بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
این کیه؟
اسمش سوروسوئه.
کدخدای روستای کارانگ سِتانه.
می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
می‌خوام زودتر غزل خداحافظی رو بخونه.
واسه چی باید بمیره؟
که بتونم جاشو بگیرم و بشم...
کدخدای کارانگ سِتان.
حاضری بارِ گناهاشو به دوش بکشی؟
اگه حاضر نبودم که،
نمی‌اومدم اینجا سراغت.
پاردی.
نصفشو بابت بدهیت برداشتم.
دالیمان
تو واسه چی تو صف وایسادی؟ هان؟
دستمزدت که همش پرید، همش رفت بابت بدهیت!
خواهش می‌کنم آقای بانتنگ. فعلاً نصفشو بردارین.
به این پول احتیاج دارم.
ممنون.
تو رو خدا، نکنید.
بیاین یه درسی بهش بدیم.
- خیسش کنید. - نه!
- التماس می‌کنم. - ادامه بدین.
بهم دروغ نگو.
به خدا قسم می‌خورم.
دیگه هیچی برام نمونده که باهاش بدهیمو صاف کنم.
رئیس.
التماست می‌کنم، رئیس.
درخواست آقای کاوی رو قبول می‌کنم.
می‌ذارم دخترم اینجا کار کنه تا بدهیم داده بشه.
کلاب شبانه دانگ‌دوت
آره، مگه نه؟
اومدم اینجا و دیدم همین‌جایی.
من لاوو هستم.
- بگیر. - بابا...
چیزی نیست، نترس.
آقا، خواهش می‌کنم، نکن.
تورو خدا، نه.
کمک! کمکم کنید!
خواهش می‌کنم یکی کمک کنه!
- عزیزم؟ - بابا!
- جگرگوشه‌م! - کمک!
- دخترم! - کمک!
- عزیز بابا! - بابا!
دفتر دهیاری روستای کارانگ ستان
استارت نمی‌خوره؟
آره.
می‌تونم کمکی کنم؟
حتماً.
خیلی کم ازش استفاده می‌کنی، نه؟
خیلی به ندرت.
معمولاً بابام پشت فرمون می‌شینه.
خداروشکر.
- ممنون آقا. - خواهش می‌کنم.
ببخشید که به زحمت انداختمتون.
مشکلی نیست.
اگه مجبور می‌شدم دل و روده‌ی موتور رو بریزم بیرون، اون‌وقت دردسر می‌شد.
بالاخره این دفتر بازه یا بسته؟ چرا این‌قدر سوت و کوره؟
بازه.
ولی رئیس اونجا نیست.
دو هفته پیش فوت کرد.
خدا بیامرزتش.
ممنون.
سلام علیکم.
علیک سلام.
دنبال کسی می‌گردم که قبلاً اینجا زندگی می‌کرد.
- کی هست؟ - اسمش کاسمان ویرونگوروئه.
کاسمان؟
گان، تو می‌شناسیش؟
خیلی وقت پیش اینجا زندگی می‌کرد. اون موقع من هنوز یه وجب بچه بودم.
گوش کن، ما توی منطقه برات دنبالش می‌گردیم.
فقط بعداً دوباره یه سر بزن.
ببخشید، اسم شما چیه؟
من پراموجا هستم.
آهان، پس این فرم رو پر کن.
ببخشید که به زحمت انداختمت.
چیزی نیست، فدای سرت.
اگه مجبور می‌شدم دل و روده‌ی موتور رو بریزم بیرون، اون‌وقت مشکل جدی می‌شد.
- سوزانا؟ - بله؟
- از طرف کیه؟
از طرفِ بیسمن؟
مامان؟
هی.
مامان!
چرا قبولش کردی؟
خوب نیست که هی کادوهای بیسمن رو رد کنیم.
اونم دقیقاً همین رو می‌خواد.
صبر می‌کنه تا معذب بشیم. بعدِ یه مدت،
آخرش وا می‌دیم و پیشنهادش رو قبول می‌کنیم.
دلت واسه دخترمون نمی‌سوزه؟ داره کم‌کم می‌ترشه.
منم دلم می‌خواد سوزانا هرچه زودتر بره سرِ خونه زندگیش.
اما نه با یه مردِ زن‌دار.
مخصوصاً اون مرتیکه‌ی بیسمن.
ای بابا، زن.
سوزانا بدبخت نمیشه.
حتی اگه زنِ دوم بشه.
چون ثروتِ بیسمن تمومی نداره.
ای خدای من.
اصلاً می‌دونی اون همه مال و منال رو از چه راهی به جیب زده؟
از چه راهی؟
لازم نیست غصه‌ی زندگی بقیه رو بخوریم.
مهم اینه که خودمون آدم‌حسابی باشیم و دخترمون جاش امن باشه.
آهان، پس تو این‌طوری فکر می‌کنی؟
عزیزم، می‌خوای به پیشنهاد «بیسمن» جواب مثبت بدی؟
نه بابا.
چرا آخه؟
مامانت می‌گفت...
ثروت «بیسمن» اون‌قدری هست که هفت پشتتون رو هم سیر می‌کنه.
نه که نخوام زود شوهر کنم مامان،
ولی دلم می‌خواد یه مردِ درست و حسابی پیدا کنم.
آره والا.
مردِ درست و حسابی... حالا کِی می‌خوای پیداش کنی؟
به‌زودی با هم آشنا می‌شیم.
حسش می‌کنم، نیمه‌ی گمشده‌م همین نزدیکی‌هاست.
عقلِ کل رو ببین.
چه خبره؟ چه اتفاقی داره می‌افته؟
اوضاع داره بیخ پیدا می‌کنه، آقا معلم.
بفرمایید تو، بیاید تو.
شرمنده.
رفقام رو دعوت کردم اینجا،
به این امید که بتونی یه راه چاره‌ای برامون پیدا کنی.
همه‌تون می‌دونید که من عددی نیستم.
من فقط یه معلم ساده‌م.
ولی به نظر من، آقا «ساتریو» خیلی فراتر از یه معلم ساده‌ست.
چون فقط توئه که جگرش رو داری جلو دار و دسته‌ی «بیسمن» قد علم کنی.
اگه اون موقع سر و کله‌ت پیدا نمی‌شد،
تا حالا غزل خداحافظی رو خونده بودم.
آقا معلم. انگار جونِت زیادی کرده؟
شماها انگار از جونتون سیر شدین
که هنوزم می‌خواین واسه کاسبای اینجا مزاحمت درست کنین.
مرتیکه‌ی عوضی.
نگاه کنین.
همه نگاه کنین. کلاً چهار نفر بیشتر نیستن.
ترسی نداره که.
هر کس دیگه‌ای هم جای من بود همین کارو می‌کرد
اگه تو همچین موقعیتی گیر می‌افتاد.
ولی بیشتر مردم فقط فرار می‌کنن، آقا.
آقای ساتریو،
الان وقت شکسته‌نفسی نیست.
اهالی اینجا می‌خوان که تو رهبریِ مبارزه
علیه بیسمان رو به عهده بگیری.
نه با قلدری و خشونت،
بلکه از راهی که خلاف قانون نباشه.
منظورت چیه؟
باید ماه آینده توی انتخابات دهیاری کاندید بشی،
و جای کدخدا سوروسویِ خدابیامرز رو بگیری.
چون اگه این کارو نکنی،
بیسمان تنها کاندیدای میدون می‌شه.
و این دقیقاً همون چیزیه که اون می‌خواد.
ببین بابا، قرار نیست ادای قهرمان‌ها رو دربیاری.
نیستم.
این روزا همه باید دلشون بخواد که یه قهرمان باشن.
رفتار بیسمن و آدماش واقعاً وحشیانه‌ست.
