‫سال ۱۹۳۷، اتحاد جماهیر شوروی ‫اوج وحشت‌های استالینی
« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
‫مترجم: اشکان هیدی
‫این گروه جدیدته.
‫اینم شد گروه!
‫اینا که هر کدومشون سه تا وردست می‌خوان:
‫دو تا که زیر بغلشونو بگیرن،
‫سومی هم پاهاشونو تکون بده.
‫بیدار شو!
‫اینا کاغذهاییه که فرمانده می‌خواد بسوزونه.
‫این قراره انجامش بده.
‫سلولی داری که درش خوب قفل بشه؟
‫همه‌شون خوب قفل می‌شن. قفل‌ها جدیدن.
‫یالا، ببرش.
‫دست بجنبون، برو!
‫تو کیسه چیه؟
‫تمام رازهای زندان؟
‫یا برآوردهای ساخت‌وساز پارسال؟
‫به تو ربطی نداره، تو فقط ‫باید اینا رو بسوزونی.
‫فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫برو تو.
‫هر چی تو این کیسه هست رو ‫تو این بخاری می‌سوزونی.
‫کلک هم نمی‌زنی، هیچی رو نگه نمی‌داری.
‫وگرنه یک ماه انفرادی رو شاخشه.
‫فهمیدی؟
‫کبریت.
‫بیا. همین برات کافیه.
‫قوطیش رو بهم پس می‌دی.
‫در رو ببند.
‫برای چی اینجاست؟
‫ع.م.الف.
‫عجب! «عنصر مضر اجتماعی»؟
‫من که فکر می‌کردم
‫نگهبان یه انبار چوبه
‫که دزدها بهش رکب زدن. عجب!
‫شاید هم رئیس یه فاحشه‌خونه بوده.
‫«رفیق استالین عزیز،
‫من اسمیرنوف هستم،
‫ایوان سرگئیویچ،
‫پیش از انقلاب عضو حزب بلشویک شدم.
‫من رو به اشتباه به عضویت در ‫بلوک تروتسکی-بوخارین متهم کردند
‫و در حال گرفتن اعتراف از من هستند.
‫آن هم تحت بازجویی‌های خشن...»
‫«رهبر بسیار عزیز، رفیق استالین، ‫ما، برادران
‫پستروخین،
‫کلخوزنشین‌ها، نگهبانان سابق ارتش سرخ،
‫متهم هستیم... به فاسد کردن
‫دولت شوروی... آنها از ما تحت شکنجه
‫اعتراف می‌گیرند...»
‫چه هیولاهایی! ‫«ما فدایی
‫آرمان حزب کمونیست هستیم و خونمان رو دادیم...
‫خونمان رو برایش دادیم...»
‫خونمان رو برایش دادیم.
‫«من مدیر کارخانه هستم که...
‫به اشتباه متهم شده...
‫آن هم زیر شکنجه...
‫دیگر توانی برای تحمل نیست...
‫از شما خواهش می‌کنم مداخله فرمایید...
‫عدالت...
‫کمونیستی.»
‫عدالت کمونیستی.
‫کمونیستی... عدالت.
‫دادستانی منطقه‌ای بریانسک
‫«از نماینده دادستانی درخواست دارم
‫که در سلولم با من ملاقات کنند
‫برای انتقال اطلاعات بسیار مهم.
‫استپنیاک، ای.اس.»
«‫»دو دادستان
‫باید در بزنی.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌ریم پیش رئیس.
‫باز کن.
‫اومده فرمانده رو ببینه.
‫برو تو.
‫سلام.
‫بفرمایید بشینید، رفیق دادستان.
‫می‌شنوم.
‫شما اینجا زندانی‌ای به ‫اسم ایوان استپنیاک دارید.
‫دادستانی درخواست ملاقاتی ‫از طرف اون دریافت کرده.
‫عجب!
‫ولی ما اینجا ده‌ها هزار زندانی داریم.
‫شماره بند رو دارید،
‫یا سلول این...
‫ایوان استپنیاک. بله: بند ۵، سلول ۸۴.
‫بند ویژه؟
‫از بند ویژه درخواست دریافت کردید؟
‫بله، چطور؟
‫هیچی، همین‌طوری.
‫مهم نیست.
‫ببخشید.
‫بله.
‫نه.
‫بله.
‫نمی‌دونم، از پتروویچ بپرس.
‫بازم؟
‫بذارشون تو بند ۱.
‫نه، هنوز بازجویی نشدن.
‫بله.
‫فهمیدم.
‫باشه.
‫مرد جوان،
‫صدور مجوز برای دیدن یه زندانی
‫مربوط به اداره منطقه‌ای اِن‌کِی‌وی‌دی
‫فقط از رئیس زندان گرفته می‌شه.
‫متأسفم، اما باید برگردید
‫یا منتظر برگشتنش بمونید.
‫طول می‌کشه؟
‫جلسات زیادی تو اداره برگزار می‌شه
‫در مورد تعیین تکلیف زندانی‌ها.
‫معمولاً هم طول می‌کشن.
‫منتظر می‌مونم.
‫می‌تونم همین‌جا منتظر بمونم؟
‫البته.
‫به‌خصوص که منم باید برم به یکی از ساختمون‌ها.
‫همه‌شون بیش از حد شلوغن،
‫برای همین کارمون خیلی زیاده.
‫و خب...
‫ببخشید که اینجا تنهاتون می‌ذارم.
‫کاره دیگه.
‫راحت باشید.
‫ممنون.
‫باز کن.
‫بله!
‫می‌دونی رادک تو زندان به ‫این سؤال چی جواب داد:
‫«قبل از انقلاب چیکار می‌کردی؟»
‫نه.
‫«تو زندان منتظر بودم.»
‫و به این سؤال: «و بعد از انقلاب؟»
‫نه.
‫«زندان منتظرم بود.»
‫خب، موضوع چیه؟
‫یه جوون اومده از بازرسی دادستانی.
‫جدیدَ رو به این زودی منصوب کردن؟
‫خب؟
‫می‌خواد زندانی سلول ۸۴ بند ویژه رو ببینه.
‫استپنیاک؟
‫از کجا می‌دونه تو اون سلوله؟
‫والا نظری ندارم.
‫پتروویچ،
‫بازرس جدید دادستانی اینجاست.
‫آره، معطل نکردن.
‫یه جوون.
‫می‌خواد یه زندانی از ساختمون ویژه رو ببینه.
‫باشه.
‫اگه اصرار کرد چی؟
‫حله.
‫فهمیدی رادک چی گفته بود؟
‫بله، البته، بهت گزارش می‌دم.
‫بذار یکم تو آب‌نمک بخوابه.
‫اگه تا امشب هنوز اونجا بود، بیارش پیش من.
‫خیلی خب.
‫«زندان منتظرش بود!»
