« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
باشه، باشه، باشه، باشه...
خیله‌خب...
آره... آره...
آره، آره، یالا... یالا، آره! آره، آره!
باشه. باشه. خیله‌خب.
بجنب، راه افتاد، راه افتاد.
خیله‌خب. خیله‌خب. لعنتی.
کار کن. کار کن. لامصب کار کن.
استاندارد... خیله‌خب...
استاندارد، می‌تونی... صدامو می‌شنوی؟
نارن هستم.
و من، اِم...
از بقیه جدا شدم، اِم، بقیه رو گم کردم.
و فکر کنم حالم خوبه،
ولی مطمئن نیستم کجام، اِم...
تا حالا این‌قدر نیومده بودم این دور و برا، واسه همین...
اِم...
یه چیزی اونجا بود، اِم...
درست ندیدمش، ولی یه چیزی، اِم...
یه چیز دیگه‌ای هم اینجاست.
بهتون احتیاج دارم.
باشه؟ باید بیاید دنبالم، خواهش می‌کنم.
لعنتی، باید بیاید بیرون و منو ببرید.
می‌تونید... می‌تونید بیاید، خواهش می‌کنم، استاندارد؟
استاندارد؟
اوه، ریدم توش!
لعنتی...
لعنت! لعنت بهش...
اوه گندش بزنن... این چه کوفتیه؟
این چه گهیه؟
لعنت! لعنت! لعنت!
لعنتی!
ریدم توش، ریدم توش، ریدم توش! لعنت بهش!
همه ما چرخه‌های خودمون رو داریم، عادت‌هامون رو...
...رفتارهایی که باعث می‌شه مدام دور خودمون بچرخیم...
...و هی بریم سراغ همون راه‌حل‌های همیشگی،
بارها و بارها،
و هر بار با این فکر که این‌بار قراره به یه جای جدید برسیم.
اما نمی‌رسیم.
و با این حال،
این همون مسیر عصبی‌ایه که رفتنش برات از همه راحت‌تره.
مسیر خودت. راهی که خودت ساختیش.
همون راهی که وقتی بچه بودی،
باعث می‌شد احساس امنیت کنی.
یاد گرفتی آدم‌ها رو از خودت برونی،
قبل از اینکه بتونن بهت زخمی بزنن.
و حالا،
توی بزرگسالی،
هنوز همون‌جایی که شروع کردی، درجا می‌زنی.
تنها.
ببین، منظورم اینه که تنها نیستم.
کارمند دارم و... مشتری.
منظورم این نبود که دلت تنگ شده، گفتم تک و تنهایی.
آره، خب، یعنی...
من به بقیه آسیب می‌زنم.
دست خودم نیست. ذاتم اینجوری بار اومده.
پس شاید حقمه که تنها باشم.
فکر می‌کنی اصلاً کسی حقش هست که تنها بمونه؟
نمی‌دونم، ولی خب، می‌دونی،
شاید اونقدرها هم چیز بدی نباشه.
تنها بودن انگار...
توی اعماق وجودم ریشه کرده.
درک می‌کنم.
رویاهایی داشتی که کلی جلوشون مقاومت شده،
و کسی هم نبوده که واسه رسیدن بهشون ازت حمایت کنه.
و وقتی آدم...
بارها و بارها ضربه می‌خوره،
دیگه منتظر ضربه بعدی می‌مونه.
انگار که بگی: «آره، این راهو بلدم.
می‌دونم به کجا ختم می‌شه.»
خب...
مایلی که یه راه جدید بسازی
و ببینی به کجا می‌رسه؟
حتماً. چرا که نه؟ می‌بینی که، اینجام.
عالیه.
خب، می‌خوام برگردیم سرِ یه موضوعی.
یه تمرینی که قبلاً انجام دادیم.
همون نقش‌بازی کردن.
- آهان، همون فیلم‌بازی کردنا؟ - آره.
- حس می‌کنم وقتی این کارو می‌کنم مثل احمق‌ها میشم. - می‌دونم.
ولی چند دقیقه وقت داریم. بیا، خب...
آره، بیا یه کم امتحانش کنیم.
خیله‌خب.
بیا صحنه رو بچینیم.
بیا برگردیم به اون شبی که باربارا ترکت کرد.
منظورت همون شبیه که منو از خونه‌ی خودم...
انداخت بیرون؟
آره.
من نقش خودمو بازی می‌کنم.
- منم میشم باربارا. - در ضمن، اون خونه‌ی منه.
منم که دارم پولشو می‌دم.
- می‌دونم. - باشه.
خب، اِم...
دیر اومدم خونه. نمی‌دونم دقیقاً ساعت چند بود.
اِم... اون خواب بود. شاید نصف‌شب.
معمولاً قبل از... ولش کن، اصلاً مهم نیست.
موضوع اینه که من تو آشپزخونه بودم و، اِم...
لیوان، لیوان رو شکستم،
اونم بدو‌بدو اومد پایین ببینه چی شده، و...
قضیه بیخ پیدا کرد.
خب، چه حسی داری؟
خب، من...
مست بودم، و، خب...
احساس حماقت می‌کردم، می‌دونی؟
عصبانی بودم، چون... چون لیوان رو شکستم.
می‌تونی این رو به من بگی؟
- چی؟ به... به باربارا؟ - آره.
اوم... معذرت می‌خوام که بیدارت کردم.
شاید اگه زودتر می‌اومدی خونه،
می‌تونستیم شب رو با هم بگذرونیم.
نه، من... داشتم کار می‌کردم، می‌فهمی؟
بعد از کار یه راست اومدم خونه.
خواهش می‌کنم باهام صادق باش.
بوی گندش از دهنت می‌آد.
فقط چند تا آبجو زدم.
منظورت از «چند تا» دقیقاً چقدره؟
خب، روز سگی‌ای داشتم.
لازم داشتم یه کم خستگی در کنم.
تنها کاری که همیشه می‌کنی همینه، خستگی در کردن.
همه‌اش تو اون مغازه‌ی خراب‌شده‌ای.
بچه می‌خوای، مگه نه؟
- هر دومون می‌خوایم. - خب، می‌دونی...
خانواده داشتن مایه می‌خواد،
که یعنی یکی باید خرحمالی کنه.
مگه اینکه بخوای یه دانشجوی ابدی بمونی.
این روزا دیگه واسه خودش یه کار حساب می‌شه.
بی‌انصافیه. می‌دونی که مجبور شدم یه مدتی مرخصی بگیرم.
خب، اگه نمی‌تونی پا به پای بقیه بیای تقصیر من نیست.
