« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
چیزی شده؟
موقع رفتن در رو محکم ببند.
آره یرکا، می‌شنوم.
یه جنازه دختر جوون تو اوهری پیدا شده، یه ذره اون‌طرف‌تر از لوفوسیتسه.
به نظر می‌رسه کارِ مِداره.
باشه، راه افتادم.
- ممنون، مختصات رو می‌فرستم. - باشه.
تمام کارهای نیک
به محض اینکه لینهارتووا رسید بهم خبر بده.
یه زن. حدوداً بیست ساله، با یه عالمه جای بریدگی عمیق،
قفسه سینه‌ش بازه و بعضی از اعضای بدنش یا داغون شدن یا نیستن،
اما به نظر می‌رسه کارِ یه آدم ناشی باشه.
می‌خواستم بگم «صبح بخیر»، ولی این‌طوری به نظر نمیاد.
چیزی برای شناسایی هویتش داریم؟
یه کوله‌پشتی پیدا کردیم، ولی نه از گوشی خبری هست نه مدارک.
یه جاکلیدی پیدا شده که روش حرف «A» حک شده.
- چند وقته اینجا افتاده؟ - بیشتر از دو روز نیست.
کارِ مِداره؟ شاید ازش برمیومده که همچین غلطی بکنه.
خواهیم دید.
به نظر نمیاد ناخناشو می‌جوییده.
فکر می‌کنی از بالای اون پل پرتش کرده پایین؟
اگه از بالای اون پل پرتش کرده بود،
جریان آب تا خیلی دورترها می‌بردش.
هیچ اثری از کشیده شدنِ جنازه تا رودخونه نیست.
پس حتماً از بالای یکی از پل‌ها انداختتش پایین.
به نظرم از همون پلِ بالای رودخونه انداختتش پایین.
اونی که پیداش کرده کجاست؟
اونجا. حسابی به هم ریخته.
صاحبش چی؟
مارک جون، به خاطر از کار افتادگی بازنشسته شده. الانم تو شوکه.
اگه این کارِ 'مدارد' باشه، ممکنه قضیه خیلی زود جمع و جور بشه.
کاش همین‌طور باشه.
لیستِ دخترای گمشده رو چک کردم، مشخصاتِ هیچ‌کدومشون به این نمی‌خوره.
امروز دوشنبه‌ست. پس شروع کن به زنگ زدن به دبیرستان‌ها.
لورا!
ایشون سروان آدام بنیش هستن. سروان لورا لینهارتوا.
از دیدنت خوشحالم، سروان لینهارتوا.
اینجا چیکار می‌کنی؟
از 'برنو' منتقلم کردن اینجا.
- همدیگه رو می‌شناسین؟ - آره.
- قبلاً با هم بودیم. - تو مدرسه.
با هم می‌رفتیم مدرسه.
نمی‌خوای من اینجا باشم؟
نمی‌خوام زندگیِ خصوصی‌مو جلوی بقیه جار بزنی.
مثلاً اینکه بگم قبلاً با هم بودیم؟
آره. اینا مسائل شخصیه. به کسی ربطی نداره.
چرا 'برنو' رو ول کردی؟
نمی‌دونم، احتیاج داشتم حال و هوام عوض شه.
می‌شه یه کم دقیق‌تر توضیح بدی؟
نه. مسائل شخصیه.
اینو بررسی کن.
یه هفته طول می‌کشه تا اینو بخونم. نمی‌تونی یه خلاصه سریع بهم بگی؟
هفته پیش جسد یه دختر جوون پیدا شد که بدنش پر از جای چاقو و بریدگی بود.
میدارد مارکوویچ رو دستگیر کردیم؛ گویا خاطرخواه مقتول بوده.
ازش اعتراف گرفتیم. یه عشق یه طرفه.
حالا یه دختر دیگه پیدا شده، پنج کیلومتر اون‌طرف‌تر از اولی.
خوبه. بریم بازجوییش کنیم.
این پرونده رو با هم کار می‌کنیم،
اما بعدش از شیدای می‌خوام که یه شریک دیگه برات پیدا کنه.
مارکوویچ، این دختر رو می‌شناسی؟
دقیق نگاه کن.
من هیچ‌کاره‌ام.
من که قبلاً درباره لوسی بهتون گفتم. اما...
داشتی روی پل راه می‌رفتی که به این دختر خوردی.
چند کلمه‌ای با هم رد و بدل کردید و یه جوری رفت تو مُخت.
واسه همین کشتیش...
- میدارد، تا نگی کجا... - دو تا دختر تیکه پاره شده تو یه هفته،
که حتی ۵ کیلومتر هم با هم فاصله ندارن.
جدی داری می‌گی که به تو ربطی نداره؟
فکر کردی ما خریم؟
قسم می‌خورم کار من نبود.
بازجویی متوقف شد.
- گمشو بیرون. - چشم.
فکر می‌کنی الان حرف می‌زنه؟
‏- قلتَ إن جرائم القتل كانت متطابقة.‏ ‏- ليست متطابقة، بل متشابهة!‏
‏حسنًا، اعتذر.‏
‏لن نعمل بهذه الطريقة، أتفهم؟‏
‏حسنًا.‏
‏أقدر أنها توفيت مساء الجمعة.‏
‏لكنها بالتأكيد لم تُقتل في ‏المكان الذي عُثر عليها فيه.‏
‏لقد نُقلت الجثة.‏
‏إذًا لم يكن بإمكان (‏ميدارد‏) فعل ذلك ‏إن كنت قد قبضت عليه يوم الجمعة.‏
‏من المثير للدهشة أن سبب الوفاة ‏لم يكن أيًا من الجروح الطعنية
‏بل ضربة على الرأس،‏ ‏لقد تحطمت جمجمتها.‏
‏توجد آثار خنق، وكدمات ‏عديدة على الجثة.‏
‏تشير هذه إلى أن شخصًا ما ‏قد شل حركة كلتا يديها بالقوة.‏
‏ربما جثا على ‏ظهرها وحاول خنقها.‏
‏لقد قاومت، لذا ‏ضرب رأسها بالأرض.‏
‏بالضبط، على ما ‏يبدو عدة مرات.‏
‏- لا بد أنه كان قويًا.‏ ‏- ليس حقًا.‏
‏لم يتجاوز وزن تلك ‏الفتاة خمسين كيلوغرامًا.‏
‏وجدنا الكثير من الشظايا على ‏رأسها، وتحت أظافرها وعلى ملابسها.‏
‏هذا يعني أنه لا بد من ‏وجود أرضية خشبية في مسرح الجريمة.‏
‏كل هذه الجروح حدثت بعد ‏الوفاة. بعضها سطحي وبعضها أعمق،‏
‏وكأن القاتل كان ‏يرسم معالم تضاريسه.‏
‏ماذا تقصد؟‏
‏لقد أزال الأعضاء ‏من جهازها الهضمي.‏
‏البلعوم، والمريء، والمعدة.‏
‏لماذا أخرجها؟‏
تا محتویاتشو خالی کنه.