‫اینجا وانستا، برو سر کارت.
‫یالا، به کارتون برسید!
‫معاون نیست؟
‫نه.
‫کجاست؟
‫کار داشت.
‫و جنابعالی؟
‫من دادستانم.
‫و با کی افتخار آشنایی دارم؟
‫مهم نیست.
‫خب؟
‫رئیس منتظرتونه.
‫باز کن.
‫بله؟
‫ایشون اینجان.
‫بفرمایید داخل، خواهش می‌کنم.
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتم،
‫اما مقامات بالا نگهم داشتن.
‫تو دوران سختی زندگی می‌کنیم، ‫خودتون که می‌دونید.
‫خواهش می‌کنم، بفرمایید بشینید.
‫از آشنایی‌تون خوشوقتم.
‫ما عادت داریم آدمای مسن‌تری ‫رو تو این پست ببینیم،
‫اما زمونه داره عوض می‌شه
‫و تصوراتمون در مورد کارایی ‫که جوونا می‌تونن بکنن
‫دیگه قدیمی شده.
‫می‌شه گفت کل دستگاه دولت ‫داره جوون‌گرایی می‌کنه.
‫و درخواست من به کجا رسید؟
‫بدون شک بهتون اطلاع دادن.
‫بله، البته، بهم اطلاع دادن.
‫اما، می‌دونید،
‫من فکر می‌کنم ملاقات شما با زندانی
‫باید به روزای بهتری موکول بشه.
‫به چه دلیل؟
‫راستش،
‫با توجه به شلوغی بیش از حد این زندان
‫ که خودتونم در جریانید،
‫گاهی اوقات رعایت استانداردهای ‫بهداشتی غیرممکنه.
‫برای همین شیوع بیماری‌های عفونی خیلی زیاده...
‫دیفتری، حصبه، یا حتی گاهی تیفوس.
‫که ساختمون ۵ بیچاره بیشتر از همه درگیرشه،
‫که بین خودمون بهش می‌گیم ساختمون ویژه،
‫چون اونجا محل نگهداری محکومینیه
‫که فعالیت‌های ضدانقلابی داشتن.
‫و دقیقاً بین هموناست که کلکسیونی از
‫بیماری‌های عفونی شیوع پیدا کرده.
‫من به‌شدت توصیه می‌کنم
‫که حتی یه نگاه هم به اونجا نندازن
‫مخصوصاً واسه کسایی که وظیفه‌شون ایجاب نمی‌کنه.
‫اما من اینجام تا دقیقاً همون کاری ‫رو بکنم که وظیفه‌م ایجاب می‌کنه.
‫بله، البته.
‫منظورم این بود که...
‫مثلاً شاید یه نگهبان،
‫نتونه شیفتش رو ترک کنه، در عوض یه دادستان،
‫می‌تونه به‌راحتی ملاقات با ‫یه زندانی رو عقب بندازه.
‫بدون اینکه تأثیری روی اصل پرونده بذاره.
‫اما دلیل اینکه من به‌شدت باهاش ‫مخالفم، اینه که این زندانی
‫که رفیق کورنف می‌خواد ببینتش
‫به گفته‌ی دکترا، ممکنه
‫ناقل یکی از این بیماری‌ها باشه.
‫در این صورت، این زندانی باید ‫به بیمارستان زندان منتقل بشه.
‫این کار ضروریه
‫اگه زندانی هم‌سلولی داشته باشه.
‫اما استپنیاک،
‫این مجرم خطرناک دولتی، تو سلولش تنهاست.
‫این نوع بیمارها،
‫اگه نیازی نباشه
‫که تحت مراقبت پزشکی قرار بگیرن یا عمل بشن،
‫معمولاً تو همون سلول خودشون درمان ‫می‌شن. تا زمان ضدعفونی کردن،
‫مخصوصاً در مورد بیماری‌های مسری،
‫بهتره فقط کسایی وارد بشن که کارشون اینه.
‫من قبلاً با پزشک ارشد صحبت کردم
‫در مورد انتقال زندانی به اتاق ملاقات
‫جایی که وکلا می‌رن، اما...
‫اون مخالفه.
‫همچین انتقالی
‫برخلاف قوانین بهداشتیه
‫و به‌شدت مضر خواهد بود
‫برای بیمار.
‫استپنیاک چه بیماری‌ای داره؟
‫دکترا هنوز مطمئن نیستن،
‫اما روده‌ایه.
‫شاید حصبه.
‫حصبه؟ اما اون‌قدرها هم خطرناک نیست.
‫من نه قصد دارم باهاش دست بدم، ‫نه تو ظرف اون غذا بخورم.
‫پس اصرار دارید که فوراً
‫زندانی استپنیاک رو ببینید؟
‫بله، اصرار دارم.
‫بند ویژه ۵، فوراً بیاد دفتر من.
‫شما تازه منصوب شدید؟
‫بله، سه ماه پیش.
‫می‌دونید دادستان قبلی کجاست؟
‫بله!
‫رفیق رو راهنمایی کنید...
‫کورنف.
‫کورنف، دادستان کورنف رو
‫پیش زندانی سلول ۸۴.
‫رفیق دادستان رو تا پیش ‫زندانی استپنیاک راهنمایی کنید،
‫سلول ۸۴.
‫ما باید دقیقاً خواسته‌های
‫بازرسی دادستانی رو برآورده کنیم.
‫خوشحالم که دادستان جدیدمون
‫جوونی با این‌همه پشتکاره.
‫اما از بی‌احتیاطی‌تون متأسفم.
‫بیماری‌هایی هستن که آب و ‫صابون هیچ کمکی بهشون نمی‌کنه.
‫منظورتون چیه؟
‫دقیقاً همین.
‫که هیچ‌وقت نباید خطر سرایت رو فراموش کرد.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫چه بهتر.
‫ایشون با منه.
‫در ۸۴ رو برامون باز کن.
‫دستور رئیس زندانه.
‫دادستان می‌خواد استپنیاک رو ببینه.
‫اسمشون؟
‫کورنف.
‫نام و نام خانوادگی پدر؟
‫الکساندر میخائیلوویچ.
‫باز کن.
‫شهروند استپنیاک،
‫دادستان اینجاست تا باهاتون صحبت کنه.
‫کارت شناسایی‌تون رو نشون بدید، شهروند...
‫دادستان.
‫به نماینده‌ی حکومت اعتماد نداری؟
‫به شخص شما اعتماد ندارم.
‫زندانی حق داره اینو از من بخواد.
‫دستور بدید تخت رو بیارن پایین
‫تا بشینیم.
‫لطفاً بیاریدش پایین.
‫و حالا،
‫بهشون بگید تنهامون بذارن.
‫من در حضور شخص ثالث حرف نمی‌زنم.
‫من شخص ثالث نیستم.
