"زیرنویس اختصاصی از سایت بی سی موویز"
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
اونا نمرده‌ان. همین‌جا پیش ما هستن،
پیش همه‌ی شما... پیش تمامِ آدما.
اون موقع اوایلِ ژانویه بود
که برای اولین بار رفتیم «لا خویا».
اون تو، بشقاب‌هایی رو روی میز پیدا کردیم
و یه قوری قهوه روی خاکسترهای اجاق.
همه چی با عجله رها شده بود.
تکیه داده به سیم‌های خاردارِ
توی حیاط پشتی،
خانواده‌ای که توی اون خونه زندگی می‌کردن رو پیدا کردیم.
جسدهاشون زیر آفتاب مومیایی شده بود.
دست‌نخورده.
چون اونا تمام حیوونای اون منطقه رو هم کشته بودن،
کسی به جنازه‌ها دست نزده بود،
و همون‌جا خشک شده بودن،
با لباس‌هاشون،
کفش‌هاشون...
درست همون‌جایی که بهشون شلیک شده بود.
فقط پوست و استخون بودن،
اما زنده به نظر می‌رسیدن،
انگار داشتن بهت زل می‌زدن.
پیرمرده با دهنِ باز مرده بود.
خیلی وقتا به آخرین سوالش فکر می‌کنم.
آخرین حرفاش... قبل از اینکه بمیره.
کرم‌های شب‌تاب در ال‌موزوته
سلام رفقا.
از مناطق آزاد شده در استان مورازان.
من سباستین هستم، به همه‌ی شنونده‌ها یادآوری می‌کنم
شما دارید به رادیو ونسرموس گوش می‌دید.
امروز پخشمون رو با یه خبر مهم شروع می‌کنیم.
تا چند روز دیگه، ارتش یه عملیات
«زمین سوخته» رو کلید می‌زنه
در دهکده‌ها و روستاهای شمال رودخونه‌ی تورولا.
به مردم توصیه می‌کنیم منطقه رو تخلیه کنن
و به اردوگاه‌های پناهندگان برن
در هندوراس تا جونشون رو نجات بدن.
بعدش، راه افتادیم سمت ال‌موزوته.
♪ ♪
۲۸۳ به سمت شمال‌شرقی در ۲۵ درجه.
مفهومه. ۲۸۳ مسیر رو در ۱۳:۰۹:۰۲ حفظ می‌کنه.
عجب تیری زدی پسر!
خیلی غوله.
یه وعده‌ی حسابی ازش درمیاد.
بزن بریم!
۲۹۲ در حال تقرب به باند فرود.
نیروها، شروع کنید به پیاده شدن.
چارلی ۲۹۲ بلند می‌شه.
- چه خبره؟ - نمی‌دونم.
اصلاً حس خوبی به این قضیه ندارم.
ولی به هر حال باید بریم پایین.
واسه چی؟ تو که ننه و خواهر داری که جونشون برات در میره
و هواتو دارن، اما من فقط پدربزرگمو دارم.
به این سربازای تخمی اصلاً اعتماد ندارم.
همین‌جا می‌مونم تا گورشونو گم کنن.
هر جور راحتی.
مامان، چه خبره؟ چرا همه اینجا جمع شدن؟
هوی، توله سگ!
نشنیدی گفتم خفه شی؟
تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
باید همون تو جنگل می‌موندی.
که شما دو تا رو اینجا تنها ول کنم تا هر بلایی سرتون بیاد؟
رسمِ مردونگی این نیست.
بگیرینش.
خوب گوش کنین. همه‌تون تو کلیسا نگه داشته می‌شین
تا وقتی که مدارک شناسایی‌تون تایید بشه.
یالا، راه بیفت.
- اون چیه، خوزه؟ - هیچی بابا!
مامان، باز یه حیوون دیگه رو نفله کرد.
- خفه شو آدم‌فروش! - هر دوتا خفه شین!
تو.
تو هم همین‌طور.
تو.
- تو هم همین‌طور. - یالا راه بیفت.
خواهش می‌کنم، منو نبرین!
اونا تو این دنیای خراب‌شده فقط منو دارن!
اتفاقی برات نمی‌افته.
برو اونجا!
هوی!
توله‌سگِ عوضی!
خواهش می‌کنم، ازش بگذر! اون فقط یه بچه‌ست!
نمی‌فهمه داره چیکار می‌کنه!
بده بهش خوزه! حماقت نکن!
لعنت بهش!
این همیشه تو خونواده‌ی ما بوده خوزه.
دارم می‌دمش به تو چون از این به بعد...
تو مردِ این خونه‌ای.
هر اتفاقی هم که افتاد، حسابی مواظب خواهر کوچیکت باش!
مامان!
بیا بالا!
بیا! بزن بریم!
پاهاشو بگیر!
سلیطه‌ی جنده!
اون چی بود، خوزه؟
یالا زود باش!
صبر کن منم بیام!
هیس!
می‌ترسم!
نترس.
این صلیب تا وقتی مامانو پیدا کنیم ازمون محافظت می‌کنه.
بگیرش!
بزن بریم!
آها، نیم‌وجبیِ توله‌سگ!
فکر کردی کدوم گوری داری میری؟
- برم پیش مامانم. - آخی، جدی؟
فقط واسه همین این‌همه قشقرق راه انداختی؟
باید به من می‌گفتی.
خودم می‌برمت پیشش.
بیا عزیزم. بیا.
اون چی بود؟
خفه شو و سوال نپرس
اگه می‌خوای مامانتو ببینی.
ولی من دیدم بردنشون اون‌ور.
مگه نشنیدی چی گفتم؟ خفه شو و چیزی نپرس.
کری؟
تو، تو و تو! اون توله‌سگِ دیوث رو بیارید اینجا!
همه به خط شید!
نشونه بگیرید!
شلیک!
دهنت سرویس! بدجوری گاییدیش!
ولی اگه نفله‌اش نکرده بودی،
می‌تونست با پای خودش برگرده.
حالا باید رو کول ببریمش.
من اینو کول نمی‌کنم، حرومزاده‌ها.
منم همین‌طور.
تو بهش تیر زدی، خودتم باید برگردونیش.
هوی، هوی، هوی! نمی‌تونی بری اونجا!
اونجا.
اگه آروم بگیری، می‌ذارم بری.
می‌شناسیش؟
اون... مادرته؟
آخ، طفلکِ من!
بیا. بیا با من...
باشه، باشه... هیس...!
گریه نکن پسرم...
اون رفته ولی...
همیشه پیشت می‌مونه،
توی قلبت و توی فکرت. خب؟
تو اون حرومزاده‌هایی که این کارو کردن رو دیدی!
می‌دونی کی هستن!
ازشون متنفر باش! با تمام وجودت ازشون متنفر باش!
- داری چه غلطی می‌کنی؟! - و توی همون نفرت
قدرتی پیدا می‌کنی که یه جنگجوی بزرگ بشی...
که حریفِ ده تا از اون حرومزاده‌ها باشه!
و اون‌وقت انتقام مادرت رو می‌گیری!
