بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
بلک‌لنس، حرکت کن.
بسیار خب ریچی، آماده‌ای.
- هی، اینجاست. - فکر کنم همین‌جان.
- زود باش، زود، زود. - اون بالای صخره‌ست.
آل، چرا وایسادی؟
لعنتی.
آره، تازه فهمیدم بردلیه.
داداشِ آلبرت.
خونواده‌شو می‌شناسم، بذار خودم بهشون خبر بدم.
باشه.
توپ رو نگه دار.
هر از گاهی حواست به قدم‌هات باشه،
تا با زمان و ضرب‌آهنگِ خطِ انتها هماهنگ بشی.
سلام، بابا.
سلام.
وایسا.
تمرینِ فردا؟
آره، شش و نیم.
برسونمت؟
نه، ردیفم.
مربی میاد دنبالم.
آلبرت تو جنگلِ پشتِ ساختمون پیداش کرد.
باورم نمی‌شه.
اول مامانش، حالا هم داداشش؟
حالت خوبه؟
آره، فقط...
می‌دونم.
من اینجام.
آدم خوبی هستی، تدی.
آلبرت رو که دیدم یاد پسرمون افتادم.
یاد تموم اون بچه‌ها افتادم.
این چه گهیه...
گرفتمت. زود باش!
خودشه.
و بوم. آرنجت رو
حدوداً نود درجه با چشمت تنظیم کن.
واقعاً پاکی؟
سیگار. فقط همین.
ترکش از همه سخت‌تره.
زندان ایالتی سربه راهت کرده.
نه، کار زندان نبود.
اون خراب‌شده فقط آدم رو به فکر دار زدن خودش می‌ندازه.
به خاطر اون برادرهایی بود که باهام بودن.
بچه‌های اصیل. مردهای واقعی.
دنبال همین بودم، پسر.
یه جورایی مرشد و راهنما.
اینجا فقط یه مشت بچه‌سوسول ریخته، پسر.
آدمایی مثل ما، ما دیگه استخون‌خردکرده‌های این خیابونیم.
دیوونه‌کننده‌ست، نه؟
آره، نمی‌تونم بذارمش کنار. قبلِ کار.
یو، برگشتم.
چه خبر، وینچل؟
ریچی. کی آزاد شدی؟
دیروز.
فکر کردم قراره یه مهمونی خوش‌آمدگویی بگیریم.
هنوزم داری مثل قدیم سگ‌دو می‌زنی، ها؟
هر جوری شده باید پول کرایه رو جور کرد.
شنیدم رفتی تو گروه D.E.P. بالاخره یه طرف رو انتخاب کردی.
طرف اشتباه رو.
خودت که می‌دونی اوضاع چطوریه، رفیق.
تو این بیزنس نمیشه تنهایی دووم آورد.
چطوری یه ساقی دوزاری
اجازه لوک اسپنسر رو گرفت که بیاد تو دارودسته؟
همش بحث پوله.
آره. همیشه همینه.
لوک چقدر بهت داد تا اون مواد لجن رو آب کنی؟
ریچی.
نه، ولش کن. کاری به کارش نداشته باش.
می‌دونی،
اگه کسی بخواد سر به تنم نباشه، ملامتش نمی‌کنم.
این ریسک بازیکن بودن تو این بازیه.
ولی آخه داداشم؟
گوش کن، اگه انجامش نمی‌دادم تهدیدم می‌کردن...
من از کجا می‌دونستم که داداشت قراره
مواد رو برداره و جیم بزنه...
داری چیکار می‌کنی؟ داری چیکار می‌کنی؟
نه، نه! نه! نه!
می‌دونی چی خیلی مسخره‌ست؟
من و تو کلی با هم بازی ویدئویی می‌کردیم،
اون موقع‌ها که بچه بودیم.
شب‌ها خونه هم می‌موندیم و این‌جور حرفا.