چطوری می‌خوای وکیل بشی
وقتی حتی از پسِ دانشکده حقوق هم برنمیای؟
فکر کردی کی پول همه چی رو می‌ده
وقتی تو داری توی محوطه دانشگاه واسه خودت ول می‌گردی
عین یه دانشجوی سال‌اولیِ ۳۰ ساله؟
بذار یه راهنمایی بهت بکنم: من.
من پول دانشگاهتو می‌دم، پولِ وقتایی که نرفتی رو می‌دم،
پولِ این سقفی که بالای سرته رو هم من می‌دم.
- حالا می‌تونم حرف بزنم؟ - نه! خیر.
چون می‌خوام بدونم، به نظرت چی می‌شه
اگه بالاخره بتونی درستو تموم کنی؟
لابد یه توله پس می‌ندازی و فاکتوراشو می‌ذاری جلوی من.
یا شاید من باید تو خونه بمونم پوشک عوض کنم چون
تو واسه اولین بار توی عمرت زیادی سرت شلوغِ کاره؟
- داری بی‌رحمی می‌کنی. - دارم حقیقت رو می‌گم.
فکر می‌کردم همیشه دنبال همین بودی.
فقط چون خودت نتونستی یه معمار بشی، معنیش این نیست که...
من یه معمار لعنتی‌ام!
لعنت بهش، من فقط گیرِ فروختنِ یه مشت اثاثیه آشغالم چون
یه نفر نمی‌خواد اون کونِ گنده‌ی لعنتیشو بلند کنه و به من کمک کنه!
چه حسی داری کلارک؟
اصلاً با کی دارم حرف می‌زنم؟
- من، همین‌جا، همین حالا. - تو؟ باشه.
اوم...
معذرت می‌خوام، نمی‌خواستم که، خب...
...می‌دونی، عصبانی بشم
یا از کوره در برم یا هر چی.
می‌دونم.
هدف کل این تمرین همینه.
این شروع خوبیه.
اینکه حس کنی چه حسی داری،
و بعد یاد بگیری یه راه جدید پیدا کنی.
راستش واکنشت کاملاً طبیعی بود.
خب، من اینم دیگه!
خب، سلام به همگی، ناخداهای جوان!
از اینکه سکه‌هایی که با جون کندن درآوردین رو...
...خرج مبل‌های گرون‌قیمت کنین خسته شدین؟
دنبال یه معامله‌ای هستین که پشماتون بریزه؟
پس یه‌سری بزنین...
...به مبل‌سرای «امپراتوری عثمانی» کاپیتان کلارک،
توی دره‌ی سانتا کلارا،
انبار و نمایشگاه محبوب منطقه.
سرویس خواب، پذیرایی،
ناهارخوری، اتاق کار و تا دلتون بخواد وسیله حموم داریم.
تازه خونه خریدین؟ ما هواتونو داریم.
بچه‌دار شدین و دنبال اولین گهواره واسه بیلی کوچولو هستین؟
ما هواتونو داریم!
از جدیدترین طراحی‌های مدرن گرفته
تا سبک‌های کلاسیک قدیمی،
همه‌اش همین‌جاست و همه‌اش هم مُفته.
اون چیه، پالی؟
نگرانِ اعتباری؟
ها! ناخدا کلارک می‌گه نسیه نداری؟ مشکلی نیست!
تو دریای کیفیتِ عالی بادبون بکش،
و مشکلات مالی‌ت رو دمِ در جا بذار.
همین امروز بیا تو
و کاناپه‌ی راحتیِ رویاهات،
میز آشپزخونه، آباژور و تخت‌خواب رو همین‌جا بخر
توی «امپراتوریِ عثمانیِ ناخدا کلارک»،
واقع در تقاطع کپیتول و مکی، خروجی بزرگراه ۶۸۰.
آره! همین امروز بیا تو...
...پاهات رو دراز کن،
و از امپراتوری خودت لذت ببر!
چون هر سلطانی لایق یه تخت پادشاهیه،
و ما یکی‌ش رو داریم که اسم تو روشه،
همین‌جا پیش ناخدا کلارک--
نه بابا!
- کلارک، ردیفی؟ - دوربین رو خاموش کن.
نه، نه، خوبه. اینا واسه پشت‌صحنه باحاله پسر.
- اون دوربین لعنتی رو خاموش کن. - باشه... یا عیسی مسیح...
تو، اِم، کمک می‌خوای؟
نه، خودم می‌برمش، ردیفه.
امم...
- دوباره راه می‌افتیم یا چی؟ - نه.
کت، می‌تونی دیگه درِ مغازه رو باز کنی.
خیلی وقته باز کردیم.
می‌دونی رفیق، هنوز تو کتم نمی‌ره.
فازت چیه؟ دزد دریایی‌ای یا سلطان؟
- فقط بهتره تکلیفش روشن شه. - من یه... خفه شو.
یه تیکه نئوپانِ زپرتیِ آشغال.
این بساط رو جمع کن، خب؟
بیا.
بابت اون معذرت.
اوضاع چطوره؟
کنتور که درسته.
اگه قبضت زیاد میاد، مشکل از خودته.
پس تکلیفِ قطعی‌ها چی؟ بعد از ساعت کاری اتفاق می‌افته.
نمی‌دونم. لابد مهتابی‌ها فیوز می‌پرونن.
وقتی مغازه تعطیل می‌شه چراغ‌های سقفی رو خاموش می‌کنم،
قبل از اینکه برق قاطی کنه.
در هر صورت، این نباید باعث شه قبض کمتر بیاد؟
جعبه فیوزت کجاست؟
من که سررشته ندارم،
ولی قبلاً چک کردم، همه‌چی ردیف به نظر می‌رسید.
- گفتی چراغا چشمک می‌زنن. - آره، کل مغازه این‌طوریه.
- هوم. - فقط نه همزمان.
یه شب، برق طبقه بالا کلاً می‌پره.
فردا شب، میاد این پایین. هیچ حساب و کتابی نداره...
کدوم احمقی اینو اینجا وصل کرده؟
خب، ساختمون از قبل سیم‌کشی شده بود.
منظورم اینه که قدیمیه، ولی نه اون‌قدرها.
یه نگاه به این بنداز.
این قبلاً اینجا نبود.
شایدم... من متوجه نشده بودم. همون‌طور که گفتم، من کارشناس نیستم.
چرا... چرا داره میره اون طرفی؟
سوال بهتر اینه که:
اصلاً به چی وصله؟
ها؟
کلارک کت! وضعیت برق چطوره؟
چی؟
اون بالا اتفاقی افتاد؟
لعنتی...
موشه برگشته.
- ولی برق وصله. - آره.
فکر کردم اون موشه رو کشتیم.
ما فقط یه موش رو کشتیم.
- پس مشکل اینه؟ - بعید می‌دونم.
