« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
" ترجمه از فرهـــاد "
- عراق... میلیون‌ها نفر آواره شدن.
صدها هزار تا بچه کشته شدن،
بقیه هم مجبور شدن برای نجات جونشون فرار کنن.
این واقعیت زندگیه
برای مردم این کشور از زمان حمله تا الان.
امن نیست.
می‌فهمی چی میگم؟ امن نیست.
اون رژیم
شاید تغییر کنه
و اوضاع بهتر بشه،
ولی مردم عراق
تا سال‌ها تاوان عواقب جنگ رو میدن.
- بازی کنیم؟
...سه، چهار، پنج.
نکنه اونجاست...
نکنه اون...؟
گیرت انداختم!
نه!
نیدال!
- کیت؟
الان کجا رفتی تو فکرات؟
می‌خوای پرده رو بکشم؟
کی از بغداد برگشتی؟
- این هیچ ربطی به بغداد نداره، دکتر.
- خوابت چطوره؟
- مثل بقیه خبرنگارای جنگی.
- یعنی کابوس می‌بینی؟
در موردش حرف بزنیم؟
- خب، یه موضوع دیگه.
مادرت چطور مرد؟
- افتاد.
مامان اینجا به دنیا اومده بود،
هرن بی، و تمام عمرش همینجا زندگی کرد.
مامانم دوست داشت که...
همه‌مون کنارش باشیم
لحظه آخر.
یه استراحتی از نجات دنیا گرفتی، آره؟
- آره، از یه منطقه جنگی به یه جنگ دیگه.
- دیر رسیدی ولی خب، بهتر از هیچی.
- می‌تونستی زودتر بهم بگی.
- که چی بشه؟
- همه چی رو ول می‌کردم می‌اومدم.
- جدی؟
پل.
پل!
لطفاً برسونش ایستگاه.
- سالی؟
- دیدنت خوبه.
- بهش نگفتی دارم میام، نه؟
- راستش حال و روزش خیلی خوب نبود.
- آره، حدس زدم.
اون کیه؟
- نمی‌دونم، بیا بریم.
برسونمت.
- می‌دونی، سرت خیلی شلوغه.
بهتره چند روز بمونم.
- اوکی‌ام.
- نه، می‌تونم خونه مامان بمونم.
تو جمع کردن وسایل هم کمک می‌کنم.
- مطمئنی فکر خوبیه؟
واقعاً خودم می‌تونم جمعش کنم.
- می‌دونم سوپرمنی، ولی دلم می‌خواد کمک کنم.
- باشه.
ده سال، زمان کمی نیست.
برگشتن به خونه چه حسی داشت؟
- به نظرت چه حسی داشت؟
- چرا خودت نمیگی؟
- چی می‌خوای بدونی؟
- قراره جواب همه سوال‌هامو
با سوال بدی؟
- دلیلی نمی‌بینم اصلاً بهشون جواب بدم.
- فکر می‌کنم شاید بتونم کمکت کنم.
پس بهتره همکاری کنی.
چرا حرف زدن درباره خانواده‌ت برات سخته؟
- حالت خوبه؟
- هضمش برام سخته...
- آره...
- مدام دارم به افتادن مامان فکر می‌کنم.
آخرین باری که دیدمش خیلی... انگار
سرحال بود.
- مطمئنی می‌خوای اینجا بمونی؟
اگه بخوای می‌تونم یه هتل کنار دریا برات بگیرم.
- خوب میشه.
- باشه.
اگه چیزی خواستی زنگ بزن، باشه؟
اسم من کیت رفتره.
من تو خیابون اسمیتلی شماره ۴۶ زندگی می‌کنم
با مامان و بابام
و خواهر کوچیکم، سالی.
نیدال؟
وای خدای من...
- جیلیان!
- آخرین بار کی دیدیش؟
- وقتی بابام زنده بود نمی‌تونستم برم اونجا.
- چرا؟
- چون یه آدم خشنِ الکلیِ عوضی بود.
