« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس تلگرام ما: https://t.me/bcmoviez
طغیان خاموش
سوئیس، ۱۹۴۳
خب، اِما.
مرتب دعا می‌خونی؟
هر وقت که بتونم.
آخه اینجا کار می‌کنم. خونه و خواهرای کوچیکمم هستن.
مدیر مدرسه بهت تبریک می‌گه
و یه توصیه‌نامه خیلی عالی هم واسه‌مون فرستاده.
درس خوندن رو دوست داری؟ - بله، خیلی.
واسه همینه که جایزه نجابت خیلی به دردم می‌خوره.
اینم می‌دونی که این جایزه حکم جهیزیه رو داره؟
اون جهیزیه که واسه عروسیمه.
ولی قبلش دلم می‌خواد پرستار بشم.
پس می‌خوای با پول جایزه خرج تحصیلت رو بدی؟
کمیته همیاری این لباس‌ها رو بهم داد،
لباس‌های خواهرام رو هم همین‌طور.
اینکه بتونم از مردم مراقبت کنم
راهیه که دینم رو به جامعه ادا کنم.
خیلی قشنگ گفتی.
کار خیر که چشم‌داشتی نداره.
کشیش ما آدم فوق‌العاده درستکاریه.
موقوفه «دروز» واسه پاداش دادن به یه دختر جوان و پاکدامنه.
نظرت در مورد مادرت چیه، اِما؟
نمی‌خوام راجع بهش حرف بزنم.
ادامه بده...
من نمی‌بینمش، اون اینجا زندگی نمی‌کنه.
اِما، کمیته اینو می‌دونه. می‌خوایم نظرِ خودت رو بشنویم.
اون زنِ لجن‌ایه.
ممنون، اِما.
می‌تونی بری بالا. امروز صبح کلی کارِ خونه هست که باید انجام بدی.
بله خانم.
خب؟
مطمئنم معرکه بودی.
درباره‌ی مادرم پرسیدن.
فرصت نشد با بابام در مورد مدرسه حرف بزنم.
وقتی جایزه رو بردی بهش بگو. اون‌موقع واقعاً بهت افتخار می‌کنه.
مامانم می‌تونه باهاش حرف بزنه. اون می‌خواد ما هر دو یه مدرسه بریم.
روی حرفِ اون حرف نمی‌زنه.
«این فرصتیه که یه بار تو زندگی بهش رو می‌کنه. باور کن.»
ای پدرِ ما که در آسمانی،
نامِ تو مقدس باد. ملکوتِ تو بیاید.
اراده‌ی تو، همان‌گونه که در آسمان است، بر زمین نیز برقرار شود.
روزىِ امروزِ ما را به ما عطا فرما،
و خطاهای ما را ببخش،
همان‌طور که ما نیز کسانی را که به ما بدی کرده‌اند می‌بخشیم.
و ما را در معرض وسوسه قرار مده، بلکه از شرارت رهایمان کن.
چرا که ملکوت و قدرت و جلال تا ابد از آنِ توست.
آمین.
شب‌بخیر. - شب‌بخیر.
شغل خوبیه. چطور شد رفتی سراغش؟
همیشه دلم می‌خواست دنیا رو ببینم و با آدم‌های مختلف آشنا بشم.
ممنون.
بیشتر از همه، واسه اینکه بزنم به چاک و بگردم.
نوشتن رو هم خیلی دوست دارم.
اینکه از قصه‌های زندگی بگم.
از طریق پدرم با یه سری روزنامه‌نگار آشنا شدم.
همون اولش فهمیدم که دقیقاً دلم می‌خواد همین کار رو بکنم.
اینم از این. - تو چی؟
فعلاً که دارم همراهیش می‌کنم.
هنوز نمی‌دونم این کار رو ادامه می‌دم یا نه.
می‌دونی، من ترجیح می‌دم تو خونه پیش سگ‌هام باشم.
عکس‌های معرکه‌ای از استخراج تورب واسه مجله‌ی زندگی پروتستان گرفتیم.
جزئیات کار. دست‌های پینه‌بسته‌ی کارگرها.
مواد ارگانیک قشنگ تو عکس معلومه. خوشگله.
آره، همون مواد ارگانیک.