اصلاً امکان نداره برق از این قسمت مدار رد بشه.
این فقط...
اونجاست.
انگار یه ناشی همین‌جوری چپونده‌تش اونجا.
آره.
مرد ۱ تا حالا حس کردی...
انگار داری پشت یه شیشه زندگی می‌کنی؟
داری تماشا می‌کنی که زندگی می‌گذره،
اما هیچ‌وقت واقعاً واردش نمی‌شی؟
شاید وقتش رسیده که پنجره‌ی درون رو باز کنی.
تو می‌تونی معمار سرنوشت خودت باشی
چون همه‌ی ما لایق یه فرصت دوباره‌ایم
تا به رویاهامون برسیم.
همون لحظه‌ای که باور کنی تغییر ممکنه،
کارت شروع شده.
مرد ۱ کتاب «پنجره‌ی درون» رو سفارش بدید
به همراه برنامه‌ی صوتی مکمل سه قسمتی،
گشایش‌های هدایت‌شده، اثر دکتر ماری کلاین.
همین حالا با قیمت ۲۴.۹۵ دلار به اضافه‌ی هزینه‌ی ارسال.
با شماره‌ی ۰۱۹۹-۵۵۵-۸۰۰-۱ تماس بگیرید.
هیچ‌وقت برای ساختن یه مسیر تازه دیر نیست.
پس هنوزم داری به پوشه‌های کاغذی،
نوارکاست‌های بدنام‌گذاری‌شده و یه کمد فایل قفل‌دار اعتماد می‌کنی،
که هر کسی با یه کلید یدک می‌تونه بازش کنه؟
کسب‌وکار شما با اطلاعات می‌چرخه،
ولی بیشتر شرکت‌ها با داده‌هاشون مثل آشغال رفتار می‌کنن...
اون نقطه کوچیک روی رادار، سیارک نیست.
اون یه سفینه‌ست و قفل کرده رو دُممون.
- داره نزدیک‌تر می‌شه. - غیرممکنه، ریگنا.
عمراً ما رو دیده باشن. سپر راداری‌مون فعاله.
قربان، می‌دونم، ولی دارن بهمون نزدیک می‌شن.
ممکنه زمینی‌ها یه وسیله مخفی داشته باشن...
...که بتونه از سپر راداری‌مون رد بشه؟
آشغالِ عوضی.
چرا با خودت این کارو کردی؟
چطوری سر از اینجا درآوردی؟
ضمیرت مثل یه اتاق پر از خاطره‌ست...
...که مدام در حال تغییره.
اما همین‌طور که داری زندگی می‌کنی،
یه ذهنِ تعلیم‌ندیده ممکنه شروع کنه به دیوار کشیدن،
مانع درست کنه...
تا از خودش در برابر دنیای بیرون محافظت کنه.
این یه واکنش طبیعیه.
چیزی که معمولاً ازش بی‌خبریم.
اما اگه به حال خودش رها بشه،
باعث می‌شه احساس کنی تو تله افتادی.
ممکنه متقاعد بشی که دنیای بیرون...
...بدون تو جای بهتریه.
اینکه هیچ‌وقت لایق رابطه‌هایی که داشتی نبودی.
تسلیم می‌شی و فقط نگاه می‌کنی که زندگیت چطور می‌گذره...
...اونم از پشت یه پنجره‌ی تک و تنها.
من می‌تونم کمکت کنم که الان بازش کنی...
چون این پنجره قفل نیست.
چفتش هیچ‌وقت خراب نبوده.
حاضری ازش رد شی؟
تا بتونی چیزی که یه زمانی مال خودت بود رو پس بگیری...
و دوباره افسار زندگیت رو دستت بگیری.
همون زندگی‌ای که همیشه می‌خواستی داشته باشی.
بدون اینکه زیر بارِ تروماهای گذشته له بشی.
رها از اون حصاری که دور خودت چیده بودی.
...که برم، واسه همین تصمیم گرفتم...
و آزاد باشی تا مسیری که خودت طراحی کردی رو انتخاب کنی.
خب، چطورین گاوچرونا!
دنبال اینین که بهترین معامله‌ها رو بزنین به جیب،
این طرفِ رودخونه‌ی «ریو گرانده»؟
مرتیکه.
ایول، می‌گم ایول!
اینجا تو «بیگ وِین»، ست‌های ناهارخوری‌مون...
یه جوری‌ان که انگار گنج پیدا کردی.
پس حتی فکرِ رفتن به جای دیگه رو هم نکن.
«بیگ وِین»، فقط دنبال اون طلاییِ...
این دیگه چه...
احمقِ... لعنتی! کثافتِ آشغال!
حالتون چطوره؟
براتون آرزوی سلامتی و شادی دارم.
سلام! خوش‌آمد می‌گم بهتون!
سلام به همگی.
حالت خوبه؟
سلام.
سلام و درود به همه.
شب همگی بخیر، حضار گرامی،
بدرود...
الو؟
...تا یه وقت دیگه.
از اعماق قلبم می‌گم،
با زبون مادری بهتون درود می‌فرستم.
خوش اومدین، صفا آوردین.
درود بر شما، هر کی که هستین؛
ما با نیت خیر پیش‌تون اومدیم،
و حامل پیام صلح بین ستاره‌ها هستیم.
ارادت قلبی به همگی.
درود فراوان به همه.
السلام علیکم.
از طرف ما ساکنان زمین،
به همه‌تون خوش‌آمد می‌گیم.
این چه گوهیه دیگه؟
کونیچیوا. حالتون چطوره؟
از طرف اهل زمین،
به همگی سلام.
به سلامتی شما، هم الان،
هم برای همیشه.
با بهترین آرزوها و درودها.
درود به شما دلاورها،
امیدوارم همیشه پاینده باشین.
ما بهتون درود می‌فرستیم.
اوضاع رو به راهه.
خطاب به همه‌ی اونایی که
اون‌ور سحابی‌های این عالم جا دارن،
مخلصیم.
سلام.
ارادتمند.
چطورین همگی،
ای ساکنان اون بالاها.
از دنیای خودمون
بهتون سلام می‌دیم،
براتون آرزوی خوشی، سلامتی و عمر با عزت داریم.
چطورین رفقا؟
امیدوارم همیشه لبتون خندون و روزگارتون تو صلح باشه.
رفقای فضایی، چطورین؟
کسی هست؟
سلام از طرف بچه‌های سیاره زمین.
درود بر شما، هر کی که هستین!
صلح و صفا واسه همه.
صدای زن به زبان کانتونی: حال همگی چطوره؟ آرزوی...
اوه...
از دل این خاک،
به زبون خودمون بهتون سلام می‌گیم.
خوش اومدین، صفا آوردین.
