"دانلود شده توسط سایت بی سی موویز"
برای دانلود فیلم و سریال های بیشتر: BCMoviez.com
«دو تا خط رنگی ظاهر می‌شه.
«یه خط باید تو کادرِ کنترل باشه.
«اون یکی هم تو کادرِ تست.
«ممکنه یه خط کمرنگ‌تر از اون یکی باشه. تو نتیجه تأثیری نداره.
«معنیش اینه که احتمالا حامله‌ای.»
ای ریدم توش!
سس؟
آره؟
کجایی؟
اینجام. الان میام.
- داری چیکار می‌کنی؟ - هیچی.
دارم رازیانه برمی‌دارم.
لابستر رو چطوری تزیین کنیم؟
بیا، اینو بگیر.
مریم‌گلی یا میوه‌ی اَرس؟
بذار ببینم.
سرآشپز، لطفا. سس چی شد؟
هنوز خوب غلیظ نشده. یه تابه کوچیک‌تر بردار و با کره سفتش کن.
صفیه، این خیلی درشته. گفتم نگینیِ ریز خرد کن.
تو اون خراب‌شده‌ی آشپزی چی یادت دادن؟ نگاه کن.
این شکلی.
- چشم سرآشپز. - خوبه، برو!
بله مامان، چی شده؟
چی؟
چی شده؟
چی؟ الان کجاست؟
لعنت!
لیمو.
قارچ موریل.
همه چی ردیفه؟
ما هیچ‌وقت آماده نمی‌شیم. یه غذای امضا دار لازم داریم.
یه چیزایی داریم،
اما اون غذای خاصی نیست که ملت بخوان تو اینستاگرام دست به دست کنن.
منظورم بابات بود.
نه، حالش اصلا خوب نیست.
ولی شاید بالاخره دست از کار بکشه.
شاید.
خب، کی راه می‌افتی؟
نمی‌رم.
منظورت چیه؟
الان نمی‌تونم ول کنم برم. دو هفته دیگه افتتاحیه داریم.
جدی می‌گی؟ اون تو بیمارستانه.
- ولی ما آماده نیستیم. - کی اهمیت میده؟ به درک!
باید بری. بچه‌بازی درنیار.
چند وقت شده؟
از کریسمس تا حالا.
- داشتیم کار می‌کردیم. - منظورم اون یکی قبل‌تریه.
سوفیان، الان نمی‌تونم ول کنم برم.
- ما هنوز رو دور نیفتادیم که... - بس کن دیگه.
ول نمی‌کنم! باید مدام تمرین کنیم.
بسه.
استرسِ سرآشپز واگیر داره.
من استرسم کجا بود.
- باشه. - ردیفم.
چی؟
یعنی می‌گی اصلاً استرس نداری؟
بیا یه بازی کنیم.
تا ببینیم استرس داری یا نه.
من می‌گم مدرسه، تو بگو...
کار.
من می‌گم پول، تو بگو...
خرج.
من می‌گم...
وام، تو بگو...
قسط.
من می‌گم بحران
توی دنیا تو می‌گی گرسنگی و جهان‌سوم
من می‌گم خانواده
تو می‌گی عزا، چون بدبختی هیچ‌وقت تنها نمیاد
من می‌گم عشق...
تو می‌گی بچه، می‌گی تا ابد و طلاق
پس می‌زنیم بیرون تا بی‌خیالِ کلِ دردسرامون بشیم
و این‌طوری می‌رقصیم
و این‌جوری می‌رقصیم
یالا!
و این‌جوری می‌رقصیم
یه روز برو
آخ، تاپ‌شف!
یه قسمتشم از دست ندادم. من و عیالم بدجوری پاش بودیم.
عاشقشم. آشپزیِ خونه با منه.
تخصصم تو کاسوله‌ست.
فقط همینو بلدم.
اما مشتی درستش می‌کنم.
از شب قبل بار میذارم، چون گرم‌کرده‌اش بیشتر حال میده.
توش کُنفیِ غاز می‌ریزم.
به نظرم از اردک لذیذتره.
خب، تخصص تو چیه؟
- راستش تخصص خاصی ندارم. - جداً؟
پس اون چیزی که واسه فینال تاپ‌شف ردیف کردی چی بود؟
همون کیک نمکیه.
- سوفله‌ی بیسکِ لابستر؟ - آره خودشه!
خیلی مشتی به نظر میومد!
لطف داری.
می‌تونم دستورشو بهت بدم.
آره، با کمال میل.
پاستیل؟
رستوران هتل پیت استاپ
داشتم فکر می‌کردم واسه ماهیِ مُنک، می‌تونیم یکم شیسو هم بهش اضافه کنیم.
امتحانش کن. فعلاً.
بوکوز!
سگِ من!
سلام.
بلند نشو.
ولش کن!
- تو اصلاً بلد نیستی! - چه شوخیِ مسخره‌ای.
عشق من!
- سلام مامان. - دخترم!
این اینجا چیکار می‌کنه؟ تو بهش زنگ زدی؟
سلام.
سوال اینجاست که چرا اینجایی و تو بیمارستان نیستی؟
بابات رضایت‌نامه امضا کرد. فکر می‌کنه بیشتر از دکترا حالیشه.
پاک رد دادی!
ژرار، گفتم سیب‌زمینی، نه لوبیا.
یه بار لوبیا سبز بخوری به کجای دنیا برمی‌خوره!
الان برات سیب‌زمینی میارم.
حالم کاملاً ردیفه!
دلیلی نداشت تو بیمارستان بمونم.
آره، تو گفتی. این فقط سومین سکته قلبیته.
می‌خوای رکورد بزنی؟
دست از سرم بردار، خب؟!
باید همین کارو بکنم.
همین که ریق‌تو سر کشیدی، منم بازنشسته می‌شم.
این وامونده چطوری کار می‌کنه؟
- نشونت می‌دم. - همون‌جا بتمرگ!
- تکلیفتو با خودت روشن کن! - نشونم بده، ولی تکون نخور.
- توضیح بدم و حرف نزنم؟ - یه چیزی داره می‌سوزه!
نمی‌تونی راحت طلاق بگیری؟
چرا؟ ما عاشق همیم.
ببین، همه‌چی ردیفه.
می‌تونی بری خونه.
شروع نکن! حالا که اینجاست، بذار خودش ردیفش کنه.
وایسا.
ادامه بده. اول گوشتو می‌کشم تو بشقاب. بیا، شرمنده.
- از انبر استفاده کن، فان‌فان! - ما رو به حال خودمون بذار.
- عالی شد. - می‌ذارمش اینجا.
معرکه‌ست. یه کم پیازچه و تمام!
اونو بده من.
- هنرِ خودت. - هنرِ خودم!
دو تا استیک پهلو، عشقای من!
خب...
دکترا چی گفتن؟
گفتن اصلاً نباید استرس داشته باشی.
نباید خودمو کفری کنم،
و همین خودش اعصابمو بهم می‌ریزه.
همین‌طوری اونجا مثل مجسمه وانستا. واسه بوفه سالاد سبزیجاتِ بیشتری لازم داریم.
باشه. دستمالا کدوم گوری‌ان؟
توی کشوی پشت سرت، سمت چپ پایین.
خب.
یکم سالاد سبزیجات...
آره. چی انقدر خنده‌داره؟
مگه جای دیگه‌ای هم هست که هنوز سالاد ماکدوآن سرو کنه؟
آره خب، معلومه!
آره. یادم رفته بود.
چی؟
بذار پیداش کنم.
بیا ایناهاش: «سالاد ماکدوآن واسه آشپزیِ تجملی،
مثل دمپایی لاانگشتی می‌مونه واسه دنیایِ مُد.»