‫مقررات منو موظف می‌کنه که مراقب زندانی باشم.
‫می‌تونید از سوراخ در مراقب باشید.
‫قصد ندارم به دادستان حمله کنم.
‫اما اصرار دارم که گفتگومون محرمانه باشه.
‫این حق منه.
‫لطفاً تنهامون بذارید، این حقشه.
‫تنهامون بذارید.
‫به‌سختی می‌تونم سر پا وایسم.
‫من بابت این درخواست اومدم اینجا.
‫مال شماست؟
‫بله...
‫مجبور شدم مفصل دستم رو بشکنم
‫روی این تیکه آهن.
‫اینجا هیچ‌چیز تیزی نیست.
‫قبل از اینکه خودتون رو خونی کنید، ‫حتماً درخواست قلم و کاغذ کردید؟
‫بله...
‫اما اونا قبول نمی‌کنن.
‫اجازه بدین بپرسم چطور این ‫درخواست از اینجا خارج شده.
‫اگه رازتونه، جواب ندین.
‫چه رازی؟
‫دادمش به نگهبان،
‫همون‌طور که می‌گن، به امید خدا، و اون...
‫لعنت بهش!
‫از این دیوارها خارج شد.
‫شما واقعاً از دادستانی هستین؟
‫کارتم رو بهتون نشون دادم.
‫بخش تحقیقاتِ اداره‌ی منطقه‌ای ان‌کی‌وی‌دی
‫می‌تونه هر چیزی رو جعل کنه!
‫شاید این مدرک بی‌اعتمادی‌تون رو برطرف کنه.
‫پس حقوق خوندی.
‫فارغ‌التحصیل شدی؟
‫بله. سه ماه پیش.
‫و چطور رسیدی به دادستانی؟
‫منو فرستادن اونجا.
‫این یعنی توی دادستانی، ارگان‌های معروف ما
‫خوب کار کردن،
‫اگه تو همچین پست‌هایی،
‫تازه‌کارهایی مثل تو رو
‫منصوب می‌کنن.
‫ایوان استپانوویچ...
‫پارسال، برای صدمین سالگرد، شما سخنرانی کردین.
‫بله...
‫درسته، اومده بودم دانشگاه.
‫خب که چی؟
‫شما گفتین که قانون‌مداری شوروی
‫بر پایه‌ی حقیقت بلشویکیه. و ‫اینکه ما، حقوق‌دان‌های آینده،
‫باید برای این حقیقت بجنگیم.
‫من سراپا گوش بودم
‫و فهمیدم که این فقط یه جمله‌ی زیبا نیست.
‫درست فهمیده بودی.
‫دقیقاً همین‌طور بود.
‫ما براش جون دادیم،
‫برای این حقیقتِ کارگران و دهقانان،
‫با روس‌های سفید جنگیدیم.
‫یا تو سنگرها پناه می‌گرفتیم
‫زیر آتیش اونا،
‫یا چوبه‌ی دار
‫انتظارمون رو می‌کشید.
‫اما امروز، مبارزه برای قانون‌مداری شوروی
‫دیگه خطری نداره؟
‫پسر جان، به نظرم اصلاً احمق نیستی.
‫و از اونجا که احمق نیستی و اومدی اینجا،
‫این یعنی علاوه بر اون، آدم صادقی هستی
‫و ترسو نیستی.
‫احیاناً ازدواج که نکردی؟
‫نه.
‫پدر و مادرت هنوز زنده‌ن؟
‫نه، فوت کردن.
‫پس خوب گوش کن چی می‌خوام بهت بگم.
‫اما اول ببین
‫ان‌کی‌وی‌دی با من چی‌کار کرده.
‫زیاد چشم‌هات رو گرد نکن.
‫بهتره اونی که پشت دره اینو نبینه.
‫بفرما، پسر جان.
‫دیدی چی تف می‌کنم؟
‫ادرارم هم قرمزه.
‫زمان انقلاب هم همین‌طور بود.
‫یه روز، دهقان‌های پولدار حسابی کتکم زدن.
‫با این تفاوت که اون موقع جوون بودم و موفرفری.
‫خوب شدم.
‫در حالی که الان،
‫اگه بازم بزنن،
‫دیگه خوب نمی‌شم.
‫تازه، دیگه فایده‌ای هم نداره.
‫چی‌کار کردین که این بلا رو سرتون آوردن؟
‫نه «چی»، بلکه «چرا».
‫من از اون آدم‌هاییم که
‫با کسی راه نمیام.
‫من حاضر نیستم برای خودم ‫یا بقیه‌ی آدم‌های بی‌گناه
‫حکم اعدام امضا کنم.
‫و این تنها چیزیه که اونا از من می‌خوان...
‫این فاشیست‌های آب‌زیرکاهِ ان‌کی‌وی‌دی.
‫ساختمون بازجویی
‫و زندان داخلی تبدیل به یه شکنجه‌گاه بزرگ شدن.
‫هزاران آدم بی‌گناه
‫تحتِ...
‫کتک‌کاری‌های غیرقابل‌تصوری قرار می‌گیرن،
‫شکنجه‌ی محرومیت از غذا و خواب،
‫فقط برای اینکه
‫اعترافات دروغین رو
‫علیه خودشون
‫و بقیه امضا کنن.
‫آدم‌های شریف خودشون رو مقصر می‌دونن
‫تو جرایمی که اصلاً به عقلشون هم نمی‌رسه،
‫و پرونده‌ها می‌ره دادگاه‌هایی که به ‫دستور همین ان‌کی‌وی‌دی کار می‌کنن.
‫اونا به‌خصوص
‫با اعضای قدیمی حزب خیلی بی‌رحم‌ان.
‫تو منطقه‌ی ما، اونا
‫تقریباً تمام کادرهای محلی رو قتل‌عام کردن.
‫فکر کنم من آخرین...
‫عضو کمیته‌ی منطقه‌ای باشم
‫که هنوز
‫زنده‌ست.
‫و این فقط به خاطر اینه که من
‫از اعضای قدیمی لجبازترم
‫و هیچی رو امضا نکردم.
‫اونا می‌خواستن امضا کنم که،
‫در طول جنگ با آلمانی‌ها،
‫من یه مامور مخفی «پتلیورا» بودم.
‫فقط مشکل اینجاست که اعدام قربانی‌شون
‫بدون گرفتن اعتراف برای این جرایم ساختگی،
‫از عهده‌ی این فاشیست‌های محلی برنمیاد.
‫آدما باید خودشون به خودشون تهمت بزنن.
‫ظاهراً، این برای گزارش‌هایی که
‫به مقامات بالا می‌دن، مهمه.
‫"ببینید چطور هوشیاری ما
‫"به ما اجازه می‌ده تا فتنه رو تو ‫خونه‌ی خودمون در نطفه خفه کنیم!"