هیچ‌کس نباید اجازه بده این اتفاق بیفته. از جمله من.
ولی مردم توقع دارن تو بیای جلو و رهبریِ مقاومت رو دست بگیری.
دارم بهش فکر می‌کنم.
بابا، تو سرت به کار خودت باشه.
اگه لازم شد، پا می‌شیم می‌ریم یه روستای دیگه.
عزیزم.
ما باید جلوی ظلم وایسیم.
فکر کن، اگه این بلا سر خونواده‌ی خودمون می‌اومد چی؟ اون‌وقت طلبِ کمک نمی‌کردی؟
حتماً باید تو باشی که واسه رهبری میای جلو؟
هر کی که رهبر بشه،
همه باید آماده باشن این حقیقت رو قبول کنن که هر تغییری قربانی می‌خواد.
حالیته؟
حق با توئه.
ولی به خونواده‌ی خودت آسیب نزن.
عمراً این کار رو بکنم.
نه مستقیم.
ولی به خاطر کارای تو، ممکنه بیسمن سگ بشه.
اون‌وقت روزگار خونواده‌مون رو سیاه می‌کنه. چه فرقی داره؟
هر چی.
مطمئنی ساتریو جرأت می‌کنه مردمو علیه من راه بندازه؟
تا اونجایی که من شنیدم، حرفاشون داشت به همین‌جاها می‌کشید، رئیس.
مگه این یارو چی داره؟ واقعاً قهرمانه؟
شاید چون جربزه‌ش رو داشت که وایسه جلوتون.
جلو کی؟
- من و بچه‌ها. - یعنی شماها رو زد؟
اون دفعه کار به دعوا نکشید، ولی نفوذ داره.
مردمو شیر می‌کنه که بیفتن به جون بقیه.
اون حرومزاده ریشه‌ی همه‌ی این بدبختی‌هاست.
بین همه‌ی دهاتی‌های 'کارانگ ستان'،
فقط اونه که نخواست زمینش رو به ما بفروشه.
یه چیز دیگه هم هست، رئیس.
یه نقشه‌ای تو سرِ این 'ساتریو' هست
که به نظرم بدجوری خطرناکه.
باید جلوی رئیس شدنِ 'بیسمان' رو بگیریم.
ولی اگه تا الان بهتون زور گفته
و به آدم‌هاش دستور داده که روتون دست بلند کنن،
چرا تا حالا هیچ‌کس نرفته به پلیس گزارش بده؟
قبلاً رفتیم.
ولی اصلاً به تخمشون هم نبود.
شاید چون آدمای بدبختی مثل من رفته بودن سراغشون؟
اگه این‌طوریه، پس باید از شما هم کمک بخوایم.
لطفاً برید شهر و شکایتتون رو به پلیس رد کنید.
خیالش راحته
که پلیس اینجا رو برای همیشه تخته می‌کنه.
یه شبِ پر از وحشت.
از هر طرف داره نفرین می‌باره.
روح‌های عذاب‌دیده، پر از شک و تردید.
جسدی که طعمه‌ی ارواح پلید جنگل شده.
از شمال و جنوب و غرب و شرق بیاین.
توی این تاریک‌ترین شب، بیاین پیش من.
من نوکر شمام، من قربانی شمام.
خون و جونم رو فداتون می‌کنم.
بنوش.
پشتِ درِ پشتیِ خونه‌ش خاکش کردم.
اسمش...
نفرینِ ضربه‌ی مرگباره.
مامان، چی شده؟
مامان، کیتی مُرده!
کیتی؟
داغه! داغه! وای، سوختم!
داغه!
- داغه! - چی شده؟
داغه!
چه بلایی سرت اومد؟
آخ، داغه، آخ!
داغه، داغه!
- داغه! - داره چه اتفاقی می‌افته؟
داغه، داغه!
عزیزم، چی شده؟
بابا؟
داغه، درد می‌کنه، داغه!
- درد می‌کنه. - بابا!
بیا عقب عزیزم، این حتماً جادو جنبلـه.
- جادو جنبل؟ - داغه! خیلی داغه.
واستا...
- این چیه؟ - بابا!
آخ، درد داره!
درد داره، داره چه بلایی سرم می‌آد؟
- بابا... - کمکم کن!
آخ، سوختم!
آخ، آخ!
وای، وای!
- آخ! - بابا!
- عزیزم!
- بابا!
- عزیزم؟ - بابا؟
- بابا! - عزیزم...
عزیزم...
زنده باد رئیس بیسمان!
زنده باد!
کلوپ شبانه دانگ‌دوت
رئیس، صبر کن! آروم باش.
رئیس.
بفرمایید رئیس، اینم از این.
مجبور شدم تو اتاقت دنبالش بگردم. تو پذیرش پیداش نکردم.
چرا از زنم نپرسیدی؟
خانوم سوروه اینجا نیست.
خدمتکار گفت همین الان برای مراسم دعا رفت خونه‌ی سوزانا.
چی؟
برو دنبالش. جلوشو بگیر.
- نذار چشمش به سوزانا بیفته. - چشم.
می‌خواد بره و درباره مرگ ساتریو هر چی می‌دونه دهن‌لقی کنه.
باشه رئیس.
تنها نرو.
اونجا حتماً شلوغه.
اگه به آدمایی بربخوری که باهامون بد هستن، داستان میشه.
- بانتنگ و لاوو رو هم با خودت ببر. - باشه رئیس.
مادرت کجاست؟
رفته مسجد. واسه یتیما غذا می‌بره.
خیلی خب. پس با خودت حرف می‌زنم.
تا خیالم راحت بشه.
چون حتی اون دنیا هم عذاب وجدان دست از سرم برنمی‌داره،
اگه تو مخفی موندنِ این ظلمی که در حقت شده و باید بدونی شریک باشم.
کدوم ظلم، خانوم؟
علت مرگ پدرت.
اون موقع، اون یه طلسم سیاه برای رئیس سوروسو فرستاد.
تا اینکه طرف مریض شد و ریق رحمت رو سر کشید.
یا خدا.
بعد از اون،
مردم انتخابات راه انداختن.
و اون مجبور شد با پدرت که خیلیا خاطرخواهش بودن رقابت کنه.
سرنوشت بابات، عزیزم، تفاوت چندانی با سوروسو نداشت.
با جادو جنبل کشته شد.
یا خدا.
- خانم سورو. - چی می‌خوای؟
شرمنده خانم، رئیس دنبالتونه.
قبلش بهمون سپرد که بگردیم دنبالتون و برتون گردونیم خونه.
به رئیست بگو، باشه؟
من همین‌جا می‌مونم.
خب، اگه می‌خواید بمونید، بفرمایید.
ولی ما هم همین‌جا می‌مونیم و منتظرتون می‌شیم.
لازم نکرده! شماها برید!
بانتنگ!
الکی سختش نکن. ما فقط داریم دستورات رو اجرا می‌کنیم.
یالا بریم خونه.
- بیا! - این چه غلطیه؟
- برگرد خونه! - چه غلطا!
خیلی بی‌چشم و رویی! چطور جرأت می‌کنی به زنِ مردم دست بزنی؟
چرا این‌قدر شاکی‌ای؟
بی‌خود نیست رئیس می‌خواد دوباره زن بگیره.
بانتنگ!
چطور جرأت می‌کنی!
- فکر کردی کجا داری می‌ری؟ - ولم کن!
احمق!
خانم سورو...
تو.
اگه یه کلمه به رئیس لو بدی، فاتحه‌ت خونده‌ست!
یالله، بجنب!
حالا کجا داری میری؟
زود باش، بپر!
بپر!
رئیس.
آماده‌م هر تنبیهی رو قبول کنم.
