دانلود شده توسط سایت بی سی موویز BCMoviez.com
- پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ژاپن -
هنر نمایش کابوکی توی قرن هفدهم و در شهر کیوتوی ژاپن متولد شد.
و بین مردم حسابی غوغا به پا کرد.
اما حکومت شوگون ترسید که این بساط باعث فساد اخلاقی بشه.
واسه همینم، ورود زن‌ها به صحنه کابوکی ممنوع شد...
تا مردهایی که بهشون می‌گفتن «اوناگاتا» نقش زن‌ها رو بازی کنن.
من اهل شوموکوام، همون محله عیاشی.
تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
اومدم دنبال یه نفر...
اون دیگه کیه؟
کسی نیست جز خودت.
اومدی سراغ من؟
آره، می‌خوام سوگلیِ قلبت باشم.
صدات درنیاد.
خانوم ماتسو!
ارباب هانجیرو رسید!
الآن می‌آم بیرون!
این هانجیرو دیگه کدوم خریه؟
جدی نمی‌شناسیش؟
اون ستاره کابوکیِ اوزاکاست!
صبر کن عزیزم!
شوهر عزیزم، ارباب هانجیرو اومده.
اسمم هانای هانجیروئه.
منم تاچیبانام.
بشین.
دمت گرم.
راحت باش.
ممنونم ازتون.
بذار یه پیک برات بریزم.
چقدر تو ناگازاکی می‌مونی؟
نمایش‌هام تا آخر ماه تموم می‌شه.
دمتون گرم که هوامو داشتین.
قابلی نداره.
اگه کسی پاپیچت شد، به آدم‌هام خبر بده.
عجب شام سال نوی باحالی!
ممنون.
این نمایش «سدِ برفیه»!
توکوجی!
خیلی خوش‌تیپ شدی!
«سدِ برفی»؛ شاهزاده‌ای که خودش رو جای یه فاحشه جا می‌زنه... تا از اون عوضی‌ای که لباس نگهبان پوشیده انتقام بگیره.
عجب استعدادی داره این گیشای ناگازاکی!
گیشا نیست، پسرم کیکوئه.
این اجرای ضعیف واقعاً مایه خجالته.
این غریبه از کجا پیداش شده؟
یهو لب اون گردنه‌ی کوهستانی ظاهر شد...
بچه کجایی؟
من اهل شوموکوام، محله‌ی خوش‌گذرونی.
اینجا چیکار داری؟
اومدم دنبال یکی بگردم دنبال یکی...
اون دیگه کیه؟
هیچ‌کس جز خودت.
اومدی سراغ من؟
آره، می‌خوام سوگلیِ قلبت باشم.
کارت حرف نداره، واقعاً بااستعدادی!
نمی‌خوای اسمت رو بهم بگی، خانمی؟
سومیزومی، اینطوری صدام می‌کنن.
گرماش واقعاً کلافه‌کننده‌ست!
با این نمایشت همه رو مبهوت کردی!
عجب نمایش‌های تموم‌نشدنی‌ای!
زمان مثل برق و باد گذشت!
ملت واسه دیدن نمایشات سر و دست می‌شکنن!
نگرانت بودم، ولی گل کاشتی!
قلبم داشت از جا کنده می‌شد.
مامان!
بجنب.
کیکو.
ارباب هانجیرو می‌خواد باهات حرف بزنه.
در مورد چی؟
فقط عجله کن.
توکوجی.
کمرت درد می‌کنه؟
دیگه به این درد عادت کردم.
فقط وقتی یه دختر بهم می‌چسبه خسته می‌شم!
با تاتسو حرف زدی؟
- قبول نمی‌کنه. - واسه چی؟
نمی‌خواد برات خالکوبی بزنه.
از خشم رئیس یا زنش می‌ترسه.
عجب ترسوییه این تاتسو!
در هر صورت، مگه معرکه نبودیم؟
من اهل شوموکو هستم، محله‌ی خوش‌گذرونی.
اینجا چیکار می‌کنی؟
اومدم یکی رو ببینم...
اون کیه؟
کسی نیست جز خودت.
عجله کنین!
از این طرف!
فرار کنیم! همین الان باید بزنیم به چاک!
غافلگیر شدیم!
توکوجی، کمک کن جلوشو بگیرم!
ارباب جوان!
بیا بیرون رئیس!
ارباب جوان!
همون‌جا نگهش دار.
عزیزم!
فرار کن!
عزیزم!
درها رو باز کنین!
ولم کن!
بذارم به حال خودم!
نه! اگه این کارو کنی کارت تمومه!
کیکو.
چشمت به من باشه.
چشم ازم برندار.
کیکو.
می‌خوای انتقام خونِ باباتو بگیری؟
نه، معلومه که نه.
بعد از مرگ تو چجوری می‌تونم زنده بمونم؟
اصلاً فکرِ انتقام هم تو سرم نیست.
پا جای پای تو می‌ذارم...
هر جا که پات برسه.
کیکو!
داری چه غلطی می‌کنی؟
کیکو!
بقیه‌ش پیش خودت بمونه.
راهِ درازی از خونه اومدی، خستگی در کن.
اونجا بهم کمک کن.
کمرتو خم کن!
ممنون که منو پذیرفتید، من تاچیبانا کیکو هستم.
این بزرگواریتون رو فراموش نمی‌کنم.
خواسته مادرت این بود که یه راهِ شرافتمندانه رو پیش بگیری.
خب، تو خودت چی می‌خوای؟
به خواسته‌ش عمل می‌کنم.
خونواده تاچیبانا اصالت دارن، مگه نه؟
آره بانو، ولی شکوهش دیگه داره به باد میره.
پس تنها شدی؟
مرضِ بمب مادرم و عمو و عمه‌م رو از پا درآورد.
مریضی بمب: سندروم تشعشعات هسته‌ای که بازمانده‌های بمباران هیروشیما و ناکازاکی بعد از انفجار بهش دچار شدن.
دیگه هیچ‌کسی رو ندارم که بهش تکیه کنم.
قراره پیش ما زندگی و تمرین کنه؟
این چیزیه که آقای هانای می‌خواد.
خیلی زود رسیدی.
حتماً گشنته.
بیا بریم ناهار بخوریم.
دنبال من بیا.
کمکم کن پسرم، کجایی؟
ما اینجاییم.
- ممنون. - خواهش می‌کنم.
عصر بخیر.
- صبحت بخیر. - صبحت بخیر.
- خوش اومدید خانم. - سلام.
- صبح بخیر. - صبحت بخیر.
وایسا، دست نزن!
ببخشید، بیا بریم.
- خانم! - روی شما حساب می‌کنیم.
یه نمایش معرکه راه می‌اندازیم.
صبحتون بخیر.
- صبحت بخیر. - سلام.
یه لحظه وایسا فرمانده.
هوای این پسره رو داشته باش.
ببخشید، پسرجون.
داری راه رو بند میاری، بکش کنار.