‫اونا از افشاگری می‌ترسن.
‫و سعی می‌کنن همه‌چیز
‫طبق قانون پیش بره.
‫تا حد مرگ کتک زدن یه متهم لجباز،
‫برای این جلادهای اِن‌کِی‌وی‌دی کاری نداره،
‫اما براشون یه اشتباه ناخوشاینده.
‫برای همینه که آدمایی مثل من رو،
‫تو انفرادی نگه می‌دارن
‫به این امید که این آدما
‫با دل و روده‌ی له‌شده
‫زیاد دووم نیارن.
‫من، وقتی بمیرم، می‌نویسن
‫که البته دلیلش
‫نارسایی قلبی تو همین زندان بوده.
‫اونا هستن که دشمن مردم‌ان،
‫این خرابکارهای اِن‌کِی‌وی‌دی.
‫اونا ماشین‌آلات رو خراب نمی‌کنن،
‫یا کارخونه‌ها رو آتیش نمی‌زنن.
‫اما رهبران قدیمی و فداکار حزب رو،
‫جایگزین می‌کنن
‫با جوونای جاه‌طلب و پر سروصدا.
‫و متخصصان صادق و باوجدان رو
‫با آدمای نادون و کوته‌فکر.
‫اینو به خاطر خودم ازت نمی‌خوام.
‫من که در هر صورت کارم تمومه.
‫اما آرمان انقلاب‌مون
‫از اعماق وجودم عذابم می‌ده.
‫اگه تو واقعاً
‫یه بلشویک واقعی هستی
‫که ترسو نیست، و یه حقوقدان صادق شوروی هستی،
‫فوراً برو مسکو
‫و یه وقت ملاقات از استالین بگیر.
‫اگه نتونستی،
‫برو پیش هر کدوم از اعضای «پلیتبورو» که شد:
‫یژوف، وروشیلوف،
‫مولوتوف...
‫و بهشون بگو که، اینجا،
‫دارن گل‌های سرسبد حزب رو نابود می‌کنن.
‫صدها هزار شهروند صادق شوروی رو!
‫و لفتش نده.
‫تو تونستی این ملاقات رو با من جور کنی و...
‫اونا راحتت نمی‌ذارن.
‫حتی وقت نمی‌کنی برگردی
‫که خودت هم
‫مثل من سر از هلوفدونی درمیاری.
‫باز کن.
‫اون رفت بیرون.
‫به‌زودی می‌رسه پیش‌تون.
‫صبر کنید.
‫بله.
‫این کار رو باید از قبل انجام داد، نه بعدش.
‫داریم یه مشت احمق تربیت می‌کنیم.
‫بعد از نبرد،
‫تو سال ۱۹۱۶، نبرد «کوول»،
‫آقای خوب من،
‫یه دست و یه پام رو قطع کردن.
‫اون موقع، هیچ برنامه‌ای برای مجروحا نبود.
‫اون کمک‌هزینه‌ی ناچیز برای ‫معلولین خیلی بعدتر اومد.
‫واسه همین به خودم گفتم، باید یه کار پیدا کنم،
‫فقط مشکل اینه که فقط دست چپم رو دارم.
‫رفتم پیش پدرم.
‫بهم گفت: "چیزی ندارم شکمت رو سیر کنم."
‫تصور می‌کنید؟
‫یه سالی آواره بودم و تصمیم گرفتم
‫برم سن‌پترزبورگ، آقای خوب من،
‫تا از لنین بپرسم راهی هست که بشه ‫از خیریه‌ی پرولتاریا استفاده کرد،
‫با توجه به اینکه بالاخره ‫می‌شه گفت من خونم رو دادم،
‫که زندگیم رو فدا کردم.
‫و بهت صدقه داد، لنین؟
‫صبر کن، تند نرو.
‫این جوون سواد داره،
‫باید به ترتیب پیش بریم.
‫خلاصه، در نهایت، از این کاروان
‫به اون گاری دولتی، بالاخره رسیدم،
‫آقای خوب من، به سن‌پترزبورگ.
‫منظره رو تصور می‌کنید؟
‫یه سرباز صفر پر از شپش
‫که سر از پایتخت درمیاره،
‫که اگه بشه گفت، تو دنیا لنگه نداره.
‫ناگهان، جلوش، خیابون «نوسکی»، تصور می‌کنید،
‫خیابون «گوروخوایا»، لعنتی،
‫و خیابون «لیتینی»، مناره‌ی «آدمیرالتی».
‫پل‌ها بازن،
‫صافِ صاف، بدون اینکه به هم بخورن.
‫یه قصه‌ی واقعی از شهرزاد، آقای خوب من.
‫بس کن، چلاق!
‫تو شاید قبلاً همه‌چیز رو دیده باشی،
‫اما این جوون هنوز پاش رو اونجا نذاشته.
‫شاید حتی به یه دختر هم دست نزده باشه.
‫هان؟
‫رفتم دنبال یه جا برای موندن،
‫ولی قیمت‌ها سر به فلک می‌کشید.
‫و من،
‫کل دارایی‌ام،
‫فقط ۱۰ تا اسکناس ۵ روبلی بی‌ارزش بود.
‫آخرش رفتم هتل رول
‫شبی ۱ روبل.
‫سوپ کلم و گوشت کوبیده.
‫با خودم گفتم این‌طوری به جایی نمی‌رسم.
‫پرسیدم به کی باید مراجعه کنم.
‫بهم گفتن: «برو به اسمولنی،
‫«مستقیم برو پیش لنین،
‫«تو قلب قدرت شوروی.
‫«عدالت واقعی اونجاست.»
‫کدوم احمقی
‫- این وعده‌های الکی رو بهت داد؟ ‫- خفه شو، الاغ.
‫گوش کن. کله‌سحر بیدار شدم،
‫با دست چپم ریشم رو تراشیدم،
‫- چون پول دادن به سلمونی هم خودش یه جور خرج اضافه‌ست -،
‫یونیفرم کوچیکم رو پوشیدم
‫و با این پای چوبی کوچیکم،
‫راه افتادم!
‫می‌تونین تصورش کنین؟
‫دارم می‌رم پیش لنین
‫تو اسمولنی.
‫و اونجا! آینه‌ها، گلدون‌ها، ‫سقف‌های کاملاً سفید،
‫ستون‌ها، مرمرهای بی‌قیمت،
‫و همه دارن این‌ور و اون‌ور می‌دَوَن.
‫با بدبختی راهم دادن و گفتن خودت یه کاریش بکن.
‫مثل یه دیوونه به آب و آتیش زدم.
‫همه لنین رو دیده بودن،
‫ولی هیچ‌کس نمی‌دونست کجاست.
‫آخرش با این پای چوبیم
‫سر از یه اتاق انتظار ‫درآوردم، چسبیدم به یه گوشه
‫تا مبادا آمریکا یا هند رو
‫که روی گلدون‌های سفالی طلایی بودن، بندازم.