نمی‌فهمی داری بهش صدمه می‌زنی، مرتیکه‌یِ نفهم؟
بسه دیگه! گفتم تمومش کن!
سلیطه‌ی عوضی!
خیله‌خب، مشکل چیه؟
مشکل چیه؟
مشکل خودِ رافائله!
اون مادرشه، اورلیو.
آلما، این جنگه.
اون پسره باید به این وحشی‌بازی‌ها عادت کنه.
نه، تا وقتی من هستم نمی‌ذارم همچین اتفاقی بیفته.
بفرما، باز شروع کردی؛ همیشه می‌خوای نخودِ هر آشی باشی.
می‌دونی زندگی کردن با تو چقدر رو مخه؟
چی؟ من و تو که دیگه با هم زندگی نمی‌کنیم،
دلیلش هم همین اخلاقِ گُهته.
نه، داری اشتباه می‌کنی.
رابطه‌ی من و تو به هم خورد،
اونم فقط به خاطر کله‌شقیِ خودت بود، نه هیچ چیز دیگه.
ولی دیگه گذشته‌ها گذشته.
خودت می‌دونی که موقعیتِ من طوری نیست که بتونم...
...وقتم رو با این اراجیف تلف کنم.
نه، اینا اراجیف نیستن، اورلیو.
نمی‌ذارم هیچ‌کس به اون پسر آسیبی بزنه!
از کِی تا حالا؟
تازه پیداش کردیم و تو همین الان واسه ما صاحبش شدی؟
اصلاً از کجا به این فکر افتادی که بقیه‌ی ما...
...می‌ذاریم بلایی سرش بیاد؟
این جنگِ شخصیِ تو نیست، آلما.
اون پسره هم دیه‌گو نیست.
هوی، هوی، کجا داری میری؟
- همون‌جا بمون. - نه، نه، نه، نه!
چی شده؟ چی می‌خوای؟ چی؟
وقتِ این مسخره‌بازی‌ها رو نداریم!
الان دقیقاً لبِ رودخونه‌ان.
گردانِ آتلاکاتله.
چقدر وقت داریم؟
نهایتاً نیم ساعت.
- می‌دونی چیکار کنی. - حله.
آلما! اگه خفه نشه، همین‌جا ولش می‌کنیم. یالا راه بیفت!
بیا، بیا.
این‌قدر جنازه زیاده که چند روز طول می‌کشه
تا بتونیم درست و حسابی خاکشون کنیم.
فقط چند دقیقه وقت داریم تا سر و کله‌ی سربازها پیدا بشه.
اگه همین‌طوری ولشون کنیم، ممکنه مریضی همه‌گیر بشه.
درها رو ببند و راه بیفت.
جدی می‌گی؟
هوی! هوی!
والتر! رافائل!
با اونا برو. یالا! یالا!
ادواردو، با من بیا. بقیه، کارتون رو ادامه بدین. برین!
هوی.
بگیر بخواب رو زمین!
ویکتور، جناح راست!
نلسون، سمت راست! بزن بریم!
دیگه هیچ‌وقت از دستوراتم سرپیچی نکن.
خودت خوب می‌دونی که اگه بود، می‌کشتنش.
هیچ کاری از دستم براش برنمیاد.
شانس آوردی. فقط از توی بافت ماهیچه‌ایت رد شده.
روی زخم رو فشار بده...
هوی، پسر!
مرتیکه‌ی مادرسگ!
می‌خوای با والتر چیکار کنی؟
همین‌جا می‌مونه.
بزن بریم!
پدرسگِ عوضی!
بریم.
خودت می‌دونی باید چیکار کنی.
یه گروهِ تقریباً پانزده نفره‌ان، جناب سرهنگ.
یه زخمی رو هم با خودشون می‌کشن.
اینو پیدا کردیم. مال یکی از بی‌سیم‌های خودمونه.
کاملاً درب‌وداغون شده بود.
ولی با این حال، با خودشون بردنش.
بسیار خب.
اونا مال رادیو «ونسرموس» هستن.
می‌خوان از این قتل‌عام یه رسواییِ بزرگ درست کنن.
آخه کی حرفشون رو باور می‌کنه؟
حرف اونا می‌شه در مقابل حرف ما.
اونا احمق نیستن.
می‌دونن اگه خبرش بپیچه،
یه پیروزی سیاسی نصیبشون می‌شه.
باید خفه‌شون کنیم.
حواست باشه مستمری به خانواده‌هاشون برسه.
یه گشتیِ دیگه بفرست دنبال ردشون.
والتر کجاست؟
اونا دنبال گروه بزرگ‌تر می‌رن.
ستون رو بردار و برو به سمت شمال،
و تا وقتی از تعقیب کردنت خسته نشدن، متوقف نشو.
فهمیدی؟ من آلما، ادواردو،
و دو تا از مردا رو می‌برم سمت کمپ گوآکامایا.
پسره چی؟
پسره با گروه من میاد. داره بارون می‌گیره.
اونا به همین زودیا بی‌خیال می‌شن.
تا وقتی مجبور نشدی، شر درست نکن.
- بزن بریم. - باشه!
- راه بیفتین! - حله!
پدرسگ!
اگه سرباز بودم، الان مرده بودی.
کی رسیدی؟
همین الان.
ال‌موزوته چی شد؟
کل جمعیت رو قتل‌عام کردن.
داری در مورد صدها نفر آدم حرف می‌زنیا.
اینقدر جنازه رو زمین ریخته بود که نمی‌تونستیم همه‌شون رو دفن کنیم.
بدترین قسمتش... جنازه‌ی بچه‌ها بود.
تا حالا همچین چیزی به چشمم ندیده بودم.
این یه پیامه.
مونته‌نگرو داره بهمون حالی می‌کنه که اگه به پخش برنامه ادامه بدیم،
تا کجا حاضره پیش بره.
خب، دهنش سرویسه، چون ما قراره
به پخش ادامه بدیم، حتی اگه خایه‌هامون رو ببره.
اما قضیه فقط این نیست. یه چیز دیگه هم هست.
خب، چیه؟
مونته‌نگرو می‌دونه که بقای ما بنده
به کمکی که از مردم روستا می‌گیریم.
با این قتل‌عامی که راه انداخته، داره نشون میده
که ما نمی‌تونیم از اونا محافظت کنیم.
از این به بعد، مردم از کمک کردن به ما وحشت می‌کنن.
حالا می‌خوایم چیکار کنیم؟
باید برای کل دنیا فاش کنیم
که این آدمکش‌ها چه گُهی خوردن.
بیا انجامش بدیم! همین امروز! تو پخش ساعت ۶.
- نه، هنوز نه. - آخه چرا؟
نباید بهشون فرصت بدیم که قضیه رو بپیچونن
یا با دروغ و دغل، گندی که زدن رو ماست‌مالی کنن.
می‌خوایم تو خبرگزاری‌های بین‌المللی رسواشون کنیم.
ماریا هنوز با رندال در تماسه؟
فکر کنم آره.
خیلی وقته داره برای دیدن ما دنبال مجوز می‌گرده.
