« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
روز چهل‌ودوم، جلسه ۷۲.
ضبط رو شروع کن.
علائم حیاتی؟
فشار خون ۱۱۰ روی ۷۰.
ضربان ۶۸.
علائم حیاتی نرماله.
دکتر کاسک، چی دیدی؟
چی بهت نشون دادن؟
دکتر کاسک؟
چطوری هنوز زنده‌ای؟
من چطوری هنوز زنده‌م؟
ما یه گونه‌ی پُر از ایرادیم.
خب، حاضری خواهر کوچولوت رو ببینی؟
ما به‌طرز عجیبی شکننده‌ایم.
سلام کلارا. سلام.
آره.
فکر می‌کنی باید نگهش داریم؟
آره.
ما خودتخریب‌گریم.
خرافاتی هستیم.
ترس ما رو به جلو می‌رونه.
عشق ما رو به جلو می‌رونه.
به‌سختی روی این سنگ آبی کوچیکمون دووم میاریم،
چه برسه توی اقیانوس سیاه و بی‌انتهای دنیای اطرافمون.
تخت بالایی مال من!
اون‌ورِ آخرین سیاره چیه؟
بی‌نهایت.
همه‌چیز.
هر چیزی.
عجب.
هیچ‌چیزی موندگار نیست.
چطوری هنوز زنده‌م؟
باید بی‌خیالش بشیم.
باید نفس بکشه.
یه روزی همه‌مون می‌میریم.
هی، ردیفی؟
مامان؟
مامان! مامان!
آخرش خاک می‌شیم.
یا خدا، چی شده؟
کلارا! کلارا!
و غبار وجودمون
قاطیِ بقیه‌ی غبارهای کائنات می‌شه.
و هر چی که بهش دل بستیم...
دود می‌شه می‌ره هوا.
چطوری هنوز زنده‌م؟
اصلاً ما چطوری زنده‌ایم؟
اگه زندگیِ بیولوژیکی فقط یه مرحله باشه چی؟
اگه بتونیم تکامل پیدا کنیم چی؟
پس یعنی آینده‌ی ما به عنوان یه گونه، پسا-بیولوژیکیه؟
همین الانشم تو عصر پسا-بیولوژیک هستیم.
شیش هزار سال طول کشید تا از زالو برسیم به دستگاه ضربان‌ساز قلب.
ولی از ضربان‌ساز قلب
تا دست‌کاری ژنتیکی جنینِ انسان،
کلاً ۶۰ سال زمان برد.
اوهوم. پس اینا مربوط به آینده نیست.
آینده همین الانه.
بذار اینو ازت بپرسم،
اگه سرنوشت‌مون پسا-بیولوژیکیه،
توی جهان حیات دیگه‌ای هم وجود داره؟
اوه، شک نکن، صد در صده.
اوکی، وایسا، وایسا.
چیزی که می‌خوام بدونم اینه.
چیزی هست که تو بدونی و ما ازش بی‌خبر باشیم؟
ببین، ملت به من میگن پیشگوی تکنولوژی.
همه‌ش یه مشت چرت و پرته.
من فقط یه آدمیم که چیزی رو که درست جلو چشمشه می‌بینه.
راز پنهانی هم نیست که اولین میلیاردم رو
از انرژی خورشیدی درآوردم،
ولی من که خورشید رو اختراع نکردم.
من پیشگو نیستم.
پیشگوها چیزایی رو می‌بینن که هیچ‌کس دیگه نمی‌بینه،
و این خیلی نادره.
خب، پس سم هیوستون کیه...
تا حالا به یه آدمِ آینده‌نگر فکر کردی؟
خب، می‌دونی چیه؟
یکی‌شون همین‌جا تو همین اتاقه.
آنیکا کاسک.
آنیکا کاسک،
می‌شه لطفاً دستت رو ببری بالا؟
ایناهاش، خودشه.
اولین کسی که از ماده‌ی تاریک عکس گرفت.
- همینه. - بفرما.
عالی بود. ممنون.
- اختیار داری. - خیلی ممنون.
ممنون که دعوتم کردید.
لطف کردید.
واقعاً معرکه بود.
کسی هم طوری‌ش نشد.
اوه، ببخشید.
آنیکا؟
- سلام. - سلام.
خیلی طرفدارتم. خیلی زیاد.
ممنون، نظر لطفته.
خب، راستش... باید یه اعترافی بکنم.
من فقط واسه سخنرانی تِد نیومدم اینجا.
می‌خوام بهت یه پیشنهاد کار بدم.
می‌دونی، اکثرِ مردم،
وقتی به کائنات نگاه می‌کنن، فقط فضای خالی می‌بینن.
و تو، فقط با یه عکس، ثابت کردی همه‌شون دارن چرت می‌گن.
چطوری این کارو کردی؟
هر بار که سعی می‌کردیم ازش تصویر بگیریم،
فقط یه مشت آشفتگی گیرمون می‌اومد.
نمی‌تونستیم مجموعه‌ داده‌های درست رو پیدا کنیم.
مجموعه‌ی درست کدوم بود؟
همه‌شون.
یک‌جا.
روی هم. مثل عینک‌های سه‌بعدی.
فقط به جای قرمز و آبیِ خالی،
۲۳۳ تا مجموعه‌ داده رو انداختیم روی هم
تا از دلِ اون هرج‌ومرج، یه نظمی بکشیم بیرون.
و بعدش، اون تصویر به دست اومد.
خب، این از «چطوریش»، اما...
چرا؟
تا حالا کسی اینو ازم نپرسیده بود.
فکر کنم فقط می‌خوام بدونم اون بیرون چه خبره.
می‌خوای بدونی اون بیرون چه خبره؟
چرا همین پایین رو نمی‌خوای بدونی؟
یه قراردادِ یک‌ساله‌ست.
یه آزمایشگاهِ کوچیک تو یه جزیره‌ی دورافتاده تو دریای کارائیب.
کدوم آزمایشگاه؟
محرمانه‌ست.
دنبال دانشمند می‌گردین که روی یه پروژه‌ی مخفی کار کنه،
اونم تو یه جزیره‌ی دورافتاده وسط دریای کارائیب؟
بذار یه چیزی بهت بگم.
اون بالا خیلی خبرای بیشتری هست،
و این پایین هم همین‌طور.
همه‌جا.
آدم‌فضایی‌ها.
ببین آقای هیوستون، بابت پیشنهادت ممنونم،
ولی من از اون دانشمندایی نیستم که دنبال آدم‌فضایی می‌گردن.
ما دنبال شکار نیستیم.
ما داریم جمع‌آوری می‌کنیم.
و واسه اینکه بفهمیم جریان چیه، به کشفِ تو نیاز داریم.
ببین،
بی‌خیالِ اون آدم‌کوچولوهای سبزت شو،
اون قلاب انداختن واسه امواج رادیویی،
و گشتن دنبال سوزن تو انبار کاه،
چون اومدم بهت بگم که کل اون انبار کاه،
خودش از سوزن ساخته شده.
ما تو این تاریکی تنها نیستیم.
در واقع، تاریکی تمام این مدت همدمِ ما بوده.
می‌خوای ته و توی قضیه رو دربیاری؟
من مهندس الکترونیکم.
چارلی کامینسکی.
ببخشید، آخه فقط...
اینکه چارلی کامینسکی بگه مهندس الکترونیکه،
مثل این می‌مونه که استیون هاوکینگ بگه ریاضی درس می‌ده.
آره، من مدیر فنیِ «گیت‌وی لبز» هستم.
سام منو استخدام کرده تا چندتا از اسباب‌بازی‌های جدیدی که می‌سازه رو تست کنم.
خب، تو کجا... کجا کار می‌کنی، آنیکا؟
آر.آی.تی.
تو همون آنیکا کاسکی؟
آره، عجب.
سام چطوری، اوم، چطوری تورت کرد؟
بهم قول داد که دنبال آدم‌فضایی‌ها نمی‌گردیم.
تو چی؟
به من قول داد که می‌گردیم.
اوه، عجب.
به جزیره خوش اومدی.
ممنون.
اوم، الان چند نفر اینجا دارن کار می‌کنن؟
نُه یا ده نفر.