واقعاً می‌خوای از این یه بازیگر کابوکی بسازی؟
این توله‌ی یه خونواده یاکوزاست!
فقط ردیفش کن.
اما خیلی یهویی شد!
این یه توله سگ ولگرد نیست که بزرگش کنیم.
هنوز نقش «سومی‌زومه»ش یادمه.
- فقط یه تازه‌کاره. - ببخشید.
ممنونم که پناهم دادین.
سخت نگیر، راحت باش.
این پسر ماست، شونسوکه.
هم‌سن و سالید، با هم برید مدرسه.
نه، ممنون.
اسم هنریت می‌شه...
تویچیرو، یعنی مَردِ اولِ شرق. هانای تویچیرو!
این اسم خیلی بهش می‌آد!
اون‌وقت اسم من هانیاست، یعنی نصفِ مَرد! چرا اون باید اولی باشه؟
تو می‌شی هانجیروی سوم، این که خیلی سرتره!
اما نمی‌دونم عزیزم...
چطوری می‌تونم واسه یه نره‌غولی مثل این مادری کنم؟
فکرشم نمی‌کنم بتونه سال‌ها با ما زندگی کنه.
دیگه نمی‌تونیم پسش بفرستیم ناگازاکی.
بچه جیگرداریه.
انتقام باباتو گرفتی، مگه نه؟
سعی‌مو کردم... ولی نشد.
همین که تلاشتو کردی خودش جربزه می‌خواد.
بکش عقب.
«دو شیر»... داستانی که توش یه پدرِ سفت و سخت، عشقش رو با شوت کردنِ پسرش از بالای صخره ثابت می‌کنه.
واقعاً داری رو مخم راه می‌ری!
پاهاتو بیشتر باز کن!
مشتتو سفت کن و مچتو بپیچون رو به داخل!
بذار استخونات فرمِ درست رو حفظ کنن.
ثابت موندن سخته، مگه نه؟
بذار بدنت این استایلِ درست رو یاد بگیره.
استخونای اینجا رو تکون بده!
حالیته؟
واسه یادگیری راهِ میانبر نداریم! زود باش ادامه بده.
یه بار دیگه از اول.
آماده‌ای؟ بزن بریم!
واقعاً کفرم رو درمیاری!
صد بار باید بگم تا حالیت شه؟
مثلاً خیرِ سرت بازیگری؟
شونه‌هاتو شل کن.
جفتشون کن! دستتو بالا نگه دار!
درد داره!
همیشه انقدر سگ‌اخلاق و سخت‌گیره؟
بدتر از اینا!
با وجود دو تا معلم تو خونه، این بچه رنگِ خواب رو هم نمی‌بینه.
بچسبونشون به هم!
باریکلا.
پاهاتو باز کن!
اینجا رو هم بگرد!
بکش کنار! با این کارات اشکِ اون خالکوبی رو از خجالت درمیاری.
آخ! درد داره!
از اول.
کیکو؟
کیکو، چرا نیومدی بار؟
توی این سرما چاییدی، همین الان برو تو.
خیلی دلم برات تنگ شده بود.
ببخشید هارو، یه کم دستم بند بود.
دیدم داشتی تمرین می‌کردی.
واقعاً منو دیدی؟
آقای هانای یه استاد به تمام معناست.
وقتی به دستوراتش گوش می‌دم، بدنم کلاً عوض می‌شه.
ولی دهنِ آدم سرویس می‌شه.
با این حال عاشقشم، حتی خواب رو از چشمام گرفته.
مجبور نیستی...
که این‌طوری کشته‌مرده‌ی استادت باشی!
با این همه شور و حال ممکنه بلایی سر خودت بیاری!
بعد با هر دو تا دستت دفعش کن...
نشد، بیا یه بار دیگه بریم.
گل‌های جویبار دارن بنفش تیره می‌شن...
شونسوکه.
حرکاتش رو زیر نظر بگیر.
حاضره.
تنهایی برقص.
این جغده؟
یه جغد شاخ‌داره.
خیلی بامرامه، همیشه قدرشناسی می‌کنه.
برات موش و مار کادو میاره.
حالمو به هم نزن، اصلاً لازم ندارم!
می‌تونم چندتا برات شکار کنم.
نخندون منو.
موش یا مار؟
از جفتشون بیزارم!
کیکو چطوره؟
مثل زمینِ تشنه، هنر رو سر می‌کشه.
خلاقیتش حد و مرز نداره، آدمو به وحشت می‌اندازه.
یه روحِ رام و خالص.
اصلاً زاده شده که یه 'اوناگاتا' باشه.
وارث ما باید برای به دست آوردن جایگاهش بجنگه.
فکر می‌کنی کنار هم گذاشتنشون توی تئاتر کارِ درستیه؟
تو هم با من هم‌نظری؟
با وجودِ کیکو، پسرمون همتش رو بیشتر می‌کنه.
گاهی اوقات زیادی شُل می‌گیره و وا می‌ده...
جونی برام نمونده، می‌رم بخوابم.
روزِ سگی و سختی بود.
یه روزِ کوفتیِ دیگه تو راهه.
بجنب!
بریم سمت ایستگاه؟
آره، آقای گِن با بار و بنه منتظرمونه.
بزن بریم.
یالا، راه بیفت.
جدی جدی می‌خوای منو با خودت ببری «گیون»؟
معلومه! یه چیزایی بهت یاد می‌دم که به کارت بیاد.
دخترای گیشا واقعاً اون‌قدر خوشگلن؟
بوی عطرشون آدمو دیوونه می‌کنه.
پس می‌خوای بیای پیش بابام شاگردی کنی؟
هنوز دارم بهش فکر می‌کنم.
باعث افتخارته! نونت تو روغنه.
شاید واسه خودت آدم کله‌گنده‌ای شدی!
چرا داری درباره‌ی آینده‌ی دور حرف می‌زنی؟
همچین دور هم نیست، زود می‌رسه.
یه دور بچرخون، دو دور بچرخون، سه دور...
ولی تو بردی که!
این مال توئه.
دستت درد نکنه.
شونسوکه، یه لحظه صبر کن!
تا خرخره خوردم، مستِ مستم!
تویچیرو، اولین بارته میای خونه‌ی گیشاها؟
نه بابا، این حرفا چیه!
پس که این‌طور.
باید برم خودمو سبک کنم!
ناگازاکی از اینجا گرم‌تر نیست؟
اونورا برف می‌باره؟
...برف
اونجا خیلی کم پیش میاد برف بیاد.
تمومه، منم باهات میام.
منظورت چیه؟
زندگیم به دستای توئه، توئیچیرو.
ولی ما که خیلی وقت نیست همدیگه رو می‌شناسیم.
دیگه اونقدری وقت ندارم که سال‌هام رو هدر بدم.
جدی میگی؟
من زنی‌ام که پای حرف و قولش می‌مونه.