درود بر شما، هر کی که هستید؛
ما با نیت خیرخواهانه سراغتون اومدیم،
و ما صلح رو به ستاره‌ها می‌بریم.
سلام گرم به همگی.
درود قلبی به همه.
السلام علیکم.
از طرف ما ساکنان زمین...
بهتون خوش‌آمد می‌گیم.
کونیچیوا. حالتون چطوره؟
درود از طرف اهل زمین.
سلامتی برای شما، حالا و برای همیشه.
با آرزوی بهترین‌ها و سلام فراوان.
ما به شما قهرمان‌ها درود می‌فرستیم و...
براتون آرزوی خدمتی طولانی داریم.
به شما بزرگان درود می‌گیم.
رفقا، حالتون چطوره؟ رفقا، حالتون چطوره؟
صدای زن خطاب به تمام کسانی که...
فراتر از سحابی‌های فضایی هستن،
درود بر شما.
صدای زن آنیونگ هاسییو.
ما بهتون درود می‌گیم.
درود از طرف...
یه برنامه‌نویس کامپیوتر توی یه شهر دانشگاهی کوچیک...
به اسم ایتاکا، روی سیاره زمین.
حالتون چطوره، ای مردم...
کسی اونجا هست؟
اوه، لعنتی...
باشه، باشه...
سلام به همگی.
حالتون چطوره؟
شالوم.
درود و سلام به همگی.
شب همگی بخیر، حضار گرامی،
خداحافظ و به امید دیدار در فرصتی دیگه.
از این کره خاکی،
به هر زبونی که باشه، از همین‌جا باهاتون حرف می‌زنم.
خوش اومدین، صفا آوردین.
درود بر شما، هر کی که هستین؛
ما نیت‌مون با شما خیره،
و از دلِ ستاره‌ها براتون صلح آوردیم.
ارادت صمیمانه به همگی.
درودِ گرم به همه.
السلام علیکم.
از طرفِ ما اهالیِ زمین،
به شما خوش‌آمد می‌گیم.
ببخشید دیر کردم.
ترافیک افتضاح بود، نتونستم زودتر راه بیفتم.
بیا از همین وقتی که داریم استفاده کنیم.
امروز چطوری، کلارک؟
قیافه‌م چطوره؟
خوبی. فقط شاید یه کم خسته به نظر بیای.
قیافه‌م شده عینِ گه.
می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ و اینم بگم که...
جواب اشتباهی وجود نداره، خودت که می‌دونی...
الان مستی؟
چرا اینطوری میگی؟
چطوری؟
از جمعه تا حالا لب به مشروب نزدم.
احتمالاً واسه همینه که قیافه‌م اینقدر سگی شده.
- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ - حتماً.
تا حالا کسی رو به زور فرستادی تیمارستان؟
تو این چند سال چند باری شده، هر وقت که لازم بوده.
چی... چی باعث میشه که لازم بشه؟
اگه حس کنم طرف
واسه خودش یا بقیه خطرناکه،
یا اینکه کلاً عقلش رو از دست داده باشه.
باشه. باشه.
امم...
تو فروشگاه یه چیزی پیدا کردم.
خب. چی پیدا کردی؟
اِ...
یه جا رو. من پ...
یه جا پیدا کردم.
یه جا؟
آره. یه جورایی، امم...
انگار فروشگاه همین‌طوری...
ادامه داره، فکر کنم.
انگار... می‌دونی، انگار یه دیوار اونجاست،
و اون‌طرف دیوار،
مغازه همین‌طوری ادامه پیدا می‌کنه، می‌دونی،
مثل... مثل کپیِ خودش.
ف-ف-فکر کنم از آینه‌ای چیزی استفاده می‌کنن
که ورودی رو مخفی کنن، نمی‌دونم.
شرمنده، نمی‌فهمم چی داری می‌گی.
این یه اتاقیه که قبلاً ازش خبر نداشتی؟
نه.
خب، ب-ب-بعدش می‌ری تو و، راستش اولش
فقط شبیه یه... شبیه یه ساختمون اداریه.
مثل یه... مثل یه ساختمون اداریِ غول‌پیکر، می‌فهمی؟
و بعدش، خب... ولی همین‌طور که می‌ری جلو،
اون‌وقته که می‌فهمی
ک-ک-که هیچ‌کدومش با عقل جور درنمی‌آد.
ان-انگار که، اوم... فرض کن بخوای یه سگو توصیف کنی
واسه کسی که تا حالا اصلاً سگ ندیده،
و بعد ازش بخوای که تصویرشو بکشه.
شاید یه چیزایی رو درست دربیارن، می‌دونی،
ولی عمراً بتونن همه‌چیز رو بی‌نقص بکشن.
می‌دونی، شیطان همیشه تو جزئیاته.
از دور که نگاه می‌کنی،
فکر می‌کنی داری یه سگ می‌بینی، اما وقتی از نزدیــ...
چرا این‌طوری نگام می‌کنی؟
فقط دارم سعی می‌کنم بفهمم چی می‌گی.
آره.
می‌دونی، واسه یه روان‌پزشک، اصلاً بلد نیستی قیافه‌ت رو حفظ کنی.
حرفایی که می‌زنی شاید تخیلی به نظر برسه،
اما خطرناک نیست.
کسی توی این دفترا هست؟
تا جایی که من دیدم نه. می‌دونی، صداهایی می‌شنوم، خب...
صدای پا میاد، و... و وسایل این‌ور اون‌ور جابجا می‌شن،
وقتی حواسم نیست.
می‌دونم حرفام چطوری به نظر میاد، ولی باید درک کنی،
اونجا خیلی غول‌پیکره.
در حدِ متروی نیویورک بزرگه، می‌فهمی؟
تا جایی که می‌دونم، شاید صدها نفر اونجا باشن.
فقط من هنوز ندیدمشون.
ببین.
می‌بینی؟ مثل یه...
مثل یه هزارتوئه.
همین‌طوری ادامه داره، اصلاً تموم نمی‌شه.
بعضی وقتا می‌ترسم اونجا گم بشم.
فکر می‌کنی چرا تا حالا هیچ‌کس این‌جا رو پیدا نکرده؟
نمی‌دونم.
ورودیش توی طبقه زیرهمکفه،
واسه همین کلِ این سازه
احتمالاً زیرِ زمینه، متوجهی؟
توی هیچ نقشه‌ی شهری‌ای ثبت نشده.
ورودی‌هاش مخفیه، آخه کی به فکرش می‌رسه اونجا رو بگرده؟
نمیگم حرفت رو باور نمی‌کنم...
ولی خودت بهم گفتی
از جمعه تا حالا یه قطره هم لب به مشروب نزدی.
- فکر می‌کنی که یه... - باشه.