اینجا ما هر روز آدم‌هایی رو که سعی دارن از دست نازی‌ها فرار کنن، دیپورت می‌کنیم.
درباره‌ی این هم چیزی می‌نویسید؟
مهمون‌ها رو اذیت نکن، روبرت.
همین‌جوری‌اش هم زیاد مهمون نداریم.
حق با شوهرته.
موضوع پیچیده‌ایه.
اینکه چطور بین ثبات بین‌المللی و وجدان شخصی تعادل برقرار کنی.
مخصوصاً توی یه کشور بی‌طرف مثل کشور ما.
ببرمون اون‌جایی که فکر می‌کنی جالب‌تره.
یه تپه اون‌جاست که به جنگل مُشرفه،
از اون‌جا قشنگ می‌شه مرز رو دید.
می‌تونیم بساط پیک‌نیک هم با خودمون ببریم.
آقایون، با اجازه‌تون، باید برم موعظه‌مو آماده کنم.
بلدی‌ش؟ - آره بابا، عاشقشم.
نه؟ نه.
بسیار خب.
نه.
من می‌خوام برم اون بالا. - من نه.
تا نوک قله؟ - نه بابا.
ولی تو می‌تونی بری.
برو.
یالا دیگه.
کولت؟ - نه.
خیلی خوشگلی.
میای؟
خدایا، خودت آبرومو حفظ کن، نذار رسوا بشم.
به نام عیسی مسیح، منجی ما، آمین.
گشتیِ مرزی!
ایست!
...نووروسیسک، جنوب و جنوب شرقیِ کریمسکایا.
حمله مستقیمِ ارتش شوروی که چند روزه ادامه داره،
علیه مواضع آلمانی-رومانیایی،
آلمانی‌ها رو مجبور کرد شهر کریمسکایا رو تخلیه کنن.
در خط نووروسیسک-کراسنودار.
رویترز گزارش می‌ده که حمله‌ی کوبانِ روسیه...
اما، بعداً حساب‌هام رو چک کن.
حالا، آفریقا.
حواست رو جمع کن، وگرنه تا ابد احمق می‌مونی.
کاری به کارش نداشته باش. خدایی، قاره‌ها...
قاره‌ها مهم هستن.
ارتش شوروی تهدید کرده که جاده‌ی آناپا رو می‌بنده،
آخرین مسیر فرار برای پادگان آلمانی‌ها.
یه جای دیگه، تو برلین، فرماندهی ارشد ارتش اعلام کرد:
«نبرد در شرق کوبان داره لحظه به لحظه شدیدتر می‌شه.»
اما، می‌خوای چندتا کتاب بهت قرض بدم؟
حداقل یه نفر تو این خونه ازشون یه خیری ببینه.
ممنون.
... علیه خط دفاعی آلمان، دشمن نیروهای تازه‌نفسی رو وارد نبرد کرده.
طی این جنگ فرسایشی پنج هفته‌ای در کوبان،
می‌گن ژنرال فون مانشتاین ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر تلفات داده.
بله؟
خب دیگه، داری می‌ری؟
آره. ممنون بابت استقبال گرمتون.
باعث افتخار بود. - خداحافظ، پدر روحانی.
خداحافظ، کولت. - سفرت بی‌خطر.
بابت همه چیز ممنون. از آشنایی باهاتون خوشحال شدم.
اون مقاله رو برامون می‌فرستین. - بله، حتماً.
خداحافظ. - خداحافظ.
قضیه چیه، اما؟
یه گندی بالا آوردم.
تعجب می‌کنم، از تو بعیده.
نه، وا دادم...
لوئی...
اون منو بوسید.
پیش میاد. تو کاری نکردی.
اما!
ردیف میشه.
این نهه یا سه؟ - سه.
کمیته‌ی همیاری خیلی ازت خوشش اومده.
جایزه‌ی اخلاق احتمالاً مال خودته.
لیاقتش رو ندارم. - چرا، داری.
زیادی شکسته نفسی نکن. خودش یه جور غروره.
این‌طوری، پیش دخترم می‌مونی.
خیلی با هم مچ هستید.
توی دانشکده پرستاری کمکش می‌کنی،
و واسه بقیه‌ی کارای روزمره، وقتی که اونجا ساکن شدی.
