ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز BcMoviez
‫بزن دیگه!
‫عجب پاسی.
‫یالا!
‫- یالا. ‫- الان.
‫- برو، برو، برو. ‫- بیا تو!
‫یالا.
‫ای بابا، دختر.
‫پاسِ خوبی بود.
‫چیزی نمونده بود، آنجلیکا.
‫«پلیس»
‫ما در دادگاهی جمع ‫شدیم که استان توکومان
‫علیه لوئیس اومبرتو گومز،
‫ادواردو خوزه دل ‫میلاگرو والدیویسو ساسی،
‫و داریو لوئیس آمین،
‫به خاطر سوءقصد به قتل عمد ‫مشدد با تعدد واقعیِ جرم
‫و حمل غیرقانونی ‫اسلحه، برگزار می‌کنه.
‫آقای لوئیس اومبرتو ‫گومز، لطفاً بیاین جلو.
‫دارن براتون یه صندلی میارن.
‫- بچه دارین؟ ‫- بله، سه تا.
‫چند سالشونه؟
‫به سن قانونی رسیدن.
‫اعتیاد دارین؟
‫اصلاً.
‫- مشروب میخورین؟ ‫- نه سیگار، نه الکل، نه مواد.
‫- پرونده‌ی باز دیگه‌ای دارین؟ ‫- نه.
‫- محکومیتی دارین؟ ‫- نه.
‫- پرونده‌ی بازی ندارین؟ ‫- نه.
‫بسیار خب.
‫داریو لوئیس آمین.
‫چند سالتونه آقا؟
‫چهل و پنج سالمه.
‫شغلتون چیه؟
‫توی مجلس کار می‌کنم.
‫کجا؟
‫اداره میراث تاریخی ‫مجلس قانونگذاری
‫ادواردو خوزه دل ‫میلاگرو والدیویسو ساسی.
‫شغلت چیه؟
‫من پلیس بازنشسته و کشاورزم.
‫- پرونده کیفریِ در جریان داری؟ ‫- نه، پرونده‌ای ندارم.
‫سابقه محکومیت داری؟
‫هیچی.
‫شاید بد نباشه
‫که الان توضیح بدم ‫رابطه قدیمی‌مون چیه
‫رابطه‌ای که با دو تا ‫متهم دیگه این پرونده دارم.
‫من و والدیویسو توی نیروی ‫پلیس با هم کار می‌کردیم.
‫خب، اینجا خیلیا یه دوستی ‫دارن که همیشه همراهشونه.
‫برای من، اون یه همچین آدمیه.
‫هر جا می‌رفتم، اونم می‌اومد.
‫واسه همین دعوتش کردم.
‫حدود ۲۰ سال پیش با ‫داریو آمین آشنا شدم.
‫بعدش رابطه‌مون از یه ‫رابطه شخصی فراتر رفت.
‫موضوع سرِ یه سرمایه‌گذاری بود،
‫برای انجام یه پروژه معدنی ‫که داشتیم روش کار می‌کردیم.
‫اون روز یه دوربین همراهمون بود
‫چون باید از کارایی که لازم ‫بود انجام بدیم عکس می‌گرفتیم...
‫برای شروع یه مسیر معدنی، ‫و اینکه چه موادی اونجاست...
‫تا ببینیم به بولدوزر یا ‫چیز دیگه‌ای نیاز داریم یا نه
‫واسه اینکه مسیر رو دوباره راه بندازیم، ‫چون سال‌های زیادی ازش گذشته بود.
‫اونا شروع کردن به عکس گرفتن.
‫پرسیدم اینا کی‌ان. بهم ‫گفتن که از اهالیِ اونجان.
‫اونا ازمون عکس گرفتن.
‫پرسیدم چرا دارین از پلاک و ‫این‌جور چیزا عکس می‌گیرین.
‫اونا هم گفتن
‫که انگار بومی هستن و می‌خوان
‫ملکی رو که ظاهراً متعلق ‫به آمین بوده، تصاحب کنن.
‫من عقب کشیدم، از ‫درگیری دوری کردم،
‫با داریو رفتم پایین، و همون ‫موقع بود که محاصره‌مون کردن،
‫بهمون حمله کردن، کاملاً ‫مشخص بود که بهم حمله شده.
‫حس کردم مرگ از ‫رگ گردن بهم نزدیک‌تره.
‫اصلاً به این فکر نمی‌کردن ‫که من مادر و دو تا بچه دارم.
‫اونا علناً بهم گفتن «قاتل».
‫و بهم برچسب «قاتل» زدن.
‫بهم برچسب «قاتل» زدن.
‫در حالی که هنوز ‫محاکمه نشده بودم.
‫منم که اصلاً قاتل نیستم!
‫من خونه بودم.
‫من مجرم نیستم. یه ‫آدم زن و بچه دارم.
‫من کشاورزم، بچه‌هام ‫مدرسه مذهبی می‌رن.
‫اون‌جوری که دادستان گفت نیست.
‫من نه کلاهبردارم، نه ‫عضو گروه‌های شبه‌نظامی.
‫من هیچ ربطی به این قضایا ندارم.
‫من دوستای محترمی دارم،
‫نمی‌شه این‌طوری بهم اتهام زد.
‫دادستان می‌پرسه چرا مسلح بودیم.
‫من در عوض می‌پرسم: «کی حمل ‫اسلحه رو برای من ممنوع کرده؟»
‫ما افسرای پلیس، مقام و ‫مرتبه‌مون رو از دست نمی‌دیم.
‫من افتخار می‌کنم که یه ‫افسر پلیس بازنشسته‌ام.
‫خداروشکر که اسلحه داشتم، ‫وگرنه الان اینجا نبودم که توضیح بدم.
‫الان داره ضبط می‌کنه.
‫برام نگهش دار.
‫کی اینجا همه‌کاره‌ست؟
‫هیچ‌کس اینجا همه‌کاره نیست.
‫- هیچ‌کس؟ ‫- هیچ‌کس.
‫باشه پس. بعداً ‫می‌بینمت. مراقب باش.
‫بذار...
‫باید از تپه بری پایین.
‫- نه. ‫- چی؟
‫- منظورم اینه که باید... ‫- نه.
‫- داری میری بالا؟ ‫- آره.
‫مراقب...
‫دره باش.
‫داری ضبط می‌کنی؟
‫- منظورم صورت‌هاشونه. ‫- آره داداش.
‫- بگیر سمتشون، خونسرد باش. ‫- می‌بینمشون.
‫بزن رو دیفرانسسیل ‫چهارچرخ (فور ویل).
‫- دارن عکس می‌گیرن. ‫- آره، بذار بگیرن.
‫واسه چی؟ دیگه تو دادگاه ‫هیچ‌کس به حرفشون گوش نمیده.
‫«پلیس»
‫امروز، اینجا تو این مکان،
‫جایی که رئیس خاویر ‫چوکوبار نه سال پیش کشته شد
‫قراره بازسازی صحنه رسمی ‫توسط هیئت منصفه انجام بشه.
‫تیم تحقیقات پزشکی ‫قانونی از دفتر دادستانی
‫داره تمام جنبه‌های ‫فنی رو مدیریت می‌کنه
‫به جز امنیت که توسط ‫نیروهای پلیس برقرار میشه...
‫ما ساعت ۶ عصر با لندرورمون ‫داشتیم از اینجا رد می‌شدیم.
‫داریو آمین رانندگی می‌کرد، ‫من سمت راستش بودم
‫و والدیویسو هم عقب بود.
‫اینجا، اولین تماس ‫چشمی رو برقرار کردیم
‫با این آدم‌ها، که اونجا بودن.
‫من از سر جام دست تکون دادم، اونا جواب ‫ندادن، واسه همین به راهمون ادامه دادیم.
‫وقتی رسیدیم اینجا، کنار اون تیر یه ‫دروازه و یه تابلو بود که روش نوشته بود:
‫"ورود ممنوع. جمعیت چوچاگاستا. "
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫تو آینه وسط دیدم که آدم‌ها ‫دارن از پشت نزدیک میشن.
‫واسه همین وقتی همه‌مون ‫متوجه شدیم، به هر دوشون گفتم:
‫از ماشین پیاده نشو ‫چون ممکنه فکر کنن
‫که اگه سه نفر ‫باشیم، دنبال دردسریم.
‫واسه همین، خودم تنهایی پیاده شدم
‫و رفتم سراغشون.
‫گفتم: «عصر بخیر. ‫کی اینجا همه‌کاره‌ست؟»
‫با این حرکات دست. ‫«اینجا کی همه‌کاره‌ست؟»
‫بعد اونا... بفرمایین، تا جایی ‫که می‌تونین از کنارم رد بشین.
‫همین‌طوره.
‫بعد اونا جواب دادن: «هیچ‌کس اینجا ‫همه‌کاره نیست، اینجا مال همۀ جمعیته. »
‫من در جواب چیکار کردم؟
‫«خیلی خب، پس. عصر بخیر!»
‫و بدون هیچ کار ‫دیگه‌ای، دور زدیم و رفتیم.
‫و اون صحنه همون‌جا تموم شد.
‫والدیویسو گفت: «من ‫یه چُرتی می‌زنم. »
‫قصدمون این بود که ‫برسیم به مسیر معدن.
‫پیشنهاد می‌دم اونجا وایسین، من به ‫اون طرف و پشت سرم اشاره می‌کنم.
‫باشه.
‫وقتی دیدیم مردم دارن میان پایین،
‫به داریو گفتم شروع کنه به ‫فیلم گرفتن و بذاره من حرف بزنم.
‫و اونا این‌جوری اشاره ‫کردن. تو اونجا وایسا.
‫توی ویدیو کاملاً مشخصه.
‫خلاصه، مجبورم کردن که دور بزنم.
‫شما سه نفر، با همین ‫حرکات دست برین اونجا.
‫- این‌وری؟ ‫- همون‌طور که توی ویدیوئه.
‫- این‌جوری؟ ‫- آره، دقیقاً.
‫بهشون گفتم: «من ‫دنبال دردسر نیستم. »
‫«همه‌تون رو به ‫مقامات گزارش می‌دم. »
‫بعد اومد سمتم و گفت: ‫«می‌خوای چیکار کنی؟»
‫- انجامش بدین، لطفاً. ‫- دست‌ها رو به بیرون.
‫- خوبه. ‫- همینه.
‫اون موقع دیدم که یه سنگ دستشه،
‫و در مورد اون یکی مطمئن نبودم.
‫ولی نمی‌تونستم بذارم ‫کسی این‌طوری منو بگیره.
‫واسه همین وقتی اون کار ‫رو کرد، غریزی عمل کردم.
‫- اون کار رو کردم. ‫- بیا، بگیرش. اسلحه رو.
‫دیگه نمی‌زنمت.
‫کاری که کردم بخشی ‫از آموزش‌هام بود. طبیعیه.
‫دولت آرژانتین منو برای ‫این کار آموزش داده.
‫دولت آرژانتین.
‫اسلحه‌م رو کشیدم ‫و پایین نگهش داشتم.
‫وگرنه منو می‌کشتن. ‫منم همین فکرو می‌کردم.
‫داشتم باهاشون حرف می‌زدم.
‫به حرف زدنم ادامه دادم.
‫به خدا اعتقاد داری؟
‫اعتقاد مذهبی یا هر ‫اعتقاد دیگه‌ای داری
‫که بتونی بهش قسم بخوری؟
‫به شرافتت قسم می‌خوری ‫که حقیقت رو بگی؟
‫تونستی بری مدرسه؟
‫«دفتر دادستان عمومی»
‫آقای کاتا.
‫رابطه‌ت با آقای چوکوبار چی بود؟
‫اون برادر ناتنی مادریمه.
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫در ال چورو، واقع در قلمرو ‫جمعیت بومی چوچاگاستا
‫معدن سنگ وسط منطقه‌ست.
‫شما کی هستین و چرا میاین اینجا؟
‫ما خانواده‌ی آمین ‫هستیم، نمی‌دونی؟
‫ما خانواده‌ی آمین هستیم.
‫شما اینجا کاری ندارین.
‫جنابعالی که اینو میگی، ‫بهم بگو خودت کی هستی.
‫- ما اهالی جمعیت هستیم. ‫- یه جمعیت بومی.
‫و داریم از حق‌مون ‫دفاع می‌کنیم، پس...
‫باشه. آروم باش، ‫خونسردیت رو حفظ کن.
‫اگه حرف بزنیم، شاید همدیگه ‫رو درک کنیم. یا شاید هم نه.
‫پس میگم بیاین حرف بزنیم، ‫شاید همدیگه رو درک کردیم.
‫اگه حرف نزنیم، شاید نشه.
‫می‌دونی که حکم دادگاه وجود داره.