اعضای بدن رو با وایتکس شسته،
همین کار رو با دهنش هم کرده، حتی دندونای مقتول رو هم مسواک زده.
دندوناشو مسواک زده؟
چیز زیادی دستمون رو نمی‌گیره، همه چی رو کاملاً برق انداخته.
مقتول یه مدت کوتاهی قبل از مرگش رابطه جنسی داشته.
به نظر میاد با رضایت خودش بوده.
- از منی نمونه‌برداری کردم. - خب، بعدش چی؟
متأسفانه دی‌ان‌ای با هیچ‌کس توی بانک اطلاعاتی نمی‌خونه، با مظنون شما هم مطابقت نداره.
پس می‌تونیم «مدارد» رو کلاً خط بزنیم.
بله، «ییرکا»؟
بالاخره یکی مفقود شدن یه دختر رو گزارش داد.
«آنا بیتنرووا»، ۱۹ ساله، ساکن «لووسیتسه».
خیلی خب، ما تو راهیم. مختصات رو بفرست.
«آنا بیتنرووا».
«آنا»... این به اون جاکلیدی می‌خوره، نه؟
تو از کجا می‌دونستی که جاکلیدی داره؟
توی اون عکس‌هایی بود که تو پرونده بود.
اون‌قدری که فکر می‌کنی احمق نیستم.
- سلام. - سلام، سروان «لینهارتوا» هستم از پلیس جنایی.
سلام، من خانم «بیتنرووا» هستم، بفرمایید تو. اونا اومدن!
ببخشید، دستم بدجوری بنده.
- آخرین بار کی دخترت رو دیدی؟ - بفرمایید.
ممنون. صبح جمعه، قبل از اینکه بره مدرسه.
بهم گفت آخر هفته یکم سرش شلوغه،
فکر کردم پیش مامانش می‌مونه.
واسه همین زودتر نرفتم دنبالش بگردم.
تازه ۱۹ سالشه، یعنی دیگه یه آدم بالغیه.
با «آنا» قرار گذاشته بودیم که هر جا دلش خواست بتونه شب بمونه،
ولی باید بهم خبر می‌داد. خودت که می‌دونی.
درسته، حق با توئه، ولی اون شوکری که بهش داده بودیم هم همراهش بود.
از کی فهمیدی دخترت ناپدید شده؟
از همین امروز صبح.
پسرم «آلفرد»... آخر هفته رو پیش مامانش گذروند و امروز صبح،
اومد چندتا کتاب درسی برد و پرسید خواهرش کجاست.
آخرین بار کی دیدتش؟
احتمالاً دوستش،
حدود ساعت ۲ بعد از ظهر جمعه، وقتی مدرسه تعطیل شد.
- اسمش چی بود؟ - «ایویتا شوبرتوا».
اصلاً خبر داری که دخترت بعدش ممکنه کجا رفته باشه؟
می‌ره هنرستان، همون‌جایی که من پیانو درس می‌دم. کلاس آواز داشت.
آره، ولی نرفته بود. همین الان با «دالیبور» حرف زدم.
- دالیبور؟ - همون دوستمون که بهش آواز یاد می‌ده.
- فامیلش چیه؟ - «دالیبور چرماک».
این جاکلیدیِ دخترته؟
آره، این مال... مال «آنیشکا»ست.
کی این بلا رو سرش آورده؟
در حال حاضر، پرونده در دست بررسیه.
می‌شه جنازه‌ش رو به ما نشون بدید؟ می‌خوام ببینمش.
دخترتون دو روز قبل از اینکه پیداش کنیم، تموم کرده بود.
دقیقاً چه بلایی سرش اومده؟
فکر می‌کنیم بهتره جزئیات رو خُردخُرد بهتون بگیم.
ما پدر و مادرشیم، حق داریم بدونیم چه اتفاقی براش افتاده!
باور کنین این به صلاح خودتونه. می‌خواید برید بیرون یه هوایی بخورید؟
بیا با من.
آقای بیتنر، باید چند تا سوال ازت بپرسم.
آنا دشمنی، بدخواهی چیزی داشت؟
‏- تا جایی که می‌دونم نه.‏ ‏- دوستاش چی؟‏
آره، همه خیلی دوسش داشتن. صمیمی‌ترین دوستش ایوتا بود.
شوبرتوا؟
خیلی با هم صمیمی بودن. بعدش هم الیور کوکمن بود.
‏- این چند ماه اخیر با اون می‌پرید.‏ ‏- رابطه‌شون چطور بود؟‏
فکر نمی‌کنم آنا زیاد جدی گرفته بودش. هنوز بچه بود.
‏- هیچ‌وقت با هم دعوا کرده بودن؟‏ ‏- دائم با هم کل‌کل می‌کردن.‏
راستش رو بخوای، اصلاً در حد و اندازه‌ی اون نبود.
مطمئن بودم آنا لایق یکی خیلی بهتر از اونه.
بیشتر پیش باباش می‌موند یا پیشِ تو؟
تو خونه‌ی من مجبور بود با آلفرد هم‌اتاق بشه.
رابطه‌ش با والری چطور بود؟
به خاطر باباش سعی‌ش رو کرد، چون نمی‌خواست از دستش بده.
اما فکر نکنم اصلاً ازش خوشش می‌اومد.
قبل از اینکه سر و کله‌ی اون پیدا بشه، خونواده‌ی خوشبختی بودیم.
اون خونه‌ای که با هونزا توش زندگی می‌کنه رو واسه ما ساخته بود.
واسه من.
واسه آلفرد.
واسه خاطرِ آنا.
دیگه همه‌چی تموم شد.
با خانواده‌ی نزدیکِ مقتول مصاحبه کردیم. ماتیاش، بگو...
مدرکِ عدم حضورِ «یان بیتنر» درسته.
یه شامِ کاری تو «برنو» داشته و بعدش هم با همکارش تو هتل مونده.
تا صبحِ شنبه هم برنگشتن خونه.
«والری بیتنرووا» تو مدرسه‌ی هنر پاره‌وقت کار می‌کنه.
اون روز ساعت ۶ کارش تموم شده و سرِ راهِ خونه رفته خرید.
حدود ساعت هفت‌ونیم هم رسیده خونه.