‫یه چهار ساعتی اونجا موندم
‫و بالاخره، یه آجودان
‫یا یه مأمور نگهبان
‫اومد بیرون و گفت:
‫«لنین داره میاد تو اتاق انتظار!»
‫اتاق انتظار تا خرخره پر بود.
‫همه مدال به سینه داشتن و یه تنباکوی ‫گند می‌کشیدن. همه در حال دویدن بودن.
‫صدای هیس‌هیس میومد! و ناگهان!...
‫سکوت مرگباری حاکم شد.
‫لنین اومد.
‫خب که چی؟
‫می‌تونین تصور کنین؟
‫خود شخص اول مملکت.
‫شخصاً، اگه بشه گفت،
‫با همون ابهت و مقامش
‫و اون حالت چهره‌اش، می‌فهمین که.
‫همه اونایی که اونجا بودن مثل ‫میخ وایستاده بودن و با لرز منتظر
‫تصمیمی بودن که به نوعی ‫سرنوشتشون رو رقم می‌زد.
‫رفت پیش یکی، بعد یکی دیگه.
‫«شما برای چی اینجایین؟» ‫«شما رو چی کشونده اینجا؟»
‫و اومد سمت من.
‫تمام توانم رو جمع کردم: «ببینین، عالیجناب،
‫«رهبر انقلاب،
‫«من خون دادم، یه دست و یه پام رو از دست دادم.
‫«نمی‌تونم کار کنم و از ‫پادشاه تقاضای کمک دارم.»
‫نگاه لنین تو وجودم رسوخ کرد،
‫پای چوبیم رو دید،
‫آستین راستم رو که به یونیفرم سنجاق شده بود.
‫گفت: «بسیار خب،
‫«چند روز دیگه دوباره بیاین.
‫«ما همیشه از دیدن پرولتاریا خوشحال می‌شیم،
‫«حتی بدون دست و پا.»
‫- شوخی می‌کنی! ‫- آره والا!
‫دقیقاً همینو گفت.
‫آره...
‫«پس دوباره بیاین، دوست من.»
‫اونجا با خودم گفتم: «حله،
‫«کارم راه افتاد.»
‫بعدش چی؟
‫بعدش چی شد؟
‫هیچی.
‫یعنی چی هیچی؟
‫به نظر میاد خیلی سرد و گرم چشیدی،
‫حتی همه دندونات رو هم سر این کار گذاشتی،
‫ولی هیچی حالیت نیست.
‫پس لنین چی شد؟
‫غیبش زد، لنین!
‫یه بار، دو بار برگشتم اونجا،
‫و همیشه همون آش و همون ‫کاسه بود: «فردا، فردا.»
‫خسته شدم.
‫یه قشقرق حسابی به پا کردم، داد زدم، فحش دادم!
‫و اونجا، از تو دود تنباکو،
‫یه نامه‌رسون اومد.
‫یه غول دو متری
‫با بازوهای گنده
‫مثل بازوهای یه گاری‌چی
‫یا یه دندون‌پزشک.
‫منِ بیچاره رو گرفت،
‫انداختم تو یه گاری و مستقیم برد هلوفدونی.
‫یه مدت به خرج دولت زندگی کردم و بعد ولم کردن.
‫تو این فاصله لنین مرده بود.
‫حالا دارم می‌رم پیش استالین.
‫آره، می‌گن تجسم مهربانیه.
بی سی موویز
‫چون برای خودم نیست
‫که به یه معنا، خونم رو ‫ریختم و زندگیم رو فدا کردم.
‫اما تو
‫که سواد داری، بهم بگو:
‫فکر می‌کنی بهم غرامت می‌ده؟
‫هان؟
‫شما تو صف هستین؟
‫مرد جوان، دنبال کسی می‌گردی؟
‫بله.
‫کی؟
‫دادستان کل. باهاش کار دارم.
‫اگه این‌طوره، باید بدونی دفترش کجاست.
‫بله؟
‫ببخشید؟
‫دنبال خروجی می‌گردم. کجاست؟
‫پایین پله‌ها سمت چپ.
‫حالتون خوبه؟
‫بله.
‫به نظرم این درست نیست.
‫دوست عزیز من!
‫تو هم اینجایی! تبریک می‌گم!
‫بهت تبریک می‌گم!
‫همیشه بهت ایمان داشتم و ‫می‌دونستم به جاهای بالایی می‌رسی!
‫تو واقعاً یه نابغه‌ای! و خیلی بزرگ شدی!
‫ظاهراً از هر نظر!
‫ما همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫معرفی می‌کنم: رفیق مرازوویچ.
‫و ما، با هم درس خوندیم و اون ترفیع گرفته.
‫مرازوویچ.
‫کورنف.
‫درسته، کورنف، یه هنرمند، حتی یه هنرمند معرکه!
‫- بیا پیشم. ‫- باشه.
‫آدم الکی‌ای نیست. اگه مشکلی داشتی برو پیشش.
‫کِی منتقل شدی؟ کدوم بخش؟
‫- من... ‫- خوب می‌تونم حدس بزنم، تو بخش من نیستی.
‫اگه راز نیست، برای چی اینجایی؟
‫ببخشید،
‫ولی ما جایی همدیگه رو دیدیم؟
‫کورنف، خودت رو به خنگی نزن.
‫بعداً بیا پیشم.
‫دفتر ۳۱۲. بدون در زدن بیا تو.
‫باشه.
‫بله، می‌شنوم.
‫سلام، اومدم دادستان کل رو ببینم.
‫وقت ملاقات دارین؟
‫نه.
‫در واقع، رفیق کورنف،
‫دادستان کل فقط با احضاریه
‫از طرف دادستانی کل کسی رو ‫می‌پذیره. پس هیچ کاری نمی‌تونم
‫براتون بکنم.
‫من از راه دوری برای یه ‫مسئله‌ی دولتی بسیار مهم اومدم.
‫همه‌ی کسایی که اینجان هم همین‌طورن.
‫حکم مأموریت دارین؟
‫نه.
‫اما...
‫این واقعاً حیاتیه.
‫اگه این‌طوره،
‫چرا دادستانی‌ای که رفیق کورنف زیر نظرشه
‫درخواست ملاقات با دادستان کل رو نداده؟
‫و چرا رفیق کورنف حکم مأموریتی نداره
‫که نشون بده باید به دادستانی کل بیاد؟
‫من حتی نمی‌تونم شما رو تو لیست
‫افرادی بذارم که درخواست مشکوکی دارن
‫و فقط دادستان کل درباره‌شون تصمیم می‌گیره.
‫من عضو حزبم
‫و اومدم تا دادستان کل رو از یه مسئله‌ی حیاتی
‫و فوق‌العاده فوری مطلع کنم.
