه با یه گله آدم دیگه.
هیچ‌وقت نگفتم قراره تنها باشیم.
صبر کن، یعنی اومدی؟
لعنتی، کاتیا!
بیا دوباره شروع نکنیم.
این فازِ ضدِ حال و گوشه‌گیریت رو تا یه حدی می‌تونم تحمل کنم.
نمی‌تونیم خودمونو از دنیا بکنیم، انگار که هیچ‌کسِ دیگه‌ای وجود نداره.
این‌که مدام زندگیِ عاطفیم رو از بقیه قایم کنم نرمال نیست.
بسه دیگه!
انقدر جوش نیار.
نمی‌خوام به هم بریزی.
- کاتیا... - بله؟
بهم نگاه کن.
بگو.
می‌خوای چی بگم؟
حالیته این کارت بهم زخم می‌زنه؟
این‌که نمی‌خوای اون لحظه‌ها رو با من شریک بشی؟
به خدا قسم، دستِ خودم نیست، حریفش نمی‌شم.
چرا واجبه به بقیه ثابت کنی که ما همو دوست داریم؟
چون ما آدمیم. رسمِ آدمیزاد همینه.
باید چیزی که تجربه می‌کنیم رو با بقیه سهیم شم. وگرنه خفه می‌شم!
خب، من نه.
من بینِ بقیه خفه می‌شم.
من بیشتر از اینا می‌خوام.
لازم دارم بیشتر ابراز علاقه کنی، محبتِ بیشتر، لطافتِ بیشتر.
حس می‌کنم همش دارم گدایی می‌کنم. تو هیچ‌وقت...
اهلِ بروز دادنِ چیزی نبودی. اما...
دیگه حالم ازش به هم می‌خوره.
- دوستت دارم، فرد. - خب پس بگو.
بهم نشون بده.
این‌قدر سرد و بی‌تفاوت نباش، انگار هیچ‌چی تکونت نمی‌ده.
قضیه این نیست.
من این‌جوری نیستم.
چی؟
آدم چه‌جوری به یکی نشون میده که دوستش داره؟
منظورت کششه؟
چون میل داریم تا میل.
مثلاً «ازت خوشم میاد».
«تو هم از من خوشت میاد؟» لاس زدن و این حرفا.
بعدشم که شهوتِ خالصه.
منظورم سکس نیست. چه‌جوری به یه نفر نشون میدی که عاشقشی؟
نمی‌دونم. خودبه‌خود پیش میاد.
بستگی به موقعیتش داره و این‌که با کی باشی.
اما تو...
باید واسش تلاش کرد یا چی...؟
خیلی تلاش می‌خواد! الکی که تنها نموندم.
داری در مورد «فرد» حرف می‌زنی؟
عشقتو نشون بده
می‌تونم بیام تو؟
میشه بشینی؟
آره.
واسه چی؟
فقط بشین.
وقتی بهت اشاره کردم، دکمه پلی رو بزن.
- ولی قبلش نه. - باشه.
- می‌تونی پلی کنی؟ - آره.
بد بود؟
فقط شبیه خودت نیست.
کاتیا!
لعنتی، کاتیا...
باعث شدی دارم اراجیف می‌بافم!
آره. زبانم افتضاحه.
خب حالا...
الان برمی‌گردم.
ممنون بابت مصاحبه. عالیه!
سر هم کردنش سال‌ها طول می‌کشه، اما...
- عمراً! - نه.
فقط چند ساعت.
- متأسفم. - نه.
بی‌خیال. کلی مطلب گیرم اومد. ممنون.
فعلاً.
آماده‌ای؟
اگه چیزی لازم داشتی بهم بگو.
مصاحبه‌ها و ارزیابی‌های بالینیت
رسماً نشون می‌ده که اوتیسم داری.
حالا واجبه در مورد نشانه‌های اوتیسم حرف بزنیم،
تا بفهمی عملکردت چطوریه.
تا بالاخره بتونی خودِ واقعی‌ت رو حس کنی.
یه سری ویژگی‌ها رو برات ردیف می‌کنم.
بعضی‌هاش برات آشناست، بعضی‌هاش نه چندان.
ولی بین همه‌ی اوتیستیک‌ها خیلی شایعه.
اول از همه، این حس که انگار همیشه جلوی چشمِ بقیه‌ای،
به جز اونایی که باهاشون صمیمی هستی.
حسِ اینکه خودِ واقعی‌ت نیستی.
شایدم نداشتنِ زندگیِ اجتماعی.
مشکلِ اساسی با گپ‌وگفت‌های الکی و روزمره.
نیاز به موندن تو خونه، یه جای امن و مطمئن.
نیاز به روتین‌های سفت و سخت،
تا بتونی به بهترین شکل از پسِ کارات بربیای.
اضطراب از اتفاق‌های یهویی که می‌تونه قشنگ آدمو فلج کنه.