به حرفای مفتی که پشت سر مادرت می‌زنن گوش نده.
ازت دفاع می‌کنم، قول میدم.
بچه‌ها نباید تقاصِ گندکاری‌های والدینشون رو پس بدن.
خدا می‌دونه چطور صبوری کنه.
اون به زندگی تک‌تکِ آدم‌ها با حوصله نگاه می‌کنه
و با مهربونی.
و اگه اون خیلی بهتر از ما می‌بینه
کثافت و لجن،
اون رگه‌های خوبی رو هم می‌بینه.
و با اطمینان منتظره تا اونا ثمر بدن.
اما تا کی قراره منتظر بمونیم؟
و تو این فکریم که آیا بهتره
دست همسایه‌هامون رو بگیریم یا از داشته‌های خودمون محافظت کنیم؟
اما همین‌طور دست و پا زده منتظریم،
و جرئت نمی‌کنیم راهی رو انتخاب کنیم که می‌ترسیم دردناک باشه،
و تو همون مسیری می‌مونیم
که راحت‌تره، اما در حق خودمون از همه ظالمانه‌تره.
ممنون.
بیا.
مرسی.
دستت درد نکنه.
فهمیدی یه جا توی آهنگ یه ذره دیر کردم؟
پس حله.
زود می‌بینمت. - یکشنبه‌ی خوبی داشته باشی.
برو بگیرشون.
طوری نیست، خودم ردیفش می‌کنم.
ممنون، کُلت.
سلام، امای من.
سلام. - مرسی.
بیا، یکی هم واسه تو دارم.
خواهش می‌کنم...
برگرد به شهر. دیگه خونه‌ت اونجاست.
یالا، بزنیم به چاک.
برو دیگه.
بیا تو، اِما.
اگه می‌خوای بشین.
بیا.
ممنون.
دوباره از اینجا شروع کن، بعد کج تمومش کن.
بعد همین‌طوری فقط ضربدری برو جلو.
اینم از این؛ نامه‌ت تمومه.
فهمیدم.
ولش کن.
بیا بشین.
ولی ما که از مرز رد نشدیم...
اینجا!
چی داری قایم می‌کنی؟ - هیچی.
بگیر.
بیا کنار. بشین.
نمی‌خوام دردسر درست بشه، ما مال اینجا نیستیم.
بزن بریم.
اِما، امروز من برات قهوه می‌ریزم.
نمیای بشینی؟
لازم نیست. من اصلاً اهل قهوه نیستم.
قضیه این آلمانی‌ها چیه؟
کل اروپا رو اشغال کردن
و افتادن دنبال آدمایی که به اینجا پناه آوردن.
بیا بشین.
اونا کاری کردن؟
نه.
پس واسه چی برشون می‌گردونیم؟
باهاشون چیکار می‌کنن؟
می‌کشنشون.
یادته وقتی «ژایه» پیره مُرد؟
درست قبل از اینکه مادرم بذاره بره.
توی خونه‌ش، دور جنازه‌ش مراسم گرفته بودن.
داشتم از اونجا، از تو دل جنگل برمی‌گشتم.
هوا دیگه تاریک شده بود. تو راه بودم.
صدای گریه یه بچه رو شنیدم.
و یهو،
صدای شلیک اومد.
و بعدش سکوت.
و من...
مثل برق زدم به چاک.
تا خودِ خونه دویدم.
مثل یه بزدل.
بیا، این مال توئه.
مادرم؟ - نه، اون خبرنگاره.
مقاله‌ش دراومده.
ببین، یه تصویرِ خیلی خوب ازت کشیده.
ولی در مورد مقاله، شرمنده، اما...
«استخراج زغال‌سنگِ نارس یه فعالیتِ جانبیِ جالبه...»
واسه این خونواده‌های کشاورز با اون سنت‌های قدیمی‌شون،
که تو اوجِ سختی و بدبختی هم بلدن چطور دلشون رو خوش کنن.
فقط شترمرغ‌ها نیستن که سرشون رو می‌کنن زیرِ برف.
می‌تونی برام نگهش داری؟
پدرم احتمالاً فکر می‌کنه زیادی از رو غُروره.
از اون طرف.
کسی رو دیدی؟ - نه.
یالا دیگه.
سرده.