‫علاوه بر این، باید ایشون ‫رو تنها و خصوصی ببینم.
‫همون‌طور که پیشنهاد دادین، ‫ثبت کتبی این موضوع غیرممکنه.
‫به نفع خودتونه که این قضیه رو جدی بگیرین.
‫- ممنون. ‫- خدانگهدار.
‫بفرمایید.
‫- بفرمایید داخل. ‫- ممنون.
‫خیلی خب.
‫من با دادستان کل صحبت می‌کنم ‫و تصمیمش رو بهتون اطلاع می‌دم.
‫لطفاً تو اتاق انتظار منتظر بمونین.
‫ممنون.
‫خدانگهدار.
‫رفیق زاوتراکین!
‫بفرمایید.
‫لطفاً بفرمایید داخل.
‫- ممنون، خدانگهدار. ‫- خدانگهدار.
‫رفیق اسمیرنوف!
‫شانس آوردین.
‫رفیق دادستان کل، برخلاف انتظار،
‫قبول کردن شما رو ببینن.
‫اما یادتون باشه
‫که ایشون یکی از پرمشغله‌ترین افراد دولت هستن.
‫پس باید خیلی مختصر بگین
‫و وقت رفیق دادستان کل رو نگیرین.
‫دو سه دقیقه، نه بیشتر.
‫می‌شنوم.
‫اسم من کورنفه. من دادستان ‫دادستانی بریانسک هستم،
‫و مسئول بازرسی بازداشتگاه‌ها.
‫من اونجا متوجه
‫ارتکاب تخلفاتی علیه قانون‌مداری سوسیالیستی
‫از طرف اداره‌ی امنیت دولتی شدم
‫در طول بازجویی از جرایم ضدانقلابی
‫و همچنین نقض قوانین بازداشت
‫زندانیان مظنون به چنین جرایمی.
‫ادامه بدید.
‫به من گزارش شده که ضرب‌وشتم‌های ‫متعدد و بی‌رحمانه‌ای،
‫روی یک زندانی
‫در طول بازجویی‌های انجام‌شده توسط اداره ‫منطقه‌ای اِن‌کِی‌وی‌دی صورت گرفته.
‫دلایل زیادی وجود داره که نشون ‫می‌ده چنین ضرب‌وشتم‌هایی
‫و سایر روش‌های غیرقانونی در طول بازجویی
‫که توسط این اداره انجام می‌شه، ‫جنبه‌ای سیستماتیک دارن.
‫دلیل غیرمستقیم من برای این ادعا،
‫محرومیت زندانیان زندان‌های سیاسی منطقه
‫از امکان شکایت به مراجع ذی‌ربط است.
‫این شاید تنها درخواستی باشه که
‫از بخش سیاسی زندان شهر به دست دادستانی رسیده.
‫کاغذی که این شکایت روش نوشته شده
‫و چیزی که باهاش نوشته شده، ‫خودشون گویای همه‌چیز هستن.
‫دادستانی منطقه‌ای بریانسک
‫و چرا من رو در جریان این تخلفات می‌ذارید
‫و نه دادستان منطقه رو؟
‫چون من به اراده‌ی
‫دادستانی منطقه برای دخالت در امور ‫اِن‌کِی‌وی‌دی محلی باوری ندارم.
‫علاوه بر این، می‌ترسم که این دادستانی
‫نخواد یا حتی نتونه از همکاری که
‫سعی کرده این‌طور دخالت کنه، در ‫برابر اقدامات تلافی‌جویانه دفاع کنه.
‫گرفتن تأییدیه دادستانی برای ‫دستگیری یک فرد نامطلوب
‫در منطقه‌ی ما تبدیل شده به یک تشریفات محض.
‫بنابراین، مراجعه به مافوقم
‫برای من نه‌تنها عملاً بی‌فایده بود،
‫بلکه تقریباً خودکشی محسوب می‌شد.
‫و تصمیم گرفتم
‫به شما مراجعه کنم، به‌عنوان یک
‫مقام مسئول، اما بالاتر از ‫اون به‌عنوان یک عضو صادق حزب.
‫و به نظر شما، با چه هدفی
‫تخلفاتی که در منطقه‌تون بهشون ‫مشکوک هستید انجام می‌شن؟
‫رفیق ویشینسکی،
‫من مطمئنم که در اِن‌کِی‌وی‌دی منطقه‌ای،
‫گروهی از ضدانقلاب‌ها رخنه کردن
‫که خودشون رو چکیست‌های استالینیست جا می‌زنن.
‫اونا با سوءاستفاده از مقامشون، ‫بهترین افراد رو نابود می‌کنن
‫و بهشون اتهام جرایم خیالی می‌زنن.
‫اونا با این کار
‫اقتصاد محلی و مدیریت اداری رو تضعیف می‌کنن
‫و قانون‌مداری شوروی رو در ‫چشم مردم بی‌اعتبار می‌کنن.
‫مقامات رهبری در سراسر منطقه
‫توسط این جنایتکاران بی‌ثبات و وحشت‌زده شدن.
‫به‌خصوص مقامات دادستانی و دادگاه‌ها.
‫بعید نمی‌دونم که بعضی‌ها،
‫شاید برخلاف میلشون، دستورات اونا رو اجرا کنن.
‫در حالی که، هر کسی که بتونه پرده برداره از
‫ماهیت موذیانه و بدخواهانه ‫اقدامات نهادهای امنیتی منطقه،
‫پیشاپیش دستگیر می‌شه
‫و بخش عمده‌ایشون احتمالاً تا الان حذف شدن.
‫نیروهای فداکار حزب
‫با جوانان بی‌کفایت جایگزین می‌شن،
‫اما وفادار به اِن‌کِی‌وی‌دی.
‫و اگه یکی از اونا متوجه تناقضی بشه،
‫ترجیح می‌دن طوری رفتار کنن ‫که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫«ما رو فراموش کن تا فراموشت ‫کنیم.» یک سیستم واقعیه،
‫رفیق ویشینسکی.
‫شاید بعضی از فرصت‌طلب‌ها فریب خورده باشن
‫به‌خاطر ارتقای مقامشون
‫که نه به‌خاطر مهارت‌هاشونه و نه تجربه‌شون.
‫منم می‌تونستم راه اونا رو برم،
‫اما وجدانم به‌عنوان یک ‫شهروند شوروی، مانعم می‌شه،
‫به‌عنوان یک عضو حزب و یک حقوق‌دان شوروی.
‫نمی‌تونم در برابر جنایاتی که
‫به‌طور گسترده و بی‌وقفه ‫انجام می‌شن، بی‌تفاوت بمونم.
‫مداخله‌ی دادستانی کل باید بهشون پایان بده.
‫فکر می‌کنم این یک روند مخربه
‫که باید فوراً متوقف بشه.