خب، شانس باهاش یار بوده.
به چی فکر می‌کنی؟
توی نیویورک تایمز.
می‌خوایم بذاریم رندال این خبر رو لو بده.
تنها چیزی که نگرانم می‌کنه...
اینه که باید...
همین‌جا توی کمپ منتظرشون بمونیم.
این واقعاً ریدمانه.
مونته‌نگرو پیدامون نکرده،
چون مدام در حال جابه‌جایی هستیم.
چرا باید ریسک کنیم؟
برای اینکه جلوی سرازیر شدن میلیون‌ها دلار رو بگیریم،
کمک‌های نظامی که به این قصاب‌ها می‌رسه.
سلام. اسمت چیه؟
منم آلمام.
نمی‌دونم هم‌صحبت می‌خوای یا نه،
یا اصلاً برات جذابه چیزی که می‌خوام بگم یا نه...
اما می‌خوام بدونی... که اینجا، توی این کمپ،
همه‌مون عزیزامون رو توی این جنگ از دست دادیم.
خودِ من، کل خانواده‌م رو از دست دادم.
ما قدیما توی پایتخت زندگی می‌کردیم...
اون موقع‌ها، هر روز تظاهرات بود.
برادرم داشت با اتوبوس برمی‌گشت خونه...
که وسط یه تظاهرات، توی ترافیک گیر کردن.
اون... خیلی باهوش بود...
و به شدت کنجکاو... نتونست جلوی خودشو بگیره و
وسوسه شد که از پنجره اتوبوس یه سرکی بکشه بیرون...
دقیقاً همون لحظه‌ای که سربازا معترضا رو به رگبار بستن.
این شد که... یه تیر سرگردان نشست به تنش...
و خب، همون‌جا غزل خداحافظی رو خوند.
اسمش دیه‌گو بود.
تو خیلی منو یاد اون میندازی.
مادرم هیچ‌وقت نتونست با این قضیه کنار بیاد. زد به سرش،
و شروع کرد علنی علیه دولت حرف زدن...
تا اینکه یه روز، جوخه‌های مرگ
دزدیدنش و سر به نیستش کردن.
موهای سیاه بلندی داشت... خیلی خوشگل بود.
پوست سرشو لای یه روزنامه برامون فرستادن.
هیچ‌وقت جنازه‌شو پیدا نکردیم.
واسه همین، من و پدرم بعد از اون ماجرا وارد مبارزه شدیم.
اونم چند سال پیش کشته شد...
داشت توی اون تپه‌های اون‌وری می‌جنگید.
حالا دیگه فقط من یکی باقی موندم.
می‌دونی...
وقتی دلم براشون تنگ می‌شه،
دوست دارم به یه چیزی فکر کنم
که مادرم همیشه می‌گفت.
اون همیشه می‌گفت...
که تنها چیزهایی توی زندگی
ارزش زندگی کردن داشته باشن،
همون چیزایی هستن... که ارزش مُردن هم دارن.
و همین فکر...
بهم آرامش می‌ده وقتی که...
نه، نه، نه، طوری نیست...
گریه نکن...
تقصیر تو نیست...
- نه! - گریه نکن... گریه نکن...
نگران نباش.
بچه‌های نگهبانی بعداً میارنش.
اولین بارش نیست که جیم می‌زنه.
اما کجا می‌ره؟ این‌ ورا که خبری نیست.
برمی‌گرده به «ال موزوت».
قطعاً یه چیزی هست که داره از توو داغونش می‌کنه.
هر بار که تظاهر می‌کنه داره فرار می‌کنه،
می‌ذاره قبل از اینکه از محوطه بزنه بیرون، پیداش کنیم.
انگار یه درگیریِ درونی داره
که نمی‌ذاره یه لحظه آروم بگیره.
و یه چیزِ نگران‌کننده‌تر هم هست.
- چی؟ - زبونش بند اومده.
- لاله؟ - نه، نه.
چون شنیدیم که توی کابوس‌هاش حرف می‌زنه.
دچار یه سندرمیه به اسمِ «لالیِ انتخابی».
انگار ناخودآگاهش مدام داره
ارتباطش رو با حرف زدن قطع می‌کنه.
موندگاره؟
نه آلما. اون به یه متخصص نیاز داره.
این‌ورا متخصص از کجا پیدا کنیم؟
می‌تونیم بفرستیمش پایتخت.
این کار با امضای حکم مرگش فرقی نداره.
آلما، اون این‌جا حالش خوب نمی‌شه.
ولی این‌جا حداقل زنده می‌مونه.
جایی در مرز السالوادور و هندوراس
♪ ♪
چندتای دیگه هم هست.
وحشتناکه.
کی ما رو می‌بری به دهکده؟
نمی‌فهمم واسه چی می‌خوان برن اون‌جا.
این عکسا خودش مدرک کافیه.
متأسفانه نه.
باید بریم محل قتل‌عام، خودمون از نزدیک ببینیم.
این کار به صلاحمون نیست.
مونته‌نگرو منطقه رو زیر نظر داره...
هر وقت اراده کنه می‌تونه واسمون تله بذاره.
این‌جا چه خبره، اورلیو؟
فکر کردم همه‌ی هماهنگی‌ها رو از قبل انجام دادیم.
خب، قرارمون این بود که مدارک غیرقابل‌انکاری بهتون بدیم
که ثابت کنه قتل‌عام اتفاق افتاده،
و فکر کنم این عکسا همین کارو می‌کنن.
نمی‌تونم اینو ببرم پیش سردبیرم و بگم که رابط‌هام
حاضر نشدن ما رو ببرن سرِ صحنه‌ی قتل‌عام،
فقط چندتا عکس نشونمون دادن و یه قصه برامون تعریف کردن.
این‌طوری فایده نداره.
مگه ما تا حالا بهت دروغ گفتیم
یا یه مشت مزخرف تحویلت دادیم؟
ربطی به این چیزا نداره، اورلیو.
این اصولِ اولیه‌ی خبرنگاریه.
مثلاً چه حالی می‌شی،
اگه مونته‌نگرو بیاد پیش ما،
یه عکس نشون بده و بگه
که تو همه‌ی مردم اون دهکده رو کُشتی
و ما هم بدونِ اینکه آمار بگیریم، خبر رو پخش کنیم؟
اون‌وقت چه حسی پیدا می‌کنی؟
فکر نکنم متوجه باشی این خبر چقدر گنده‌ست،
اورلیو، چون واقعاً بمبه.
من دسترسی کامل به همه‌ی اطلاعات رو می‌خوام،
از جمله اظهارات تمام شهود،
- و همه‌ی بازمانده‌ها. - بازمانده‌ای در کار نیست.
سربازها دخلِ همه رو آوردن.
چرا لعنتی نمی‌خوای بهشون بگی
که اون پسره رو پیدا کردیم؟
خفه شو، مرتیکه‌ی عوضی!
ما همین الآن هزاران مایل کوبیدیم اومدیم،
و واسه رد شدنِ غیرقانونی از مرز، جونمون رو کف دستمون گذاشتیم.
