« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز »
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
یا خدا...
نه قربان! به خدا من ندزدیدمش، قربان!
بله قربان. سی سالشه.
از انبار فلفل دزدیده.
نه قربان! نه قربان...
- ببرینش! - کار من نبود قربان!
قربان... قربان...
من این کارو نکردم، قربان!
نه، تورو خدا!
من کلکتور جدید هستم، کلمنت مانوئل.
یه پیام فوری مستقیماً فرستاده شده
از طرف نماینده‌ی عالی‌رتبه‌ی بریتانیا،
سر جوزف ویلیام ریچارد،
تا به دست جناب پاتلار کونجامبو نامبیار برسه.
جناب، لطفاً سعی کنید درک کنید.
دارم حقیقت رو می‌گم.
با کمپانی صحبت کردم.
اتمام حجت؟
جناب؟
می‌تونم آقای نامبیار رو حضوری ملاقات کنم؟
خواهش می‌کنم؟
خب، پس می‌خوای پاتلار کونجامبو نامبیار رو حضوری ببینی؟
برای جشنواره‌ی کاوری سانکرامانام بیا به تالاکاوری.
میونِ اون هزاران نفر، ممکنه یه لحظه چشمت بهش بیفته.
زمین‌های جنگلیِ حاشیه رودخونه «چاندراگیری» از الان دیگه...
رسماً جزو منطقه حفاظت‌شده‌ی شرکت محسوب می‌شن.
از اونجایی که خیلی وقته مهلتِ انتقال زمین به شرکت تموم شده،
بدین‌وسیله بهت ابلاغ می‌شه که قراردادت از همون تاریخِ قبل فسخ شده.
آقای ریچارد،
این رو آخرین اخطارِ قطعی و جدیِ ما بدون.
وگرنه... وگرنه یه جور دیگه باهات برخورد می‌کنیم...
پسرم!
ای الهه!
مامان نگاه کن! «چاچان»ـه.
عزیزم، دستات رو جفت کن و دعا کن.
ای الهه‌ی بزرگ...
پدر «ژروم» از «نیلی‌وارام» اومده بود.
- دیر راه افتاد. - پدر!
- خیلی وقته شروع شده؟ - تازه شروع شده، پدر.
سلام، عزیزم!
ببین، این «کلوچاچان»ـه که نقشِ «بالی» رو بازی می‌کنه!
«ایپه» که اهل «چوماترا»ست، حالش اصلاً خوب نیست...
ظاهراً مالاریا گرفته.
- کلوچاچان! - بله!
اما چرا «راما» از توی سایه‌ها به «بالی» تیر زد؟
خب، خب!
اگه رودررو می‌جنگیدن، «راما» عمراً نمی‌تونست «بالی» رو شکست بده.
چرا؟ مگه «بالی» خدایِ بزرگتری از «راما»ست؟
نه، بالی خدا نیست.
فقط یه میمونه.
یه میمون که قدش از یه آدم بلندتر نیست.
خب کلو، راه بیفتیم؟
- بریم پدر... - زود باش، عجله کن.
- خب، بزنیم به چاک؟ - آره...
بابا، دستمو بگیر!
بیا، بگیر!
بابا، مسیحِ ما اون خدای بالی رو دیده بود؟
- بهم بگو دیگه! - ای بابا، این بچه چقدر پیله‌ست!
چه سوالای عجیبی می‌پرسی!
وای نه! عزیزم! ای خدا!
- وای نه! - مامان!
- کلوچاچا! - گریه نکن عزیزم. گریه نکن.
- کلو؟ - پاپی، زود باش!
اینا نوچه‌های پاتلار هستن. زود بیا!
اگه ما رو ببینن، تیکه‌تیکه‌مون می‌کنن!
با ترس از جونم فرار کردم و اومدم اینجا، اون زمینی که تو راجاپورام خریده بودم رو هم ول کردم.
این آشغال‌ها اینجا هم نمی‌ذارن یه آب خوش از گلومون پایین بره!
یا عیسی مسیح!
این دیگه چه کوفتیه!!
یا مسیح!
وای نه!
- ای خدای من... - مامان!
ای خدای اسرائیل!
یا خدا!
آخه چه گناهی کرده بودن، مسیح جان!!
انگار صدای گریه بچه‌ست.
آره، صدای گریه نوزاده.
- کِلو، ببین! - آره، خودشه.
صدای گریه بچه‌ست.
مامان، نگاه کن.
خدای من!
ای پدر آسمانی!
کوچولو!
یاغی کلیسا
آیا خاکی که امروز روش زندگی می‌کنیم،
واقعاً مال ماست؟
این زمین که طیِ قرن‌های متمادی، دست به دست چرخیده...
وارثای واقعی‌ش کیا هستن؟
با لشکرکشی و سلطه‌گری،
با تجاوز و غصب کردن،
ادعای مالکیت این زمین رو کردیم...
آیا فردا هم مال ما می‌مونه؟
جنگ سر زمین، مال امروز و دیروز نیست.
قرار هم نیست تو فرداهایی که در پیشه تموم بشه.
[کونوم‌پورام]
[تپه کوروشومالا]
[رودخانه آماراواتی]
[کانیار]
پنجم آوریل ۱۹۵۷،
توی یه انتخابات سراسری،
برای اولین بار تو کل دنیا،
یه دولت کمونیستی قدرت رو به دست گرفت،
درست همین‌جا، توی کرالا.
بر علیه اصلاحات ارضی که توسط اون دولت اجرا شده بود،
توی مبارزه بر سر زمین،
گروه‌های مذهبی و فرقه‌ای مختلف تو کل کرالا
برای اعتراض ریختن تو خیابون‌ها
علیه دولت کمونیست.
جنبش آزادی‌بخش.
[ای.‌ان.‌اس، وزیر اعظم]
دولت مصمم شد که جلوی معترضا قد علم کنه.
این همون پرونده‌ست.
اما اون وزیر اعظم کمونیست فکرشم نمی‌کرد که...
بهشون بگو گمشون کنن برن!
...یه روستای کوچیک تو تپه‌های شرقی داره تبدیل به یه طوفان سهمگین می‌شه
با یه قدرت مرگبار که می‌تونه دولتش رو از ریشه بکنه.
کانیار!
[۱۹۵۸ - کانیار]
ای خدای قادر متعال!
در برابر نیروهای شیطانی که قوانین مقدس رو زیر پا می‌ذارن،
با تمام وجود از مردمت محافظت کن.
اونایی که کفر خدا رو می‌گن،
اونایی که عبادتگاه‌هامون رو به آتیش می‌کشن،
اونایی که آدمای باایمان رو سلاخی کردن.
حالا دیگه پاشون رو روی خاکِ خودمون گذاشتن.
[رادیو] دفتر منطقه‌ایِ ما گزارش می‌ده که «نهضت آزادی‌بخش»،
که علیه سیاست‌های دولت ایالتی شکل گرفته، داره به جاهای بیشتری سرایت می‌کنه.
توی آلاپوژا...
به بهانه‌ی قانون اصلاحات ارضی،
زمین‌هامون رو از چنگمون درمی‌آرن،
و به زودی پرچم‌های قرمز رو بالای محراب‌هامون علم می‌کنن!
زنده باد انقلاب!
اونا بت‌های مقدس ما رو خُرد می‌کنن!
بچه‌هامون رو از راه به در می‌کنن
و می‌اندازن‌شون توی چنگالِ شیطان!
- اوتا... - ها؟
این چه بساطِ لات‌بازی‌ایه راه انداختن؟
دمِ درِ کلیسا جای انقلاب‌بازیِ ایناست؟
کوریاچان! اینا همه‌ش کارِ خودشونه.
دوباره بچسبونش!
زود باش!
من حرف‌های پاپ پیوس یازدهمِ مقدس رو...
صد هزار بار براتون تکرار می‌کنم.
من این کلمات رو از مزارِ کلیساهای مقدسی می‌گم...
که توی آلبانی و شوروی با خاک یکسان شدن!
کمونیسم دشمنِ خداست.
کمونیسم دشمنِ خداست!
ببینید، داره می‌آد...
ظهور دجال!
حالا دیگه باید از کمونیست‌ها هم بترسیم!
پسرم، جانی کجاست؟
جانی کجاست؟
جانی!
- جانی؟ - جانی؟
- بابا!
جانی!
جانی؟
ای وای! کجا غیبش زد؟
- جانی! - جانی؟
جانی پسر!
هی!
چتایی، نگاه کن! یه ستاره دنباله‌دار بالای اون کوهه.
اون تپه تاریوتومالاست.
اونجا سرزمین شیاطینه.
چند بار بهت گفتم حتی اون‌طرف رو نگاه هم نکنی؟
یالا، راه بیفت.
پاپی، تو بازار دعوا شده. زود بیا!
[کانیار]
اوتا، بیا پایین.
ای خدا! ماتی چتا...
- چی شده برادر؟ - یا خدا!
جورج، توروخدا بس کن!
داری می‌کشی‌شون.
کسی جرئت نکنه یه کلمه حرف بزنه!
کی دستور داد به مغازه جرج قفل بزنن؟
کدوم خری بود؟!
اینا دارن کتکی رو می‌خورن که حقِ تو بود.
فقط خفه شو، صلیبتو بکش و تماشا کن!
ای وای! پدر، اینو ببین!
خیلی رو داری خدایی!
هی! هی، جرج!
پسرم...
وقتی کمونیست‌ها اومدن سراغ این مغازه،
که مالِ کلیساست،
قفنش کردم که نذارم اشغالش کنن.
بیا،
فعلاً کلید دست خودت باشه.
- مگه نه، اوتا؟ - بله.
آره.
گوش کن جرج...
با این شیاطین کمونیست که دوره‌مون کردن،
ما اهلِ محله باید با هم متحد باشیم
و با هم جلوشون دربیایم.
- اینطوریه؟ - می‌پرسی «اینطوریه؟»؟
حتی روی تپه کوریشومالا، همون‌جایی که می‌خواستیم کلیسا بسازیم،
اون عوضی‌ها رفتن و پرچم قرمزشون رو کوبیدن زمین.
اون پرچم قرمزِ نفرین‌شده!
این پرچمیه که با تمام ارزش‌های مسیحی ما ضدیت داره.
خیلی‌خب، دیگه همه‌تون می‌تونید برید.
بجنبید، راه بیفتید.
مگه نشنیدید پدر چی گفت؟ همگی، گمتون کنید بیرون!
پاتروس، بیا اینجا.
- همه‌تون راه بیفتید. - جورج، پسرم...
بیا به اقامتگاه کشیش.
- باید یه چیز مهمی بهت بگم. - بیاین، همه‌تون دنبال من بیاید.
یادت نره!
پاپی، راه بیفت!
اوتا، نگاه کن!
پدر!
خطاب به همه‌تون که اون‌قدر بی‌غیرتید که پای حرفتون نمی‌مونید...
اگه این پرچم سرخ خواب رو از چشمتون گرفته،
پس از امروز، جورج هم یه کمونیسته!
و گوش کنید...
این پرچم همین‌جا می‌مونه،
دقیقاً بیخ گوش این قدیس!
دارم به همه‌تون، ای بی‌سروپاها، می‌گم...
این پرچمیه که به دست کوینتال جورج تبرک شده و همین‌جا فرو رفته!
به حرمت کلیسا و کشیش، اگه کسی به این دست بزنه،
اون دستی که بهش بخوره رو قلم می‌کنم،
و اونی که اجازه داده این اتفاق بیفته رو هم همین‌طور!
من پسر یونا ماپیلا هستم، همون مردی که کمونیست‌ها سلاخی‌ش کردن،
اونم فقط برای اینکه زمینش رو به این کلیسا بخشید!
امروز می‌خوام ببینم حرف من پشیزی ارزش داره یا نه.
پدر، مگه نمی‌خواستی از کوینتال جورج یه آدم حسابی بسازی
تا بشه ناجی کلیسای کونومپورام؟
حالا اونم شده یه کمونیست. حقت بود!
پدر، دیگه این‌طوری حرف زدن فایده‌ای نداره.