‫نمی‌خوام بهتون صدمه بزنم، اما اگه ‫کاری که دارین می‌کنین رو گزارش بدم،
‫همه‌مون به دردسر می‌افتیم.
‫- مشکلی نیست. ‫- داریم چیکار می‌کنیم؟
‫اون چیه که داریم انجام میدیم؟
‫- چیه؟ ‫- مرد.
‫آروم باش داداش.
‫منو تهدید نکن. دارم ‫با ادب حرف می‌زنم.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫چه خبره؟
‫دهنتو سرویس می‌کنم!
‫نه!
‫تمومش کن مرد. وایسا!
‫تمومش کن مرد!
‫اون خاویره، می‌بینی؟
‫اون برادرمه.
‫و اینم برادر خاویره.
‫عکس مال توی شهره، ‫وقتی داشتن درو می‌کردن.
‫نیشکر می‌بریدن.
‫اون چیزی که اونجا ‫می‌بینی یه خودکاره.
‫این یکی مال وقتیه که ‫خاویر اعزام شده بود.
‫سه ماه خدمت کرد.
‫به خاطر رفتار خوبش.
‫اون موقع مد این‌طوری بود.
‫کت و...
‫عینک آفتابی.
‫اونم یه نشان ‫کوچیکه، مثل یه دکمه.
‫نشان آرژانتین
‫مثل همونایی که بچه‌ها روی ‫روپوش مدرسه‌شون می‌زنن.
‫خودکار رو با خودش این‌ور ‫اون‌ور می‌برد، نمی‌دونم چرا.
‫کت، کت‌وشلوار می‌پوشیدن.
‫با اسب می‌رفتن.
‫می‌رفتن رقص.
‫چاکاررا، زامبا، گاتو، ‫اسکوندیدو، بایل‌سیتو.
‫این رقص‌ها اینجا ‫زیاد اجرا می‌شد.
‫هنوزم هست. چامامه، پاسودوبله.
‫اون دختری که داره ‫می‌رقصه از فامیل‌هاش بود.
‫مجرد بود. هنوز با ‫هم دوست نشده بودیم.
‫دستمالش رو خودش اتو می‌کرد.
‫لبه‌هاش بیرون بود. خیلی مرتب.
‫اون زمان خیلی به ‫تیپشون می‌رسیدن.
‫همه‌ی اینا با دوربین ‫خودش گرفته شده.
‫از همه‌چی عکس می‌گرفت.
‫یه دوربین سفید بود، ‫درست یادم نیست.
‫وقتی ازدواج کردیم داشتش.
‫اونجا یه درخته.
‫برام پیغام می‌فرستاد ‫و صدام می‌زد.
‫بابام خبر نداشت،
‫اونم تو برداشت نیشکر کار می‌کرد.
‫با مامانم می‌رفتن ‫برای بریدن نیشکر.
‫من و برادرم خونه می‌موندیم.
‫از طریق خواهرش ‫برام نامه می‌فرستاد،
‫می‌گفت که می‌خواد منو ببینه
‫و منم فوراً می‌رفتم.
‫حرفی نمی‌زدیم، فقط ‫یه مدت بهم زل می‌زد،
‫بعدش می‌رفتیم، ‫زیاد حرف نمی‌زدیم.
‫این مال فردای روزیه ‫که ازدواج کردم.
‫۲۱ سالم بود.
‫یه کت‌ودامن پوشیده بودم.
‫اسم اون پارچه رو ‫نمی‌دونم، آبی روشن بود.
‫نازک نبود، تقریباً ضخیم بود.
‫و این یکی چیه؟
‫این شکلی بود وقتی ‫با هم آشنا شدیم.
‫بابات و من.
‫خاویر هر روز صبح ‫بلند می‌شد بره نیشکر ببُره،
‫تا ساعت ۸ صبح، بعدش برمی‌گشت،
‫صبحونه می‌خورد و دوباره ‫می‌رفت تا ساعت ۱۲ ظهر.
‫و حدود ساعت ۹ شب ‫دیگه تو رختخواب بود.
‫و دوباره ساعت ۲ صبح بیدار می‌شد.
‫وقتی آسمون مهتابی بود، می‌رفت.
‫اما اگه آسمون ‫مهتابی نبود، نمی‌رفت.
‫فقط فرداش می‌رفت.
‫این گابریله وقتی بچه بود.
‫عصبانی بود.
‫واسه همین خوابوندمش
‫و خاویر عکس رو گرفت.
‫از همه‌ی بچه‌ها عکس می‌گرفت.
‫زن‌ها زیاد اهل عکس گرفتن نبودن.
‫مردها بودن.
‫می‌گفت: «بهترینش رو ‫واسه خودت نگه داشتی».
‫آدم شوخی بود.
‫زین می‌ساخت، می‌دونی؟
‫کله‌گی، افسار، همه‌ی ‫اینجور چیزا رو می‌ساخت
‫خوب فروش می‌رفتن.
‫جشنواره‌ی...
‫اسمش چی بود؟
‫جشنواره، جشنواره‌ی...
‫سنت!
‫ما...
‫امیدِ چامامه!
‫ما از اون بالا میایم، ‫جایی که هواش پاکه.
‫واسه همه‌تون، ریتمِ...
‫چامامه رو میاریم!
‫و این‌جوری پیش میره!
‫بذارین اون ساپوکای ‫رو بشنویم، گائوچوها!
‫شما دِلفین کاتا هستین، درسته آقا؟
‫خودمم.
‫داشتین عکس می‌گرفتین. ‫اون چه دوربینیه؟
‫اون دوربین مال یکی ‫از اعضای جمعیت بود.
‫از این دوربینا که با فیلم کار می‌کنه.
‫بعداً می‌بینمت. مراقب باش.
‫دارن عکس می‌گیرن.
‫داری ضبط می‌کنی، نه؟
‫- منظورم صورت‌هاشونه. ‫- آره داداش.
‫- بگیر سمتشون، خونسرد باش. ‫- می‌بینمشون.
‫داریو آمین اون روز ‫داشت ضبط می‌کرد.
‫یه دوربین فیلم‌برداری ‫و یه هفت‌تیر داشت.
‫این عمو خاویره.
‫این آندرس‌ه.
‫امیلیو، این منم،
‫و اونی که داره از ‫اینجا میاد پایین، بتوئه.
‫بتو کاتا.
‫این نیکوئه، پسر آدریانا.
‫این لوکرسیاست، دختر دلفین کاتا.
‫این فرانسیسکاست.
‫و اونم عمو خاویره ‫که اونجا ایستاده.
‫واسه چی؟ دیگه تو دادگاه ‫هیچ‌کس به حرفشون گوش نمیده.
‫اگه حرف بزنیم، شاید همدیگه ‫رو درک کنیم. یا شاید هم نه.
‫پس میگم بیاین حرف بزنیم، ‫شاید همدیگه رو درک کردیم.
‫یا شاید هم نه. می‌دونی که ‫یه حکم دادگاه وجود داره...
‫عمو خاویر داره از پشت میاد.
‫داره از اون‌جا میاد پایین.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫داشتیم با گومز کلنجار ‫می‌رفتیم و من این‌طوری کردم...
‫ببخشید.
‫این‌طوری.
‫بعدش تفنگ رو برداشتم
‫و پرتش کردم اون‌طرف.
‫خاویر کجا بود؟
‫خاویر اون‌جا دراز کشیده بود.
‫اون‌جا بود که گفت:
‫ترک، بی‌شرف. بهم شلیک کردی.
‫این بنای یادبود این‌جا نبود.
‫بعدش یه صدای شلیک دیگه شنیدم.
‫گومز دیگه تفنگ نداشت.
‫بعدش، گومز سعی کرد فرار کنه
‫و این‌جا افتاد.
‫یه کم جلوتر.
‫اون‌جا.
‫اون‌جا بود که گومز دستش ‫رو برد سمت مچ پاش.
‫منم پاش رو این‌طوری کشیدم
‫و اون یکی تفنگش رو گرفتم.
‫گومز خلع سلاح شده بود.
‫پرتش کردم اون دوردورها.
‫اون‌طرف.
‫لطفاً نام کاملتون رو بگین، لطفاً.
‫آلبرتو اورلاندو کاتا.
‫چند سالته؟
‫بیست و دو.
‫چه‌کاره‌ای؟
‫ورزشکارم.
‫- صدات رو نمی‌شنوم. ‫- ورزشکارم.
‫- ورزشکار؟ ‫- بله.
‫- تونستی مدرسه بری؟ ‫- بله.
‫- تا چه مقطعی خوندی؟ ‫- دبیرستان.
‫- فارغ‌التحصیل شدی؟ ‫- بله.
‫من این‌جا ایستاده بودم و ‫عموم از این‌طرف اومد.
‫بعد دیدم آمین داره ‫از اون‌جا شلیک می‌کنه.
‫این دور و برها.
‫- آمین اون‌جا بود. ‫- درسته.
‫- ادامه بده. راه رو نشون بده. ‫- اوهوم.
‫اون از پشت اومد.
‫برگشتم و دیدم ‫والدیویسو داره میاد.
‫من مطلعم که سلاح‌ها ضبط شدن...
‫میشه لطفاً اونا رو ‫به شاکی نشون بدین؟
‫ما هیچ‌وقت اونا رو ندیدیم.
‫- البته. ‫- اگه اجازه بدین.
‫خالی هستن، آقای منشی؟
‫- لطفاً رو به پایین نگهشون دارین. ‫- بسیار خب.
‫یه کلت تائوروس کالیبر ۴۰،
‫یه برتا، کالیبر ۹ میلی‌متری
‫و یه رولور کالیبر ۳۲.
‫اسلحه رو میندازم و تنها ‫کاری که از دستم برمیاد
‫اینه که بدوئم بیام اینجا.
‫میرم دنبال والدیویسو بگردم.
‫و بعدش بیهوش میشم.
‫دیگه هیچی یادم نمیاد.
‫چهار نفر، میشه بیاین، لطفاً.
‫اینجا بایستین.
‫یکی، اینجا بایسته.
‫یکی پشت سرم، لطفاً.
‫از پهلوها، لگد می‌زدن به شکمم.
‫اون یارو که پشتم بود ‫با چوب زد تو سرم.
‫بلند شدم و بهشون هشدار ‫دادم که دارن منو می‌کشن.
‫شلیک می‌کنم و داد ‫می‌زنم: «ایست! پلیس!»
‫«دارین می‌کشینش! بسه دیگه!»
‫«من افسر پلیسم. ‫دارین چیکار می‌کنین؟»
‫برمی‌گردم. یه یارو چاقه ‫شروع می‌کنه به خفه کردنم.
‫از طرز مشت زدنشون ‫فکر کردم بهم شلیک میشه.
‫واسه همین همون پایین ‫می‌مونم و وقتی بلند میشم،
‫سکوت برقرار بود و خون ‫داشت می‌ریخت رو چشمام.
‫درسته که ضربه خوردن، ‫اما گلوله‌ای شلیک نشد.
‫ما هم می‌تونستیم ‫مثل اونا رفتار کنیم،
‫با همون اسلحه‌ها.
‫اما این کار رو نکردیم...
‫خاویر تیر خورد و ‫جونش رو از دست داد.
‫امیلیو به ساق پاش تیر ‫خورد که باعث شد پاش بشکنه.
‫و به شکم آندرس تیر خورد.
‫درست وقتی دادگاه ‫شروع شد، حالش بد شد
‫و توی سرش یه تومور پیدا کردن.
‫می‌خواد حرف بزنه، بعضی ‫کلمه‌ها رو درست میگه،
‫اما نمی‌تونه چیزی که حس ‫می‌کنه یا می‌خواد بگه رو بیان کنه.
‫این وسط، ما منتظر دادگاه...
‫علیه این کلاهبردارها، موندیم.
‫نُه سال.
‫آره، نُه سال
‫تا اینکه بالاخره ‫دادگاه برگزار شد.
‫«جمعیت چوچاگاستا»
‫خاویر چوکوبار!
‫حالا و همیشه!
‫«ما خواستار استعفای ‫دادستان دمیتری هستیم»
‫می‌بینی؟ اونجا ‫هم یه خودکار داره.
‫توی جیب پیرهنش.
‫تولد مانولو بود.
‫پینیاتا رو ترکوندن.
‫این چانیتوعه، چقدر کوچیک بود!
‫چانیتو.
‫اسم این پیرمرده چی بود؟
‫همیشه این دور و برا بود.
‫وقتی گاوها رو داغ ‫می‌زدن، اون آهنگ می‌زد.
‫با خاویر رفیق بود.
‫ماریلا، زنِ گابریل، کیک رو پخت.
‫اون شیرینی می‌پزه.
‫کل خانواده تو اون عکس هستن، ‫همه می‌خواستن تو عکس باشن.