حتی اگه بخواید منو بکشید،
حاضرم...
سوزانا چی؟
- سوزانا... - بعد از اینکه وضع و اوضاع خانم «سوروه» رو دید،
سوزانا ترسید و از خونه زد بیرون.
سعی کردیم بهش برسیم،
اما گمش کردیم.
تلاش کردیم پیداش کنیم.
ولی تصمیم گرفتیم برگردیم خونه‌ی سوزانا.
تا به جنازه‌ی خانم «سوروه» برسیم.
اون می‌دونه که من باباش رو طلسم کردم؟
به نظر میاد... خانم «سوروه» هنوز چیزی بهش نگفته بود، رئیس.
سوزانا رو پیدا کنید.
به محض اینکه پیداش کردید، بهم آمار بدید.
نذارید مویی از سر سوزانا کم بشه.
چشم، رئیس.
سر و صورتش کوفته و داغونه.
ترک خورده. اینجا یه زخم عمیق داره.
اونم چاقو خورده.
ولی هنوز نمرده.
پراموجا.
بمون تا حالش بهتر شه، باشه؟ طفلی.
من می‌تونم زخمای داخلیشو خوب کنم.
تو هم به زخمای بیرونیش برس.
چشم خاله.
بدجوری می‌خواد زنده بمونه، جون‌سخته.
پراموجا؟
حرفی که زدی درست بود.
سه هفته طول کشید تا به هوش بیاد.
فعلاً بلند نشو.
استخونات هنوز اون‌قدر جون ندارن.
استراحت کن.
من کجام؟
تو خونه‌ی من.
دهکده‌ی کالینه‌گورو.
این برادرزاده‌مه، پراموجا.
همین برادرزاده‌م بود که کمکت کرد.
اسمت چیه عزیزم؟
سوزانا.
اسم من گایاتری‌یه.
منم باووک‌ام.
آروم باش.
پاهات جون دارن؟
از صدقه سری تو و عمه‌ت.
- کمک می‌خوای؟ - نه، لازم نیست.
خودم یه کاریش می‌کنم. بشین.
شاید یادت نیاد، ولی قبلاً همدیگه رو دیدیم.
بذار کمکت کنم.
یادمه.
عمه، دستش هنوز درد می‌کنه.
دارم بهش کمک می‌کنم.
آره، برو کمکش کن.
دو هفته بعد
- میرم لباسا رو بیارم. - من انجامش میدم.
یه لحظه.
دهه‌هاست که داره زجرم میده، خانم.
دیگه نمی‌کشم.
حتی شروع کرده به کتک زدنِ بچه‌هام.
دیگه نمی‌تونم بذارم این وضع ادامه پیدا کنه.
چیکار می‌تونم برات بکنم؟
خانم، تورو خدا شوهرمو بفرستید بره خونه.
بفرستمش خونه؟
منظورت چیه؟
برش گردونید پیش خدا.
پراموجا.
- این چیه عمه؟ - قبلاً که بهت گفتم.
هیچ‌وقت پاتو اینجا نذار.
تمام این مدت فکر می‌کردم فقط کارِت شفا دادنه.
اما این، اینا همه‌ش...
- ناامید شدی؟ - من...
پس بهتره بری.
- دیگه هم اینجا آفتابی نشو. - اما...
خانم، بابت جسارت و اشتباهم منو ببخشید.
ولی اون بزور اومد تو.
چی می‌خوای؟
بذارید شاگردی‌تون رو بکنم، خانم.
تا بتونم از اون آدمای بی‌رحمی که این بلا رو سرم آوردن انتقام بگیرم.
عزیز من.
از خدا نمی‌ترسی؟
چرا اینو می‌پرسی؟
ای وای.
می‌دونم چی می‌خوای.
اینم می‌دونم که وقتی یادگیری رو شروع کنی،
باید آماده باشی
که تا اعماق جهنم بری.
واسه من،
آتیش جهنم توی «کارانگ ستان»ـه، خانم.
و من...
با تمام جونی که برام مونده تلاش می‌کنم
که خاموشش کنم، خانم. حتی اگه به قیمت سوختن خودم تموم بشه.
واقعاً این‌قدر با تمام وجودت می‌خوایش؟
نمی‌دونم دیگه باید به کی رو بزنم، خانم.
باید مادرمو نجات بدم.
پس بیا، عزیزم.
خیلی وقته دنبال یکی می‌گردم
که لایق یاد گرفتن فوت‌وفن‌های من باشه.
فکر می‌کردم «پراموجا» این کارو بکنه.
اما کاشف به عمل اومد که اون فقط دنبال یاد گرفتن طبابت بوده.
واسه اون، این‌جور چیزا
کفر و شرکه.
تا اینکه تو اومدی.
چشمِ باطنم همون اول دید
که تو استعدادی داری
که باعث می‌شه چیزایی که بلدم رو راحت‌تر جذب کنی.
چه استعدادی، خانم؟
«باووک» رو می‌بینی؟
آره.
تا حالا دیدی «پراموجا» با «باووک» حرف بزنه؟
«پراموجا» نمی‌تونه «باووک» رو ببینه.
اما تو می‌تونی.
«باووک» در واقع یه جِنّه
که توی این خونه زندگی می‌کنه.
نزدیک به یه ماه بیهوش بودی.
انگار این اتفاق حس‌هاتو تیزتر کرده.
و با این توانایی،
مطمئنم عزیزم،
که خیلی راحت فوت‌وفن‌های منو یاد می‌گیری.
اول از همه،
باید روزه‌ی سپید بگیری.
هفت شب و هفت روز تمام.
و تو این مدت، باید همش سر پا بایستی.
حق نداری بخوابی.
بعد از روزه، باید تو آب‌های ساحل دریای جنوب غوطه‌ور بشی
و مدام ورد بخونی.
تا آماده بشی اون علمی که دنبالشی رو به دست بیاری.
و چیزی که بیشترین قدرت و تحمل رو از جسم و روحت می‌طلبه،
چهل روز چله‌نشینی و ریاضته
و چهل شب.
یه جایی،
یه همزاد پیدا می‌کنی که باهات جوره.
کسی که همیشه آماده‌ست کمکت کنه.
و تمام دستورات و خواسته‌هات رو مو به مو اجرا کنه.
تا وقتی که
طبق خواسته‌اش بهش پیشکشی بدی.
این میراث رو پیش خودت نگه دار و هر جا می‌ری با خودت ببر.
چون همون‌جاست که
همزادت توش می‌مونه تا وقتی که به کمکش نیاز داشته باشی.
وقت بخیر، رئیس.
وقت بخیر.
چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
گوش کن رئیس، دلیل این‌که اومدم اینجا
اینه که آمار کسی رو دربیارم که قدیما اینجا زندگی می‌کرده.
اسمش کاسمان ویرونیگوروئه.
دنبال کسی به اسم کاسمانی؟ واسه چی؟
اون بابامه.
عکسی ازش ندارم، ولی عکس مادرم پیشمه.
بابات یه وحشیِ تمام‌عیار بود.
یه بار یه زنو حامله کرد و بعدش از این آبادی انداختنش بیرون.
ببخشید رئیس. ولی می‌دونید بابام کجاست؟
یا حداقل کجا زندگی می‌کنه؟
بابات مرده.
- این قهوه‌ست یا شاش اسب؟ - قهوه‌ست، رئیس.
جواب منو نده!
من دیگه باید برم.
کی واسه رئیس قهوه درست کرده بود؟
من.
اون قهوه بود یا شاش اسب؟
معلومه که قهوه بود.
یکی بهترشو درست کن.
رئیس که رفت.
خب باز درست کن. واسه من و طاهر و دیران.
ای بابا.
لعنتی.