عطشِ بی‌پایان برای یاد گرفتن،
که واسه تو لابد با همین تحقیق‌های خبرنگاریت پُر می‌شه.
صداقتِ بیش از حد. یه وقتایی دیگه زیادی.
ولی در کنارش، وفاداریِ قرص و محکم.
باید حالیت باشه که تو بی‌عرضه نیستی.
تو از بقیه کمتر نیستی.
تو فقط متفاوتی.
می‌گیری چی می‌گم؟
آره.
می‌فهمم.
پس من روانی نیستم.
آره، خیالم راحت شد.
خیالم راحت شد.
- الو مامان؟ - سلام عزیزم.
یه چیزی هست که باید بهت بگم. - واجبه؟ دارم می‌زنم بیرون.
نه، اون‌قدرها هم واجب نیست.
پس بهتره فردا با هم حرف بزنیم.
دیر میام خونه.
فردا پیش «گلبرها» هستم. اونجا آنتن‌دهی‌شون افتضاحه.
می‌تونیم یه تلاشی بکنیم!
ولی هفته دیگه می‌بینمت.
اون موقع می‌تونیم تا جایی که دل‌مون می‌خواد با هم گپ بزنیم.
هفته دیگه. باشه.
باشه؟
دوستت دارم عزیزم.
خداحافظ.
شاکیه که چرا نشناختمش.
من مثل کاتیا نیستم. اون هر چی می‌بینه تو مخش ثبت می‌شه.
اون مثل هارد دیسکه، ولی من انگار مغزم مرخصه!
اطلاعاتی که داشتم... همه‌ش پرید، پاک شد.
حافظم مثل ماهی گُلی می‌مونه.
ناهار خوش بگذره.
خوشحالم همین‌طوری سرزده اومدی پیشم.
- زنگ زدم بهت. - ببخشید، متوجه نشدم.
چی می‌خوای بخوری؟
باید یه چیزی بهت بگم.
رفتم دکتر برای تشخیص بیماری.
- تشخیصِ چی؟ - اوتیسم.
بهم نگفتی. از تو بعید بود.
اگه بهت می‌گفتم، از پسش برنمی‌اومدم. چون تو باور نمی‌کردی.
ببخشید، آخه خیلی دور از ذهن بود.
خیله‌خب، دیگه تموم شد.
نه، تو نمی‌فهمی.
من...
اوتیسم دارم.
می‌دونم، خیلی عجیبه.
خیلی عجیبه.
مطمئنی؟
آره، صددرصد.
فکر نمی‌کردم این‌قدر بهم آرامش بده.
این کلِ وجود منه، چیزی که قبلاً بودم.
تمامِ چیزی که حس می‌کنم.
نتیجه‌ی تشخیص رو دارم.
فکر کنم خوب باشه اگه بخونیش.
خیلی چیزا رو توضیح میده، تا بتونی درک کنی.
شاید بعداً.
یهو غافلگیر شدم.
این چی رو عوض می‌کنه؟ منظورم رابطه‌ی بینمونه.
هیچی.
فکر نکنم.
- نمی‌دونم... - باشه.
ولی من هنوز همون آدمم.
بالاخره!
اگه همین‌جوری ساعت‌ها مسواک بزنی، آخرش فقط لثه برات می‌مونه.
ساعت‌ها نبود، فقط سه دقیقه و نیم بود.
جدی؟
بذار ببینم.
عالیه!
نه، لثه‌هات که ردیفن.
دمت گرم، عالی بود!
امشب یکی از رفیقام تو یه بار اجرا داره.
نمی‌دونم دلت می‌خواد بیای یا نه.
مجبور نیستی، با توجه به...
اون همه داستان و قضایا.
می‌خوای منم بیام؟
خیلی دوست دارم با هم بریم.
ولی نمی‌خوام برات سخت بگذره و اذیت بشی.
شلوغ می‌شه، سر و صدا، همهمه...
آره دیگه، کلاً کنسرت همین‌جوریه.
- آره، کنسرت. - باشه.
ببخش اگه ترسوندمت.
صداشو کم کن. گوشیت داره زنگ می‌خوره.
ناشناسه. جواب نمی‌دم.
تیپِ جدید زدی؟ آماده‌ای واسه تعطیلات؟
نه، ولی یه چیز فوق‌العاده دارم که باید بهت بگم.
باید صبر کنه. دیرم شده.
یه عالم جلسه دارم.
بی‌خیال بوکس شدم، باید برم پیش دکتر شرکت.
رفتی؟
آره.
- دارم می‌رم بیرون. - وایسا!
- هی فرد! - جانی، ردیفی؟ چه خبر؟
- چطوری رفیق! - ایشون کاتیائه.
- سلام کاتیا. - سلام.