- کلارک... - نه، نه.
- اگه این حقیقت داشته باشه... - آره، فهمیدم. ممنون.
می‌دونی چیه، با مدرک برمی‌گردم اینجا
و اون‌موقع یه عذرخواهیِ حسابیِ لعنتی بهم بدهکاری.
کت!
یا عیسی مسیح، لعنتی، دارم می‌آم! اومدم!
- هی. - ناخدا کلارک؟
- اوم... - وایسا، وایسا، ببینم. کت؟
- دارم می‌آم. - کت!
باشه بابا، اومدم!
- ببین... - این چه کوفتیه دیگه؟
آره، شرمنده، اوم...
فردا چیکاره‌اید؟
داری چی بلغور می‌کنی؟
بهتون پول می‌دم. دو ساعت. اضافه‌کاری. تهِ تهش.
خب، بابت چی پول می‌دی؟
تحقیق.
دوربین دستته، مگه نه؟
می‌تونی... می‌تونی دوباره قرضش بگیری...
مگه نه؟
خیله‌خب، دوربین روشنه.
یه سری... اِم، وسیله‌ی کوفتی این‌جا داریم.
چندتا تابلوی ایست داریم
و، اِم... یه طناب.
طناب واسه چیه؟
تدارکاته.
اوه عالی شد، می‌خواد دست‌وپامون رو ببنده.
نه، قراره خودمون رو ببندیم.
هوم. چه فانتزی‌های کثیفی.
این چه گهیه دیگه؟
اِم، تو هنوز بهمون نگفتی
این‌جا داریم چه غلطی می‌کنیم، پسر.
بهتون گفتم که. تحقیق.
اینا وسیله‌ان، داریم واسه تحقیق ازشون استفاده می‌کنیم.
درک کردنش اون‌قدرها هم سخت نیست.
باشه، تحقیقِ چی؟
ب-باید یه خرده واضح‌تر بگی، حاجی.
می‌خوام از اون در رد شم.
کدوم در؟
اون دره دیگه.
اون طرفش رو هم با نوار چسب کادربندی کردم،
فقط واسه این‌که راه برگشت رو گم نکنیم.
- بابی؟ - چیه؟
ببین، می‌دونم چرت به نظر میاد، ولی هر کاری من می‌کنم بکن.
باشه؟
می‌خوام قبل از طلوع آفتاب برگردیم.
پسر، ساعت حدوداً ۹ شبه. چه گهی داری می‌خو...
- چه مرگته! کلارک؟! - چه گهیه؟
- چطوری اون کارو کردی؟ - پسر، تو...
اون صحنه لعنتی رو دیدی؟! چـ... چطور اون، ام...
من همین‌جام. بیا خودت ببین.
چه گهی بود؟ تـ... تو همین الان اون غلطو کردی؟
چی؟ چطوری اون کوفتی...
بابی، تمومش کن. داری چیکار می‌کنی؟
- این چه گهیه؟! - کلارک، کدوم گوری هستی؟
ها! هوی، دیدی... دیدی چی شد؟
- کدوم گوری رفت؟ - آره بابی، دیدم چی شد!
اوه! کدوم گـ...
فقط از در رد شو، هیچیت نمیشه!
چی؟! نه! بگو اینجا چه خبره!
می‌دونی چیه، فقط...
نه بابی، وایسا! بابی! وایسا، داری چه غلطی می‌کنی؟
کت بابی!
این چه گهیه دیگه؟!
پسر!
پسر، مگه میشه همچین چیزی؟
- بابی! کلارک! - خیلی خب...
کجایی؟ اون پشت چه خبره؟
نه، نه، نه، کت، ردیفه، ردیفه.
فـ... فقط، باید بیای این رو ببینی.
یعنی... آره، می‌بینی که...
ببین، راستش، امم...
- طوری نیست. - کلارک، این دیگه چیه؟
- ما کجاییم؟ - اوه!
خودمم دارم سعی می‌کنم ته و توی همین رو دربیارم.
این... این بساطِ کوفتیِ کیه؟
اینا... اینا بخشی از مغازته؟
اگه مالِ کسی باشه،
- هنوز باهاشون روبه‌رو نشدم. - باشه...
از وقتی اینجا رو پیدا کردم هر شب همین‌جام،
و هنوز حتی یه ذره‌اش رو هم نشناختم.
بیا. بهت نشون می‌دم.
تازه جالب‌تر هم می‌شه.
- این چه گهی بود... - هی. هی.
فکر نمی‌کنی مثلاً یه کوفتی به خوردمون داده باشه؟
چی؟ نه، نه، نه. ما که چیزی نکشیدیم.
فکر کنم اگه پاتیل بودم، خودم می‌فهمیدم.
تو که نعشه‌ای!
علف که حساب نیست.
خب، پس، انگار که...
چی، مثلاً یه ساختمونِ اداریِ خالیه؟
اینجا؟ آره. ولی انگار
یه مشت عمله‌ی اَسیدزده ساختنش.
حتی استخر هم داره!
استخر داره؟
آره. یعنی، یه جورایی.
عقب نمون.
«گلدون.» این دیگه چه گُهیه؟
آره، نه، نه، دفعه قبلی از اون‌وری رفتم.
آره، وقتی دنبال پله‌ای چیزی می‌گشتم که برم پایین.
تنها چیزی که تا اینجا پیدا کردم در واقع بیشتر شبیه یه...
خب...
نمی‌دونم، راستش بیشتر شبیه یه رمپه.
اون... اه... همین بالاست.
یه دقیقه دیگه می‌رسیم بهش.
باشه...
تا چند طبقه میره پایین؟
مگه این از نظر فنی...
خب. خیلی‌خب، داری فیلم می‌گیری؟
- آره. - خیلی‌خب.
نمی‌فهمم چرا حتماً بابی باید بره.
- خودم می‌خوام برم. - دوربین دست اونه.
خب، حالا انگار چسبیده بهش.
آره خب، منظورم اینه که،
واسه کارت دانشجویی‌م، آره، یه جورایی چسبیده.
مشکلی پیش اومد، فقط یه تکون بده تا بکشمت بالا، باشه؟
مشکل؟ کلارک، کدوم گُه مشکلی؟
هیچ مشکلی پیش نمیاد.
عزیزم، عزیزم، ردیفه.
- نه، هی-- - ردیفه. حالم خوبه.
عزیزم، مجبور نیستی این کار رو بکنی.
نه، ردیفه. فقط... فقط می‌خوام ببینم اون پایین چه خبره.
- کنجکاو نیستی؟ - این کار حماقته!
- فقط تا هر جایی که می‌تونی برو پایین. - نه، ببین، ببین، ببین!