وقتی یه مشت اسکل مسئول می‌شن، بدجوری شاخ می‌شن.
احمق‌ها.
اونو واسه چی می‌خوای؟
جوشونده‌ست.
بیا، بازم قهوه درست کردم.
چی ریختی تو این قهوه؟
خب، یه ذره پودر جوز هندی داشتم،
گفتم قاطیش کنم ببینم چی میشه.
آینه! به این می‌گن قهوه!
بخور ببین چیه، طاهر.
معرکه‌ست!
تو هم امتحان کن، دیران.
چرا طعم شاش اسب می‌ده؟
تو از قهوه چیزی حالیت نیست.
بده‌ش به من.
فردا هم باز برام یه فنجون درست کن، باشه؟
چشم قربان.
به روستای کارانگ سِتان خوش آمدید
مامان؟
مامان.
مامان؟
مامان، داری تو تب می‌سوزی.
خیلی وقته همین‌طوری‌ام، عزیزم.
یه وقتایی تب می‌کنم،
یه وقتایی هم خودش قطع میشه.
چه بلایی سر صورتت اومده؟
اول شما بفرمایید
غیبشون زد...
اون سه تا اراذل، آدمای بیسمن
تقریباً هر روز پیداشون می‌شد.
حتی اسماشون هم حفظ شده بودم.
بانتنگ، لاوو، کاوی.
صبح‌ها میومدن و صبحونه می‌خواستن.
بعدازظهرها میومدن، شب‌ها هم همین‌طور
وقتی که حسابی مست و پاتیل بودن.
اگه از دست‌پختم خوششون نمی‌اومد،
قاطی می‌کردن و هار می‌شدن.
اون وحشی‌های عوضی.
باید به سخت‌ترین شکل ممکن تقاص پس بدن.
ما اصلاً حریفِ
قدرتِ اونا نمی‌شیم.
عزیزِ دلم...
باید از این آبادی بری.
دخترم.
دیگه بیشتر از این نمی‌کشم.
یادت نره دخترم.
لطفاً منو خاک کن
کنارِ بابات.
مامان...
سوتینی فرزند پراییتنو
تسلیت می‌گم، غمِ آخرت باشه.
سوزانا؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
من...
دنبال سنگ قبر بابام می‌گردم.
شنیدم که... احتمالاً بابام مُرده باشه.
مادرم فوت شد.
انا لله و انا الیه راجعون.
سوزانا، تسلیت می‌گم. منو تو غم خودت شریک بدون.
ممنون.
اگه...
یه وقت کمکی چیزی خواستی،
می‌تونی بیای مسجد سراغم.
همین نزدیکیاست.
فعلاً اونجا می‌مونم.
ممنون، پراموجا.
طاقت بیار.
سوزانا.
واقعاً بدشانسیه که همش تو همچین شرایط غم‌انگیزی همدیگه رو می‌بینیم.
ما از طرف دهیاری روستای کارانگ سِتان،
مرگ خانم سوتینی رو از صمیم قلب بهت تسلیت می‌گیم.
ممنون، رئیس.
خواهش می‌کنم، اینجوری صدام نزن.
می‌تونی بگی دهیار. یا همون بیسمن.
ممنون، بیسمن.
تا حالا کجا بودی، سوزانا؟
از وقتی که بابات مُرد،
یهو غیبت زد.
بذار ازت خواستگاری کنم، سوزانا.
من فقط وقتی پیشنهادت رو قبول می‌کنم
که خیالم کاملاً تخت بشه.
دلم هم فقط وقتی آروم می‌گیره که مطمئن بشم
کی بابام رو طلسم کرده.
می‌تونی اون طرف رو بگیری،
و خوار و ذلیل بیاریش جلوی من؟
اون موقع‌ست که دلم خنک می‌شه
که اون سه تا نوچه‌ت رو تنبیه کنی،
همونایی که دلشون اومد به مادرم ظلم کنن
تا اینکه مریض شد و ریق رحمت رو سر کشید.
اونا همونایی هستن
که اونقدر دنبالم کردن تا از دره پرت شدم پایین.
یه ماه تمام بیهوش افتاده بودم.
اگه بتونی همه‌چیز رو ردیف کنی،
پیشنهادت رو قبول می‌کنم.
رئیس حتماً به لِسوس می‌گه ما سه تا رو طلسم کنه.
محاله.
رئیس بیسمن واسه ما مثل داداش می‌مونه.
داداش که داداش رو طلسم نمی‌کنه.
کدوم داداش؟ چی می‌گی؟
رئیس بیسمن هر وقت می‌گه داداشیم، همه‌ش لافه.
فقط می‌خواد بهش نزدیک بشیم و بهش وفادار بمونیم.
ما اصلاً داداش نیستیم!
- اینطوریه؟ - مرتیکه‌ی نفهم!
اون زمان که ما حمالی می‌کردیم،
رئیس بیسمن همون موقعشم خرپول بود.
اگه دیگه از ما خوشش نیاد، دک کردنمون واسش عین آب خوردنه.
پس...
باید چیکار کنیم؟
همه‌ی این آتیشا از زیر سر سوزانا بلند می‌شه.
سوزانا مغز رئیس رو مسموم کرده.
اگه اون سمّ از بین بره، رئیس دوباره سر عقل می‌آد.
پس اول باید کلک سوزانا رو بکنیم.
- قبل از اینکه اون کار ما رو تموم کنه. - هوی!
چرا مثل لاو خودت رو زدی به خریت؟
احمق باشی و یه غلطی بکنی خیلی بهتره،
تا اینکه زرنگ باشی و مثل بزدل‌ها بلرزی.
اگه جربزه‌ش رو نداری،
خودم تنهایی می‌رم!
چی؟ هوی، هوی.
هوی!
هوی، ماشینم!
رئیس.
دیگه طاقت ندارم.
رئیس، ترجیح می‌دم بمیرم.
مزخرف نگو. باید قوی باشی.
به خدا قسم.
دیگه نمی‌کشم.
خواهش می‌کنم منو بکش.
التماست می‌کنم...
بکشم، رئیس.
خواهش می‌کنم خلاصم کن.
تمنا می‌کنم.
رئیس، تمومش کن.
بکشم، خواهش می‌کنم.
التماست می‌کنم...
منو ببخش، بانتنگ.
یالا، انجامش بده.
رئیس!
می‌دونم تو اون کله‌ت چی می‌گذره.
به والله قسم می‌خورم.
اصلاً و ابداً قصدم کشتنِ بانتنگ نبود.
نمی‌تونستم ببینم این‌طوری داره زجر می‌کشه.
اسم خدا رو به اون زبونت نیار، رئیس.
خدا اصلاً تره هم برات خرد نمی‌کنه،
حتی اگه هی اسمشو صدا بزنی.
جوری حرف می‌زنی انگار خیلی مذهبی هستی.
پراموجا.
عصر بخیر.
براتون غذا آوردم.
می‌دونم عزاداری، حدس زدم تا الان چیزی نخورده باشی.
ممنون بابت غذا.
بیا تو.
خب، پراموجا.
باباتو پیدا کردی؟
انگار این رئیسه یه چیزایی درباره بابام می‌دونه.
ولی هنوز داره روش سرپوش می‌ذاره.
خب کی برمی‌گردی خونه؟
فعلاً همین‌جا می‌مونم.
می‌خوام بفهمم این بیسمان داره چی رو قایم می‌کنه.
باید از بیسمان فاصله بگیری.
آدم خطرناکیه.
اون بابامو کشت.
من فقط می‌خوام...
گندکاریاشو رو کنم و بهت کمک کنم.
نیازی به کمک ندارم.
نمی‌خوام بلایی سرت بیاد. نمی‌خوام تو...
نمی‌خوام کسی که باهام خوب بوده رو از دست بدم.