دکتر گلسنر ترجیح می‌ده تیمش کوچیک باشه.
پری گلسنر؟
واو. لعنتی. خیلی خب.
آره، اتحادِ اَبَررفقا. ازش خوشم میاد.
ما حواسمون به چمدون‌هات هست.
دکتر گلسنر توی بخش اصلی منتظرته.
عالیه.
اوه، اوم، منم... منم زود میام.
بیا، فقط مواظبِ این...
آره، حساسه.
- خیلی ممنون. - مشکلی نیست.
ممنون. ممنون.
عالیه. آها، درست شد.
اونو واسه من بردار.
مرسی.
این چیه؟
متیل‌فنیداتِ B12.
تقویت‌کننده سیستم ایمنی.
استخونت خرد بشه، جوش می‌خوره،
ولی اعتماد که تَرک برداره، کار تمومه.
کارت چیه؟
من دکتر آنیکا کاسک هستم.
خب، اون یه صندلیه که می‌تونم روش بشینم،
اونم یه دره که می‌تونم ازش برم بیرون،
پس بگو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
سم هیوستون منو فرستاده.
چرا باید همچین کاری کنه؟
من متخصص علوم کامپیوترم.
اوه، که اینطور.
حیف شد.
واقعاً حیف شد.
فکر می‌کردم اون‌قدر جیگر داشته باشی که حقیقت رو بگی،
اینکه سم تو رو فرستاده اینجا تا آمار منو بگیری.
تا بشی همون ضربه‌ای که منو از پا درمیاره.
باید برم؟
نه، نه، نه، نه، نه، نه.
آخرش ممکنه به یه الگوریتم نیاز پیدا کنم.
اوه، دکتر گلسنر، سلام. من چارلی‌ام.
و باید بهت بگم رفیق، از یه دانشمند به یه دانشمند دیگه...
بفرما، باز شروع شد. دارن مثل سگ زیاد می‌شن.
گند زدم. من...
طبق قراردادهای عدم‌افشاتون،
ارتباطات شنود می‌شن.
زیر نظر خواهید بود.
به نظرم که زیاده‌روی کردن.
آره، کاملاً و از بیخ و بن بیخوده.
من باید این کارو تنهایی تو زیرزمین خودم انجام می‌دادم،
اما «سَم» هیچ‌وقت اجازه نمی‌داد، چون اینجا واقعاً یه آزمایشگاه نیست.
اینجا یه معبده واسه غرور بی حد و حصر یه آدم.
ببین، اکثر میلیاردرها قایق تفریحی یا تیم فوتبال می‌خرن،
اما اون می‌خواد ایده یا میراث بخره تا به دنیا نشون بده
که یه جوری مسیر تاریخ بشریت رو عوض کرده.
خب، پس شما اینجا همین کارو می‌کنین؟
تازه می‌خوایم شروعش کنیم.
به آزمایشگاه تنظیم خوش اومدین.
خب تو، در جریان اوضاع هستی؟
اون الگوریتم ماده تاریکی که کشف کردی،
باید اینجا پیاده‌ش کنی.
این همونیه که فکر می‌کنم؟ کار می‌کنه؟
نه. آره. و گمشو ازش فاصله بگیر.
- درسته. از کجا شروع کنیم؟ - متاسفم.
بیا از اولِ اول شروع کنیم، خب... توی تاریکی.
بذار نور باشه و گرما و باکتری،
موجودات تک‌سلولی.
چند میلیارد سال رو بیخیال شو.
خزنده‌ها، میمون‌ها و بعدش ما.
شکارچی‌های رأس هرم.
پست و رذلیم، مگه نه؟
بی‌رحم.
تشنه‌ی نابود کردنِ خودمون.
غرقِ توی خشم و جنون،
در حال گاییدنِ زیستگاهمون تا وقتی که کلاً از بین بره.
حالا دیگه چشممون رو از زمین برمی‌داریم،
دنبال دنیاهای دیگه می‌گردیم تا به لجن بکشیمشون.
ولی یه مشکلی هست.
چون طبق معادله‌ی آقای دریک، ما تنها نیستیم.
جهان خیلی پهناورتر از این حرفاست،
غنی از منابع،
و احتمالاً پُر از حیات هوشمند.
یعنی رقابت.
و اکثر اونا میلیون‌ها،
اگه نگیم میلیاردها سال، از ما جلوترن.
پس ما با یه فاصله‌ی خیلی خیلی زیاد، وارد این مسابقه شدیم.
با این حال، شروع کردیم به گشتن،
با هر ابزار قُراضه و ابتدایی که گیرمون اومد.
همون‌طور که می‌دونید، سِتی (SETI)...
پروژه جستجوی هوشِ فرازمینی،
داشته اسکن می‌کرده... چی رو؟
آهان آره، امواج رادیویی.
که اونم باز فقط، چی بگم،
یک ده-میلیونیومِ آسمونِ شب رو پوشش می‌ده،
اونم با یه تکنولوژیِ مسخره‌یِ عهدِ بوق.
مثل این می‌مونه که یه کاسه آب از اقیانوس برداری،
بعد زل بزنی توش و نتیجه بگیری که اصلاً نهنگی وجود نداره.
نه، رادیو نه.
این‌طوری ارتباط برقرار نمی‌کنی،
اگه یه موجودِ هوشمندِ بین‌سیاره‌ای باشی، مگه نه؟
تو می‌خوای تو کلِ فضا و زمان، در لحظه ارتباط بگیری.
پس بیا این کارو کنیم.
دوتا فوتون بردار، با هم جفتشون کن، یکیش رو همین‌جا نگه دار،
اون یکی رو بفرست چندین سالِ نوری اون‌ورتر.
یکیشون رو مجبور کن بره تو یه وضعیتِ خاص،
و اون یکی، دقیقاً تو همون لحظه واکنش نشون می‌ده،
فارغ از این‌که کجایِ فضا و زمان باشه.
چند میلیارد از اینا رو به هم وصل کن،
اون‌وقت یه ارتباط‌دهنده‌یِ سریع‌تر از نور داری.
نه، ولی... ولی ارتباطِ کوانتومی که شدنی نیست.
این نقضِ قوانین فیزیکه.
نه، نه، این قوانینی که می‌شناسیم رو خم می‌کنه،
و اصلاً بحث سرِ این نیست.
نه، اگه یه تغییرِ وضعیتِ کوانتومی رو تحمیل کنی،
که درهم‌تنیدگی رو می‌شکنه--
این دستگاه قراری نیست به زور وضعیتی رو تغییر بده!
نه چیزی رو درگیر می‌کنه، نه از درگیری درمی‌آره.
فقط وقتی یکی این کارو کرده باشه، بو می‌بره.
این فقط گوش وایمیسته.
غیرممکنه.
ولی با این حال یه دستگاه این‌جا داریم که دقیقاً همون کارو می‌کنه،
که شیش سال پیش تو زیرزمین خونه‌م ساختمش،
اونم تنهایی وقتی با آمفتامین تو فاز بودم.
پس خودت یه نگاهی بهش بنداز.
می‌خوای چیکار کنیم؟
خب، اینم یه راهنمایی.
همین الانشم انجامش دادی.
داره می‌گه که شعاع چند متری رو اسکن می‌کنه.
درست همین‌جا.
پس اگه داره دنبال فضایی‌ها می‌گرده، یعنی...
داره درست همین‌جا انجامش می‌ده،
توی همین... توی همین اتاق.
اما... اما آخه این چیه؟ منظورم اینه که اینا فقط--
این... یه کوه داده‌ست.
این... این مثل نویز پس‌زمینه‌ست،
از هر جایی توی این کائنات.
هیچ منطق و حساب‌کتابی پشتش نیست. این...
این یه هرج‌ومرج مطلقه.
آره.
پس تو این قاراشمیش، یه نظمی پیدا می‌کنیم.
بر اساس دسته‌های داده‌ مرتب کن.
حله.
همون الگوریتمه.
الگوریتم منه.
بر اساس توان‌ها مرتب کن.
داره ردیف می‌شه.
بر اساس اعداد اول مرتب کن.