خوبی؟ زیاد رو مخ نبود؟
تمام مدت هدفون رو گوشت بود.
داشتی یه چیز دیگه گوش می‌دادی؟
نه، واسه اینه که صدا کمتر اذیتم کنه.
«صدا»... اصلاً خوشت نیومد، نه؟
اصلاً. علتش اینه که...
چون من اوتیسم دارم.
اوتیسم؟
- آره. - ولی اصلاً بهت نمی‌آد اوتیسمی باشی.
هست.
از اینا که آسپرگر دارن؟
دقیقاً.
مثل دکتر خوب، مرد بارانی و این‌جور فیلما!
همون برادره که اون کارای خفن رو می‌کرد؛ شمردن کارتا، کبریتا...
خب، تو چه‌کاره‌ای؟
من چه‌کاره‌ام؟
نه، هیچی. یعنی، نمی‌دونم.
- اگه من یه زیدی داشتم که... - جانی، دیره، باید بریم پسر.
خیلی حال داد رو سِن دیدمت. دمت گرم!
بی‌خبرمون نذار!
چاکرم، مشتی!
فعلاً، کاتیا.
بازم دلیل نمی‌شد اینجوری جارش بزنی.
- چرا؟ باید قایمش می‌کردم؟ - نه، اصلاً.
فقط قضیه اینه که هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دونه چیه.
- دارم اخراج می‌شم. - واسه این کار نمی‌تونن بندازنت بیرون.
بهشون گفتی؟
نه، ولی با این بساطِ تعدیل نیرو، شک ندارم غزلِ خداحافظی رو واسم می‌خونن.
آره، همیشه می‌تونن بهونه‌ی اقتصادی رو علم کنن.
در هر صورت،
اگه اخراج شدی، همیشه یه کار دیگه پیدا می‌شه.
تو نمی‌فهمی. این واسه من خیلی دنگ و فنگ داره.
من بلد نیستم دنبال کار بگردم. نمی‌دونم چجوری باید خودمو عرضه کنم.
ماری این کارو واسم ردیف کرد!
من از پسِ این کارا برنمیام.
تو اصلاً نمی‌فهمی چی می‌گم!
آروم باش. یه فکری براش می‌کنیم.
اگه صداتو درنیاری،
هیچ‌کس بویی نمی‌بره.
مثل تا الان.
می‌دونم از سورپرایز خوشت نمیاد، ولی به خونه‌ی من خوش اومدی!
بوی دریا رو بکش بالا. اصلِ کار همینه.
نمی‌دونم... اصلاً تو برنامه‌م نبود اینجوری بشه.
امشب باید خونه باشم، که یکم کارا رو پیش ببرم...
تو هم باید یه وقتی واسه ما بذاری، که یخ‌مون باز شه.
بیا.
باید بوسم کنی.
بعدش هم باید بیای دنبالم. یه سورپرایز دیگه برات دارم.
یالا بیا.
خودِ خودشه!
اینم از قایق من.
بیا دیگه.
دستتو بده به من.
چه بدترکیبه.
منظورم اینه که، هنوز کارش تموم نشده.
نکته‌ش همینه. قراره همه‌چیزشو از نو بسازم.
تازه، روی آب هم می‌مونه. از اونم بهتر... بیا ببین!
- می‌خوای بشینی پشت سکان؟ - نه!
- بیا دیگه، بیا جای من! - نه!
نمی‌خوای؟
- تمومش کن! حواست به جاده باشه! - هست.
ردیفی؟
دور می‌زنم، باشه؟
آخر هفته خوش گذشت؟
خب...
مگه قرار نبود یه چیزی بهم بگی؟
الان دیگه نمی‌تونم بهت بگم.
اوه! جدی؟
باشه.
به نذرِ سکوتت احترام می‌ذارم.
سلام! چطوری؟
سلام، ماتیاس.
اوضاع چطوره؟
یه آبجو بهم می‌دی؟ دمت گرم.
سلام، چطوری!
- باورنکردنیه. - معرکه‌ست!
- چطوری؟ - ردیفم. تو چی؟
خیلی عجیبه! اینجا چیکار می‌کنی؟
با رفیقامم که همین‌ورها می‌شینن.
- تو چی؟ - پاتوقمه.
- باشه. بعداً می‌بینمت؟ - حتماً.
ایول!
زیاد می‌آی اینجا؟
نه، سرنوشته. یه حسی تو هواست.
ولی همیشه درست وقتِ عرق‌خوریه.
قسمت بود با هم یه چیزی بزنیم.
- من رفتم. - فعلاً.
چرا که نه؟ عجیبه، ۱۵ سال ندیده بودمت، بعد یهو...
- تعقیبم کردی. - دارم زاغ‌سیاهتو چوب می‌زنم.
- یه روانیِ زنجیری. - آره دیگه!
بچه‌ها، یه خبر بد دارم.