اصلاً بدون طناب هم می‌شه پیاده رفت پایین.
طوری نیست، اصلاً هم شیب نداره.
باشه.
باشه، فقط... فقط یه چیزی.
اگه برنگشتم، به مامانم می‌گی که دوسش دارم، باشه؟
- باشه. - خیلی‌خب، حله.
خیلی‌خب، فقط آروم برو.
باشه.
اوه، واقعاً یه جورایی شیب داره.
- خوبی؟ - آره.
- فقط، اِم... سعی کن منو نندازی. - ردیفه.
بگو چقدر دیگه (طناب) لازم داری.
اوه... مواظب باش!
این چه... اوه! اوه! اوه! فاک! آخ...
چه غلطی دارین می‌کنین اون بالا؟
ببخشید، ببخشید!
گیر کرده بود دورِ پایه تخت!
- حالت خوبه؟ - آره. آره، خوبم.
یا عیسی مسیحِ لعنتی...
فقط همین‌طوری بفرستتم پایین!
خیلی‌خب. بریم که رفتیم.
خب، اومدم تو.
چیزی می‌بینی؟
اه...
اه، فقط...
یه سری رخت و لباس و این آشغالاست.
منظورت چیه؟ لباس؟
آره، این پایین بوی گندِ سگ میده.
چیز دیگه‌ای هم هست؟
آره، فقط، ام... یه دقیقه بهم وقت بده.
باشه.
اوه، خدا...
این دیگه چه گهیه؟
بابی؟
آره.
فقط می‌خواستم مطمئن شم حالت خوبه.
آره، خوبم. فقط، ام...
باشه...
آره.
باشه.
این دیگه چه کثافتیه...؟
بابی؟ بیا بالا!
اصلاً حس خوبی به این ندارم!
هی! ام... طناب رو بیشتر شل کن!
نمی‌تونم! تا تهش باز شده.
لعنتی...
لعنت! بکشم بالا!
بابی! چیه؟ چی شده؟
- لعنتی! - چی می‌بینی؟
اون دیگه چه کوفتیه؟ بکشش بالا!
- دارم می‌کشم! یا مسیح! - لعنت بهش!
محکم‌تر بکش!
بکش دیگه لعنتی! این چه سمیه!
گیر کرده به پاهام!
- نمی‌تونم بکشم... - بنال و محکم‌تر بکش!
کلارک، زود باش!
چیزی نمونده! رسیدیم، عزیزم فقط یه ذره دیگه!
- بکشش بالا! - چی دیدی؟
اون پایین... اِ... یه نفر اون پایینه.
- گرفتیمت. چی؟ - لعنتی.
آروم باش، فقط نفس بکش. عزیزم، چیزی نیست.
فقط این آشغال رو ازم باز کن. لعنتی. ای وای.
- چیزی نیست. طوری نیست. - چی دیدی؟
- بیا. هی، نفس عمیق بکش. - این چه مدل گره‌ایه؟
نفس عمیق...
- این چه کوفتیه؟! - هی، هی، آروم باش!
- کمکمون کن! کلارک! - دووم بیار!
- باشه، باشه، باشه! - کمک کن دیگه مرتیکه‌ی پفیوز!
- بذار بازش کنم! - منو وا کن لعنتی!
داری چه غلطی می‌کنی کلارک؟
- نمی‌تونم! - زود باش کلارک!
- دارم سعی می‌کنم، دارم سعی می‌کنم! - لعنتی!
ول نکن!
- طاقت بیار! - لعنتی! ولم نکن!
- ولم نکن! - بذار دستم برسه به—
بابی!
بابی نه! کَت، نه!
بابی!
داریم چه‌غلطی می‌کنیم؟ باید... کلارک!
بابی! نه! نه! نه!
آخ... کَت! کت...
بابی! نه!
کت!
اوه، گه توش...
اوه، نه، نه، نه، نه، نه! نه!
کت؟!
کت؟
کسی هست؟
بیا عقب! ازم دور شو!
کلارک؟ کلارک! من اینجام...
من اینجام! دوباره برمی‌گرده.
خواهش می‌کنم، کلارک، خواهش می‌کنم بذار بیام تو!
- کت؟ - بذار بیام تو!
کـ... کـ... کجایی؟
باید همین الان بریم، کلارک! باید بزنیم به چاک.
دوباره برمی‌گرده، پیدام می‌کنه!
کت! کت؟ اِم... وایسا، نمی‌فهمم. کـ... کجایی؟
کت توروخدا درِ لعنتی رو باز کن!
آخه این... این‌که یه دیواره!
چـ... چطوری می‌تونی منو ببینی؟
من اون‌ورِ شیشه‌م.
- چطوری می‌بینی...؟ - تو چطور ممکنه منو نبینی؟
کدوم شیشه؟! داری چه زِرِ مفتی می‌زنی؟
داری چی میـ...
خب، اون‌طرف چیزی می‌بینی؟
دستگیره‌ای، دری؟ دریچه‌ای، کوفتی، چیزی اونجا نیست؟
کت نه، نه، نه، نه...
اِم... باشه. بذار ببینم چه خاکی باید تو سرم بریزم، خب؟ فقط دِووم بیار.
دِووم بیار، باشه؟ آخه...
- کلارک؟ - نه، نه، بذار...
- کلارک! - فقط دِووم بیار!
- بذار ببینم چه خبره! - کلارک!
- بذار ببینم چه غلطی می‌شه کرد... - کلارک! کلارک!
کلارک، پشتِ سرت!
مری!
مری...
با خودت چه فکری کردی؟
من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت،
بهت نگفتم که می‌تونی بری بیرون.
فایده نداره.
همه جا رو گرفتن.
سلام، شما با دکتر مری کلاین تماس گرفتید.
در حال حاضر نمی‌تونم جواب بدم،
لطفاً پیغام بذارید،
در اولین فرصت باهاتون تماس می‌گیرم.
کلارک مری...
پنجره رو باز کردم.
دیگه برنمی‌گردم.
دختر خواهش می‌کنم!
نجاتمون بده!
پسر خیلی خب! انجامش می‌دم!
نجاتت می‌دم! حتماً انجامش می‌دم!
پسر نمی‌ر!
نمی‌دونم اون دستِ مَصبت کجاها بوده.
کاپیتان کلارک خب، سلام به همگی، رفقا!
حالا طبق نقشه‌ی من،
ما توی سواحل بلوریِ
یه سرزمین پُربرکت لنگر انداختیم،
سرزمینی که پُر از پیشنهادهای توپیه.
پس لنگراتون رو بندازید و بیاید پایین
به امپراتوریِ مبلمانِ کاپیتان کلارک.
توی دریای بی‌کرانی غرق بشید
از میز، صندلی، کاناپه و سرویس خواب‌های درجه‌یک.