یه حسی بهم میگه قراره به اوج برسی و هنرمند بزرگی بشی.
اونقدرا دل‌ و جرئت ندارم که ازت خواستگاری کنم.
همین که معشوقت باشم واسم کافیه، حتی اگه نفر سوم زندگیت باشم.
مشکلی داری؟
واسه این حرفا خیلی زوده.
زود نیست، تا به خودم بیام پیر شدم.
توئیچیرو.
تو بزرگترین بازیگر تئاتر کل ژاپن میشی.
بهم قول بده.
مانجیکو، می‌تونم ببینمت؟ من هانجیروئم.
سلام جناب تانبا.
پسرم و شاگردم می‌خوان بهتون سلام بدن.
شونسوکه، واقعاً خودتی؟
خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم.
چقدر بزرگ شدی!
تازه ۱۶ سالش شده!
کیکو.
بفرمایید تو.
این کارآموز ماست، تاچیبانا کیکو.
قراره از بازیِ تو توی نمایش «دوشیزه ویستریا» کلی چیز یاد بگیرن.
باعث افتخار مونه.
ممنونم ازتون.
بزن بریم.
ما دیگه رفع زحمت می‌کنیم. - با اجازه‌تون. -
کیکو، درسته؟
یه لحظه وقت داری؟
باید بگم که...
صورت فوق‌العاده‌ای داری.
می‌فهمم آقای تانبا چی تو وجودت دیده.
ولی حواستو جمع کن.
جذابیت زیاد ممکنه جلوی صیقل خوردنِ مهارت‌هاتو بگیره.
ممکنه غره بشی به ریخت و قیافت و خودت شیفته خودت بشی.
این شبیه دنیای خیالیه.
اون یه هیولاست.
آره، ولی یه هیولای به شدت تو دل برو.
یه گنجینه ملیِ زنده.
همین‌طوری هم باید باشه.
سلام آقای گن!
نوشیدنی خنک بیار.
بفرما، خدمت شما.
چندتا پیک رفتی بالا؟
یادم نیست! تو یه بارِ عجیب‌وغریب به هوش اومدم.
حسابی گیج شده بودم.
می‌بینم که زیادی بیداری می‌کشی، وقتمون نزدیکه.
باید آماده شم، بجنبیم.
آماده‌ای؟
هنوز نه، هنوز نه.
لعنتی! با این کارت داری رو مخم راه می‌ری.
ممنون که دوباره اومدین.
چطوری، رئیس اومیکی؟
بذار کفشاتو بگیرم.
خیلی خوش اومدین.
واسه یه مأموریت کاری اومدم.
درسته، طبقه بالا براتون جا رزرو کردیم.
بعداً با هم گپ می‌زنیم.
یه خورده ناخوشم.
بالاخره رسیدن!
عجب کیمونوی محشری!
«دوشیزه ویستریا»؛ دوتا روح از گل‌های ویستریا از توی تابلو میان بیرون و برای عشقِ ناکام، غم و ناامیدی‌شون می‌رقصن.
واقعاً بی‌نقصه!
وقتی چشم تو چشم شدیم، ریتم از دستم در رفت.
همون موقع که ماسک‌هامونو برداشتیم و انداختیم کنار؟
آره، بیا یه بار دیگه صحنه رو مرور کنیم.
خیله‌خب.
خوب به نظر می‌رسه.
دوباره بگو.
اگه می‌دونستم قراره یهویی بیای...
این‌قدر مایه نذار!
شونسوکه، کیکو! یکی اینجاست که می‌خواد ببینتتون.
نمایش «دوشیزه ویستریا» رو دیدم، بازیتون معرکه بود!
شانس آوردم که تونستم ببینمش.
اون دیگه کیه؟
رئیس کمپانی میتسوتومو.
ممنون از لطفتون، قربان.
خوش اومدین!
هانیا و تویی‌چیرو!
تاکینو، واقعاً عالی نیستن؟
زیاد مطمئن نیستم.
تو هیچی از هنر کابوکی سرت نمی‌شه.
اونا باید توی تئاتر میاکوزا بازی کنن.
این از بزرگواری شماست، اما برای اون سطح هنوز خیلی خام‌ان.
خوب می‌دونم که این یه ریسک پرخطره.
یا می‌رن اون بالا بالاها، یا با مغز می‌خورن زمین.
این گروه شور و حال ستاره‌های جوون رو تو وجودش داره.
هنوز براشون خیلی زوده...
شک نکن که می‌درخشن.
اولین حضور ستاره‌ها توی فستیوال میاکوزا!
تند نرو...
میاکوزا! شنیدی چی گفت جناب گن؟
با همین دو تا گوشم شنیدم.
مبارکتون باشه!
چته تو؟
داری بهم پوزخند می‌زنی؟
کابوکی یه ارث و میراث خانوادگیه.
اما تو فقط یه غریبه‌یِ مزاحمی.
شاید فعلاً روزگار به روت بخنده، اما به زودی بدجوری ورق برمی‌گرده.
هوی تو!
یه بار دیگه اون حرفی که زدی رو تکرار کن!
ممکنه رابطه‌تون الان بی‌نقص به نظر بیاد، ولی یه روزی گندش درمیاد...
عجب حرومزاده‌یِ از خودراضی‌ای هستی!
مرتیکه‌یِ وقیح!
«تئاتر میاکوزا»
«نمایش دوشیزه‌ی معبد»
تکه تکه‌ات می‌کنم!
ببخشید.
یه دسته‌گلِ دیگه هم هدیه آوردن.
من تحویلش می‌گیرم.
چت شده؟
تمامِ بدنم داره می‌لرزه...
خودتونو جمع و جور کنید.
- شونسوکه. - بله.
اینکه از نسلِ بازیگرایی واسه خودش ابهتی داره.
خونی که تو رگات جریان داره همیشه پشت و پناهته.
کیکو.
تو این هفت سالِ لعنتی حتی یه روزم تمرین رو ول کردی؟
نه، نکردی.
اگه ذهن یه حرکتی رو فراموش کنه، بدن به حافظه‌ش خیانت نمی‌کنه.
بزن بریم.
عجب تیپی...
واقعاً محشره...
بعداً می‌بینمت.
شونسوکه.
بیا اینجا.
چی؟
آخ! درد داره! داری چیکار می‌کنی؟
بدو، حالا نوبت منه.
انجامش بده.
آماده‌ای؟
آخ! درد داشت!
بیا با هم بریم کیکو.
تو راهرو می‌بینمت.
- بلندش می‌کنم. - باشه.
«باکره معبد» این رقص حس‌وحال دوتا دختر عاشق رو نشون می‌ده که آخرش از شدت حسادت تبدیل به مار می‌شن.
اجرام چطور بود؟
بد نبود.
اجرات رو زیر نظر دارم.
آماده‌اید؟
ایول!
تویچیرو و هانیا دارن حسابی غوغا می‌کنن.