تقریباً به خوبیِ مادرت.
ایول، اِما.
ژان، تو واقعاً خیاطی بلدی. دست‌کم پولِ خوبی بابتش می‌گیری؟
ارتش واسه هر کُت ۱.۲۰ فرانک میده، واسه هر شلوار ۸۰ سانتیم.
اوه، چه پولِ قلمبه‌ای!
اگه جنگ ادامه پیدا کنه، دیگه خیاطی واسه ما نمی‌مونه!
یا اینکه قیمت‌هاشون رو می‌کشن بالا.
بیا، اینم واسه شال‌ها.
فعلاً، ژان.
فردا می‌بینمت، اِما. - بله، خانم.
خداحافظ.
نیکول، جو، بیاین میز رو بچینین.
نه، ممنون.
خوشحالم که همه‌تون رو می‌بینم.
به سلامتیِ همگی! - به سلامتی!
مخصوصاً به سلامتیِ تو، پل.
ممنون. - تولدت مبارک، پل.
پل؟
چرا اون روز اون آدم‌ها رو تحویل آلمانی‌ها دادی؟
ما معمولاً غیرقانونی‌ها رو می‌بریم لب مرز.
بعدش دیگه خودشون می‌دونن و سرنوشتشون.
تحویل دادنشون راحت‌تر بود.
راحت‌تر؟
چاره‌ی دیگه‌ای نداریم.
این قضیه به ما ربطی نداره.
به دل نگیر، ببخشیدش.
جوونیه دیگه.
اجازه‌ی موندن اینجا رو ندارن.
آخه کاری نکردن که. - درسته...
بهتره بی سروصدا بمونیم. - آره.
همین‌جوریش هم اوضاع به اندازه‌ی کافی پیچیده هست.
مسئول‌ها خودشون می‌دونن دارن چیکار می‌کنن.
نمی‌تونیم در رو به روی هر کسی باز کنیم.
بازم شروع شد!
چند ماهه که این فاخته‌ی ساعت قاطی کرده.
پل، چرا کلکسیون تمبرت رو به اما نشون نمی‌دی؟
بشین.
می‌تونم نشونت بدم، ولی الان بیشتر تو نخِ مکانیکم.
مادرم فکر می‌کنه هنوز ده سالمه.
این ساعت کوکو رو ببین...
جرئت نمی‌کنم بهشون بگم، ولی وقتی داشتم باهاش ور می‌رفتم، از کار انداختمش.
می‌خواستم هر ۱۵ دقیقه یه بار بیاد بیرون.
اگه قرار بود روزی ۹۶ بار اون صدا رو بشنوی، چه کابوس وحشتناکی می‌شد.
آره!
راست میگی، اصلاً به فکر خودم نرسیده بود.
خوب شد که گند زدم و نشد.
دمت گرم، حسابت خیلی درسته!
اصلاً حالم خوش نیست.
خوبی؟ رو به راهی؟
ژان، من تو رو به نام پدر، پسر و روح‌القدس غسل تعمید میدم.
رسماً قول میدی که...
حقیقت مسیحیت رو به ژان یاد بدی.
مامان؟
نمی‌دونی چقدر خوشحالم که اینطوری صدام می‌کنی.
می‌تونم رو سکوتت حساب کنم؟
یه چیزیه که...
خیلی وحشتناکه.
به نظرت خنده‌داره؟ - شرمنده.
منظور بدی نداشتم.
بهم اعتماد کن.
نگران نیکولم. همیشه گلوش درد می‌کنه.
چیز دیگه‌ای نیست که بخوای بهم بگی؟
چرا گذاشتی رفتی؟
اما، حاظرم هر چی دارم بدم تا پیشت باشم.
تو ما رو به امون خدا ول کردی.
پدرت ازم خواست که بذارم برم.
پرتم کرد بیرون.
شاید نگهم می‌داشت، ولی مردم ده پشت سرم حرف درآورده بودن.
اون مرد چی داشت که ما نداشتیم؟ - هیچی.
وقتی دیدمش، من...
یه حس دیگه‌ای داشتم.
الان هر روز دارم پشیمونی می‌کشم.
من اونی‌ام که باید گریه کنه.
اِما.
اینم از مادرم.