‫پس شما می‌خواید که دادستانی ‫کل تحقیقاتی رو شروع کنه،
‫همین الان،
‫درباره‌ی فعالیت‌های ضدانقلابی نهادهای امنیتی
‫منطقه‌ی شما، درسته؟
‫دقیقاً، رفیق ویشینسکی.
‫این کار می‌تونست ممکن باشه
‫اگه پای یک شخص حقیقی یا یک ‫نهاد دولتی دیگه در میون بود.
‫اما این کمیساریای امور داخلی، امروز،
‫اختیارات ویژه‌ای داره و تقریباً خودمختاره.
‫تحقیق درباره‌ی یکی از اعضاش،
‫حتی برای دادستانی کل اتحاد جماهیر شوروی
‫فقط با موافقت
‫مدیریت این نهادها یا خود اِن‌کِی‌وی‌دی ممکنه.
‫اگه اسنادی ثابت کنن
‫تخلفاتی در هر کدوم از ‫بخش‌های این کمیساریا رخ داده،
‫مدیریتش با شروع یک روند کیفری
‫علیه کسانی که مرتکبشون ‫شدن مخالفت نخواهد کرد.
‫رفیق... کورنف؟...
‫... می‌گه که رد شکنجه رو ‫روی بدن یک زندانی دیده؟
‫می‌تونید این مشاهدات رو با ‫یک معاینه‌ی پزشکی معتبر
‫تأیید کنید؟
‫رفیق ویشینسکی، این همون زندانیه
‫که با خون خودش به دادستانی منطقه نامه نوشته.
‫اون یک بلشویک قدیمیه
‫و از مدیران ارشد سابق حزبه.
‫می‌خوام به رفیق دادستان کل توضیح بدم
‫که من فقط تونستم وارد سلولش بشم
‫بعد از اینکه بر مخالفت‌های ‫رئیس زندان غلبه کردم
‫که از این ملاقات بیزار بود.
‫و این رئیس زندان قطعاً راهی پیدا می‌کرد
‫بهانه‌هایی برای به تعویق ‫انداختن این معاینه پزشکی،
‫تا وقت بخرن و من رو هم حبس کنن.
‫شک ندارم که این رئیس و معاون‌هاش
‫با اداره منطقه‌ای اِن‌کِی‌وی‌دی همدست هستن.
‫و تصمیم گرفتم فقط روی اعتمادی حساب کنم
‫که دادستان کل به اظهاراتم می‌کنه.
‫و صادقانه نمی‌دونستم
‫که یه تحقیقات مخفیانه
‫در مورد یکی از مقامات اِن‌کِی‌وی‌دی
‫نیاز به مدارک کتبی داره.
‫بله،
‫به عنوان یه حقوق‌دان، ‫خیلی بی‌گدار به آب می‌زنید.
‫اما اوضاع می‌تونه درست بشه.
‫برگردید خونه
‫و معاینه پزشکی رو به دادستانی کل بفرستید
‫معاینه همون زندانی‌ای که به گفته شما،
‫تحت روش‌های غیرقانونی بازجویی قرار گرفته.
‫بهتون قول می‌دم که تحقیقات
‫فوراً شروع می‌شه.
‫اما...
‫اگه دست‌خالی برگردم،
‫چون سلسله‌مراتب رو زیر پا گذاشتم،
‫فوراً اخراج و دستگیر می‌شم.
‫ضدانقلاب‌های اِن‌کِی‌وی‌دی منطقه‌ای نمی‌خوان
‫آدمی رو که از جنایاتشون خبر داره آزاد بذارن.
‫به رفیق کورنف یه مدرک بدید که ‫نشون بده من به حضور پذیرفتمش.
‫به نام دادستانی منطقه‌ای که بهش وابسته‌ست.
‫این براتون کافیه تا بتونید اقداماتی رو
‫در رابطه با این پرونده بدون به ‫خطر افتادن امنیتتون انجام بدید.
‫و یه بلیت قطار هم
‫از سهمیه دادستان کل برای ‫رفیق کورنف تهیه کنید.
‫از هر چیزی که اینجا گفته شد، یه گزارش کوتاه،
‫اما مفصل تهیه کنید.
‫باید ضمیمه همون مدرکی بشه ‫که در موردش صحبت کردیم.
‫این رو هم بذارید.
‫چنین مدرکی
‫می‌تونه کمک بزرگی باشه.
‫خب؟
‫بعداً.
‫سوار شید.
‫به ایستگاه قطار!
‫همین‌جاست.
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫جای شماست؟
‫شماره ۵.
‫ببخشید. من...
‫- می‌تونید این رو بذارید. ‫- نه، نه...
‫من اینجا می‌شینم.
‫راه افتادیم.
‫بچه مسکویی؟
‫من؟ نه.
‫- پس کجایی هستی؟ ‫- اهل بریانسک.
‫دانشجویی؟
‫قبلاً آره. الان کار می‌کنم.
‫چه‌کاره‌ای؟
‫وکیلم،
‫عضو کانون وکلا.
‫دادستان بخش بازرسی.
‫کارت چیه دقیقاً؟
‫وقتی شهروندان شکایت می‌کنن،
‫من نظارت می‌کنم که همه‌چیز طبق قانون پیش بره.
‫شغل خیلی خوبیه، رفیق.
‫لازمه.
‫مسکو برای چی اومده بودی؟
‫به خاطر یه دختر بود؟
‫نه، نه.
‫اگه راز نیست، پس برای چی؟
‫برای کار. تو دادستانی.
‫تو مسکو؟ مگه بریانسک دادستانی نداره؟
‫برای ملاقات با دادستان کل.
‫ویشینسکی؟
‫آره.
‫پتیا، به این جوونی و ملاقات با دادستان کل!
‫هنوز با هم آشنا نشدیم.
‫- پتیا. ‫- الکساندر. خوشبختم.
‫- و واسیا. ‫- واسیلی.
‫الکساندر. خوشبختم.
‫صبر کن... الان برمی‌گردم.
‫رئیس، یه لیوان برامون بیار.
‫نه، رفیق، من نمی‌نوشم.
‫نمی‌نوشی؟
‫قانون‌مداری شوروی، چه گناهیه ‫که به افتخارش ننوشیم!
‫یالا!
‫ممنون.
‫گیتار ندارید؟
‫نه، ولی قند دارم.
‫چه شوخ‌طبع!
‫بزن بریم!
‫به سلامتی برقراری نظم!
‫به سلامتی نظم!
‫بیا، بخور.
‫ممنون.
‫شما چطور، شغلتون چیه؟
‫ما تصفیه‌چی هستیم.
‫ما مهندسیم.
‫تو مسکو. یه دفتر طراحی.
‫- درسته. ‫- ما کارخونه طراحی می‌کنیم.
‫در یک کلام، آینده رو طراحی می‌کنیم.