دخترا واسه گرفتن بلیط تو صف‌های طولانی دارن سر و دست می‌شکنن.
آره، ممنونم.
شما همون زوج «تو-هان» هستید! توی تلویزیون دیدمتون!
ممنون، ماه دیگه توی سالن تئاتر «نانیوازا» منتظرتونیم.
بعد از اینکه پرده‌ی اولین نمایش افتاد، چه حسی داشتی؟
من از همون بچگی روی صحنه‌ی تئاتر بزرگ شدم.
نه چیز جدیدی بود و نه ترسناک.
تو چی، توئیچیرو؟
صحنه‌ای بود که تا حالا ندیده بودم.
زوج «تو-هان»؟ چرا اسم تو قبل از اسم منه؟
ـ لابد چون این‌طوری خوش‌آهنگ‌تره. ـ برعکس، خیلی هم ضایع‌ست.
باید اسممون «هان-تو» باشه!
ولی «تو-هان» خیلی بهتر توی دهن می‌چرخه.
نه! اسم من باید اول بیاد.
حالا مگه کی به ترتیب اهمیت می‌ده؟
من خیلی هم برام مهمه!
سلام کیکو.
هارو! هارو!
اینو گوش کن.
این پسره توی مصاحبه‌ها یه کلمه هم حرف نمی‌زنه.
فقط می‌گه: «بله، ممنونم، لطف دارید.»
چون تو اصلاً اجازه نمی‌دی من حرف بزنم!
کیکو فقط و فقط به خودِ اجرا اهمیت می‌ده.
یه بازیگر باید هم روی صحنه و هم بیرونش مردم رو سرگرم کنه!
باید پول قرض کنیم و سور و سات راه بندازیم!
خوش‌برخورد باش، ما به اسپانسر نیاز داریم.
مگه الان خیلی خوش‌اخلاقی؟
نه بابا، من خیلی از اون باحال‌تر و خوش‌برخوردترم.
مگه غیر از اینه؟
به نظر من که آدمِ راه بیاییه.
وارثِ برحق منم!
بیا زنم شو.
می‌خوای دست رد به سینه‌م بزنی؟
امروز مسیرِ زندگی‌ت به یه دوراهیِ سگی رسیده.
حالیت هست؟
هر چی تو چنته دارم می‌ذارم وسط تا اولین کسی باشم که هواتو داره.
یه فرشِ ایرانیِ اعلا برات ردیف می‌کنم.
کمر همت می‌بندم تا برات یه سالنِ نمایشِ خفن بسازم.
اون‌وقت تو می‌شی سلطانِ اون صحنه.
ببخشید.
آقای گین!
بابام چیزیش شده؟
نمی‌دونم، یعنی حالش خوبه، اما...
داشت می‌رفت سمتِ خونه...
یه تصادفِ لعنتی شد! داشتم از ترس زهره‌ترک می‌شدم.
ماشین یهو منحرف شد و یه کامیون کوبید بهش.
شانس آوردیم، تا یه ماه دیگه سرِ پا می‌شه.
فهمیدم.
تکلیفِ نمایشش چی می‌شه؟
پنج روزِ دیگه شروع می‌شه.
هیچ‌کس نمی‌تونه جاشو بگیره.
شونسوکه، گوش کن چی می‌گم.
خودت رو واسه اتفاقای غیرمنتظره آماده کن.
فقط وارثه که صلاحیتش رو داره.
خب، آره..
دیگه تمومه.
سلام، خیلی خوش اومدی.
دیالوگا و حرکاتش رو کامل یاد گرفتی؟
آره، هر روز تمرین کردنِ پدرم رو زیر نظر داشتم.
این فرصت طلاییته! می‌ری تو تیترِ خبرا.
هنوز تصمیم قطعی گرفته نشده.
اما..
کی این تصمیم رو گرفته؟
شنیدم چی گفتی.
مسخره‌بازی درنیار، الان وقتش نیست.
نذار حرفم رو تکرار کنم؛ کیکو جای منو می‌گیره.
ولی اون فقط یه شاگرده!
- شونسوکه پسرته! - حرف همینه که گفتم، تمام.
اما عزیزم، این کار درست نیست.
اینا همه‌ش اراجیفه!
می‌خواد جای هانای هانجیروی دوم رو بگیره؟
و نقش اول «خودکشی عاشقان» رو بازی کنه؟
اینو چطوری واسه تماشاچیا توجیه کنم؟
هر چی دلت می‌خواد بهشون بگو.
شونسوکه!
مثل دزدا خزیدی تو..
پریدی توی زندگیم و چیزی که مال من بود رو بالا کشیدی.
آهای دزد پست‌فطرت.
گیرت می‌اندازم.
شوخی ندارم!
می‌خواستم قضیه رو جذاب‌تر کنم، ولی...
اینکه «هانجیروی دوم» شاگردش رو به پسر خودش ترجیح میده...
حرف زدن این حقیقت تلخ رو عوض نمی‌کنه.
واقعاً فکر می‌کنی من جربزه‌ی جانشینیِ پدرت رو دارم؟
فکر نمی‌کنم کسی بتونه رو دست پدرم بلند شه.
شونسوکه!
کجا داری می‌ری؟
برم یکم قدم بزنم.
بدون مدرک، توکوبی نمی‌تونه از شرفش دفاع کنه.
تنها راهی که واسه پاک شدنش مونده، فنا کردنِ جسمشه.
اصلاً جربزه‌ی مردن رو داره؟
غلطه! غلط!
اجرات افتضاحه.
جربزه‌ی مردن رو داره؟ - دوباره برو.
اصلاً جربزه‌ی مردن رو داره؟
عجب احمقِ بی‌شعوری هستی!
توی وجودت عزمِ کسی که بخواد با معشوقه‌ش بمیره رو نمی‌بینم!
یه بار دیگه!
اصلاً جربزه‌ی مردن رو داره؟
بدون مدرک، توکوبی نمی‌تونه شرفش رو حفظ کنه.
تنها راهی که واسه پاک شدنش داره، فنا کردنِ جسمشه.
..صدای زنگ بعدی
.آخرین چیزیه که تو این دنیا شنیده می‌شه
.اجرات واقعاً افتضاحه
.با زنگ بعدی، غزلِ خداحافظی رو می‌خونی
.از مرگ می‌ترسی، ولی کنار معشوقت برات شیرین می‌شه
!اصلاً حس نمی‌کنم نقشِت واقعی باشه
..مثل «اوهاتسو» زندگی کن تا بفهمی
!چطوری باید مثل اون نفست بند بیاد
..صدای زنگ بعدی
..آخرین صدایی که
.تو این دنیا شنیده می‌شه
.فوق‌العاده‌ست! محاله تا حالا این نقش رو بازی نکرده باشه
.شاید میراث «تانبا» به یه شاگرد برسه
شونسوکه؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
.از بارون پناه آوردم اینجا
.بیا تو
.نه، دیگه دارم می‌رم
.بعداً می‌بینمت
.کیکو، منم
چته؟
.وقتش داره نزدیک می‌شه و بدنم یه ریز داره می‌لرزه
.بهم نگاه کن
.بهم قول بده که از کوره در نری
.چیزی که الان تشنه‌شم، خونِ توئه شونسوکه
هیچ پناهی ندارم که پشتم بهش گرم باشه.