- می‌زدت؟
- می‌دونم اینا چجوری پیش میره، دکتر.
اول می‌گیری رو موضوع، بعد بیشتر کنجکاوی می‌کنی،
آخرشم سعی می‌کنی کارامو بندازی گردن
یه جور بحران الکیِ نوجوانی.
قضیه اصلاً این نیست.
- پس قضیه چیه؟
می‌تونیم بگیم با کسی تو خانواده‌ت نزدیک بودی؟
- هانا... خواهرزاده‌م.
- الان کجاست؟
- استرالیا.
دلت براش تنگ شده؟
این سوال ربطی داره؟
♪ پنج تا صدف کوچولو ♪
♪ افتاده کنار ساحل ♪
- حالت خوبه؟
- آره.
- فکر کنم قبلاً دیدمت.
- ببخشید، من...
- خاله‌ی هانایی، درسته؟
- آره.
- ما همدیگه رو ندیدیم.
هانا همیشه ازت حرف می‌زد.
- آه... واقعاً متأسفم.
من... نمی‌دونستم...
- اممم... ببخشید.
من و هانا با هم بودیم.
- اوه!
آره، درست...
تو... اممم...
جو.
- دقیقاً.
- هنوزم درست نفهمیدم چی شد.
قرار بود با هانا بریم سفر و بعد...
- جو، متأسفم.
من اونجا نبودم.
نمی‌دونم چی شد.
- مامان!
- سلام، من کیتم، دختر جیلیان.
مامان همه‌چیو نگه داشته بود.
یه‌سری از اسباب‌بازی‌هامونو جمع کردم
گفتم شاید بچه‌تون خوشش بیاد.
- من بچه ندارم.
- سالی نتونست بیاد.
- مشکلی نیست.
ببین، من خودم هندل می‌کنم، اگه می‌خوای برگردی.
- نه نه، مشکلی نیست، من خوبم.
سالی گفت می‌تونم...
- کیت، بابت شرایط پیش‌اومده متأسفم.
- ممنونم.
- همون‌طور که احتمالاً خبر داری،
مادرت از من خواسته بود کمکش کنم کارهای حقوقیشو مرتب کنه.
و حدود شش ماه پیش،
خواست یه تغییری توی وصیت‌نامه‌ش ایجاد کنه.
جیلیان تصمیم گرفته بود خونه‌شو
بده به یه آقایی به اسم ری استون.
ببخشید اگه این خبری نبود که انتظارشو داشتی.
- تو و سالی این ری استونو می‌شناختین؟
- سالی فکر می‌کرد با یکی در ارتباطه، ولی...
نه، هیچ‌وقت ندیدیمش.
- خوبه که یکی رو پیدا کرده بود.
- خونه رو به اون داده.
- این خواست خودش بوده.
من که خوشحال می‌شم از شرش راحت شم.
- تو این شانسو داری که برات مهم نباشه.
ببخشید...
بد شد حرفم.
- نه، اشکالی نداره.
منم نباید فرض می‌کردم که تو...
- اوضاع برامون راحت نبوده.
سالی یه مدته دیگه نمی‌تونه کار کنه.
- این بار چند وقته؟
- از وقتی هانا رفت.
- سه سال؟
- من سعی کردم، ولی تا یه حدی بیشتر نمی‌تونی کاری بکنی وقتی ناپدری هستی.
خودتم می‌دونی هر دوتاشون چقدر لجبازن.
سالی سعی کرده زنگ بزنه،
ولی معمولاً وقتی بوده که یه‌کم خورده بوده.
من مجبور شدم گوشی رو ازش بگیرم.
- ولی تو حداقل با هانا حرف می‌زنی، نه؟
- آره، هر چند ماه یه‌بار زنگ می‌زنه.
می‌دونم سالی هیچ‌وقت این رو قبول نمی‌کنه،
ولی فکر می‌کنم خودش هم می‌دونه
که برای هانا بهتره از اینجا دور باشه.