«سسیل بگین، سرآشپز برتر، قسمت هفتم.»
هر چی گفتم و به مذاقت خوش نیومد رو یادداشت کردی؟
چیه؟ مگه از ادایِ احترام خوشت نمیاد؟
چرا، ولی بستگی داره.
پسر!
- چی شده؟ - هیچی.
دو تا سوسیس اندوییت و یه استیک پهلو.
چطوری پخته بشه عزیزم؟
آبدار.
دو تا پیام جدید داری.
امروز، ساعت ۳:۳۶ بعد از ظهر.
سلام، منم. حق با تو بود.
ماهی مرکب و شیسو بدجور خفنه! معرکه می‌شه.
خیلی گلی. می‌بوسمت.
امروز، ۳:۴۱ بعدازظهر.
سلام، خانم بگین. دکتر درول هستم.
پیغامتون رسید. جمعه ساعت ۵:۳۰ عصر می‌تونم ببینمتون.
تاریخ دقیق بارداری رو مشخص می‌کنیم
و راه‌های سقط جنین رو براتون توضیح می‌دم.
اگه سوالی بود حتماً تماس بگیرید. خدانگهدار.
- جانم، سِسی؟ - سلام.
الو؟ سلام!
یه لحظه وقت داری؟ باید باهات حرف بزنم.
وایسا. چی گفتی؟ بلندتر حرف بزن.
باید باهات حرف بزنم.
یه لحظه وایسا، اصلاً صدات نمیاد.
یه لحظه صبر کن. فقط یه ثانیه.
ببخشید، وایسا.
همه‌مون تو رستوران جیووانی هستیم.
یه لحظه وایسا. فقط یه ثانیه!
اینجا خیلی غوغاست.
- بعداً بهت زنگ می‌زنم. - نه!
خودم زنگ می‌زنم.
- مطمئنی؟ - آره.
باشه، پس من برمی‌گردم.
- سِسیل؟ - بله؟
دوستت دارم! می‌بوسمت.
قربونت.
به این می‌گن فرار از خدمت! تو ارتش، واسه این کار می‌فرستنت دادگاه نظامی.
مسخره‌بازی درنیار!
سکته چهارم رو هم می‌زنی‌ها.
نمی‌خوام جنازه‌ت رو پیدا کنم. حالیته؟
بذار یه چیزی بهت بگم،
بدجوری می‌ری رو اعصابم!
جدی می‌گم! می‌شنوی چی می‌گم؟
نه ول‌کن هستی، نه بی‌خیال می‌شی.
هیچ غلطی نمی‌کنی!
یه آشپزخونه می‌شه دقیقاً مثل خودم؛ اعلا و شیک،
وارث سنت‌های بزرگ فرانسوی.
آره، فشار داره می‌ره بالا. ولی دارم سعی می‌کنم
همچنان
رو کارم متمرکز بمونم.
عکس؟
البته. همین الان می‌فرستمشون.
ممنون. خدانگهدار.
سوفیان، منم.
باید واسه اون دختره تو مجله «اِل» چندتا عکس بفرستیم.
همین الان باهاش حرف زدم.
واسه مقاله‌اش عکس یکی دوتا از غذاها رو می‌خواد.
فکر می‌کنی بتونی ردیفش کنی؟ از این‌جایی که من هستم،
زیاد چنگی به دل نمی‌زنه.
دمت گرم. فعلاً.
چقدر تو باحالیا که واسه این دهاتی‌های درِپیت آشپزی می‌کنی.
- چرا این حرفو زدی؟ - چرا؟
یه لحظه صبر کن.
«من بین شکم‌چران‌ها و آدم‌های خوش‌خوراک بزرگ نشدم.
«وقتی گفتم تو رویای ستاره‌ی میشلن هستم،
«محلی‌ها فکر کردن عشقِ لاستیکم.»
«برنامه تاپ شف، قسمت ۵.»
- من اینو از خودم درنیاوردم. - ولی جدی!
فقط چون یه نفر یه بار اون حرفو زده، تو برمی‌داری کل قضیه رو تعمیم می‌دی.
کِی می‌خوای خبرش رو بدی؟
خبرِ چی رو؟
اینکه حامله‌ای.
زنی که با بوی یخچال حالش به هم می‌خوره
و کل روز کارش شده شیرینی خوردن،
قبل از تو هم لنگه‌اش رو دیده بودم.
چیزی واسه اعلام کردن نیست. نمی‌خوام نگهش دارم.
چرا آخه؟
چون نمی‌خوام، همین.
این خواستن‌ها میان و می‌رن.
- باید بیشتر فکر کنی. - همه‌ی فکرامو کردم.
- چقدر تو کله‌شقی! - مگه به تو ربطی داره؟
اگه می‌خواستم نگهش دارم، باز هم می‌گفتی برو بیشتر فکر کن؟
به بستنِ این غذاخوریِ بین‌راهی فکر کردی؟
تو هم کلید کردی رو من؟
خودت یه ذره کله‌شق نیستی؟
هر وقت که گذرم می‌افته به «لوآرِ شِر»
نمی‌ذارن به این راحتیا از اونجا بزنم بیرون
بهشون می‌گم که باید برگردم پاریس
می‌گم وقتم آزای نیست، ولی مگه براشون فرقی هم می‌کنه؟
که هنوز باید واسه بنزین هم نگه دارم
حتی وقت نمی‌کنم لیوانم رو سر بکشم
ولی برمی‌گردم، همین زودیا، یه یکشنبه
تا یه شب رو بگذرونم توی «لوآرِ شِر»
بهم می‌گن، هی بهم می‌گن
که تو هیچ‌وقت نه اسبی می‌بینی، نه قزل‌آلایی
بهم می‌گن...
اصلاً پیدات نمی‌شه، حتی واسه ماهی‌گیری تو برکه
ما رو کلاً از یادت بردی
انقدر برات سخته که تو لجن و کثافت راه بری؟
انقدر برات سخته که سرِ سفره‌ی درویشیِ ما بشینی؟
انقدر برات سخته که تو لجن و کثافت راه بری؟
انقدر برات سخته که سرِ سفره‌ی درویشیِ ما بشینی؟
چطوری، بِگین؟
اینجا چیکار می‌کنی؟ راه گم کردی؟
عمراً تو راه گم کنی. تو که هیچ‌وقت از اینجا تکون نخوردی.
- ردیفی؟ - آره.
اومدی دستور پخت‌هامون رو بدزدی؟
بابام سکته قلبی کرد.
لعنتی. حالش خوبه؟
آره. فقط دیگه نباید کار کنه.
- به تیپش نمی‌خوره. - نه واقعاً.
تو چی؟
چیکارا می‌کنی؟
زدم تو کارِ مدلینگ.
عکسِ وسطِ مجله‌ی «فیلد اند استریم» شدم.
راستش، لباسی که پوشیدم...
مالِ کاتالوگ جدید بهار و تابستونه.
جالبه، فک کردم موقع اومدن، اسمت رو روی تابلوی گاراژ دیدم.
دیدی؟
فروختمش به یه هم‌اسم.
تابلو رو عوض نکرد. اینجوری به‌صرفه‌تر بود.
- آماده‌ی حرکت. - چه تصادفی.
بین هفته‌های مُد، بچه‌ها رو می‌بینی؟
بستگی داره.
راستش امشب قرار دارم ببینمشون.
بیا پیش ما. خیلی حال می‌کنن.
باید برگردم پاریس سراغِ رستورانم.
آره می‌دونم. کل اینجا خبر دارن.
رستورانِ ۵ ستاره‌ی آینده.
۵ ستاره مال هتل‌هاست.