بار داره تعطیل می‌شه.
پایه‌اید آخرِ شب رو با هم باشیم؟
خدافظ، اورلی.
شب بخیر همگی!
فردا می‌بینمت.
بهم زنگ بزن... - اورلی
عصرت چطور بود؟
صدات هی قطع و وصل می‌شه.
یه لحظه وایسا، دارم از کارگاه می‌زنم بیرون.
اداره نیستی؟
نه، دارم می‌رم خونه کار کنم.
سیستم‌شون باز پکید.
آره، دیشب خوش گذشت. تو چیکار کردی؟
کتاب خوندم.
واقعاً جالب بود! درباره درد و اوتیسم.
خیلی چیزا رو روشن کرد.
یادم اومد، بچه که بودم،
یکی از دندونامو کشیدم...
کاتیا، یه لحظه وایسا، مُخم دیگه نمی‌کشه.
چی گفتی؟
ما از یه کلمه‌ای شروع کردیم
که اصلاً نمی‌شناختیمش، حالا افتادیم وسط دنیای اوتیسم.
می‌شه درباره یه چیز دیگه حرف بزنیم؟
گفتی چیزی عوض نمی‌شه ولی در واقع...
کار راحتی نیست.
الو؟
کاتیا، یه چیزی بگو.
حالِ حرف زدن ندارم. نمی‌دونم چی بگم.
دیگه کلافه‌م. بذار بعداً حرف می‌زنیم.
نمی‌فهمم چطور ممکنه.
- ما که همیشه کاندوم می‌زدیم. - نه.
یه بار، همون اولش نذاشتیم.
اون که خیلی وقت پیش بود.
دو ماه و نیم پیش. دقیقاً.
دو بار پریودت عقب افتاد و به من چیزی نگفتی؟
پریودام منظم نیست. متوجه نشدم.
رفتم پیش دکترِ شرکت. چون خسته بودم، ازم آزمایش خون گرفتن.
چی؟
خب حالا می‌خوایم چیکار کنیم؟
منظورت چیه؟
فکر نمی‌کردم حتی همچین سوالی بپرسی.
تو که می‌گی من از پسِ یه رابطه برنمیام. حالا می‌خوای پای یه نفرِ سوم رو هم بکشی وسط؟
نمی‌دونم.
تازه، همین الان یه پیشنهاد کاریِ توپ بهم شده...
جدی؟
چی هست حالا؟
یکی از رفیقام می‌خواد با هم یه کارگاه نجاری راه بندازیم.
عالیه.
کجاست؟
رفیقِ دوران بچگیمه. تو «لو کونکه».
دوره.
من حتی دیپلمم رو هم نگرفتم.
یه همچین پیشنهادی فقط یه بار تو زندگی پیش میاد.
کار و کاسبی منم اینجاست. نمی‌خوام جابه‌جا بشم.
پس تکلیف بچه چی؟
فکر کنم باید تنها باشم.
منم همین‌طور.
- سلام! - سلام عزیزم.
- چطوری؟ - خوبم.
- خیلی خوشحالم که می‌بینمت. - آره، منم همین‌طور!
بیا تو!
خیلی خوشمزه‌ست!
تو نمی‌خوری؟
نه، گشنه‌م نیست.
تنهایی غذا خوردن یه جوریه، آدم احساس تنهایی می‌کنه.
ولی اگه گشنه‌ت نیست که هیچی...
کاتیا، موضوع چیه؟
من از دیدنت این‌قدر خوشحالم اون‌وقت تو قیافه گرفتی و کج‌خلقی می‌کنی؟
دو تا چیز هست که باید بگم، ولی نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
هر چی تو دلته می‌تونی بهم بگی، عزیزم.
اولیش اینه که من اوتیسم دارم.
اوتیسم؟
- مامان... - امکان نداره!
تو نمی‌تونی اوتیستیک باشی.
تا جایی که من می‌دونم، هم حرف می‌زنی، هم سرتو به دیوار نمی‌کوبی.
صرفاً چون یه ذره عجیبی دلیل نمی‌شه که اوتیسم داشته باشی.
می‌دونم با بقیه فرق داشتن خوبه، ولی نه دیگه این‌جوری!
هیچ‌وقت نخواستم انگشت‌نما باشم یا با بقیه فرق کنم.
برعکس، تمام عمرم رو سعی کردم که مثل بقیه باشم.
پیش کسی می‌ری؟
پیش کسی می‌رم؟
منظورم روان‌کاوت بود. هنوز می‌بینی‌ش؟
نه.
- شاید بهتر باشه بری. - ولی بیماری‌م تشخیص داده شده.
توسط کی؟
توسط یه روان‌شناس که تخصصش اوتیسمه.
آخه کی می‌ره پیش متخصص اوتیسم؟
انگار خودتم همینو می‌خواستی.