یه راهی پیدا کن که دستورات بخشنامه‌ی کلیسا رو اجرا کنی.
امروز کوینتاله، اما کی می‌دونه فردا چند نفر دیگه
دنبال اون و پرچم سرخ راه می‌افتن؟
نگو که بهت هشدار ندادم.
بله!
حتماً شنیدید که بخشنامه‌ی کلیسا به دستمون رسیده.
برای مقابله با نکبتِ کمونیسم،
کلیسا تصمیم گرفته که تشکیل بده
توی هر محله یه نیروی دفاعی.
نیروی کریستوفر.
با آموزش‌های بدنی به جوونای محله‌مون،
ارتش خودمون رو راه می‌اندازیم.
از کوژیکود و نیلامبور،
با آوردن استادای کالاری و سربازای قدیمی،
تمرینات همین حالا توی چانگاناسری و پالا شروع شده.
حرف من اینه که...
اونا داشتن سعی می‌کردن آدمای ما رو خام کنن تا جذب حزبشون بشن...
و حالا کوینتال جورج هم بهشون پیوسته
تا جاده‌صاف‌کن‌شون بشه.
پس باید در اسرع وقت،
قلدرترین بزن‌بهادرِ کلِ کرالا رو پیدا کنیم.
یه جنگجو با اون جربزه و قدرتی که بتونه
اون آنتیوخی‌ها و نوچه‌هاشون رو تا اون‌ور دریا عقب برونه.
به هر قیمتی شده، باید بیاریمش اینجا
و به عنوان 'کریستوفرِ' کلیسای کونوم‌پورام تاج‌گذاریش کنیم.
اما پدر، آخه چطور می‌تونیم الان همچین کسی رو پیدا کنیم؟
نباید دنبال آدمِ درستش بگردیم؟
واسه همینه که اون کشیش جوون و متولی رفتن شمال.
مطمئنم،
خداوند خودش یه راهی پیش پامون می‌ذاره.
پیداش کردید؟ اون لات رو پیدا کردید؟
- دقیقاً داریم میریم همون‌جا. - پس یعنی هنوز نرسیدیم؟
تازه رسیدیم به توماپورام.
منم که همینو میگم.
داریم میریم سراغ اون گردن‌کلفت، مگه نه؟
پدر، هر لاتی رو که پیدا کنیم کافی نیست.
باید یه مسیحیِ باایمان باشه.
- دِواسی، بذار اول یارو رو ببینیم. - آره.
به‌به! ببین کی اینجاست.
پاراماشیوان و ماندوداری.
آخ، پدر...
هی، راوانان کجاست؟
رفته سمت جنگل، پدر.
ای بابا...
چه حیف شد!
اینا بازیگرای نمایش‌های محلی‌ان؟
یه خورده لفتش دادیم.
وگرنه می‌تونستیم قبل برگشتن، تا جایی که دلمون می‌خواد نمایش «راوانا چاریتام» رو تماشا کنیم.
قبل از اینکه برگردیم.
چه حیف شد.
- مگه می‌خوایم نمایش ببینیم؟ - مونایی، ماشینو دور بزن.
پدر، ازش درباره اون لات‌ولوت بپرس.
پدر، مگه همین الان نداشتیم درباره همون گنده‌لات حرف می‌زدیم؟
همینطوره.
دقیقا داشتم همین رو می‌گفتم.
اگه بخوام ته و توی داستانش رو برات بگم،
تا خودِ صبح طول می‌کشه.
راوانایِ وحشی، اربابِ لانکا!
۱۳۱،
۱۳۲...
۱۳۴، ۱۳۵...
۱۳۶...
اوستا امروز تو نَخِ ۳۰۰ تاست.
- اومد روی آب؟ - سالی...
- آمار چنده؟ - اوستا!
چند تا شد؟ دویست و...؟
۱۴۰!
ها؟! ۱۴۰؟
من اون زیر، همون‌طور که زیر آب بودم تا ۲۰۰ شمردم!
تازه رسیده به ۱۴۰؟!
سالی! بهشون بگو!
- نه بابا! - آره جون خودت... ۲۰۰ تاست.
بزن به چاک... ۲۰۰ تومنه.
جرأت نکن بهم دروغ بگی!
نه، ۱۴۰ تاست!
شماها اول برید مدرسه شمردن یاد بگیرید.
کلا ۱۴۰ تایه.
بچه‌ها، از همین سن کم دروغ گفتنو شروع نکنید.
- هی! - اون کیه؟
- پدر روحانی! - اوه، ایول!
بهت گفتم بیا دفتر کلیسا،
اونوقت تو اینجا مشغول آب‌تنی هستی؟
داشتم بعد حمومم مستقیم می‌اومدم اونجا.
که یهو این بچه‌ها پیداشون شد و...
نمی‌ذاشتن بیام بیرون! مگه نه؟
پدر، داره بهتون دروغ می‌گه!
این گنده لات ماست!
کریشنا پیلای.
چطوره؟
کپ کردی، نه؟
به‌به، چه عالی! پس طرف مسیحی نیست؟
با اعتماد به حرف این کشیش، حتی لباسمم عوض نکردم و با عجله زدم بیرون.
همش کشک بود، پدر!
این یارو که وقتشو با این بچه‌ها به بازی‌های مسخره می‌گذرونه...
قراره کمونیست‌ها رو تار و مار کنه؟
این هالو...
آخه این یارو اصلاً می‌تونه یه دونه مشت از «جورجِ غول‌تشن» رو دووم بیاره؟
تازه علاوه‌بر اون، اسمش هم کریشنا پیلایه!
دواسیِ عزیز، لطفاً یه کم آروم باش.
همه جا رو زیر و رو کردیم تا بالاخره این کریستوفر رو پیدا کردیم.
کلیساهای دیگه بقیه‌ی لات و لوت‌ها رو رو هوا زدن.
این تنها چیزیه که برامون تهِ دیگ مونده.
یا عیسی مسیح!
پدر، من پام رو از این خراب‌شده بیرون نمی‌ذارم!
- اون که حتمیه! - هوی تو، بیا اینجا ببینم!
گوش کن، اون زمین به این کار احتیاج داره.
خدا خیرت بده
اگه همین یه کار رو انجام بدی.
- آره ارواحِ عمه‌ت. - فقط این نیست...
اگه می‌خوای طعم واقعی کاریِ ماهی رو بچشی،
باید دست‌پختِ دخترای مسیحیِ کانیار رو امتحان کنی.
بیخیال بابا! انگار من تا حالا تو عمرم کاریِ ماهی نخوردم!
بس کن دیگه پدر!
پسرم،
می‌دونی معنیِ اسمِ «کریستوفر» چیه؟
یعنی کسی که حاملِ مسیحه.
فردا وقتی عکسِ کریستوفرها، یعنی همون محافظای کلیسا،
روی دیوارای کلیسا نصب بشه،
تو هم یکی از اونا می‌شی!
فردا، تو هم بخشی از تاریخ می‌شی!
هوی، چاخان!
- فقط اینا رو ببر! - مگه من اصلاً چیکار کردم؟
پدر، واقعاً لازمه کلیسا توی این قضیه دخالت کنه؟
مگه نباید راه و روش کلیسا صلح و دوستی باشه؟
هی، هی، هی...
نبینم واسه کلیسا در مورد صلح منبر بریا!
به جای ۲۰۰ روپیه، ماهی ۲۲۵ روپیه بهت می‌دیم.
ختم کلام. دیگه چونه نزن!
دستتو بده بهش!
دست بدین تمومش کنین!
بی‌خیالِ نرخ ماهیانه شو!
همین که کار تموم شد فوری برمی‌گردم!
خیله‌خب! زود برگرد! مگه نه، دِواسی؟
چرا اینقدر پکری، دِواسی؟
خب پدر، اگه به جای این اسما، اسمش
«آواران» یا «پایلی» بود...
اهلِ کلیسای خودمون خیلی خرکیف می‌شدن.
فقط همین؟
اگه اونجا کسی اسمت رو پرسید،
بگو اسمم «پوتان»ـه!
- پوتان. - آره!
پوتان کریستوفر!
چرا؟ عمراً پدر، راه نداره!
- هی! هی! - آره جون عمه‌ت! پوتان، آره؟
به هیچ وجه! غیرممکنه!
پدر!
پدر، این لجن کیه اونجا کپیده؟
اِ... خب...
ما جای نشستن نداریم، اون‌وقت اینو ببین!
امروز حتی خوشگل‌تر هم شدی.
- آشان. آشان، پاشو. - این چه طرز ترمز زدنه آخه؟
درست برون این لامصب رو!
آره والا!
خب اگه خیلی بلدی بیا خودت برون!
این دستا فقط برا فرمون چرخوندنه، مجبورم نکن یه جور دیگه ازشون برات استفاده کنم.
- الان حالِ این یارو رو می‌گیرم... - آشان، ولش کن.
تو یه شهر غریبیم، برامون شر می‌شه.
- چه شری؟ - اصلاً تو بلدی اتوبوس برونی؟
- اِم، نه، بلد نیستم. - آره، منظورم همینه.
هوی، گردن‌کلفت! برو ازش بازخواست کن!
چتایی، بهش بگو آدم‌وار برونه.
- اگه بلایی سرمون می‌اومد چی؟ - آره، راست می‌گه!
اوخ، زخمی شدی. ای وای، عزیزم!
- چی شده؟ - عزیز دلم!
داره ازش خون می‌ره!
- من خون می‌بینم حالم بد می‌شه. - آشان از خون می‌ترسه.
این دور و برا بیمارستان هست؟
پدر، این از خون می‌ترسه.
- ساکت باش دِواسی، یکی می‌شنوه. - هوی! زود باش دیگه، جنم نداری؟
چی گفتی؟!
منظورم اینه که... چتا، سرِ دختره ضربه دیده و داره خون می‌آد.
توروخدا، فقط تندتر برو.
سیتا، عزیزم...
طفلک کوچولو!
بچه‌م!
سیتاما!
هوی!
سیتا، عزیز دلم.
آجی، من بچه رو می‌گیرم.
نترس.
- مطب حکیم کجاست؟ - اونجاست.
یا خدا...
بکشید کنار!
حالش خوب می‌شه، آجی.
دکتر!
استاد! چیزی شده؟
نه بابا. بذار ازش بپرسم.
دکتر، زخم دقیقاً روی نقطه حساس ابروئه؟
هان؟
نگران نباش.
روی نقطه حساس نیست.
آخیش!
خیالم راحت شد.
آجی، دیدی؟ بهت که گفته بودم.
تو دیگه کدوم خری هستی؟
از یه جای دور اومدم!
سالی! اوه، ایول!
نگران نباش، بچه حالش خوبه. فقط یه زخم کوچیکه.
- برو، برو. - بیا عزیزم.
- سالی... - آره.
این کانیار واسه خودش یه پا مَنگلور کوچیکه.
- هان؟ - آره.
«تابوت بهشتِ دیمین»
- دیمین کیه؟ صاحبشه؟ - نه، یه قدیسه.
اوه...
در هر صورت، «تابوت بهشت»... خیلی ردیفه.
- ما تو ولایتمون بهش می‌گیم کَفَن‌ودَفن. - آها.
دیدی، سالی؟
احترام گذاشتن به مرده، واقعاً دَم‌شون گرم.
- آره، معلومه! معلومه! - مَعرِفتِ مردم کانیار رو نشون می‌ده.
اوه! اینجاست؟ دواسی!! پدر!
پدر، یارو همینه.
دارین چیکار می‌کنین؟
مگه این چیزیه که باید مخفی بمونه؟
- اسمت چیه؟ - کریستوفر. پوتان کریستوفر.
کریستوفر؟ ای وای، ای وای...
اصلاً اسم خودش هم که کریستوفره!
کریستوفر!
ببینم، هیشکدومتون نشناختینش؟
این «کریستوفرِ» خودمونه.
کریستوفرِ کلیسای «قلب مقدسِ» کانیار.
پسر، بیا دیگه! راه بیفت، میای یا نه؟
- از اینجا خوشت میاد؟ - آره پدر. جای قشنگیه.