رستوران تهش ۳ تا ستاره می‌گیره.
می‌خوای به ۳ تا ستاره قناعت کنی؟
بـِگـَن، تو که اینقدر کم‌توقع نبودی. از تو بعیده.
سسیلِ کوچولو!
بابای سسیلِ کوچولو جلوی در ورودی شهر‌بازی منتظرته.
- باید برم. - وایسا.
بگیر.
اگه بازم گذرت به این ورا خورد، یه زنگی بهم بزن.
- به نظر کارتِ مکانیکی میاد. - نه بابا؟ واقعاً؟
سسیلِ کوچولو بهتره زودتر کونشو بجنبونه.
باباش می‌خواد بزنه به چاک.
- فکر کنم بهتره بری به... - مرسی، شنیدم.
فعلاً.
هنوزم نمی‌خواد زیرِ بار بره؟
چه توقعی داری؟ پدرت...
با سرعتِ خودش پیش میره.
الآنم که اصلاً رو دورِ تند نیست!
به هر حال، اگه اینجا رو ببندیم،
۲۴ ساعته ورِ دلِ همیم.
نمی‌دونم آمادگی‌شو دارم یا نه.
بیخیال بابا. ۴۰ ساله دارین با هم زندگی و کار می‌کنین.
یه لحظه هم از هم جدا نشدین.
همچین هم همیشه با هم نیستیم.
من مشتری‌ها رو راه می‌اندازم، اونم تو آشپزخونه‌ست.
تمام عمرمون رو پشت اون پرده مهره‌ایِ لعنتی جدا از هم گذروندیم.
شاید اصلاً نتونیم همدیگه رو تحمل کنیم.
تمومش کن. تو هیچ‌وقت زیاد از دستش شاکی نمی‌مونی.
نمی‌دونم چطوری تحملش می‌کنی. واسه من که اصلاً غیرقابل‌تحمله.
منم همین‌طور! واسه منم آدمِ غیرقابل‌تحملیه.
طاقت بیار.
باید اینجا رو یه کم مرتب کنم.
اینا رو بندازم تو سبد لباس‌چرکا؟
فعلاً، هاپوی من.
بیا
اما نه وقتی که تنهام
روزی که پرده‌ها باید بیفتن
بذار واسه آخرین بار بیام جلوی صحنه
بیا
اما نه وقتی که تنهام
من همیشه سرنوشتم رو خودم انتخاب کردم
انتخابِ نوع مرگم هم حقِ منه
زندگیم زیر نورِ صحنه حسابی درخشید
نمی‌تونم پشتِ پرده بمونم
می‌خوام زیر آتیش‌بازیِ لیزرها بمیرم
وقتی کلِ سالن پُره تا صدام رو بشنون
می‌خوام موقعِ اجرا بمیرم
زیرِ تابشِ نورِ مستقیمِ صحنه
آره، مُردن وسطِ اجرا
وقتی رنگِ واقعیِ قلبم رها می‌شه
مُردن بدونِ درد و زجر
توی آخرین قرارِ ملاقاتمون
می‌خوام موقعِ اجرا بمیرم
آواز خوندن تا وقتی که نفسم بند بیاد
امشب منوی غذا چیه؟
بیف بورگینیون.
گوشتش با من.
سوفیان، منم. گوش کن...
انگار مجبورم بیشتر بمونم.
قضیه‌ی بابا پیچیده شده. مامان هم دیگه بریده.
تمرین رو ول نکن.
دارم روی غذای مخصوصم کار می‌کنم.
می‌بوسمت، فعلاً.
تعمیرگاه تنریرو رافائل
جمعِ پیشکسوت‌هاست اینجا؟
- ببین کی اینجاست! - سسیل؟
بگین!
باورم نمیشه!
- خبر داشتی؟ - آره، می‌دونستم.
خیلی باحاله.
چقدر خوبه که می‌بینمت.
پسر، یه عمری گذشته.
خیلی چاکریم که می‌بینمت.
- فقط تو تلویزیون زیارتت می‌کنیم! - دست بردار بابا.
خیلی ردیفی!
- تو هم بد نیستی. - می‌دونم.
- چیزی می‌خوری؟ - حتماً.
شب بخیر.
- کار خوبی کردی اومدی. - صد در صد.
پسر، هیچی اینجا عوض نشده.
انگار تو زمان گیر کردیم. هیچ‌چیزی تکون نمی‌خوره.
- اینو می‌خوای؟ - آره.
با دستت چیکار کردی؟
- اسکیت‌بورد. - هنوزم اسکیت‌سواری می‌کنی؟
سفر در زمان!
الان تو پیست اسکیت، بهم می‌گن «قربان».
واقعاً؟
شبیه این برنامه‌های جنایی واقعی شد:
«توی پیست اسکیت، بچه‌ها بهش می‌گفتن آقا.»
بزن تو رگ.
بالاخره!
می‌بینم که شماها هم اهل غذاهای باکلاس و اعیونی هستین.
آروم باش، سرآشپزِ نمونه!
این چیپس‌ها بدجوری حال می‌ده.
اگه خبر می‌دادی، برات کاناپه و جگر غاز ردیف می‌کردیم.
اگه می‌دونستم، خودم برات جگر غاز می‌آوردم.
نه از این آشغال‌های صنعتی.
هی، من عکساتو دارم که داشتی نوتلا رو می‌لمبوندی.
اونم با انگشتات.
آره، خب...
یه چیزایی تو «تاپ شِف» بود که وضعشون خیلی داغون‌تر بود.
مثلاً چی؟
اون چی بود درست کردی؟ پاناکوتای راکفورت...
قهوه و راکفورت!
موضوعش «ترکیب‌های غافلگیرکننده» بود.
اگه موضوع «ترکیب‌های حال‌بهم‌زن» بود، حتماً اول می‌شدی!
ای ریدم!
کیه؟
سرآشپز اچ‌بست.
- اچ‌بست؟ - بذارش روی بلندگو.
- تمومش کن. - تصویری یا بلندگو!
که صداشو بشنویم. ما فقط تو تلویزیون می‌شناسیمش.
- تصویری! - ریچارد، خیلی رو مخی!
خسیسه!
- اچ‌بست؟ - بهترینِ بهترین‌ها.
یارو نابغه‌ست. مامان منم عاشقشه.
با تیم داریم مثل سگ کار می‌کنیم.
میز هشت حاضره!
- میز چهار، ۱۸۰ تا خیارشور! - چشم، سرآشپز!
سیزده...
چیزمیزایی که واسه ناهار درست کردم.
یه فکری به سرم زد.
بالوتین بره‌ی نیم‌پز با ادویه‌های شرقی.
- تورو خدا خفه شو! - بگو نیم‌پزه.
ببخشید؟ بله.
واسه دو نفر؟ البته.
خیلی عجیبه.
حتی شمارشو مخفی نکرده. اون شمارشو داره.
عادیه.
فکر می‌کنی عادیه؟
وقتی این موقع شب زنگ می‌زنه و این حرفا، یعنی همدیگه رو خوب می‌شناسن.
- خیلی با هم جورن. - شاید هم با هم سَر و سِر دارن.
بی‌خیال بابا.
آدم به دختری که مال خودش نیست این وقتِ شب زنگ می‌زنه؟
مسخره‌بازی درنیار.
مامان منم ساعت یازده زنگ می‌زنه، توروخدا بی‌خیال!
اون باباش نیست. باباشو می‌شناسیم.
استادِ آشپزیشه‌.
- شاید هم استادِ سکس‌ش باشه. - تمومش کن!
چیز خاصی نیست...
خب؟
چی می‌خواست؟
می‌خواست یه قسمت از «کابوس‌های آشپزخانه» رو با سوسیسِ تو بسازه.