تست دادم.
و می‌دونم که همینه.
این اولین باریه که همه‌چی با عقل جور درمیاد...
نه بابا، تو اوتیستیک نیستی! اینا همه‌اش چرت و پرته.
اگه تو اوتیستیکی، پس همه‌مون هستیم. این مدِ جدیده؟
بعد از گیاه‌خواری و این ادا اطوارها... حالا اوتیسم!
چرا عصبانی می‌شی؟
چون مسخره‌ست.
آدم تو ۳۵ سالگی که یهو اوتیسم نمی‌گیره!
اگه بود، خودم تا حالا متوجه شده بودم.
اصلاً کارت چیه؟ چی می‌خوای؟
می‌خوای بهم عذاب وجدان بدی که برات مادری نکردم؟
موضوع اصلاً ربطی به تو نداره.
من اصلاً ازت هیچ انتقادی نمی‌کنم.
هیشکی نیست.
من فقط دارم چیزی که هست رو بهت می‌گم.
اینکه تو دلت نمی‌خواد من اوتیستیک باشم، دلیل نمی‌شه که نباشم.
نمی‌فهمم.
سر در نمیارم.
هیچ‌چیزی هیچ‌وقت درست پیش نمی‌ره.
فکر نکن واسه من آسون بود.
یه بند می‌شنیدم که: «دخترت حرف نمی‌زنه.»
«دخترت خیلی توو خودشه.»
منم تک و تنها بودم. باباتم که هیچ بخاری ازش بلند نمی‌شد.
اون تو دنیای خودش سیر می‌کرد.
دوباره شروع شد!
هر وقت به نفعته بحث رو تموم می‌کنی.
کاتیا، عزیزم، داریم حرف می‌زنیم.
فقط داریم گپ می‌زنیم.
دست از سرم بردار!
هر فکری می‌خوای بکن. ولی از نظر من، تو اوتیستیک نیستی.
کاتیا، مگه دیشب دو تا خبر نداشتی که بهم بدی؟
دومیش چی بود؟
فکر کنم بهتره برم خونه.
اخراج شدم.
یه لحظه واستاد... چی؟
- تو؟ - آره.
تو ۱۵ ساله که اونجایی. دیگه اونجا واسه خودت ستونی شدی.
دارن سعی می‌کنن سرِ حق و حقوق و سنواتم کلاهمو بردارن.
- جف رو دیدی؟ - مگه اون چه غلطی از دستش برمی‌آد؟
در هر صورت، اون مثل یه سرباز مطیع دستورات رو اجرا می‌کنه.
کثافت‌کاریه!
باید یه حرکتی بزنیم. اینطور فکر نمی‌کنی، کاتیا؟
داشتم دنبالت می‌گشتم.
ژولین... این وحشتناکه.
انگار خودت خبر داری.
منم حالم از این وضعیت به هم می‌خوره.
ولی همینه که هست.
پس فقط تمرکزت رو بذار روی اصلاحات اروپا و اوتیسم رو کلاً بیخیال شو.
گزارش اوتیسم عملاً تموم شده‌ست.
همه جا رو آمار گرفتم، هیچ‌کس قبولش نکرد.
حتی شبکه هم براش تره خرد نمی‌کنه.
این قضیه دیگه تمومه، فهمیدی؟
می‌خواستم درباره یه چیزی باهات حرف بزنم،
اما الان اصلاً وقتش نیست. فردا یه سری بهم بزن؟
چند بار سعی کردم زنگ بزنم.
ولی جواب ندادی، واسه همین...
خودم اومدم. یه لحظه صبر کن...
خوب فکرامو کردم. به نظرم باید بچه رو نگه داریم.
این از کار یا «لو کونکه» هم مهم‌تره.
- چی؟ نه. - آره.
باید اوضاع بین خودمون رو عوض کنیم.
باید بیشتر با هم باشیم.
- نه. - آره.
نکنه اوتیسم داشته باشه؟
توی اوتیسم، ژنتیک حرف اول رو می‌زنه.
واسه سقط جنین وقت گرفتم.
چی؟
نمی‌شد دوتایی دربارش گپ بزنیم؟ ما اینجا دو نفریما.
واقعاً به تخمت هم نیست که من چی فکر می‌کنم.
من کلی کوتاه اومدم که اینجا پیشت بمونم.
عجب احمقِ کثافتیه!
می‌دونی چیه؟
اگه اینو می‌خوای، برو واسه خودت تنها زندگی کن!
عالیه!
داری جونمو نجات می‌دی.
۱۱ تا پیام جدید داری.
ماری‌ام. امروز ندیدمت. بهم زنگ بزن.
دریافت شده در سه‌شنبه.
جف هستم. دیروز نیومدی سر کار...
پیام پاک شد.
کاتیا، بازم ماری‌ام...
دریافت شده در پنج‌شنبه.