- مگه مرخصیِ زایمان نیست؟ - نه.
مطمئنی که هفت‌ونیم خونه بوده؟
آره.
ساعت ۶:۵۰ تو پمپ‌بنزین با کارت حساب کرده.
با پرستار بچه‌ش هم حرف زده و اونم زمانِ رسیدنش رو تأیید کرده.
درباره‌ی «بیاتا بیتنرووا» چی دستگیرت شد؟
حسابداره و توی یه خونه‌ی اجاره‌ای زندگی می‌کنه.
جمعه ساعت ۴ از سرِ کار برگشته و با پسرش «آلفرد» تلویزیون تماشا کرده.
برنامه‌ت واسه ادامه‌ی کار چیه؟
لورا؟
داریم خونه‌ی خانواده‌ی «بیتنر» رو می‌گردیم و فعلاً تمرکزمون روی وسایل الکترونیکیه.
ماتیاش هم داره شبکه‌های اجتماعیش رو چک می‌کنه.
درخواستِ ردیابیِ گوشیِ آنا رو دادیم.
ریزِ مکالماتش نشون میده که به جز خانواده‌ش، تقریباً با هیچ‌کسِ دیگه تماس یا پیامی نداشته.
ماه پیش چندتا پیامک به یه شماره‌ی اعتباری فرستاده.
سعی کردیم موقعیتش رو پیدا کنیم، اما فعلاً در دسترس نیست.
مقتول دقیقاً قبل از مرگش سکس داشته.
ولی نمی‌دونیم با کی.
می‌ریم سراغ اون کسی که می‌گن دوست‌پسر مقتول بوده، الیور کوکمن.
خیله‌خب. ما هم به بازرسی تو خونه‌ی خونواده‌ی بیتنر ادامه می‌دیم.
اصلاً قصد نداشته بره کلاس آوازش،
چون دفتر حضور و غیابش رو تو خونه جا گذاشته بود.
تو دو ماه گذشته کلی غیبت داشته.
انگار اصلاً پاش رو اونجا نذاشته بوده.
باید با معلمش حرف بزنیم.
بیا اینجا رو ببین، یه چیزی پیدا کردیم.
این تو کیف لوازم آرایشش بود.
- ولی چرا اینجا قایمش کرده؟ - فعلاً بذارش تو پرونده‌ی مدارک.
حموم؛ کیف لوازم آرایش
ببخشید، باید یه چیزی ازتون بپرسیم.
این تیکه جواهر رو می‌شناسین؟ لای وسایل دخترتون پیداش کردیم.
- من که تا حالا ندیدمش، تو چی؟ - نه.
ممکنه کادوی کسی باشه؟
شاید از طرف دوست‌پسرش.
جنازه‌ی «آنا» رو کی بهمون تحویل می‌دین؟
تا وقتی تحقیقات ادامه داره، باید پیش ما بمونه.
یه لحظه صبر کن!
حتی اگه اونقدر گریه کنی که چشمات از کاسه دربیاد،
توی یه دریای غم و ناامیدیِ مطلق غرق بشی،
چه سودی به حال کسی داره؟ زندگی به هر حال ادامه داره.
همیشه واسه اشک ریختن خیلی زوده‌، خیلی بهتره که قوی باشیم...
آلفرد، باهاش اکی بودی؟
— توی خونه‌م آواز می‌خوند؟ — این اواخر نه زیاد.
به نظرت چرا دیگه نخوند؟ سرگرمیِ دیگه‌ای داشت؟
داشت واسه امتحانای نهاییش سخت درس می‌خوند
که بتونه بدون کنکور وارد دانشگاه بشه.
که چی بخونه؟
تربیت معلم. توی «اوستی» یا «پراگ».
این اواخر بهت نگفته بود با کسی به مشکل خورده،
یا مثلاً با کسی دعواش شده باشه؟
فقط چون مامان و بابامون طلاق گرفته بودن شاکی بود.
منم همین‌طور.
رابطه‌ت با «والری» چطوره؟
فکر کنم دیگه بهش عادت کردیم.
ممنون. بچه‌ها تونستن به حساب‌های فضای مجازیش دسترسی پیدا کنن.
می‌دونم با یه نفر سر و سِر داری.
اون لجن رو پیدا می‌کنم و جفتتونو نفله می‌کنم.
هنوز اینجایی؟
ببخشید، فقط یه سؤالِ سریع.
«آنا» از «کوکمن» کادویی چیزی گرفته بود؟
مثلاً این تیکه جواهر رو می‌شناسی؟
نه.
وقتی با هم می‌رفتن بیرون، حتی پول قهوه‌شم حساب نمی‌کرد.
باشه، ممنون.
ایوتا شوبرتوا؟
می‌تونی یه چیزی درباره‌ی دوست‌پسرش بهمون بگی؟
منظورت کوکمَنه؟
الان دیگه دوست‌پسره سابقشه. هفته پیش با هم کات کردن.
که این‌طور. کی اون یکی رو دک کرد؟
آنا دیگه از دستش جونش به لبش رسیده بود.
حالش از اینکه اولیور این‌قدر بهش می‌چسبید به هم می‌خورد.
خیلی هم حسود بود، حتی به منم شک داشت.
اون چطور با جدایی کنار اومد؟
می‌گفت بدجوری سگی شده بود. فکر می‌کرد با یکی دیگه ریخته رو هم.
واقعاً همین‌طور بود؟
نه. همه‌اش رو از خودش درآورده بود که یه بهانه‌ای واسه پاچه گرفتن داشته باشه.
پیداش می‌کنین، مگه نه؟
- چی؟ - کوکمن؟!
آروم بگیر لعنتی!
باید درباره آنا بیتنیرووا باهات حرف بزنیم.
- درباره چی؟ - غیبش زده.
کدوم گوری رفته به من چه؟ لعنتی، آخه به من چه ربطی داره؟
- آخرین بار کی دیدیش؟ - نمی‌دونم. هفته پیش.
- جمعه؟ - نه. جمعه...
- جمعه حالم بد بود. - پس کی؟
نمی‌دونم، برامم مهم نیست، ما دیگه با هم نیستیم.
معلومه که برات مهمه، چون تهدید کرده بودی نفله‌ش می‌کنی.
- چون اون سلیطه داشت بهم خیانت می‌کرد. - از کجا فهمیدی؟
- همین‌طوری فهمیدم، دست از سرم بردار. - به این سادگیا نیست.
بیا یه لحظه بریم تو اینجا.
- جمعه شب گذشته کدوم گوری بودی؟ - به تو چه ربطی داره؟
ببین، یا باهامون راه میای، یا می‌بریمِت کلانتری.