کاش می‌تونستم یه قطره از خونت رو بمکم.
بیا، تو جربزه‌اش رو داری.
حالت خوب می‌شه.
خوب می‌شی.
- حالم خوب می‌شه. - آره.
همه‌اش زیر سر اون مرتیکه هفت‌خطه.
«خودکشیِ عاشق‌ها» دو دلداده که بهشون نارو زدن و نذاشتن به هم برسن، تصمیم می‌گیرن با هم خودکشی کنن تا اون دنیا به هم بپیوندن.
«توکوبی» رو طوری تو تله انداخت که دیگه راه فراری براش نمونده.
بدون مدرک، توکوبی نمی‌تونه شرفش رو حفظ کنه.
تنها راهی که می‌تونه پاکیش رو برگردونه، مرگشه.
اما آیا جربزه مردن رو داره؟
این همون حرف آخریه که ازش انتظار دارم.
مطمئنم...
که جربزه‌اش رو داره.
این زندگی اصلاً به چه دردی می‌خوره؟
فقط مرگ می‌تونه این ننگ رو پاک کنه.
داری چی می‌گی «اوهاتسو»؟
توکوبی عمراً دست به خودکشی نمی‌زنه.
اگه واقعاً این کار رو بکنه...
اون‌وقت من، «کوهیجی»، می‌شم خاطرخواهت.
همیشه می‌دونستم که دوستم داری.
واقعاً می‌خوای خاطرخواهم بشی کوهیجی؟
خیلی بهم لطف داری.
اگه همونی بشم که تو می‌خوای...
نمی‌فهمی که مجبور می‌شم تو رو هم بکشم؟
چطور می‌تونم حتی یه لحظه رو بدون «توکوبی» سر کنم؟
اون تصمیمش رو واسه رفتن گرفته.
منم عزمم رو جزم کردم که باهاش نابود بشم!
شونسوکه...
شونسوکه؟
نامزدی رو قبول نمی‌کنم...
فرار نمی‌کنم.
می‌دونم.
می‌فهمم.
من...
می‌خوام یه بازیگر واقعی بشم.
نه اینکه فقط یه سایه‌ی توخالی باشم.
- ۸ سال بعد -
بیا!
تموم شد!
واقعاً کارت حرف نداشت!
یه آدم فضایی پیدا کردم.
حالت خوب بود؟
مادرت داره خیلی سختی می‌کشه.
بابا، خیلی کم به ما سر می‌زنی.
واقعاً؟ - آره! دیگه دارم چهره‌ت رو از یاد می‌برم. -
کی دوباره می‌آی پیشمون؟
نمی‌دونم...
آیانو.
بیا یه چیزی بزنیم به بدن.
نظرت چیه؟
داری از خدا زیادی می‌خوای.
داشتم از شیطون می‌خواستم، نه از خدا.
مگه شیطون هم اینجاست؟
شک نکن.
ازش چی خواستی؟
اینکه منو ارباب تئاتر کابوکی کنه.
اینکه تو کل ژاپن تک باشم.
واسه رسیدن بهش، هر چی دارم و ندارم رو بهش می‌دم.
شیطون بهت چی جواب داد؟
گفت: «باشه، خواسته‌ت ردیفه.»
بیا بریم آیانو.
بپا، اینجا پله‌ست.
کیکو، خوب به حرفم گوش کن.
قشنگ فکرامو کردم.
چشمام داره سووش رو از دست می‌ده، ولی بصیرتم هنوز زنده‌ست.
می‌خوام دوباره شکوفا بشم.
واسه همین اسم «هانای بیاکو» به من می‌رسه و تو...
اسم منو می‌گیری: هانای هانجیروی سوم.
اونوقت تکلیف شونسوکه چی می‌شه؟
هشت ساله که غیبش زده.
اگه می‌خواست برگرده، تا حالا صد بار برگشته بود.
قبولش نکن کیکو.
اسم «هانجیرو» تنها چیزیه که باعث می‌شه شینسوکه برگرده.
این اسم اونقدر قدرت داره که بتونه سرنوشتش رو عوض کنه.
یعنی اینقدر برات بی‌ارزشه که می‌خوای قیدشو بزنی؟
گذاشت رفت، چون دیگه کارد به استخونش رسیده بود.
یادتون رفته واسه چی گذاشت رفت؟
شما بازیگرا...
عجب موجودات طماع و حریصی هستین!
چشات داره به‌خاطر مریضی کور می‌شه...
اما باز دست‌بردار نیستی و می‌خوای گند بزنی به زندگی پسرت...
اونم فقط واسه اسم و رسمِ «بیاکو».
خانم.
و تو!
مرتیکه‌ی دزدِ پست‌فطرت، هر چی شونسوکه داشت رو ازش قاپیدی.
اما شونسوکه...
نتونست تلخیِ شکست رو هضم کنه.
فقط دُمِش رو گذاشت روی کولش و فرار کرد.
واقعاً که عجب آدم بی‌چشم‌وروئیه.
مراسم جانشینی «هانای بیاکوی چهارم» «هانای هانجیروی سوم»
آیانو!
بابا!
بابا؟
بابا!
- بابا! - آیانو.
مواظب باش!
بابا!
بزن بریم.
کیکو.
بیا قبل اینکه مسئولیت خاندان تانبا رو بسپرم بهت، با هم گپ بزنیم.
چی شده قربان؟
تو دنیای کابوکی...
اگه بابات تو این کاره نباشه، هیچ پخی نیستی.
و تنها سلاحت برای خفه کردنِ دهن منتقدا...
خودِ هنرِ کابوکیه.
ذاتاً از شمشیر و گلوله هم قوی‌تره.
توی این هنر استاد شو...
تا بشه یه انتقامِ شیرین.
شیرفهم شد؟
بله.
بهم قول بده.
مراسم اهدای لقب «هانای بیاکوی چهارم» «هانای هانجیروی سوم»
ممنون که زحمت کشیدین و تشریف آوردین.
ممنون که اومدین.
رسیدیم.
جلوی پاتون پله‌ست.
ورودی.
ممنون که منتظر موندین.
خوش اومدین.
بابت تأخیر معذرت می‌خوام.
ممنون.
همین‌جا.
از این سرِ دنیا تا اون سرِ دنیا!
آهای مردم، از مشرق تا مغرب!
ببخشید که این‌طوری باهاتون حرف می‌زنیم...
از جایی که بالاتر از شأنِ شماست.
با حمایت کمپانی «میتسوتومو»...
و با اجازه‌ی همه‌ی بزرگترها و صاحب‌منصب‌ها؛
«هانجیرو» می‌شه چهارمین «بیاکو هانای».