برای خوشحال بودن باید دور باشه.
ببین، من مراقب سالی هستم.
تو این کار واردم.
تو باید برگردی به زندگیت.
اینجا چیزی برات نیست.
- پل، همسایه جدید مامان...
- آره؟
یه جعبه از اسباب‌بازی‌های قدیمیمونو جمع کردم،
بردم برا بچه‌ش، ولی...
تقریباً در رو تو صورتم کوبید.
- فریدا بچه نداره.
می‌دونی، سالی گفته بود
تو عراق از یه پسر بچه مراقبت می‌کردی.
کنار اومدن با همچین چیزی باید سخت باشه.
روی آدم تأثیر می‌ذاره.
♪ پنج تا صدف کوچولو ♪ ♪ افتاده کنار ساحل ♪
موج اومد و...
- ها؟
- سالی؟
کلی خون تو موهاته...
- مرسی.
- اشکالی نداره.
- درد می‌کشید...
- می‌دونم.
- مامانم تقصیر رو انداخت گردن من.
مامان...
- بابت چی؟
- بابت رفتن هانا.
گفت من به درد مادر بودن نمی‌خورم.
منم بهش گفتم هرچی بلدم از خودش یاد گرفتم.
تو هیچ‌وقت واقعاً نخواستیشو ببینی.
- منظورت چیه؟
- اون یه مادر افتضاح بود.
- نه، این‌طور نبود.
- باور می‌کنی با یکی رابطه داشت؟
بعد از مرگ بابا؟
- خب، کی می‌تونه سرزنشش کنه؟
- شروع شد دوباره...
ادامه بده...
بابا، آدم بده.
- آره، ولی هیچ‌وقت تو رو نزد.
- آره خب، فکر می‌کنی فقط تو بدبختی کشیدی.
برای همینه که میری دور دنیا
وانمود می‌کنی یه قهرمانی
که می‌خواد بچه‌های دیگه رو از زندگیشون نجات بده؟
همه‌ش چرنده.
من می‌شناسمت، کیت.
می‌دونم کی هستی و می‌دونم چی کار کردی.
موج اومد و...
بچه‌ها، این طرف!
نه!
- نکن!
دکترم گفته از این ضبط صوت استفاده کنم.
حقیقتش دیگه خیلی خوب یادم نمی‌مونه.
خب، امروز چهارشنبه‌ست و دارم لیست می‌نویسم
شیر لازم دارم... و تخم‌مرغ.
و...
- نه!
دنیس، خواهش می‌کنم! نه!
کیتیِ من اون بیرون خیلی سردشه...
بابا، بذار بیاد تو.
پشیمونه، می‌دونم هست.
می‌دونم هست...
- ببخشید؟
ببخشید!
- چی؟!
- داری با اون بچه چیکار می‌کنی؟
- به تو ربطی نداره.
- صدای جیغ شنیدم.
- زنگ می‌زنم پلیس.
- لعنتی!
- برای ذهن کاملاً طبیعیه
که اتفاقات دردناک رو دوباره بازسازی کنه.
مواجه شدن دوباره با تروما، حتی تو خواب،
یه جور پردازششه.
- من می‌دونم چی دیدم.
ببین، اگه می‌خوای بشینی راجع به خواب حرف بزنی
در حالی که یه بچه در خطره، اون دیگه پای خودته.
- تو کارت خیلی
روی بچه‌ها تمرکز داری، نه؟
- آره، چون نیاز به محافظت دارن.
- همون‌طور که باید از پدرت محافظت می‌شدی.
- نه... همون‌طور که باید من از نیدال محافظت می‌کردم.
- کیت، بیا اینجا! - وایسا!
لعنتی!
- داری چیکار می‌کنی؟!
- کجاست؟
- می‌دونی به پلیس زنگ زدم.
- فقط بگو چی داره می‌گذره.
می‌دونم اینجاست.
دیدمش.