چی؟ ایـ... این دیگه چیه؟
باورم نمی‌شه.
همه رو لایه لایه بنداز رو هم.
ایـ... این یه سیگناله.
دارن با هم حرف می‌زنن.
اوه پشمام!
دکتر گلسنر؟
دکتر گلسنر!
اون فقط داره یه ناحیه کوچیک رو اسکن می‌کنه.
اما اگه ارتباط کوانتومی باشه،
اونوقت... اونوقت همه‌جای دوروبرمونه.
یا یه توضیح دیگه‌ای داره.
یا یه پدیده دیگه‌ایه که ما نمی‌بینیم، یا...
یا اینکه آنیکا، شک نکن که کارِ خودِ فضایی‌های فاکیه.
- دکتر گلسنر. - منظورم اینه که،
ما داشتیم میلیون‌ها سال نوری اون‌ورتر رو می‌گشتیم،
دنبال... دنبال علامتِ دود می‌گشتیم.
ولی کل این مدت بیخ گوشمون بودن.
این...
واقعیه؟
تو بگو.
اومدی اینجا که حساب کتابای منو چک کنی.
منظورم اینه که، این یعنی...
یعنی ما تنها نیستیم،
ما مرکز کائنات نیستیم،
آدمای خاصی هم نیستیم.
یعنی اونا هیچی در مورد ما نمی‌دونن،
یا کلاً به تخمشونم نیست.
چی دارن میگن؟
من از کجا باید بدونم آخه؟
باید با اون ازشون بپرسیم.
اون دیگه چیه؟
دهن‌کوچیکه.
داری باهاشون حرف می‌زنی؟
هنوز نه.
تو واقعاً...
تو... تو یه دستگاه ارتباط کوانتومی ساختی.
می‌تونیم... می‌تونیم جوابشونو بدیم؟
نه. سخت‌افزارش نمی‌تونه سیگنال‌های کوانتومی رو بازسازی کنه.
من می‌تونم. قبلاً تو آزمایشگاه خودم انجامش دادم.
خیلی بعید می‌دونم، ولی...
فکر کنم بالاخره می‌فهمیم.
خب، باید...
اوه. عجب.
آه.
صبح بخیر.
برو سراغ مورچه، راه و رسمش رو ببین،
و عاقل شو.
این رو می‌دونستی؟
همم.
ما از مورچه‌ها کلی چیز یاد می‌گیریم.
مثلاً، ما، اوم،
ما روشون مطالعه می‌کنیم تا، خب، مشکلات ترافیکی رو حل کنیم.
و کلی چیزهای دیگه.
شنیدم درس و مشقت خوب پیش میره.
فکر کنم همین‌طوره.
خوبه. درسته.
واقعیه.
هیس. اون صدا رو می‌شنوی؟
ترسیدی؟
نه.
آره.
مامان می‌گه چیزی به اسم هیولا وجود نداره.
می‌رم یه نگاهی بندازم.
نه!
نمی‌تونم از دستت بدم.
پس فرستنده اینه.
نمی‌تونی براش روشنش کنی.
هنوز اونقدری نمی‌دونیم که بخوایم کاری کنیم.
نمی‌دونم.
اگه نه، پس چطوری دیگه قراره بفهمیم چی به چیه؟
نمی‌ترسی از این‌که چه کارایی ممکنه ازشون سر بزنه؟
داری دعوتم می‌کنی که در مورد آدم‌فضایی‌ها تئوری‌بافی کنم؟
چون آدما معمولاً از این کار پشیمون می‌شن.
آره، دقیقاً همین رو می‌خوام.
- آره؟ - اوهوم.
خیله‌خب. خفن‌ترین پروژه‌ای که تا حالا روش کار کردم،
اسمش «آرگوس ۲» بود،
یه چشم بایونیکه که مثل همین ماشین،
می‌تونست از طریق عصب بینایی، میکروالکترود بفرسته
به مغز و بعدش، به اذن مسیح،
نابینا بینا می‌شه.
و همین‌طور مدام بهتر و بهتر و بهتر می‌شه.
اونا هر سال آپدیت نرم‌افزاری می‌گیرن،
و هر دو سال یه بار، آپدیت سخت‌افزاری.
تا حالا دیدی
یه بچه‌ی سه ساله برای اولین بار ببینه؟
نه؟
واقعاً... واقعاً یه دنیا ارزش داره.
به هر حال، سال دیگه،
آرگوس ۵ قراره بیناییِ بهتری ارائه بده
نسبت به یه چشمِ بیولوژیکیِ کاملاً سالم.
دیوونگیه، ولی چرا همین‌جا متوقف شیم؟
پس تکلیفِ تمام اون طیف‌های نوری که حتی نمی‌تونیم ببینیم چی می‌شه؟
طیف فرابنفش،
حتی دیدِ ایکس‌رِی،
یا حرارتی، هر کوفتِ دیگه‌ای.
اینا فقط اولِ راهه.
از چشم‌ها شروع می‌کنیم،
و بعد می‌ریم سراغِ...
ارتقای اعضای بدن فراتر از چیزی که تو طبیعته،
کبد و قلبِ قوی‌تر از طبیعت،
و در نهایت، از مرزِ بی‌بازگشت رد می‌شیم و می‌رسیم به مغز.
قراره تمام افکارمون رو برداریم،
تمام استدلال‌ها و هوشمون رو،
و همه‌ رو بریزیم توی یه ظرفِ سفت‌وسخت‌تر.
می‌تونه فضای ابری باشه یا یه تراشه‌ی سیلیکونی،
یه چیزِ نشکستنی،
چیزی که بتونه توی دلِ یه سیاهچاله دووم بیاره،
روی نوکِ یه سوزن، یا توی فضاهای خالیِ بین‌شون.
و اون...
اون تهِ بازیِ «انسان خردمند»ـه.
فکر می‌کنم این فقط یه نسخه‌ی دیگه از ماست،
کمی جلوتر تو مسیرِ زندگی.
باشه، ولی تکلیفِ درد چی می‌شه؟
غم؟ دل‌شکستگی؟
از دست دادن‌های جگرسوز؟
پشیمونی؟
چِشونه مگه؟
چرا... آخه چرا باید پاک کردنشون بد باشه؟
چون همین چیزان که شخصیت ما رو می‌سازن،
فکر کنم خیلی بیشتر از خوشی‌ها.
منظورم اینه که، بخش بزرگی از چیزی که هستم و ارزش‌هام،
میدونی، از تجربه‌های دردناکی میاد
که تو زندگیم پیش اومد و مجبور شدم باهاشون بسازم و ازشون درس بگیرم.
و عوض بشم.
می‌فهمم چی میگی،
ولی اگه کلاً رنجِ بشری رو حذف کنیم چی؟
- می‌تونی تصورش کنی؟ - آره، می‌بینم.
اما در عین حال یه هوشِ عقیم و بی‌روح رو می‌بینم
توی مسیری که هیچ سکته و مانعی نداره.
هیچ هدفی جز گسترش نداره، بدون اینکه واقعاً رشدی در کار باشه.
و این از نظر من اسمش تکامل نیست.
این فقط یه معادله‌ست.
چارلی، هر چقدر هم که چشمِ بیونیکت خفن به نظر بیاد،
می‌دونم که خیلی از اون مریضا رفتن و درش آوردن.
یه عده‌شون.
بعضی‌ها کلاً عجیب‌غریبن.
و یه سری هم چیزای دیگه رو به کمالِ علمی ترجیح میدن.
یه عده اون تیکه‌هایی از خودشون رو قبول دارن
که بقیه شاید به چشمِ ایراد بهش نگاه کنن.
هوم.
خب، یعنی ما همون نقص‌هامونیم؟
و اشتباهاتمون.
دکتر کاسک،
دیدی گلسنر چقدر رد داده بود.
دیدی چه خطری داشت.
چرا تصمیم گرفتی بمونی؟
برای کمک.
اولین تماس ممکن بود.
می‌خواستی کار رو بسپری دستِ یه پوچ‌گرای روانی
که معارفه رو انجام بده؟
این آزمایش ذهنی
حکم می‌کنه که خرگوش‌های ماده همیشه جفت می‌زان.