و «تویچیرو» هم جانشینش می‌شه و لقب «هانجیروی سوم» رو می‌گیره.
تا میراثِ اسم‌هایی که بهشون اعتبار داده رو زنده نگه دارن.
همون‌طور که جناب «ایزومی» همین الان اعلام کردن...
باعث افتخارمه که اسمِ سرورم، «هانجیروی» بزرگ رو به دوش بکشم.
تا بشم سومین «هانای هانجیرو».
هانجیروی سوم!
وقتی پونزده سالم بود...
یتیم بودم که سرورم منو زیر سایه‌ی خودش پناه داد.
از اون زمان به بعد، سخت‌ترین تمرین‌ها رو از سر گذروندم.
اما ذره‌ذره‌ی این کار، چشم و گوشم رو مجذوب خودش می‌کرد.
سال‌ها مثل یه خوابِ گذرا گذشتن.
برای ادای دِین و سربلندیِ خاندانِ تانبا...
عمرم رو پایِ این صحنه می‌ذارم تا یه بازیگرِ سرشناس و نامی بشم.
برای رسیدن به این هدف، روی حمایت و باورتون حساب می‌کنم.
ارباب؟
سرورم!
قربان!
پرده!
همین الان پرده رو بکشید!
زود ببندیدش!
پرده رو نکشید! این تئاتر منه!
قربان! - بازش کن -
پرده رو باز کن!
پرده رو باز کنید!
زنگ بزنیم به آمبولانس!
یه نفر سریع زنگ بزنه اورژانس!
قربان.
شونسوکه...
شونوسکه...
شونسوکه.
شونسوکه...
قربان!
زود باشین بلندش کنیم!
یالا، راه بیفتین.
مواظب باشین، آروم بلندش کنید.
طاقت بیار، خواهش می‌کنم.
عزیزم!
شونسوکه...
نه! نرو عزیزم، تنهام نذار!
ببخشید.
معذرت می‌خوام.
شرمنده‌ام.
کینه من از تو... یه عهد ابدیه.
هانجیروی سوم.
شونسوکه کجاست؟
- دو سال بعد -
کیکو...
ممنون بابت هر کاری که برام کردی.
واقعاً من...
مدیونتم.
این چه بازیگریه که این‌قدر طولانی غیبش زده؟
خوشحالم که هنوز نفس می‌کشی.
گوش کن.
می‌خوام هارو رو ببینی.
ما حالا یه بچه داریم.
به عنوان زنش، روزگار بهت سخت گرفت؟
به لطفِ معرفتِ مردم، این ده سالِ کوفتی رو با همه سختیاش رد کردیم.
تو آشپزخونه‌ها کارگری می‌کردیم تا یه لقمه نون دربیاریم.
شب‌ها هم شونسوکه اجرا می‌کرد.
تو تئاترها یا با گروه‌های دوره‌گرد.
خیلی سگ‌دو زدم تا یه برقی تو چشمای تماشاچی‌ها بندازم.
قشنگ تو چشماشون می‌خوندمش.
نمی‌خواستی برگردی به تئاترِ کابوکی؟
من فقط یه بازنده مفلوکم که از سرنوشتش فرار کرده.
قدیما تا گریه می‌کردم همه می‌دویدن سمتم که یه جوری کمکم کنن.
حتی تو مراسم انتصاب بابام هم شرکت نکردم.
واقعاً لقب «بدترین پسر دنیا» برازنده‌مه.
چرا آخه من باید وارث خاندان «تانبا» به دنیا می‌اومدم؟
چرا باید پسر یه بازیگر کابوکی می‌بودم؟
دنبال یه جواب می‌گشتم...
عجب اجرای فاجعه‌باری بود!
خیلی داغونه.
هیچ امیدی بهش نیست.
هانجیروی سوم.
این همه شلوغی واسه چیه؟
یه مهمونِ خاص و کمیاب.
«شونوسوکه» رو انتخاب کردن که بره روی صحنه.
ده ساله داره بازی می‌کنه، ولی اولین باریه که توی یه همچین صحنه‌ی معتبری میاد.
اگه جناب مانجیکو انتخابش کرده، پس حتماً لایقش بوده.
خاندان تانبا عجب آدم‌های سنگ‌دلی هستن.
تو بازپرداخت بدهی‌های اربابت رو گردن گرفتی.
بسپارش به شونوسوکه.
اگه بدهی‌هاش رو مثل بدهی‌های خودم گردن بگیرم، آدم بزرگواری به نظر میام.
ولی تو پرداخت‌هات عقب افتادی و اونا هم فقط نقش‌های پرت و فرعی بهت می‌دن.
سال‌هاست که توی یه کارِ درست و حسابی بازی نکردی.
واقعاً وضعم رقت‌انگیزه.
تا اربابت رفت، اونا هم دورت انداختن.
از نظر اونا، تو اسم «هانجیرو» رو از خانواده دزدیدی.
می‌ترسم دیگه برای پس گرفتنش خیلی دیر شده باشه.
من دیگه دارم میرم.
با هنرمندی «اونوگاوا مانجیکو» با همکاری «هانای هانیا»
آرنجت!
تو...
طرز فکرت غلطه، واسه همینه که بازیت چنگی به دل نمی‌زنه.
باید روح جوونی رو تو کالبدت زنده کنی.
یه دختر جوون هیچ‌وقت جرئت نمی‌کنه این‌قدر زمخت و نپخته حرکت کنه.
بله.
بفرمایید.
تو.
تئاتر کابوکی شده دشمن خونی‌ت؟
البته، اگه ازش متنفر باشی هم ایرادی نداره.
ولی با این حال هنوزم میری روی صحنه.
چرا؟
چون ذات و خون ما بازیگرا با همین عجین شده.
یه بار دیگه.
چرا...؟
چرا؟
«یه توله سگِ حرومزاده‌ی ۷ ساله!»
آقای فوجیمی.
چیه؟
قراره توی نمایش «۴۷ رونین» ماه اکتبر بازی کنی؟
درسته.
نقش اول زنِ نمایش معلوم شده؟
چیه؟ می‌خوای تو بازی کنی؟
یه قهرمان زن با خالکوبی یاکوزا... جالبه!
گوش کن.
بهترین راه برای خوابوندن گندکاری‌ها اینه که تکون نخوری و صدات درنیاد.
همه به‌زودی یادشون می‌ره.
یه بازیگر نباید مثل قدیس‌ها جانماز آب بکشه.
مگه غیر از اینه؟
اون کلاه‌گیس رو بده من.
داداش کیکو!
این‌قدر دنبالت گشتم که فکر کردم گذاشتی رفتی.
- اومدی بابامو ببینی؟ - نه.
می‌خوای بیای جشن تولد مامانم؟
آره.
جدی؟ واقعاً منتظرشم.
بهم قول بده.
بعداً باهات حرف می‌زنم.