تا بیایم اینجا و داستانت رو تعریف کنیم چون بهش باور داریم،
و معتقدیم این داستانیه که حتماً باید بازگو بشه،
پس فکر نمی‌کنی لایق یه چیزی فراتر از
این بی‌اعتمادی و پنهان‌کاری‌های تو باشیم؟
باشه.
یه بازمانده پیدا کردیم. یه پسربچه‌ست.
خب، باید باهاش حرف بزنم.
و ازش عکس بگیرم.
چرا؟
چون اگه اون بازمانده باشه،
خودِ سوژه‌ست.
اون یه بچه‌ست، اورلیو.
نمی‌تونیم پاش رو به این کثافت‌کاری‌ها باز کنیم.
چند سالشه؟
اوم، نمی‌دونیم. نُه، شاید ده سال.
صدها روستایی قتل‌عام شدن،
به دست نیروهای دولتی؛ نیروهایی که آموزش‌دیده،
تجهیز شده و تامینِ مالی شده با دلارهای نظامی آمریکا هستن.
اگه این گندکاری رو واسه دنیا رو نکنیم،
اونوقت نماینده‌های کنگره‌تون به دادنِ
میلیون‌ها دلار به اون قصاب‌ها ادامه می‌دن
و تاریخ دوباره تکرار می‌شه. داستان اصلی اینه.
اگه می‌خوای صدات تو کل دنیا بپیچه،
اون پسر باید نقش اول این داستان باشه.
حتی اگه بذاریم باهاش حرف بزنی،
اون هیچی نمی‌تونست بهت بگه.
- چرا؟ - چون زبونش بند اومده.
ما حتی اسمشم نمی‌دونیم.
خب، اون شاهد اون سلاخی بوده.
با وجود تمام خطرایی که اینجا
تهدیدش می‌کنه، به محض اینکه از زیر
چتر حمایتی ما خارج بشه، می‌شه یه هدف متحرک.
خیله‌خب.
قضیه از این قراره.
ما فقط چند روز اینجاییم، که دو روزش هم
توی راهِ برگشت به هندوراس حروم می‌شه
تا دوباره برگردیم آمریکا.
اگه قرار باشه من این داستان رو روایت کنم، جوری می‌گم
که فقط خودم بلدم، یعنی به روش خودم.
پس شماها با خودتون کنار بیاید که از من چی می‌خواید.
باشه، خب...
حق با رنداله.
باید ببریمشون به «ال‌موزوته».
این ریسکیه که باید بپذیریم.
باشه. باهات موافقیم.
اسم پسره می‌تونه تو گزارش بیاد، ولی باید یه راهی
پیدا کنیم که دوباره بهش شوک روحی وارد نشه.
من می‌دونم چطوری. ازش عکس می‌گیرم.
تو بهم بگو چه بلایی سرش اومده و منم می‌نویسمش.
- باشه، منصفانه‌ست. - تهش چه بلایی سر این پسره میاد؟
گزارش کِی درمیاد؟
امروز می‌بریمت به اون ده،
بعدِ پخشِ برنامه، حله؟
بیا.
از مناطقِ آزادشده‌ی استانِ مورازان،
من سباستینم، به همه‌ی شما...
شنونده‌ها یادآوری می‌کنم، اینجا رادیو ونسرموسه.
امروز برنامه رو با یه وضعیتِ بغرنج شروع می‌کنیم،
ما شاهدِ اتفاقی بودیم که تو کَتِ هیچ‌کس نمی‌ره.
اما به خاطرِ شرایطی که دستِ ما نیست...
نمی‌تونیم علنیش کنیم.
در این بین، می‌خوایم به روستاها و آبادی‌های
شمالِ رودخونه‌ی تورولا هشدار بدیم...
در موردِ جابه‌جاییِ نیروهای ارتش...
- دوباره به مردم هشدار می‌دیم،
که این عملیاتِ نظامی هنوز در جریانه.
سربازها دارن به عملیاتِ زمین‌سوخته ادامه می‌دن.
بزن بریم.
بسه؟
باید راه بیفتیم.
یالله بریم.
بزن بریم.
گرفتیمشون نالدو! حتی اون اجنبی‌ها رو!
همین الان ترتیبشون رو بدیم!
تجهیزاتِ رادیویی همراهشون نیست.
اگه الان بهشون بزنیم، فردا یه حروم‌زاده‌ی دیگه
میاد پشت رادیو واق‌واق می‌کنه.
باید اون فرستنده رو برداریم تا این سیخ رو
یه بار برای همیشه از تو کونمون بکشیم بیرون.
ردیفی؟
آره.
فقط دارم با اتفاقای امروز سر و کله می‌زنم.
آره.
«تایمز» خبر رو کار می‌کنه؟
نمی‌دونم. ولی می‌دونم این قراره
یه توفانِ گهی تو کنگره راه بندازه و شاید جلوی
سرازیر شدن کمک‌های نظامی به دولت رو بگیره،
و اونم ممکنه به نوبه‌ی خودش ورق رو
به نفع شورشی‌ها برگردونه.
کارت تو «تایمز» خطری نیست؟
اونم نمی‌دونم.
فقط می‌دونم یه چند نفر تو وزارت خارجه
دارن خودشون رو جر می‌دن تا اخراجم کنن.
بالادستیا دارن نگران می‌شن و...
حتی نیویورک‌تایمز هم باید
به هیئت‌مدیره و سود و زیانِ شرکت جواب پس بده،
واسه همین حقیقت هم کشک...
یالله راه بیفتین! همین الان!
- چه خبر شده؟ - مونته‌نگروئه.
فقط از چیزای خیلی ضروری بک‌آپ بگیرین و بزنیم به چاک!
مواظب باش. اینجا شاهرگِ ایستگاه رادیویی‌مونه.
من از «جاده سیاه» می‌رم و از رودخونه رد می‌شم
و تو خونه‌ی کلمنته بهتون ملحق می‌شم،
درست تو دامنه‌های کوه آتشفشان.
- حله؟ - حله.
بزن بریم.
خیله‌خب، یالا راه بیفتین. بجنبین، بجنبین!
چیکو و لوئیزا شما رو می‌برن پیش آدم‌های ما تو شهر.
این امان‌نامه‌تون هم معتبره
تا خودِ هندوراس.
به محض اینکه برگردیم آمریکا،
یه گزارش رد می‌کنم.
- ممنون. موفق باشی. - مرسی.
- موفق باشی. - ممنون.
جونشون رو می‌سپارم به تو.
خیالت تخت. با جونم ازشون محافظت می‌کنم.
همه‌جا پرِ سربازه.
ولی همین الان باید رد شیم.
بپایید! حواستون باشه!
بیارینش این‌ور!
تموم کرد! مُرد!
عقب‌نشینی کنین! بزنین به چاک!
روی تپه! بالای تپه‌ان!
سنگر بگیرین!
بیا!
یالله! زود باش!
رافائل...
این حرومزاده‌ها بدجوری کارمو ساختن!
به کمکت نیاز دارم.
اینجا رو فشار بده.