خب، این که چیزی نیست.
اون‌ور رودخونه آماراواتی، کونومپورام قرار داره.
تمام ساکنینش مهاجرن.
اون‌طرفش هم کوه تاریوتومالاست.
واسه محلی‌های کونومپورام، اونجا کوه شیطونه.
اونم کلیسای اختصاصی کانیاره.
مردم بهش کلیسای کونومپورام هم می‌گن.
- اینا عشایر کونومپورام هستن. - پدر!
تپه کوریشومالا روح و جان این منطقه است.
راستش اونجا رو واسه ساختن کلیسای جدید انتخاب کرده بودیم.
اما اون کمونیست‌های لعنتی اونجا هم پرچم قرمزشون رو کوبیدن.
حالا ببین چه بساطی شده!
فقط وقتی این کثافت‌کاری‌ها از کانیار جمع بشه...
می‌تونیم قد علم کنیم و سرمون رو بالا بگیریم!
- مشکل همینه؟ - آره.
- واسه چی؟ - که بتونی سرت رو بالا بگیری!
چی؟ چطوری؟
پشیمون شدی؟
- سالی، مشکل همین پرچمه! - هی، کجا داری می‌ری؟
از جا می‌کنیمش، لگدمالش می‌کنیم و پرتش می‌کنیم سمت جنوب.
بعدشم راه می‌افتیم سمت توماپورام.
- همین؟ - آره، همین.
- ای بابا! - پسر!
- پسرم، من... - آشان الان خودش قضیه رو ردیف می‌کنه.
واسه همین ما رو این همه راه کشوندی اینجا؟
پس مشکل سرِ این پرچمه.
اصلاً نمی‌دونه چه خبره. با خودش چه فکری کرده؟
- نکشش بیرون... - ای وای!
می‌خواستم خودم بیام وسط. حالا بذار «کویینتال» دخلشو بیاره.
مرتیکه‌ی غریبه! چه غلطی کردی که می‌خوای پرچمی که «کویینتال» کاشته رو از ریشه دربیاری؟
هوی! اگه جونشو دوست داره، بهش بگو پاشه و فلنگو ببنده.
امروز به دست کویینتال غزل خداحافظی رو می‌خونه.
آشان!
دارن می‌گن کارت تمومه!
اون روز توی توماپورام، نمایش «راوانا چاریتامِ» آشان رو ندیدی، نه؟
نه!
خب، حالا می‌بینی.
اون پادشاه ده سرِ لانکا که با «پوشپاکا ویمانا» سفر می‌کنه کیه؟
اون کیه؟ کیه؟ آره! کسی نیست جز راوانانِ خودمون!
از همه‌تون دعوت می‌کنیم تا شاهد نمایش «یاکشاگانا: افسانه‌ی راوانا» باشید.
[آواز کانادایی درباره‌ی راوانا]
سنگ و کلوخ و تلخ‌ترین چوب...
خار و ریشه‌های درهم و سرِ افعی!
[صدای اجرای نمایش یاکشاگانا]
بیا که اومدم!
راوانای باشکوه.
دستورِ راوتر اینه که سرت رو براش ببریم!
کدوم یکی از ده تا سرِ من رو...
راووتر چی می‌خواد؟
آهای خادم کلیسا!
فکر کردی می‌تونی با من دربیفتی، پدرسگ؟
یا الله!
حمله‌ی هوایی!
اوه نه!
نگران نباش.
بجنب!
یک، دو، سه، چهار...
تکون بخور!
یا خدا! نگاه کن!
بیا!
سیریاک!
پدر، اینم از کریستوفرِ ما!
- کریستوفرِ دهکده‌مون! - تکون بخور!
اوی!
جورج، برادر من،
اگه یه بار دیگه بخوای با گردن‌کلفتی اون پرچم رو هر جا علم کنی...
فکرشم نکن!
- بلندش کن! - یالله! بلندش کن!
زنده باد کریستوفرِ کانیار!
بذارم زمین.
عزیزم...
الان میزونی؟
ردیفم.
تو همون کریستوفری هستی که واسش دعا می‌کردم.
کلیسای ما دیگه شبیه بقیه کلیساها نیست.
می‌دونی چرا؟
چون کریستوفرِ ما...
یه مومنِ تراز اوله.
یه مسیحیِ اصیل!
حالا، برای چند کلمه صحبت،
از کریستوفر دعوت می‌کنم بیاد.
صبر کن، صبر کن.
پدر گریگوری از توماپورام...
خیلی از خورشتِ ماهیِ کانیار برام تعریف کرده بود.
هر چی خورشتِ ماهی‌ش مشتی‌تر باشه،
این...
- پوتان... پوتان! - بله!
ضربِ دستِ این پوتان کریستوفر هم سنگین‌تر می‌شه.
صد برابر سریع‌تر از دویِ «کوینتال جورج»،
من این لاشی‌های کمونیست رو از اینجا می‌ریزم بیرون.
از امروز به بعد، «گروه ضربتِ کریستوفرِ» کلیسای کانیار تشکیل شد.
♪ ای دلاورِ مقتدر، خورشیدِ تابانِ نبرد ♪
♪ اخگری سوزان... پادشاهی مقتدر بر سریر... ♪
هوی، کدوم خری تو رو اینجا دعوت کرده؟
- جویمون... - ها؟ چیه؟
این از خودمون نیست. آدمِ اوناست.
ها؟
منظورش اینه که... اونا به یه کلیسای دیگه می‌رن.
کلیساشون شاید فرق کنه، ولی مگه خداشون یکی نیست؟
♪ جویبار و ستاره و رزم، جنگجویِ میدونِ نبرد ♪
♪ چشمایی که از خشم برق می‌زنن، قلبی که بی‌پروا می‌تپه ♪
♪ نگهبانِ آتیش و قدرت ♪
- اسمت چیه پسر؟ - جوی.
رئیس، ما با این کمونیست‌ها تو جنگیم، مگه نه؟
وقتی تیرها دارن از بیخِ گوشمون رد می‌شن،
الان وقتِ بحث کردن سرِ دین و مذهب و این بساطاست؟
بیا بریم جوی‌مون. ای گفتی!
♪ با موج‌های خروشان می‌جنگه، تو دلِ دریاها می‌تازه ♪
♪ ساخته شده از قدرتِ ناب، می‌زنه به قلبِ دعوا ♪
♪ شجاعت و قدرت با هم، شورش رو تو نبرد در هم می‌کوبن ♪
♪ با قدرت رهبری می‌کنه، یه نورِ راهنمایِ نترس ♪
♪ با موج‌های خروشان می‌جنگه، تو دلِ دریاها می‌تازه ♪
♪ ساخته شده از قدرتِ ناب، می‌زنه به قلبِ دعوا ♪
♪ شجاعت و قدرت با هم، شورش رو تو نبرد در هم می‌کوبن ♪
♪ با قدرت رهبری می‌کنه، یه نورِ راهنمایِ نترس ♪
♪ رو شونه‌های پهنش، یه دنیا عشق جا گرفته ♪
♪ کیه که این بار رو به دوش می‌کشه؟ یه قهرمانِ پر از عشق ♪
♪ کیه که انقدر محکم ایستاده؟ فرمانده اینجا کیه؟ ♪
- چتایی؟ - هوم؟
حمله هوایی رو بهم یاد می‌دی؟
- می‌خوای یاد بگیری؟ - آره.
خیله‌خب!
♪ کیه که این‌طور محکم پاسداری میده؟ / کیه که اینجا فرمانده‌ست؟ ♪
♪ جون همه رو حفظ می‌کنه و بلا رو دور می‌کنه، / اون همون روحیه که ستایشش می‌کنیم ♪
حتی اگه با یه فیل نَرِ تنهای عاج‌دار رودررو شدی،
پا پس نکش.
پاهات رو محکم رو زمین بچسبون،
مشتت رو گره کن،
بیا جلو.
هوشمندانه به نقاط حساس ضربه بزن.
نقطه پشت گردن.
نقطه شقیقه.
نقطه ترقوه.
[دفتر حزب کمونیست]
[سرنگون باد دولتی که علیه مومنین قد علم می‌کنه]
[مرگ بر حکومت کمونیستی]
اون لکنته رو تیکه‌پاره کن!
آشان، این همون معبدیه که درباره‌اش بهت گفتم، همونی که مال کورومان‌هاست.
توی مبارزه حسابی کارکشته‌ان.
این کورومان‌ها توی هنر ماهی‌گیری استادن،
اونم توی آب‌های وحشی رودخونه آماراواتی.
واقعاً تماشاییه.
ایول، جالبه.
اون تپه تاریوتومالاست.
دارن دعا می‌کنن تا نذارن شیاطین پاشون به این طرف باز شه.
شیاطین، هان؟
یا خدا!
هوی!
♪ ای شکوفه‌ی زندگیِ من، آروم و دور از غوغا بخواب ♪
♪ تو همون گرمایی هستی که دنبالشم، هر خاطره‌ای منو به تو میرسونه ♪
♪ آروم بگیر، ای عزیزِ دردونه‌ی مادر ♪
♪ لالاییت رو بخون تا گوشام بشنون ♪
♪ تو ستاره‌ای هستی تو این بارونِ نم‌نمِ نقره‌ای ♪
♪ بیا کنارم، فقط یه ذره پیشم بمون ♪
♪ طغیان اوج میگیره، دریای آتیش نعره می‌کشه و فریاد میزنه ♪
♪ خورشید طلوع میکنه، تو دل‌های آهنین، خون زبونه می‌کشه ♪
♪ اونا صاعقه می‌کارن، اون با سینه‌اش جلوی ضربه‌اش رو میگیره ♪
♪ شجاع و تابناک، زاده شده واسه پیکار ♪
♪ با موج‌های خروشان می‌جنگه، تا دوردست‌ها روی موج‌ها می‌تازه ♪
♪ ساخته شده از جنسِ قدرت، می‌زنه به دلِ میدون ♪
♪ شجاعت و قدرت با هم یکی شدن ♪
کسی که امروز ستاره‌ی کلیسا رو سوزوند،
فردا تو سوزوندنِ آدم‌ها هم تردید نمی‌کنه.
بزن به چاک!
♪ ساخته شده از جنسِ قدرت، می‌زنه به دلِ میدون ♪
♪ شجاعت و قدرت با هم یکی شدن، شورش رو تو نبرد درهم می‌کوبه ♪
رفیق،
کریستوفر پرچم‌های ما رو تو تپه‌ی کوریشومالا پایین کشید.
منو زد. نمی‌تونم همین‌جوری ازش بگذرم.
♪ طغیان اوج میگیره، دریای آتیش نعره می‌کشه و فریاد میزنه ♪
♪ خورشید طلوع میکنه، تو دل‌های آهنین، خون زبونه می‌کشه ♪
♪ اونا طوفان به پا می‌کنن، اون با سینه‌ش جلوی ضربه‌شو می‌گیره ♪
♪ شجاع و سرزنده، زاده شده واسه جنگیدن ♪
♪ با جزر و مد وحشی می‌جنگه، رو موجای بلند سواری می‌کنه ♪
♪ ساخته شده از قدرت محض، می‌زنه به قلب نبرد ♪
♪ شجاعت و قدرت با هم، تو نبرد شورش رو له می‌کنن ♪
♪ با قدرت رهبری می‌کنه، نوری راهنما که ترسی نداره ♪
♪ با جزر و مد وحشی می‌جنگه، رو موجای بلند سواری می‌کنه ♪
♪ ساخته شده از قدرت محض، می‌زنه به قلب نبرد ♪
♪ شجاعت و قدرت با هم، تو نبرد شورش رو له می‌کنن ♪
♪ با قدرت رهبری می‌کنه، نوری راهنما که ترسی نداره ♪
هوی سبیلو، لبخند بزن!
تو فقط حواست به عکس گرفتنت باشه.
زیاد نیشتو باز نکن. رفیقمه!
همگی، لبخند بزنین!
جلسه اضطراری وزارت کشور توی دفتر وزیر برگزار شد.