باهاش چی کار کردی لعنتی؟
- دیگه خیلی داری زیاده‌روی می‌کنی.
- هنوز چند تا چیز هست
که باید در موردش حرف بزنیم.
می‌خوام درباره بغداد باهات حرف بزنم.
- چی درباره‌ش؟
- خبر داری که چند نفر از همکارات
از رفتارت شکایت کردن؟
- اون تو خطر بود.
- کی تو خطر بود، کیت؟
- نیدال.
- آهان... آره.
نیدال.
روز حادثه،
قرار بر این بوده که همه
داخل محدوده‌های امن خودشون بمونن تا خطر برطرف بشه.
ولی...
تو این کارو نکردی، نه کیت؟
- داشتم سعی می‌کردم نجاتش بدم.
- ولی همکارات میگن تنها بودی.
- میگن تنها وارد اون اتاق شدی
و تنها کسی بودی که برگشتی بیرون.
- نه...
- درست قبل از حمله،
تو از اتاق امن خارج شدی.
- میشه یه لیوان آب بهم بدین؟
- بله، حتماً.
- تو تمام این مدت، حتی یه بار هم اسمشو نیاوردی.
- کیو؟
- روزی که مرد رو یادت میاد؟
۱۵ مارس ۱۹۵۸ بود.
اون روز کجا بودی، کیت؟
کیت، اگه حاضر نشی با گذشته‌ت روبه‌رو شی،
یه عادت بدی داره که برگرده سراغت.
♪ چهار تا صدف کوچولو ♪
♪ افتاده روی زمین ♪
- کیت عزیزم،
یه لطفی کن حواست به داداشت باشه.
- باشه.
- خب.
♪ موج اومد و... ♪
♪ و بعدش شد... ♪
♪ پنج تا صدف کوچولو ♪
♪ افتاده کنار ساحل ♪
- مامان...
مامان اینو ببین، برای بچه‌ست.
♪ سه تا صدف کوچولو ♪
♪ افتاده کنار ساحل ♪
- من بیشتر از همه صدف‌های دنیا دوستت دارم.
دیوید؟
دیوید!
- دیوید!
- بچه‌م!! خواهش می‌کنم!!
- متأسفم...
- تقصیر توئه، کیت.
باید مراقبش می‌بودی.
نباید می‌ذاشتی بره تو دریا.
- کاش جای اون من بودم...
- اگه تو نبودی، الان زنده بود!
- کاش جای اون من بودم...
- فکر می‌کنم نیدال و اون بچه‌ای که تو حیاط دیدی،
در واقع بازتابی از برادرت، دیویدن.
و فکر می‌کنم خودت هم اینو می‌دونی، کیت.
تو اون موقع یه بچه بودی و نمی‌تونستی هضمش کنی.
- دیوید...؟
برای همین اون تروما یه جایی دفن شده،
حداقل برای یه مدت.
برام عجیب نیست که برگشتن به خونه کودکی‌ت
همه‌چیو دوباره به هم ریخته.
هرچقدر هم بخوای بچه‌های دیگه رو نجات بدی، کیت،
دیوید برنمی‌گرده.
فکر کنم وقت تمومه.
- می‌تونم برم؟
- بله، می‌تونی بری.
ولی ممکنه دوباره باهات حرف بزنم.
- حالت خوبه؟
- می‌تونی منو ببری خونه مامان؟
- واقعاً فکر نمی‌کنم فکر خوبی باشه.
فریدا می‌خواد علیهت حکم منع نزدیک شدن بگیره.
بذار ببرمت هتل.
وسایلتو میارم.
- سریع میرم و میام.
بعدش هم میرم.
قول میدم.
- باشه.
خیلی متأسفم...
نباید اینجا می‌موندم.
حق با تو بود.
این‌ها برای توئه.
و ببخشید نتونستم با سالی ارتباط بگیرم.
- فکر نکنم کسی بتونه.
- هوم...
مواظبش باش.