همیشه آماده‌ست کمک کنه، ولی قشنگ معلومه خوشحاله که جنازه رو انداخته گردن ما،
تا خودش بره به وضع‌حمل لوئیز برسه.
البته این‌طوری ترجیح می‌دم. کثافت‌کاری‌ش کمتره.
شاید مجبور شم بهش عادت کنم.
موهاش چی؟ - ردیفه.
کولت.
این ماه خون‌ریزی نداشتم.
منظورت چیه؟
آخه کی؟ - لوئی.
وقتی منو بوسید، فکر کرد که...
حتماً همین‌طوره. کثافتِ عوضی!
خیلی خجالت می‌کشم. - این حرف رو نزن.
نمی‌دونم باید چیکار کنم.
نگران نباش، من پیشتم.
آقای لوئی دو روزی، خیابان پیر بو ۱۹، ژنو
امشب می‌بینمت
اونجا چی داری؟
براشون چقدر می‌خوای؟
پنج‌تا می‌دم. - ده‌تا.
دوازده‌تا. - پونزده‌تا.
به هر کی که بیشتر بخره می‌فروشم.
بکش عقب!
چی شده؟ - دنبال لویی دو روزی می‌گردم.
کی هستی؟
اِما.
فقط بگو اِما.
به آقای دو روزی خبر می‌دم. با دوستاشه.
می‌تونی دم درِ ورودیِ خدمه منتظر بمونی.
فکر نمی‌کردم دوباره ببینمت. چی کِشونده‌ت اینجا؟
ببخشید. کاری این طرف‌ها داشتی؟
فکر می‌کنن می‌تونن منو بزنن زمین! - من حاملم.
اِما.
دقیقاً چه انتظاری از من داری؟
نمی‌خوام شوکه‌ت کنم،
اما یه مرد هیچ‌وقت نمی‌تونه مطمئن باشه که خودش پدرِ بچه‌ست.
می‌فهمی؟
خونواده‌ی من خیلی مایه دارن. این رو هم واسه تو نمی‌گم...
بقیه ممکنه از این وضعیت سوءاستفاده کنن.
می‌دونم تو از اون دخترا نیستی.
شب خوش.
ممنون.
یه بشقاب هم واسه تو هست.
...فعالیت‌های هوایی هر دو طرف، خیلی شدید بود،
برفراز قاره اروپا و جزایر بریتانیا...
اما، حالت بهتر شده؟
می‌دونم مسئولیت داشتن یعنی چی، اما.
آدم رو زود از پا می‌ندازه.
یه نگاهی به مدارک ثبت‌نام مدرسه پرستاری انداختم.
اگه پدرت لازم داشته باشه، کمکش می‌کنم. هر چی که بخوان!
بشین، برو سر کارت.
اما.
یه خبر خیلی خوب برات دارم.
کنجکاو نیستی؟
خب، کمیته همیاری به اتفاق آرا به تو رأی دادن.
جایزه فضیلت به تو می‌رسه.
واکنشت فقط همین بود؟
ممنونم، خانم.
هنگام ورود به گتو برای جمع‌آوری یهودی‌ها جهت تبعید به اردوگاه‌های کار اجباری،
واحدهای اس‌اس ورماخت با مقاومت مسلحانه یهودی‌ها روبرو شدن.
طبق دستوراتی که هاینریش هیملر برای سرکوب شورش صادر کرده بود،
یورگن استروپ تصمیم گرفت کل محله یهودی‌نشین رو نابود کنه،
اونم با آتیش زدنِ تک‌تک بلوک‌های ساختمونی.
نبرد نهایی دیروز به پایان رسید،
با نابودیِ کنیسه بزرگ گتو.
این که کشتار سن بارتولومیو نیست.
اینا همیشه قسر در می‌رن. قلقش رو خوب بلدن.
...در خاک آفریقا، بعد از تسلیم نیروهای متحدین آلمان و ایتالیا...
من این جایزه رو نمی‌خوام.
این حالت رو جا میاره و سرِ پات می‌کنه.
ممنون.
خوب شد نیکول اومد دنبالم.
رفت؟ - نه، نگران نباش.
اما من نمی‌خوامش.
نمی‌فهمی داری چی می‌گی.
به بابات چیزی نمی‌گم، نگران نباش.