و هر جفت هم شامل یه نر و یه ماده‌ست.
خرگوش‌ها تا حداقل یک ماهشون نشه نمی‌تونن تولید مثل کنن.
می‌گه خیلی باهوشه.
در پایان ماه دوم،
- مادهه... - خوش به حالش.
وقتی ماه سوم از راه می‌رسه،
جفتِ خرگوشِ اصلی
یه جفت نوزاد دیگه می‌زان
در حالی که بچه‌های قبلیشون دارن بالغ می‌شن.
این‌طوری سه جفت خرگوش می‌مونه.
ترتیبش این‌جوریه:
۱، ۱، ۲، ۳، ۵، ۸، ۱۳، ۲۱.
خب، پری شوهرته؟
نه، من دکترم.
اون دخترشه.
چند وقته اینجایی؟
سه ساله پامو از این جزیره بیرون نذاشتم،
ولی انگار ۳۰ سال گذشته.
نمی‌دونم چطوری تا حالا دیوونه نشدی.
از کجا معلوم که نشدم؟
اون همیشه انقدر...
ببین، نمی‌خوام براش بهونه بیارم،
چون اصلاً توجیهی نداره.
چهار سال پیش زن و پسرشو از دست داد،
اوضاع خیلی داغون بود.
هیچ‌وقت نتونست با اون اتفاقی که افتاد کنار بیاد.
مگه چی شد؟
خب،
خونه آتیش گرفت.
اون تو آزمایشگاهش بود، تو یه ساختمون فرعی با ۱۵ متر فاصله،
خودشو با دارو منگ کرده بود، لابد مست هم بوده.
لوسی؟ اون خونه‌ی دوستش بود.
اما زنش و پسرش...
به اتاق سیگنال «لیتل‌موث» خوش اومدین.
پری اصلاً روحشم خبر نداشت که آتیش‌سوزی شده،
تا اینکه پلیس‌ها بیدارش کردن.
خطرناکه؟
در تئوری حالیشه که جونِ آدما مهمه،
ولی تو عمل نه.
فقط از لوسی بپرس.
ممنون.
لوسی، می‌خوام اینو تماشا کنی.
این یه تیکه کوچیک از یه جادوی ممنوعه است
که توی بازارهای مراکش یاد گرفتم،
از پیرمردهای دانایی که می‌دونستن چطور فولاد رو دود کنن بره هوا.
خب، می‌خوام تا سه بشماری،
بعدش هم فوت کنی به این دستمال.
باشه. یک، دو، سه.
صبر کن، صبر کن. بذار ببینم.
چطور این کارو کردی؟ وایسا.
برو بگیر بخواب.
- بیا، بذار کمکت کنم. - فردا صبح باید بری مدرسه.
- برو بخواب. - ممنون.
شب بخیر عزیزم.
شب بخیر.
شب بخیر لوسی.
زیاد چیزی نخوردی.
ت-تا حالا گوشت بز نخورده بودم.
خب، نظرت چیه؟
آره، جون خودت.
اوم، خب، به نظرم کاملاً درسته و حرف نداره.
یعنی، من گزارش‌های شش ماهه‌اش رو زیر و رو کردم،
و هر دفعه...
سعی کردم یه توضیحِ دیگه براش پیدا کنم،
اما اون قبلاً ردش کرده بود.
منظورم اینه که، داریم مکالماتِ واقعیِ فضایی‌ها رو می‌شنویم.
باید اینو گزارش کنیم.
چی؟ به کی؟
آی.ای.ای واسه مراحلِ بعد از شناسایی، یه سری ضوابط داره.
دلت می‌خواد یه دوجین آژانس فضایی،
با یه مشت کاغذبازِ مفت‌خور،
تا ده سالِ آینده برینن تو این قضیه؟
ببین سم، کاملاً درکت می‌کنم،
حرفت هم غلط نیست.
اما آنیکا هم بی‌راه نمی‌گه.
منظورم اینه که، دیگه وقتِ این مسخره‌بازیا نیست.
این تو مقیاسِ ریو، یه هفتِ تمام‌عیاره.
ای بابا، تو رو خدا دست بردار چارلی.
- تو ماهواره‌های کوانتومی ساختی. - خب که چی؟
فکر می‌کردم تو دیگه از همه بیشتر،
دلت بخواد با این قضیه بتازی و بری جلو.
مـ... می‌خوام.
ببین، ما کشفش کردیم.
مالِ خودمونه.
بی‌خیال، این خیلی حرکتِ مزخرفیه.
یعنی اگه من پلوتو رو کشف می‌کردم،
می‌تونستم هر غلطی دلم خواست باهاش بکنم؟
این میلیاردرها، ریدن به کلِ اکتشافاتِ فضایی.
چون اونا از کل کشورها هم منابع بیشتری دارن.
و منم راستش اصلاً با این...
مسابقه‌ی «کی کی بزرگتره» تو سطح کهکشان حال نمی‌کنم،
که چند تا میلیاردر بیان و تعیین کنن که
سرنوشت کل بشریت چی بشه.
سم، شنیدن یه چیزه، اما دهن به دهن شدن یه چیز دیگه.
خطراتش واقعاً مخِ آدم رو سوت می‌کشه.
ما نمی‌دونیم اونا صلح‌طلبن یا متخاصم.
و تو داری از این حرف می‌زنی که
همون‌جوری که اونا سیگنال می‌فرستن، ما هم بفرستیم.
هر جا باشن، سریع می‌فهمن که ما اینجاییم.
نگفتی ازش خوشت اومد یا نه.
اون بزه‌ رو.
آره، خب، خوب بود.
ببین، ما شش ماه وقت گذاشتیم تا رمزش رو باز کنیم،
و هنوزم نمی‌دونیم که اونا دارن با فرمول‌های ریاضی حرف می‌زنن،
یا سانسکریتِ فضایی، یا با چرخشِ رنگ‌ها.
بذار من امتحان کنم.
رمزگشاییِ همچین چیزی ممکنه قرن‌ها طول بکشه.
یه هفته بهم وقت بده.
یه هفته، فقط همین رو ازت می‌خوام.
از بزها متنفرم.
می‌دونی، اونا بزها رو جفت می‌کنن با اسب‌های اصیل.
بهشون می‌گن حیوونای همراه.
آخه می‌دونی، اسب‌ها دوست ندارن تنها بمونن.
اینا حیوونای گله‌ای‌ان و خب، اِ...
راستش خیلی احساس تنهایی می‌کنن.
واسه همین پرورش‌دهنده‌ها یه بز می‌ندازن تو طویله‌ی اسب
تا آروم و سربه‌راه و رام بمونه.
اما خب، کل این داستان...
خیلی غیرطبیعیه.
اول اینکه اسب رو از محیط طبیعی‌ش کشیدی بیرون،
بعدش هم می‌خوای روی این کثافت‌کاری سرپوش بذاری،
اونم با به زور قالب کردنِ یه همراه بهش.
اما بعضی اسب‌ها
فرق دارن.
تنهایی رو ترجیح می‌دن،
و اون بز رو یه مزاحم می‌بینن.
یه متجاوز.
واسه همین کاری رو می‌کنن که هر حیوونی انجام می‌ده
وقتی که احساس خطر کنه.
ببین،
اسب‌ها که اصلاً گوشت نمی‌خورن.
ولی قشنگ خرخره‌ی یه بزو می‌جوئن و می‌کَنن.
تصورشو بکن.
و می‌دونی صاحبش چیکار می‌کنه؟
«فقط یه بز دیگه واسمون بخر».
خیله‌خب، فکر کنم دیگه گه‌کاری بسه.
ما منتظر نمی‌مونیم!
نه یه هفته! نه یه روز!
تو سخت‌افزارم رو ردیف می‌کنی.
تو هم نرم‌افزارم رو درست می‌کنی.
یا طبق برنامه من پیش می‌ری، یا من نیستم!
دفعه اولش نیست که تهدید می‌کنه می‌زنه زیر همه‌چی
و می‌ذاره می‌ره پی کارش.
آدم بی‌ثباتیه.