- هستم.
قول میدم.
- با همه ایراداش، حس ششم بدی نداشت.
- فکر می‌کنی؟
- یادته اولین بار که دیدت چی گفت؟
«یه چیزی تو وجودش هست...
تو استخون‌هام حسش می‌کنم.»
خداحافظ.
- باید برگردم.
- هنوز حتی درباره اتفاقی که افتاد حرف نزدیم.
نه، من خوبم، هری.
- معلومه که خوبی...
اگه بگم نرو، فرقی می‌کنه؟
- نباید برمی‌گشتی اینجا.
نمی‌تونم قول بدم در امان باشی.
- لطفاً...
امروز جمعه‌ست.
پل فردا ساعت ۱۰ میاد دنبالم برای دکتر.
دریا امشب خیلی آرومه...
اون کی بود؟
چی شده؟
- کمکم کن...
- از کجا اومدی؟
- خونه باغ...
بیا خونه باغ...
- ... مواظب خودت باش.
تولدت مبارک عزیزم.
- این از طرف کیه؟
- از طرف خاله کیته.
- ببین چقدر بزرگ شدی، بالاخره از خونه زدی بیرون.
- مامان؟
مامان... می‌دونم برام چی کار کردی..
- نه، نمی‌دونی. - چرا، می‌دونم.
اصلاً نمی‌فهمی چقدر خوش‌شانسی.
- خوش‌شانس؟ - اصلاً هم نه.
- خوش‌شانس؟!
که یه مادری داشته باشم که بیشتر از چیزی که یادمه
مجبور بودم جمعش کنم و ببرمش بخوابونم؟
حتی وقتی بابا رفت هم به خودت نیومدی.
کاش منم با اون می‌رفتم.
- سالی!
اوه عزیزم...
- سالی؟
- منو می‌شناسی؟
باید... باید برم یه جایی...
الو؟ - سالی؟
من هری‌ام، ادیتور کیت.
خیلی وقته دارم دنبالت می‌گردم.
- آره... داشتم... جارو می‌کشیدم.
- یه اتفاقی افتاده.
- چی؟
- متأسفم... الان تو اخبار هم پخش شده.
- هستی؟ - آره...
...یه روز خونین دیگه،
چندین درگیری در حومه بغداد
باعث کشته شدن افراد زیادی شده...
در بین مفقودین،
خبرنگار برنده جایزه، کیت رافتر هم هست...
درگیری‌ها همچنان در حال شدته...
و نشونه‌ای از پایانش دیده نمی‌شه...
با وجود انتقادات زیاد،
نخست‌وزیر همچنان از تصمیم حمله دفاع کرده...
- فقط نمی‌خوام
اون اتفاقی که برای دیوید افتاد، برای تو هم بیفته.
- چی شد، بابا؟
- تقصیر اونه که مرد.
- تو نمی‌دونی اون چه کارایی ازش برمیاد، سال.
- خدایا... ببخشید.
هرچی تونستم سریع اومدم.
بیا اینجا...
بیا...
شاید یه جورایی نعمت بود...
برای کیت.
همیشه خودش رو تو خطر می‌نداخت.
چون حالش خوب نبود...
- من باید... باید برم یه قدم بزنم...
یا... باید از اینجا برم بیرون.
- می‌خوای باهات بیام؟
- نه... فقط...
خودمم نمی‌دونم چی می‌خوام...
فقط باید...
بی سی موویز
- پس تو دوست‌پسرشی...
- ۵۰ ساله کسی بهم نگفته دوست‌پسر،
ولی آره... یه زمانی بودم.
من خونه رو نمی‌خوام.
تو اونجا بزرگ شدی.
مال توئه.
- خیلی هم پر از خاطرات خوب نیست.
کی با مامان آشنا شدی؟
- روزی که برادرت مرد.
اون موقع ماهیگیر بودم.
اتفاقی اون روز ساحل بودم.
- دیوید؟
دیوید!