واسه بار آخر، جمعه شب کدوم گوری بودی؟
خونه بودم.
کسی هست که بتونه اینو ثابت کنه؟
آره. حالا هم دست از سرم بردار، لعنتی.
وقتی دست از سرت برمی‌دارم که برام توضیح بدی
چطوری دختری رو تهدید کردی که فرداش تیکه‌تیکه‌ شده پیدا شد!
توی کلانتری با هم حرف می‌زنیم.
لباساتو عوض کن، پنج دقیقه دیگه بیرون می‌بینمت.
حق نداره این‌طوری باهامون حرف بزنه.
ـ خیلی پررو بود! ـ این دومین گافِ بزرگیه که توی این دو روز دادی.
حالا می‌فهمم چرا مجبور شدی از «برنو» بزنی بیرون.
این دفعه رو گزارش نمی‌کنم، ولی دفعه بعد حتماً این کارو می‌کنم.
حالا هم خودتو جمع و جور کن.
ـ خونه بودم، حالم خوش نبود. ـ چِت بود؟
دل‌درد داشتم.
پس شب بیرون نرفتی؟
گفتم که حالم خوش نبود.
پس چرا ننه بابات گفتن جمعه شب خونه نبودی؟
لعنت بهش، ببین، اون‌جوری که فکر می‌کنی نیست.
پس چه‌جوریه؟
بذار بگم ما چه فکری می‌کنیم.
نتونستی با این فکر که اون ولت کرده کنار بیای.
و به یه دلیلِ احمقانه‌ای به سرت زد که «آنا» داره بهت خیانت می‌کنه.
رفتی دیدنش و خرش کردی که واسه بار آخر باهات بخوابه...
ـ این درست نیست! ـ واسه اینه که حس نکنی یه بازنده‌ای.
دروغه! یه ماهه که سکس نداشتیم!
بشین!
همش بهونه می‌آورد که پریوده،
حالش خوب نیست، سردرد داره...
ـ فکر کنم با یکی دیگه می‌پرید. ـ پس جمعه شب کجا بودی؟ بشین!
پارتی بودم، خونه رفیقم خوابیدم.
اسم؟
«کارل دولیزال» و «دن هشت».
چرا بهمون نگفتی؟
چون خودشون به اندازه کافی دردسر دارن.
نمی‌خواستم پاشون رو بکشم وسط این ماجرا.
تازه، یه چیزایی هم زده بودیم، پارتی بود دیگه، خب؟ نمی‌خواستم بهت بگم.
آدرسی که بودی رو بنویس،
اسم تمام کسایی که اونجا بودن و می‌تونن حرفت رو تأیید کنن.
اگه فقط یه کلمه به کسی درباره «آنا» بگی،
به جرم اخلال در روند بازجویی برات پرونده می‌سازم، فهمیدی؟
باید برم سر کار.
یه کم دیر نیست؟
ولی اگه بخوای... می‌تونی بمونی.
اینا رد خفگیه.
روی جنازه کلی کبودی هست.
اما اینا نشون می‌ده که یکی بازوهاش رو محکم نگه داشته.
شاید رو کمرش زانو زده و سعی کرده خفه‌ش کنه.
مقاومت کرده، اونم سرش رو کوبیده زمین.
دهنشو با وایتکس شسته.
دندونای مقتول رو هم مسواک زده. چیز زیادی نداریم که بشه بهش استناد کرد.
اینا آثار خفگیه.
روی جنازه کلی کبودی هست.
ولی اینا نشون می‌ده که یکی دستاشو با قدرت نگه داشته.
شاید زانو زده رو کمرش و سعی کرده خفه‌ش کنه.
مقاومت کرده، اونم سرشو کوبیده زمین.
به محض اینکه لوکیشن گوشیشو پیدا کنم بهت زنگ می‌زنم.
- چیز دیگه‌ای ازم نمی‌خوای؟ - اگه لازم شد خبرت می‌کنم، مرسی.
حالش چطوره؟
داغونه.
اگه اینطوریه، دلم براش می‌سوزه.
جنازه‌ی «آنا بیتنرووا» رو دوباره چک کن، مخصوصاً دهنشو،
و دنبال بقایای بافت بدن یه نفر دیگه بگرد.
آره، دقیقاً، دستت درد نکنه «اولگا».
زیاد ازش خوشت نمیاد، نه؟
نه بعد اون بلایی که سر «ستیسکال» آورد، همکار قبلی تو.
چیکارش کرد؟
قصه‌ش درازه.
پس خلاصه‌شو برام بگو.
باهاش خوابید، بعد که یارو رابطه‌ی جدی‌تری خواست، ولش کرد.
بعدشم متهمش کرد که هلش داده و باعث شد اخراجش کنن.
اون ایمیل رو خوندی؟
پس من دیگه راهی می‌شم.
صبح بخیر. نه، ندیدمش. کدوم ایمیل؟
از طرف آزمایشگاهه. اسپرم‌ها مال «کوکمن» نیست.
پس اون مرتیکه‌ی عوضی بالاخره راست می‌گفت. دختره با یکی دیگه رو هم ریخته بود.
محل حضور «کوکمن» رو چک کردم؛ تو بار بوده.
فیلم دوربین‌های مداربسته رو برامون فرستادن، داشتن با هم دعوا می‌کردن، یه چیزی رو هم شکوندن.
خونه‌ی دوستش «دولیزال» هم بوده،
یکی از همسایه‌ها هم به خاطر سر و صداشون به پلیس زنگ زده.
دن؟ سلام، داده‌های ردیابی رو دارم.
خوبه، یه لحظه صبر کن.
آخرین موقعیت گوشی «آنا پیتنرووا»
جمعه ساعت ۶:۴۳ عصر، تو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی «لوفوسیتسه» بوده.
ممنون.
امشب وقتت آزاده؟ می‌تونم برای شام یه چیزی درست کنم.
الان نمی‌تونم حرف بزنم، خودم بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
پس با یه دادستان می‌پری، آره؟
داری خوب پیش می‌ری.
مسائل شخصیه، یادت هست؟
سریع تکون بخور.
باید مدارکی رو که بر علیه‌اش بود نابود می‌کرد.
اگه تیکه‌ای از بافت بدنش رو قورت داده بود، این دقیقاً همون روشیه که باهاش ردش رو پاک می‌کرد.
وایتکس خون و DNA رو تجزیه می‌کنه. فکر کنم دختره گازش گرفته.
آره. شاید. منطقیه.