محکم.
باید به حرکت ادامه بدیم، رافائل.
وگرنه همه‌مون رو می‌کشن.
بیا.
بزن بریم.
بیا.
لعنتی تونی! نزدیک بود بکشمت!
بیا تو جابجا کردن رافائل کمکم کن.
تونی؟
لعنت! باشه...
خیله‌خب، همین‌جا منتظرم بمون.
سریع برمی‌گردم دنبالت!
برمی‌گردم!
کمکم کن!
بیا.
میرم تونی رو بیارم. تو رو با پسره تنها می‌ذارم.
خواهش می‌کنم... منو ببخش...
هیس... می‌دونم... لازم نیست چیزی بگی.
زود برمی‌گردم. جایی نری.
تشنه‌مه.
یادت می‌آد اولین بار که توی بیشه‌زار پیدات کردیم؟
اصلاً نمی‌خواستم با اون حرفا دلتو بشکنم.
می‌خوام اینو بدونی.
سباستین!
آلما! خوبی؟
لعنتی، آلما! حسابی دهنمون رو سرویس کردن!
مرده.
رافائل بدجوری زخمی شده.
کجا؟
این چریکای فلان‌فلان‌شده کدوم گوری‌ان؟
مرده.
پسره کجاست؟ بهش گفتم همین‌جا منتظر بمونه.
کجاست؟
رفته. ردپاش تو آب محو شده.
باید جیم شیم. منطقه پر از سربازه.
اما پسره چی؟ باید پیداش کنیم!
اونا همون مادرقهوه‌های گردان آتلاکاتلن،
دارن زخمی‌هامون رو خلاص می‌کنن!
— اما ممکنه اون پسر باشه. — اگه این‌طوره،
دیگه هیچ کاری براش از دستمون برنمی‌آد،
اما ما بهت نیاز داریم.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
بی‌سیم یا تجهیزات رادیویی چیزی پیدا کردین؟
نه، ولی هنوز کل منطقه رو زیر و رو نکردیم.
اگه چیزی پیدا کردین، باید فوراً بهم خبر بدین.
- فورا. - بدون استراحت قراره
به تعقیب‌شون ادامه بدیم.
تو خونه منتظرتن.
شیش‌دونگ حواستو جمع کن.
- چی شده؟ - پسره غیبش زده.
فرستنده کدوم گوریه؟
پیش پدروئه. گذاشتمش تو کوله‌پشتی‌ش.
- اینجا نیست؟ - نه،
اون که تو گروه شما بود.
توی اون هیر و ویر درگیری از هم جدا شدیم.
آخرین بار که دیدمش داشت می‌دوید
سمتِ رودخونه جادوگر.
مونته‌نگرو اونجا کمین گذاشته بود.
هر کی از اون راه رفت، سقط شد.
روزاریو مُرد.
باید همین‌جا خاکش کنیم.
- دارن همین کارو می‌کنن. - پسره کدوم گوریه؟
نمی‌خوام ریختشو ببینم یا چیزی ازش بشنوم.
الان تنها چیزی که برام اهمیت داره
پیدا کردن اون فرستنده لعنتیه
و بقیه تجهیزات، حالیته؟
سربازا دارن می‌رسن.
چقدر وقت داریم؟
در بهترین حالت، یه ساعت.
مونته‌نگرو داره از پشت بهمون فشار میاره.
می‌خوان تو اون دره بدجوری نفسمون رو ببرن.
اما اگه بزنیم به دلِ شمال...
می‌تونیم برسیم به دشتِ گدازه،
ازش رد شیم و از تو تونل‌ها جیم بزنیم
قبل از اینکه اصلاً بویی ببره.
با زخمی‌هامون چی کار کنیم؟
هر چقدر از دستمون بربیاد ازشون محافظت می‌کنیم.
- خب، راه می‌افتیم یا چی؟ - بزن بریم.
آلما!
یالا راه بیفت!
- داریم راه می‌افتیم! - یالا، یالا، حرکت کنید.
باید بهترین جا رو برای رد شدن پیدا کنیم.
آلما، جاکوبو و سباستین، با من بیاین.
- کلمنته. - بله؟
تو همین‌جا بمون و گوش‌به‌زنگ باش، شاید لازم بشه.
- حالت خوبه؟ - آره. عجیبه...
رو زمین ولو شده بود. پام رفت روش.
چه گوهی داره اینجا اتفاق می‌افته؟!
همین الان یه سرباز دیگه رو نفله کردم،
اون طرف.
کمینه.
نه. اگه بود تا الان فاتحه‌مون خونده بود.
فرارین؟
اگه بودن که یونیفرم تنشون نبود.
اون سربازی که کشتی، رو زمین دراز کشیده بود؟
از کجا می‌دونی؟
یه چیزی یا یه کسی ریده به هیکلشون.
تفنگش کجاست؟
اون سربازی هم که من کشتم مسلح نبود.
شاید چندتا از آدمای خودمون تونسته باشن رد بشن.
ولی کی؟ بقیه‌ی آدمامون که همه‌شون پیش کلمنته‌ان.
خب، پس چه بلایی سر این پندخوهای عوضی اومده؟
نمی‌دونم. راه بیفت!
همین الان باید بفهمم صدای اون تیرا از کجا بود.
اونجا!
خودِ پسره‌ست!
بهت گفتم همون‌جایی که هستی بتمرگ!
چرا طبق دستورم عمل نکردی؟
هوم؟
چی؟
این کوله‌پشتی پدروئه!
فرستنده هم اینجاست!
به نظر می‌رسه هنوز سالمه و کار می‌کنه!
- صدای تیر شنیدیم! - چه خبره؟
- این از کجا پیداش شد؟ - سوالا بمونه واسه بعد.
مونته‌نگرو هم حتماً صدای تیرا رو شنیده.
همین الان باید از دشت گدازه رد شیم!
می‌خوام حتی کوچکترین گوهی که پشت بی‌سیم می‌خورن رو هم بدونم،
بقیه‌ی آدمامون کدوم گوری‌ان؟
- پیش کلمنته‌ان. - همین الان بیارشون اینجا!
فکر نمی‌کنی ممکنه بازم سرباز این دور و برا باشه؟
نه، اگه بودن تا حالا نفله‌مون کرده بودن.
ولی این یه گندکاریه. تمام برتری‌مون رو از دست دادیم.
الان دیگه باید بزنیم به چاک. یالا.
یالا! بدو.
پست‌های هفت و نُه جواب نمی‌دن، سرهنگ.
«صدای پشت بی‌سیم»: سربازها، صدای منو دارین؟ تموم.
اردوگاه رو جمع کنین و منتظر دستور من بمونین.
دشتِ گدازه! اینا مخ‌شون تاب برداشته!
منم اگه بودم همین کارو می‌کردم.
واسه همینم اونجا دیده‌بان گذاشتم.
تمام فرکانس‌های رادیویی‌شون رو عوض کردن.
وقت بیشتری لازم داریم.
مهم نیست. همین الان باید رد شیم.
حرکت! زود باشین!
- چی؟ - هیس.