‫خاویر داره آکاردئونِ ‫پیرمرد رو می‌نوازه.
‫وقتی اومدن من اینجا بودم.
‫خاویر بهم گفت با بقیه میره ‫پایین سمت زمین و برمی‌گرده.
‫و همون موقع بود ‫که صدای تیر شنیدم.
‫افتادم زمین، بلند شدم، ‫افتادم و بلند شدم...
‫می‌گفتن داشتم غلت ‫می‌خوردم و جیغ می‌کشیدم.
‫هیچی یادم نیست.
‫می‌گفتن: «مامان بیا بریم ‫خونه، بابا دیگه تموم کرده. »
‫مدام تکرار می‌کردم: ‫«نه، اون نمرده. »
‫نمی‌تونستن منو ببرن. اونجا ‫بودم، چسبیده بودم بهش.
‫خبر رو آغاز می‌کنیم...
‫با یه درگیری مسلحانه ‫وحشیانه بین دو تا گروه
‫در شهر چوچا، در بخش ترانکاس.
‫که در نتیجه، یه مرد کشته شد
‫و سه نفر زخمی شدن.
‫بعدازظهر...
‫چرا اونجا بودین؟
‫داشتیم از زمین‌مون ‫مراقبت می‌کردیم.
‫برای اینکه نذاریم ‫غریبه‌ها تصاحبش کنن.
‫از کی داشتین از زمین ‫مراقبت می‌کردین؟
‫ما اونجا زندگی می‌کردیم.
‫اجدادمون، پدربزرگم، جدّم.
‫چند سالتونه آقا؟
‫چهل و شش.
‫چهل و شش ساله که دارین ‫از زمین مراقبت می‌کنین؟
‫حتی قبل از اون.
‫- وکیل مدافع، حق با دادستانه. ‫- خیلی قبل‌تر از اون.
‫- ربطی نداره. ‫- نه، نداره.
‫گفت همیشه اونجا زندگی کرده، ‫پدربزرگ و مادربزرگش هم همین‌طور.
‫می‌خوام بدونم چند وقته که ‫دارن از زمین محافظت می‌کنن.
‫پس دقیقاً همین رو ازش بپرسین.
‫از کی شروع کردین به جمع شدن
‫تو اون منطقه یا جلوی دروازه ‫برای محافظت از زمین؟
‫«ما اسلحه نداشتیم،
‫از همون اول صلح‌آمیز رفتار کردیم
‫تا نذاریم کنترل رو ‫به دست بگیرن. »
‫«اما مشکلاتی پیش اومد و اونا ‫شروع کردن به تیراندازی. »
‫«مجبور شدیم با چوب و ‫سنگ از خودمون دفاع کنیم. »
‫راستش...
‫آره، با سنگ، چون ‫حقیقت اینه که ما...
‫ما اصلاً اسلحه‌ای نداشتیم.
‫منو می‌شناسین آقا؟
‫نه.
‫می‌خوام بهم نگاه کنین.
‫متهم‌ها رو می‌شناسین؟ همونایی ‫که به اسم آمین ازشون یاد کردین،
‫اونی که کلاه سفید سرشه، ‫و اون مو خاکستریه.
‫می‌شناسمش.
‫- اون کیه؟ ‫- داریو آمین.
‫و از سمت راستت،
‫کسی رو می‌شناسی؟
‫- سوال تیم دفاع... ‫- اون دیگه به دفاع ما مربوطه.
‫من استراتژیم رو با ‫شما در میون نمی‌ذارم.
‫- ولی سوال... ‫- ضرری نمی‌رسونه.
‫برای اینکه تکراری نشه، ‫چشمات خوب می‌بینه؟
‫- ببخشید؟ ‫- اینکه چشمات خوب می‌بینه یا نه.
‫- عینک می‌زنی؟ ‫- نه، نمی‌زنم. چشمام خوب می‌بینه.
‫وقتی آقای آمین رو دیدی، ایستاده ‫بود، نشسته بود یا زانو زده بود؟
‫ایستاده بود.
‫و وقتی عموم رد شد،
‫اسلحه رو گرفت سمتش ‫و شلیک کرد، دیدمش...
‫کی تشخیص داد که ‫آقای چوکوبار فوت کرده؟
‫گفتی دیدی که آقای والدیویسو ‫داره با اسلحه‌اش شلیک می‌کنه.
‫دیدم.
‫- کی بود؟ ‫- اون...
‫کجای داستانت؟
‫می‌گم، وقتی مردم داشتن...
‫نزدیک‌تر به میکروفون.
‫مردم داشتن عقب‌نشینی ‫می‌کردن، و اون نشونه گرفت
‫به سمت مردمی که ‫داشتن بالا می‌رفتن،
‫تا به یه مسیر دیگه ‫اون بالاتر برسن.
‫- به سمت مردم نشونه گرفت. ‫- بله.
‫اظهاراتی که بعد از اون اتفاق با ‫پلیس بیان کردی رو یادت هست؟
‫ببخشید، به نظر من
‫اظهارات تیم دفاع، ‫اذیت و آزار شاهده.
‫این یه بحث شفاهیه!
‫و دادرسی‌های شفاهی برای همینه.
‫برای اینکه شهود بتونن ‫با جزئیات توضیح بدن،
‫نه اینکه عیناً چیزی رو که به ‫یه کامپیوتر گفتن تکرار کنن...
‫اجازه می‌خوام صحبت کنم.
‫جناب قاضی، قصد ‫ندارم شاهد رو بترسونم.
‫اظهارات قبلیش متفاوت بود.
‫۱۳ سالش بود، زیر سن قانونی بود.
‫بر اساس چیزی که الان می‌گه، من ‫درخواست مواجهه حضوری دارم.
‫فهمیدی؟ و هیچ ‫اسلحه‌ای تو دستم نبود
‫چون تو ازم دزدیدیش و بردیش.
‫می‌شنوی؟ اسلحه یه پیستوله.
‫- چه شکلیه؟ ‫- اسلحه...
‫- تو که می‌گی خیلی خوب می‌شناسیش. ‫- ... یه اسلحه کوچیک...
‫اشتباه می‌کنی، اسلحه من بزرگه!
‫کاملاً در اشتباهی، اون بزرگه!
‫یه پیستول بزرگه!
‫- محترمانه صحبت کنین، آقای والدیویسو. ‫- صدات رو بالا نبر.
‫- خیلی خب. ‫- من به شما اجازه صحبت ندادم.
‫- عذر می‌خوام جناب قاضی. ‫- محترمانه رفتار کنین.
‫اسلحه...
‫بزرگ نبود، اون...
‫اگه اسلحه رو بشناسی...
‫از دادگاه می‌خوام اسلحه‌ها رو ‫نشون بده و ببینه که اون می‌شناسه...
‫نه، با اون حرف ‫بزن، نه با دادگاه.
‫و وقتی داشتی می‌رفتی...
‫- وسط حرف نپر. ‫- ... برگشتی، واسه همین پیداش کردم.
‫اسلحه من؟
‫- خب... ‫- اسلحه من؟
‫اسلحه من بود؟
‫چرا یه اسلحه دیگه برنداشتی؟
‫- چون... ‫- چرا؟
‫- چرا باید این کار رو می‌کردم؟ ‫- پس چرا اسلحه من رو برداشتی؟
‫- ببخشید؟ ‫- پس چرا اون یکی اسلحه من رو برداشتی؟
‫که دوباره گند نزنی مثل...
‫داری می‌گی من یه اسلحه برداشتم
‫و اینکه گند زدم...
‫می‌گی من احتمالاً ‫یه اسلحه برداشتم.
‫چه اسلحه‌ای برداشتم؟
‫فکر می‌کنی اگه یه ‫تفنگ دیگه پیدا کرده بودم،
‫بدون تفنگ خودم که ‫ازم دزدیدی می‌رفتم؟
‫چرا اونجا بودی؟
‫ازش پرسیدم چرا اونجا بود.
‫ضرری نداره، جواب بده.
‫چرا تو اون مکان بودی؟
‫به خدا اعتقاد داری؟
‫قسم می‌خوری که حقیقت ‫رو بگی، خدا هم کمکت کنه؟
‫گفتی که دور هم جمع شدین
‫تا از زمین محافظت کنین.
‫چرا فکر کردی یکی می‌خواد ‫زمینت رو تصاحب کنه؟
‫چند تا خونواده ‫اونجا زندگی می‌کنن؟
‫هیچ‌وقت به فکر دفاع ‫از خودتون افتادین؟
‫جناب وکیل، به ‫واقعیت‌ها تکیه کنین.
‫می‌دونستی که زمین مال آمین بود؟
‫رک و پوست‌کنده می‌گم.
‫چرا اون روز اونجا بودی
‫به جای اینکه تو خونه باشی و چای ‫ماته بخوری یا زمین رو شخم بزنی؟
‫یه ورزشکار از شهر ‫ترانکاس، لا ایگرا!
‫وارد می‌شه، ورزشکار ‫شماره ۲۰ از لا ایگرا!
‫به نمایندگی از ترانکاس!
‫یالا.
‫بیا.
‫خیلی دوست داشتم
‫این کار رو، عکس گرفتن رو.
‫پرواز کن برو، کوچولو.
‫وقتی سربازی بودم،
‫چند تا عکس انداختم.
‫می‌خواستم یه یادگاری ‫نگه دارم که از بین نره.
‫از اون دوربین‌های مقوایی داشتم.
‫این روزا گوشی کمک حاله.
‫ولی تو جمعیت، همه ما ‫گوشی‌های خوبی نداریم.
‫من این عکسا رو گرفتم ‫تا یه سوابقی داشته باشم
‫از اون دوران سختی
‫که جمعیت داشت از سر می‌گذروند.
‫مثل وقتی که داریو آمین ‫اون آلونک رو ساخت.
‫رئیس بالدراما داره ‫حکم رو نشون میده
‫که ازشون می‌خواد ‫جمعیت رو ترک کنن
‫چون اجازه نداشتن اونجا باشن.
‫مردم از شکایت و ‫دادگاه خسته شده بودن.
‫باید یه جوری از خودمون دفاع ‫می‌کردیم، چطوری این کار رو کردیم؟
‫با گزارش دادن.
‫چه کاری براش می‌کردن چه نمی‌کردن،
‫بدون گزارش، هیچ ‫مدرکی وجود نداره.
‫فهمیدنِ اینکه تو...
‫اوم...
‫از نسل اجداد مایی
‫برام راحت نبوده.
‫ولی بالاخره فهمیدم.
‫ما از جای دوری نیومدیم.
‫ما اهل آلمان نیستیم،
‫از آمریکا نیومدیم، ‫از ایتالیا نیومدیم.
‫اینجا، پدربزرگ و مادربزرگامون، ‫جدهامون، والدینمون...
‫و خودمون، همه‌مون اینجا به دنیا اومدیم ‫و بچه‌هامونم دارن همین‌جا به دنیا میان.
‫اینا مراحلیه که باید برای ‫تشکیل پرونده طی بشه.
‫باید مشکل رو تحلیل کنی
‫و ببینی کجا باید مطرحش کنی.
‫چه مجلس محلی باشه، چه دادسرا
‫یا یه سازمان دیگه، ‫مثل اداره ثبت اسناد.
‫یعنی هر جایی که باید ‫به شکایت رسیدگی بشه.
‫و همیشه بهتره که کل ‫جمعیت امضاش کنن،
‫اما به همین‌جا ختم نمیشه.
‫چون اگه پیگیری ‫نکنی، میذارنش کنار،
‫پرونده‌های جدید میان و ‫این یکی زیر اونا دفن میشه
‫و بعدش دیگه هیچ‌کس ‫نمی‌تونه پیداش کنه.
‫روز از نو روزی از نو، ‫رفت و آمدهای بی‌پایان.
‫بهمون می‌گفتن هفته بعد، ماه ‫بعد، ۱۵ روز دیگه برگردین...
‫من... مدام اون پرونده رو پیگیری ‫می‌کردم، به صورت دوره‌ای،
‫تا کار پیش بره.
‫بعضی وقتا هم،
‫باید براشون یه چیزی مثل ‫مرغی، کادویی، چیزی بفرستی،
‫برای اونایی که پشت میز پذیرشن
‫چون اونا هستن که واقعاً ‫پرونده‌ها رو کنترل می‌کنن.
‫درسته.
‫بعضی وقتا درک می‌کنن
‫چون اونا هم کارگرن و ‫آدمایی هم‌جنس خودمونن.
‫درسته.
‫یه چیز مهم دیگه هم هست.
‫وقتی طرف مقابل
‫درخواست مذاکره می‌کنه،
‫این برای جمعیت خوب نیست.