خواهش می‌کنم، ریچی.
بیا از اینجا بزنیم به چاک.
-لعنتی. -لعنتی.
-اوه، گندش بزنن. -آروم باش رفیق. خودم ردیفش می‌کنم.
هی، جناب سروان. اونا رفتن اون‌طرفی.
هی، از اون ماشین بکش عقب.
آروم باش رفیق. ما بودیم که زنگ زدیم.
از ماشین فاصله بگیر. دستاتو نشون بده.
دستتو از جیبت...
سه نفر کشته شدن، از جمله
یه پلیس تازه‌کار، در صحنه جرم
در ضلع شمالی شهر.
در کنفرانس خبری امروز صبح،
رئیس جری گارلند تأیید کرد که اداره پلیس
در تعقیب دو مظنون ناشناسه،
که گفته می‌شه با باندهای خیابانی
بومی‌های اون منطقه در ارتباط هستن.
منطقه حفاظت‌شده تاندرستون.
پلیس قبیله‌ای و کلانتری.
بخشداری «ریلیانس» قول داده
که همکاریِ تمام‌کمال داشته باشه، هرچند ماه پیش
اختلافات علنی سر صلاحیت قضاییِ کیفری
توی زمین‌های قبیله‌ای بالا گرفته بود.
پلیس تأکید کرده که هر دو مظنون
مسلح و خطرناک تلقی می‌شن.
خب، خبری از دیواره‌ی محافظ برای متهم نیست؟
نه، انداختمش دور. دوباره صندلی معمولی گذاشتم.
کجایی هستی؟
تولسا، اوکلاهما.
آره، اون رو که می‌دونم. منظورم نژادته.
من آمریکایی‌ام.
اوه.
این «اسکالا» دیگه چیه؟ ایتالیاییه؟
تو هم، چه می‌دونم، روز کلمبوس و این‌جور چیزها رو جشن می‌گیری؟
من یونانی‌ام.
خب، تهش همه‌مون این‌جا غریبه‌ایم، توتو.
صبر کن، پس تو...
نه. اون‌ورِ خط بزرگ شدم.
قدیما بچه‌های منطقه‌ی سرخپوستی رو می‌آوردن مدرسه‌ی ما،
و منم واسه بچه‌های سفیدپوست، زیادی فقیر و زیادی پوست‌تیره بودم،
واسه همین من رو جای بومی‌ها می‌گرفتن.
فکر می‌کردن منم از خودشونم.
بعدش هم با یکی‌شون ازدواج کردم.
آهان.
دهه هشتاد بود. همه چی خر تو خر بود.
تو تالسا سرخ‌پوست هست؟
خب، بومی‌های اونجا...
سرخ‌پوست.
فکر کنم نباید دیگه بهشون بگیم...
اوه، این لوس‌بازی‌ها رو درنیار، تازه‌کار. اینطوری فقط به خودت آسیب می‌زنی.
من چهار سال سابقه خدمت دارم.
اونم تو اداره‌ای که از اینجا خیلی بزرگتر بود، پس...
بزرگی اداره پشیزی نمی‌ارزه. اینجا زمین‌های قبیله‌ایه.
اون اراجیف روشن‌فکرانه‌ای که تو شهر بزرگ تو مغزت فرو کردن رو بریز دور.
تو اون شهرای درندشت.
این فازها اینجا خریدار نداره، فهمیدی؟
مردمان بومی.
الان دیگه اینطوری صداشون می‌کنن؟ کی گفته؟ تو؟
هوم؟ اون استادِ سفیدپوستِ دانشگاهت؟
کسی که الکی ادای آدم‌حسابی‌ها رو درمیاره ولی پاشو تو قرارگاه سرخ‌پوست‌ها نذاشته؟
ببین، این حس عذاب وجدانِ استعمارگری رو ول کن.