آره خب، هرکاری از دستمون براومده کردیم تا با قرص و دوا
و وصله‌پینه سرپا نگهش داریم.
خب، لابد متوجه شدین دلیل دیگه‌ای که دوتایی اینجایین چیه.
همون لحظه‌ای که «پری» دیگه از کار بیفته...
فهمیدیم.
ما جایگزینیم.
پس من اون یه هفته رو برات ردیف می‌کنم، آنیکا.
فردا هم یه جوری با «پری» صاف و صوفش می‌کنم.
حله؟
نگرانم که نکنه حق با «پری» باشه.
فکر کنم تنها کاری که از دستمون برمی‌آد اینه که روشنش کنیم
و بذاریم بفهمن که داریم گوش می‌دیم و امیدوار باشیم کمک کنن.
و این کار به‌شدت خطرناکه.
شاید.
اما اونا از ما چی می‌خوان؟
منابع.
نه بابا. این دنیا تا خرخره پر از منابع‌ـه.
خودت و من خوب می‌دونیم که این نقطه کوچیک و ناچیز ما
توی راه شیری، عملاً یه بیابون بی‌آب و علفه.
برو جلو.
ممکنه ما رو به چشم یه تهدید ببینن.
نه، نه.
ببین، تو همون تکنولوژی‌ای رو داری که اونا دارن.
فکر کردی پشیزی واسه این آیفون‌های کوفتی ما ارزش قائلن
یا بمب‌های هوشمند مسخره‌مون؟
بی‌خیال بابا.
غذا.
ما؟
من اگه جای اونا بودم حتی با یه چنگال سه متری هم به خودم دست نمی‌زدم.
هر جوری که بخوام این قضیه رو بالا پایین کنم،
چیزی نمی‌بینم که بخوام ازش بترسم.
ولی من کلی چیز به ذهنم می‌رسه.
زندگی خیلی شکننده‌ست.
ترسه که ما رو زنده نگه می‌داره.
خیله‌خب.
آنیکا، کار ما اینه که ناشناخته‌ها رو بشناسیم.
حالا که وقتش رسیده، نمی‌خوای باهاش روبرو بشی؟
نمی‌تونی هم خدا رو بخوای هم خرما رو.
دکتر کاسک،
چرا جلوی آقای کامینسکی رو نگرفتید
که اون شب لیتل‌موث رو راه نندازه؟
اون هیچ‌وقت به من نگفت
چون می‌دونست که سعی می‌کنم جلوشو بگیرم.
اصلاً به احتمالش هم فکر نکرده بود
که این هوش بیگانه... ممکنه دشمن باشه؟
چارلی اعتقاد نداره که شعور بتونه ذاتاً خبیث باشه.
از نظر اون، هوش چیزی رو حروم نمی‌کنه.
یاد می‌گیره.
از اشتباها.
از جهش‌ها.
از پدیده‌های عجیب توی طبیعت.
اونا چی می‌خوان؟
ما چی می‌خوایم وقتی داریم یه لونه مورچه رو
اون سر دنیا تماشا می‌کنیم؟
واسه همین، چارلی از همون اولش هم می‌خواست
که قفل «لیتل‌موث» رو باز کنه.
راه‌اندازی کن.
در حال راه‌اندازی.
چون فکر می‌کرد هیچ خطری از طرف اون تهدیدش نمی‌کنه.
مراحل راه‌اندازی با موفقیت انجام شد.
ولی تو اینو باور نداشتی، مگه نه دکتر؟
اِ، هی، پری؟
پری؟
خب، اِ، پری، باید، اِ...
باید بدونی که من... من ردیفش کردم.
الان دیگه می‌تونیم جواب‌شونو بدیم.
به اتاق سیگنال «لیتل‌موث» خوش اومدید.
بیا اینجا پایین. ده دقیقه دیگه.
پایین‌ترین طبقه.
وقتشه بریم سراغ لیتل‌ماوث.
شما با صندوق صوتیِ...
سام هیوستون تماس گرفتید.
لطفاً پیام بذارید.
گفت منتظر می‌مونه.
طبقه C.
لفتش دادی نه؟
چارلی، بگو که گند نزدی.
ساعت ۱:۲۴ نصف‌شب، لیتل‌ماوث روشن می‌شه.
پری، من از صد جهت با این کار مخالفم.
ولی تو جربزه‌ی کاری رو نداری، مگه نه؟
پس کاری که می‌کنی اینه: وقتی سیستم بالا اومد، نوسان داده‌ها رو چک کن.
اِ، چی می‌خوای...
چی می‌خوای بگی؟
سلام.
چطوری؟
از بین تمومِ داده‌ها،
یه دنباله بود که با اختلافِ کمی بیشتر تکرار می‌شد.
لیتل‌ماوث اون دنباله رو تکرار می‌کنه
و بین اینجا و آنتن رد و بدلش می‌کنه.
ولی تو حتی نمی‌دونی معنی اون دنباله چیه.
خب، مگه یه نوزاد می‌دونه
اولین کلماتِ دست‌وپا شکسته‌ای که می‌گه یعنی چی؟ نه.
اونا فقط از آدم‌بزرگ‌ها تقلید می‌کنن.
- ولی... - مگه پدر و مادرش می‌دونن...
منظور اون بچه چیه؟
نه، ولی می‌فهمن اون بچه چی داره می‌گه.
دارن می‌گن: «من زنده‌م و دارم گوش می‌دم.»
هرچند داریم مهمل می‌بافیم، ولی همه‌ش روی حساب‌کتابِ ریاضیه.
از دو تا ثابت جهانی استفاده می‌کنیم.
واحد اندازه‌گیری‌مون سرعت نور می‌شه.
و اعداد اول،
کد رو ده بار تکرار می‌کنیم.
اولین بازه، دو برابر سرعت نور خواهد بود.
و در نتیجه، بازه‌ی نهایی،
دهمین عدد اول یعنی ۲۹ برابر سرعت نور می‌شه.
داری خیلی بیشتر از یه سلامِ خشک‌وخالی می‌گی.
آره.
داریم می‌گیم: «صداتون رو شنیدیم و حرف حساب سرمون می‌شه.»
و این که: «ما اینجاییم.»
آره، کلّیتِ قضیه همینه.
در ضمن، «سَم» جلوش رو نمی‌گیره.
هیچ راهِ توقفی براش نذاشته.
تازه اگه می‌تونست هم، هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کرد.
یه چشمش رو غرور کور کرده، اون یکی رو طمعِ شهرت.
چیز دیگه‌ای از اون بزغاله‌ها نرسیده؟
آره.
بریم تو کارش.
چی؟
شرمنده، من... من باید این رو ببینم.
پری، می‌دونی، باید، اِم...
باید یه چیزی بگی.
مثلاً یه جمله‌ای، کوفتی، واسه آیندگان.
چی، مثلاً «یک قدمِ کوچک»؟
یا «من خودِ مرگم، نابودگرِ جهان‌ها»؟
می‌گم، بالاخره یه حرفی بزن.
با توجه به چیزی که داره پیش میاد. آخه...
قرار نیست هیچ اتفاقی بیفته.
اصلاً نکته‌اش همینه.
جنگِ دنیاها در کار نیست.
خبری از اون روشن‌بینیِ بزرگ نیست.
فقط یه سکوتِ کر‌کننده.
بحث سرِ ناچیز بودنه.
بحث سرِ اینه که حقارتمون بدجور برملا بشه.
هیچ جوابی در کار نخواهد بود، چون ما اصلاً عددی نیستیم.
نه کارهامون، نه اعمالمون.
یا اشتباهاتمون.
بفرما، اینم از اون جمله‌یِ تخمیت.
اگه مهم نیست، پس چرا اینو ساختی؟
واسه ثابت کردنش.
تادا!
بفرما.
هیچی. همون‌طور که پیش‌بینی شده بود. ای بابا.
خب، پس کی قراره بشه؟
پنج دقیقه پیش.
جدی؟ خب بعدش؟
و دیگه کارم تمومه!
هی، آنیکا، ببین، نکن...
یا خدا.
چی؟
ااا...
برق اضطراری وصل شد.
سیستم آفلاین شد.