وگرنه چه دلیلی داشت دندوناش رو تمیز کنه؟
بیا به «هاکینووا» زنگ بزنیم تا چک کنه. همین الانم بهش زنگ زدم.
البته.
بیا تو!
چطور می‌تونم کمکتون کنم؟ تا چند دقیقه‌ی دیگه یه شاگرد دارم که قراره بیاد.
باید یه ذره منتظر بمونه، چند تا سوال داریم.
پس قضیه راجع به «آنا»ست.
از کی «آنا پتنرووا» رو می‌شناسی؟
تقریباً از همون بچگی‌هاش.
با باباش هم‌مدرسه‌ای بودم، تو دبستان. از اون موقع تا حالا با هم رفیقیم.
رابطه‌ت باهاش چطوری بود؟
خیلی با هم صمیمی بودیم.
پس لابد برات درددل می‌کرد و رازهاشو می‌گفت؟
بعضی وقت‌ها، آره، یه چیزهایی رو می‌گفت.
درباره‌ی روابطش چی؟
نه، در اون مورد نه.
این اواخر زیاد درباره طلاق پدر و مادرش با هم حرف زدیم.
خیلی از دست باباش شاکی بود.
ولی من موقعیت «هونزا» رو درک می‌کردم،
خانواده‌شو به‌خاطر «والری» ول کرد...
- پس سعی کردی آرومش کنی؟ - آره.
می‌دونی کی ممکنه این گردنبند رو بهش داده باشه؟
نه، اصلاً روحمم خبر نداره.
جمعه وقتی نیومد، تو چیکار کردی؟
یه نیم‌ساعتی منتظر موندم، بعدشم آموزشگاه رو بستم و رفتم خونه.
قبلاً هم پیش اومده بود؟
برای شاگردای بزرگتر، همیشه از این اتفاق‌ها می‌افته.
این مسواک واسه چیه؟
خواننده‌ها همه‌چیزشون به نفس کشیدنشون بستگی داره،
واسه همین به شاگردام توصیه‌ش می‌کنم. چیزی شده؟
دستشویی کجاست؟
طبقه پایینه.
سالن اصلی
«لوفوسیتسه»، مدرسه هنر؛ هر چی نیرو دارید بفرستید اینجا،
فکر کنم صحنه جرم رو پیدا کردم.
مو، بافت بدن، خونِ خشک‌شده و بقایای ناخن.
می‌تونیم تأیید کنیم که «آنا بیتنرووا» همین‌جا کشته شده.
همه معلم‌ها واسه باز و بسته کردن مدرسه کد اختصاصی خودشون رو دارن.
روز جمعه، «چرماک» آخرین کسی بوده که ساعت ۱۸:۵۷ کد رو زده.
بعد دوباره ساعت ۰۱:۰۳ واسه باز کردن در کد زده،
و ساعت ۰۲:۳۸ دوباره قفلش کرده.
رفته و دوباره برگشته.
شاید می‌خواسته واسه خودش مدرکِ بی‌گناهی و عدم حضور دست و پا کنه.
اونقدری خون اینجا هست که بشه نتیجه گرفت،
قاتل جمجمه «آنا» رو همین‌جا خرد کرده.
ولی اونقدری نیست که بشه گفت اعضای بدنش رو همین‌جا درآورده.
دقیقاً.
چندتا چاقو از آشپزخونه آوردم.
این یکی از همه بهتره (سوگلیِ منه).
اگه «چرماک» قاتل باشه، یه جایی از بدنش حتماً باید جای زخم باشه.
هنوز بیخیالِ این تئوریت نشدی؟
مطمئنم که دختره حتماً گازش گرفته.
می‌خوام همین الان از «چرماک» بازجویی بشه.
فردا. اعصابش کاملاً ریخته بهم. باید خودش رو جمع و جور کنه.
پس تا یه ساعت دیگه!
فردا! برو بگیر بکپ. این یه دستوره.
پس راه بیفت، حداقل تو بیا.
ساعت سه صبحه، مظنون حق داره استراحت کنه.
دیروز حقش بود استراحت کنه، ولی امروز دیگه می‌تونم ازش بازجویی کنم.
به ما دروغ گفتی، آقای چرماک.
آنا جمعه اومده بود سر کلاست.
پس چرا به ما گفتی نیومده؟
اثر انگشتت روی این هست.
حدس بزن تو خونه‌ت چی پیدا کردیم؟
همون گوشی‌ای که باهاش واسه «آنا بیتنرووا» پیام‌های سکسی می‌فرستادی.
نتایج آزمایشگاه تایید کرده...
که قبل از مرگ آنا، باهاش سکس داشتی.
نمی‌خواستم «هونزا» چیزی بفهمه.
آنا جمعه یه جوری رو اعصابت بود؟ نه، نه، اصلاً!
اون صحیح و سالم از اینجا رفت.
من واقعاً عاشقش بودم.
پس دقیقاً بهم بگو جمعه چه اتفاقی افتاد.
دوباره دادستان رو خبر کردم چون وقت زیادی نداریم.
اون ۴۸ ساعتی که وقت داشتیم تا علیه «دالیبور چرماک» مدرک مستقیم جمع کنیم...
فردا بعدازظهر تموم می‌شه.
خب، تا الان چی دستمون رو گرفته؟
می‌دونیم که چرماک با آنا رابطه پنهانی داشته.
درست قبل از مرگش باهاش سکس داشته.
شاید انگیزه‌ای داشته، ولی ما هنوز نمی‌دونیم چیه.
نمی‌دونیم چرا بعد از جنایت از مدرسه زد بیرون.
بعدش هم شبانه برگشته.
نمی‌دونیم چرا «آنا» رو توی تالار کنسرت کشت.
لورا، خواهش می‌کنم فقط روی چیزایی که می‌دونیم تمرکز کن.
می‌دونیم که درِ مدرسه با کدِ «چرماک» باز و بسته شده،
اونم دقیقاً همون غروب و شبی که بحثش هست.
ولی مدرکی نداریم که ثابت کنه واقعاً خودش بوده.
کدهای پرسنلیِ کارمندا توی اتاق اساتید دمِ دست بوده.
- هر کسی می‌تونست بهشون دسترسی داشته باشه. - منظورت از «هر کسی» چیه؟
با مدیر مدرسه تماس گرفتم.
قراره امروز لیست تمام کسایی که...
توی سه سال گذشته چشمشون به این کدا افتاده رو برامون بفرسته.
مظنونِ ما هیچ مدرکی برای اثباتِ غیبتش نداره.
اون مغازه‌ای که ادعا می‌کنه جمعه‌شب رفته بود، دوربین نداره.
توی خونه‌ش یه جفت دستکش پیدا کردیم...