مارا.
سباستین، همین الان فرستنده رو بردار!
مارا، تو هم باهاش برو! پسره رو بردار! برین!
بدو!
میزان انحراف: ۱۲۰۰ میلی‌متر.
چه خبره؟
نمی‌دونم، ولی یه جای کار بدجوری می‌لنگه.
گوش به زنگ باشین. برین سرِ موقعیت‌هاتون.
بزن بریم!
آتیش!
برید جلو!
دوتا اون‌جا! سه‌تا اون طرف!
هوامون رو داشته باشید! هوامون رو داشته باشید!
وایستا! وایستا!
کسی بهش دست نمی‌زنه! اون مال منه!
کوماندانته جاکوبو...
بالاخره رو در رو شدیم.
اون فرستنده لعنتی کجاست؟
اگه بهم بگی، سریع و بی‌درد می‌کشمت.
اگه نگی، قراره مرگ طولانی و دردناکی داشته باشی.
باید ببریمش بیمارستان صحرایی!
زخمم رو ببند...
بعدش هم، حواست به آدمام باشه.
منتظر چی هستی؟ دارن در می‌رن!
یالا برو!
من می‌مونم کمک کنم.
آلما!
بزن بریم! بزن بریم!
می‌تونی راه بری؟
بریم!
- هی! کجا داری می‌ری؟! - بریم!
- من موقع عقب‌نشینی هواتون رو دارم! - من این‌جا تنهات نمی‌ذارم!
- بریم! - نگران نباش.
نگران نباش. یه کم دیگه راه می‌افتم دنبالتون.
- بزن بریم! - تو که حتی تیر هم نداری.
سد راه نشو. برو!
هوی! کدوم گوری داری میری؟
آلما! آلما کجاست؟
وایسا!
منتظر چی هستی؟ بیفت دنبالشون!
بکشینشون بیرون!
مالدونادو!
دهنشون رو سرویس کنین!
اوچوا!
لعنتی! گه توش!
نه! برگرد! بدو! الانه که منفجر بشه! فرار کن!
پسره‌ی خیره‌سرِ عوضی!
آلما!
خوندیش؟
حوصله ندارم وقتم رو این‌طوری هدر بدم.
چطور ممکنه نیویورک تایمز
واسه این آشغال‌ها پروپاگاندای کمونیستی چاپ کنه؟
چیز عجیبی نیست.
اونا همیشه پاتوقِ ایدئولوژیِ «کمونیستی» بودن.
شاید این‌طور باشه، ولی میلیون‌ها گرینگو این رو می‌خونن.
و وقتی چشمشون به عکس اون...
«پسر بچه‌ی دهاتیِ بیچاره» بیفته، سریع زنگ می‌زنن به
نماینده‌های کنگره‌شون و هوار می‌کشن: «نقض حقوق بشر!»
و حرف آخر رو هم همون نماینده‌ها می‌زنن.
درباره‌ی تأییدِ کمک‌های نظامی‌مون، نالدو.
داریم درباره ۲۵ میلیون دلار حرف می‌زنیم.
قراره بذاریم این گوه-خورها توی جنگ پیروز بشن؟!
اصلاً. همین الان اردوگاه اصلی‌شون رو داغون کردیم...
و بیشترِ کله‌گنده‌هاشون رو نفله کردیم.
دیگه نمی‌تونن کمر راست کنن.
داری چی بلغور می‌کنی؟
رادیو ونسرموس هنوز داره پخش می‌شه!
هر روز! سرِ وقت!
کارِ رادیو ونسرموس هم تمومه.
کلاً یه مشت احمق ازشون باقی مونده
که با یه فرستنده رادیویی توی جنگل قایم شدن.
یه مشت احمق که با یه فرستنده توی جنگل قایم شدن
توی جنگی مثلِ جنگِ ما، می‌تونن خیلی خطرناک باشن، نالدو.
ما نقشه‌های بزرگی واسه آینده‌ت داریم.
حواست باشه تو کلِ نقشه‌هامون نرینی.
هنوز نباید از جات بلند می‌شدی.
آلما کجاست؟
آلما مُرده.
ما حتی اسمت رو هم نمی‌دونیم.
- خوزه. - خوزه.
چرا همیشه مثل بزدل‌ها فرار می‌کنین؟
چرا نمی‌مونین و بجنگین؟
ما بزدل نیستیم، خوزه.
خیلی وقت‌ها می‌مونیم و می‌جنگیم.
ولی وقتایی هست که موندن و جنگیدن حماقته،
و تو این‌جور مواقع بهتره که...
فرار کنیم؟
عقب‌نشینی کنیم.
تو جنگ، عقب‌نشینی با فرار کردن یکی نیست.
ولی وقتی «عقب‌نشینی» می‌کنی، یه سری آدم رو پشت سرت جا می‌ذاری،
آدمای بی‌گناهی که نمی‌دونن چطور از خودشون دفاع کنن.
سربازها هم از این قضیه سوءاستفاده می‌کنن.
ولی اگه به جای فرار کردن می‌موندی و می‌جنگیدی،
می‌تونستی ازشون محافظت کنی.
اما اگه کشته بشیم... دیگه نمی‌تونیم از کسی محافظت کنیم.
با زنده موندن هم که داری از هیچ‌کی محافظت نمی‌کنی.
چه فرقی می‌کنه؟
خوزه، ما دشمن نیستیم.
پس چی هستید؟
صبح بخیر.
تابلوئه که باید کلکِ «مونتنگرو» رو بکنیم.
این که همیشه معلوم بوده. مسئله اینه که چطوری؟
باید یاد بگیریم مثل اون فکر کنیم.
کی می‌تونه بهم بگه اون هر بار که به ما حمله می‌کنه دنبال چیه؟
نابود کردنِ مقر فرماندهی و خفه کردنِ صدای رادیو.
حالا اگه نتونه ما رو پیدا کنه چی می‌شه؟
می‌ره سراغِ جمع کردنِ غنیمت.
ارزشمندترین غنیمتی که...
می‌تونه به چنگ بیاره چیه؟
خوب بهش فکر کن.
کدوم غنیمتی بودنش یعنی تهِ خطِ یه ایستگاه رادیویی؟
فرستنده‌مون.
دقیقاً!
اگه این‌قدر لَه لَه می‌زنه واسه فرستنده‌مون،
با احترام دو دستی تقدیمش می‌کنیم.
- نمی‌فهمم چی میگی. - زده به سرت؟
گوش کن ببین مائوریسیو چی میگه.
ما این فرستنده رادیوییِ باند دریایی رو خریدیم
به عنوان زاپاسِ فرستنده اصلی‌مون،
اما هیچ‌وقت درست کار نکرد،
واسه همین ازش به عنوان قطعات یدکی استفاده کردیم.
چون مونته‌نگرو نمی‌دونه مارکِ
فرستنده‌ای که باهاش برنامه پخش می‌کنیم چیه،
به ذهنم رسید که می‌تونیم از این
به عنوان اسب تروآ استفاده کنیم.