می‌بینمت!
بابا!
سلام آکیکو!
عالیجناب!
نابودیه خاندان «هیکه» دیگه نزدیکه.
من می‌میرم و منتظرت می‌مونم تا تو هم بهم ملحق بشی.
تا راهنمای تو باشم به بهشت برین.
حالا!
وقت خداحافظیه!
بابا، تو رو خدا این کارو نکن!
جلوى منو نگیر!
تو...
با دخترم چیکار کردی؟
بابا، نکن!
برو کنار آکیکو!
فکر کردی نمی‌فهمم؟
تو یه تیکه آشغالی! از برقی که تو چشماته معلومه.
داداش کیکو...
من برادرت نیستم.
خودت می‌دونی اون فقط دنبال حمایت منه.
اصلاً تو برات مهم نیستی.
داری اشتباه می‌کنی!
چرا ذاتشو نمی‌بینی؟
خواهش می‌کنم آروم باش!
من می‌شم...
زنِ تو می‌شم، کیکو.
اگه می‌خوای پیشش بمونی، از خونه من برو بیرون.
منم سر حرفم هستم.
می‌رم!
می‌تونی بلند شی؟
درباره کیکو...
فکر می‌کنی برگرده به تئاتر کابوکی؟
خاندان تانبا رو بی‌آبرو کردم.
شونسوکه.
آره.
کازوتویو! خوشمزه‌ست؟
خوب بخور! تو وارث خاندان تانبایی.
چطوره یه کم تمرین کنیم کازوتویو؟
کیکو!
کیکو، وایسا!
شرمنده.
همه‌ی اینا به صلاح کازوتویوئه.
دنیایی که با شجره‌نامه می‌چرخه، مگه نه؟
فقط یه ارث و میراث فامیلیه، جای هنر نیست.
می‌خواستم یه کم ماجرا رو هیجان‌انگیزتر کنم.
حتماً دوباره برت می‌گردونم روی صحنه.
می‌شیم زوجِ «هان-هان».
اراجیف نگو! کی از یه فراریِ بی‌عرضه‌ای مثل تو کمک می‌خواد؟
دست از این افاده‌های بچه‌ننه بردار!
دست تو هم توی این کلک‌های کثیف روئه.
چی؟
آکیکو رو خر کردی تا توی تئاتر نقش بگیری!
واقعاً همچین غلطی کردی؟
به تو چه مربوطه آخه مرتیکه‌ی عوضی؟
تمومش کن!
ببخشید.
ببخشید کیکو.
شرمنده... خوبی؟
ازم فاصله بگیر - معذرت می‌خوام -
لعنت بهش.
- بعد از ۴ سال -
خوبه.
بزن بریم.
سازمان امور فرهنگی داره به تازه‌واردا جایزه میده.
«هانای هانیا»، بازیگر کابوکی، به نمایندگی از برنده‌ها سخنرانی کرد.
این افتخار رو مدیون پدرم، «هانای بیاکو» هستم.
و همین‌طور مدیون حامیان خاندان «تانبا».
حس می‌کنم هنوز اول راهم.
تا بتونم به استادیِ پدرم برسم...
هنوز زیر دست استاد «مانجیکو» دارم درس پس می‌دم.
با اینکه هنوز گرد پای استعداد پدرم هم نمی‌شم...
اما تا ابد شاگردی می‌مونم که قلب و روحش رو وقف کرده...
تا در خدمت هنر اصیل کابوکی باشه.
این جایزه فقط خوشحالم نمی‌کنه، بلکه بهم انگیزه می‌ده.
می‌رم سیگار بخرم.
قربان!
لطفاً برگردید سر جاتون.
این احمق داره چه غلطی می‌کنه؟
بابت این اتفاق معذرت می‌خوایم.
آب بخور.
نگاه کن، خودشه.
نمی‌خوایش؟
برو مخشو بزن.
چتونه؟
اینکه مَرده.
چرا که نه؟ زنِ خوشگلیه.
چته مرتیکه‌ی عوضی؟
به اون دست نزن!
چطوری این کارو می‌کنی؟
اینطوری انجامش میدی؟
اینجوری می‌کنی؟
- یادم بده چطوری انجامش میدی. - تمومش کن.
نشونم بده.
بهت گفتم بس کن!
داری چه غلطی می‌کنی؟
آشغالِ کثافت!
حالمو به هم می‌زنی!
مگه زنی؟
این چیه؟
متقلبِ عوضی!
بسه دیگه.
به چی زل زدی؟
آره، خب که چی؟
داشتم به چی نگاه می‌کردم؟
هانجیروی سوم.
هانجیروی سوم!
روبه‌راه به نظر میای.
نمی‌خوای برگردی به آغوش کابوکی؟
ارباب مانجیکو می‌خواد ببینتت.
اون پیرزنه... یعنی منظورم اون پیرمرد بود.
بالای نود سالشه.
سه سالی می‌شه که بازنشسته شده.
چرا حالا؟
فکر کنم بالاخره آدم حسابت کرد.
چه غم‌انگیز.
اون یه گنجینه ملی زنده‌ست.
وقتی غزل خداحافظی رو بخونه، چیزی جز هنرش ازش باقی نمی‌مونه.
من کیکوام.
دارم میام تو.
یه نگاه به اطرافت بنداز.
اینجا هیچ اثری از زیبایی نمی‌بینی.
یه جورایی...
احساس آرامش می‌کنم.
انگار یه صدایی تو گوشم پچ‌پچ می‌کنه...
که دیگه سگ‌دو زدن تموم شده.
تو...
کجا بودی؟
برام برقص.
می‌دونم که کاملاً آماده‌ای.
- ۳ سال بعد -
«زوج "هان-هان" بعد از ۱۷ سال دوری، دوباره به صحنه برمی‌گردن»
«دوشیزه معبد» «عمارت بزرگ»
داری نفس‌نفس می‌زنی کیکو.
خفه‌شو، خودتم همین‌طوری.
چته شونسوکه؟
پرده‌ها رو بکشید!
می‌تونی بلند شی؟
سلام کیکو!
اومدی؟
پات چطوره؟
اینجاست.
قانقاریا گرفته.
بخاطر دیابته.
باید از زیر زانو قطع بشه.
فکر کردم فقط یه پیچ‌خوردگی ساده‌ست.
آره، واسه همین هیچ کاری واسش نکردم.
باید بریم یه بیمارستان دیگه؟
شاید تو آمریکا درمان‌های پیشرفته‌تری داشته باشن.
دکتر همینو گفت.
گفت هیچ چاره‌ای جز قطع کردنش نیست.
می‌فهمی قطع شدن پا یعنی چی؟
معلومه که می‌فهمم!
آخه چه نقشی به یه بازیگر یه‌پایی می‌خوره؟
نه.
نمی‌تونی قطعش کنی.
دیر یا زود باید این کارو بکنم.
وگرنه بیشتر از نصف پامو از دست می‌دم.