‫بله، ارتباط مهمه،
‫ولی به نفعمون نیست
‫چون اگه قبول کنیم حرف ‫بزنیم، می‌دونیم که تهش می‌بازیم،
‫چون مجبور می‌شیم ‫از یه چیزی کوتاه بیایم.
‫گفتگو یعنی گذشتن از یه چیزی.
‫یعنی گذشتن از یه بخشی از زمین.
‫بیاین به زائرامون به ‫گرمی خوش‌آمد بگیم،
‫به گروه گائوچوها ‫از چوچا و لا ایگرا.
‫اونا مجسمه‌هاشون رو آوردن.
‫امروز روز ‫خانواده‌ست، روز ایمانه.
‫بابام اهل چاسکیویل بود.
‫مامانم اهل رودئو گرانده بود.
‫نمی‌دونم اون موقع‌ها ‫دسته‌های مذهبی چطوری بودن،
‫خداوندگار سلامت، و همه‌ی ‫اون نمادهای مذهبی دیگه...
‫مامان و بابام اونجا ‫با هم آشنا شدن
‫و ازدواج کردن.
‫روز مریم مقدس بر همگی مبارک.
‫این دسته توی آنکا هولی بود.
‫دقیقاً نمی‌دونم کدوم قسمتش،
‫یا کدوم قدیس رو ‫داشتن حمل می‌کردن.
‫این بابامه
‫که داره طبل می‌زنه و ‫لابد آواز هم می‌خونه.
‫حتماً دارن کوپلا می‌خونن.
‫پدربزرگ و مادربزرگش ‫اهل آمایچا بودن.
‫پدربزرگم می‌گفت که ‫فرزند اهالی بومی بوده.
‫ولی مادربزرگم، پیستان، ‫می‌گفت که دورگه بوده.
‫فکر کنم ما از نژاد خالص نیستیم.
‫این یکی قدیمی‌ترینه.
‫این اولین خونه‌ایه که ‫توی آنکا هولی داشتن.
‫بیشتر شبیه یه آلونک کوچیک بود، ‫که با نی و چوب ساخته شده بود.
‫مامانم دستمو گرفته.
‫زن‌ها می‌اومدن و ازش می‌خواستن
‫براشون پیراهن، ‫دامن یا بلوز بدوزه.
‫مامانم همیشه می‌گفت: ‫«این‌طوری خیاطی یاد گرفتم. »
‫پارچه رو می‌شست ‫و بعد اندازه می‌گرفت
‫شونه‌ها و قد شلوار رو.
‫همه‌ی اینا رو اندازه میزد.
‫مامانم توی زایمان‌ها کمک می‌کرد.
‫توی موارد اضطراری، من وارد ‫عمل شدم و به سه نفر کمک کردم.
‫ولی فقط کمک کردم ‫که بچه بیاد بیرون.
‫بند ناف رو بریدم، ‫برای جفت کمک کردم،
‫نه بیشتر از این.
‫این سیلویاست.
‫اون بچه‌ی واقعی‌شون نبود.
‫مادرش وقتی نوزاد بود ‫اونو توی خونه گذاشت و رفت
‫واسه همین قاضی به پدر و مادرم ‫گفت که اونو به اسم خودشون ثبت کنن.
‫این منم.
‫«چوچا» یعنی موی ضخیم.
‫این یه کلمه‌ست...
‫بهم گفتن که یه کلمه‌ی بومیه.
‫خونواده‌ی من همیشه ‫پذیرای مهمون‌ها بودن.
‫شکارچیا می‌اومدن، یکی به اون یکی ‫می‌گفت و همین‌طوری ادامه داشت.
‫اونا از پدر و مادرم خوب می‌گفتن.
‫دوربین‌های عکاسی‌شون رو ‫می‌آوردن، از اون کوچیک‌های مربعی.
‫اونا رو به مامانم هدیه می‌دادن.
‫و این‌طوری شد که با هم دوست شدن.
‫ما شش نفریم.
‫بزرگ‌ترین‌مون آنتونیا بود، بعد برائولیو، ‫لوئیزا، فرانسیسکو، دلفینا و خودم.
‫مامان و بابا بهمون یاد دادن ‫که خوش‌سرو‌زبون باشیم.
‫نه اینکه فقط یه ‫گوشه ساکت وایسیم.
‫اونا همیشه بهمون می‌گفتن ‫که ما اصالت بومی داریم.
‫«بچه‌های سرخ‌پوست‌ها. »
‫مردم بومی رو دوست نداشتن.
‫خجالت‌آور بود چون تحقیرآمیز بود
‫که به کسی بگن «سرخ‌پوست».
‫مشکلاتی وجود داشت. بابام ‫همیشه این رو بهم می‌گفت.
‫یادمه که کارش به دادگاه کشید.
‫ازش می‌خواستن برای ‫کار روی زمین پول بده.
‫مجبور بود با کار ‫کردنش هزینه رو بده.
‫برای اونا کار می‌کرد،
‫ولی بدون هیچ دستمزدی.
‫اگه قبول نمی‌کرد، ‫تهدیدش می‌کردن،
‫اوم،
‫که یه حیوون یک‌ساله رو ازش بگیرن
‫و به جاش دو تا نوزاد بهش بدن.
‫خب، از نظر من این ‫شبیه کلاهبرداری بود
‫چون نمی‌دونست اون نوزادها
‫سالم بزرگ می‌شن یا ‫نه، در حالی که به رئیسش
‫یه حیوون می‌داد که ‫از قبل یک‌سالش بود.
‫مامانم دوست نداشت با ‫کسی مشکلی داشته باشه.
‫واسه همین از بابام خواست بیاد و ‫یه جایی رو برای نقل‌مکان پیدا کنه.
‫از اینکه جایی که توش به دنیا اومده ‫بودم رو ترک کنم خیلی غمگین بودم،
‫جایی که توش بزرگ شده بودم،
‫جایی که همه چیز داشتم.
‫همه چیز رو توی ‫کارتن بسته‌بندی کردیم.
‫هیچ جاده یا مسیری وجود نداشت.
‫همه چیز رو با قاطر بردیم.
‫حدود سه چهار ماه طول کشید.
‫بزها، گوسفندها، گاوها، اسب‌ها.
‫مجبور بودیم همه‌شون ‫رو ببریم. حتی مرغ‌ها رو.
‫این وسط، خونه رو اینجا ساختیم
‫با بریدن خشت و کاه ‫برای درست کردن سقف.
‫اول یه اتاق خواب،
‫بعدش یه آشپزخونه که ‫شبیه یه کلبه کوچیک بود.
‫با هم انجامش دادیم، خانوادگی.
‫این‌طوری بود که همه چیز ردیف شد.
‫می‌دونی، اینا رو که ‫این‌طوری می‌بینی،
‫حسابی فرسوده شدن،
‫ولی هنوز اینجا هستن.
‫من نگهشون داشتم.
‫نمی‌دونم چی پیش میاد
‫وقتی بمیرم، چه ‫بلایی سر اینا میاد؟
‫باهاشون چیکار می‌کنن.
‫این همون چیزیه که اتفاق افتاد.
‫یه مورخ هست که به وضوح ‫می‌گه اونا سال ۱۸۰۷ ناپدید شدن.
‫بیاین در این مورد ‫خیلی شفاف باشیم.
‫عالیه.
‫من ایمان کورکورانه‌ای ‫به عدالت دارم
‫و همین‌طور به عدالت خدا.
‫معتقدم که پسرم،
‫بعد از هفت سال پیش ‫روان‌پزشک رفتن...
‫در واقع هر دوتاشون، ‫نوه‌ام هم همین‌طور...
‫واسه یه مادر خیلی سخته که ببینه پسرش ‫داره زجر می‌کشه و حالش انقدر بده...
‫زمین‌ها قطعاً... سند و مدرک دارن.
‫اونا توی یه مزایده قضایی ‫از بانک ملی خریده شدن.
‫مدارک قانونی‌شون کاملاً درسته.
‫واسه همین تونستم به عنوان ‫یه کارآفرین معدن ثبت‌نام کنم.
‫سال ۲۰۰۶، به هر کدومشون ‫یه جریب پیشنهاد دادم،
‫مالکیت کامل، اما نه به ‫عنوان یه جمعیت بومی،
‫و اونا گفتن نه.
‫توی معدن سنگ بهشون کار پیشنهاد دادم، گفتن ‫دارن از کمک‌هزینه دولتی استفاده می‌کنن.
‫اونا ماهی ۲۰۰ پزو می‌گرفتن
‫و ما توی معدن هفته‌ای ‫۶۰۰ تا پیشنهاد دادیم.
‫اما هیچ‌کس نمی‌خواست کار کنه.
‫چطور کسی می‌تونه حتی تصور ‫کنه که اگه می‌خواستم کسی رو بکشم،
‫به پاش شلیک می‌کردم؟
‫خیلی راحت‌تره که اسلحه رو ‫شیش اینچ بیاری بالا و بزنی به شکم.
‫یا نه اینچ دیگه و بزنی به قفسه ‫سینه. دوازده اینچ دیگه و بزنی به سر.
‫ولی خب معلومه: «کی این کار رو ‫کرده؟» «لوئیس گومز. » «چرا؟»
‫«هر چی، اون شبه‌نظامیه و ‫فلان و بیساره، » و از این حرفا.
‫حقیقت فاش می‌شه.
‫ما واقعاً تمایل داشتیم که بریم
‫و من به هیچ وجه، اون‌طوری ‫که وکیلا می‌گن، آدم‌کش نبودم.
‫من واقعاً تمایل دارم.
‫من و داریو آمین قبل از اینکه حتی اون اتفاق ‫بیفته، یه شرکت مسئولیت محدود ثبت کردیم.
‫پس نمی‌تونن بگن که ما با ‫اسلحه رفتیم تا بیرونشون کنیم.
‫اونا اونجا با ما زندگی می‌کردن.
‫بعضیاشون همون‌جا به ‫دنیا اومدن و بزرگ شدن،
‫هنوزم همون‌جان!
‫هیچ‌کس دنبال بیرون کردنشون نبود.
‫اینجا، همه ما در ‫برابر قانون برابریم.
‫پس، کل این قضیه ‫بومی بودن و نبودن...
‫وایکینگ‌ها هم بومی بودن
‫و امروز ما به کشورشون ‫سفر می‌کنیم و اونجا جهان اوله.
‫ممنونم، جناب قاضی.
‫«شرکت کامپو آمیگو» ‫به چه معنی بود؟
‫اون ترکیبی از دو ‫تا نام خانوادگی بود.
‫«آمی» از آمین، و «گو» از گومز.
‫هدف، بهره‌برداری ‫از اون معدن بود.
‫ویدیو کل اتفاق رو ضبط کرده.
‫نه تنها تصاویر ضبطش ‫کردن، بلکه صدا هم ضبط شده.
‫تهدید گومز چی بود؟
‫«می‌کشونمت پای میز محاکمه.»
‫نه اینکه «اسلحه برمی‌دارم ‫و بهت شلیک می‌کنم.»
‫گومز از سال ۱۹۷۹ ‫اسلحه حمل می‌کرده.
‫اون مؤسس «گروه سرو» تو توکومانه.
‫یه گروه ضربت که خارج ‫از کشور آموزش دیده.
‫در نتیجه، اگه گومز ‫قصد کشتن داشت،
‫این کار رو می‌کرد.
‫چه خبره؟
‫دهنتو سرویس می‌کنم!
‫ما طوری آموزش دیدیم که نیمکره‌های ‫مختلف مغزمون رو تقویت کنیم.
‫این یعنی چی؟
‫می‌تونم همزمان حرف ‫بزنم، فکر کنم، نگاه کنم،
‫و تحلیل کنم.
‫حرف زدن توسط یه بخش کنترل ‫می‌شه، فکر کردن توسط یه بخش دیگه،
‫و حرکاتم توسط یه بخش دیگه.
‫اگه یاد نگیرم دو یا سه تا ‫کار رو همزمان انجام بدم،
‫اون چیزی رو که برای بودن...
‫تو یه گروه ضربت ‫ویژه لازمه، ندارم.
‫از هر ۱۰۰ نفری که تو دوره ‫نیروهای ویژه ثبت‌نام می‌کنن،
‫فقط سه تا پنج نفر فارغ‌التحصیل ‫می‌شن، نهایتاً هشت نفر.
‫با این حساب، این رو ازتون می‌پرسم: ‫گومز نمی‌تونست عقب‌عقب بره،
‫بدون اینکه چشم از آدمایی ‫که به طرفش می‌اومدن برداره؟
‫نمی‌تونست دور بشه... ؟
‫عقب‌عقب راه رفتن روی ‫سطحی که من می‌بینم غیرممکنه.
‫ما یه تکنیک برای عقب رفتن داریم
‫که توش یه پا رو ‫روی زمین می‌کشیم.