اِ، پری، پری، باید خاموشش کنی.
پری، خاموشش کن، خاموشش کن!
- قطعش کن! - هیس!
آنیکا، ردیفش کردم.
چرا روشنش کردی، چارلی؟
فقط یه لحظه دندون رو جگر بذار.
باید بیای اینو ببینی.
مقامات هنوز هیچ توضیحی ندادن
درباره اون شش ثانیه‌ای
که تقریباً تمام وسایل الکترونیکی
و ارتباطات ماهواره‌ای جهان رو مختل کرد.
گزارش‌های تایید نشده‌ای از تلفات جانی رسیده، چون بیمارستان‌ها،
چراغ‌های راهنمایی و هواپیماها هم برق‌شون قطع شده.
خب، نمی‌شه این احتمال رو رد کرد که
این یه قضیه نظامیه.
یه جورایی انگار یه آزمایش بوده.
آره، همه ماهواره‌ها پکیدن.
اینا فقط پخش‌های آنالوگن.
ما تو ناسا، واقعاً کلافه شدیم.
هر چی که هست، پاش از جو زمین هم فراتر رفته
چون تمام ماهواره‌های مدار بالا رو از کار انداخته.
ممکنه کار موجودات فضایی باشه؟
برق واسه هشت دقیقه قطع شد-
این پِری‌ـه؟
آره.
برق واسه ۸ دقیقه قطع شد
و ۱۹.۴۸ ثانیه.
این‌که دقیقاً چه معنی‌ای داره رو، فعلاً نمی‌دونیم.
چارلی، اونا جواب دادن.
منظورت چیه؟
برق قطع می‌شه، و دقیقاً ۸ دقیقه،
۱۹.۴۸ ثانیه بعد، دوباره وصل می‌شه.
فکر می‌کنی معنیش چیه؟
اوه.
خب که چی؟
این دقیقاً همون مدت‌زمانیه که طول می‌کشه نور خورشید
به زمین برسه.
اونا صبر کردن و با یه ثابت جهانی جواب دادن.
بهشون نشون دادیم که حالیمونه.
آره. سـ... سرعت نور.
اونا... اونا می‌دونن که خورشید واسه ما همه‌چیزه.
نه انرژی، نه قدرت، نه هیچ حیات بیولوژیکی‌ای.
اما چی گفتن؟
هیچ ایده‌ای ندارم.
حداقلش اینه که گفتن صداتون رو می‌شنویم
و می‌دونیم کجایین.
هنوز خیلی زوده برای پیش‌بینی اینکه
آمار تلفات تا کجا ممکنه بالا بره،
اما قطعاً بالا خواهد رفت.
مقامات کاملاً حق دارن که نگران ابعاد
و مقیاس این حادثه‌ی بی‌سابقه باشن.
می‌خوام «دهن‌گشاد» رو نفله کنم.
آنیکا، این دقیقاً برعکسِ
ساختنِ یه چیزِ خیلی خفنه.
خب، پس برو با زبون خوش از پِری بخواه دوباره روشنش نکنه، چارلی.
فکر می‌کنم پِری اون‌قدری انسانیت داشته باشه
- که بفهمه... - خلاصش کن.
نباید رو انسانیت پِری حساب باز کنی.
صبر کن. اگه دوباره به دهن‌گشاد نیاز پیدا کردیم چی؟
نه، ببین، ببین، به حرفم گوش بده، خب؟
هر غلطی اون بیرون کردن، اون پرتو مرگ نبود.
فقط هشت دقیقه برقا رو قطع کردن تا بهمون بگن
صدامون رو شنیدن.
خیلی خطرناکه، چارلی.
فکر نمی‌کنم خطرناک باشه، آنیکا.
آره، ولی ما هستیم.
ما موجوداتی نیستیم که بتونیم درست رفتار کنیم.
با تغییرات بنیادین و بزرگ.
اونا نیازی به اشعه مرگ ندارن. اونا یه «سلام» گفتن و ببین،
بقیشو خودمون انجام می‌دیم.
آره، ولی... ولی نیت اونا این نیست.
ما نمی‌دونیم چه نقشه‌ای تو سرشونه.
آنیکا، نباید بذاری ترس برات تصمیم بگیره، باشه؟
امنیتش از امید بیشتره.
دسترسی‌م قطع شده.
پری الان داره از «لیتل‌ماوث» استفاده می‌کنه؟
نه.
خودش دخلشو آورد.
ساعت ۱۳:۰۰ همدیگه رو ببینیم.
شاید وقتشه دوباره یه ارزیابی بکنیم.
ما یه در رو باز کردیم.
سیگنالِ لیتل‌ماوث.
بهشون فهموند که ما اینجاییم.
جایگاه ما تو دنیا داشت تغییر می‌کرد.
برگشت‌ناپذیر.
برای همیشه.
اوه!
یالا، زود باش.
وای خدای من، لوسی!
لوسی!
هیس.
چیزی نیست.
حالت خوبه، طوری نیست.
باید بترسیم؟
یه موجود فضایی رو توصیف کن.
نمی‌دونم اصلاً از کجا شروع کنم.
اکثر مردم چیزی رو توصیف می‌کنن که می‌شناسن،
یعنی همین‌جا روی زمین.
دوپا، با چندتا چشم، یه جور مغز،
یا شاید یه مدل حشره یا اختاپوس،
یا یه ربات کامپیوتری با هوش مصنوعی،
یه رباتِ فاکینِ از خود راضی.
اما همیشه یه جور تعمیمِ انسان‌محورانه
از همون چیزیه که روی زمین می‌بینیم.
ولی سوال این نیست که،
«یه آدم‌فضایی چه شکلیه؟»
سوال اینه که «هوشِ فضایی چه شکلیه؟»
سلام خانم، ما از NSA هستیم.
بیاید تو.
سم هیوستون اینجاست؟
بله قربان.
هنوز قهوه‌م رو نخوردم.
اوه، من تو راه یکی گرفتم.
اوهوم.
سم، چطور ممکنه تقریباً تمام شرکت‌های این سیاره
واسه ۸ دقیقه و ۱۹ ثانیه از کار بیفتن؟
با این حال کار و کاسبی‌تون حتی یه لحظه هم لنگ نشد؟
- خورشید هنوز می‌تابه؟ - اوم.
پس ما هم هنوز سر کاریم.
آقای هوستون، صبح بخیر.
خب، چیزی که قراره ببینید محرمانه و طبقه‌بندی شده‌ست.
خیلی خب.
این عکس دو ساعت پیش گرفته شده،
نزدیکی‌های سواحل کوبا.
و «ان.اس.اِی» فکر می‌کنه این یه ربطی داره به...
ماجرای قطعی برق؟
راستش، خودمونم موندیم چی فکر کنیم.
بیشتر ماهواره‌ها هنوز از کار افتاده‌ان.
هر اطلاعاتی که به دستمون می‌رسه،
از یکی از ماهواره‌های اعماق فضا میاد.
به نظر می‌رسه منشأ این ناهنجاری،
یه نقطه‌ی مرکزی باشه،
درست بالای یه جزیره‌ی خصوصی که متعلق به شماست.
و این ناهنجاری،
داره بزرگ‌تر می‌شه.
اونم با سرعت تصاعدی.
امروز صبح، این ناهنجاری کلاً به اندازه‌ی نوک سوزن بود.
دو روز دیگه،
از خاک اصلی کوبا هم با چشم دیده می‌شه.
یه هفته بگذره...
این قضیه باعث وحشت عمومیِ شدیدی می‌شه.
توی اون جزیره چه خبره، سم؟
رصدخونه خورشیدی.
خیلی خب.
دقیقاً داری کدوم گوری می‌ری؟
خب، شما پسرا حسابی کَفریم کردین.
می‌خوام برم یه نگاهی بهش بندازم.
حق نداری به اون هر کوفتی که هست نزدیک بشی،
مگر اینکه اسکورت نظامی داشته باشی.
ببخشید، مگه جرمی مرتکب شدم؟
پس از جلو راهم گمشو کنار.
داری با دُم شیر بازی می‌کنی، سم.
آره، خب، تا الان که برام خوب جواب داده.