که الیافش شبیه هموناییه که روی درِ سفیدکننده پیدا شده.
کلِ چیزی که داری همینه؟
از بازجویی چی گیرت اومد؟
هیچی.
اعتراف کرده که اون دختر جمعه سرِ کلاسش بوده،
ولی اصرار داره که صحیح و سالم از اونجا رفته.
تا چند ساعت دیگه گوشیش رو ردیابی می‌کنیم.
- چیز دیگه‌ای از من نمی‌خوای؟ - نه، ممنون.
مرخصی.
باید مدرک غیبت «چرمک» رو توی اون مغازه چک کنیم.
شنیدی چی گفتم؟
دست از سرم بردار، تابلویه که تنهایی از پسِ کارت برمیای.
ناراحتی که بدون تو بازجوییش کردم؟
می‌دونی همکارات توی دایره چی پشت سرت می‌گن؟
اگه می‌خواستم محبوب باشم، می‌رفتم سراغ یه شغل دیگه.
راستی، اون «استیسکال» منو هل نداد.
خفتم کرد و کله‌م رو کوبید به آینه دفتر.
هنوزم شکسته‌ست.
من اون «استیسکالِ» لعنتی نیستم، لورا.
ما همدیگه رو می‌شناسیم، چهار سال با هم بودیم.
وقت واسه این مسخره‌بازیا ندارم، برگردیم سر کار.
وقتی این قضیه ول‌کنمون نیست، چطوری قراره با هم کار کنیم؟
چی می‌خوای بشنوی؟
چه جوابی راضیت می‌کنه؟
حقیقت. می‌خوام حقیقتو در مورد پنجم ژوئن بشنوم.
— هفتم. — چی؟
هفتم.
خیلی راحت گذاشتی رفتی، نه زنگی، نه توضیحی، هیچی.
— برات نوشتم. — نوشتی «حالم خوبه، مراقب خودت باش».
فکر کردی بعد چهار سال همه‌چی ردیفه؟
من هیچ بدهی‌ای بهت ندارم.
واقعاً اینطوری فکر می‌کنی؟
متاسفم.
هنوز برام سخته که به بودنت اینجا عادت کنم.
در مورد چرماک متأسفم.
ولی ازت می‌خوام این قضیه رو بیخیال شی. من باید این پرونده رو حل کنم.
خب که چی؟
بعدش یه پرونده دیگه، بعدش هم یکی دیگه.
آخرش هم همه‌چی می‌شه یه خاطره و تموم می‌شه می‌ره.
تو کلاً نمی‌خوای زیر بار مسئولیت بری.
نمی‌خوام.
نمی‌تونم.
بزن بریم سر وقت کار.
یه سری خبرای جدید داریم، ولی همش گنده، همش خبرای بد.
بذار حدس بزنم، دستکشای چرماک پاکِ پاکه.
ردزنی گوشیش نشون می‌ده که اون موقع خونه بوده.
سوماً، فاکتورش تو سوابق اون فروشگاهی که رفته بود پیدا شده.
باید ولش کنیم بره، یرکا.
نمی‌خوای حداقل تا فردا صبر کنی؟
فایده‌ای نداره.
هیچ مدرکی علیهش نداریم، طرف بی‌گناهه.
همین‌جا بود، لای دندوناش.
جنسش چیه؟ چه جور ماده‌اییه؟
قطعاً یه چیز طبیعی نیست که بتونه توی غذاش باشه.
فرستادمش آزمایشگاه واسه آنالیز.
پلیس امروز مظنون اصلی رو آزاد کرد،
در مورد پرونده قتل آنشکای عزیزمون.
می‌گن مدرک کافی علیهش ندارن.
نمی‌تونید تصور کنید چه ناامیدی و درماندگی‌ای داریم می‌کشیم،
همش هم به خاطر بی‌عرضگی و خودخواهیِ...
اون آدماییه که مثلاً قرار بود بهمون کمک کنن.
شاید یکی از شماها اونجا چیزی دیده باشه
که بتونه به حل پرونده‌ی قتل وحشیانه‌ی دختر عزیزم کمک کنه.
خواهش می‌کنم با پلیس تماس بگیرید.
واسه هر سرنخی که باعث محکوم شدن «دالیبور چرماک» بشه،
دویست‌هزار کرون مژدگانی می‌دیم.
چند بار بازنشر شده؟
بیست‌هزار بار؟
تو صفحه‌ی شخصی «والری بتنیرووا»ست.
«ورونیکا» نوشته که دیگه کارد به استخونشون رسیده.
البته.
تلفن‌خونه داره می‌ترکه؛ پر شده از آدمایی که فقط چشمشون دنبال اون دویست‌هزارتاست.
باید تک‌تک حرفاشون رو چک کنیم.
این کار گند می‌زنه به روند تحقیقات، می‌فهمی؟
نمی‌دونم قبلاً بهت گفتم یا نه،
اما وقتی یازده سالم بود، پدر و مادر و خواهرم توی آتیش‌سوزی خونه جزغاله شدن.
فقط من زنده موندم.
هنوزم از آتیش وحشت دارم.
شب‌ها خوابم نمی‌بره؛ همش حس می‌کنم دارم می‌سوزم و نفسم بالا نمی‌آد.
- خانم بتنیرووا... - بدتر از همه، اون حسِ درماندگی بود.
- خانم بتنیرووا، آخه... - اون موقع هیچ کنترلی روی اوضاع نداشتم،
اما حالا دیگه بزرگ شدم و می‌تونم یه غلطی بکنم.
دقیقاً! بهترین راه کمک کردن اینه که اون ویدیو رو پاک کنی.
عمراً!
حتی اگه به قیمت تموم پس‌اندازمون تموم بشه.
هر کاری از دستمون بربیاد می‌کنیم تا مطمئن بشیم می‌ره پشت میله‌ها.
اگه کل منظورتون همین بود، می‌تونید تشریفتون رو ببرید.
می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
البته.
بچه داری؟
نه، ندارم.
پس واقعاً نمی‌تونی درک کنی، مگه نه؟
- خب؟ همه‌چی ردیفه؟ - هیچی گیرمون نیومد.
هنوز سرِ خونه اولیم.
آره، برگشتم. یه لحظه وایسا، بذارمت رو بلندگو.
بله؟
بیاتا بیتنرووا رو بردن بیمارستان.
قرص خورده و اوردوز کرده. آلفرد تو خونه پیداش کرد.
لعنتی.
در ضمن، مشخصات احتمالی قاتل رو از روان‌پزشک گرفتیم:
یه آدم روان‌پریش که دچار ضداجتماعیِ حاد یا اختلال شخصیتیه.