بیا، یه مزه‌ی نابی از طعمِ محلی.
آشپزیِ اعیونی.
- لیوانِ پُر... - خالی‌ت می‌کنم.
- لیوانِ خالی... - دلم برات می‌سوزه.
خب امروز قراره بلدرچینِ شکم‌پر با کبدِ غاز درست کنیم.
- بلدرچین‌های من کجان، میشلین؟ - مائیته!
خیلی راحت بود! کی اینو انداخته بود وسط؟
- من. - می‌خوای اونا برنده بشن؟
بچه‌ها، کارِ ریچارد بود.
این امتیازِ اِشانتیون بود. حالا بزن روشن شی.
به سلامتی‌ت!
داره می‌گیرتم.
کادوی خوبی بود.
پیشکشِ تیم رافائل!
- دِ بگو دیگه. - دمت گرم، کارت حرف نداشت!
اگه نمی‌تونی، ردش کن بره.
نه، ردش نکن.
تایمر رو کوک کن.
بزن بریم.
آره، خب...
من بامزه‌ام.
آره...
مثلاً کمدینم...
- کِو آدامز؟ - نه.
- آخه کی این‌جوری حرف می‌زنه؟ - چه ضایع!
صبر کن. نکنه فکر کردی...
وقت تمومه.
اصلاً نمی‌شه فهمید چی می‌گه.
- کی بود؟ - اریک ژودور.
- باید ادای گربه رو درمی‌آوردی. - گربه؟
تو سریال 'H' اون‌جوری کرد. یادته؟
شرمنده رفقا، امتیاز مال ماست! بزن بر بدن.
- اینم واسه ما. - دهن‌سرویس‌کن بود.
- نوبت توئه. - من؟
- سوسکشون می‌کنیم. - بریم که رفتیم.
- ای بابا! - جکی چان.
این دیگه چه صیغه‌ایه؟
یه جور مرضه.
ژان کلود ون دام.
فانوسا رو روشن کن
چیه؟
یه حرکت حساب‌شد‌ه بزن.
- جانی، آتیشو روشن کن؟ - ۵، ۴...
این لعنتی.
این‌طوری می‌کنی.
خوب دقت کن.
وقت تمومه!
همه رو به آتیش کشید.
هنگ کردم. چی؟ کی؟
بزن بر بدن، باختی.
کی؟ آنتوان دوپون! تابلوئه.
آنتوان دوپون که بازیکن راگبیه.
اون رقاصه.
منظورت پاتریک دوپونده.
پاتریک دوپوند، آنتوان دوپون. قاطی کردم.
پس شعله چی؟
فندک‌های دوپون!
رولز رویسِ فندکاست.
تو یه نابغه‌ی درک‌نشده‌ای.
دمت گرم.
حالا بخور.
- نه، قاطی کردم. - باختی، باید بخوری.
این که نامردیه!
دست هیچ‌کدوم از پسرا رو نخوند.
- غیرممکن بود. - بکش بالا!
خیلی‌خب، قبوله.
هدی، آمار امتیازها رو داری؟
- ۱۳ به ۳. - یه فکری به سرم زد.
یه فکرِ مشتی، راف. می‌خوام ادای یکی رو دربیارم.
- نوبت تو نیست. - ولی همه می‌تونن بازی کنن.
حتی قرعه‌کشی هم نمی‌کنم.
همه می‌تونن بازی کنن؟
بدونِ ارفاق، بدونِ تورِ نجات!
بذار راحت جاگیر شم.
- داره چه گهی می‌خوره؟ - یه ادایِ افتخاری.
واسه خنده. بدون امتیاز.
بگو خب.
ولی زمان می‌گیریم.
سه سوت حدس می‌زنید.
صبر کن.
هنوز شروع نکردم.
دنبال قلبت می‌گردم
اسکل.
اگه یه وقت بذاری بری
سلین دیون؟
نه، سلین نیست.
حتی اگه تو بغلت باشم
سلین دیون.
بقیه تو کفِ جذابیتاتن
فهمیدیم قضیه چیه.
- رافه. - آره، خودِ رافه!
چی؟
بازی درباره‌ی آدمای معروفه!
تو واسه ما معروفی.
حالا ترش نکن.
خب، بعدی. نوبتِ توئه.
- نه، نوبت منه. - بگو.
- چه خبره؟ - هیچی. نوبت توئه.
- بیخیال، باید بهش بگیم. - نه، ولش کن بره.
- نامردیه اگه توضیح ندی. - خب بنال ببینم!
یه دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
اون تابستونی که رفتی،
راف بدجوری داغون بود.
- دروغه. - بیخیال بابا!
رفتیم خونه‌ی ننه باباش. تو پذیرایی بود.
- داشت زار می‌زد. - این‌طوری نبود.
صدای آهنگ رو هم تا ته زیاد کرده بود، داشت سلین دیون گوش می‌داد.
باشه دیگه، بس کن.
- چرا این داستان رو تعریف می‌کنی؟ - طوری نیست.
مالِ هزار سال پیشه.
صبر کن، یه فکری دارم.
ریچارد، بیخیال.
- همه موزیک دوست دارن؟ - آره.
همه از هیکل‌های ردیف خوششون میاد، مگه نه؟
اوه، بی‌خیال بابا...
پس قراره حسابی حال کنین.
دنبال روحت می‌گردم
رو زغال‌های داغ پا می‌ذارم
طلسم‌هام رو جادو می‌کنم تا عشقت بهم موندگار بشه
به زبون‌های ناشناخته حرف می‌زنم
تا ستایشت رو فریاد بزنم
هیزم به آتیش می‌ریزم تا آتیشِ عشقمون شعله‌ورتر شه
هر طلسمی که توی کتاب‌هاست
تا مطمئن شم پاگیرم شدی
تمام تورهام رو پهن می‌کنم تا عشقت بهم موندگار بشه
یالّا دیگه!
مثل یه ملکه قیام می‌کنم
تلاشمو می‌کنم تا به چشم بیام
پوست می‌ندازم و نو می‌شم تا دوباره برق بزنیم
هر نقشی رو بازی می‌کنم
تا خرخره بهت حال می‌دم
افسار رو می‌دم دست تو
مطیع هوسِ تو می‌شم
غرق در الماس و جسور
از کهنه‌ها، نو می‌سازم
از گذشته طلا می‌سازم تا عشقت بهم موندگار بشه
تا عشقت واسم همیشگی بمونه
مردم میگن...
زمان که می‌گذره،
آتیشِ عشق
خودبه‌خود خاموش میشه.
ولی ظاهراً همیشه هم این‌طوری نیست.
مامانم بهم می‌گفت:
عجله نکن،
هوس باشه یا عشق،
بالاخره می‌فهمی
باطنش چیه.
اون چشاتو بده به من، عطرِ تنتو بده به من.
همه ادا اطوارت انگار از بهشت اومده.
رو پوستم، به آرومی، مستِ تنت میشم.
آره، صبر کن، همین‌جا بمون، ترجیح می‌دم پیش خودم نگهت دارم.
حک شده واسه همیشه.
اون حسِ تنت.
این واسه بوفه‌ی پیش‌غذای هر وعده‌ست.
بعدش هم نوبت غذای ویژه‌ی روزه.
معمولاً یه مدل غذای خورشتی داریم،
اما همیشه املت، استیک و سوسیس مخصوص هست،
و البته سیب‌زمینی سرخ‌کرده.
بابا.
چه خبره؟
از لودویک خواستم کمک کنه، اونم قبول کرد.
سلام، آقای بگین.
می‌تونه برای ناهار و آماده‌سازیِ عصر بیاد.
یه لحظه وایسا.