مبارزات آزادی‌بخش علیه دولت کمونیست داره شدت می‌گیره.
برای مقابله با این جنبش و نیروهای کریستوفر،
تصمیم گرفته شده که افسران ویژه‌ای منصوب بشن
توی مناطقی که مستعد درگیری هستن.
ولی قربان، شما اینا رو از کجا می‌دونین؟
زمانی که پلیس و دولتِ شما نشستن اونجا و دارن پوشه‌های محرمانه رو می‌خونن،
من همین‌جا خبرش به گوشم می‌رسه.
ایپن دانیال یعنی این!
درسته که الان معلق شدم،
ولی من توی راهروهای اون ساختمان جنوبی استخون خرد کردم.
کم به عنوان قائم‌مقام وزیر کشور از این کارا نکردم، نه؟
این تصمیم برای گماشتن مامورهای ویژه خیلی هم خوبه.
حرکتِ درستیه.
ولی...
این لیستِ تو!
نمی‌تونم قبولش کنم.
واسه بخش کانی‌یار، به عنوان مامور ویژه، من این آدم رو می‌خوام.
- قربان، اون؟ - آره.
مغز متفکر اون شورش بزرگِ زمان جدایی.
طراح قتل‌عام راوالپت که توش هفت‌هزار نفر به خاک و خون کشیده شدن.
سال ۱۹۴۶،
وقتی جناح توی یه جلسه مخفیانه
دستور حمله مستقیم به غیرنظامی‌های هندی رو داد،
اون تنها آدم غیرسیاسیِ حاضر تو اون جمع بود.
رایرو رامانا!
دفعه بعدی که خبری ازش شنیدم،
بعد از جریانِ سال گذشته‌ی
شورش‌های راجاناتاپورام توی تامیل نادو بود...
قربان... آخه قربان؟
تصمیم گرفته شده!
الو.
سلام، جناب ایپن.
اون پنج تا سندی که سراغش رو می‌گرفتین... توافق‌هاشون نهایی شد.
و شیشمی چی؟
یه مشکل کوچیک پیش اومده...
- اوه! - چیز مهمی نیست قربان.
اون زنی که پنج جریب زمین لب رودخونه داره...
یه جورایی رو اعصابه.
باید باهاش حرف بزنیم و راضیش کنیم.
خودم ردیفش می‌کنم، قربان.
- آره. - و بعدش قربان...
درباره اون قسط اولِ پرداختی...
وقتی بهت می‌گم شیش تا سند جور کن، یعنی دقیقاً شیش تا.
پنج تا کافی نیست.
- چند تا خونواده توی کونومپورام زندگی می‌کنن؟ - برو کنار. یالا!
کلاً ۱۱۰ تا.
آهان، ۱۱۰ تا.
همه‌شون ساکنین غیرقانونی‌ان.
فقط شیش تاشون سند دارن.
درسته؟
تا الان پنج تاشو اوکی کردی.
بعد توقع داری بازیِ «ایپن» فقط وقتی راه بیفته که پول ششمی رو بدم؟
اوه نه...
- نه قربان، منظورم این نبود... - احمق!
اعلامیه] بیایید، تماشا کنید و محو تماشا بشید!
درام اجتماعی و انقلابی‌ای که منتظرش بودید.
نمایش کِی.پی.ای.سی: «تو منو کمونیست کردی».
حماسه‌ای عظیم از قیام دهقان‌ها... علیه استبداد فئودالی.
«تو منو کمونیست کردی».
بیایید تماشا کنید...
همین یه دونه نمایش، زمین رو واسه ریشه کردنِ حزب کمونیست تو «کرالا» حاصلخیز کرد.
اون نمایش هم مثلِ افیون می‌مونه، مگه نه؟
هر کی می‌بیندش...
خداوند متعال رو از یاد می‌بره و نعره‌ی «انقلاب» سر می‌ده.
روزی دو، حتی سه بار اجراش می‌کنن!
این «کی.پی.ای.سی» داره تو کلِ این خاک زهر می‌پاشه، غیر از اینه؟
اولین نمایششون قراره تو همین منطقه‌ی «آیاتان‌کوویل» اجرا بشه.
دومیش هم تو دامنه‌ی کوه خودمون، «کوریشومالا»ست.
اون دختره که مالِ «کونومپورامه»، بازیگرِ اصلیشونه.
هان؟ کدوم دختره؟
خواهرِ بزرگِ «السی» رو که شوهر دادن به یه یارویی تو «کانور»، یادته؟
- آره. - دخترش، «ربکا».
هه! کلِ درس و مشقش رو همین‌جا تموم کرده بود، مگه نه؟
صد نفر دیگه هم جمع می‌شن که فقط یه لحظه جمالش رو زیارت کنن.
همین‌طوری‌اش هم جوون‌ها با اون کتابِ سرخِ وامونده تو دستشون این‌ور اون‌ور می‌پلکن.
حالا اینم که اومده روش، دیگه قوزِ بالا قوز شد.
این همه رو شنیدی و باز مثلِ مجسمه اونجا ساکت وایسادی، پوتان؟
حالا می‌خوان بیخِ گوشِ ما معرکه‌گیری راه بندازن.
نمی‌تونیم بذاریم همین‌جوری از زیرش در برن.
باید بگیری سیاه‌وکبودشون کنی و از اینجا بندازیشون بیرون!
واسه چی؟
پدر روحانی،
هر کسی که جلوی کلیسا قد علم کنه، فرقی نداره کی باشه،
قلمِ پاش رو خرد می‌کنم و می‌کِشمش پایین.
کارِ من همینه.
من کریستوفرم، از کلیسای کونوم‌پورام.
نه از این لات و لوت‌های اجاره‌ای!
تازه پدر، مگه یه نمایش واقعاً حریف دندون‌گیری واسه ماست؟
هر چی باشه، مگه یه جور هنر نیست؟
تو نمی‌دونی! دارم بهت می‌گم، این از هر زهری کشنده‌تره!
آهای، کونچریا!
فرزندم،
اینکه بگی «تو منو کمونیست کردی»،
یعنی اینکه بگی؛ تو منو دشمنِ خدا کردی.
معنیش اینه که منو بی‌ایمان کردی.
می‌دونی واسه چی این بساط نمایش رو تو کوریشومالا راه انداختن؟
واسه انتقامِ پایین کشیدنِ اون پرچمیه که اونجا علم کرده بودن.
حالیته؟
هر اتفاقی هم که بیفته، نمایش‌شون تو کوریشومالا اجرا نمی‌شه.
حرفِ کریستوفرِ کلیسای کونوم‌پورام سنده، روش حساب کن.
شکی داری؟
- هان؟ - شک داری؟
نه.
پس فعلاً کوریشومالا بمونه واسه بعد.
اولین نمایش...
توی آیاتان‌کویل.
اجرایی که همگی با بی‌‌صبری منتظرش بودین،
نمایش انقلابیِ گروه K.P.A.C،
رأس ساعت ده شروع می‌شه.
این نمایش با حمایتِ مالیِ...
جناب لرد آناندان بزرگ از خاندان پوواتین مالیکا.
ارباب، اون بازیگره رو دیدم!
ربکای خودمون رو دیدم!
- آخه چته راجاپان؟ - دیدمش ارباب، خودِ خودش رو دیدم.
- خب بعدش؟ - وای، لنگه نداره، انگار از آسمون افتاده!
عین یه تیکه حلوای قرمزِ چرب و چیل می‌مونه.
- ولی تیرت به سنگ می‌خوره. - هان؟
اگه اینطوریه، پس من واسه چی اون همه پول خرج کردم؟ بنال ببینم!
نه اونجوری که فکر می‌کنی ارباب. می‌گه نه غذا می‌خواد نه استراحت.
از همین الان شروع کرده به مالیدن و گریم کردن.
- اوستا، نارنجک دستی رو بیارم؟ - نه.
- الان نه. - پس یه کم تخمه چطور؟
- نه. - نمی‌خوای؟
یک دو سه امتحان می‌کنیم، یک دو سه...
به‌به! ربکا!
ارباب، رفت تو مستراح.
برقا رفت!
چطوره همین الان بمب رو بندازیم؟
الان وصل می‌شه. بذار نمایش شروع شه.
پس همون موقع می‌ترکونیمش.
آخ! نگاه کن!
یا خدا!
ای وای!
یکی بیاد کمک، زود باشین! وای نه... ربکا! بدبخت شدیم!
آهای لاشی‌ها!
وقتی اوستا میگه اون بازیگره رو می‌بره، یعنی حتماً می‌برتش!
بازیگره رو دزدیدن!
- هوی، ضایعم نکن! - اون هنوز ما رو درست و حسابی نمی‌شناسه!
آشان! پس بمب چی شد؟
ربکا!
هوی!
اوستا، یه کثافتی داره تعقیبمون می‌کنه.
- گازشو بگیر! - ماشینو نگه دار!
داری چه غلطی می‌کنی؟
حتماً اومده واسه تماشای نمایش!
- هوامو داشته باش تانکاپان! - ماشینو نگه دار!
تمومش کن دیگه، اوستا!
نیفتی تو جوب!
پنجه‌هاتو واسه من تیز نکن، پیشی!
گمشو عوضی!
تمام مدت با این بقچه دنبالت راه افتادم!
مگه من ازت خواستم مثل سگ دنبال من بیای؟
بعد از اینکه با اون قر و فر و چشمک‌هات کل شهر رو بهم ریختی،
حالا واسه من جانماز آب می‌کشی، مرتیکه...!!!
- وقت رو تلف نکن اوستا! - وای نه!
چی شده؟
نکنه یه جونوری چیزی افتاده رو سقف؟
تانکاپان!
ای داد بیداد!
- اوستا! - آره، اوستا خودمم!
ارادت!
ای وای من!
- یواش! یواش! - بزن به چاک، مرتیکه‌ی الدنگ!
ای داد بیداد!
گریه نکن.
چیزی نشده. نترس.
کریستوفر، اگه می‌خوای بمب بندازی، خب بنداز.
مردم رو اسکل نکن.
باید فکر اینجاش رو می‌کردی که دزدیدنش به نفع ما تموم می‌شد، نه؟
نمایش همون‌جا درجا متوقف می‌شد!
یه فرصت طلایی رو به فاک دادی، کریستوفر!
پدر، درست زیر سایه‌ی کلیسا،
جلوی چشم صدها نفر،
یه بی‌شرف یه دختر رو می‌دزده و سعی می‌کنه بهش تجاوز کنه.
اگه یه مرد اینو ببینه و کاری نکنه، مسیحیه، پدر؟
شما بگو!
وقتی بمیریم و بریم پیش خدا، ازمون بازخواست نمی‌کنه؟
نمی‌کنه؟ بهم بگو!
- آره، راسته. - آخ!
اینا همه‌اش درست.
اما اونا همین الانشم تو کوریشومالا هستن،
- دارن صحنه‌ی نمایشِ فردا رو می‌سازن. - آره! درسته.
بذار بسازن، کونچریا.
کریستوفر؟
امشب آخرین شبِ دار و دسته‌ی کی‌پی‌ای‌سیه،
توی خاک خودمون.
از این بابت خیالت تخت باشه!
هی، آشان!
- هوم؟ - اون کیه؟
- نمی‌دونم. - اِ؟
- حواست به کاری باشه که واسش اومدی. - آه.
گوش کن ربکا...
اون یارویی که دیشب نجاتت داد اون بیرون وایساده.
چی؟
ربکا؟
ربکا!
دیروز همین مرد بود که... جونمو نجات داد.
درست وقتی داشتم غصه می‌خوردم که هیچ‌وقت
اسم اون کسی که مثل برق و باد غیب شد رو نفهمیدم،
فهمیدم که درست همین‌جا وایسادی.
پس باید می‌ومدم و ازت تشکر می‌کردم، مگه نه؟
رفیق، می‌شه لطفاً بیای روی سکو؟
وگرنه بدجوری دردسر می‌شه!
داداش، می‌شه لطفاً بیای روی سکو؟
بیا اون‌جا حرف بزنیم.