خیله‌خب، اینم مد نظر قرار می‌دیم.
اون لیست هم از طرف مدیر مدرسه اومده، واسه همین...
- باشه، برام ایمیلش کن. دمت گرم. - داره ارسال می‌شه...
دیدی؟ بالاخره یه چیزی پیدا کردیم.
پیتر نووتنی، مدیر مدرسه. کارل دووراک،
معلم موسیقی. والری بیتنرووا، معلم.
لوکاش بنش، نگهبان. هانا وسلا، بازرس مدرسه.
ماریک جون، کارگر موقت. شتپان اوتاتا، لوله‌کش.
چی شده؟ این قیافه‌ات رو می‌شناسم.
ماریک جون. همونی که جنازه‌ی آنا بیتنرووا رو پیدا کرد.
ماریک جون، سی و نه ساله.
از پونزده سالگی داره واسه اختلال اسکیزوفرنی درمان می‌شه.
جون تحتِ درمانِ طولانی‌مدته،
و به طور منظم براش داروهای اعصاب تجویز می‌شه.
به خاطرِ تشخیصِ پزشک، تنها درآمدِ ثابتش همین مستمریِ ازکارافتادگیه.
واسه پولِ بیشتر، کارهای پاره‌وقتِ مختلفی انجام می‌ده،
مثل کمک کردن توی مدرسه هنر.
خیلی خب. آدرسش رو برام بفرست.
حدود ۵۰۰ متر با جایی که جنازه پیدا شد فاصله داره.
جمعه، دهم ژانویه کجا بودی؟
خونه بودم.
کسی هست که بتونه حرفت رو تایید کنه؟
نه. تنها زندگی می‌کنم.
تا حالا مدرسه هنرِ لوفوسیتسی رفتی؟
آره.
اونجا چیکار می‌کردی؟
کارِ موقت داشتم.
تا حالا شده بعدِ تموم شدنِ کنسرت اونجا بمونی؟
البته!
وقتی اجرا تموم می‌شه، بالاخره یکی باید سالن رو تمیز کنه
و همه‌چیز رو مرتب کنه.
یکی از نوازنده‌ها رو یادت هست؟
یه دختر با موهای بلند و چشمای آبیِ عمیق.
شک ندارم که خیلی قشنگ آواز می‌خوند.
بخواب رو زمین، دستات پشتِ سرت. زود باش!
اگه اون‌قدر گریه کنی که چشات از حال بره،
تو دریایی از سوزِ دل و ناامیدی،
خب که چی؟ این به دردِ کی می‌خوره؟
زندگی هنوز ادامه داره.
واسه اشک ریختن همیشه خیلی زوده.
خیلی بهتره که قوی باشی.
مگه با زار زدن چیزی حل می‌شه؟
زندگی هنوز ادامه داره.
بالاخره این خیانت رو از سر می‌گذرونی،
معجزه واسه همه اتفاق می‌افته.
هر چقدر هم که الآن تهِ خط باشی،
زندگی هنوز ادامه داره.
زمان داروی جادوییش رو آماده کرده،
واسه چشمای تو هم، کوچولو.
اگه اون‌قدر گریه کنی که چشات از حال بره،
بیناییت رو از دست می‌دی.
خیله‌خب، من دیگه رفتم.
تکنیسین‌ها رو فرستادی خونه‌ی «جان»؟
همین الآن اونجان. فردا تو آزمایشگاه می‌بینیمشون.
بذار یه کم تو هول و ولا بمونه،
فردا اولِ وقت دوتایی ازش بازجویی می‌کنیم.
- مگه نه؟ - شب خوش!
خیله‌خب. تمام شب رو اینجا نمون.
مراسم یادبود «آنا بیتنرووا»
هنوز که هنوزه دارم از شوک اون آتیش‌سوزی زجر می‌کشم.
شبا خوابم نمی‌بره، حس می‌کنم دارم می‌سوزم و نفسم بالا نمیاد.
پدر و مادر و خواهرم توی آتیش‌سوزی خونه کشته شدن.
من تنها بازمانده بودم.
آتیش‌سوزی خانوادگی
دو تا دختر که پدر و مادرشون رو توی آتیش‌سوزی از دست دادن
دو تا دختر ۱۱ و ۱۵ ساله تونستن خودشون رو نجات بدن اما...
اون زن داره بهمون دروغ می‌گه.
— صبح بخیر. — سلام.
خب، آماده‌ایم؟
آدام، باید می‌رفتم یه چیزی رو چک می‌کردم.
جدی می‌گی؟ کل چیزی که می‌خوای بهم بگی همینه؟
والری بیتنرووا بهمون دروغ گفت.
خواهرش از اون آتیش‌سوزی جون سالم به در برد.
پس چی، باز داری تنهایی می‌ری؟
سعی کردم باهات تماس بگیرم.
شرمنده که کل شب رو کپیده بودم!
لعنت بهت لورا.
دیگه از این بی‌خیالیت نسبت به توافق‌هامون خسته شدم.
از دست خودم شاکیم که باور کردم این همکاری ممکنه جواب بده.
این آخرین پرونده‌ایه که با هم روش کار می‌کنیم!
باید برم، فعلاً.
سروان لینهارتووا، اداره‌ی آگاهی. شما استر مالا هستید، با نام خانوادگی اصلی آلبرختووا؟
آره، خودمم.
باید درباره خواهرت، والری، باهات حرف بزنم.
نزدیک بود اون در رو از لولا دربیارم.
اما هیچ‌کس باور نکرد که فقط نتونستم بازش کنم.
وقتی آتیش گرفت و دیگه نمی‌تونستم گرما رو تحمل کنم،
رفتم زیر تخت قایم شدم، همون‌جا بود که مأمورای آتش‌نشانی پیدام کردن.
من باورت می‌کنم.
والری به ما گفت که تو هم همراه پدر و مادرت مُردی.
اصلاً می‌دونی واسه چی همچین چیزی گفته؟
فکر کنم همیشه می‌خواسته از شرم خلاص بشه.
درست وقتی هیجده سالم شده بود، با یه پسره می‌رفتم بیرون و اون بهم حسودیش می‌شد.
وقتی داشتم جشن فارغ‌التحصیلیم رو می‌گرفتم،
تقریباً یه بسته کامل قرص روهیپنول ریخت توی نوشیدنیم.
خیلی شانس آوردم که بیهوش پیدام کردن،
اونم توسط چندتا نونوا که سرِ راهشون داشتن می‌رفتن شیفت صبح.
یادمه اومده بود بیمارستان دیدنم.