همین‌جوری نمی‌تونیم راه بیفتیم و یه نفر رو استخدام کنیم.
- به همین سادگی‌ها نیست. - آروم باش. پولشو من می‌دم.
داری شوخی می‌کنی!
قضیه چیه؟
دخترت فکر می‌کنه با پولش می‌تونه همه‌چیز رو ردیف کنه.
خب، با پول خودمون که کار زیادی از پیش نمی‌بریم.
به جاش ازش تشکر کن که یه راه حلی پیدا کرده.
سلام، لودویک.
تو می‌دونستی؟ طرف اونو گرفتی. دمت گرم واقعاً!
دقیقاً راه حل تو چیه؟
اینکه همین‌طور ادامه بدی تا توی این آشپزخونه نفله بشی؟
نمی‌خوام با این عذاب وجدان زندگی کنم.
- پس بمون و کمکمون کن. - لعنتی! بابا من واسه خودم زندگی دارم!
منم زندگی دارم!
اگه مجبورم نمی‌کردی تمام تولدها و تعطیلاتم رو،
تمام کریسمس‌ها رو توی این آشپزخونه بگذرونم، شاید اوضاع فرق می‌کرد!
ولی من زندگی دارم. اونم یه جای دیگه.
متوجه شده بودیم.
چون الان، من باید...
باید پامون لب گور باشه تا بیای یه سری به ما بزنی.
دماغتم می‌گیری چون اینجا واسه کلاست کمه.
بسه دیگه، تمومش کن!
اصلاً به تخمت هم نیست اگه ما اینجا رو تخته کنیم.
تو اون برنامه مسخره‌ت در مورد استراحتگاه‌های بین‌راهی چی گفتی؟
لازم نیست دفترچه‌م رو چک کنم. از حفظم.
«استراحتگاه‌ها کنار جاده‌ان که بتونی...
سه سوت جیم شی.»
شاید تو از ما خجالت بکشی، ولی منم وقتی بهت نگاه می‌کنم...
منم شرمم می‌شه.
- در خدمتِ خانومِ کوچولو باشیم؟ - عجب عوضیه!
- کجا به سلامتی؟ - خونه، پاریس.
به این زودی؟ اصلاً فکر خوبی نیست. امشب مسابقه دارم.
- با موتور؟ - نه، مسابقه گونی‌دوانی!
- خیلی بانمکی. - آره خب موتور، دیوونه!
کارم لنگه. باید اونجا باشی.
چرا اونوقت؟
- تشویق‌چی ندارم. - چی گفتی؟
به یه دختر واسه تشویق احتیاج دارم.
برو گم‌شو بابا.
این یعنی قبوله؟
باورم نمی‌شه هنوز اون YZ رو داری.
از اون موقع تا حالا چیزی بهتر از اون نساختن.
هنوز تو اون زمین یادمه...
تک‌چرخ می‌زدی که دلِ جنیفر پریشون رو ببری.
دلقک.
انگار یه رگه‌هایی از حسادت می‌بینم.
می‌خوای فقط به افتخار تو یه تک‌چرخ بزنم؟
دیگه دیره پسر.
شایدم همین‌طور باشه.
- بریم. - همین الان؟
مگه کار بهتری واسه انجام دادن داری؟
برم لباسمو عوض کنم.
باشه.
بذار کمکت کنم.
لعنتی.
- بابا! - چطوری وروجک؟
مامان زود کارش تموم شد، اومد دنبالم.
سلام!
اوضاع چطوره؟
- زود تعطیل شدم، واسه همین... - آره، مکس بهم گفت.
شما همون خانومی هستی که مسابقه‌ی «آشپز برتر» رو برد؟
آره، خودمم.
هی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
منم، ناتالی.
منو نمی‌شناسی؟
بذار ببینم... ما تو مدرسه با هم بودیم.
درسته، خیلی عوض شدم.
الان دیگه شوهر دارم، یه بچه دارم.
چیه؟ خیلی عجیبه؟
من اون خوشگله نبودم فقط دوستش بودم
همونی که اصلاً به چشم نمی‌اومد همونی که سخت بهش برمی‌خورد
از اونایی بودم که هیچ‌وقت «نه» تو کارشون نبود
از اونا که راه دست بودن همونا که اسم‌شون از یادت می‌رفت
وقتی بعضی دخترا عاشق می‌شن مثل یه نیایش پاک و خالصه
من یه جوری عاشق می‌شدم که انگار از روی صندلی تلپ شم پایین
سلام.
تکون نخوردی. اصلاً آدم حرصش می‌گیره!
آره، جون خودت.
برم حاضر شم.
مگه مسابقه‌ت ساعت ۵ نیست؟
آره، ولی افتخارات دارن صدام می‌زنن. بیا پایین مکس.
تنریرو، برو، برو، برو
- تنریرو... - قهرمان من.
همینه!
فعلاً.
خب، بریم یه چیزی بزنیم.
نمی‌دونم والا...
بی‌خیال، بریم یه چیزی بزنیم.
مکس، تو هم میای؟
به خاطر بابات برگشتی؟
- از کجا فهمیدی؟ - تو بیمارستان دیدمش.
مامام. چند ساعتی اونجا کار می‌کنم.
- چی می‌خوری؟ - نمی‌دونم.
- سلام. - رو به راهی؟
دو تا آبجو بشکه‌ای.
مکس، چیزی می‌زنی؟
یه پانچ میوه.
- آبجو ردیفه؟ - آره. من...
نه، مهمون منی.
دمت گرم.
- بابات خیلی باحاله. - باحاله؟
پشت اون اخم و تخمش، خیلی منو می‌خندونه.
خوش به حالت!
ممنون.
بیمارستان پر از پیروپاتاله.
مثل ننه بابای من، از وقتی بازنشسته شدن.
پدرت خیلی سرزنده‌ست!
دست خودش نبود.
می‌رفت تو آشپزخونه بیمارستان، منو رو از اول می‌چید.
مکس، میای؟
ببخشید، کسی راهیِ پاریس نیست؟
نه، شرمنده.
ببخشید رفقا.
کسی میره پاریس؟
- امشب که نه. - فردا هم نه.
- مطمئنی؟ - آره.
پاریس که عمراً. ولی بیا یه چیزی بزن، سسیل.
بیا پیش ما بشین.
بشین. اصلاً میزون به نظر نمیای.
پاول اینو از لهستان آورده.
خیلی سنگینه!
یه معجون جادویی.
- باعث می‌شه غصه‌هات یادت بره. - خوبه.
حتی تو 'تاپ شِف' هم از اینا ندارن!
اوه لعنتی!
خیلی وحشیه!
بجنب دیگه!
- الان بالا میارم. - تا سر سال نرفته ازدواج می‌کنی.
تا سر سال نرفته مزدوجی!
- بیا، ژان ماری. - دمت گرم.
یا خدا، بچه!
عین زامبی شدی.
بیا اینجا. یه سورپرایز برات دارم.
ببین کی اینجاست!
ردیفی؟
بزنیم به سلامتیش.
- بفرما، شروع شد. - یه کم زود نیست؟
اگه ترجیح می‌دی، می‌تونم برات آسپرین بیارم.
اینجا چیکار می‌کنی؟
منظورت چیه؟
نگران شدم. یه بار میگی میای خونه، یه بار میگی نمیای.
تا ۱۰ روز دیگه افتتاحیه داریم.
پس همین‌جوری بی‌خبر سر و کله‌ت پیدا شد.
- هی، سوفیان، برگرد سر کارت! - داریم حرف می‌زنیم!
چته تو؟
اسپریتز،
واسه همه!
بفرمایید، تعارف نکنید.