من این ریموت کنترل رو طوری دستکاری کردم که
یه پالس الکترونیکی بفرسته واسه چاشنیِ داخلش،
اونم تا بُردِ حدوداً صد متری.
واسه خلاص شدن از شرِ مونته‌نگرو، فقط کافیه که...
تویِ این فرستنده قلابی رو پُر کنیم
با چند تا قالبِ دینامیت،
و بذاریم مونته‌نگرو گیرش بیاره،
بعد وقتی رفت بالایِ سرش،
این دکمه رو فشار می‌دیم و...
و کاملاً مطمئنی که جواب می‌ده؟
تا وقتی توی بُردِ فیوز باشی،
دینامیت می‌ترکه. تضمین می‌کنم.
صد متر که چیزی نیست.
با آنتن بُردش دو برابر می‌شه.
چطوری می‌خوایم کاری کنیم مونته‌نگرو
بره کنارِ فرستنده؟
نمی‌تونه جلوی وسوسه‌ش رو بگیره.
گرفتنِ فرستنده‌ی ما براش یعنی
آخرِ کارِ ایستگاه رادیویی‌مون.
و چطوری نذاریم مونته‌نگرو
شک کنه که این یه تله‌ست؟
واسه این کار به دفترچه خاطراتت نیاز داریم.
دفترچه خاطرات من؟ واسه چی؟
سوال نپرس.
هر چرت و پرتی که دلت می‌خواد بنویس،
ولی با دست‌خط خودت.
امروز قراره پخش برنامه رو
از توی جنگل انجام بدیم... اونم بدون رعایتِ تدابیرِ امنیتی
که همیشه واسه لو نرفتن رعایت می‌کردیم.
یعنی اینکه...
امروز قراره اجازه بدیم
سیگنال رادیومون رو ردیابی کنن.
این برنامه تقدیم می‌شه به گم‌شدگان...
به اونایی که غیب شدن...
تقدیم به تمام قربانیان واقعه‌ی «ال‌موزوته».
خیلی وقته که داریم می‌جنگیم.
و خیلی چیزا رو از دست دادیم.
عزیزانی که دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردن...
خونه‌هایی که ویرون شدن... زندگی‌هایی که به لجن کشیده شدن.
به یه چیزی نیاز داریم که انسانیتمون رو یادمون بیاره.
اینکه ساختن یه دنیای بهتر ممکنه،
دنیایی که توش بهایِ داشتنِ یه آینده‌ی بهتر،
قرار نباشه با خونِ آدمای بی‌گناه پرداخت بشه،
یا با لگدمال کردنِ عزت‌نفسِ ضعیف‌ها
و آدم‌های بی‌حق‌وحقوق...
دنیایی که توش ارزشِ آدما...
با خدمتی که به جامعه می‌کنن سنجیده بشه،
نه با ثروت و دارایی‌شون.
راهِ درازی پیشِ رو داریم.
آرمان‌هایی که براشون تلاش می‌کنیم، فداکاری‌های بزرگی می‌طلبه،
اما این آرمان‌ها شریفن
و ارزشِ جنگیدن دارن.
تا اون روزی که برسیم بهش،
به اون دنیای بهتری که حسرتشو داریم،
من سباستین هستم، و به همه‌ی شما شنونده‌ها یادآوری می‌کنم...
شما صدایِ «رادیو ونسروموس» هستید.
اون وامونده رو ول کن!
زخمی‌ها رو بکشید بیرون!
فرستنده دستِ ماست!
تکرار می‌کنم، فرستنده پیش ماست. منتظر دستوریم.
تایید شد. آلفا، دلتا،
فوراً برگردید به پایگاه.
مفهومه. مفهومه.
این نقطه حرف نداره.
مفهومه، چارلی کارلوس...
- اورلیو... - ادامه بده
به سمت مختصات تعیین‌شده.
یه چیزی پیدا کردم!
اونجا رو.
اون کیه؟
هنوز شناسایی نشده.
باید خودش باشه. خلبانش تنها کسیه که
پروتکل‌های امنیتی رو رعایت می‌کنه
و هویتش رو لو نمی‌ده.
تو بی‌سیم چی می‌گن؟
هیچی... عجیبه.
اون هلیکوپترِ مونته‌نگروئه.
می‌خوای خودت انجامش بدی؟
باشه.
وقتی بهت گفتم این دکمه رو فشار بده. حالیته؟
حالا، خوزه! بزن!
همین الان دکمه رو فشار بده، خوزه!
- دارم فشار می‌دم! - چه مرگشه؟
نمی‌دونم! لامصب کار نمی‌کنه!
چه خبره؟
دیگه از بُرد خارج شده.
کار نکرد.
ای ریدم توش! لعنتی!
یه لحظه وایسا!
اگه یه بی‌سیم‌چی توی شهر داشتیم
و می‌خواستیم باهاش حرف بزنیم چی؟
می‌شد باهاش ارتباط گرفت؟
شاید...
اگه یه جای بلند باشه، مثلاً نوکِ برج کلیسا.
چرا؟
چون شهر اون پایین توی دره گیر افتاده
و امواج رادیویی مستقیم حرکت می‌کنن.
سخته؟
آره.
فرستنده هنوز توی همون شهره.
تکونش ندادن.
خب؟ دینامیت‌ها رو پیدا کردن؟
فکر نکنم، چون اگه پیدا می‌کردن
- یه چیزی از بی‌سیم می‌شنیدیم. - پس چرا لامصب
- نترکید؟ - چون از بُرد خارج شده بود.
هلیکوپتر هم نترکید چون
- فرستنده توش نبود. - مونته‌نگرو
توی هلیکوپتر بود یا هنوز تو شهره؟
نمی‌دونیم، ولی باید آمارشو دربیاریم.
- من می‌تونم برم شهر. - زر نزن، خوزه.
کدومتون می‌تونه بره اونجا و به کشتن نره؟
بدجوری می‌افتی تو خطر.
بار اولم که نیست.
از اون طرف، خوزه می‌تونه ریموت رو برداره
و وقتی دید که...
مونته‌نگرو ایستاده کنار فرستنده، دینامیت رو بفرسته رو هوا.
بعدش چی؟ چطوری جیم می‌زنه؟
باید وقتی این کارو بکنی که چشمی دنبالت نباشه.
- باشه. - حله.
آره دیگه، کثافتِ فضول. بیا اینجا ببینم.
بگو.
باید بهم بگی چی دیدی، شیرفهم شد؟
چه خبره؟
جناب سرهنگ، داشتم مچشو موقع فضولی از پنجره می‌گرفتم.
توی این جعبه چیه؟
نه... هیچی.
ولش کن.
پوتینامو واکس بزن.
چیه...؟ از آدمای من خوشت نمی‌آد؟
همه جا راه می‌رن و با بقیه مثل آشغال رفتار می‌کنن.
نه با همه. فقط با چریک‌ها.
چون واقعاً هم همینن.
یه مشت لجن که دارن مملکت رو به گند می‌کشن
با اون کمونیسمِ بی‌خداشون.
الان نمی‌فهمی،
چون جوونی و خامی.