‫اگه اجازه بدین، تکنیکمون رو برای اینکه ‫موقع عقب رفتن پامون گیر نکنه نشونتون می‌دم.
‫آمین تصمیم می‌گیره ‫بره سراغ گومز.
‫می‌بینه که روش‌های ‫قانونی به جایی نمی‌رسه،
‫پس یه جایی تصمیم می‌گیره ‫از راه‌های دیگه وارد بشه.
‫اون به یه مهندس یا ‫زمین‌شناس زنگ نمی‌زنه.
‫نه، به یه افسر پلیس ‫بازنشسته زنگ می‌زنه
‫که در ۳۱ سالگی، هشت بار رسماً ‫به اجبار غیرقانونی متهم شده بود،
‫تهدید، سرقت، کلاهبرداری، ‫دو مورد سرقت مسلحانه
‫و وارد کردن جراحات خیلی شدید.
‫گومز، والدیویسو ‫رو با خودش می‌آره.
‫«عملیات امروز ساعت ۴ بعدازظهره.
‫«به مامان نگو. تمام ‫بدنم داره می‌لرزه،
‫ولی به لوئیس اعتماد دارم. »
‫«به لوئیس اعتماد دارم، چهار ‫تا پلیس دیگه هم دارن می‌آن. »
‫«یه کلمه هم حرف نزن،
‫فقط من و تو می‌دونیم. »
‫این یه پیامکیه که آمین ‫به برادرش فرستاده.
‫با طرفین این پرونده ‫دوستی یا دشمنی دارین؟
‫من ۳۵ ساله که با مادرشون دوستم.
‫مادرِ آقای آمین؟
‫و بچه‌ها رو از وقتی ‫کوچیک بودن می‌شناسم.
‫نفعی تو نتیجه‌ی دادگاه دارین؟
‫فقط اینکه عدالت اجرا بشه، ‫هیچ نفع شخصی‌ای ندارم.
‫سنگ‌قبرها تو ملک ‫ادعایی آمین بودن؟
‫بودن.
‫من به عنوان یه نقشه‌بردار ‫زمین، همراه با توپوگرافم،
‫اندازه‌گیری کردیم و مشخص ‫کردیم که اونجا تو ملک بود.
‫- اون مدارک رو دیدین؟ ‫- آره، دیدم.
‫سندهای قانونی واضحی ‫برای اون ملک وجود داشت.
‫میتونم شهادت بدم ‫که اونا صاحب‌ملکن.
‫اونجا خونه‌ای دیدین؟
‫میدونم که مردم بالاتر ‫زندگی میکردن، آره.
‫وقتی میگین بالاتر، ‫دقیقاً چقدر بالاتر؟
‫نمیتونم بگم.
‫یه تخمین.
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫اونو بررسی نکردم.
‫شما چیکاره‌این؟
‫- من کارمند دولتم. ‫- کجا؟
‫تو جمعیت روستایی چورومورو.
‫لطفاً بگین که مطمئن هستین ‫صاحب‌های ملک چه کسانی هستن.
‫خانواده آمین.
‫از کجا میدونین که ‫مال خانواده آمینه؟
‫من ۴۷ سالمه، از وقتی یادم میاد،
‫میدونستم که ملک مال اوناست.
‫درسته، ولی چطور؟
‫به خاطر حرف مردم...
‫مردم میگن مال اوناست.
‫شاهد قبلی برادر شما بود؟
‫- فامیلتون؟ ‫- اون برادر منه.
‫برادرتون. کار شما چیه؟
‫کجا؟
‫جمعیت روستایی آنکا هولی.
‫اجازه بدین بپرسم، اگه ‫اونجا زندگی میکنین...
‫گفتین که اونجا به دنیا ‫اومدین و بزرگ شدین.
‫انتخابیه که عضو ‫جمعیت باشین یا نه؟
‫من هیچ‌وقت نبودم...
‫هیچ‌وقت موافق نبودم ‫که عضو جمعیت باشم.
‫پس صرفاً زندگی کردن ‫و به دنیا اومدن اونجا
‫شما رو عضو نمیکنه.
‫- من عضو نیستم. ‫- شما نیستین.
‫- نیستم. ‫- بقیه مردم چی؟
‫سؤال رو متوجه میشین؟
‫مثلاً اگه بچه‌ی شما به دنیا بیاد،
‫اونا عضون یا باید ‫کاری کنن که عضو بشن؟
‫- جمعیت چوچا که من زندگی میکنم؟ ‫- بله.
‫من عضو جمعیت‌ام ‫چون اونجا زندگی میکنم.
‫ولی من عضو جمعیت ‫چوچاگاستا نیستم.
‫باید ثبت‌نام کنین یا... ؟
‫باید تو فعالیت‌ها شرکت کنین؟
‫باید چیکار کنین تا ‫عضو جمعیت باشین؟
‫باید تو کار و محصول شریک باشین؟
‫نمی‌فهمم.
‫شما اهل اونجا هستین.
‫من هیچ‌وقت عضو جمعیت ‫بومی چوچاگاستا نبودم
‫که ظاهراً خودشون رو ‫اینجوری صدا می‌کنن.
‫راستش، نمی‌دونم که ‫واقعاً یه جمعیت هستن یا نه.
‫من هیچ‌وقت عضوش نبودم.
‫این انتخابی‌ه یا موروثی؟
‫متوجه منظورم هستین؟
‫نه، نه، این...
‫انتخابی‌ه.
‫اختیاری‌ه.
‫خانم چیارلو.
‫سیلویا چیارلو.
‫شما شغل‌تون چیه؟
‫من بازنشسته‌ام ولی هنوز کار ‫می‌کنم تو جمعیت روستایی آنکا هولی.
‫- همچنان همکاری می‌کنم... ‫- از کدوم نهاد بازنشسته شدین؟
‫وزارت کشور.
‫طرفین دعوا رو می‌شناسین؟
‫فقط آقای آمین.
‫دوستی، دشمنی،
‫یا نفعی تو نتیجه پرونده دارین؟
‫هیچ‌کدوم. مطلقاً هیچ‌کدوم.
‫- خانم رئیس؟ ‫- بله؟
‫- در مورد شاهد... ‫- بله.
‫شکایت‌هایی که علیه ایشون ‫ثبت شده همچنان فعاله.
‫بذارید سوال رو تکرار کنم.
‫- ارتباط دوستانه یا دشمنی... ؟ ‫- نه
‫- نفعی از طرفین نصیب شما میشه؟ ‫- هیچی.
‫ولی باید بگم که...
‫- از شما توسط یکی از طرفین شکایت شده؟ ‫- بله.
‫- این قسمت درسته. ‫- خب.
‫جمعیت چوچاگاستا
‫از من و برادرم تو ‫دادگاه فدرال شکایت کرده.
‫- اسم برادرت چیه؟ ‫- دانته چیارلو.
‫شما با این جمعیت سر ‫زمین‌ها ختلافی دارین؟
‫- شاید یه مشکل مرزی... ‫- نه، اصلاً.
‫ما همیشه تو صلح و ‫آرامش زندگی کردیم.
‫همه می‌دونن حدود ‫کجاست، مرزها کجاست.
‫اونا همیشه آدمای خوب ‫و زحمت‌کشی بودن،
‫فقط آدمای عادی، برابر.
‫ما همه برابریم.
‫پس هر کی کار خودشو می‌کرد، ‫رو کار خودش تمرکز داشت.
‫ولی در اصل، آدمای خوبی بودن.
‫با این حال جمعیت ‫از شما شکایت کرده؟
‫گفتن که ما صاحبان اصلی نیستیم
‫و اینکه ما غاصبیم، ‫یه تعبیر ملایم بود.
‫اونا به ما گفتن کلاهبردار، ‫سوءاستفاده‌گر، ستمگر.
‫و برای من شخصاً، وقتی کمیسر بودم،
‫کی به من رای داد که برنده بشم؟
‫و من بارها با رای ‫مردم برنده شدم،
‫و انتخابات من کاملاً شفاف بود،
‫درست مثل زندگی خودم، خانم قاضی.
‫خانم چیارلو خیلی مورد ‫احترام آقای سالوادور بود.
‫اون سواد نداشت، با ‫اثر انگشتش امضا می‌کرد.
‫برای اونا، فریب دادن ‫یه همچین آدمی آسون بود.
‫اونا با مردم دوست میشن، رابطه برقرار ‫می‌کنن، بعد شروع می‌کنن به پرس‌وجو
‫در مورد وضعیت زمین، کی صاحبشه
‫و قبل از اینکه بفهمی، ‫دیگه خیلی دیره.
‫اگه دیگه حرفی نیست...
‫بله، وکیل.
‫به تیم دفاع در هیچ مقطع ‫زمانی اطلاع داده نشد
‫که یه فیلم داره تهیه میشه.
‫پس ما داریم تو یه جور سیرک ‫کار می‌کنیم تا یه فیلم ساخته بشه.
‫فکر می‌کنم عاقلانه ‫بود که همه ما می‌دونستیم
‫که یه فیلم در مورد ‫این پرونده ساخته میشد،
‫که این به عنوان ‫یه سیرک تلقی نشه،
‫بلکه با جدیت و اهمیتی که این جلسه ‫استماع شایسته‌شه، برخورد بشه.
‫هیچ‌کس تو این دادگاه یا ‫تو این اتاق، این محاکمه رو،
‫که در مقایسه با بقیه ‫پرونده‌ها اهمیت ویژه‌ای داره،
‫با لحن یا برخورد یه ‫سیرک برگزار نمی‌کنه.
‫اجازه بدین اینو با ‫تمام جدیت روشن کنم.
‫اینکه فکر کنیم این دادگاه ‫اینجوری رفتار می‌کنه، نامناسبه.
‫این دادگاه بازه، ‫همونطور که قانون میگه،
‫تو یه محاکمه شفاهی و علنی.
‫این وظیفه ما نیست ‫که تصمیم بگیریم
‫چه رسانه‌ای رو دوست داریم ‫یا نه تا بهشون اجازه ورود بدیم.
‫در واقع، من اسم ‫روزنامه‌نگارها رو نمی‌دونم،
‫و نه حتی اینکه برای ‫چه رسانه‌ای کار می‌کنن.
‫هیچ‌وقت به خود ‫زندگی فکر نکرده بودم.
‫فقط به این فکر می‌کردم که ‫چی لازم دارم تا زندگیم بگذره.
‫نه به خود زندگی.
‫بعداً، آره، فکر کردم.
‫همین‌طور که سال‌ها گذشت،
‫فهمیدم چجوری زندگی کردم ‫و زندگی برام چطور بوده.
‫جارو می‌فروختم.
‫و کفش هم واکس می‌زدم.
‫اگه بیشتر از سه پزو ‫درمی‌آوردم، پول خوبی بود.
‫می‌دادمش به مادرم.
‫و اگه آخر هفته میشد
‫و می‌خواستم برم سینما یا سیرک،
‫اون بهم بابتش پول میداد.
‫اون فیلم بن‌هور قدیمیه ‫مورد علاقه‌م بود.
‫چارلتون هستون.
‫وقتی نه یا ده سالم بود، ‫مادرمو از دست دادم.
‫مثل یه کشتی بدون ‫سکان مونده بودم.
‫تو اتاقش،
‫یه سوراخ کنده بودم و ‫یه قوطی قایم کرده بودم.
‫هر بعدازظهر که برمی‌گشتم،
‫دو یا سه پزویی که اضافه ‫می‌اومد رو توش می‌ذاشتم.
‫شروع کردم به پس‌انداز کردن.
‫چون قطارها میومدن تو ‫ایستگاه، پر از دستفروش بود.
‫روزنامه، مجله یا ‫حتی سیب می‌فروختم.
‫یادمه وقتی سیزده سالم شد، ‫شروع کردم به بریدن نیشکر.
‫این تعطیلی به معنی از ‫دست دادن زمین خواهد بود
‫و مهاجرت هزاران نفر از توکومان
‫که نمیتونن کاری تو استان بکنن...
‫رفتم بوئنوس آیرس، بعد از اینکه ‫کارخونه‌های قند سال ۱۹۶۶ تعطیل شدن.
‫و اونجا سفرم برای ‫پیدا کردن کار شروع شد.
‫رفتم یه پانسیون.
‫پانسیون‌های قدیمی زیادی ‫بودن که ارزون بودن،
‫ولی باید یه اتاق رو با ‫پنج نفر شریک میشدی
‫که برای کار میومدن ‫و بعدش میموندن.
‫اول با یه شیلیایی کار ‫کردم، بعد با یکی از توکومان.
‫بچه یه کم گچ‌کاری ‫بلده، ببرش با خودت.
‫دنبال کاره.
‫باشه، فردا آماده باش.
‫پول خوبی درآوردم با ‫ساختن کمد دیواری گچی.