و یه جای عمیق خاکش کن، چون دارم بهت می‌گم،
وقتی اینجا دنبال یکی می‌دویی،
مشخصاتش رو اینطوری پشت بیسیم داد می‌زنی:
«یه مرد سرخ‌پوست، داره با سرعت به سمت شمال فرار می‌کنه!»
قد حدود ۱۷۷، وزن ۶۰ کیلو، پوست قرمز، پَر زده به سرش،
مسلح به تبر توماهاک!
اوه، لعنتی. آروم باش بابا، توتو.
پسر، آدم‌های اینجا خیلی کله‌خرن.
کسی از یه پلیس ناشی شاکی نمی‌شه.
این یونانیِ دمِ رفتنی.
براوو ۵-۵، براوو ۵-۵.
منتظری برات دود هوا کنن؟
اوه.
براوو ۵-۵ به گوشم.
براوو ۵-۵، گزارش مردمی رسیده که یه غریبه
توی یه خونه خالیه.
همون، اِ، خونه مارتی پاورز،
همونی که اکتبر پیش با چاقو زدنش.
-آدرس رو می‌دی؟ -می‌دونم کجاست.
سخت نگیر.
من اول می‌رم و اصلاً دلم نمی‌خواد از پشت تیر بخورم.
خیلی از این خونه‌های مخروبه حتی دیگه
پلاک و آدرس ندارن.
خب اگه کمک لازم داشتم و
نمی‌دونستم مارتی پاورز رو کجا نفله کردن، باید چه خاکی تو سرم بریزم؟
نمی‌دونم.
پنجمین خونه سمت چپ، دنبال ماشینم بگرد،
چراغاش روشنه. پیداش می‌کنی.
دولت یه سری خونه نزدیک‌تر به شهر ساخته.
مارتی پاورز الان همون‌جاست.
قول آب سالم رو بهشون داده بودن.
ولی خیلی طولش دادن.
این وسط، هر چی ولگرد و عملیِ شیشه‌ایه...
یه جای خلوت واسه پلاس شدن پیدا کرده.
کی اونجاست؟
منو نترسون مرتیکه عوضی،
وگرنه بهت شلیک می‌کنم!
برو دنبالش.
یالا، بدو، زود باش، یالا.
سریع، سریع، سریع، سریع، سریع!
- تکون نخور! - دستات رو نشون بده.
برگرد. بذار ببینمت.
این دو تا مغز متفکر جنایتکار رو ببین.
اسم مستعارش جردی پی‌ـه.
وی‌ام (VM) واسه وایس ماب.
بعضی وقتا تاتوهای گروهی‌شون رو اینجا می‌زنن.
۲۲ واسه V، ۱۳ واسه M.
جردی، تو واقعاً یه تابلوی تحت تعقیب متحرکی.
بپاش.
کلی D.E.P اینجاست. دارودسته بن‌بست.
هوم. زرنگی.
مِیس. شکار خوبیه.
مشتری بعدی.
جیباتو می‌گردم، چیزی داری که بهم زخم بزنه؟
فکر نکنم.
اوم-هوم.
این حساب نیست؟
واسه همینه عاشق کارمم. می‌دونی همین الان چیکار کردم؟
هوی، دستا از جیب بیاد بیرون، لطفاً.
همین الان جلوی یه دستبرد به پمپ‌بنزین رو گرفتم،
یا چاقو خوردنِ اون عوضیِ I.B.N.،
یا احتمالِ اینکه یکی از این دو تا احمق با تیر پلیس سوراخ بشه.
من یه قهرمانم.
خوبه، بذار کارت شناسایی‌تون رو چک کنم.
نه. همچین غلطی نمی‌کنیم.
تو، سریع برو خونه.
اگه ببینم یکی‌تون دوباره برگشته اینجا
یا امروز هر جای دیگه‌ای غیر از خونه پلاس باشه،
قول می‌دم، بازداشت می‌شید.
هر جوری شده مطمئن می‌شم که این اتفاق بیفته.