نترس.
دیگه از هیچی نمی‌ترسم.
زیاد اینجا نمون.
اینجا جونت در خطره.
اونا خونواده‌تو کشتن.
انتقاممو از تک‌تک‌شون می‌گیرم.
چطوری مثلاً؟
تو دست‌تنهایی، سوزانا.
قربانی بعدی ممکنه تو باشی.
ظلم قیام می‌طلبه.
اگه معنیش اینه که قراره قربانی بشم، بذار بشم.
- سوزانا، تو... - دیگه داره دیر می‌شه.
من... باید برم.
یادت نره غذا بخوری.
دیروز یه معلم قرآن اومد اینجا.
می‌گفت تو بودی که واسم درخواست معلم دادی.
داری منو دست می‌ندازی؟
معلم قرآن؟ اسمش چی بود؟
لاستری یا یه همچین چیزی؟
زن بود؟
- کجایی بود؟ - گفت اهل کارانگ ستانه.
چه شکلی بود؟
چرا اینقدر کنجکاوی؟
- نکنه دوست‌دخترته؟ - چرت و پرت نگو.
خب اعتراف کن دیگه.
اگه باهاش صنمی نداری، پس چرا سراغ عکست رو می‌گرفت؟
عکس می‌خواست؟
تو هم عکسم رو دادی بهش؟
هی، چرا رفتی تو لک؟
یهو دیدی جن‌زده شدی‌ها.
فرزندان دلبندم.
بیاید پیشم.
به اون مرده بگو بره بالای درخت نارگیل.
عزیزم؟ کی نارگیل خواسته بود؟
یا خدا، عزیزم!
عزیزم!
لاوو!
کمک!
رئیس.
پس معلوم شد
به خاطر یه زن،
چقدر راحت آدماتو فدا می‌کنی.
هفته پیش بانتنگ نفله شد.
حالا لاوو رو نگاه کن.
درسته که از دستتون شاکی‌ام،
ولی عمراً واسه آدمای خودم جادو جمبل راه نمی‌ندازم.
هوی!
کجا داری می‌ری؟
بدو!
بکشینش بیرون!
لسوس!
بیا بیرون!
حمله! آتیش بزنین!
همه جا رو به آتیش بکشین!
یالله!
لابد یه طلسم محافظ داره.
منظورت چیه؟
سعی کن شست پاشو قطع کنی.
معمولاً نقطه‌ضعف‌شون همینه.
برو بگیرش.
- یالا. - هوی!
نگهش دار!
زانو بزن.
بزنش با چاقو!
بزنش.
بسوزونش.
- یالا! - بسوز!
هرچی هست رو بریز تو!
بسوز!
هوی، اینجاست.
بسوزونش!
- بزن بریم خونه! - یالا راه بیفت!
رئیس؟
چیه کاوی؟
نگران نباش.
نیومدم اینجا مسخره‌بازی دربیارم.
خیالم راحته چون
دیگه عمراً بتونی واسه من و «لاوو» جادو جنبل راه بندازی.
اون رمالِ عزیزدردونه‌ت،
دیگه نفله شده.
مرتیکه‌ی پفیوزِ احمق!
چرا کشتیش؟
صد بار بهت گفته بودم
من هیچ‌وقت به کسی دستور ندادم کلکت رو بکنه!
همین الانشم مغزم هنگه، کاوی! الان دیگه قشنگ رَد دادم!
عزیزم؟
لاوو؟
وو. لاوو!
لاوو؟
پرستار!
وو. لاوو!
ببین! واقعاً فکر می‌کنی اون لسوسِ عوضی هنوزم می‌تونه جادو جنبل راه بندازه؟
لاوو!
عزیزم!
لاوو، بیدار شو عزیزم!
سلام علیکم.
علیکم‌السلام. امری داشتید؟
می‌خوام رئیس رو ببینم.
لطفاً منتظر بمونید.
بفرمایید بشینید.
ممنون.
خب...
اصلاً کی بن‌تنگ و لاوو رو طلسم کرده؟
شرمنده، رئیس.
هنوز نمی‌دونم کارِ کی بوده.
اما هر خری که هست،
فکر کنم به خواسته‌ی سوزانا این کار رو کرده.
چرا اینجوری فکر می‌کنی؟
به نظرت
کسی هست که بیشتر از اون باهامون خرده‌حساب داشته باشه؟
کلیوون! طاهر! دیران!
- بله! - بله، رئیس!
بله رئیس؟
از امروز، شما سه تا
بیست و چهار ساعته زاغ‌سیاه سوزانا رو چوب می‌زنین.
اگه دیدین مهمون داشت، یا آدم مشکوکی دور و برش پلک می‌زد،
سریع بهم آمار می‌دین.
اون یارو ممکنه همون رماله باشه.
یا آدمای اون که سوزانا اجیرشون کرده.
- حالی‌تون شد؟ - حله رئیس.
اگه بتونین آمارِ اون رماله رو بهم بدین،
حقوقتون رو سه برابر می‌کنم.
پس شیش‌دنگ حواستون رو جمع کنین.
هوی، با توأم!
اونجا چه غلطی می‌کنی؟
من...
می‌خواستم درباره پدرم بپرسم. وقت دارین؟
- اسمت چی بود؟ - پراموجا.
بهت که گفتم، بابات غزل خداحافظی رو خونده.
پس شرمنده.
کاری از دستم برنمیاد.
یادت نره، چشاتو باز کن.
باید به گشتن دنبال اون جادوگر ادامه بدیم.
واسه حقوقِ سه برابر، من با خودِ عزرائیل هم ملاقات می‌کنم.
اما این یکی از اون رمال‌های سیاهه.
منظورت چیه؟
خب، اگه جن و روح باشه می‌تونیم جیم بزنیم.
اما اگه رمال باشه، هر قبرستونی هم که بریم طلسمش سایه به سایه میاد دنبالمون.
راست میگی.
لعنتی.
الان دیگه ریدم به خودم.
ای بابا.
بعدشم، اصلاً از کجا باید بفهمیم...
...که یه نفر رمال جادوی سیاهه؟
نه‌نه‌بزرگم می‌گفت،
رمال‌های جادوی سیاه معمولاً یه خنجر مخصوص و یه عروسک وودو دارن.
هر کی اونا رو داشته باشه، خودِ همون جادوگرِ عوضیه.
دارم لرزه می‌گیرم، هر لحظه ترسناکتر می‌شه.
منم همین‌طور.
طاهر، بیا اینجا.
من و تو اون‌ورو چک می‌کنیم، ردیفه؟
دیران، تو هم اون‌ورو بگرد.
چرا من باید تنها باشم؟
این‌جوری خودتو خیس نکن بابا.
بدو دیگه طاهر.
طاهر؟ کلیوون؟
ای بابا.
سوزانا.
- چرا هنوز اینجایی؟ - باید یه چیزی بهت بگم.
یه کم پیش بیسمان رو دیدم،
و شنیدم که آدماش فکر می‌کنن تو یه رمال جادوی سیاه رو اجیر کردی
تا طلسمشون کنه.
الانم چند نفر رو فرستادن زاغ‌سیات رو چوب بزنن. باید همین الان از اینجا بزنیم به چاک.
تنهایی اینجا امنیت نداری.
نمی‌تونم برم، پراموجا.
داری به چی فکر می‌کنی، سوزانا؟
تنهایی نمی‌تونی باهاشون دربیفتی.
مغز خر خوردن که فکر می‌کنن تو جادوشون کردی.
تو نمی‌فهمی.
بهتره بری.
بعد از اینکه همه چی تموم شد، دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
نمی‌فهمم تو اون کله‌ت چی می‌گذره.