- بوکوز، بزن به چاک! - شلوارمو ول کن.
گمشو بیرون!
خب،
میای پای کار؟
- نه. - عمراً.
اینجا ما غذای سنتی می‌دیم دست مردم،
و علیاحضرت هم تحویلش نمی‌گیرن.
من هیچ‌وقت همچین حرفی نزدم.
آره جون خودت، نزدی؟
برم دفترچه‌م رو بیارم.
- دیگه کلافه شدم. - از دست ما؟
یا از اون زهرماری‌ای که دیشب رفتی بالا؟
بیخیال شو.
سسیل!
کشش نده.
از وقتی اومده اینجا، مثل سگ پاچه می‌گیره.
ولی خب، نمیشه ازش خرده گرفت.
الان اوضاع براش خیلی پیچیده‌ست.
آره، می‌دونم.
ولی هورمون‌ها دلیل نمی‌شه هر غلطی بخواد بکنه.
هورمون؟
کدوم هورمون‌ها؟
همه بهش می‌گن درِ اینجا رو تخته کنه، ولی به تخمش هم نیست.
اینو بشنو:
یارو حرفایی که زده بودم رو تو دفترچه می‌نوشت،
اونم تو برنامه‌ی «تاپ شِف».
اوضاعِ بین ما ردیفه؟
چی؟
چطور مگه؟
منظورم اینه که...
نمی‌دونم...
چی؟
اگه مشکلی بود بهم می‌گفتی، مگه نه؟
منظورم رابطه‌ی بین خودمون دوتائه.
معلومه. واسه چی می‌پرسی؟
امشب می‌خوام پاستا وُنگوله درست کنم. پایه‌ای کمک کنی؟
حتماً.
فان‌فان!
- تی‌تی و یولاند اومدن. - الان می‌آم!
سلام.
- بابت دیروز شرمنده. - تو اینجا چیکار می‌کنی؟
باید زودتر بهت آمار می‌دادم.
راه بدین رد شم!
بوکوز، بیا اینجا!
چه سگ حرف‌گوش‌کنی!
بوکوز، از آشپزخونه بزن بیرون.
اومدی اینجا؟
سلام، فَن‌فَن.
نمیشه شما دوتا رو از هم جدا کرد.
اوه، مینی‌پای‌ها!
ما رو به هم معرفی نمی‌کنی؟
رافائل، یه رفیق قدیمی از دوران راهنمایی.
سوفیان، رفیقمه.
از دیدنت خوشحالم.
سسیل کلی ازت برام گفته.
جالبه، اون هیچ‌وقت حرفی از تو نزده بود.
رو سبیلت سوسیس چسبیده.
بیا، پاک شد.
تنهاتون می‌ذارم با دیگ و قابلمه‌هاتون.
من برم پیش بچه‌ها.
این کیه؟
اون پیرمرده؟ بابامه. مگه معرفی‌تون نکردم؟
هاها. جدی بگو، این کیه؟
رافائل، رفیق دوران مدرسه.
همون پسره تو عکسِ تو اتاقت؟
شاید. یکی از رفیقای دوران مدرسه.
می‌دونی که، با هم می‌پلکیدیم.
- دوست‌پسرت بود؟ - نه بابا!
کرم نریز. چیزی بین ما نیست.
سسیل.
ایول!
- عجب چیزی بود! - واقعاً چسبید.
قربونت.
بدجور استعدادی داری. می‌تونی واسه خودت اوستا بشی.
تعریف‌ها رو باید از مادرم کرد.
دستور پختِ اونه.
پس، دمش گرم فان‌فان!
ایول فان‌فان!
مگه آشپزخونه تعطیل نیست؟
این عادتِ «سسیل» واسه تموم کردنِ شبه.
جدی؟
پس لابد عوض شده.
چون قدیما برنامه‌اش واسه آخرِ شب،
فقط رفتن به «شروود» بود.
حالا این شروود چی هست اصلاً؟
- می‌تونیم نشونت بدیم. - آره، بزن بریم!
نه.
- آره بابا! - راه بیفت دیگه!
- سسیل! - بیا دیگه.
شروود؟
اونم چه جورم!
- بریم. - نه.
آره!
این که اونجا رو نمی‌شناسه.
نمی‌خوام بیام!
فقط شروود!
چی شد اون کوکتلا؟
- الان آماده می‌شه. - ایول سلطانِ کوکتل!
- پُرشون کن. - حله، رو جفت چشام.
ردیف شد. یه قطره‌ش هم نریخت.
- دقیقاً همون‌جوری که باید باشه. - مثل دکارت.
هیچی از بین نمی‌ره، فقط تبدیل می‌شه.
بریم داخل بزنیم بر بدن.
اونجا سه برابرِ اینجا پات در میاد.
دمت گرم، همینو می‌خواستم.
- پسرای باحال - دستا بالا!
- دخترای باحال - دستا بالا!
- اونایی که نشستین، پاشین رو پا - همه با هم هماهنگ!
حالا آماده، بزن بریم
اون شبای پارتی قبل از اینکه روز تموم شه
ما که الانشم تو حسیم، آره
وسط پیست، می‌ترکونیم براتون
تیپ‌مون خفن‌تر از تراولتائه
وقت نداریم تلف کنیم آمارِ دخترا رو می‌گیریم
حالشو ببر!
همه فکر و ذکرمون شمایین خوشگلا
همه می‌خوان مخ بزنن کمتر از یه بردِ کامل هم نمی‌خوان
اون شبای مهمونی
دنبالِ دخترا می‌پلکیم خودتم می‌دونی راست می‌گم
آخرش من و تو مالِ هم می‌شیم
واسه همینه
همه‌مون عاشق اون شبای مهمونی‌ایم
تا خودِ صبح عزیزم، تا سپیده عاشقشونیم
اون شبای مهمونی همه‌مون رقصیدیم، حتی دی‌جی
بار رو چک کردیم بعدش به سبک خودمون ترکوندیم
پیرهنا تو هوا دارن تاب می‌خورن
- آآآه! - پسرا اینو می‌گفتن
- اووووه! - دخترا این‌جوری می‌کردن
توی اون شلوغی، چشمم اونو گرفت
اون‌قدر... که فکم افتاد
در حالت عادی پا پس می‌کشیدم ولی اون‌جا همه‌چی ردیف بود
اون شبای مهمونی
دنبال دافا می‌گردیم می‌دونی که راست می‌گم
آره، ایول!
آخرش من و تو با همیم
- واسه همینه! - که همه‌مون عاشق اون شبای مهمونی‌ایم
تا خودِ صبح عزیزم، تا سپیده عاشقشونیم
همه‌شون جیگرن فقط اون بود که مخمو زد
شلوار جینم داشت می‌ترکید وقتی...
عجب کصکشیه!
ولی چرا اون‌جوری بهش پریدی؟
توقع داری بذارم مختو بزنه و منم هیچ غلطی نکنم؟
چیه، مثلاً گنگستری؟
گنگستر؟ جونِ من خفه شو.
چی گفتی؟
می‌دونی چیه؟
بیا حرف نزنیم. بریم کپه مرگمون رو بذاریم و تمام.
سوفیان، چته تو؟
دردت چیه؟
- می‌خوای بدونی؟ - آره.
واقعاً می‌خوای بدونی؟
آره.
زیدم حامله‌ست و بهم هیچی نمی‌گه.
دردم اینه.
چرا بهم نگفتی؟
چون می‌دونی که نمی‌خوام نگهش دارم.
ما توافق کرده بودیم که بچه نمی‌خوایم. اصلاً چرا باید بهت می‌گفتم؟
شاید چون وقتی با یکی هستی،
باید درباره مسائل باهاش حرف بزنی.