‫البته، پول درآوردن ‫رو دوست داشتم،
‫ولی از اون کار هم خوشم اومد.
‫برام سخت نبود.
‫کارای سخت‌تر از ‫این رو هم کرده بودم.
‫اون کار میتونست منو هر جا ببره.
‫هر چی شهر بزرگ‌تر ‫بود، کارم بیشتر بود،
‫چون ساخت و ساز بیشتر بود.
‫یه سری اروگوئه‌ای بودن
‫که باهاشون فوتبال بازی میکردم.
‫بهشون گفتم اهل توکومانم، ‫واسه همین بهم میگفتن دیاگیتا.
‫اون اولین باری بود که فکر کردم
‫که ممکنه بومی باشم.
‫مشکل از سال ۱۹۷۵ شروع شد
‫با تورم و گرونی.
‫برای اینکه ازش دور شم، تصمیم ‫گرفتم یه ماه برم تو توکومان.
‫تنهایی اومدم، مثل همیشه.
‫سیریلو بالدراما.
‫پدرم.
‫نمیدونستم کجا ‫زندگی میکنه، یا کیه.
‫اون برام نصف یه ‫قالب پنیر فرستاد.
‫و من گرفتمش.
‫گفتن: "برو ببینش، ‫اون خانواده‌ته. "
‫من تو زاراته نورته به دنیا ‫اومدم، درست دم خروجی سن پدرو.
‫واسه همین با اون ‫منطقه آشنا بودم.
‫به لطف آدرسایی که ‫داشتم، رسیدم خونه سیریلو.
‫مراسم باشکوهی نبود، به اصطلاح.
‫دست دادیم و همین.
‫من فقط اومده بودم ‫ببینمش و بعد برم.
‫ولی اونا اشاره کردن به ‫یه سری مشکلات با آمین
‫که داشت پولِ چرا میگرفت ‫و حیووناشونو میبرد.
‫این باقیمونده از ‫املاک لا ایگراست
‫که ظاهراً مال ‫فرانسیسکو کلمبرس بود.
‫اون میگفت: "برو یه ‫نشونه بذار رو اون درخت،
‫و رو اون یکی، و الی آخر. "
‫اینجوری بود که تصرفش کردن.
‫اونا مثل مالکا رفتار ‫میکردن، ولی سند نداشتن.
‫یه قسمتی از این املاک ‫بارها و بارها فروخته شد
‫تا اینکه افتاد دست خانواده آمین.
‫ما بیشتر از ۴۰ سال
‫درخواست میدادیم ‫و نامه مینوشتیم...
‫به نهادهای مختلف که ‫مشکلات زمین رو حل کنن.
‫همه داشتن شکایت و تهدید و تلاش ‫برای بیرون کردن رو تجربه میکردن.
‫هرچی میتونستن بردن.
‫اونا بز، گاو و اسب رو گرفتن.
‫بعداً، اومدن سراغ محصولات.
‫ما شروع کردیم ‫محصول رو تقسیم کنیم.
‫اونا بهمون مواد اولیه ‫برای کاشت میدادن، درسته،
‫ولی از مردم سوءاستفاده میکردن و ‫محصول و سود رو برای خودشون نگه میداشتن.
‫سیریلو، پدرم، بهم گفت،
‫اونها بارها با فرماندار، جوری ‫"ترک"، صحبت کرده بودن،
‫که گفته بود املاک رو به ‫نفع مردم اینجا مصادره میکنه.
‫اونا زمین رو مجانی ‫نمیدادن. پرداخت لازم بود.
‫زمین واقعاً مصادره شد،
‫ولی با این حال، ‫هیچوقت تحویلش ندادن.
‫من شروع کردم به تحقیق ‫کردن تا اینکه نقشه ها رو
‫از اداره املاک ‫دولتی به دست آوردم.
‫اونجا دیدم که همه خانواده‌ها
‫داخل زمین های دولتی قرار داشتن.
‫املاک دولتی.
‫من از قبل بلیط داشتم ‫که برگردم بوئنوس آیرس.
‫میتونستم اونا رو به حال خودشون ‫بذارم، بگم مشکل خودشونه.
‫ولی حس کردم که ‫من هم جزئی از اینم.
‫واسه همین تصمیم گرفتم بمونم.
‫یه چیز ناملموسه.
‫یه حسیه
‫که داره تو وجودم فوران ‫میکنه، نمیدونم از کی.
‫بالا رو نگاه کن.
‫اون نقاشی
‫زمانی که بومی ها سعی کردن ‫وارد شهر بشن رو نشون میده.
‫ببین چطور این فرشته ها
‫جنگیدن تا بومی ها ‫رو بیرون نگه دارن،
‫و این پرتوها رو فرستادن تا ‫اونا رو بترسونن و دور کنن.
‫مردم مختلفی در ‫توکومان ساکن بودن.
‫اونا کشاورزی میکردن، ‫ولی جنگ علاقه شون بود.
‫اونا عاشق جنگیدن بودن.
‫همچنین گفته میشه اونا ‫ورزشکارای خوبی بودن.
‫اون موقع، شمال آرژانتین ‫یه استان بزرگ بود
‫به اسم سالتا د توکومان.
‫از خوخوی، سالتا، ‫توکومان تشکیل شده بود...
‫به حرفاش که گوش میدی، ‫میفهمی چقدر متقاعد شده
‫که حتی خدا هم میخواد ما ‫رو برای همیشه محو کنه.
‫همون خدایی که ما ‫الان بهش اعتقاد داریم.
‫علیه ما بود، همون‌طور ‫که نقاشی نشون میده.
‫سخته به این مردم بفهمونی.
‫غم‌انگیزه چون دولت ‫آرژانتین اینجوری ساخته شد.
‫که ثابت کنن ما بدیم.
‫اعضا از بقیه جوامع
‫به خدا باور ندارن.
‫- اونا... ‫- دقیقاً.
‫یعنی، عقاید دیگه‌ای دارن.
‫خوزه اونجا غسل تعمید داده شد.
‫- تا کجا درس خوندی؟ ‫- دوم ابتدایی.
‫- دوم ابتدایی؟ ‫- خاویر تا سوم ابتدایی خوند.
‫دیگه مقطع بالاتر نداشتیم.
‫یک ساعت، یک ساعت ‫و نیم پیاده راه بود.
‫پیاده میرفتیم.
‫"چی میتونی بکشی که با ‫حرف 'س' شروع بشه؟"
‫"یه سرخپوست. "
‫"پس یه آدم بکش. یه سرخپوست. "
‫بعضیامون ایستاده ‫میکشیدیمش با تیر و کمون.
‫بقیه با بولای آرژانتینی.
‫اونایی که ماهرتر بودن ‫سوار اسب میکشیدنش.
‫اون موقع‌ها،
‫مامانم، برادرای بزرگترم و بزرگترا ‫به دعواهای حقوقی رسیدگی میکردن.
‫مردم سعی میکردن ما رو بیرون کنن،
‫در حالی که تو مدرسه به ما یاد ‫میدادن کی آمریکا رو کشف کرده.
‫درباره‌ی سانتا ماریا، ‫لا نینیا و لا پینتا.
‫قهرمانای ملت.
‫هیچ‌وقت به ما یاد ندادن ‫که ما در واقع بومی هستیم.
‫هیچ‌وقت به ما درباره‌ی ‫حقوقمون چیزی یاد ندادن.
‫چیزی که تو کتابا بود ‫به ما یاد داده میشد.
‫که این کشور توسط ‫مردم بومی سکونت داشته.
‫خیلی کم گفته میشد درباره‌ی این واقعیت ‫که مردم بومی هنوزم توش زندگی میکنن.
‫اینکه ما هنوزم اینجاییم.
‫رودخونه سه روزه طغیان کرده.
‫بچه‌ها تو مدرسه‌ی ‫نیورکو پناه گرفتن.
‫نتونستن از رودخونه رد شن.
‫ما از جماعتی هستیم که ‫سال‌هاست به کلی محو شدن.
‫تاریخمون تحریف ‫شده، زیر و رو شده.
‫حتی زبانمونم ازمون گرفتن،
‫ولی ما وجود داریم.
‫اون معلم فداکاری کرده تا بتونه ‫فارغ‌التحصیل شه و کار کنه.
‫متأسفانه، اون باید اینا رو درس ‫بده چون شغلش اینو ایجاب میکنه.
‫احتمالاً ما زیاد درباره‌ی ‫مردم بومی درس نمیدیم
‫چون اولویت با تاریخ جهانه.
‫ما باید برنامه‌ی درسی رو ‫که دولت ارائه کرده درس بدیم.
‫پس چیزی که اونا میگن اولویت ‫داره، همونو باید درس بدیم.
‫امروزه میبینیم که بچه‌ها ‫دبیرستان رو تموم میکنن.
‫ولی بعدش با یه کاهش ‫جمعیت محسوس مواجهی.
‫و من یه ناسازگاری میبینم، ‫یه جور تناقض، درسته؟
‫مبارزه برای زمین
‫و در عین حال، کاهش جمعیت.
‫چرا باید واسه زمینی بجنگی که ‫قرار نیست ازش استفاده کنی؟
‫ما بومی‌ها وجود داریم و حق داریم ‫تو سرزمین خودمون زندگی کنیم.
‫و اینجوری بود که جمعیت شروع شد.
‫اول از همه، با گرفتن ‫شخصیت حقوقی.
‫داشتن مدارک واقعی،
‫و تسلیم نشدن.
‫ترک نکردن زمینمون.
‫صحبت کردن.
‫گوش دادن به نظر یکی.
‫و بعد نظر یکی دیگه.
‫دونستن اینکه همه کجا وایسادیم.
‫چون تاریخ از اینجا شروع میشه.
‫میگن: "این زمین مال ماست. "
‫ولی همونطور که میگم، ‫کاغذ از قلم سوال نمیکنه.
‫به نظر من، از کار ‫بقیه سوءاستفاده کردن.
‫اینه که کافروونه تو آهنگش میگه.
‫کار چیز خوبیه
‫بهترین چیز زندگیه
‫ولی زندگی تو کار کردن در ‫مزرعه یکی دیگه از دست میره
‫بعضی‌ها مثل رعد و برق کار میکنن ‫در حالی که بقیه از بارون لذت میبرن
‫صاحب مزرعه به خودش میباله ‫بابت روش‌های گائوچوها و غرورش
‫اون فکر میکنه که اسرافه اگه کارگر ‫مزرعه‌ش یه زندگی بهتر داشته باشه
‫ولی آقا نمیدونه
‫که کارگر مزرعه‌ش دلیل اینه که ‫مزرعه‌ش فصل‌ها رو از سر می‌گذرونه.
‫این رسم زمینه. اون وام‌دار ‫کساییه که روش کار میکنن.
‫شاید بگن: "اونا ‫تنبلن، کار نمیکنن. "
‫فکر میکنم اونایی که ‫با ما زندگی میکنن،
‫میدونن ما چجوری زندگی میکنیم، ‫چیکار میکنیم و چرا این کارو میکنیم.
‫و اونایی که اینجا ‫زندگی نمیکنن، نمیدونن.
‫نمیدونن.
‫بیا اینجا، کوچولو.
‫اینا خواهرامن، لوئیسا و آنتونیا.
‫بزرگتره ازدواج کرد ‫و رفت بوئنوس آیرس.
‫سال ۱۹۵۴ رفت.
‫شوهرش تو یه کارخونه ‫ریخته‌گری کار میکرد.
‫فلزکار بود.
‫تو یه کارگاه خیاطی کار میکرد.
‫لباس میفرستادن به توکومان.
‫فروشگاه‌هایی مثل کاسا ‫ارِدیا یا گات و چاوز...
‫دیگه وجود ندارن.
‫لباس‌های خوبی بودن.
‫خواهرم لوئیسا پرونیست بود.
‫آنتونیا هم همینطور.
‫شکایت میکرد، میگفت از زمان پرون
‫یه شنیتسل نخورده.
‫میگفت "آخرین شنیتسلی ‫که خوردم با پرون بود،"
‫۱۲ یا ۱۳ سالم بود ‫وقتی رفتم، یادم نمیاد.
‫اون موقع بود که منو ‫فرستادن بوئنوس آیرس.
‫چون خواهرم حامله بود، باید ‫از بچه دیگه مراقبت میکردم.
‫باید پوشک‌هاش رو میشستم، لباس‌های ‫بچه‌گونش رو، و حمومش میکردم.
‫ولی باهاش نمی‌گشتم ‫و بازی نمی‌کردم.
‫از این خوشم نمی‌اومد.
‫بعدش، دنبال یه کار ‫دیگه گشتم، خونه‌داری.
‫محله‌ش ویلا اورکیزا ‫بود، تو شهر بوئنوس آیرس.