واسه اتاقِ اون فسقلی‌های شیطون تخت دوطبقه می‌خواید؟
ما همه‌چی داریم!
اونم با قیمت‌های اونقدر مفت
که فکر می‌کنی داری ازم دزدی می‌کنی!
الو؟
کلارک؟
کلارک، صدام رو می‌شنوی؟
کلارک؟
پیداش کردی.
چرا قایم شدی؟
داشتی خیلی سر و صدا می‌کردی.
ما کجاییم؟
این‌جا...
...تمام جاهاییه که تا حالا وجود داشته.
چند وقته این‌جایی؟
اون چی بود؟
آروم باش.
فقط منم.
منو می‌شناسی.
کلارک متاسفم.
این به صلاح خودته.
کلارک وقتی توی مسیر زندگی قدم برمی‌داری،
ذهنِ تربیت‌نشده پر می‌شه از چرخه‌های تکراری و عادت‌ها...
...رفتارهایی که باعث می‌شه فقط دور خودت بچرخی،
هی همون مشکلات رو تکرار می‌کنم،
و میرم سراغ همون راه‌حل‌های همیشگی،
بارها و بارها.
ولی خب، این همون مسیرِ بی‌مقاومتِ مغزه.
همون راهی که خودم ساختم.
همونی که ازم محافظت کرد...
وقتی بچه بودم.
می‌دونی...
یاد گرفتم قبل از اینکه کسی بتونه بهم زخم بزنه، از خودم برونمش.
و حالا، توی بزرگسالی،
هنوز همون‌جایی گیر کردم که اولش بودم.
تنها.
این دیگه چیه؟
عجب افتضاحیه، مگه نه؟
کلارک...
بذار کمکت کنم...
قبل از اینکه یه غلطی بکنی که دیگه نشه جمعش کرد.
جواب سوالم رو بده.
آره، حسابی گند خورده توش.
ولی یه جورایی قشنگ هم هست.
نه؟
اینا کی‌ان؟
این‌جا اینا رو می‌سازه.
راستش، بیشتر شبیه اینه که اونا رو به یاد میاره.
و هر چقدر بیشتر یه چیزی رو به یاد بیاره،
هرچی کمتر جواب می‌ده.
یه جایی اون بیرون، یه یارو با پیرهن راه‌راه هست،
ولی این تو، اون فقط...
توی خاطره‌ها مونده.
البته یه ذره کج و کوله.
یه جایی اون بیرون یه مَرده
روی ویلچر نشسته، کنار یه چراغ.
مطمئنم کل این بساط رو همین‌جوری ردیف کردی.
می‌دونی، همه این جاها،
این اتاق‌ها و ساختمون‌ها،
دارن خودشون رو غلط به یاد میارن.
کلارک...
بیا منطقی با هم گپ بزنیم.
از یه لحاظ‌هایی...
حتی از نسخه‌های اصلی‌شون هم سرترن.
اول از همه اینکه،
اصلاً هیچی حالیشون نیست.
می‌تونی تصور کنی چه حسِ توپیه؟
یعنی...
نه فکری دارن، نه دردی، نه غروری و نه ترسی.
اونا صرفاً...
هستن.
عین... مثلِ خرت‌وپرت‌هایِ خونه!
اینو نگاه کن. بهترین جاش اینه:
می‌تونی بخوریشون!
اون، اه...
دستیار مدیرمه.
خواستم بهش کمک کنم، اما اون فقط، اه...
کلارک!
اگه دست و پای منو باز کنی، می‌تونیم با هم حرف بزنیم و حلش کنیم،
تا حالت بهتر بشه.
آره خب، اگه بازت کنم چی؟
می‌دونی، بعدش چی می‌شه؟
مثل سگ این‌ور و اون‌ور می‌دویی،
درست مثل یه مرغ سرکنده،
دنبال یه راه فرار می‌گردی.
اما آخرش دوباره برمی‌گردی همین جایی که الان هستی.
مثل همون مزخرفاتی که همیشه در مورد تقدیر و مسیر می‌گی.
کلارک!
فقط می‌خوام بهت کمک کنم. فقط بگو چی می‌خوای.
هر کاری بگی... انجامش می‌دم.
آره؟
آره. آره، خواهش می‌کنم.
خیله‌خب.
خب، می‌خوام بهم بگی
که هیچ غلطی نکردم، می‌دونی،
که... که در موردم اشتباه می‌کردی.
در موردت اشتباه می‌کردم! واقعاً اشتباه می‌کردم.
- در موردت اشتباه می‌کردم. - نه، نه، نه این‌طوری.
این‌قدر... این‌قدر تند نرو، باشه؟
منظورم اینه که می‌خوام... اول فضا رو آماده کنم!
بیا شروع کنیم، اوم...
خب، اون شبی که، اه...
که از خونه‌ی خودم انداختنم بیرون.
آره؟
دیر وقت بود... آره، دیر وقت بود.
خیلی تاریک‌تر.
اه...
چراغ‌ها رو بزنین، لطفاً.
قبلاً این تمرین رو باهاش امتحان کردم.
به هیچ‌جایی نمی‌رسه.
خیلی خب!
خودم انجامش می‌دم.
هر چی نباشه هنوزم خونه‌ی منه.
آره.
ممنون. این‌طوری خیلی بهتر شد.
ولی یه چیزی...
هنوزم...
یه جای کار می‌لنگه.
کلارک، خواهش می‌کنم...
نه، توروخدا، نکن، نکن...!
متأسفم.
معذرت می‌خوام، من...
شیشه رو شکستم و بیدارت کردم.
می‌دونم چقدر دوست داری زود بخوابی.
تا دیروقت مغازه بودم.
انگار زمان از دستم در رفت.
داشتم موجودی رو چک می‌کردم.
اما...
سر راه وایسادم چند تا آبجو زدم.
- کلارک... - باربارا!
داشتم موجودی رو چک می‌کردم.
بعدشم سر راه وایسادم چند تا آبجو زدم.
«چند تا» رو... دقیقاً تعریف کن.
هر چقدر که دلم خواست.
چون اینجا خونه‌ی منه.
پولشو من می‌دم.
پولِ همه‌چی رو من می‌دم. پولِ درس و مشقت رو هم من می‌دم.
پولِ علافی‌هات رو هم من می‌دم!
پولِ سقفی که بالای سرته رو من می‌دم!
بچه می‌خوای، مگه نه؟
خب، اونم پول می‌خواد.
پس یکی تو این خراب‌شده باید کار کنه.
گفتم یکی باید...
کونِ گنده‌شو بلند کنه و تو این خراب‌شده کار کنه!