بزن به چاک.
ببخشید، نباید سوابق‌شون رو چک می‌کردیم؟
واسه سوءپیشینه یا حکم بازداشت؟
منظورم اینه که اینا عضو گنگن. مگه نباید...
آره، معلومه که آره.
سمی رو می‌شه واسه جرم حمل اسلحه بازداشت کرد.
ولی فردا مامانش واسه کار می‌ره شهر
و سمی باید از دوقلوهای پنج‌ساله‌ش مراقبت کنه،
اونم در تمام طول روز.
جوردی پی. تو شهر واسه ضرب و شتم تحت تعقیبه.
منظورم اینه که ممکنه بیان اینجا و خفتش کنن.
یا لعنتی رفیق، شاید بتونیم
خودمون ببریمش اونجا.
ولی ترجیح می‌دم بذارمش واسه یه وقت دیگه.
یه وقت دیگه؟
اداره‌ی قبلیت چطور جایی بود؟
مخصوص طبقه‌ی کارگر بود. ماموریت‌های سفت و سختی داشت.
آره، خب، اینجا خبری از قانون نیست.
بدون پشتیبانی، بدون منابع، بدون شاهد.
منظورم اینه که، لعنتی، بعضی وقتا حتی پیدا کردن مقتول هم سخته.
پلیسِ این منطقه فقط دنبالِ حل‌وفصل کردنِ مشکلاتِ گذرا،
کمک و نفوذه.
فقط باید حواست باشه که همه تو این شهر جون سالم به در ببرن
تا آخر شیفت، بعدشم کنترل رو بسپار دستِ
نفر بعدی.
خیلی خب، بریم یه سطل آشغالی پیدا کنیم و این مدارک رو ردیف کنیم.
تدی.
آره.
-خب، پس تو همون آدمِ جدیدی؟ -آره. ساندرا هستم.
داریوس. از رِلایِنس کانتی اومدم.
بی‌سیم قضیه‌ی اون تماس رو بهمون خبر داد.
حالتون خوبه؟
آره، ردیفیم.
اوهوم.
خب، عجب روز باصفا و خنکیه.
هیچی مثل یه مشت موش کثیف آدمو سرگرم نمی‌کنه، مگه نه؟
باشه، اگه چیزی لازم داشتین خبرم کنین.
آره، نه، این... اصلاً اونی نبود که فکرشو می‌کردم.
همکارم واقعاً آدم عجیبیه‌.
نه مامان، نکن.
چون تازه رسیدم.
می‌دونی، هنوز حتی اینجا جا نیفتادم.
هنوز باید خودمو با شرایط وفق بدم.
بابا چطوره؟ می‌شه باهاش حرف بزنم؟
آره، نه، طوری نیست. می‌دونم... می‌دونم سرش شلوغه.
شاید فردا.
هی، گوش کن، می‌رم که... بخوابم.
خیلی خسته‌م.
انگار هیچ‌وقت عزاداری‌مون تموم نمی‌شه، نه؟
چلسی، توی این سال‌ها خیلی چیزا رو از دست دادی،
خیلی عذاب کشیدی.
این برای یه نفر خیلی سنگینه.
توی این شهر بچه‌هامونو بزرگ کردی و راهنماشون بودی.
حتی وقتی بچه‌های خودم آتیش می‌سوزوندن،
گند می‌زدن، می‌اومدن پیش تو
تا برای مشکلاتشون ازت مشورت بگیرن.
تو کله‌خراب‌ترین و سرسخت‌ترین آدمی هستی که می‌شناسن.
ما همیشه باید سرسخت باشیم.
پس حرفمو باور کن وقتی می‌گم وقتی تو درد می‌کشی،
همه‌مون درد می‌کشیم.
وقتی گریه می‌کنی، همه‌مون گریه می‌کنیم.
چلسی.
لوک.