ولی نباید بترسی، یا بی‌گدار به آب بزنی.
یارو متأهله؟
به زور وادارت کرد؟
خوبه.
یه غلطی کردی، خب بده، اما بقیه‌ی زندگیت رو به لجن نکش.
و اون پسره، اون...
شاید خودش می‌خوادش.
نه، فقط تو می‌تونی کمکم کنی.
آره، می‌تونم کمک کنم.
اگه نخواد کار درست رو انجام بده، می‌تونم برم سراغ پسره.
حالیته؟
من به عنوان بخشی از کمیته‌ی امداد متقابل، از کاندیداتوریت حمایت کردم.
نمی‌خوام مثل یه اسکل به نظر بیام.
دلم می‌خواد نیست و نابود شم.
حتی خایه‌اش رو هم ندارم.
هر کاری می‌کنم به بن‌بست می‌خورم.
دیگه نمی‌تونم اینجوری ادامه بدم.
نمی‌خوام.
اما اِما، تو اصلاً حالیت نیست...
که چقدر آدم قوی‌ای هستی.
تو چنین روزی،
دلم می‌خواد یه کم فکر کنیم...
به اینکه بخشش واقعاً چه معنی‌ای می‌ده.
به عشق ورزیدن.
به دست‌گیری از بقیه.
نه اینکه فقط قضاوت کنیم و پس بزنیم.
اما ما چسبیدیم به ترس‌هامون،
به آداب و رسوم الکی،
عین مگس‌هایی که می‌چسبن به کاغذهای چسبناکِ تو آشپزخونه.
دیگه اصلاً یادمون رفته واسه چی داریم نفس می‌کشیم.
در حالی که این عشق و ایمانه...
که باید تنها دلیل‌مون واسه زندگی باشه.
می‌گی ظرفیت قایق پُره،
می‌گی باید دستای اونایی رو قلم کرد...
که به قایق آویزون شدن،
چون می‌ترسی قایق چپه بشه.
نه.
نه!
مگه از خدا چیزی هم تو این دنیا باقی مونده؟
مسته. - مگه از عشق چیزی باقی مونده؟
بفرما، اصلاً این یهودی‌ها رو بردار ببر خونه خودت!
چه گندی...
بیا، داریم می‌ریم.
دیگه باید بریم.
اما.
فکر نمی‌کردم هنوز کسی اینجا باشه.
اون موقع واقعاً کمکم کردی. درحالی که کلِ دهات...
این که دیگه گفتن نداره.
اون کشیشِ ماست.
می‌شه یه کم دیگه بمونم؟
آره.
می‌دونی کلمه‌ی فرانسویِ renard از کجا اومده؟
نه.
از اسمِ یکی از شخصیت‌های رمانِ رنار.
قبل از اون، به روباها می‌گفتن goupils.
بفرما، اینم از این.
نیکول؟
همین‌جوری ادامه بده.
مدرسه، گلدوزی. همه‌چی.
هیچ‌وقت جا نزن.
خیلی خوشحالیم که جایزه‌ی فضیلت رو به «امای» کوچولومون تقدیم می‌کنیم،
دخترِ لایقی که همه‌مون به‌خاطرِ خلوصش توی کلیسا می‌شناسیمش،
به‌خاطرِ قلبِ مهربون و رفتارِ بی‌نقصش.
آفرین!
«اما» بقیه رو هم حسابی خوشحال کرده،
چون حالا دیگه رسماً نامزدِ «پل کُمت» شده.
تبریک می‌گم.
پول رو می‌دیم به داماد آینده. این‌طوری امن‌تره.
پل.
باریک‌الله، پل.
اما.
واقعاً برات خوشحالم.
مامان، من حامله‌م.
نه. اون نه.
خفه شو، شنیدی؟ دیگه هیچ‌وقت این حرف رو نزن.
داری ازدواج می‌کنی. خجالت نداره که.
پل جوون خوبیه.
کم‌کم عاشقش می‌شی، حالا می‌بینی.
باید رقص رو شروع کنم.
بیشتر از پسر خودت دوسش داری.
اون پسر منه.
نمی‌ذارم کسی خلافش رو بگه.
حتی تو.
عاشقشم. اون فوق‌العاده‌ست.
اون گوشت و خون خودته.