- خواهرتو دیدم...
اون‌قدر کوچیک...
و اون‌قدر شجاع...
- شجاع؟
- خودش رو به خطر انداخت تا نجاتش بده.
- دیوید!
بچه‌م!!
- ولی هیچ کاری از دستش برنمی‌اومد.
هیچ‌کدوممون نمی‌تونستیم کاری کنیم.
- تقصیر کیت نبود؟
- نه، اصلاً.
نه تقصیر کیت بود، نه جیلیان.
فقط یه حادثه تلخ بود...
- کاری بکنین! خواهش می‌کنم!
- تموم شده... - کمک کنین!
- کاری ازم برنمی‌اومد...
هی...
- اوه دیوید...
- همون روز کنار ساحل دیدمش...
و تا وقتی پدرت مرد، دیگه ندیدمش.
اواخر عمرش ازم خواست حواسم به تو باشه...
و خواهرت...
- دنیس، خواهش می‌کنم! - برو بیرون!
- نه دنیس، نه!!
نه!! - نکن!
- بیا اینجا! - نه دنیس!!
- بلند شو! - نه...
خواهش می‌کنم! - مامان!!
- برو بیرون! - کیت!!
دنیس، نکن...
دخترم بیرون یخ می‌کنه...
بابا، بذار بیاد تو...
اون متأسفه، می‌دونم هست...
- فقط...
ما یه جوریم… من و تو، مثل همیم.
نه. نه! ما اصلاً مثل هم نیستیم!
خوشحالم که امروز اینجا همتون رو می‌بینم.
اولین قدمتونه برای بهبودی.
خب شروع کنیم، باشه؟
کیت… نگام کن.
حالت خوبه؟
سلام.
ببخشید… ببخشید. حالت خوبه؟
اینطوری یهو از پشت سر نزدیک آدم نیا!
منم… منم، جو.
آره، می‌دونم کی هستی.
ببخشید.
تو قبرستون این‌ور اون‌ور می‌پلکی چیکار؟
اوه… مامانم.
اوه… لعنتی.
ببخشید.
مرسی.
منم… منم همینطور.
سخته، نه…
وقتی که نیستن.
آره، سخته.
هاننا چطوره؟
خوبه.
-خوبه.
واقعاً از طرز تموم شدن کارهامون پشیمونم...
اونجوری که اتفاق افتاد.
-یعنی چی؟
-اوم… یادت میاد روز جشن تولدش؟
خب حالا که ۱۸ سالته، از چی بیشتر از همه هیجان داری؟
-ما و جو تازه سفرمون رو رزرو کردیم.
وای چه عالی، چه هیجان‌انگیز.
برامون تعریف کن.
اون خیلی خوشحال و هیجان‌زده به نظر می‌رسید.
ولی بعد از تولدش، رفتارش عوض شد.
واضح بود ناراحته، فکر کنم.
هیچ‌چی بهم نمی‌گفت— اصلاً نمی‌گفت
چی اذیتش کرده.
تا اینکه دقیقاً قبل از رفتنمون رسید،
و ازم پرسید، گفت:
«هر اتفاقی بیفته، همیشه کنارم می‌مونی؟»
همین بود.
از اون موقع دیگه هیچ خبری ازش ندارم.
آیا اون به تو چیزی گفت؟
-باید برم. ببخشید.
کجا قایمش کنیم؟
مـم...
اونجا.
- می‌دونی صدف‌ها راز نگه می‌دارن؟
رازهای دریا.
-آره، اوهوم.
-پس تو همه‌ی راز‌هات رو اینجا می‌ذاری
و اینجا امن نگهشون می‌داره.
-سلام.
-بگو نمی‌دونستی.
-نمی‌دونستم چی رو؟
-در مورد بچه‌ی هانا.
-داری درباره چی حرف می‌زنی؟
-اوه خدای من، پس می‌دونستی.
-هانا باردار بود...
ولی تصمیم گرفت سقطش کنه.