اینجا چیکار می‌کنی، لوک؟
نمی‌بینی به اندازه‌ی کافی زجر کشیده؟
با چه رویی پاتو گذاشتی اینجا...
تند نرو. نیومدم اینجا که شر درست کنم.
من با بردلی مشکلی نداشتم. فقط اومدم ادای احترام کنم.
باید بری، لوک.
خداحافظ.
شایعه شده که ریچی عفو مشروط گرفته.
شنیدم تو اون شهر خراب‌شده کلی گند به بار آورده.
شنیدم ممکنه بیاد این طرفا.
- ریچی اینجا نیست... - ریچی اینجا نیست.
ریچی دیگه هیچ جایی بین ما نداره.
من خیلی از فک و فامیلم رو خاک کردم،
ولی اون تنها کسیه که واسه من مرده‌ حساب میشه.
خیلی خب، پس. تسلیت می‌گم.
بردلی پسر خوبی بود.
کیه اون؟
سلام، مامان.
چی می‌خوای؟
بعد این همه سال، کل حرفی که می‌خوای بزنی همینه؟
بردلی...
همش تو فکرش بودم.
کاش می‌شد یه بار دیگه ببینمش.
می‌دونم این قضیه واسه آلبرت مثل شکنجه‌ست.
حالش چطوره؟
بذار به حال خودش باشه. به اندازه کافی گند زدی.
هنوزم داری منو مقصر می‌دونی؟
واسه تک‌تکِ بدبختی‌های این خونواده؟
انگار نه انگار که «لیان» بهم یاد داد چطوری مواد بکشم؟
انگار نه انگار که «لروی» بهم یاد داد چطوری ماشین بدزدم؟
فقط برو.
مامان، این همه بچه‌ای که نفلّه شدن و مُردن...
اینا اصلاً برات اهمیتی هم داره؟
آمارِ درگیری‌های اینجا بالاست؟
اینجا قلب قلمرو گنگ‌هاست.
ولی فقط دو تا دار و دسته هستن که واقعاً خطرناکن.
«دِد اِند پاسی» و «ایندیَن بلاد نِیشن».
بول.
تدی.
اون عضو آی.بی.اِنه.
چی؟
می‌خوای اینو باز کنم تا یه هوایی به کله‌ت بخوره؟
این لاشی دیگه کیه؟
پلیسم. می‌خوای از اینجا بیای بیرون یا نه؟
اه لعنتی، واسه چی داری پاپیچم می‌شی مرد؟
پاپیچت می‌شم؟ تو توی صندوق‌عقب حبس شدی.
- جناب سروان، مگه جرمه؟ - چیه، مگه حُکم داری؟
کسی ازت کمک نخواست.
بذار خودم حبسمو بکشم.
خیله‌خب. پس الکی نفَس نزن.
- واسه خودت نگهش دار، خوک کثیف! - واقعاً رو اعصابه.
می‌خوای همون‌جا ولش کنی؟
آره، حتماً یه غلطی کرده که حرص «بول» رو درآورده.
ما قانون و مجازات‌های خودمون رو داریم،
کف خیابون هم قانون خودشو داره.
پسرم کجاست؟
مربی این هفته واسه تمرین تا دیروقتی نگه‌شون داشته،
دارن واسه مسابقات بزرگ آماده می‌شن.
- جدی؟ چه ورزشی؟ - بسکتبال.
اوه.
کارش هم خیلی درسته.
قسم می‌خوره که فاز «مامبا» برداشته.
اگه یاد بگیره این اخلاق سگی و اعصابشو کنترل کنه.
اوه، اونوقت چقدر طول کشید تا تو بتونی اعصاب خودتو کنترل کنی؟
تدی توی دوران اوجش خیلی کله‌خر و عصبی بود.
من هنوزم توی دوران اوجم.
- دیگه نیست. - آخ، سوختی.
ساندرا، باید می‌دیدیش.