کاتیا، باهام تماس بگیر...
دارم نگران می‌شم...
بازم منم. دارم دیوونه می‌شم...
پیام پاک شد.
- سلام کاتیا! - سلام.
خوشحالم که تونستی بیای.
- می‌تونم کاتیا صدات کنم؟ - آره.
میای تو؟
ببین...
مطمئن نیستم زیاد بمونم.
هر چقدر دلت خواست بمون، هر وقتم خواستی برو.
اجباری در کار نیست.
باشه.
- این کاتیاست. - سلام کاتیا.
اولین بارشه میاد اینجا. بشین.
خوش اومدی.
می‌دونی قضیه چیه؟
ما بدون قضاوت حرف می‌زنیم، بدون سانسور...
- لعنتی! - ببخشید.
معذرت می‌خوام.
- اون کیه؟ - ماری بود.
- همکاره؟ - نه.
- اونجا؟ - آه، والپیپرو می‌گی؟
اون فرده، دوست‌پسرم.
خب، قبلاً بود. اوضاع پیچیده‌ست.
خیالی نیست. واسه ما جماعت کم پیش میاد چیزی راحت باشه.
واسه آدمای پیچیده، همه چی پیچیده‌ست.
ساده بودن پیچیده نیست. اما پیچیده بودن می‌تونه خیلی ساده باشه.
چندتا موضوع هست که امروز می‌خواستیم پیش بکشیم.
فکر کنم بتونیم با مسئله‌ی کار شروع کنیم.
از لحاظ کنار اومدن با شرایط،
واست آسون بود؟ یا بیشتر شبیه چونه‌زنی بود؟
فعلاً!
- تا بعد. - فعلاً خداحافظ.
یه جلسه داریم تو وزارتخونه‌ای که مسئول حقوق معلولینه.
باید حالیشون بشه که جدا از بحث حمایت مالی،
دیده نشدن و نبودِ اطلاعات درست،
باعث شده اوتیسمی‌ها از متن جامعه طرد بشن.
واسه همین به یه سری مستنداتِ جدید نیاز داریم.
داشتم فکر می‌کردم اون مستندی که داشتی روش کار می‌کردی به کجا رسید.
اصلاً تموم نشده.
راستش، فعلاً کلاً خوابیده.
حیف شد. صحنه‌های خیلی خفن و تکون‌دهنده‌ای ضبط کرده بودیم.
میشه یه تیکه‌هایی از اون فیلما رو به ما هم بدی؟
باید از کارگردان بپرسم.
مامان، می‌تونم برم پیشِ لی‌لی؟ همین‌جا، اون گوشه‌ست.
باشه.
ولی دور نشو. نهایتاً تا یه ساعت دیگه برگرد.
باشه، حله.
- دخترته؟ - آره، دختر بزرگمه.
بعضی وقتا چهارشنبه بعدازظهرا باهام میاد اینجا.
آمار مستند رو بهم میدی؟
- آره، حتماً! - دمت گرم!
فعلاً!
ممنون.
- چه خبر؟ - سلام.
الآن میام.
- «فرد» اینجاست؟ - نه.
فکر کردم می‌دونی.
سه روز مرخصی گرفت.
رفته «لو کونکت»، داره واسه جابه‌جاییش نقشه می‌کشه.
آهان، درسته.
عجب فرصت خفنیه!
قراره رئیس شرکت خودش بشه.
عجب شانس سگی‌ای آورده!
من رفتم. فعلاً!
فعلاً.
سلام، چطوری؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
حالت چطوره؟ مردم از نگرانی.
ما عادت داریم دو سه روز غیبت بزنی، ولی نه بیشتر از این.
ردیفی؟
بستگی داره از چه لحاظ بگی.
شکلات تلخ.
می‌تونم بیام تو؟
آره.
چرا دیگه نمیای سر کار؟
چون اخراجم کردن.
چی؟
از کی تا حالا؟ کی اینو گفت؟
کسی نگفت. ولی «جف» می‌خواست حرف بزنه، بعد دیدم یکی اومده جای من.
اگه کسی جدید روبه‌روم نشسته بود، من اولین نفری بودم که خبردار می‌شد.
یه دختر با موهای آبی.
اون؟
مالِ بخش آی‌تیه.
بالاخره تصمیم گرفتن شبکه داخلی رو ردیف کنن.
کارم می‌کنه!
حیف شد.
نه، «حیف شد» نداره.
دوشنبه برو سراغِ جف.
نه، نمی‌تونم.
چرا، می‌تونی.
ایمیلت رسید.
ژولین سرِ قضایای حقوقی با شرکت درگیره،
سرِ شرایطِ اخراج شدنش.
واسه همین مجبوره دست از پا خطا نکنه.
درک می‌کنم. ببخشید که پافشاری می‌کنم.