کلاغ؟
آخه چرا باید این چیزا رو از عمه گایاتری یاد می‌گرفتی؟
این تنها راهه.
تنها راه واسه کی؟
واسه اونایی که به قدرت خدا ایمان ندارن؟
تو این‌کاره نبودی، سوزانا.
همه مثل من تیره‎بخت و بدشانس نیستن.
هرکی هم که بدبختی می‌کشه لزوماً این راه رو انتخاب نمی‌کنه.
فکر می‌کنی باید چه راهی رو پیش می‌گرفتم؟
دعا و راز و نیاز؟
و باز هم بشینی دعا کنی که خدا محافظت باشه؟
سوزانا.
سال‌ها با تموم وجودم براش دعا کردم.
با این باور که اون وجود داره.
به قدرت و عظمتش ایمان داشتم.
اینکه همیشه ازم محافظت می‌کنه.
و هوای کسایی که دوستشون دارم رو داره.
پدرم.
مادرم.
اما بعدش چی؟
وقتی اون آدمای کثیف پدرم رو کشتن،
و به مادرم ظلم کردن...
خدا کمکم کرد؟
نه.
- سوزانا، تو... - خانم سوزانا؟
چیزی شده؟
فکر کردم صدای یه مرد رو شنیدم.
کس دیگه‌ای اینجاست؟
هیچ‌کس دیگه‌ای اینجا نیست.
اگه می‌خوای، خودت برو نگاه کن.
بله.
با اجازه.
چی شده؟
حق با شما بود خانم. هیچ‌کس اینجا نیست.
بشین، برم برات یه چیزی بیارم بخوری.
نه ممنون، سیرم.
ای وای.
کلیوون!
ببخشید طاهر! معذرت، معذرت.
کلیوون؟ طاهر!
خطر! خطر!
روح!
- روح... - این طاهره، روح نیست که!
می‌دونم اون جادوگرِ طلسم‌کننده کیه.
- واقعاً؟ - کی؟
بیا بریم به رئیس گزارش بدیم، باشه؟
هی دیران، صبر کن!
فقط تو نیستی که دنبالِ اضافه حقوقی! هی!
فهمید قضیه چیه.
به زودی میره پیش بیسمان و راپورت میده.
خیالت راحت باشه.
نمی‌تونه به کسی چیزی بگه.
من اونقدرا هم که فکر می‌کنی آدمِ باحالی نیستم.
بهتره بزنی به چاک.
برو گمشو، پراموجا.
من با شماها کاری ندارم.
نایت کلاب دانگ‌دات
خونه‌ی سوزانا چه غلطی می‌کردی؟
داشتم در برابرِ آدمای عوضی‌ای مثل تو ازش محافظت می‌کردم.
حالا کی داره از کی محافظت می‌کنه؟
تو حتی عرضه نداری از خودت محافظت کنی.
اینجا رئیس منم.
و هر کسی که جلوم وایسه رو نابود می‌کنم.
من از آدمایی مثل تو واهمه‌ای ندارم.
چی شده؟
رئیس، «کلیوون» منو هل داد.
اینجا چه غلطی می‌کنی؟
مگه قرار نبود کشیکِ خونه «سوزانا» رو بدی؟
رئیس، یه خبر مهم دارم.
- اصلاً باورت نمی‌شه. - چه خبری؟
می‌دونم اون جادوگر سیاه کیه.
کیه؟
اون جادوگره...
سربه‌سرم نذار!
زود بنال ببینم کیه!
خب رئیس، اون جادوگره...
می‌تونی حرف بزنی یا نه؟
بله، می‌تونم.
اون جادوگره...
شما دوتا، مگه قبلش پیش اون نبودین؟
چرا رئیس.
خب پس اون جادوگره کیه؟
- نمی‌دونم رئیس. - منم نمی‌دونم.
کسی رو دیدی وارد خونه «سوزانا» بشه؟
- نه. - نه رئیس.
یکی‌شون لکنت داره، اون دوتا هم که اصلاً تو باغ نیستن.
حرف زدن با احمقایی مثل شماها وقت تلف کردنه.
هوی!
می‌خوای همه‌مونو به کشتن بدی؟
ها؟ مگه قراره بمیریم؟
اگه همین‌طوری پیش بره، آره.
آخه چرا وقتی نمی‌دونی جادوگره کیه، می‌خوای به رئیس آمار بدی؟
نه، می‌دونم. خودم دیدمش.
واسه همین می‌خوام با رئیس حرف بزنم. ولی لامصب زبونم وا نمی‌شد.
خب نمی‌تونی اسم اون جادوگره رو بنویسی؟
بیا، بنویسش اینجا.
سواد ندارم.
عجب، هم لکنتیه هم بی‌سواد.
مگه تو خودت سواد داری؟
- نه ندارم. - ای بابا.
گوش دادن به اراجیف شما دوتا واقعاً عذابه.
ما چطوری قراره پیشرفت کنیم،
وقتی سطحِ آدمامون این‌قدر پایینه؟
چه‌شونه اینا؟
فقط می‌خواستم بهشون بگم
که اون جادوگرِ جادوی سیاه سوزانائه.
اِ، گفتمش؟
فکر کنم جادوم کرده بود.
رانده شده از این دنیا،
همه چیز رو به ویرانی است.
پاکسازی شد، بی‌رد و نشون.
بدک نیست.
ماه‌ها از این آبادی دور بودی.
و قبل اینکه برگردی خونه، جادوگری رو به حد اعلا رسوندی.
حیف شد.
زیادی خودتو دست بالا می‌گیری.
فکر کردی می‌تونی از پسِ همه بربیای.
من هیچ‌وقت جادوگری یاد نگرفتم.
ولی محض اطلاعت بگم،
از پونوروگو گرفته،
تا بانیووانگی،
من کلی رمال و جادوگر می‌شناسم.
و همه‌شون یه چیزی بهم دادن تا از خودم محافظت کنم.
خیالی نیست.
بیا گذشته رو بیخیال شیم.
باید فکر و ذکرت رو بذاری
واسه ساختن یه آینده‌ی بهتر.
با قبول کردن پیشنهاد من.
من هنوز منتظرم
تا اون شرط و شروطی که بهت گفتم رو کامل کنی.
واسه سر به نیست کردن دو نفر کمک کردم.
فقط یه نفر دیگه مونده که هنوز زنده‌ست.
فردا صبح منو ببر پونوروگو. می‌خوام برم پیش ام‌باه کودرات.
می‌فهمی چی می‌شه،
اگه طلسم «دوپارگی روح» رو روی زنِ آینده‌ت اجرا کنم؟
- می‌فهمم. - تو ذوقت نمی‌خوره؟
که داری با یه زنِ کاملاً متفاوت ازدواج می‌کنی؟
نه، اِم‌باه.
این‌طوری بهتره.
بجای اینکه منو بشناسه و یه عمر ازم متنفر بشه.
می‌دونی کجایی؟
اسمت چیه؟
اگه نمی‌دونی اسمت چیه،
من اسمت رو می‌ذارم سوزانا.
باید یه چیزی بخوری.
از دیروز تا حالا لب به غذا نزدی.
واسه چی برگشتی اینجا؟
چون هنوز می‌خوام بابام رو پیدا کنم.
اسم مادرت چیه؟
آستوتی.
اینم عکسش.
ولی عکسی از بابام ندارم. می‌گفت اون ملوان بوده.
و همون موقعی که من به دنیا اومدم، براش حادثه پیش اومده.
بابات دروغ گفته.
اون ملوان نبود.
اسمش هم کاسمان نیست.
یه اسم قلابی واسه خودش جور کرده بود و ادعا می‌کرد ملوانه،
تا یه بهونه‌ای داشته باشه که مدام مادرت رو ول کنه و بره.