‫باید تو خونه‌های مختلف کار می‌کردم، ‫سه ساعت، چهار ساعت، دو ساعت و اینا.
‫همیشه می‌دویدم که به ‫اتوبوس یا قطار برسم.
‫ولی حقوقش خوب بود.
‫اونا کلاریسا و فرمینا هستن.
‫اونا اهل چاسکیویل بودن.
‫درست بعد از مدرسه، ‫اومدن شهر که کار کنن.
‫بازی آهنگ نمی‌زدن، ولی یه عکس ‫گرفتن که انگار دارن آهنگ می‌زنن.
‫گیلرمینا اولیوار.
‫چه لباسی، نه؟
‫اونم با ما تو خونه بزرگ شده بود.
‫خدمتکار شد، نمی‌دونم چی شد.
‫اون منم.
‫تو این عکس شاید ۱۷ یا ‫۱۸ سالم باشه، مطمئن نیستم.
‫من خونه‌دار بودم.
‫اونایی‌مون که تو خونه زندگی می‌کردیم، ‫بعدازظهرهای پنجشنبه تعطیل بودیم
‫که خرید کنیم یا بریم بیرون.
‫و شب دوباره سر کار.
‫کار تو کوهستان ‫خیلی با شهر فرق داره.
‫خجالت می‌کشیدم چون بلد نبودم ‫اونطوری که باید تر تمیز کار کنم.
‫تو خونه‌های روستایی ‫کفپوش نبود. الان هست!
‫ولی اون موقع نبود.
‫یه روز رئیس اومد پیشم و گفت:
‫«دیگه نمی‌تونی اینجا کار کنی.»
‫ازش پرسیدم چرا.
‫در ورودی سفید بود.
‫و من نمی‌دونستم که ‫باید هر روز تمیز بشه.
‫«بهم بگید چطوری انجامش بدم منم ‫همونطوری که گفتید انجامش میدم»
‫«اگه میخواید که ادامه بدم.»
‫و من به کارم ادامه دادم.
‫از اون به بعد، هر چی ‫اون گفت انجام دادم.
‫فرانسیسکو، برادرم.
‫اونم رفت بوئنوس آیرس که کار کنه.
‫تو سودامتکس، یه کارخونه نساجی.
‫اونجا حدود ۱۵ سال کار کرد.
‫الان تو چوچا با ‫خانواده‌ش زندگی می‌کنه.
‫اون شمایی، بابا.
‫منم؟
‫معلومه!
‫آره.
‫اون منم.
‫اونم منم.
‫پیدا کردن کار سخت نبود.
‫خیلی‌ها می‌رفتن.
‫خیلی از جوونا.
‫نه فقط از توکومان، بلکه ‫از استان‌های دیگه هم.
‫این مرد با پیراهن سفید بالا ‫تو کوهستان زندگی می‌کرد.
‫اون تو بوئنوس آیرس پلیس بود.
‫خیلی وقت پیش مرده.
‫اون دوستمه، اهل کورینتسه.
‫با هم دوست شدیم.
‫با هم جشن گرفتیم، به هم سر زدیم.
‫دلتنگ بودیم.
‫- اون خاله ماریاست. ‫- خاله.
‫چون یاد گرفتیم ‫که تنهایی سخت‌تره.
‫چقدر خوشگل شده.
‫ما به همدیگه نیاز داریم تا شروع ‫کنیم به ساختن وحدت ملی...
‫من بوئنوس آیرس رو دوست ندارم.
‫آب و هواش رو دوست ندارم.
‫اون خواهرم دلفیناست.
‫مادر نانسی.
‫داداشم اون پارچه رو بهش داد.
‫فکر کنم ته مونده‌های ‫کارخونه رو بهش فروخته بودن.
‫صورتی بود.
‫اون مُرد.
‫واسه همین من پسرم و ‫نانسی رو با هم بزرگ کردم.
‫لباس‌های بافتنی رو با ‫شهریه مدرسه مبادله می‌کردم.
‫دخترای جوون الان اینجوری نیستن.
‫به کارای دستی علاقه ندارن.
‫تو می‌تونی ببافی؟
‫- نه. ‫- بافتنی چی؟
‫- تو چی؟ ‫- من نمی‌تونم.
‫- شما دو تا خدمتکارین، درسته؟ ‫- آره.
‫ولی همیشه باهام خوب رفتار شده.
‫- هیچ وقت مشکلی نداشتم. ‫- آره.
‫آره.
‫الان تو چوچا کار می‌کنم.
‫و آخر هفته‌ها میام خونه.
‫- دبیرستان رو تموم کردی؟ ‫- آره.
‫مادربزرگ.
‫زندگی همینه.
‫یاد می‌گیری تو شهر ‫بچرخی، اونجا کار کنی.
‫خونه قاضی‌ها، وکیل‌ها،
‫خونه معلم‌ها، دکترها.
‫وقتی ۱۸ سالم شد، می‌خواستم ‫اون رو پشت سر بذارم
‫و واسه خودم کار کنم.
‫ساعت ۵ صبح می‌رفتم ‫قبرستون گل می‌فروختم.
‫روز پدر و روز مادر،
‫کلی میخک می‌فروختم.
‫بعدش، بستنی می‌فروختم.
‫- خونت کجاست؟ ‫- اونجاست.
‫- ها؟ ‫- اونجاست.
‫اینجا پیچشه، ببین.
‫- اوه، حق با توئه. ‫- اون طرف.
‫تا تهش، من تا تهش می‌رفتم.
‫و از اونجا، پایین.
‫راهی که می‌رفتم ببینمت.
‫همه‌ی اینا.
‫امیدوارم بچه‌هامون ‫و اونایی که میان
‫مجبور نشن چیزی که ما باهاش ‫روبرو شدیم رو تجربه کنن.
‫و اونطوری...
‫همه‌مون با همیم.
‫خسته‌م.
‫بیا یه کم استراحت ‫کنیم. هوا گرمه.
‫- خونمون رو کجا بسازیم؟ ‫- اونجا فکر کنم.
‫نزدیک اون یکی ولی بالاتر.
‫می‌بینی چطور علف ‫درمیاد؟ نگاه کن.
‫- کجا؟ ‫- اونجا، همینه.
‫- آها. خشکه. ‫- آره.
‫باید اون لبه‌ی کوچیک رو بکنی.
‫ولی من به یه گودبرداری ‫کوچیک اول فکر می‌کردم.
‫و از اونجا، بعد... ‫همه‌ی اون رو پر کنیم.
‫بعد می‌تونیم بسازیم.
‫باید مثل بچه‌های مدرسه ‫راه رو بریم بالا، نگاه کن.
‫از اونجا، از اون فلات،
‫همه‌چی رو می‌بینی،
‫وقتی میرن مدرسه ‫و وقتی میان بیرون.
‫می‌تونیم دو تا اتاق بسازیم...
‫آنتن داشت؟ تا کجا می‌گرفت؟
‫- تا کجا می‌گرفت؟ ‫- تا درخت چورکی.
‫- تا چورکی. ‫- تا اونجا؟
‫- اینجا هم. ‫- اینجا هم؟
‫- کل منطقه. ‫- ولی خوبه؟
‫آره، 4G.
‫- واقعا؟ ‫- ولی خیلی خوب کار نمی‌کنه.
‫اعتبار نداری.
‫- اعتبار ندارم؟ ‫- دیروز شارژ کردم.
‫یادت میاد اون بزهایی ‫که اونجا دیدی؟
‫- مال کی بودن؟ ‫- مال اوواندو، رفتن.
‫- فکر کنم دو تا هنوز اینجا هستن. ‫- اونجا، نگاه کن.
‫عصر همگی بخیر.
‫صدای منو می‌شنوین؟
‫بله.
‫داره ضبط می‌کنه؟
‫- بله؟ ‫- بفرمایید، خانم وکیل مدافع.
‫خیلی ممنون.
‫سعی می‌کنم برم سر اصل ‫مطلب، روز طولانی‌ای بود
‫و ما چندین بار ‫وقایع رو مرور کردیم.
‫تو این دادگاه همه‌مون ‫می‌دونیم چی شده
‫و دیدیم که چطور تو ‫این دادگاه اتفاق افتاد.
‫ما این فرصت رو داشتیم ‫که آدم‌ها رو ببینیم که اومدن
‫و سعی کردن حقوق ‫بومی‌ها رو برجسته کنن.
‫من به حقوقی که ممکنه داشته ‫باشن، خیلی احترام می‌ذارم،
‫ولی تو این پرونده، موضوع بحث
‫حق اونا به این زمین‌ها نیست.
‫در واقع، ثابت نشده ‫که اونا مالک زمین باشن.
‫این آدم‌ها مسالمت‌آمیز اومدن،
‫و خودشونو گیر افتاده، حبس ‫شده و محاصره شده دیدن،
‫توسط کسایی که الان ‫خودشونو یه جمعیت می‌دونن.
‫کی اسلحه‌هاشونو ازشون گرفت؟
‫فقط سوپرمن کاتا بود ‫که همه‌شونو گرفت؟
‫در طول بازسازی،
‫ایشون واضح میگه که اسلحه رو گرفته.
‫دلفین کاتا می‌تونست ‫خیلی راحت ماشه رو بکشه
‫که باعث مرگ آقای چوکوبار شد.
‫به نقل از مورخ کارلوس ‫پائز د لا توره جونیور،
‫تو یه مقاله از روزنامه لا گاسِتا
‫این مورخ میگه که تو سال ۱۸۰۷
‫رسماً اعلام شد
‫که جمعیت چوچاگاستا منقرض شده.
‫من اینو نوشتم؟
‫این اولین باره که ‫می‌شنوم این مقاله
‫تأثیری غیر از اینکه ‫یکی بخونتش، داشته.
‫چه جالب!
‫من اینو فقط واسه اینکه یه ‫کم چاشنی بهش بدم نوشتم،
‫تا یه حراجی رو تو اون ‫روزا به تصویر بکشم.
‫ولی یادم نمیاد کی نوشتمش.
‫من هر روز می‌نویسم، ‫تصورش رو بکن.
‫اگه مجبور بودم هر روز تحقیق ‫کنم تا این چیزا رو بنویسم، می‌مردم.
‫زمین‌ها خالی بودن، ‫کاملاً بدون سکنه.
‫و...
‫داریم در مورد ‫چوچاها حرف می‌زنیم،
‫چون بهشون می‌گفتن ‫چوچا، نه چوچاگاستا.
‫اونجا جایی بود که ‫هیچی وجود نداشت.
‫این توسط ثبت عنوان سوم
‫تو آرشیو تاریخی استان تأیید شده.
‫تأیید شده و تو کتابی که پریلی ‫د کلمبرس نوشته، گنجونده شده،
‫کسی که این تیم دفاع سعی ‫کرد بیارتش اینجا تا توضیح بده.
‫چیز زیادی در مورد اینکه
‫اسم چوچاگاستا از کجا میاد، ‫واسه توضیح دادن نیست.
‫از "چوچاها" میاد،
‫ما میگیم "چوچار" وقتی ‫می‌خوایم موهای یکی رو بکشیم.
‫و واسه مردم بومی،
‫موهاشون نمادِ...
‫غرور بود.
‫واسه همین بهشون ‫می‌گفتن چوچاگاستا،
‫که یعنی "مردم مو دار".
‫ما سعی می‌کنیم سیر ‫تکامل زمین‌ها رو دنبال کنیم
‫از اولین مالک‌ها.
‫داریم در مورد زمانی ‫حرف می‌زنیم که...
‫اول شهرک‌های بومی بودن،
‫ولی بعدش مالکین اسپانیایی ‫و نوادگانشون بودن.
‫و سعی می‌کنیم تا به ‫امروز ردیابیش کنیم
‫چون خیلی از خانواده‌ها ‫هنوزم اون زمین‌ها رو دارن.
‫منطقه ترانکاس توسط گروه‌های ‫بومی زیادی پر شده بود.
‫طبق قانون استعماری اسپانیا،
‫همه مردم بومی باید زمین داشتن.
‫خاسینتو چوکوبار پرچمداره!
‫پرچم دستِ دانیل مامانی‌ه!
‫پریکو بالدراما!
‫خولیان بالدراما!
‫ترانکاس و بورویوکو
‫مناطق دفاعی بودن ‫در برابر بومی‌ها.
‫به املاک حمله می‌کردن، ‫دام‌ها رو می‌بردن،
‫زن‌ها و بچه‌ها رو می‌دزدیدن.
‫وحشی بودن.
‫گائوچوهای سرزمین‌مون!
‫آرژانتین‌مون!
‫بومی‌ها تو مبارزات ‫استقلال شرکت کردن،
‫ولی یه جورایی ساکت شدن.