فقط چون خودت نتونستی معمار بشی دلیـ...
من یه معمارِ لعنتی‌ام.
فقط به این خاطر گیرِ فروختنِ این مبل‌هایِ تخمی‌ام چون یه نفر...
نمی‌خواد اون کونِ گنده‌یِ کوفتی‌شو بلند کنه و یه کمکی بهم بکنه!
- من زنت نیستم! - تو نقشِت بمون.
تو نقش بمون!
- من حتی یه بارم ندیدمش! - تو نقش کوفتیت بمون!
دهنتو بگا!
چی گفتی؟
می‌خوای بدونی دلیل واقعی اینکه زنت ولت کرد چی بود؟
بخاطر عرق‌خوری نبود،
یا تلو تلو خوردنات نصفه شب، یا اون وحشی‌گریات.
بخاطر ناله‌کردنات بود!
هیچ‌وقتم که تقصیر تو نیست، مگه نه؟
زیاد عرق می‌خوری؟ بندازش گردن کارت.
از کارت متنفری؟ بندازش گردن دنیا.
از خونه پرتت می‌کنن بیرون؟
بندازش گردن زنت.
بهم حمله می‌کنی و منو می‌بندی؟
بندازش گردن مغزت!
تو همون مغز فاکیت هستی، مرتیکه‌ی اسکل!
- یعنی داری می‌گی تقصیر منه؟ - آره!
اما سیم‌کشی مغزت اینطوریه، نه؟
مگه نه؟!
چطوری این کثافت‌کاری رو تموم کنم؟
راستش رو بخوای، هیچ ایده‌ی فاکیی ندارم.
نمی‌تونم کمکت کنم کلارک.
هر چقدر هم که سعی کردم.
دیگه دست من نیست.
من نمی‌تونم هیچ‌کس رو نجات بدم.
میدونی...
فکر نمی‌کنم بخوام عوض بشم.
خب نشو.
از این‌جا خوشم میاد.
بعد از مدت‌ها، واسه اولین بار،
حس می‌کنم...
دقیقاً همون‌جایی‌ام که باید باشم.
پس بمون.
درست همون‌جایی که هستی.
اما بذار من برم.
متاسفم.
واسه چی؟
تو این‌جا چیکار می‌کنی؟
این مِریه.
تراپیست‌مونه.
داشت می‌رفت.
نه، نه.
لازم نیست نگران باشی.
می‌گه نیازی نیست عوض بشیم.
خیالی نیست.
ذاتِ ما این‌جوریه.
درود بر شما ساکنانِ این زمین،
خداوند همیشه به شما آرامش بدهد.
درود می‌فرستیم به زبانِ مَجاری...
نه...
سلام از طرف بچه‌های سیاره زمین.
صلح و خوشبختی برای همه.
سلام! به همگی درود می‌فرستم!
سلام به همگی.
حالت خوبه؟
اون دیگه کدوم خریه؟
کیه؟
چی شده؟
اون یارو دزد دریاییه چی؟ هنوز می‌بینیش؟
بقیه چی؟ هنوز دارن از در پشتی جیم می‌زنن؟
سلام به مردم زمین،
خدا همیشه بهتون آرامش بده.
دوستان فضایی، سلام.
ما به زبان مجاری به تمام
موجودات صلح‌طلب کائنات درود می‌فرستیم.
سلام از طرف بچه‌های سیاره زمین.
سلام، اسم من فیله.
تو هم مری هستی، درسته؟
راستش... می‌خواستم چندتا سوال ازت بپرسم، فقط برای این‌که...
یه سری چیزا واسه خودمون روشن شه،
اگه مشکلی نیست.
خب، اول از همه...
می‌شه بگی چطوری...
اومدی تو اینجا؟
از دیوار رد شدم.
توی زیرزمین یه مبل‌فروشی.
هوم.
می‌تونی تأیید کنی که اینجا همون موقعیتیه که دربارش حرف می‌زنیم؟
خب، خوبه. داشتی خرید می‌کردی، یا...
دنبال یه نفر می‌گشتم.
اوم...
دنبال این یارو می‌گشتی،
همین که اینجاست؟
من الآن کجام؟
فقط می‌شه برام تأییدش کنی؟
این مردی که اینجاست، همون کسیه که دنبالش بودی؟
خواهش می‌کنم.
- ببخشید، اسمت چی بود؟ - فیل.
خواهش می‌کنم فیل. من کجام؟
من که...
من می‌سازم، اوم... ببخشید، من...
شرکت ما، ما می‌سازیم...
دستگاه‌های ام‌آر‌آی.
یا... بهتره بگم، اوم،
قبلاً دستگاه ام‌آر‌آی می‌ساختیم.
دیگه نه.
اون مال قبل این بود که ما...
- قبل این‌که پیدا... - تو اونجا بودی.
آره، بودم.
و حالا، این کارِ منه.
هر روز، مـ... من میرم اونجا و فقط سعی می‌کنم که فـ...
سعی می‌کنم حتی شده یـ... یه ذره بیشتر سر در بیارم.
مـ... من تا جایی که بتونم نقشه‌ی اونجا رو می‌کشم.
و هرچی می‌گذره، بیشتر مطمئن میشم
که هیچ‌چیزی تو کل زندگی‌مون، مری،
هیـ... هیچ‌چیزی تو... شاید تو کل تاریخِ ثبت شده،
پراهمیت‌تر از این نیست.
اما نمی‌فهممش. من...
مـ... من حتی نمی‌تونم توصیفش کنم.
اون...
مثل این می‌مونه که بخوای یه سگ رو توصیف کنی
واسه کسی که تا حالا سگ ندیده.
و بعد ازش بخوای تصویرش رو بکشه.
حالا تو از من می‌خوای... توصیفش کنم.
و بعدش تو می‌نویسیش، و بعدش که چی؟
- مری... - می‌ذاری برم؟
همه‌ی ما اینجا دنبال یه چیز مشترک هستیم.
همین‌طوره.
فقط می‌خوایم حتی شده یه ذره بیشتر سر در بیاریم.
چه بلایی قراره سرم بیاد، فیل؟
اون دیگه دستِ من نیست.
خب...
اگه بتونیم با هم گپ بزنیم، فقط من و تو،
می‌دونی، درست مثل... مثل دوتا آدم معمولی.
می‌تونیم یه سری چیزا رو باز کنیم، جفتمون اونجا بودیم،
و... و... و با هم هماهنگ بشیم.
همه جا داره در باز می‌شه.
نمی‌دونیم واسه چی، یا اصلاً چی اینا رو به هم وصل می‌کنه.
همین‌طوری دارن پشت سر هم اتفاق می‌افتن،
و نمی‌دونیم چطوری باس جلوشون رو بگیریم.