چون هر گوری که می‌رفت، واسه خودش یه معشوقه داشت.
بعد از اون، بابات از این روستا رفت و دیگه هیچ‌وقت برنگشت.
می‌دونی بابام کجاست؟
فقط وقتی بهت می‌گم بابات کجاست که صادقانه به سوالام جواب بدی.
راستشو می‌گم، آقا.
هدف واقعیت از اومدن به «کارانگ ستان» چیه؟
- دنبال بابام می‌گردم. - دروغ می‌گی.
- واسه خاطر «سوزانا» اومدی اینجا، نه؟ - نه.
چه صنمی باهاش داری؟ واسه چی پاشدی اومدی اینجا؟
دوسش داری؟
چرا درباره رابطه‌ی من و سوزانا می‌پرسی؟
چون به زودی زنم می‌شه.
و باید مطمئن بشم که کس دیگه‌ای مخالفتی نداره.
سوزانا با تو ازدواج نمی‌کنه.
مگه اینکه مجبورش کنی.
تا وقتی که من زنده‌م،
نمی‌ذارم همچین اتفاقی بیفته.
می‌بینیم.
سوزانا.
اون جارو رو بذار زمین. میریم تو حرف می‌زنیم.
سوزانا؟
تو دیگه کی هستی؟
برو تو منتظر بمون. باشه؟
باهاش چیکار کردی؟
کدوم رمالی مخشو شستشو داده؟
به تو ربطی نداره.
به زودی زنِ من می‌شه.
بسّه دیگه.
بیا همین‌جا کارشو تموم کنیم، رئیس.
نه. بهش جیره بدید برگرده خونه‌ش تو کالینه‌گورو.
ببرینش.
تو دیگه کی هستی؟
تو ماموری، درسته؟
این‌طوری سرک می‌کشی تو حجله که چی بشه؟
دلت می‌خواد رئیس سیاه و کبودت کنه؟
نه! نمی‌خوام به سوزانا آسیبی بزنم.
ـ به جون خودم! ـ اگه قصدت بد نیست،
پس چرا مثل دزدا رفتار می‌کنی؟
خودت اینجا چیکار می‌کنی؟ شاید...
ـ تو دزدی که به من میگی دزد؟ ـ من اومدم به سوزانا کمک کنم.
منم همین‌طور!
ـ می‌تونی کمکم کنی؟ ـ آره.
حمل‌ونقل روستا
ـ یالا، بلندش کن. ـ بجنب.
مواظب سرش باش.
حواست باشه.
بکشش بالا.
ـ یعنی شماها آدم شدین؟ ـ هر چی هست، خفه شو.
به روستای کارانگ‌ستان خوش آمدید
خاله؟
سوزانا؟
ببخشید خاله، مجبور بودم برگردم.
به خاطرِ سوزانا.
یه کاری کردن که حافظه‌شو از دست بده.
طلسمِ دوپاره کردنِ روح.
بدنش اونقدر قوی هست که عقلشو از دست نده.
اما اون درمانی که بهم یاد دادی...
هنوز توش استاد نشدم.
لازم نیست مثل من دنبالِ این کارای عجیب‌غریب باشی.
بیا. بیا تو.
بیا.
بیا دیگه عزیزم.
بیا.
اگه ناراحت نمیشی، فعلاً سوزانا رو میذارم اینجا بمونه.
تو «کارانگ ستان» یه کاری دارم که باید انجام بدم.
با کمالِ میل، پسرم.
مراقبِ خودت باش، باشه؟
منو می‌بخشی، نه؟
اگه هنوزم می‌خوای اینجا بمونی،
من بیرونت نمی‌کنم.
خونه‌ی من، خونه‌ی خودته.
تو دیگه کی هستی؟
تو کدوم خری هستی؟
می‌خوای بدونی مَردن چه حسی داره؟
حسش کن،
قبل از اینکه غزلِ خداحافظی رو بخونی.
بنال.
کی بهت گفت به پر و پای سوزانا بپیچی؟
به تو یکی اصلاً ربطی نداره!
اتفاقاً خیلی هم ربط داره.
هر کی که بخواد...
برای سوزانا مزاحمت درست کنه، با من طرفه.
اوه، نه.
حالا... دیگه وقت مردنته.
بمیر، گایاتری. بمیر!
دیگه کارت تمومه.
هی!
می‌دونم جونت به لبت رسیده.
همین که طلسمت کنم،
می‌شی عروسک خیمه‌شب‌بازیِ من.
روبه‌روی نور ماه کامل وایسا،
ای جادوگر پیر!
طاهر.
چطور پیش رفت؟
- نمی‌تونم پیداش کنم. - نمی‌تونی؟
هی، کلیوُن کجاست؟
داره بزک دوزک می‌کنه. صبر کن، چی؟
فکر کردی کلیوُن اون کسیه که داره ازدواج می‌کنه؟
- ببخشید رئیس، منظورم اینه که... - آرایش سوزانا تموم شده؟
داشتم دنبالش می‌گشتم، رئیس.
من دارم درباره‌ی سوزانا می‌پرسم. هیچ ربطی به کلیوُن نداره.
منم دارم درباره‌ی سوزانا جواب می‌دم. نه درباره‌ی کلیوُن.
چرا گفتی داری دنبالش می‌گردی؟ مگه غیبش زده؟
اگه نزده بود که دنبالش نمی‌گشتم.
- می‌دونی سوزانا کجاست؟ - نه رئیس.
کاوی! سوزانا کجاست؟
انگار می‌خواد روحت رو نابود کنه.
بدون اینکه خراشی به بدنت بیفته.
بذار ببینم چطوری می‌شه اون طلسم محافظش رو باطل کرد، خانم.
دفاعش قوی‌تر از اونیه که بتونم باهاش دربیفتم.
درباره‌ی اون محافظتش،
بسپارش به من.
اما برای حمله بهش،
راستش یه راهی هست،
که چون زیادی خطرناکه تا حالا یادت ندادم.
اسمش اینه...
طلسمِ دسته‌خیزران.
قدرتش با طلسمِ مرگ برابری می‌کنه،
ولی فقط یقه بیسمان رو نمی‌گیره.
تمامِ ریشه و دودمانش هم از بین می‌رن.
بیسمان هیچ ایل و تباری نداره خانم.
غیر از خودش هیچ‌کسی به فاک نمی‌ره.
یادت می‌دم،
ولی فقط برای یه بار حمله.
و این راه برگشتی نداره.
اگه بخوای باطلش کنی،
قدرت تخریبش برمی‌گرده و خودِ فرستنده رو نفله می‌کنه.
بزنم تو پوزت.
همه گوش کنین.
این دستورِ رئیس بیسمنه.
همه‌تون
باید دست به یکی کنین و دنبال سوزانا بگردین تا پیداش کنین.
اگه تا غروب آفتاب سوزانا پیدا نشه،
باید عواقبش رو بپذیرین.
رئیس بیسمن فقط تا فردا شب بهتون وقت می‌ده
تا بدهی‌هاتون رو صاف کنین.
چی؟ چی گفتی؟
اگه ناراضی هستین بیاین اینجا! پشت سرم زر زر نکنین.
چرا لال‌مونی گرفتین؟
گمشین از اینجا. هرّی!
زود باشین سوزانا رو پیدا کنین!
این کارِ اونا نیست.
ها؟
کی این حرف رو زد؟
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
من اهل اینجا نیستم.
ولی می‌دونم اینا همش کلکته که مجبورشون کنی بدهی‌شون رو بدن.
با دستورات رئیس بیسمن شوخی نکن.
حتی احمق‌ترین آدمِ این دهات هم می‌دونه که این دستورت چرت و پرته.
اینا رو پخش کنین.