‫صدای اونا دیگه ظاهر نمیشه.
‫سال ۱۸۰۸، یه مردی ‫به اسم نیکولاس مولینا،
‫اومد جلو و درخواست کرد ‫که زمین‌ها رو بهش بفروشن.
‫ادعا کرد که دیگه بومی ‫چوچاگاستا وجود نداره.
‫اینکه زمین‌ها دستِ ‫ولگردها و راهزن‌هاست.
‫واسه همین دستور داد چوچاگاستا ‫رو صدا کنن تا ببینن کسی مونده یا نه.
‫ولی هیچ‌کس نیومد جلو.
‫طبق این پرونده، هیچ ‫نماینده‌ای این کارو نکرد.
‫ما یه جمهوری‌ایم.
‫و از وقتی که جمهوری شدیم
‫قلمروها مشخص و علامت‌گذاری شدن.
‫ما اداره ثبت اسناد داریم،
‫پس باید به نهادها احترام بذاریم
‫و به سوابق ایجاد ‫شده احترام بذاریم.
‫وقتی دوره استقلال شروع شد،
‫شهرهای بومی یه جورایی آواره شدن
‫چون مالکیت فردی ‫شروع به تثبیت شدن کرد.
‫اسناد مالکیت رو می‌بینی و...
‫خب، فکر می‌کنی اونا ‫مالک رو مشروع می‌کنن.
‫بومی‌ها اونا رو نداشتن.
‫به این معنی، جوامع با ‫اسناد محافظت نمیشدن.
‫این چیزیه که کنجکاوم می‌کنه.
‫وجود اسناد.
‫همه اون مطالعات در مورد بومی‌ها
‫به نظرم فانتزی میان.
‫و در مورد زبان بومی.
‫"معلوم میشه این کلمه کاکان‌ه، ‫یه فرهنگ لغت کاکان هست... "
‫این خیلی منو افسرده می‌کنه.
‫برای مدت طولانی، هیچ‌کس در ‫مورد جوامع بومی حرف نمی‌زد.
‫و ناگهان، اونا ظاهر شدن.
‫حالا همه دارن زمین می‌خوان،
‫تو بعضی موارد، خیلی خشونت‌آمیز.
‫الان یه سری مشکل ‫با چوچاگاستا هست،
‫رئیسی که کشته شد...
‫چطور می‌تونستن هویت ‫جمعیت بومی‌شون رو ثابت کنن؟
‫اونا دیگه به اون ‫زبان حرف نمی‌زنن،
‫ویژگی‌های متمایز ندارن.
‫ولی باید فکر کنیم
‫که حتی بومی‌ها هم نتونستن ‫اسمشون رو حفظ کنن.
‫این رو درک کنین.
‫آدم باید حقیقت رو بنویسه.
‫به اصطلاح.
‫حقیقت چیه؟
‫تو فیلم شاگرد شیطان، ‫با لارنس اولیویه،
‫آخرش میگن: «تاریخ ‫چی میگه، ژنرال؟»
‫بعد لارنس اولیویه برمیگرده و میگه: ‫«تاریخ دروغ میگه، آنچنان که همواره گفته.»
‫سیریلو، بابام، بهم گفت ‫اونجا یه درخت هلو بوده.
‫پدربزرگم اونجا ‫به دنیا اومده بود.
‫اونا کارگرای مزرعه بودن که ‫کارشون جمع کردن دام‌ها بود،
‫یا برای فروش، یا برای داغ زدن، برای ‫شیر دوشیدن، برای پنیر درست کردن.
‫اونجا، گروه کارگرها، ‫همونطور که بهشون میگفتن،
‫همه کارا رو انجام میدادن.
‫اونا بومی بودن،
‫ولی اسمشون عوض شد.
‫بهشون میگفتن «گروه کارگرها».
‫بعد بهشون میگفتن «گائوچوها».
‫هر کی یه تیکه از زمین رو میخواد
‫میگه که بومی‌ها همه ناپدید شدن.
‫همشون رفتن، ‫چوچاگاستاها هم همینطور.
‫اونا مانعی برای تصاحب زمین
‫توسط اونا بودن، مثل همیشه.
‫جناب قاضی،
‫صدای منو میشنوین؟
‫۳۵۰ ساله که چوچاها اینجا هستن.
‫بعد از جنگ‌های کالچاکی،
‫اونا توسط پادشاه مجبور ‫شدن که به این دره بیان
‫درست مثل تولومبون و کولالائو.
‫اونا به اسم ‫«چوچین‌گاستا» ثبت شدن،
‫«چاچاگاستا»،
‫«چوچاگاستی»،
‫«چوگاستا»،
‫«چوسکاس»،
‫«چوخچا».
‫یا بعضی وقتا فقط «سرخ‌پوست‌ها».
‫اونا گاوهای نر پرورش میدادن ‫تا جای حیوونای گاری رو بگیرن
‫و دام برای تغذیه کاروان‌دارها.
‫جایی که الان جاده ۹ رد میشه، یه ‫زمانی جاده سلطنتی از اونجا میگذشت.
‫در طول اون جاده، گاری‌ها به ‫سمت معادن نقره پوتوسی میرفتن.
‫گفته شده که چوچاها در ‫سال ۱۸۰۷ منقرض شدن،
‫ولی در سال ۱۸۰۷ چوچاها ‫داشتن به یه آلورالده اجاره میدادن.
‫اونا بدون اجازه ‫پادشاه شارژ میشدن.
‫کابیلدو خانواده آلورالده ‫رو از اونجا بیرون کرد.
‫نوادگان اونا، که ‫فامیلشون کلمبرس بود،
‫داشتن اسناد جمع میکردن:
‫وصیت‌نامه‌ها، نقشه‌برداری‌های ‫زمین، فروش زمین بین خانواده‌ها.
‫اونا یه حرکت هوشمندانه زدن.
‫اونا ادعا کردن که یه آلورالده ‫املاک رو بهشون وصیت کرده.
‫بهش میگفتن املاک لا ایگرا.
‫و همچنان از چوچاها پول میگرفتن.
‫اسناد نشون میده آشپزها، رخت‌شورها، ‫کارگرهای مزرعه اونجا کار میکردن
‫با فامیلی‌های بالدراما، مامانی، ‫کاتا، وارگاس، پیستان، چوکوبار.
‫دیگه به عنوان ‫"چوچاها" ثبت نشده بودن.
‫خانواده کلمبرس بخشی ‫از اون زمین رو فروختن.
‫این چیزی بود که خانواده آمین ‫تو سال ۱۹۵۹ به دست آوردن.
‫چوچاها به دولت ‫توکومان نامه نوشتن
‫تا وضعیت زمین‌هاشون بررسی بشه.
‫این به کلمبرس‌ها هشدار داد.
‫اونا به یه سند نیاز داشتن.
‫کلمبرس‌ها چی رو به عنوان ‫مدرک تو دادگاه نشون دادن؟
‫رسیدهای اجاره‌ای که از چوچاها ‫جمع کرده بودن، جناب قاضی.
‫ببینید، اینه تاریخچه ‫مالکیت تو این دره.
‫فرماندار جوری اموال ‫کلمبرس‌ها رو مصادره کرد.
‫به نظر خبر خوبی میاد ‫برای خانواده‌های چوچا.
‫اما خواهید دید.
‫کلمبرس‌ها یه مبلغ هنگفت ‫بابت مصادره دریافت کردن.
‫آمین و یه همسایه، کریتو، تو ‫زمین مصادره شده پیش میرن.
‫یه آرائوخو، کارمند دولتی ‫چیارلو و برادرش دانته
‫ادعا کردن که زمین‌های عضو ‫جمعیت، سالوادور کاتا، مال اوناست.
‫کدوم نهاد ملی به مشروعیت ‫مالکیت اهمیت میده؟
‫بعضی چیزا واقعاً ‫شرم‌آوره، جناب قاضی.
‫متهمان و شاهدان اصلیشون،
‫و همه مالکان ادعایی این قلمرو
‫تو دولت توکومان ‫سمت دارن یا داشتن.
‫به جز چوچاها.
‫چوچاها سال‌هاست که ‫دارن کارهای اداری میکنن،
‫نامه مینویسن، تو راهروها، پشت ‫میزهای پذیرش منتظر میمونن،
‫به نهادهای کشور ‫احترام میذارن نه مثل بقیه.
‫جمهوری احترام بیشتری به ‫اسناد استعماری نشون داده
‫تا به شهروندهای آرژانتینی.
‫به خدا اعتقاد دارین، جناب قاضی؟
‫خدا داره همه اینا رو میبینه؟
‫نترس.
‫ناراحت نباش، هیچی نمیشه.
‫نترس.
‫نترس. هیچی نمیشه.
‫تو پیش مامانی.
‫فیلم شخصیت‌های ‫مسیحی رو نشون میداد،
‫و اونا زیر سلطه ‫امپراتوری روم رنج میکشیدن.
‫- بن‌هور؟ ‫- بن‌هور، آره.
‫اگه اینو به امروز بیاریم،
‫اعضای جوامع ما
‫سرنوشت مشابهی رو تحمل کردن.
‫زندگی یه قاطر بیشتر ‫از یه آدم ارزش داشت
‫چون باید پول قاطر رو میدادن.
‫فیلم چهره واقعی ‫امپراتوری رو نشون داد.
‫خیلی از امپراتوری‌ها سقوط کردن، ‫و امپراتوری‌های دیگه دارن بالا میان.
‫این معنی اصلی فیلمه.
‫یه حسی رو تو من ‫بیدار کرد در مورد ما.
‫من صاحب همه‌ی اون رنگام.
‫نترس.
‫همه‌شونو دوست دارم. همه‌شون.
‫نترس.
‫تو پیش مامانی.
‫حاضر!
‫- خاویر چوکوبار! ‫- حاضره!
‫«خروج اضطراری»
‫با رأی یکپارچه، دادگاه حکم میده
‫داریو لوئیس آمین رو محکوم کنه
‫چون اون رو عامل اصلی
‫جرم قتل عمد با تشدید مجازات ‫با استفاده از سلاح گرم میدونه،
‫و به ۲۲ سال زندان محکومش میکنه.
‫لوئیس اومبرتو گومز رو محکوم کنه،
‫شریک جرم ثانویه، ‫به ۱۸ سال زندان.
‫ادواردو خوزه دل میلاگرو ‫والدیویسو ساسی رو محکوم کنه
‫به ۱۰ سال زندان.
‫پیاده‌نظام
‫هرگز از مبارزه‌ی مردم دست نکشین!
‫خاویر چوکوبار!
‫- عدالت برای خاویر چوکوبار! ‫- عدالت!
‫- خاویر چوکوبار! ‫- حاضر!
‫- حالا! ‫- و همیشه!
ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز BcMoviez
‫سینما؟ فکر کنم هیچ‌وقت نرفتم.
‫رادیو گوش کردم، ولی فقط ‫از سال ۱۹۶۳ یا ۱۹۶۴.
‫و تازه اخیراً شروع ‫کردم تلویزیون ببینم.
‫چند سال پیش.
‫مطمئناً نسل‌های ما با این ‫امید به مبارزه ادامه میدن
‫که خیلی از آدما برای خیر ‫بشریت دارن کار میکنن.
‫این دنیا چقدر زیبا میشد
‫اگه همه‌ی ما میتونستیم
‫این شگفتی رو ببینیم ‫که ما انسان هستیم.
‫وقتی میخونیم، وقتی میخندیم، ‫وقتی موسیقی میسازیم،
‫وقتی تو چشمای هر آدم ‫فوق‌العاده‌ای نگاه میکنیم.
‫ولی چقدر غم‌انگیزه وقتی یکی ‫غارت میکنه، میکشه، نابود میکنه.
‫من باور دارم که اگه یه سیاره‌ی ‫دیگه تو کائنات پیدا میکردن
‫اون رو هم تیکه پاره میکردن.
‫محکومین به حکم اعتراض کردند.
‫دو سال بعد، در سال ‫۲۰۲۰، آنها آزاد شدند.
‫داریو آمین در سال ۲۰۲۱ ‫به خاطر کووید-۱۹ فوت کرد.
‫در سال ۲۰۲۵، حکم تأیید شد.
‫لوئیس اومبرتو گومز و ادواردو ‫والدیویسو به زندان برگشتند.
‫جمعیت بومی چوچاگاستا
‫همچنان خواستار ‫بازگرداندن قلمروشان
‫از دولت آرژانتین هستند
‫و یاد خاویر چوکوبار ‫رو زنده نگه میدارند.
«سرزمین ما»
ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز BcMoviez
‫تقدیم به جمعیت بومی چوچاگاستا
‫و رهبر فعلی ‫منصوبشون، آزوسنا کاتا،
‫که بدون او، تولید ‫این فیلم ممکن نبود.