دوستت دارم، بقیه چیزا رو بریز دور.
بچه‌های بیشتری با هم میاریم.
یه دختر کوچولو، به زیباییِ مادرش.
بفرما، آب چشمه بالایی زلاله.
پستچی یه نامه از کولت بهم داد.
اول یه لیوان آب.
اجازه هست؟
این دفعه، تو مدرسه پرستاری قبول شده.
برای دوستت خوشحالی؟
آره.
یه نامه براش بنویس و تبریک بگو.
کشیش جدید و خانواده‌ش رو اتفاقی دیدم.
به یه نفر احتیاج دارن.
اِما، قبلاً در این مورد حرف زدیم.
تو دیگه جزئی از این خانواده‌ای. لازم نیست کار کنی.
اینجا خودش به اندازه کافی کار هست. ملحفه‌ها رو نسوزون.
می‌تونم فقط روزهای مراسم برم، وقتایی که خیلی به کمک احتیاج دارن.
اگه چیزی لازم داری، من برات ردیفش می‌کنم.
نه.
اِما؟
میای یه نگاهی به چیزایی که اضافه کردم بندازی؟
اِما، حواست به نون باشه.
اومدم مادرم رو ببینم، آلیس موراز. اینجا کار می‌کنه.
موراز، تو گروه دومه. ساعت ۸ کارش تموم میشه.
اما، خیلی فوریه.
چهار ساعت دیگه برگرد.
اینجا چیکار می‌کنی؟
واسه خواهرهات اتفاقی افتاده؟
نه.
پس چی؟ سرکارگر بخاطر اینکه سراغم رو گرفتی بهم توپید.
تا حد مرگ ترسیدم.
به کمکت نیاز دارم.
بچه‌دار شدن همیشه هم آسون نیست.
نه، اون نیست.
پل باهات بد تا می‌کنه؟
یا خانواده‌ش؟
دوسش ندارم. خیلی سعی کردم، ولی نمی‌تونم.
می‌گذره.
الان باید بری خونه.
قبل از اینکه به پلیس زنگ بزنن، باهاش برو خونه.
نه، اون این کارو نمی‌کنه.
تا دیر نشده برو خونه، بهم اعتماد کن.
بمیرم برام بهتره.
دیگه هیچ‌وقت این حرفو نزن، فهمیدی؟
سلام.
این اِماست، دخترم.
سلام اِما.
اینم مارسل، نوه‌م.
خوش اومدین.
می‌خوای من بگیرمش؟
سلام کوچولو.
می‌خوای اتاق رو نشونت بدم؟
می‌ذارمت روی تخت...
خب، این بساط چیه دیگه...؟
بفرما. برو خودت رو به بخش دو معرفی کن.
ممنون.
نام خانوادگی؟ - موراز.
اسم؟ - اِما آناییس ریچل.
سن؟ - هفده.
من هر شب وقتم آزاده. می‌تونم از همین امشب شروع کنم.
اینم فیش دوره آزمایشیت،
خودت رو به سرکارگرِ بخش پنج معرفی کن. اون طرفه.
موقع فارغ‌التحصیلی کلی جایزه بردم،
ریاضیم هم خیلی خوبه.
عالیه، ولی اینجا هیچ‌کدوم از اینا به دردت نمی‌خوره.
بعدی.
برو اون طرف.
بهش بگو چیکار باید بکنه.
اینا رو این‌جوری می‌گیری.
همه باید تو یه جهت باشن.
فشار میدی پایین
و می‌کشی.
یالا، انجام بده.
یادت نره بکشی.
نباید هیچ درزی بین‌شون بمونه.
همه‌چی ردیفه؟
ممنون.
امشب می‌بینمت. - فعلاً.
خانم؟
می‌دونید، اون شال رو خودم گلدوزی کردم.
می‌تونم بازم براتون از اونا درست کنم.
خانم، اون شال رو زنِ یه کشیش با دست دوخته بود،
که فقط هر از گاهی برام میارِدشون.
می‌تونم با نصف اون قیمت برات جورشون کنم.
حتی کمتر، با یک‌سوم قیمت.
این پول خرجِ زحمتش هم در نمیاد، دوختنشون خیلی طول می‌کشه.
مطمئنم جای دیگه پیدا می‌کنی. روز خوش.