آشان، زود بیا روی سکو، وگرنه کمرمون می‌شکنه.
ربکا!
یه بوس بده، جیگر!
چطور جرئت می‌کنی!
بی‌شرف!
همه‌تون بکشید کنار!
سالی، یه دست بهم برسون!
برو کنار.
بزن کنار!
گفتم گمشین کنار!
برین کنار! همه‌تون، بکشین کنار.
پس بازم نجاتت داد، نه؟
- دمش گرم، کارش درسته! - خفه شو!
این مردم پاک خل شدن؟
انگار تا حالا هنرپیشه ندیدن!
اسکل‌ها!
"هاراهارا ردی بایلاتام"
تا حالا اسمش به گوشت خورده؟
هان؟
آخه تو از کجا شنیده باشی؟
یه گروه تئاتر «یاکساگانا»ست.
«راوانا چاریتام»،
بیش از ۵۰۰ بار تو مالابار و کارناتاکا اجرا شده.
- چند بار؟ - ۵۰۰ بار.
اوه، ۵۰۰ بار!
کی نقش «راوانا» رو بازی می‌کنه؟
- کی؟ - کی؟
من!
و حتی یه نفر هم جرئت نکرده بیاد سراغم!
اگه کسی بیاد، زانوهاشو قلم می‌کنم.
- خودشون اینو می‌دونن! - وقتشه.
- شک داری؟ - پس زنگ بزن.
ربکا، مگه هنوز آرایشت تموم نشده؟
اوه، من حاضرم. فقط باید این لباس‌های مسخره رو عوض کنم.
پس برو زود عوض کن.
اون صندلی‌ها رو جابه‌جا کنید. بیاین شروع کنیم.
- اون چی؟ - مشکلی نیست. فقط بهش بگو.
هنردوستای عزیز، رأس ساعت ۱۰،
نمایش «تو منو کمونیست کردی» کاری از گروه کی. پی. اِی. سی.،
روی این صحنه اجرا می‌شه.
«راوانا چاریتام»... دیدمش.
هان؟ کِی؟
خیلی وقت پیش.
کجا دیدیش؟
- بانتادوکا. - هان؟
کرامانه شیواراما هگده، در نقشِ راوانا.
یه دیالوگ توش هست که می‌گه...
من راوانا هستم! فرمانروای میدونِ جنگ!
- دلاور، خشن و شکست‌ناپذیر! - دلاور، خشن و شکست‌ناپذیر!
ای بابا...
من...
هوی، داری جیم می‌شی، ای دلاورِ خشنِ شکست‌ناپذیر؟
استاد، تا حالا کجا بودی؟
یه مدتی بود که غیبت داشتی!
اگه بیشتر طول می‌کشید، خودم اون بمب دستی رو پرت می‌کردم.
هوی!
هوم؟
- بیا... - ها؟
بیام؟ کجا؟
بیا اینجا ببینم!
♪ ای دختری که چشمت به هلال طلایی ماهه ♪
♪ ای دختری که زیر سایه‌ی گل‌دار اون درخت، ماتم گرفتی ♪
گفتی می‌بریمش یه جای خلوت، ولی اینجا که سگ و شغال می‌لوله.
بجنب دیگه.
ببین، وقتی هوا تاریک شد باید بیای خونه‌ی من.
- واسه چی؟ - هه!
به اون پیرمرد بگو می‌خوای واسه من آب ببری.
چون خاطرخواهتم، این اختلاف طبقه‌ها برام توفیری نداره.
بکش کنار، ارباب!
من خدمتم، نه برده‌ی حلقه‌به‌گوشت!
مالا، داری گریه می‌کنی؟
- بیا... - آخ.
واسه چی داری زار می‌زنی، مالا؟
دیگه گریه نمی‌کنم.
داری گریه می‌کنی، سیتاما؟
نه کوچولو. دیگه گریه نمی‌کنم.
سیتاما، مامان کجاست؟
مالا...
مگه نمی‌دونی ننهت چطوری جون داد؟
آره. با چشمای خودم دیدم.
دیدم اون اربابِ عوضی چطور مادرم رو زیر کتک کشت.
دیدم اون ارباب چطور مادرم و طایفه‌ش رو زیر کتک تیکه‌تیکه کرد!
بکش کنار!
مادر!
مادر؟
برو کنار!
نه... پدر!
پدرم رو ول کنید!
پسرم!
بچه‌م، زندگی ما همینه دیگه.
اگه بخوایم پای خاک خودمون وایستیم،
- ارباب‌ها سلاخی‌مون می‌کنن! - ای خدا،
داری اینا رو نمی‌بینی؟
بچه‌م!
مادر کالی!
پیلای! پیلای!
باید اونجا باشی، پیلای!
باید نگهبان جنگل و مردمش باشی!
کِلو پاپا!
می‌خوام اینو بلند کنم
و بالا نگهش دارم!
- زنده باد انقلاب! - زنده باد انقلاب!
زنده باد انقلاب!
آبجی، پام رو تو یه کفش کرده بودم که تا تو رو نبینم پام رو از خونه بیرون نذارم.
- وگرنه مامان نمی‌ذاشت... / - حالا خیالت راحت شد؟
آره.
خاله، دیگه می‌تونی بری.
نذار چشمِ اهلِ کلیسا بهت بیفته.
تو برو، منم پشت سرت می‌آم.
- هی، تو راه مراقب خودت باش! / - باشه، آبجی.
- زود برگرد. / - باشه.
از نمایش خوشت اومد؟
رفیق؟
اتوبوس داره راه می‌افته.
تو برو. من می‌رم خونه خاله‌ام.
مراقب خودت باش. فردا تو آلاپوژا می‌بینمت!
آره.
اسمت کریشنا پیلایه، مگه نه؟
استاد، نترس.
بدو!
من از داستان کریستوفر کریشنا پیلای خبر دارم.
حزبِ ما تو سرتاسر کرالا نفوذ داره.
نگران نباش،
به کسی چیزی نمی‌گم.
کمونیسم یعنی طرد نکردنِ کسایی که اختلاف عقیده دارن،
بلکه یعنی به آغوش کشیدنِ اون‌ها.
داری به چی فکر می‌کنی؟
فقط بد و بیراه گفتن به اشراف‌زاده‌ها که کافی نیست...
حتماً باید یه شاهدی باشه.
شاهد عینی.
تو دیدیش؟
نه.
تو دیدیش؟
تو چی، دیدی؟
سگ‌های کثیف!
من دیدم.
سیتاما؟
دیدم که ارباب داشت مادرم و بقیه رو تا حد مرگ می‌زد.
سگ‌های برده!
خون‌تون اون‌قدر کثیف شده که جرئت می‌کنید پا تو زمین پاتلار بذارید؟
این...
این همون زمینه که توش کاشتیم، بهش آب دادیم و دروش کردیم!
- چی؟ - چرا قربان؟
چرا براش مرز کشیدین و تقسیمش کردین؟
خفه شو، نجسِ پست‌فطرت!
مادر!
چه غلطی کردی که زبون‌درازی می‌کنی،
برده‌ی کثیف!
تو دیدیش؟
دیدی چی شد؟
من دیدم.
سیتاما!
چطور جرئت می‌کنی پا تو زمین پاتلار خان بذاری؟
و این اراجیف رو تحویل من میدی؟
و جرئت می‌کنی تو روی پلیس دروغ بگی؟
آشغالِ کثافت!
سیتاما؟
قربان!
جناب، دختره نفس نمی‌کشه!
بچه‌ام!
[موسیقی متن غم‌انگیز اوج می‌گیرد]
یا خدا!
سیتا، عزیز دلم!
بچه‌ام!
هی!
عروسی تموم شد؟
عروسی که فرداست!
امروز مراسمِ تو معبده.
میای دیگه، کریستوفر؟
البته که میام!
خیله‌خب، پس اونجا می‌بینمت.
واسه خودت یلی هستی‌ها، جنابِ کله‌خر!
کل دهات رو جوری جادو کردی که دنبالت راه بیفتن!
فقط اسم دهات‌هاست که فرق می‌کنه...
مگه زمین و آدما همه‌جا یه جور نیستن؟
واسه من، توماپورام و کانیار توفیری با هم ندارن،
ولی فقط یکی!
این همون زمینیه که خریدم.
خوشت می‌آد؟
این زمینِ لبِ رودخونه‌ی آماراواتی، آرزوم بود.
خیلی جون کندم تا بالاخره بتونم بگم این زمین مالِ منه.
هر چی نباشه، دعوا سرِ زمین همه جا یه شکله، مگه نه؟
مثلاً همین کوریشومالا رو در نظر بگیر.
حزب می‌خواد اونجا یه دفترِ غول‌آسا راه بندازه.
کلیسایی‌ها هم که... دنبال یه کلیسای نونوارن.
ولی خداییش،
چیزی که واقعاً اونجا لازمه، یه مدرسه نیست؟
بدونِ اینکه مجبور باشن از تپه و قایق و بارون و سیل رد بشن،
بچه‌های اینجا حقشون نیست یه مدرسه واسه درس خوندن داشته باشن؟
این ملک دقیقاً چقدر مساحت داره؟
کلاً یه چهار پنج جریبی می‌شه.
تو کونومپورام کلاً شیش تا خونواده سند دارن.
خوشبختانه اینم یکی از اوناست.
و چون زمینِ سندداره،
خیلی‌ها واسش دندون تیز کردن.
هم وسوسه در کاره، هم تهدید و این‌جور بساط‌ها.
به هر حال، حالا می‌بینیم چی می‌شه.
حتی بعد از اینکه به اون زمینی که همیشه می‌خواستی رسیدی،
چرا توش خونه نساختی؟
نمی‌دونم تو کوریشومالا اصلاً مدرسه‌ای ساخته می‌شه یا نه.
ولی اینجا حتماً یه دونه ساخته می‌شه.
توی همین خاکِ خودم.
این بزرگترین آرزومه.
یعنی یه تیکه زمینِ فسقلی هم بس نیست که توش یه آلونک بسازم؟
فردا صبح باید راه بیفتم.
تا شب باید برسم به آلاپوژا.
- با اجازه‌تون؟ - بفرما.
ببین؟
بله؟
یکم پیش نپرسیدی که از نمایش خوشم اومده یا نه؟
نمایش معرکه بود!
اگه کریستوفرِ کانیار از نمایش‌مون خوشش اومده باشه،
یعنی این نمایش واسه همیشه موندگار می‌شه.
چه گوهی خوردی، کریستوفر!
این دیگه شورشو درآورد!
- واقعاً گند بود! - ما بهت اعتماد کرده بودیم!
این آدم یه دروغگویِ پسته!
بفرما، «فرشته‌ی مقدسمون» هم تشریف آوردن؛ سوگلیِ هیئت‌امنا و اون کشیشِ جوون.
طرزِ راه رفتنشو ببین، چقدر با افاده‌ست!
اون موقع که KPAC داشت نمایش رو تو کوریشومالا اجرا می‌کرد...
کریستوفرِ کونومپورام رفته بود غاز بچرونه؟
این سؤالی بود که از دفترِ اسقف پرسیدن!
آخ! همون‌جا پوستم کنده شد.
از همون اولش هم اینو می‌دونستم!
حالا بگید ببینم پدر، خیالتون راحت شد؟
اینم از اون پسرِ گلی که واسش دعا می‌کردی!
آره دیگه، این «پسرِ تحفه‌تون» اصلاً نرفته بود ماهی بگیره.
همون دختره کمونیست تو کونومپورام رو می‌گی دیگه، نه؟
ربکا! عضو همون گروه نمایشی!
همگی خوب گوش کنید ببینید چی می‌گم!
دست تو دستِ اون دختره داشت واسه خودش ول می‌گشت!
با همین چشمای خودم دیدم، پدر!
گوش کن، دارم جلوی همه اینو می‌گم.
همون‌طوری که شما رو خر کرد،
چشم ما رو هم دور دید و رفت از اون نمایشِ کذایی حمایت کرد.
اون نمایش رو دیدی؟
- خب آره، دیدمش. - پدر، شنیدی چی گفت؟
پدر!