کنار تختم ایستاد و پچ‌پچ کرد: «بازم قسر در رفتی، هرزه.»
فکر می‌کرد خوابم.
وقتی برگشتم خونه، فهمیدم این دفعه‌ی دومش نبوده،
بلکه شاید تا اون موقع پنج بار سعی کرده بود سرِ منو زیر آب بکنه.
واسه همین گذاشتم رفتم و اسممو عوض کردم.
خواهش می‌کنم اسمم یا آدرسمو بهش نگو.
چطوری اینو فهمیدی؟
چی رو؟
اینکه چند بار سعی کرده بود کلکتو بکنه؟
تو دفتر خاطراتش خوندم.
همیشه همه‌چیز رو اونجا می‌نوشت.
عادت داشت تو حموم قایمش کنه.
دیر کردی.
لورا کجاست؟
نمی‌دونم، گوشیش خاموشه.
آزمایشگاه تشخیص داد اون تیکه‌ای که لای دندونای مقتول پیدا شده چیه.
لاک ناخن آبی روشنه.
نمی‌تونه مال خود مقتول باشه؟ شاید ناخوناشو می‌جویده.
نه، مال اون نیست.
آنا از این رنگا نمی‌زد.
به هرحال مهم نیست، یه مظنون تو بازداشتگاه داریم.
- خب، باید آزادش کنیم. - چطور مگه؟
جان فقط یه روانیه که به سگ خودش چاقو زده.
به خاطر حیوان‌آزاری جریمه می‌شه، ولی می‌ذاریم بره.
نمی‌خوام یه مظنونِ الکیِ دیگه رو اینجا نگه دارم.
آدم، لعنتی جوابِ اون گوشی رو بده.
ششمین پیغامِ صوتی...
این اصلاً قابل قبول نیست!
عقلتو از دست دادی؟
مجبور شدن با آمبولانس ببرنش! کارت دیگه اینجا تمومه!
آدم، چرا جواب نمی‌دی؟
والری خاطراتشو می‌نوشت، باید پیداش کنیم. من می‌رم خونه‌ی خانواده‌ی بتنز.
سلام! بچه تازه خوابیده، لطفاً دفعه بعد در بزن.
شرمنده.
چیزی شده؟ خبریه؟
می‌تونم یه بار دیگه یه نگاهی به اتاق «آنا» بندازم؟
دقیقاً دنبال چی می‌گردی؟
تو که قبلاً کل اینجا رو زیر و رو کردی.
فهمیدیم که «آنا» دفترچه خاطرات داشته.
عجیبه، هیچ‌وقت به من چیزی در موردش نگفته بود.
چقدر باهاش صمیمی بودی؟
خیلی زیاد.
یه لحظه صبر کن.
اون موقرمزِ لعنتی بدجور رو مخمه، اون ماده‌گاوِ بی‌مصرف، شاید هم اجاقش کوره.
تعجبی نداره که بچه‌دار نمی‌شه.
قرار گذاشتیم همدیگه رو تو اون سالنِ بزرگِ کنسرت ببینیم،
اونجا عکسِ یه صفحه از دفتر خاطراتمو تو گوشیش بهم نشون داد.
یه صفحه که کنده بودش، سلیطه‌ی لعنتی.
می‌خواست «هونزا» رو علیه من پر کنه.
اصلاً از این افتخار که قراره...
پدرِ بچه‌ی من باشه، خوشحال نبود.
حتی حرفِ سقط جنین رو وسط کشید.
می‌خواست من و بچه‌ام رو مثل یه سگِ گری بندازه بیرون.
پیداش کردین؟
شاید بالاخره اونجا یه چیزی برای محکوم کردنِ «چرماک» پیدا بشه.
منم یه چیزی پیدا کردم، بیا تا بهت نشون بدم، بیا!
حواست به اون عروسکه باشه!
«آنا»، اون دروغگویِ لعنتی!
می‌خواست بین من و «هونزا» رو شکرآب کنه.
می‌خواست باباشو پس بگیره، ولی اون الان دیگه یه خانواده جدید داره.
اون من و دختر کوچولومو داره.
فکر کرده بود می‌تونه ازم باج‌گیری کنه.
می‌دونستم جز دردسر هیچی نداره.
بیا، برات توضیح می‌دم.
می‌تونستم از تو چشماش بخونم.
می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
فکر می‌کنی چه بلایی می‌خوام سرش بیارم؟
کمک!
سلیطه‌ی کثافت!
کمک!
یه درگیری جزئی بود، ولی ما دو نفر بودیم.
دو تا دخترِ جون‌سخت.
اتفاقات امروزو به این زودیا فراموش نمی‌کنم.
ولی می‌دونم که همه‌ی ردهامو پاک کردم.
پلیس! تکون نخورید!
بنشین رو زمین! بخواب رو زمین!
دستاتونو بیارید بالا!
دستبند!
یالا لورا. یالا!
لعنتی. لورا!
یه دکتر خبر کنید!
لورا!
منو ببخش!
حالت خوب می‌شه.
حالت خوبه؟
یکم استراحت کن.
بشین.
چطور تونستی این کارو بکنی؟
می‌خواست نابودمون کنه، هونزا.
اون دخترم بود، لعنتی!
تو یه دختر داری.
آروم باش!
امیدوارم همین‌جا بمیری!
سلام!
سلام! اینجا چیکار می‌کنی؟
اومده بودم مادرمو ببینم، ولی الان دارم می‌رم خونه.
حالش چطوره؟
خوردم به پستِ آلفرد.
امیدوارم یه روزی بتونه منو ببخشه.
یکم بهش زمان بده.
پسر خوبیه.
بچه داری؟
نه، ندارم.
نمی‌تونم بچه‌دار شم.
متاسفم.
والری بیتنیرووا رو بازداشت کردیم.
سلام! اینجا چیکار می‌کنی؟
فقط اومدم ببینم حالت چطوره.
آره، اوضاع واقعاً روبه‌راه به نظر میاد.
اومدم ازت تشکر هم بکنم.
بابتِ چی؟
چون پیش «شیدایی» واسطه‌م شدی.
توی مراحلِ انضباطی خیلی بهم کمک کرد.
ـ درمان چطور پیش میره؟ ـ خوبه.
امیدوارم بعدِ اون برگردم سرِ کار.
اون حرفی که زدی که دیگه با من کار نمی‌کنی جدی نبود، نه؟
فکر کردم تو منو بیرون می‌کنی، آخه مدلِ کار کردنت اینجوریه.
استراحت بهت میاد.
قرار گذاشته بودیم وارد مسائل شخصی نشیم، مگه نه؟
درسته.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.