اگه یه مردی دو بار بهم چشم می‌دوخت،
وقتی داشتم رد می‌شدم،
تدی کلاً قاطی می‌کرد و می‌زد به سرش.
قدیما بهش می‌گفتم «تدی خرسه». اون موقع ۱۵ سالم بود.
ولی پدر و مادرم بهش می‌گفتن «خرس گریزلی».
خوششون می‌اومد ازش.
حال می‌کردن که یه جنگجوی جوون داره ازم محافظت می‌کنه.
حسابی غافلگیر شدن وقتی فهمیدن
که دورگه‌ست و رگ فیلیپینی داره.
پس کلاً یه پسر دارین؟
آره، یه پسر و چهار تا دختر.
اوه، ایول!
آره، دخترا دیگه واسه خودشون بزرگ شدن،
هر کدوم یه گوشه‌ای‌ان.
جفری واسه ما یه غافلگیریِ شیرین بود.
خیله‌خب.
فکر نکن هر شیفت کاری این‌قدر وقت داریم
که بشینیم و با خیال راحت غذا بخوریم، اونم تو خونه.
فعلاً که شانس باهات یار بوده.
امروز اتفاق خاصی نیفتاده؟
نه، اوضاع آرومه.
فکر کنم با این حرفم چشمش زدم.
می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
حتماً.
خب، من وقتی بهت نگاه می‌کنم، اصلاً قیافه‌ت به پلیسا نمی‌خوره.
منظورم اینه که می‌دونم قبلاً پلیس بودی، ولی الان تو پلیسِ قبیله‌ای؟
چی شد که سر از اینجا درآوردی؟
انتخاب اولم نبود.
لعنتی.
خب، من تو یه خونواده پلیس بزرگ شدم.
از اونایی که تو مهمونی‌های تولدشون،
کیک با طرح پلیسی دارن.
همه‌جا بوی تستوسترون میاد.
بابام تازه ترفیع گرفته و شده معاون رئیس،
درست همون موقعی که من برای اداره درخواست دادم.
خوشش نمیومد که من ول بچرخم
تو خیابون‌ها دنبال خلافکارا، واسه همین بهش گفتم
یا باید بیام تو اداره‌ی خودش که بتونه زاغ‌سیاهمو چوب بزنه،
یا می‌رم یه جای دیگه.
بسیار خب. ولی چرا اینجا؟ چرا «ترایبال»؟
فکر کنم خلاص شدن از زیر سایه‌ش، اِه،
سخت‌تر از اونی بود که فکرشو می‌کردم.
بعدشم، فقط می‌خواستم یه جایی باشم که دور باشه،
و، اِه، متفاوت.
منظورم اینه که قضیه فراتر از این حرفاست،
ولی لُب کلامش همینه.
خب، فکر کنم بابات حتماً بهت افتخار می‌کنه.
مگه نه، تِد؟
ازت خوشش میاد. می‌دونم. باور کن.
وگرنه تا حالا وقتی اون داشت غذا می‌خورد، تو رو تو ماشین کاشته بود.
جدی می‌گم. قبلاً دیدم این کارو بکنه.
کی...
اسم اون یارو چی بود، همون معاونه‌؟
دامفری.
پس این تِد، پسره رو مجبور کرد تو ماشین پلیس بشینه،
در حالی که خودش داشت لم می‌داد و رو کاناپه می‌خوابید.
- اولویت یک اعلام شد. - همه واحدها اعزام بشن.
ببخشید، ببخشید.
خودم ردیفش می‌کنم.
داری دنبال چهاردهم شمال‌شرقی می‌گردی. بگو کجا باید بپیچم.
- الان تو کدوم خیابونیم؟ - موازیِ چهارِ جنوبی.
- برای پشتیبانی، به اداره - کلانتری وصلت می‌کنم.
به پیر به پیغمبر، اگه اونا زودتر برسن،
باید پیاده تا اداره گز کنی.