این کمونیست‌هایی که اون نمایش رو راه انداختن، نه شاخ دارن نه دُم.
اونا هم آدمیزادن، عینِ خودِ ما.
- رفته دیده، حالا داره ازشون دفاع هم می‌کنه؟ - چطور جرئت می‌کنه این‌طوری حرف بزنه؟
- فقط خفه شو. - آره جونِ عمت!
پدرِ عزیزم...
من تو اون نمایش هیچ‌کدوم از این کثافت‌کاری‌های روسی که می‌گین رو ندیدم.
نباید وقتمون رو با زر زدن درباره اون نمایش یا اون حزب تلف کنیم.
ما واسه خاطر «کانیار» کارهای خیلی مهم‌تری داریم که باید انجام بدیم.
تو اون نمایشِ «تو منو کمونیست کردی»،
برخلافِ اون چیزی که فکر می‌کنید، اصلاً اسمی از مسیحی‌ها یا کلیسا برده نمی‌شه.
اون نمایش اصلاً ضدِ ما نیست، پدر.
تو اصلاً مسیحی هستی که این حرف رو می‌زنی؟
مگه تو «کریشنا پیلای» نیستی؟
دارم ازت می‌پرسم!
مگه تو کریشنا پیلای نیستی؟
جوابمو بده!
- پدر... - همین الان از اینجا گمشو بیرون!
به خاطر اینکه تمومِ هزینه‌هات رو دادم
و تو رو به عنوانِ کریستوفرِ این منطقه گُنده کردم،
صد بار دیگه هم که اعتراف کنم،
خداوندِ متعال هیچ‌وقت منو نمی‌بخشه!
گناهکارِ کثیف!
تو به این کلیسا و کلِ این دهکده خیانت کردی.
- برو بیرون! - گمشو، کثافتِ بی‌همه‌چیز!
نشنیدی پدر چی گفت؟ بزن به چاک، گمشو از اینجا!
کونچریا، همین الان بندازش بیرون!
- شنیدی پدر چی گفت! - وای نه! آشان!
فقط برو... گمشو بیرون!
- افتادی دنبالِ اون دختره، نه؟ - دیگه هیچ‌وقت ریختت رو اینجا نبینم!
- گمشو! - برو بیرون!
مگه نپرسیدی جنابِ آیانار، که چی این روز رو انقدر خاص کرده؟
بله قربان.
خوش اومدید، قربان.
اینجا اتاقِ جنگِ ماست!
اعتراضِ بزرگی که فردا تویِ دلِ تاریخ جا می‌گیره...
جنبشِ آزادی‌بخش. اینجا اتاقِ جنگشه.
خیلی وقته که من و تیمم داریم شبانه‌روز واسه‌ش جون می‌کنیم.
بله.
از امروز به بعد، مبارزه‌ی آزادی‌خواهانه
با تمامِ قوا به سمت اوج خودش پیش میره،
اونم توی کانیار!
همه‌تون، خوب گوش‌هاتون رو باز کنید!
از امروز، سرزمین کانیار
دیگه نه رنگِ کریستوفر رو می‌بینه و نه ریختِ نیروهاش رو!
دیگه لازم نیست کسی به عنوان ناجیِ این خاک پاش رو اینجا بذاره!
اون میاد قربان!
داره میاد تا اون خراب‌شده رو جوری به آتیش بکشه که جز خاکستر چیزی ازش نمونه.
بر فرازِ این عبادتگاهِ مقدس که به دستِ قادرِ متعال متبرک شده،
حتی سایه‌ی یه ابلیس هم نباید بیفته.
تار و پودِ عدالتِ الهی از هم دریده می‌شه!
این زمین قرار نیست با یه امضا
به هیچ آدمِ انحصارطلبی واگذار بشه.
بهشون بگو گورشون رو گم کنن برن!
افعیِ بزرگِ نابودی
روی زمین فرود میاد!
تا رگ‌های این خاک رو یکی‌یکی ببره، تا وقتی که کلاً پاره بشن...
اون داره میاد...
متخصصِ قتل‌عام...
رایرو رامانا!
آره.
داره میاد...
واسه کانیار.
هی، شنیدم امروز صبح باز زنگ‌های کلیسا به صدا دراومدن.
قضیه چی بود؟
نمی‌دونم. «چاچان» و «پاپان» رفتن اونجا.
«لوناپان چتایی»!
- چتایی! - هان؟
اون‌طرفِ «کونومپورام»، تپه‌ی «تاریوتومالا»ست. نباید بریم اونجا.
«کوتایی»، اونجا عسل‌های خیلی مشتی‌ای داره. پایه ای بیای؟
من نمیام. «چتایی» گفت نریم اونجا.
گوش کن، روزا اونجا خبری از جن و این‌جور چیزا نیست.
بیا، بریم دیگه.
- هی جانی، پس ما هم بریم؟ - آره.
«لوناپان چتایی»، ما هم داریم میایم!
خیله‌خب، بیاید.
ولی به هیچ‌کس نگید که رفتیم تپه‌ی «تاریوتومالا».
حالا فهمیدی؟ این کار از بیخ و بن بی‌فایده بود!
به‌جای اینکه تو ولایتِ خودمون بمونیم و سرمون تو لاک خودمون باشه...
بگو ببینم، مگه این «پدر گریگوری» چش بود؟
همین رو نمی‌تونم بفهمم.
داشتیم با آرامش زندگی‌مون رو می‌کردیم، نمایش‌هامون رو اجرا می‌کردیم و دعواهامون رو راه می‌انداختیم،
اون‌وقت ما رو کشوندن اینجا که اراجیف و تهمت‌هاشون رو بشنویم!
همه‌ش الکی بود.
بی‌خیالش شو «سالی»!
وقتی تصمیم گرفتی همه‌چیز رو تموم کنی و بذاری بری...
دیگه تهِ خطه.
باید بی‌خیالش بشی.
اگه چیزی هست که ارزش یادآوری داشته باشه،
فقط همون رو باید با خودمون ببریم.
چی؟
آشان!
نرو، آشان!
کلیسا هر چی می‌خواد بگه بگه، تو نباید بری آشان!
دارن میگن که می‌خوان «گروه کریستوفر» رو منحل کنن.
اگه تو بری،
ما هم باهات میایم، آشان!
باید برم.
مجبورم.
- آشان... - فعلاً.
- آشان! نرو آشان. - کریستوفر آشان!
«کریشنا پیلای» و «پوتان کریستوفر» دو تا نیستن،
بلکه یکی‌ان...
و تو باید اینو به گوش کل این ولایت برسونی.
هوی! کریستوفر کریشنا پیلای!
صبح که صدای زنگ کلیسا بلند شد، خودم شستم خبردار شد.
حیف که اونجا نبودم ببینم چطوری پسرخونده رو با تیپا انداختن بیرون.
کسی ما رو بیرون نکرده. خودمون با پای خودمون داریم میریم.
هوم.
آره، می‌دونم.
پس چرا چشای آشانت پُرِ اشکه؟
چی؟ نه بابا، این خبرا نیست. چشماش فقط دارن عرق می‌کنن.
آشان یه ذره مشکل عرق‌کردن داره!
عجب استادی، عجب شاگردی.
- رفیق! - بله؟
داری می‌ری؟
باید تا ظهر برسم به «آلاپوژا». عصر اجرا داریم.
پس باید اتوبوس ساعت شیش و نیم رو سوار می‌شدی!
اتوبوس بعدی خیلی دیر میاد.
اینطوریه؟ اه، لعنتی!
در هر صورت، بی‌خیال.
رفیق، با اجازه‌ت من دیگه برم؟
باشه پس.
ایستگاه بعدی «ممالا»ئه، مگه نه؟
می‌بینمت.
یاغیِ دوست‌داشتنیِ من!
نمی‌تونی یه ذره لبخند بزنی؟
صبر کن... خب،
مگه قرار نبود بری «آلاپوژا»؟
می‌تونم از «آیاتان‌کوویل» هم اتوبوس سوار شم.
♪ تا به امروز هرگز ندیده بودم ♪
♪ رخسار دختری رو در تلألؤ طلای مذاب ♪
♪ تا به امروز هرگز ندیده بودم ♪
♪ رخسار دختری رو در تلألؤ طلای مذاب ♪
♪ از آسمون هبوط کرده تا رو زمین کنارم باشه ♪
♪ این دخترِ گران‌بها، با وقاری بی‌انتها ♪
♪ مهتابی که بعد از جستجویی صبورانه پیدا شد ♪
♪ مثل بارانِ طلایی که در آستانه‌ی نیمه‌شب بارید ♪
♪ الفبایی لطیف، ناب و کمیاب، که با نوکِ پَر و با ظرافت تحریر شده ♪
اولین نوری که از یه طلوعِ بی‌انتها می‌تابه
یه آسمونِ طلایی که توی چشمام برق می‌زنه
تو گوشه‌ی رویاها، اونجایی که آروم پادشاهی می‌کرد
مثل یه شکوفه‌ی لطیف که بارونِ خنک بوسیدتش
بذار مگنولیای وحشی شکوفه بده
بذار صداش تو دلِ تاریکی به گوش طوطی برسه
تو همون دختری هستی که مالِ منی، تنها تقدیرم
تو همون مرواریدی هستی که بعد سال‌ها انتظار پیداش کردم
تو همون طلایی هستی که بعدِ گشتنِ کلِ دنیا پیدا کردم
گنجِ هوسی که فراتر از تمومِ ترس‌هام، دزدیدمش
میای؟ میای این‌وری، عزیزم؟
پاهام از انتظارِ تو خسته شدن، غزالِ آرومِ من
نرو، نرو، دستمو رها نکن
وقتی صدتا آرزو و حسرت به آدم حکم می‌رونن
یه گفتگوی عاشقانه بینِ ساحل و موج
یه نغمه‌ی ملایم که باد لای خیزران‌ها می‌پیچونه
ای صبحی که آسمونِ ابری، بارونِ لطیفش رو از اون بالا می‌باره
بذار مگنولیای وحشی شکوفه بده
بذار صداش تو دلِ تاریکی به گوش طوطی برسه
تو همون دختری هستی که مالِ منی، تنها تقدیرم
تو همون مرواریدی هستی که بعد سال‌ها انتظار پیداش کردم
تو همون طلایی هستی که بعدِ گشتنِ کلِ دنیا پیدا کردم
دیگه خداحافظی بی خداحافظی. اون موقع می‌بینمت.
باشه.
بلیط! بلیط! کجا داری میری، داداش؟
بلیط! بلیط!
[مانیفست کمونیست] تقدیم به رفیق کریشنا پیلای، با عشق، ربکا!
هوی!
رفیق!
الان چی بهم گفتی؟
بهت گفت رفیق!
تو فقط «راوانا چاریتامِ» کرامانه شیواراما هگده رو دیدی، مگه نه؟
- آره! - حالا...
توی توماپورام...
میای...
تا اجرای «راوانا چاریتامِ» من، کریشنا پیلای رو تماشا کنی؟
میام.
قربان!
گزارش همین الان رسید، قربان. بله قربان.
عصر، ساعت ۴:۳۰. خبر می‌دم، قربان.
نه، الان نه.
جناب وزیر...
یه پیام مهم هست، قربان.
قربان!
چرا نگه داشتی، رامتان؟
یکی راه رو بسته.
کیه طرف؟
هوی!
داری چه غلطی می‌کنی؟
موتور کوفتیت رو از سر راه بردار!
داری چه غلطی می‌کنی؟
- پسش بده! - شرمنده!
هوی! فکری با خودت کردی داری چه غلطی می‌کنی؟
بهتره درست رفتار کنی!
- هوی، اون موتور لکنتیت رو جابه‌جا کن! - چطور جرئت کردی روی یه زن دست بلند کنی؟
- کَره یا خودشو زده به اون راه؟ - شاگرد، بندازش بیرون!
- از اتوبوس گمشو بیرون! - منم داشتم همین رو بهش می‌گفتم، آبجی.
- دارم با تو حرف می‌زنم! - ببین، این محلی‌ها الان شر درست می‌کنن!