نباید تنهایی تصمیم بگیری.
من تنهایی تصمیم نگرفتم. ما خیلی وقت پیش تصمیم‌مون رو گرفتیم.
یعنی دیگه حق نداریم درباره‌ش حرف بزنیم؟ وحی منزل که نیست.
آدما با گذشت زمان عوض می‌شن.
زندگی می‌کنیم، کلی اتفاق می‌افته.
ده سال پیش یه چیزی گفتیم و دیگه تمام؟
- یعنی نباید نظرمون رو عوض کنیم؟ - تو نظرت عوض شده؟
بحث اصلاً این نیست!
دقیقاً بحث همینه. کل قضیه همینه!
من از همون اول بهت گفتم که بچه نمی‌خوام و تو هم قبول کردی.
اگه هنوزم سر حرفت هستی، پس مشکل کجاست؟
فقط دلم می‌خواست فارغ از اون حرفای عتیقه‌مون، می‌تونستیم با هم حرف بزنیم.
- چیز زیادی نخواستم. - ولی تو قبول کردی!
«تو قبول کردی!» شدی مثل نوارِ گیر کرده، همش یه چیزو تکرار می‌کنی.
نه. تو قبول کردی.
وقتی یکی رو دوست داری،
حتی وقتی موافق نیستی هم باهاش راه میای.
نه.
وقتی عاشق باشی، روراستی. فقط همین.
این الان روراستیه؟
- اینکه بهم درباره‌ی این بچه نگفتی؟ - بچه‌ای در کار نیست.
بچه نیست، یه اتفاقِ تخمی بود. همین و بس.
بچه‌ای وجود نداره.
بچه دار شدن از من رو میگی یه «اتفاق»؟
خیلی پستی که می‌خوای بهم عذاب وجدان بدی.
فکر کنم بهتره بری.
پس رستورانت قراره اون شکلی بشه؟
قشنگه.
خودت رو مجبور نکن.
ببین...
متاسفم. گند زدم.
من از کجا باید می‌دونستم؟
ولی بهش زنگ بزن. با هم صاف و صوفش کنین.
شریک شدن تو یه رستوران برای خودش چیزیه.
هر چی تو بگی.
- ردیفی؟ - آره.
- داری چیکار می‌کنی؟ - هیچی.
بعد چهل سال، هنوز جربزه نداری بهش بگی سیگاری هستی؟
ولی من که سیگار نمی‌کشم.
این کاروان عجب بساطیه...
با این همه خرت‌وپرتِ ایتالیاییت.
حالا ببین بهت چی می‌گم...
امسالم رنگِ ونیز رو نمی‌بینی.
تو این وضعیت، یه سال و دو سال دیگه چه فرقی داره؟
بابا واقعاً در مورد بازنشستگی چی می‌گه؟
فقط برام زبون می‌ریزه
همه‌ش حرفای مفت، همون اراجیفِ همیشگی
فقط و فقط حرف
«حمله بعدی، می‌بوسم می‌ذارم کنار. قول می‌دم.»
حرفای الکی، وعده‌های پوشالی
زیادی خوبه که راست باشه
خیلی زیادی خوب...
«تا یه سال دیگه، نهایتاً دو سال دیگه می‌کشم کنار.»
دورانِ رویاپردازی خیلی وقته سر اومده
خاطره‌ها هم ممکنه دود بشن برن هوا
وقتی فراموششون کنیم
«بازنشستگی واسه آدمای بی‌خربزه‌ست.»
کارامل و آب‌نبات و شکلات
«نمی‌تونم راننده‌کامیون‌ها رو کنار جاده آواره کنم.»
نه مرسی، به درد من نمی‌خوره
برو واسه یه زن دیگه از این زبون‌ها بریز
یکی که عاشقِ باد و بویِ گل باشه
حرفای شیرینِ توخالی
لبامو لمس کن
اما هیچ‌وقت به دلم راه پیدا نکن
«باشه، در موردش فکر می‌کنم.»
حرف، همه‌ش حرف
«قول می‌دم.»
حرف، همه‌ش حرف
«به جون خودم قسم، فان‌فان!»
حرف، فقط و فقط حرف
«داری سگم می‌کنی!»
حرف، حرف...
حرف و باز هم حرف
که باد با خودش می‌بره
لعنتی!
سسیل، دارم می‌بینمت!
بی‌خیال، مسخره‌بازی درنیار. می‌تونیم با هم حرف بزنیم!
بگیر بشین، بوکوز.
در رو باز کن!
- همه رو بیدار می‌کنی! - خب پس بیا پایین.
نه!
بوکوز، بیا پایین!
یه شب بهم بدهکاری.
اراجیف نگو!
آره، معمولاً
اولش یه شب رو با یه دختر می‌گذرونی
تازه بعدش هم اون یاروش می‌گیره سیاه‌ و کبودت می‌کنه.
کتکشو من خوردم، پس یه جورایی بهم بدهکاری.
گمشو بابا.
نه، وایسا! جدی می‌گم.
خواهش می‌کنم. بیا پایین.
می‌خوام ببرمت یه جایی.
خواهش می‌کنم!
- هنوز خیلی مونده؟ - دیگه رسیدیم.
چشماتو وا نکنیا.
مواظب باش، اینجا پله داره.
آروم! چشماتو باز نکن.
بازشون نکن. پله اول.
- حالم از این کار بهم می‌خوره. - پله اول!
چند قدم دیگه مونده.
حالا می‌تونی چشماتو وا کنی.
اون شنبه بعدازظهرا رو یادته...
آره.
چی؟
یادته همین‌جا بود که آخرین بار همدیگه رو دیدیم؟
آره. خیلی بهمون خوش گذشت.
واسه من خاطره‌ی زیاد جالبی نیست.
چطور مگه؟
شنبه، ۱۶ ژوئن ۲۰۰۱ بود.
مثل هر شنبه، ساعت ۳ با هم قرار داشتیم.
سلام! یه دونه کوچیک... نه، یه متوسط لطفاً.
بیا. اینم ۱۰ فرانک.
دمت گرم.
سلام بچه‌ها!
چطوری سس؟
ردیفی؟
راف کجاست؟
داره می‌آد.
و مثل هر شنبه،
دیر کردی.
من که هر دفعه دیر نمی‌کردم!
- چرا، می‌کردی! - نه بابا، نمی‌کردم.
چرا، می‌کردی!
داشتم فکر می‌کردم کی قراره پیدات شه.
ترسیدم نیای.
داشتم می‌رفتم پاریس، دیگه وقتش بود.
ساعت چند اومدم؟
۴:۱۲ بعد از ظهر.
وایسا ببینم!
هنوز وقتش نشده.
دقیقاً سر وقت!
و هنوزم بدون اسکیت.
فقط دلقک‌ها واسه اسکیت‌سواری میان تو پیست.
مگه نه بچه‌ها؟
همه چی ردیفه؟
اون موقع، تنهایی حوصله‌ام سر رفته بود.
وقتی محو تماشای جنیفر پریشون بودی.
همه‌ش می‌گفت «یعنی»؛ خیلی رو مخ و جذاب بود.
یعنی، آقای اشمیت آدم خوبیه، ولی قیافه‌ش... اصلاً نمی‌تونم تحملش کنم.
عین سگ زشته!
وقتی حرف می‌زنه، یعنی واقعاً که چی؟
واسه همینه که معدل ریاضیم، یعنی خب، تعریف چندانی نداره.
چشم دیدنش رو نداشتم، اون پریشونِ سینه گنده رو!
اما بعدش، این یکی اومد وسط!
آره!
راسته.
دخترِ رجی
بیا دیگه
بزن بریم!