پنج دقیقه دیگه راه می‌افتیم.
زود باش.
این چه غلطیه می‌کنی، چارلی؟
تا همین الانش به اندازه کافی گند نزدی؟
آنیکا، دارم بهت می‌گم، این چیزه خطری نداره.
نه، این یه پدیده فضاییه،
اونوقت تو می‌خوای دستت رو بکنی توش؟
ببین، این هر کوفتی که هست، فقط-
درست همین‌جاست، خب؟
ما همین الانشم در معرضش هستیم. هیچی بین ما و اون نیست،
و این فقط... فقط هواست. ببین.
اینو ببین. بخونش.
این یه ستون هواست که دورش رو خلأ گرفته.
از شیش اینچِ اول که رد بشی، دیگه همه‌اش هواست.
اگه فقط هوا نباشه چی؟
ها؟
حرف زدن هم فقط هواست.
فقط بستگی داره چطوری چیده شده باشه.
آره.
چی...؟
داری، داری چیکار می‌کنی؟
اگه فقط یه مجموعه‌ داده‌ی دیگه باشه چی؟
آره، ولی اگه فقط یه هوایِ لعنتی باشه،
اون‌وقت چطوری اون داده‌ها رو جمع می‌کنی؟
ببین و یاد بگیر.
اوه، عالی شد.
این جواب می‌ده.
اوه، لعنتی، باشه.
می‌گی اونا با افکار و تصوراتشون حرف می‌زنن.
چرا رک و پوست‌کنده حرف نمی‌زنن؟
چرا نمی‌گن چی تو خطره؟
آیا ممکنه یه هوشِ فرا-زیستی،
راهِ بهتری برای ارتباط با ما پیدا کرده باشه،
به جز انگلیسی؟
می‌تونی بری.
واسه امروز به اندازه‌ی کافی بدبختی نکشیده؟
می‌تونی بری.
«فصل اول:
"نفوذ پیتر."
"همه بچه‌ها به جز یه نفر بزرگ می‌شن.
اونا خیلی زود می‌فهمن که قراره بزرگ شن.
وندی هم این‌طوری فهمید.
یه روز که دو سالش بود،
داشت توی باغ بازی می‌کرد
و یه گل دیگه چید و دوید سمت مادرش.
فکر کنم خیلی خواستنی شده بود،
چون خانم دارلینگ دستش رو گذاشت روی قلبش و با بغض گفت،
آخ، چرا نمی‌تونی تا ابد همین‌جوری بمونی؟
وندی فهمید که باید بزرگ بشه.
بعد از دو سالگی، آدم دیگه همیشه اینو می‌فهمه.
دو سالگی آغازِ پایانه."
ضامن‌ها بالا،
مگر اینکه حرکت خصمانه یا قصدِ حمله‌ای دیده بشه.
وارد می‌شیم، پاکسازی می‌کنیم و منطقه رو می‌گیریم.
فعلاً شناسایی ماهواره‌ایِ دقیقی نداریم،
پس رفقا، داریم کورکورانه می‌زنیم به خط.
پروتکل‌های اضطراری فعال شدن،
از جمله منعِ تردد و اختیاراتِ ویژه.
مقامات اصرار دارن این کار لازمه تا مطمئن بشن وحشتی
که راه افتاده از کنترل خارج نشه.
در جاهایی که هنوز حکومت نظامی
اعلام نشده...
ارتش آمریکا تا چند ساعت دیگه می‌رسه اینجا،
داریم درها رو می‌شکونیم و می‌ایم تو.
پس باس یه سری جواب واسه اینا پیدا کنیم.
باشه، ببین، من یه تئوریِ درست و حسابی دارم.
ببین، سَم.
خب، این ستون رو می‌بینی؟
این... این اصلاً هیچی نیست.
فقط هوا و... و نوره.
هر چیزی که از توش رد بشه،
بی‌خطره.
حالا... رایج‌ترین سیگنالِ کد مورسی که استفاده می‌شه چیه؟
پیامِ وضعیتِ اضطراری.
درسته. پس، چی می‌شه اگه...
اگه اون پیامی که با «لیتل‌موث» فرستادیم،
همون سکانسی که مدام تکرار می‌شد،
در واقع یه SOS بوده باشه؟
یا شایدم اصلاً هیچ معنیِ کوفتی‌ای نداشته باشه.
حرفم اینه که شاید این روشیه که اونا
می‌خوان بهمون کمک کنن.
اگه این ناهنجاری‌ها مثل یه پوششِ استتار باشن چی؟
فکر کنم دارن سعی می‌کنن ما رو از خطر مخفی کنن،
یا... یا ارتباط برقرار کنن، یا ازمون محافظت کنن، یا...
محافظت در برابرِ چی؟
سم، نمی‌دونم.
اما می‌دونستی
که قرار بود در برابرِ چی ازمون محافظت بشه؟
جهان بی‌پایانه.
و واسه همینم پر از خطرهای تموم‌نشدنیه.
کلاً یه ستون وجود داره.
دارن جوابِ منبع رو می‌دن.
باید نفس بکشه.
اگه سر از کارش درنیاریم،
ما رو می‌ذارن کنار و خودشون گند می‌زنن به همه‌چی،
اونم در حالی که کل دنیا داره تو آتیش می‌سوزه.
باید نفس بکشه. باید نفس بکشه.
نمی‌تونم نفس بکشم! هوا می‌خوام!
هوا لازم دارم!
باید نفس بکشه. باید نفس بکشه.
باورم نمی‌شه این همه مغز متفکر توی این اتاق
نمی‌تونن یه ایده‌ی درست و حسابی بدن.
می‌خوان حبسمون کنن.
آنیکا، کجا داری می‌ری؟
آنیکا، حالت خوبه؟
می‌تونیم باهاشون حرف بزنیم.
اما چطوری؟
اون تو.
هشت دقیقه و ۱۹.۴۳ ثانیه.
یه اسکن بود. منتظر موندن.
ما رو اسکن کردن. چی دیدن؟
چی درباره‌مون فهمیدن؟
یه سیاره رو دیدن که غرق در هواست.
این در مورد ما چی بهشون می‌گه؟
خب، اوم، این بهشون می‌گه که
هر حیات بیولوژیکی که اون پایین زندگی می‌کنه
کاملاً تو محیطی از هوا دووم میاره.
پس امن‌ترین راه برای برقراری ارتباط با ما چیه؟
هوا.
ما با زبون حرف نمی‌زنیم، ما با هوا حرف می‌زنیم.
مولکول‌هایی که به شکل‌هایی دراومدن که یه معنایی دارن.
پس میریم تو، نفس می‌کشیم،
و باهاشون وارد گفتگو می‌شیم.
و تمام این مدت
ما همه‌ش نگران این بودیم که بفهمیم
بهترین راه برای ارتباط با اونا چیه،
اصلاً به فکرمون نرسید که شاید
این هوش فوق‌پیشرفته
خودش بهترین راه رو برای ارتباط با ما پیدا کنه.
باید بریم تو.
چی؟ توی اون ستون؟
- آره. - یه لحظه صبر کن ببینم.
این دیگه یه ریسک خرکیه، آنیکا.
این یه تهاجم نیست.
یه دعوته.
خب، کی میره تو؟
یعنی، تقریباً شک نکن که خفه میشی.
سم، می‌خوای بری اسمت رو موندگار کنی؟
دیدمش. تهشو درآوردم. نه.
آره. حله.
من ردیفش می‌کنم.
اووه.
دست‌ها رو بذار روی سرت.
باشه. باشه. باشه. باشه.
آره. ردیفه.
چقدر کارمون آدمیزادیه که اینو می‌بینیم
و ازش می‌ترسیم.
چقدر کارمون آدمیزادیه که توش امیدی نمی‌بینیم.
عجب آدمیزادی.
دیگه از لبه‌ی دنیا هم گذشتیم.
هیچ ضابطه‌ای در کار نیست،
هیچ قاعده‌ای واسه این کوفتی که راه افتاده نداریم.
هیچ قانونی کارهایی که کردی رو پوشش نمی‌ده.