- نمی‌فهمی یا... - وای نه!
من اهل خداحافظی نیستم.
ببخشید!
فقط به خاطر خودت اومدم اینجا.
چه می‌شه کرد!
تلفات جانبی.
قربان، در راستای مبارزات آزادی‌خواهانه،
به یه اتوبوس در منطقه موواتوپوزا حمله بمب‌گذاری شده.
آشان!
آشان! پاشو!
بیا عزیزم، نترس.
جیپ رو بیار!
آشان!
آشان، سوار شو.
بیا!
هوی، زود باش!
- آشان! - بزن بریم!
زود بپر بالا!
جلوی پاتو بپا... بیا تو!
این دور و بر بیمارستان هست؟
اینا دیگه کی‌ان؟
باشه، باشه.
جناب وزیر...
پلیس چهارتا تیر به سمت معترضای «پیراوم» شلیک کرد.
آتیش!!
قربان، هفت نفر، از جمله یه زن باردار، درجا کشته شدن.
یعنی الان اراذل و اوباش توی بدنه پلیس نفوذ کردن؟
قربان...
[رادیو] مبارزات آزادی‌خواهانه به جنگ خیابونی کشیده شده!
مرکز «کرالا» تبدیل شده به یه قتلگاه.
دو نفر توی تیراندازی پلیس در «آمالاپوزا» کشته شدن.
- وایسا.. وایسا! - سالی! سریع بیا بیرون!
- بیا! - جلوی پاتو بپا، بیا!
یالا بیا!
آه.. بیا تو.
- برو! - بکش کنار!
- مامان! - چی شده؟
مامان!
- گریه نکن عزیزم. - چچی.. چچی، دخترم!
چینو، بچه‌م!
ای وای، نه!
عزیزم، مامانت اینجاست.
گریه نکن عزیزم.
رفیق، این همون طرفه.
- این شاگرد شوفرِ اتوبوس ژوپیتره. - اوه!
فرار کردم و یه جوری جیم شدم.
یه یارویی تنهایی سوار اتوبوس شد و یک‌بند شروع کرد به رگبار بستن.
یه زبون دیگه‌ای حرف می‌زد.
از ریخت و قیافه‌ش، بعید می‌دونم معترض بوده باشه.
راتناکاران، این...
رفیق، اینجا چه خبره؟
[رادیو] جنبش آزادی‌بخش داره
توی کل ایالت به شدت به خشونت کشیده می‌شه.
چهار نفر تو تیراندازی پلیس توی پولوویلا و وتوکادو کشته شدن.
جناب وزیر، اوضاع داره از دستمون در می‌ره.
شورش داره کل ایالت رو برمی‌داره.
یه نامه برای پیشنهاد انحلال دولت ایالتی
توسط سازمان اطلاعات به نخست‌وزیر داده شده.
اگه فرماندار هم گزارشش رو رد کنه...
دولتِ ما؟
از دست دادن قدرت
اصلاً برام مهم نیست.
اما تکلیف مردمم چی؟
اشک‌های اونا،
اون خونی که ریختن...
مطمئنم،
یه نفر پشتِ همه این کثافت‌کاری‌هاست.
پروژه‌ای که دولت مرکزی قبلاً تاییدش کرده بود... پروژه کانیار.
واسه اینکه استارت بخوره، فقط لنگِ تاییدیه دولت ایالتی بود.
اما بعدش دستور اون وزیر اعظم کمونیست از راه رسید.
طرح رد شد!
بهشون بگو بزنن به چاک!
خب، حالا به نظرت اون بی‌پدری که یه کوه پول پای این کار ریخته، چیکار می‌کنه؟
قربان...
حرف تو کتش نمی‌رفت، قربان.
هر پیشنهادی که فکرشو بکنید گذاشتیم جلوش، قربان.
اما وزیر همه‌شون رو دک کرد.
اگه دولت ایالتی سدِ راهش می‌شد،
کمر بست که همون دولت رو کله‌پا کنه و اون زمین رو پس بگیره.
صاحبِ برحقِ اون خاک!
عالیجناب...
پاتلار کونجامبو نامبیار!
واسه نافرمانی فقط یه جزا وجود داره.
هر سگی که می‌خواد باشه!
سی سال پیش، توی قصر مادیکری،
اونایی که واسه همین زمین کانیار دندون تیز کرده بودن رو کشوند اونجا...
و همه‌شون رو تار و مار کرد.
اون فیلِ تک‌عاجِ تنها.
جواب نامه‌ای که فرستاده بودی...
توی همون صندوق غله‌ای پیداش می‌کنی که قراره توش دفن بشی.
حتی همون موقعی که ترس و وحشت راه می‌انداخت و کل دنیا رو زیر پاش می‌کشید،
فقط یه چیز باقی مونده بود که بهش باج نمی‌داد.
زمین اجدادیش.
تپه‌ای که توی نقشه «کرالا» حتی به اندازه یه دونه خردل هم نیست.
با این کلک که به خورد مردم داد که اونجا پاتوق اجنه و شیاطینه،
توی تمام این سال‌ها،
نذاشت حتی یه شاهین از بالای سرش رد بشه...
تپه شیطانی «کانیار» که سال‌ها ازش نگهبانی داده بود.
یه چیزی اینجاست.
- چیه؟ - چتایی، نگاه کن!
هی، بیا دیگه!
چی شد، چتایی؟
یه چیزی خورد به پام.
اون تپه «تاریوتومالا»ست.
اونجا سرزمین شیاطینه.
هی!
فرار کن!
- وای خدای من! - بدو!
توی همون دره «کانیار»،
جایی که هر کی رو که بهش چشم داشت سلاخی کرد...
می‌دونی اونجا چی خوابیده، جناب آیانار؟
طلا!
یه کوه طلا، آماده برای استخراج.
تپه تاریوتومالا.
به اسمِ شرکتِ معدنِ مالابار،
تمام اون چیزی که توی این سال‌ها از سرتاسر دنیا جمع کرده بود...
فهمید همه‌ش در برابر این، پشیزی هم نمی‌ارزه.
چون فقط توی یه درّه از کانیار،
ثروتی نهفته بود که ده برابرِ کلِ دارایی‌هایی بود که به جیب زده بود.
واسه همینم، نقشه‌هاشو عملی کرد.
صندوق‌های پولی که مُهرِ شرکتِ معدنِ مالابار روشون بود،
در ابعاد وسیع پخش شدن،
بین معترض‌ها، سیاست‌مدارها، روزنامه‌نگارها و رهبرهای مذهبی،
از ایندراپراستا گرفته تا آنانتاپوری.
بعدش نوبت رسید به تصمیمِ سروزیرِ کمونیست.
پروژه رد شد!
اون روز، حکمِ نابودیِ دولتِ کمونیست رو صادر کرد.
رایرو، تا سه روزِ دیگه،
کارِ دولتِ کرالا باید تموم بشه.
چشم، قربان.
با نفوذی که توی وزارت کشور داشتم،
کاری کردم که بازرس کل، رایرو رو به عنوان مامور ویژه کانیار منصوب کنه.
توسطِ بازرس کل.
بینِ آشوبگرهای جنبش آزادی‌بخش و توی دلِ نیروی پلیس،
آدمای رایرو رو نفوذ دادم،
و مسئولیتِ زمین زدنِ این دولت رو به عهده گرفتم.
بعدش... واسه پس گرفتنِ اون زمین،
مامور ویژه، رایرو رامانا وارد عمل شد...
و اون مانعی که سدِّ راه شده بود،
اونم از شیشمین سند مالکیت.
هوی! معلوم هست داری چه غلطی می‌کنی؟
این زمینای لبِ رودخونه‌ی آماراواتی آرزوی من بود.
چون سند و بنچاق داره،
خیلیا براش دندون تیز کردن.
وسوسه و تهدید و این‌جور چیزا همیشه هست.
به بهونه‌ی این «جنبش آزادی‌بخش»،
تا فردا دمِ صبح، این دولت کله‌پا می‌شه.
ولی همه‌اش این نیست.
زیرِ پوششِ این مبارزات...
روستای کانیار که مثل یه سد شده بود،
بین پاتلار ساب و تپه‌ی تاریوتومالا،
کلاً از روی نقشه‌ی کرالا محو می‌شه.
پدر، این وقت شب کیه؟
[کلانتری، آیاتان کوویل]
جناب مگه همه‌چی رو ندیدین؟ اونا سنگ نمی‌انداختن.
پلیس اشتباهی گرفتتشون.
ببین، همین‌جوری‌اش هم سرم از این بساط داره می‌ترکه.
قصه نباف برام. بکش کنار!
لعنتی!
- گوش کنین، همه‌تون همین‌جا بمونین. - وقت نداریم، کونجونجو.
دوچرخه رو بردار و سریع خودت رو برسون بیمارستان تالوک.
فورا برق و خطوط تلفنِ بخش کانیار رو قطع کنین.
و حواس‌تون چهارچشمی به همه‌جا باشه تا مطمئن شیم،
هیچ قایق دیگه‌ای نمی‌تونه به سمت کونومپورام بره.
کونیوم‌پورامِ کانیار.
این تنها راه ورود به تپه‌ی تاریوتومالاست.
یه مشت انگل نکبت، بدون داشتن هیچ سند و مدرکی
اینجا مثل موریانه زادوولد کردن و زیاد شدن،
راه ما رو بستن و به اینجا چسبیدن.
شورش نهاییِ جنبش آزادی‌بخش،
امشب توی کانیار به راه می‌افته.
هشت ده تا کشته اصلاً کافی نیست!
کونیوم‌پورام...
باید با خاک یکسان بشه!
حتی یه نفر هم نباید زنده بمونه.
واسه جنگ نهایی آماده بشید!
پس با همین نیت شوم بود که
زمین‌های سنددار کونیوم‌پورام رو دادی دست غریبه‌ها؟
دِیوی، این کفر رو نگو!
من از کجا باید می‌دونستم اونایی که میان زمین بخرن چه نقشه‌ای تو سرشونه؟
ای خدا!
پدر، اگه حرفای این پسره راست باشه،
حتماً یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست.
آره دیگه! با اون صدقه‌ای که اون عوضی‌ها بهت دادن،
چطور تونستی اینجوری بهمون خیانت کنی؟
دواسی، قسم می‌خورم هیچ کدوم از کارام عمدی نبوده.
به پیر و پیغمبر قسم!
می‌شه همه‌تون بس کنید؟
الآن وقتش نیست که بیفتید به جون همدیگه!
نمی‌دونستم کدوم گوری برم یا این حرفا رو به کی بگم،
واسه همین دل رو زدم به دریا و یه راست کوبیدم اومدم اینجا.
اگه همتون با هم یکی نشین و یه فکری به حالش نکنین،
این مملکت رو به آتیش می‌کشن!
- پدر سیریاک! - بله؟
سریع برو و یه تماس فوری با دفتر اسقف برقرار کن.
باشه.
پدر،
توی آیاتان کوویل هم بلبشوییه واسه خودش.
آتیش‌سوزی... و نعره‌های خون‌خواهی!
مردم کلاً عقلشون رو از دست دادن.
همه‌ی کس و کارم اونجان. اجازه می‌دین برم؟
پسرم!
ممنونم ازت...
که این وقتِ شب این همه راه اومدی تا بهمون خبر بدی.
اهل کجایی، فرزندم؟
اهل پوتوپالی‌ام، پدر.
اسمت چیه؟
ام‌ان چاندی!
پدر! تلفن قطعه.
ای داد بیداد!
پدر، باید بریم پاسگاه پلیس.
واسه چی؟
تو این هیر و ویر به کدوم پلیس می‌شه اعتماد کرد؟
- مگه دروغ می‌گم؟ - پدر...
پدر، چه بلایی داره سرمون میاد؟
اولش گفتن کمونیست‌ها دارن می‌آن که قلع‌وقمع‌مون کنن.
حالا هم که نوبت پلیسه!
حالا باید چه خاکی تو سرمون بریزیم، پدر؟
حتی اون خدای قادرِ متعال هم ما رو به حال خودمون ول کرده.