قلبت رو بده به من، عزیزم بدنت رو بده به من، عزیزم
اون فانکِ مشتیِ قدیمی‌ت رو بهم بده راکت رو، عزیزم، روحت رو، عزیزم
باهام بخون زنی مثل تو رو می‌خوام
که منو ببره تا تهِ دنیا
زنی مثل تو
قلبت رو بده به من، عزیزم بدنت رو بده به من، عزیزم
اون فانکِ مشتیِ قدیمی‌ت رو بهم بده راکت رو، عزیزم، روحت رو، عزیزم
باهام بخون مردی مثل تو رو می‌خوام
پسر بد، بدجور خاطرخواتم مردی مثل تو
وقتی می‌خونی، مغزم قفل می‌کنه
نگرانی‌هام انگار دود می‌شن و غمم پر می‌کشه
باعث می‌شی حس کنم یه الهه الهام‌بخشم
انگار تو فضا معلقم
اون نگاهو تو صورتت می‌بینم
منو می‌بره به اولین شبمون
به همون مهمونی که همه چی توش ردیف بود
همون حسِ نزدیکی داره دوباره بهم دست میده
وقتی رو صحنه می‌درخشیم و بی‌باکیم
وقتی صدات با صدای من یکی میشه
وقتی روحت با حال‌وهوای من گره می‌خوره
زن، وقتی می‌خونی، خیلی سکسی میشی همیشه بدجوری می‌رم واسه عشقِ راک استارم
قلبتو بده بهم عزیزم بدنتو بده بهم عزیزم
اون سبکِ فانکِ قدیمی‌تو بهم بده راکِت، روحت، عزیزم
باهام بخون زنی مثل تو رو می‌خوام
منو ببر تا تهِ دنیا
زنی مثل تو
قلبتو بده بهم عزیزم بدنتو بده بهم عزیزم
اون سبکِ فانکِ قدیمی‌تو بهم بده راکِت، روحت، عزیزم
باهام بخون مردی مثل تو رو می‌خوام
که منو ببره تا تهِ دنیا
مردی مثل تو
با خودم گفتم: «شک ندارم، الان می‌بوستم.»
ولی توِ اسگل، برگشتی پیش رفیقات.
خوبی؟
نه.
سسیل؟
فکر کنم دارم سقط می‌کنم.
دارم می‌رم خونه.
- چی؟ حامله‌ای؟ - آره.
نگران نباش. من...
دارم می‌رم خونه،
استراحت می‌کنم، می‌خوابم، خوب می‌شم.
بذار ببرمت بیمارستان.
نه. خوب می‌شم. نمی‌خوام ساعت‌ها تو اورژانس علاف بشم.
بی‌فایده‌ست.
دارم می‌رم خونه.
ببین...
بیا با من.
چی؟
بیا دیگه.
بیا این تو.
یه لحظه اینجا منتظر بمون.
بیا دنبالم.
تی‌شرتت رو بده بالا و دکمه شلوارت رو باز کن.
الآن یه کم سردت می‌شه.
بذار ببینیم همه‌چی ردیفه یا نه.
ایناهاش، پیداش کردم.
چیز نگران‌کننده‌ای نیست.
حتماً یه سونوگرافی برو، ولی فعلاً که همه‌چی اوکی به نظر می‌رسه.
حالت خوبه؟
بیا، خودت رو پاک کن.
این بچه خبرِ خوبی نیست، نه؟
طوری نیست.
حله؟
یه ماهِ تمام وقت داری تا تصمیمت رو بگیری.
پس هول نکن.
اختیارت دست خودته، هر کاری بخوای می‌تونی بکنی.
ممنون.
خوبی؟
آره.
بریم؟
این پیغام‌گیر صوتیِ سفیان غربی‌یه. پیغام بزارید.
سلام.
ببین...
می‌خواستم بگم شرمنده‌م...
می‌خواستم ازت معذرت‌خواهی کنم.
اون‌طوری که دلم می‌خواست نتونستم باهات حرف بزنم.
ببخشید، نتونستم...
از پسش برنیومدم.
همین دیگه.
باید همه‌چی رو به هم می‌گفتیم. نتونستم بگم...
اون‌چیزی رو که می‌خواستم بگم.
لطفاً منو ببخش.
خیلی می‌ترسیدم از دستت بدم، می‌ترسیدم...
که همدیگه رو از دست بدیم.
نمی‌تونم این بچه رو نگه دارم.
نمی‌خوام.
همینه که هست.
و واقعاً امیدوارم
که منو ببخشی و من...
عاشقتم.
خداحافظ.
قهوه دیگه چیزی مونده؟
- بیا، اینم از این. - بفرما.
اون دلش بچه می‌خواست
و من زیاد پایه نبودم
ولی اصلاً طولی نکشید
که با زبون‌بازی‌هاش
از من یه بابا ساخت
سسیل
دختر من
وقتی شکمش بالا اومد
با صدای بلند می‌خندید
بهم گفت: «می‌تونی به خودت ببالی
«داریم پسردار می‌شیم»
و حالا تو اینجایی
سسیل
دختر من
و می‌دونم به همین زودی
تو هم می‌ری سراغِ
فکر و خیال و عشق و عاشقی
حرفای قشنگ رو قلبت سنگینی می‌کنه
و دستای قوی روی پاهات
سسیل
دخترِ من
اما من
تمام شب رو چشم‌به‌راهت بیدار می‌مونم
تا وقتی که دمِ صبح آروم بخزی بیای تو
اما صبح که بشه اونی که خجالت می‌کشه منم
از دیدنِ چشمای خمار و سرخت
سسیل
دخترِ من
عمراً.
واسه اون میلی که تو وجودمونه
که راهِ خودمون رو انتخاب کنیم
نذاریم احساساتمون از تب و تاب بیفته
به حرفِ دلمون گوش بدیم
که با چشمای کاملاً باز تماشا کنیم
هر آسمونِ پر ستاره‌ای رو
دست دراز کنیم
سمتِ چیزی که تقدیر واسمون چیده
فردا دوباره حتی بیشتر از قبل تشنه‌اش باشیم
یه روز واسه همیشه بذاریم بریم
عشقمون هیچ‌وقت از بین نمی‌رفت
برو، پشت سرت رو هم نگاه نکن حسرت رو پشت سرمون جا بذار
از لحظه‌هایی که می‌شه دوباره مرورشون کرد لذت ببر
یه روز بدون هیچ رد و نشونی بذار برو
حتی صورت خودت رو هم فراموش کن
برو، پشت سرت رو نگاه نکن بذار حسرت پشت سرمون بمونه
فردا رو نشونه بگیر، از صفر شروع کن
به خاطر عشقی که می‌بخشی
که نباید عمری کوتاه داشته باشه
عشقی که ازش می‌گذریم
برای رویایی که هیچ‌وقت ازش دست نمی‌کشیم
برای لذتی تازه
از آزادی بی‌حد و مرز
چشم‌هات رو باز کن بدون هیچ خداحافظی‌ای
ذهنت رو خالی کن تا آسمون پرواز کن
یه روز برای همیشه بذار و برو
عشق ما هیچ‌وقت این‌کار رو نمی‌کرد
برو، پشت سرت رو نگاه نکن بذار حسرت پشت سرمون بمونه
از لحظاتی که می‌شه دوباره دیدشون لذت ببر
یه روز بدون هیچ ردی بذار و برو
حتی صورت خودت رو هم فراموش کن
برو، پشت سرت رو نگاه نکن بذار حسرت پشت سرمون بمونه
از لحظاتی که می‌شه دوباره دیدشون لذت ببر
یک روز برای رفتن
برای دانلود فیلم و سریال های بیشتر: BCMoviez.com