اگه سوزانا واقعاً غیبش زده باشه، ممکنه فرار کرده باشه سمت نگاوی،
جامبانگ، کدیری،
پس یعنی می‌گی باید همه‌ی روستاها رو زیر و رو کنیم؟
همه شهر؟ همه‌تون می‌خواین وجب به وجب دنبال سوزانا بگردین؟
- نه! - نه، نه!
- خفه شو! - نه!
چه ربطی به سوزانا داشته باشه چه نه،
بدهی، بدهیه.
کی اونا رو انداخت تو هچلِ بدهی؟
خوب می‌دونی کار کیه.
پنج سال پیش،
ارباب بیسمن از قصد آفت انداخت به جون زمین‌ها،
و تمام برنج‌زارهای این روستا رو به گند کشید.
ده‌ها هکتار زمین نابود شد.
بعدش که محصولا از بین رفت، چی شد؟
همه‌شون مجبور شدن از ارباب بیسمن پول نزول کنن.
واسه صاف کردن بدهی‌شون، مجبور شدن زمین‌هاشون رو گرو بذارن.
که بشن کارگر تو زمین‌های خودشون که حالا دیگه مال ارباب بیسمنه، مگه نه؟
آره، دقیقاً همینه!
خودم به عینه دیدم و کشیدم.
این یعنی استعمار.
یعنی ظلم.
دنبال مال و منال رفتن واسه رسیدن به قدرت.
استفاده از قدرت واسه پولدارتر شدن، اونم با بدبخت کردن بقیه.
می‌خواین همین‌طوری زیر ظلم بمونین؟
نه!
می‌خواین بازم حقتون رو بخورن؟
- نه. - نه!
اینا همش تهمته. بزنیدش. بگیرین اون کثافتو!
باید گاوصندوق پول نقد که تو کمد کافه‌ست رو برداریم.
بیسمن! کدوم گوری هستی؟
یالا دیگه، رئیس.
بیسمن داره در می‌ره!
بیسمن! فرار نکن واستا!
بیسمن!
بزن بریم!
هی، همه درها رو قفل کنید!
یالا بچه‌ها! بجنبید!
کلید تو خونه‌ست.
بریزید سرش، نترسید!
بیا رئیس، اینم از این.
همین‌جا منتظر بمون، رئیس.
بخور اینو!
بیسمن!
التماست می‌کنم، کمکم کن.
رئیس...
کمکم کن.
کمک.
صبر کن.
کمک...
ساتریو فرزند واریونو
سوتینی فرزند پرایتنو
سوزانا.
احساس می‌کنم هیچ پوخی نیستم.
- سرِ خاکِ ننه بابام. - سوزانا.
فقط باید یه کار انجام بدی.
باید قید این قدرت‌های ماورایی‌ت رو بزنی.
می‌تونم کمکت کنم.
توی «ترنگالک» یه نفر رو می‌شناسم
که می‌تونه بهت کمک کنه و حالت رو خوب کنه.
به همین راحتیا نیست.
همه‌ش به نیتت بستگی داره، سوزانا.
ولی آخه خدا گناهای منو می‌بخشه؟
خدا خیلی بخشنده‌ست.
فقط باید باور داشته باشی.
دمت گرم.
واسه اینکه همیشه هوامو داشتی.
نه فقط یه بار، بلکه دو بار.
سه بار.
موتور رو یادت رفت.
بسیار خب پس.
همه جا رو دنبالت گشتم. نگو که اینجایی.
چی شده؟
یه کم پیش پلیس اومد اداره
- با یه نامه واسه تو، پراموجا. - بله.
گفتن این رو توی پذیرایی خونه «بیسمان» پیدا کردن.
واسه من؟
آره.
پس به کارت برس.
ایشالا زودتر عروس شی. آخ!
زودتر برو خونه بخت.
ای بابا.
پدرت...
«بیسمن» رو می‌شناخت؟
«بیسمن» یه بار بهم گفت که
پدرم رو می‌شناخته.
این عکس مادرمه.
چرا «بیسمن» باید عکس مادرت رو داشته باشه؟
«پراموجا».
این اولین باریه که حس می‌کنم خوشبختی یعنی چی.
اونم بعد از اینکه فهمیدم
چه پسر گلی دارم.
اصلاً به باباش نرفته.
حق داری از داشتن پدری مثل من خجالت بکشی.
اما من به داشتن پسری مثل تو افتخار می‌کنم.
بهش می‌گن طلسمِ خیزران. قدرتش با نفرینِ مرگ برابری می‌کنه،
اما فقط یقهٔ «بیسمن» رو نمی‌گیره.
تمام دودمانش هم از بین می‌رن.
اگه بخوای باطلش کنی،
قدرت مخربش برمی‌گرده سراغِ فرستنده‌ش.
یعنی سراغِ خودت.
ببخشید که نتونستم برات پدرِ خوبی باشم.
هرچند محاله بشه گندکاری‌هایی که کردم رو پاک کرد،
تصمیم گرفتم تموم مال و اموالم رو بذارم واسه تو.
امیدوارم بتونی از ته دلت منو ببخشی.
سوزانا.
سوزانا؟
سوزانا!
سوزانا! باز کن! چته آخه؟ در رو باز کن!
بذار خودم تقاص کارام رو پس بدم، پراموجا.
من اون جادو رو نه فقط واسه بیسمن،
بلکه واسه کلِ دودمانش فرستادم.
یا خدا.
قرار نیست بلایی که سر بیسمن اومد سر تو بیاد،
چون من اون حمله رو باطل کردم.
ولی حالا دامن خودمو می‌گیره.
نه، نکن. این کارو نکن. نه سوزانا، نکن.
حتماً یه راه دیگه‌ای هم هست.
با توبه کردن می‌تونی همه‌چیو باطل کنی.
به این سادگیا نیست، پراموجا.
من خیلی جلو رفتم،
اونم تو یه مسیر اشتباه.
مسیرِ بی‌برگشتِ کفر و شرک.
غرق در گناه.
بخشش دستِ خداست.
ما کاره‌ای نیستیم که بخوایم تصمیم بگیریم.
ازت التماس می‌کنم، از خدا طلب بخشش کن.
تا هنوز فرصت داری، از خدا کمک بخواه.
درهای بهشت دیگه به روی من باز نیست، پراموجا.
درهای بهشت به روی من قفل شدن.
اما خوشحالم.
از اینکه می‌بینم «کارانگ ستان» از زیرِ یوغِ ظلم آزاد شده.
درست مثل آرزوی پدرم.
هر تغییری،
قربانی می‌خواد.
سوزانا، نکن. سوزانا!
سوزانا؟
آه...
خدای من...
خدایا، خواهش می‌کنم ببخشش.
خانم‌ها و آقایان،
اهالیِ محترمِ «کارانگ ستان».
چند تا مسئله هست که می‌خوام به عرضتون برسونم.
من، پراموجا،
پسرِ رئیس هستم...
من پسرِ «بیسمن» هستم.
به همین خاطر، تمام ثروتش به من ارث رسیده.
ثروتی که تا امروز از راه‌هایی به دست اومده بود،
که با احکامِ دین جور در نمیومد،
و قوانین مملکتی رو زیر پا می‌گذاشت.
همه‌ش رو تمام و کمال بهتون برمی‌گردونم.
به همه‌تون، خانوم‌ها و آقایون.
اوه، خدایا شکرت.
تمام بدهی‌هاتون به بیسمن...
صاف شده حساب می‌شه.
خداروشکر.
شالیزارهایی که به زور از چنگ همه‌تون درآوردن،
کامل بهتون پس داده می‌شه.
بازار کارانگ نیرونو - بانیووانگی
دفتر دهیاری کارانگ نیرونو
سوزانا دختر ساتریو