یا مسیح!
اینجا سرزمینیه که خدا توش مُرده!
یه جهنمی که دیگه هیشکی نیست نجاتمون بده!
فرار کنید! بدوید!
اگه جونتونو دوست دارید، بزنید به چاک!
در برید!
این خراب‌شده قراره به آتیش کشیده بشه!
ای یَهُوه، ای خدای لشکریان،
ما رو نجات بده!
رویِ ماهت رو به ما نشون بده،
تا بلکه رستگار بشیم!
خودت رو به ما نشون بده،
به خاطرِ ما!
رفقا، اوضاع اینجا داره از کنترل خارج می‌شه.
همه ترسیدن. ریختن تو کلیسا جمع شدن.
خبر رسیده پلیس‌ها دارن می‌آن این‌طرفی،
و می‌خوان «کونومپورام» رو با خاک یکسان کنن.
باید یه غلطی بکنیم!
«توماپورام» و «کانیار»
از هم جدا نیستن،
فقط یه دونه. این قولی بود که بهش دادم.
روی این زمین، اون نه دنبال کلیسا بود و نه دفتر حزبی...
دلش می‌خواست اینجا یه مدرسه ساخته بشه...
و حالا، اینم از اون...
پسرم...
پدر،
من پوتان نیستم.
من کریشنا پیلای‌ام.
این جویه.
اون یه دالیته.
اینا کمونیستن.
اینا اهلِ کنگره‌ان.
اون یکی نایِره...
این یکی ایژاواست...
اینم یه آدیواسیه.
شورش فقط جاهایی راه می‌افته که آدما همدیگه رو آدم حساب نمی‌کنن.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
ما اشتباه بزرگی کردیم، کریستوفر...
حدود چهل سال پیش...
وقتی کوچ کردیم اینجا و روی این زمین ساکن شدیم...
هیچ تفرقه‌ای وجود نداشت،
نه بحثِ طبقه بود و نه مذهب.
به خاطرِ خداوندِ قادر،
یه فرصت به‌مون بده تا گندکاری‌هامون رو جبران کنیم.
این همون زمینیه که علامت‌گذاری شده،
توسطِ اون حروم‌زاده‌ها.
واسه بزرگترین قتل‌عامِ جنبشِ آزادی‌خواهی.
قبل از اینکه سپیده‌ی صبح بزنه،
همه‌شون رو سلاخی می‌کنن...
تک‌تکِ این آدم‌های بیچاره رو.
داداش، تو رو خدا ما رو تنها نذار!
می‌خوان ما رو بکشن. خیلی می‌ترسم!
این صحنه رو...!
هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت نباید فراموشش کنی!
این صدای شیونِ جگرسوز...
باید تا ابد توی گوشِت زنگ بزنه.
وقتی واسه خودت مردِ باجُربزه‌ای شدی،
باید بزنی به دلِ معرکه و بجنگی،
واسه حقِ تمامِ اونایی که دارن اشک می‌ریزن!
[کانیار]
کدوم پاسگاهی؟
اِم‌اِس‌پی.
یگانِ ویژه.
مفهومه؟
گروه‌های ک-۱ و ک-۲ برن سمتِ کپرها؛
بقیه هم راه بیفتین سمتِ اسکله‌ی کونومپورام و محوطه،
همین حالا.
قربان، نیروها آماده‌باش هستن.
زمانتون از همین لحظه شروع شد!
سریع حرکت کنین! یالله!
برین، همه‌جا رو به آتیش بکشین!
بدو! بدو! بدو! بدو!
همه سریع بجنبین! به هیچ‌کس رحم نکنین!
- بیا، بیا! - مامان، دارم می‌ترسم.
نترس عزیزم!
ولم کن!
اونجایی که آدمیزاد و شیطون رو در روی هم قرار می‌گیرن،
خدا رو با اونجا چیکار؟
کریستوفر! از اینجا جابجاشون کنیم؟
پستی‌بلندی‌ها و تپه‌های کونومپورام،
بیشه‌ها و کوه‌هاش،
تو ذهنمون حک شده.
حتی اگه بادهای جنوبی و بارون‌های موسمی با هم یکی بشن،
از بیشه‌های کونومپورام،
با جونمون محافظت می‌کنیم.
تو، برو اون طرفی!
کریستوفر، ما هیچ چیزی واسه جنگیدن نداریم.
اونا مسلح دارن میان، مگه نه؟
واسه مقابله باهاشون، سلاح ما...
همین خاکه!
سلاح ممکنه جواب نده...
اما این خاک هیچ‌وقت پشتمون رو خالی نمی‌کنه!
هی تو! آتیشش بزن!
اگه جرات دارین بیاین جلو!
آشغالای کثافت!
آشان!
این همون خاکیه که توش به دنیا اومدم.
نمی‌ذارم هیچ اجنبیِ کثیفی پاشو اینجا بذاره و قدرت رو قبضه کنه.
شکمشو سفره می‌کنم و میندازمش تو رودخونه؛ هر خری که می‌خواد باشه!
ولم کن!
آشان، پلیس‌ها دارن مستقیم میان سمت کومه‌های ما!
نذارید پلیس دستش به کومه‌ها برسه!
کوینتال...
بچه‌هام، دختر و پسرام اون تو هستن!
واسه نجاتِ مامِ میهن،
نیازی به معجزه نداریم!
فقط کافیه اون حرکات و جاگیری‌هایی که...
بهتون یاد دادم رو یادتون بیاد.
یالله، بجنبید!
مگه نگفتم فرشته‌ها واسه نجاتمون میان؟
گردان مسلح ک-۳!
حمله!
بدو! بدو! بدو!
یا خدا! این لعنتی تمومی نداره؟
کریستوفر، دارن بیشتر میشن!
اونا هم اسلحه دارن!
هر ننه قمری رو می‌خوای بیار. بیا جلو ببینم!
اونجا رو نگاه کن!
این رودخونه گهواره‌ی شماست!
حتی اگه چشم و پاتون هم بسته باشه،
از رودخونه‌ی آماراواتی رد می‌شید و ککتون هم از گرداب‌هاش نمی‌گزه.
این همون قدرتیه که امروز بهش نیاز داریم!
تاریخ قومِ کورومان‌ها،
همونا که ارتش کومبالا رو توی آب‌های آماراواتی غرق کردن،
باید امروز به دست شما همین‌جا تکرار بشه!
چرا که او به فرشتگانش فرمان می‌ده تا مراقب تو باشن،
تا در تمام مسیرها هواتو داشته باشن.
اونا تو رو روی دست‌هاشون بلند می‌کنن،
مبادا پات به سنگی بخوره و زخمی بشی.
ارتش‌هایی که جلوی تو قد علم کنن، تار و مار میشن و فرار می‌کنن.
ارباب، همه‌اش رو ریختیم.
تو بر شیر و افعی پا خواهی گذاشت!
و شیرِ شرزه و اژدها رو زیر پا له خواهی کرد!
سگِ کثیف!
هان!
وای نه!
واریت... واریت...
واریت...
راتناکاران!
واریت!
رفیق!
می‌خوای نجاتشون بدی؟
آخه چند نفرو می‌تونی نجات بدی؟
وای نه! کریستوفر!
کریستوفر...!
ای وای! خون!!
کانیار کونومپورام!
فکر کردی این زمین ارث باباته؟
کریستوفر!
میای اینجا آلونک می‌سازی،
اینجا کوفت می‌کنی، اینجا می‌رینی...
اونوقت فکر کردی زمین ماله توئه؟
کریستوفر! وای نه! خون!
کریستوفر!!
این زمین سند داره، به قیمت توافقی هم خریده شده!
کریستوفر...
اون زنیکه‌ی کله‌شق...
آه!
اون بازیگر نکبت!
من بودم...
که از فاصله نزدیک مغزش رو آوردم پایین.
یه مرد تنها، با یه اسلحه تو دستش سوار اتوبوس شد.
بوم!
لعنتیِ...
بکشیدشون! سگ‌های حرومزاده!
عوضی!
کریستوفر!
ای وای! کریستوفر!
تو!!
تو کدوم خری هستی که می‌پری وسط، تیکه سگ؟
هنوز سقط نشدی؟
یالا دیگه!
بیا جلو!
دهنش رو سرویس کن، آشان!
بزن لهشون کن و همه‌شون رو بریز بیرون!
بکش کنار!
واسه خاطر کی داری این غلط رو می‌کنی؟
صاحبِ حقِ این زمین برمی‌گرده...
تا پس بگیره...
تا این خاک رو پس بگیره!
گور خودتون رو بکنید و منتظر عاقبتتون باشید!
موش آب‌کشیده شدی، بچه‌م!
دیدمش!
چی رو؟
سیتاما!
وقتی ظلم و کفر زمین رو می‌گیره،
فرستاده‌های پروردگار،
راهمون رو روشن می‌کنن.
خداوند بهمون عطا می‌کنه،
همون قدرتی که لازم داریم رو.
اون...
از طریق ما وارد عمل می‌شه...
تا عدالتش رو اجرا کنه.
اون تاریکی‌ای که مدت‌ها روی آسمون کانیار سایه انداخته بود، دیگه از بین رفته،
و حالا نور دوباره به این سرزمین تابیده.
قهرمان‌هایی که از بینمون رفتن
تا ابد بخشی از تاریخ باقی می‌مونن،
همین‌جا، توی کانیار.
همراه اونا،
فرشته‌ای که رویای بزرگی تو سرش داشت هم از پیشمون رفت.
هر چقدر هم که دور بشم...
وقتی چشمام رو می‌بندم،
اولین تصویری که میاد جلوی چشمم...
همین رودخونه‌ست... و همین خاک.
اینجا توی کوریشومالای خودمون،
درست همون‌طوری که اون تصور کرده بود،
فراتر از همه مرزهای طبقاتی و مذهبی،
واسه تک‌تک بچه‌های این سرزمین،
یه مدرسه می‌سازیم.
کسی که کمکمون کرد زمینمون رو پس بگیریم...
خودِ خودش بود!
واسه محافظت از کلیسا و خاکمون،
واسه هدایت ما تو مسیر درست...
کسی که خداوند متعال برگزید و فرستادش سراغمون،
اونِ...
کریستوفرِ ما!
کریشنا پیلایِ ما!
بزن‌بهادرِ کلیسای خودمون!
در جستجوی سرزمین خدا،
سر و کله‌ی شیاطین بیشتری پیدا می‌شه.
حتی اون وقت هم...
به عنوان محافظ این سرزمین...
همین‌جا موندنیه.
پیش ما.
اربابِ برحقِ این خاک برمی‌گرده...
تا پس بگیره...
تا این سرزمین رو پس بگیره!
گورتون رو بکنید و منتظر آخرِ خط باشین!
من نبودم...
که اون رو فرستادم...
به سرزمین کانیار.
هر چند سال هم که بگذره،
اون حتماً اون شیطانی رو که...
چشم دوخته به این زمین، پیدا می‌کنه.
این...
تقدیر الهیه.
[بعد از سال‌ها در تالاکاوِری...]
بی‌حکمت نبود که جنگل‌های چاندراگیری...
فقط اونو، آره فقط اونو زنده گذاشتن...
[کریشنا پیلای]
پیلای...
کِلو پاپا!
به تقاصِ هر جونی که رو این خاک فدا شد و حقش پایمال شد...
خدا جنگش رو شروع می‌کنه... و اون سلاحِ خداست.
توی این سرزمین، واسه هر چی که سبز می‌شه و قد می‌کشه،
و هر چی که می‌میره و می‌پوسه، فقط یه صاحب‌اختیار وجود داره!
من!
پاتلار کونجامبو نامبیار!
کدوم پاپتیِ بی‌همه‌چیزی فکر کرده اجازه داره اسم منو به زبون بیاره؟
اومدی تسویه‌حساب کنی؟
واسه اون پیرمردت، اون پیرزنِ لکاته و اون لونه‌موشی که خاکسترش کردم؟
یا...
بیا جلو!
بیا، بیا تا شروع کنیم.