شونسوکه...
ـ ۶ سال بعد ـ
وایسا.
با تمرکز بیشتری انجامش بده.
چرخشت رو بهم نشون بده.
وایستا!
مراقب سرت باش، بالا رو نگاه کن.
از اینجا بیا پایین.
خوبه، تکرارش کن.
ـ خوبه. ـ سلام.
کازوتویو، می‌تونم با کیکو حرف بزنم؟
البته.
یه لحظه صبر کن.
خیلی ممنون.
کارت عالی بود.
بشین اینجا.
پای مصنوعیت چطوره؟
خودت که می‌بینی.
هیچ‌چی جای پای واقعی رو نمی‌گیره.
کازوتویو چطوره؟
همون‌طور که دیدی.
یعنی صلاحیت بازی تو نقش «اُناگاتا» رو نداره؟
نمی‌دونم چی به وجدش میاره.
بسکتبال.
ممکنه مصدوم بشه ولی بیخیال نمی‌شه.
بعد مدرسه تا خونه می‌دویدیم.
اگه دیر می‌کردیم، بابامون ما رو می‌زد.
با تَرکه.
دیوونگی محض بود.
گوش کن.
می‌خوام واسه آخرین بار روی اون صحنه برم.
به خودت فشار نیار... عجله فقط پشیمونی به بار میاره.
این‌طور فکر می‌کنی؟
این قانقاریای توی پات... یعنی یا باید قطعش کنی یا بمیری.
بدجوری دلم می‌خواد...
که نقش اولِ «خودکشیِ عشاق» رو بازی کنم.
دنبال رقابت با کسی نیستم.
این نمایش بود که وجودِ منو شکل داد.
پس نقش «توکوبی» رو بازی می‌کنم.
جدی؟
باهات شوخی ندارم.
دمت گرم.
تنها راهی که دوباره پاک بشه، نابود شدنِ جسمشه.
خایه‌شو داره که با مرگ روبرو بشه؟
این زندگیِ کوفتی دیگه به چه دردی می‌خوره؟
فقط مرگ می‌تونه این ننگ رو بشوره ببره.
چطوری می‌تونم حتی یه لحظه بدون «توکوبی» دووم بیارم؟
اون دیگه عزمش رو جزم کرده که بره...
منم می‌خوام با اون نیست و نابود بشم!
اما نمی‌خوام از ناتوانیم واسه جذبِ بقیه استفاده کنم.
می‌خوام با تمامِ وجودم، همین‌جوری که هستم، اجرا کنم.
جوری نقش «اوهاتسو» رو ایفا می‌کنم که هیچ‌کسِ دیگه نتونه.
همیشه یه جفت چشم از اون بالا داره می‌پادِمون.
این همه‌اش حرف مفت و بیهوده‌ست.
خواهش می‌کنم! همین الان خلاصم کنید!
دقیقاً همینه که می‌خوام ببینم نظرش دربارش چیه.
مطمئنم...
که جربزه‌اش رو داره.
بدون شک...
اون جربزه‌اش رو داره.
می‌دونی؟
فقط یه دونه پا برام مونده.
مردم حتماً واسه تماشا میان.
این دیگه چیه؟
حالت خوبه؟
قربان.
باید همین‌جا متوقف بشیم.
نمایش رو تموم می‌کنیم.
مگه نه؟
شک نکن.
منو چی فرض کردی؟
همین الان منو بکش!
همین الان!
آره، همین الان انجامش می‌دم!
انقدرها هم جربزه نداشت.
به آمبولانس زنگ بزن.
بزن بریم.
پاشو شونسوکه.
باید این کارو بکنی...
وگرنه جایگزینت می‌کنن.
۱۶ سال از رفتنِ «هانای هانیا» می‌گذره.
- توکیو، ۲۰۱۴ -
اون بعد از مرگش اسم «بیاکو» رو به ارث گذاشت...
امروز این نمایشگاه برای بزرگداشتش افتتاح می‌شه.
این ۱۶ـمین سالیه که رفیقِ راهت رو از دست دادی.
حالا دیگه تبدیل به یه گنجینه ملیِ زنده شدی.
و اولین اجرای تو بعد از این افتخار بزرگ، نمایش «دوشیزه ماهی‌خوار»ـه.
همون نقشی که «هانای هانجیروی سوم» باهاش شناخته می‌شد.
تو یکی از جوون‌ترین کسایی هستی که این عنوان رو گرفته.
آدم دیگه مگه چی از این بیشتر می‌خواد؟
تو تمام طولِ مسیر هنریت، همیشه تو چشم بودی.
می‌شه بگی الان تو فکرت چی می‌گذره؟
اگه حمایت بقیه نبود، من هیچ‌وقت اینجا نبودم...
فقط می‌تونم بگم ممنونم.
تو هنرِ «اوناگاتا» رو به حد کمال رسوندی.
حالا دیگه تهِ بلندپروازیت کجاست؟
یه چیزی هست که تمام این سال‌ها دنبالش بودم...
یه صحنه... این همون چیزیه که دنبالشم.
صحنه؟
مثلاً چی؟
نمی‌تونم با کلمات توصیفش کنم.
میتونم چندتا عکس بگیرم؟
لطفاً.
میشه این‌طرف رو نگاه کنی؟
بذار لباست رو مرتب کنم.
زنی به اسم «فوجیکوما» رو یادت هست؟
یه گیشا از محله «گیون».
البته، یادمه.
آیانو...
من هیچ‌وقت به چشم پدرم بهت نگاه نکردم.
واسه اینکه زیر نور صحنه بمونی،
خیلیا رو اذیت کردی و خون به دلشون کردی.
واسه اینکه به این جاه و جلالی که داری برسی...
جون چند نفر رو قربانی کردی؟
تو این موفقیت رو مدیونِ شیطانی.
هر بار که اجرات رو می‌دیدم،
برام مثل یه جشن و پایکوبیِ باشکوه بود.
یه جادوییه که روح و روان آدم رو تسخیر می‌کنه.
«دنیای خودتون رو فراموش کنید و به دنیای من ملحق بشید».
انگار داشتی منو به یه سفر مرموز دعوت می‌کردی.
انگار داشتی منو می‌بردی به افق‌هایی که هیچ‌وقت پام بهشون نرسیده بود.
اما...
می‌دونی چیه؟
این حس و حال‌هایی که بهم دست داد،
و در نهایت برات دست زدم،
پدر.
دمت گرم، بالاخره انجامش دادی... شدی بزرگترین بازیگر کابوکیِ کلِ ژاپن.
«دوشیزه حواصیل»؛ داستانِ یه حواصیلی که عاشقِ یه آدم میشه و به شکل یه زن درمی‌آد و از شدتِ غصه اون‌قدر می‌رقصه تا جونش بالا می‌آد.
چقدر محشره.
یه گنجینه‌ی ملیه.
دانلود شده توسط سایت بی سی موویز BCMoviez.com