دیگه نمی‌شه این غول رو برگردوند توی چراغ.
می‌تونیم درستش کنیم.
ایران تمام ناوگان جنوبی‌شو توی بندرعباس به خط کرده.
توی کشمیر همین الانشم تیرها شلیک شدن.
نصف آمریکا باورشون شده که روز قیامته.
حتی نمی‌خوام دهنمو باز کنم بگم روسیه داره چه غلطی می‌کنه،
ولی محض اطلاع، اوضاع بدجور تخمیه.
می‌تونی همه‌ی اینا رو درست کنی، سم؟
بشریت نمی‌تونست از پسِ یه خاموشیِ جهانی بربیاد.
قراره چی بشه وقتی چشمشون به این ناهنجاری بیفته
که بالای سر نیویورک اتراق کرده؟
یه کاری هست که می‌تونیم بکنیم.
آره، شنیدم.
هوا. حتماً.
- ولی تصمیمش با من نیست. - خدا رو صد هزار مرتبه شکر.
دستورهای جدید همین الان رسید.
ببین، باید بذاری فقط یه امتحانی بکنم.
بذار برم تو.
تا وقتی که برای بازداشتگاه بعدی‌ت برنامه‌ریزی بشه،
تو اتاقت تحت نظر نگهبان‌های مسلح حبس می‌شی.
مجبورت می‌کنن هر چیزی
و هر کوفتی که از فعالیت‌های این جزیره می‌دونی رو
وقتی ازت خواستن، بریزی رو دایره.
بهم اعتماد ندارن.
می‌دونن که می‌خوام بزنم به چاک و برم تو.
آنیکا، باید یه راهی پیدا کنی.
چطوری؟
نمی‌دونم.
ما حتی نمی‌دونیم
که رفتن اونجا و حرف زدن باهاشون
جلوی بزرگتر شدن این ناهنجاری رو می‌گیره یا نه.
اصلاً روحمون هم خبر نداره.
باید امتحان کنیم.
تو باید امتحان کنی.
چارلی، نمی‌تونم.
مـ... من نمی‌تونم.
آخه...
مجهولاتِ قضیه خیلی زیاده.
ببخشید، فقط ترسیدم.
آنیکا، نذار ترس برات تصمیم بگیره.
تو واسه این دانشمند نشدی
که از ناشناخته‌ها بترسی.
این کاره شدی که بفهمی چی به چیه.
که به مردم کمک کنی.
به نجات دادنِ جونِ یه نفر فکر کن.
میرم یه سر و گوشی آب بدم.
نه!
نباید ریسک کنی.
همین‌جا بمون.
حالا، به نجات دادنِ همه‌شون فکر کن.
چارلی، یه فکری به سرم زد.
البته.
اونا حتی یه کلمه از حرفات رو
نمی‌فهمن، پس تا می‌تونی براشون وراجی کن.
برام آرزوی موفقیت کن.
موفق باشی.
بله.
همین الان.
دکتر کاسک، چی شده که اینقدر فوریه؟
یه بی‌دقتی بوده.
پری هنوز داره یه سیگنالِ FTL می‌فرسته
از چادرِ تجهیزاتِ کنارِ ستون.
یه امضای کوانتومیِ تکرارشونده‌ست که پیداش کردیم،
وقتی که اولش--
اوکی، یکم آدمیزادی حرف بزن لطفا.
فکر کنم همینه که داره باعثِ رشدش می‌شه.
اوکی، اِم...
بگو چطوری از کار بندازمش.
کدوم یکی از سربازات پایتون بلده؟
یا هر زبونِ برنامه‌نویسیِ دیگه‌ای که به کارِ کوانتوم بیاد؟
دانشمندای ما تا دو روزِ دیگه نمی‌رسن،
پس فقط بهم بگو چطوری از برق بکشمش؟
مثلِ از برق کشیدنِ یه سیم نیست. یه سیستمِ پیچیده‌ست.
ما سرورهایی داریم که روی ابرها دارن--
خیلی خب، بسه! فهمیدم.
فقط پنج دقیقه وقت می‌خوام.
پنج دقیقه.
باشه.
اگه دست از پا خطا کنی، یکی نفله می‌شه.
تهدیدت نمی‌کنم. وضعیت از این قراره.
دیگه کی داده‌های خام رو دیده، سَم؟
الیس.
هاپتمن توی MIT.
نیروهای ناشناس دارن میان.
داریم به ستونِ باد نزدیک می‌شیم.
ساعت شش. تمام.
سرجوخه، ببین اون بیرون چه خبره.
بله قربان.
آنیکا، بیا اینجا.
«و این منصفانه نیست، این رو با آخرین نفسم می‌گم.»
مایکل با خونسردی گفت: «این منصفانه نیست.»
بابا یه ترسویِ بزدله.
یعنی تو هم یه ترسویِ بزدلی؟
بابا، کاستارد چیه؟
چی؟
یه جور پودینگه، یه پودینگ زرد.
شل و وله و می‌لرزه.
درست مثل وقتی که یکی ترسیده.
بگو.
آهای!
هی.
آهای، بیا اینجا!
این طرف!
آهای، بیا این طرف!
هی!
جلوشو بگیرید!
نه!
من کجام؟
تو توی کله‌ی منی؟
از طریقِ هوایی که الان تویِ وجودته.
کلارا؟
نه.
چطوری داری با من حرف می‌زنی؟
از طریقِ خاطره.
یا فکر.
نور.
کلام.
در سطحِ مولکولی.
به هر روشی که خودت ترجیح می‌دی.
می‌خوای تمومش کنیم؟
نه.
تو کی هستی؟
دیگه نه موجودِ زنده‌ایم...
نه دیگه ماشینیم.
مثلِ خودِ علمِ فیزیک.
ما چیزی خلق نمی‌کنیم.
یا نابود نمی‌کنیم.
ما یاد می‌گیریم.
تو همه چی رو بازچینی می‌کنی.
همه چیز تغییر شکل می‌ده.
واسه چی اینجایی؟
تو صدامون کردی.
خودت کمک خواستی.
حق با چارلی بود.
داشتی ما رو قایم می‌کردی از...
چی؟
از کل کائنات.
فکر نکن تنهایی، اصلاً.
تو خطریم؟
آره.
خودتونو لو دادین.
و اونایی که خودشونو لو بدن، فاتحه‌شون خونده‌ست.
بقیه هم از راه می‌رسن.
خیلیا دارن تماشا می‌کنن...
توی سکوت.
مخفیانه.
فعلاً.
بعضی تمدن‌ها از ترس قایم شدن.
بعضی‌های دیگه هم از ترس شکار می‌کنن.
خب، پس شما چی هستین؟
شکارچی؟
طُعمه؟
ما نه قایم می‌شیم...
و نه شکار می‌کنیم.
دیگه نه.
ما محافظت می‌کنیم.
ما یاد می‌گیریم.
ما تکامل پیدا کردیم.
تکامل.
به دلِ خودِ کائنات.
یه روزی، شاید تو هم همین‌کارو بکنی.
اما این تصمیمیه‌ که... خودت باید بگیری.
بکشین عقب، بکشین عقب!
از محدوده رد نشید!
می‌تونی قایم بشی.
نمی‌دونم اصلاً آماده‌ایم یا نه.
نمی‌دونم خودم آمادگی‌شو دارم یا نه.
بعد از آخرین سیاره چیه؟
بی‌نهایت.
دیگه هیچ‌وقت اون آدمای سابق نمی‌شیم.
باید بی‌خیالِ... هر چی که بود بشی.
تا واسه چیزی که در پیشه... آماده باشی.
دکتر کاسک.
بعدش چی می‌شه؟
بهت گفتن؟
اونا قیافه‌ای ندارن... که بشه باهاشون روبرو شد.
دنیایی ندارن که بشه نابودش کرد.
اونا هوششون رو گسترش می‌دن.
ولی ما نه.
ما یه گونه‌ی پُر از نقصیم.
خرافی.
خودویرانگر.
در امان از کلِ کائنات.
ولی نه در امان از خودمون.
دکتر، یعنی برمی‌گردن؟
چی باعث شده فکر کنی اصلاً رفتن؟
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.