ولی حیفه اون مدارک یه گوشه خاک بخورن،
وقتی که می‌تونن این‌قدر به دردمون بخورن.
«...این‌قدر به دردمون بخورن.»
بحران مهار نشد، واسه همین اخراجش...
توسط وزارت آموزش تعیین شد.
شورای اروپا بارها فرانسه رو محکوم کرده،
به خاطر تبعیض علیه آدمایی که...
به دست آوردنِ آمارِ دقیق و جدید خیلی برامون سخته،
مخصوصاً در مورد کسایی که اوتیسم دارن.
...آمارِ یک نفر از هر ۱۰۰ فرانسوی،
یعنی ۷۰۰ هزار نفر.
تعداد افراد «نان-باینری» تو فرانسه خیلی بیشتره،
مخصوصاً بین کسایی که تو طیف اوتیسم هستن.
خیلی‌هاشون هنوز توی بیمارستان‌های روانی‌ان.
مراکز تخصصی صف‌های انتظارِ تموم‌نشدنی دارن،
که باعث می‌شه روند درمان‌شون عقب بیفته...
رومن، اینم یه سری از تیکه‌های مستند ژولین...
ارسال
جف، معذرت می‌خوام. بد متوجه شدم.
ماری بهم در مورد این «سوءتفاهمت» گفت.
آخه چطوری به فکرت رسید که اخراج شدی؟
مگه من حرفی زدم؟
مگه نامه سفارشی‌ای برات اومده بود که اینو بگه؟
نه.
پس چی باعث شد همچین فکری کنی؟
می‌خواستین باهام صحبت کنین.
فکر کردی هر بار بخوام باهات حرف بزنم یعنی اخراجی؟
این‌طوری که اصلاً سنگ رو سنگ بند نمی‌شه.
در ضمن، موضوع کاری بود.
کاتیا، همین‌طوری نمی‌تونی ۸ روز غیبت کنی و بذاری بری.
این دیگه سابقه نداشته!
از طرف وزارت همبستگی، خودمختاری و معلولین باهام تماس گرفتن.
پرسیدن می‌تونن از راش‌های...
ژولین استفاده کنن؟ چیزی یادت می‌آد؟
آره! نه، آخه فقط واسه این بود که...
جلسه‌شون با اون مشاوره‌ خیلی حیاتی بود.
اما اینا فقط یه تیکه‌هایی از داستانشه. ژولین هم اصلاً روحش خبر نداره.
پس تو درز دادی؟
تیکه‌های فیلمی رو که اصلاً قرار نبود وجود داشته باشه؟
داری بدجوری گند می‌زنی!
خلاصه زنگ زدم به رئیس بزرگ واسه اجازه، و انگار که جادو شده باشه،
«یالا، زود باش!» ژولین باید فیلمو تموم کنه.
نه، هنوز اخراجه، ولی با همون شرایطی که خودش می‌خواست.
اما کاتیا، اگه یه بار دیگه از این غلطا با من بکنی،
دیگه پاتو اینجا نمی‌ذاری.
هشت روز از حقوقت کسر کردم که یه فریلنسر بیارم تا تیکه اروپا رو جمع کنه!
باشه، برو.
نه، در واقع...
بله؟
یه چیزی هست که باید بهت بگم.
من اوتیسم دارم.
اوتیسم داری؟
آره.
باشه.
اخراجم؟
نه، ولی مگه توفیری هم می‌کنه؟
فرقش اینجاست که
واسه من کار کردن تو فضای باز، خیلی سخت‌تر از بقیه است.
چون به سر و صدا و محیط اطرافم خیلی حساسم.
واسه همین اگه بتونم بیشتر از خونه کار کنم، برام راحت‌تره.
منظورم اینه که اگه راه داشته باشه.
اگه درست متوجه درخواستت شده باشم...
تو توی جلساتمون شرکت می‌کنی...
آره.
یه میز رو خالی می‌کنی.
و این همزمان بهمون اجازه می‌ده که آمارِ
کارمندهای معلولمون رو بالا ببریم.
نه بابا، شوخی می‌کنم!
در واقع، همچین شوخی هم نبود.
باشه، موافقم.
دقیقه ۹۲، مربی می‌فرستتش تو زمین.
اولین لمسِ توپ، طرف پاس می‌ده عقب و گل‌به‌خودی می‌زنه!
فرد، عجب رو مخی هستی تو لعنتی!
- سخت نگیر. - امشب کلاً حال‌گیری!
انتخاب درستی کردی.
همون شهریه که آرزوشو داشتی، با همون شغلی که می‌خواستی!
تازه، رئیس خودت هم هستی!
- می‌دونم. - شک نکن!
تازه... قصد جسارت بهش ندارم،
ولی با کاتیا، همه‌چیز پیچیده بود.
می‌دونم.