من هم بردمش، درست قبل از اینکه بره.
-تو بردیش؟
-تو اون حال و روزی که بودی، سالی، اصلاً مناسبش نبودی.
-...
اون گفت نمی‌خواد به جایی برسه که تو رسیدی،
اینکه گیر بیفته و از بچه‌اش متنفر بشه.
-وای خدای من... خیلی وحشتناکه.
همین که فهمید، از جو جدا شد.
گفت فقط می‌خواد از اونجا دور بشه.
اون...
خب، اون بلیت‌های استرالیا رو داشت. فقط رفت--
-اون-اون همون روزی بود که رفتیم ناهار خونه مامان
و بعد من...
اون بود-- همون موقع بود که همه‌چی عوض شد-- عوض شد.
-سال-- سلی. خودتو اذیت نکن بابتش.
خوبه. الان حالش خوبه.
یه زندگی جدید داره.
-آره، یه زندگی جدید داره بدون من!
چطور می‌تونستی این رو به من نگی؟
چطور من نمی‌دونستم اینو؟
-همین بود که همه‌چی رو خراب کرد! -بس کن!
همه‌چی. بس کن!
بس کن.
زندگیم عوض شد از وقتی تو و هانا رو دیدم.
تو منو داری، سال.
تو منو داری.
دوستت دارم، سال.
تو و هانا هر دوتاتون.
من خیلی دوستتون داشتم هر دوتاتون رو.
از همون اول که دیدمت.
از همون وقتی که اون رفت.
پاول؟
می‌خوام به هانا زنگ بزنم!
بهتره این کارو نکنی.
گوشیمو کجا گذاشتی؟
تو اصلاً در وضعیتش نیستی، سال.
بدترش می‌کنی.
دلم براش تنگ شده.
پیام دیروز دریافت شد.
سالی، من خوبم.
دارم برمی‌گردم.
باید اینو بگیرم.
باید بهم اعتماد کنی.
سال؟
باید بری فریدا.
یه پسری هست.
تو خطره.
سالی، فکر کنم تو سایه‌هاست.
سلام؟
سلام.
اشکالی نداره. نترس.
تو--
تنهایی اینجایی؟
-مامان؟
هانا؟
هانا.
اوه خدای من-- هانا!
اشکالی نداره.
گرفتمت.
-اشکالی نداره. اشکالی نداره.
کی این کارو باهات کرده؟
-هی. هانا، با من حرف بزن.
نگام کن. نگام کن.
با من حرف بزن.
کی این کارو کرده؟
-خدای من، هانا.
اون...؟
-میگل.
-اشکالی نداره... اشکالی نداره. اشکالی نداره.
عزیزم، باید الان بخوابی، باشه؟
اشکالی نداره. همه چی خوبه.
همه چی درست میشه.
باشه.
بیا اینجا.
چه خبره؟
-نههههه!
-هیچ‌کس صداتو نمی‌شنوه، هان.
-لطفاً!
-من... من نمی‌فهمم.
-اون روز یادت هست، مگه نه؟
تولدت مبارک، عزیزم.
-خوبی؟
-تو هم نمی‌خواستی بره.
-چرا هیچ‌وقت نمی‌خواستی دنیا رو ببینی، سالی؟
-چطور می‌تونستم؟
من خیلی درگیر بزرگ کردن این دختر ناسپاس بودم،
که فقط می‌خواست زودتر از اینجا بره. - مامان.
-حتی با اینکه
سعی می‌کردی از خودت دورش کنی...
تو اصلاً نمی‌دونی من چی برات کردم.
-آره می‌دونم. مامان، مامان.
-جو رفیق، فکر کنم
اگه می‌خوای بری، الان وقتشه.
-فردا می‌بینمت، باشه؟
-مرسی رفیق.
-من خیلی جوون بودم برای بچه داشتن.
تو نمی‌دونی چقدر خوش‌شانسی.