الان داری خوب کار می‌کنی. - ممنون.
خب، شنیدم حساب‌کتابت خوبه؟
به‌زودی یه جای بهتر برات پیدا می‌کنم، یه کارِ آروم‌تر.
فقط می‌خوام کمک کنم.
اونا رو که جمع کردی، برو مستراح رو بشور.
درست و حسابی هم بساب.
میام چک می‌کنم.
سلام اما. - سلام پل.
می‌تونی یه لحظه نگهش داری؟
البته.
باید برگردی.
خواهش می‌کنم.
نه، نه.
من شوهرتم. باید دنبالم بیای.
تو منو از بی‌آبرویی نجات دادی.
از ته دلم بابت این موضوع ازت ممنونم.
اما برنمی‌گردم.
پس مارسلو با خودم می‌برم.
اون پسر منه. حقمه.
نمی‌ذارم همه‌چیزمو ازم بگیری.
نمی‌تونی این کارو با من بکنی.
حتی یه لحظه‌ هم تردید نکردی، نه؟
فکر می‌کنی مردم بو نبردن؟
هیچ‌وقت نمی‌خواستم که...
پس برگرد.
ما سه تا با هم خوشبخت می‌شیم.
اگه بخوای، می‌تونی واسه کشیش کار کنی.
دوستت دارم.
تو زن منی.
دیگه نیستم.
خداحافظ، پل.
نمی‌خوام اون حرومزاده‌ت اسم منو یدک بکشه.
خودم از پسِ بزرگ کردنش برمی‌آم.
دیگه دورِ خواهرهاتو خط بکش. همه‌چی واسه تو تموم شده.
اما موراز.
من شب‌کارم. باید بیشتر از اینا باشه.
جزئیاتش تو فیش حقوقت هست.
اما؟
کولت.
اینجا چیکار می‌کنی؟ نقل‌مکان کردی به شهر؟
یه جورایی.
تو چی؟
اومدیم یه سری به بیمارستان بزنیم.
حال پدرت چطوره؟
دیگه نای حرف زدن نداره.
خیلی عوض شده.
می‌دونی که، خیلی خاطرخواهت بود.
بیشتر دلش می‌خواست تو دخترش باشی.
این حرف رو نزن.
بهت افتخار می‌کرد. شک ندارم.
درس و مشق رو می‌بوسم می‌ذارم کنار. پرستاری کار من نیست.
با یکی آشنا شدم. دارم ازدواج می‌کنم.
مبارکه.
کولت، بجنب دیگه!
باید بیای یه سری بهمون بزنی.
به زودی می‌بینمت، اما.
آره، ردیفه.
بله؟
ببخشید.
قبلاً هم اومده بودی، مگه نه؟ - آره.
قشنگه.
ممنون.
۵۰ فرانک بابتش می‌دم.
۱۰۰ تا می‌خوام، گلدوزیش خیلی وقت می‌گیره.
۶۰ تا، یه قرون هم روش نمی‌ذارم.
۷۰ تا، اگه باز هم سفارش بدی.
۶۰ تا، ولی باشه، بازم سفارش می‌دم.
اگه این‌طوریه، بیعانه می‌خوام. - نه.
حداقل سه تا برمی‌دارم.
برگرد، سه تا دیگه داری.
معلومه، با همون کیفیت.
البته.
نزدیک شش ساله که داریم آمار شهرای ویرون شده و سوخته رو لیست می‌کنیم،
تصویرای وحشتناکی از ارتش‌های سلاخی شده و کشورهای نابود شده،
مردمی که شکار شدن، آواره شدن، گشنگی کشیدن و از دم تیغ گذشتن.
نزدیک شش سال خفت و عذاب.
بزرگترین تلاش برای سلطه بر جهان داره به ته خط می‌رسه،
و از خودش میراثی جز ویرونی باقی نمی‌ذاره.
باید حواسمون باشه، شاید برای بردن جنگ نیازی به سوئیس نبود،
اما برای رسیدن به صلح، حتماً باید کمک کنه.
ما مسئولیت داریم یه اروپای آروم رو دوباره بسازیم،
که توش یه بار دیگه به شأن و منزلت زن و مرد،
ارزش و جایگاه واقعیش داده بشه.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.