‫معمار.
‫اونم هستیم. هر کاری از دستمون برمیاد.
‫دارن یه کارخونه رو تو بریانسک بازسازی می‌کنن.
‫- کار سختیه... کارخونه‌ی بزرگیه. ‫- ماشین‌سازی؟
‫- «کارخونه‌ی اتحادیه‌ها». ‫- تکنولوژی خارجی.
‫برای همین مشکل و سوءتفاهم پیش میاد.
‫یه ماه پیش، یه خط تولید جدید
‫باید راه می‌افتاد،
‫اما، مشکل پیش اومد.
‫پس می‌ریم ببینیم چی شده.
‫یه اشتباه ساده بوده یا خرابکاری؟
‫شما اینو بهتر از ما می‌دونید.
‫بعضی وقتا آدم نمی‌دونه این ‫یه خطای فنیه یا خرابکاری.
‫یه مهندس خیلی معمولی به نظر می‌رسه،
‫خانواده، بچه‌ها، کار.
‫هیچ ایرادی نمی‌شه ازش گرفت، ‫جز اینکه در واقع یه خرابکاره.
‫اگه اعتراف نمی‌کردن، باورم نمی‌شد.
‫- داره روز به روز بدتر می‌شه. ‫- آره.
‫اقتضای زمانه‌ست.
‫شما با دشمنا سروکار دارید.
‫از کجا می‌شه فهمید کی دشمنه و کی نیست؟
‫رویه‌هایی وجود داره.
‫وقتی جرم محرز بشه، تحقیقات شروع می‌شه.
‫اگه محرز بشه. و اگه...
‫هنوز جرمی مرتکب نشده باشه، اما دشمن ‫شناخته‌شده باشه، چی‌کار باید کرد؟
‫طبق حقوق روم، اصل بر برائته.
‫و اگه بعدش خرابکاری بشه چی؟
‫نمی‌شه کسی رو بدون جرم محرز محاکمه کرد.
‫پس چی؟ وایسیم تا مرتکب بشه؟
‫سوالتون رو می‌فهمم.
‫رفیق دادستان...
‫الکساندر.
‫ما باید هوشیار باشیم
‫و شمشیر مجازات قانون شوروی ‫رو محکم تو دست بگیریم.
‫ما مجازات نمی‌کنیم...
‫ما تحقیق می‌کنیم، اتهام می‌زنیم و ‫در صورت لزوم، دادگاه مجازات می‌کنه.
‫- باید همه‌چی روشن بشه. ‫- درسته.
‫به سلامتی هوشیاری!
‫بخور.
‫ممنون.
‫کی گیتار خواسته بود؟
‫رئیس! ممنون! همینه!
‫فقط باید...
‫- آها، آره. ‫- ممنون.
‫آهنگ خودمون رو بخون.
‫♪ صبح ما رو تو سرمای یخبندون در آغوش می‌کشه ♪
‫♪ و رودخونه تو بادی که با خودش می‌بره ♪
‫♪ ای موفرفری زیبا، آیا مسحورت نمی‌کنه ♪
‫♪ این آواز شاد آژیر؟ ♪
‫♪ یالا، بیدار شو، موفرفری زیبا! ♪
‫♪ با همهمه‌ای در کارگاه‌ها ♪
‫♪ کشور با شکوه برمی‌خیزه ♪
‫♪ و این روز جدید امید رو می‌ستاید ♪
‫♪ تیم در حال کار از ما استقبال می‌کنه ♪
‫♪ و تو با لبخند به دوستات سلام می‌کنی ♪
‫♪ کسایی که تو کار و دغدغه‌هاشون شریکی ♪
‫♪ تو طرح متقابل و حتی تو زندگی ♪
‫♪ آن سوی دروازه ♪
‫♪ می‌غره و سرخ می‌شه ♪
‫♪ کشور با شکوه برمی‌خیزه ♪
‫♪ و این روز جدید امید رو می‌ستاید ♪
‫♪ ... این روز جدید امید رو ♪
‫♪ و با اون تا پیروزی شکوهمند ♪
‫♪ تو خواهی گذشت، ای جوانی شوخ‌طبع، ♪
‫♪ پیش از اونکه جانشینان از راه برسن ♪
‫♪ جوونای دیگه‌ای که با این رویا پیش می‌رن ♪
‫♪ که تو این زندگی پررونق پدیدار می‌شن ♪
‫♪ و جایگزین پدرا می‌شن ♪
‫♪ کشور با شکوه برمی‌خیزه ♪
‫♪ و این روز جدید امید رو می‌ستاید ♪
‫♪ با چنین سخن زیبایی ♪
‫♪ حقیقتت رو به دنیای اطرافت فریاد بزن ♪
‫♪ ما به پیشواز زندگی می‌ریم ♪
‫♪ کار، و عشقی که لبخند می‌زنه ♪
‫♪ آیا عشق ورزیدن گناهه، ای موفرفری زیبا؟ ♪
‫♪ وقتی، با اولین زنگ، ♪
‫♪ کشور با شکوه برمی‌خیزه ♪
‫♪ و این روز جدید امید رو می‌ستاید ♪
‫♪ کشور با شکوه برمی‌خیزه ♪
‫♪ و این روز جدید امید رو می‌ستاید ♪
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
‫پاشو رفیق، نیم ساعت دیگه می‌رسیم.
‫رفیق ایوانف؟
‫- منم. ‫- رفیق پتروف؟
‫- شما از اداره‌اید؟ ‫- دقیقاً.
‫ایشون با شماست؟
‫رفیق کورنف.
‫سلام.
‫ماشین دارید؟
‫رفقا، می‌شه منم برسونید؟
‫برسونیمش واسیا؟
‫بریم.
‫ممنون.
‫تو این شهر دختر پیدا می‌شه؟
‫آره، البته.
‫خوشگلن؟
‫خوشگل هم پیدا می‌شه.
‫راحت می‌شه مخشونو زد؟
‫مخ کیو؟
‫نمی‌گیری؟ تا حالا مخ کسیو نزدی؟
‫من مجردم.
‫آها، پس بگو.
‫- و تا حالا هم امتحان نکردی، آره؟ ‫- منظورت چیه؟
‫خجالت نکش. خودمونیم.
‫اون که مطمئناً چیزی نمیگه.
‫یالا، بنال!
‫انجامش دادی یا پاستوریزه‌ای؟
‫نباید از اینجا می‌پیچیدیم.
‫تا نگی ولت نمی‌کنم.
‫یالا، بنال! آره یا نه؟
‫سراپا گوشیم، مگه نه واسیا!
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫داریم می‌بریمت.
‫تا قضیه رو روشن کنیم.
‫اگه لازم باشه.
‫در رو باز کنید!
‫آروم باش، کورنف.
‫شما بازداشت هستید.