-خوش‌شانس؟ خوش‌شانس؟
برای داشتن مادری که باید جمعش می‌کردم—
-سالی.
من اینجا نمی‌مونم.
می‌شه لطفاً منو برسونی خونه، پاول؟
-آره، باشه. -آره.
-تو اونو مثل یه هدیه دادی دست من.
من هیچ‌وقت دوستت نداشتم.
از اولش هم همش هانا بود.
اون با من جنگید.
ولی نمی‌تونستم بذارم بره
اون سر دنیا، مگه نه؟
نه با پسر من.
-لطفاً!
بهش دست نزن. بهش دست نزن!
نههههه!
بس کن! لطفاً!
مامان؟ مامان؟
-مادرت مدت‌هاست مریضه
مثل مادربزرگت.
ولی اوضاع خوبه.
من ازشون مراقبت کردم.
تو یه هیولایی
-آره، حیف شد مادربزرگت.
من دوستش داشتم.
ولی نمی‌تونستم ریسک کنم بعد از اینکه اون رو دیده بود حرف بزنه.
هی سال...
سال.
می‌دونی بهترین چیزی که برام اتفاق افتاده چیه؟
هاناست.
و همیشه قدردانش هستم.
ولی تو برای اون کافی نبودی.
هیچ‌کدومتون نبودین.
حالا اون امنه.
اشکالی نداره.
اوه, یا عیسی مسیح!
-ولش کن!
داری چه غلطی میکنی لعنتی؟
ولش کن!
-قرار بود مرده باشی!
- اه!
لطفاً نه!
لطفاً!
این بار مطمئن می‌شم دیگه برنگردی.
سالی... سالی.
پیشم بمون سال.
پیشم بمون.
اشکالی نداره.
بیا عزیزم.
پیشم بمون.
-سلام کیت.
خواهرت چطوره؟
-هنوز زوده بشه گفت.
-متأسفم اینو می‌شنوم.
خواهرزاده‌ت و بچه کوچیکش؟
-الان امنن.
-به خاطر تو.
-سخت‌ترین قدم رو برداشتی...
روبه‌رو شدن با تروماهات.
-خواب‌ها یه راه برای پردازششن.
-خب، اگه یه وقت لازم شد دوباره با من حرف بزنی...
-دیگه نه.
خانم رافتر...
خواهرت از اتاق عمل اومده بیرون.
الان می‌تونی ببینیش.
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
♪ و هنوز حس می‌کنم مثل دیروزه ♪
♪ ابرها بودن ولی آفتاب ازشون رد می‌شد ♪
♪ و آسمون یه آبیِ مه‌آلود بود ♪
♪ و من کورکورانه دست دراز کردم ♪
♪ و یهو تو اونجا کنارم بودی ♪
♪ وقتی از بیرون نگاه می‌کردم ♪
♪ به این چیزی که اسمش زندگیه ♪
♪ اون روز، اون روز ♪
♪ که همه‌چی عوض شد ♪
♪ دیشب انگار تو ماه بودم ♪
♪ ابرها بودن ولی آفتاب ازشون رد می‌شد ♪
♪ و توی اون نور، آبیِ مه‌آلود بود ♪
♪ و من کورکورانه دست دراز کردم ♪
♪ و یهو تو اونجا کنارم بودی ♪
♪ آره، تو بودی که بالای سرم ایستاده بودی ♪
♪ اون روز، اون روز ♪
♪ که همه‌چی عوض شد ♪
♪ اون روز، اون روز ♪
♪ که همه‌چی عوض شد ♪
♪ و هنوز حس می‌کنم مثل دیروزه ♪
♪ وقتی دنیا رو یه جور دیگه می‌دیدم ♪
♪ و از بیرون نگاه می‌کردم ♪
♪ به این چیزی که اسمش زندگیه ♪
♪ That day, that day ♪
♪ Everything changed ♪
♪ That day, that day ♪
♪ Everything changed ♪
♪ That day, that day ♪
♪ Everything changed ♪