اورلی: می‌خوای بیای اینجا؟
با یه دلبرِ اهلِ کونکته آشنا می‌شی.
- «کونکتوآز». - باشه.
یه دختر لوندِ اهلِ کونکت...
که باهاش یه گله بچه پس بندازم.
هر چی تو بگی.
دیگه بیش از این شبِت رو خراب نمی‌کنم.
فعلاً!
- الآن که نمی‌خوای بری! - آره دیگه!
- بمون! - می‌خوام برم بخوابم.
خداحافظ، فِرِد.
تشخیص اوتیسم - کاتیا
فقط یه چیز رو خوب می‌دونم.
این‌که بدون تو نمی‌تونم سر کنم.
پس، با بچه یا بی بچه،
فقط خودِ تو برام مهمی.
منم همین‌طور!
نمی‌خوام از دستت بدم.
نرفتم.
فکر نمی‌کردم عرضه‌ی بزرگ کردن یه بچه رو داشته باشم. اما با تو...
فکر کردم شاید بشه.
تو چی؟
از چیزی که می‌خوام بگم خجالت می‌کشم.
خب...
بدجور منو ترسوندی.
اگه اوتیسم داشته باشه چی؟
احتمالش هست.
اگه از پسش برنیام چی؟
بیخیال بابا، تو داری این حرف رو می‌زنی؟
اصلاً نمی‌تونی تصور کنی چقدر از اتفاقایی که قراره بیفته وحشت دارم.
اونقدر کُفری بودم که پیشنهاد «لو کونکه» رو قبول کردم. ماه دیگه می‌رم.
باشه.
ولی...
کنسلش می‌کنم.
نه، واسه‌ت خیلی مهمه. کنسل نکن.
جدی می‌گم.
در ضمن، حس می‌کنم...
ما عرضه‌ی اینو نداریم که کلاً با هم زندگی کنیم.
- انگار نمی‌تونیم. - نه.
شاید باید حق حضانتِ... خودمونو نصف کنیم!
مال بچه‌مونو؟
یعنی مثلاً هر وقت دلمون خواست، هر وقت تونستیم، بیایم پیش هم؟
اگه یه خونه‌ی بزرگ پیدا کنم چی؟
اون‌وقت وقتی اومدی، می‌تونیم تو دو تا سرِ مخالفِ خونه زندگی کنیم.
نه خیلی دور، ولی یه ذره با فاصله.
عاشق این فکرم!
بچه هم این وسط باشه.
کار راحتی نخواهد بود.
- سلام خانم. - سلام.
من فرد هستم، دوستِ کاتیا. خیلی وقت پیش یه بار همدیگه رو دیده بودیم.
فرد!
- بفرمایید تو. - ممنون.
- امیدوارم همه‌چی ردیف باشه. - عالیه.
کاتیا نمی‌دونه اینجام. اگه بفهمه، فکر کنم پوستم رو بکنه.
ولی انگار گفتنِ این حرفا پشت تلفن درست نبود.
جدی؟
واسه منم سخت بود که قبول کنم اونم اوتیسم داره.
اگه این همه راه رو اومدی که فقط همینا رو بگی...
ناامیدم کردی.
این هیچ ربطی به تو نداره.
نه تقصیر توئه، نه اون.
کسی مقصر نیست. قضیه همینه که هست.
ولی اون کسی رو نداره که پشتش باشه، دلم می‌خواد ما هوای‌شو داشته باشیم.
نمی‌تونم مجبورت کنم کاری کنی.
فقط ازت می‌خوام اینی که این‌جا نوشته رو بخونی.
خب...
دیگه من برم.
ببین! راس ساعت شش و نیم!
- یالا دیگه! - پایین منتظر بودم.
کجا داریم می‌ریم؟
چرا؟
سفر به خیر!
دمت گرم!
عجب آدمای کلکی هستین شما!
مرسی!
واقعاً سنگ تموم گذاشتین!
اوضاع چطوره، مارکو؟
کمک می‌خوای؟
خوبم. فقط می‌ترسم کشیده شم توی خلاء.
فکر کنم هنوز یکم جا داری.
باشه.
بزن بریم!
عالیه! پای دومی.
آهان، باشه! اینجوری.
دارم میام عقب.
ردیفم!
تو چطوری؟
این خیلی باحاله!
بیا، دستتو بده به من.
- تنهات می‌ذارم. - مرسی.
مجبورت کردن، یا چی؟
بهم پیشنهاد دادن.
ولی می‌دونستم خوشحال می‌شی.
سیدر؟ داری شوخی می‌کنی دیگه، نه؟
تیپ کاره دیگه! یخدونو باز کنم؟
حالا دیگه خیالم راحت شد.
بیا!
خیلی ممنون.
اینم از لیوان.
به سلامتی زندگی جدیدت!
ایول!
دمت گرم!
به سلامتی خودمون سه تا!
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.