ولی یه روزی حالیت می‌شه.
اسمت چیه؟
خوزه.
بچه‌ی اینجایی؟
کجا زندگی می‌کنی؟
اون ته، پشت انبار، دم ورودی شهر.
قبل اون چی؟
تمام عمرم همین‌جا بودم.
خیلی وقته تو این کار نیستی، درسته؟
- بابات چی‌کاره‌ست؟ - مرده.
ننت چی؟
جفتشون مردن.
- چطوری مردن؟ - کشتنشون.
کی کشتشون؟
می‌دونی چه بلایی سر اونایی که بهم دروغ می‌گن می‌آد؟
چارلی، کارلوس، صدامو داری؟ تموم.
دیگه کافیه.
واکست مفت نمی‌ارزه.
- پول خرد ندارم. - بقیه‌ش مال خودت.
هر چی که از این خراب‌شده می‌خواستم رو دیگه دارم.
صدای پشت بیسیم: چارلی کارلوس، صدامو داری؟
به گوشم.
همین الان پرنده‌مو بفرست بیاد دنبالم.
تمام.
حله. فرستنده دستته؟
مثبته. دارم می‌بینمش.
من حاضرم. تو زمین فوتبال منتظرم.
تمام و ختم.
اینجا چی داری؟
ببین، توله‌سگِ لجن،
می‌تونی سرهنگ رو سیاه کنی، ولی منو نه.
شنیدی چی گفتم؟ ازت سوال پرسیدم.
جوابمو بده.
این چیه؟
نمی‌دونم. تو خیابون پیداش کردم.
آهان، تو خیابون پیداش کردی؟
خیلی خفنه، مگه نه؟
خودتو به خریت نزن! پاشو!
پاشو! همین الان!
این رو از کجا آوردی؟
قبلاً هم بهت گفتم، تو خیابون پیداش کردم.
پس چرا جعبه‌ی واکست رو انداختی دور؟
ننداختمش دور. همون‌جا گذاشتمش.
رفتم لای بوته‌ها بشاشم،
ولی داشتم برمی‌گشتم که برش دارم.
بهم دروغ نگو!
من قبلاً تو رو دیدم. کجا؟
من اصلاً تا حالا تو رو ندیدم.
داری چه غلطی می‌کنی، نیم‌وجبیِ عوضی؟
هان؟
خودِ پفیوزتی!
همون توله‌سگی که تو ال‌مزوت ایگوانا داشت!
چرا با خودت نبردیش؟
پیداش می‌کردن!
مونته‌نگرو داره با هلیکوپتر جیم می‌شه!
دیدمش! فرستنده رادیویی رو هم داره با خودش می‌بره!
نمی‌تونی برگردی به شهر! بزن بریم!
کدوم گوری‌ان پس؟ چرا این‌قدر لفتش می‌دن؟
خودشه. خودِ خودشه!
بجنب خوزه! راه بیفت!
بهت می‌گم کی وقتشه!
آماده‌ای؟
و...
حالا! همین حالا.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
ایول!
موریسیو، گوش کن ببین پشت بی‌سیم چی می‌گن،
تا مطمئن بشیم مونته‌نگرو تو هلیکوپتر بوده.
چی می‌گن؟
فقط مچِ مونته‌نگرو رو نگرفتیم!
راموس و لوپز هم باهاش تو هلیکوپتر بودن!
خوبه! آماده شید برگردیم اردوگاه،
چون ایستگاه رادیویی‌مون امشب می‌ره روی آنتن!
از جایی که واسه آرامش ابدیش انتخاب کردیم خوشت می‌آد؟
خوشش می‌اومد.
باهام بیا.
بدون خداحافظی داری می‌ری؟
مونته‌نگرو مُرد. مگه همین رو نمی‌خواستی؟
من فقط می‌خواستم با خونواده‌م توی آرامش زندگی کنم.
توی ال‌موزوته واقعاً چه اتفاقی برات افتاد؟
مادرم...
ازم خواست مراقب خواهر کوچیکم باشم...
و من فرار کردم.
تقصیر تو نیست خوزه. اون سربازا کشتنش.
ولی من فرار کردم... و اونجا تنهاش گذاشتم.
اگه می‌موندی، تو هم الان مُرده بودی.
چرا ال‌موزوته واسه همه‌تون انقدر مهم بود؟
چرا نمی‌تونستید فقط دست از سرمون بردارید؟
جوابش پیچیده‌ست. مطمئن نیستم...
- بتونی درک کنی. - چون نادونم؟
چون سنّت خیلی کمتر از اونیه که بخوای به این چیزا فکر کنی.
مونته‌نگرو هم توی خوآتکا همین رو بهم گفت.
همه‌تون لنگه همید.
یونیفرماتون با هم فرق داره ولی گلوله‌هاتون یکیه.
و ما بقیه هم باید...
با پس‌مونده‌هایی که شما از خودتون به جا می‌ذارید سر کنیم.
خوزه، این یه جنگ بین دو تا طرف گناهکار نیست...
که آدمای بی‌گناه این وسط گیر افتاده باشن.
ما می‌کشیم چون هیولاهایی مثل مونته‌نگرو...
راه دیگه‌ای واسمون نذاشتی.
و چه خوشت بیاد چه نه،
قرار نیست بابت جشن گرفتنِ مرگش احساس گناه کنم.
منم از سقط شدنش خوشحالم، ولی فقط واسه این‌که
حالا آدمای بیشتری شانس زندگی کردن دارن.
آلما یه بار بهم گفت تنها چیزایی تو زندگی
که ارزشِ زندگی کردن دارن، همونایی‌ان که ارزشِ مُردن هم دارن.
اگه با تو بمونم، آخرش بدبخت می‌شم
و مثل مونته‌نگرو یا خودت، پر از نفرت می‌شم.
و این اصلاً چیزی نیست که ارزشِ زندگی یا مرگ داشته باشه.
می‌خوای چیکار کنی؟
از اون موقع «ال موزوت» تبدیل به یه قبرستون مقدس شده.
سال‌ها بعد، وقتی داشتیم با یه ستونِ چریکی
از اون منطقه رد می‌شدیم،
یه اتفاق خیلی عجیبی افتاد.
چیزی که تا حالا به هیچ‌کس نگفتم.
یه شبِ تاریک بود،
و وقتی به اون گور دسته‌جمعی نزدیک شدیم،
هزاران کرم شب‌تاب همزمان روشن شدن.
ببین، دارم می‌گم هزاران هزار تا.
تمامِ دشت می‌درخشید،
انگار که از یه دستور مرموز پیروی کنن،
همه‌شون همزمان خاموش شدن.
همه با هم روشن می‌شدن...
با اون نورِ شبح‌وار...
و دوباره... خاموش می‌شدن.
به پیر و پیغمبر قسم، تا حالا همچین چیزی رو...
تو کلِ عمرم ندیده بودم.
و شک ندارم اون شب هیچ‌کدوم از بچه‌های ستونِ ما،
نتونستن از یاد ببرن... کرم‌های شب‌تابِ «ال موزوته» رو.