از چند تا رد شدیم؟ چند تا خیابون؟
اِمم، سه تا.
لعنتی! بپیچ!
- تماس‌گیرنده هویت مظنون رو - اِلان گریوز اعلام کرد.
- گفته مجبور شده - از صحنه جرم فرار کنه
- چون مظنون داشته الکی - تیراندازی می‌کرده.
- یه زن اونجاست، - کمک پزشکی لازم داره.
لعنت بهش.
اوضاع بیریخت می‌شه. اِلان بدجوری قاطی داره.
یا خدا. تا حد مرگ کتکش زده.
بیهوشه.
تو احیاش کن. منم میرم خونه رو پاکسازی کنم.
حواست باشه با چی طرفی.
دوتا پسر دارن.
براوو ۵-۵، کد ۹، ۹۰۱ نورا.
صحنه هنوز امن نیست.
تیم پزشکی رو جنوبِ چراغای ماشین مستقر کنین.
مرکز، پیام ۱۰-۳۳.
پلیس قبیله!
ایلان، اگه اون تویی، خودتو نشون بده!
دستات رو بیار بالا، ایلان!
تکون نخور، عوضی!
هی رفیق. اینجا همه‌چی روبه‌راهه؟
کسی صدمه دیده؟
نه.
خوبه، خیلی هم عالی.
زود برمی‌گردم.
اگه می‌شه همین‌جا منتظرم بمونید.
باشه.
مواظب کوچیک‌ترت باش، باشه؟
اوضاع آرومه؟
توی حموم، یه جنازه افتاده.
خوبی؟
اوه لعنتی. ریچی.
چه خبر، برادرزاده؟
ریچی، برگشتی.
بیا... بیا جلوی در. برات بازش می‌کنم.
لعنتی. می‌خوای جفتمون رو به کشتن بدی؟
نه، مادربزرگت اصلاً از این کار خوشش نمی‌آد.
از همون پنجره بیا تو.
ببین، من و رفقا اومدیم یه سری بزنیم و...
به برادرت ادای احترام کنیم.
می‌خوام باهام بیای و باهاشون روبرو بشی.
- همین الان؟ - آره.
بجنب. قبل از اینکه کسی بویی ببره برگشتی.
هی، کاپشنت رو بردار، بیرون سرده.
اما باید به مامان‌بزرگ بگم.
براش اصلاً مهم نیست اگه بهش بگم می‌خوام...
اون لازم نیست چیزی بفهمه.
در ضمن، تو دیگه الان مردِ این خونه‌ای.
لازم نیست اجازه بگیری، حالیته؟
لعنتی، چقدر گنده شدی.
خفه شو اسکل.
باشه.
خوبه، ال، بزن بریم.
- من که ساکتم مرد. - فقط داشتم غر می‌زدم.
چه خبر رفیق؟
-داداش. -از دیدنت خوشحالم.
چه خبر برادر؟
خوشحالم می‌بینم آزادی، داداش.
خیلی وقت نیست که تو شهری.
آره.
باید حساب یه رفیق قدیمی رو تسویه کنم.
آره، منم شنیدم.
ما برات مایه ردیف می‌کنیم و هوات رو داریم.
دمت گرم.
برادرزاده‌م رو که می‌شناسید، آلبرت. برادرِ بـرَد.
چی شده، پسر جون؟
برادرت رو می‌شناختم. یه بومیِ کله‌خر و سفت و سخت بود.
کاش با ما می‌اومد.
اینطوری می‌تونستیم واسه حلِ مشکلاتش بهش کمک کنیم.
تو خونِ سرخپوستی تو رگاته، خونِ یه جنگجو.
می‌خواستم مطمئن بشم که هوایشو دارن.
می‌خواستم یه خونواده داشته باشه.
شاید برادرت رو از دست داده باشی، ولی پیشِ ما، صد تا برادر دیگه داری.
برادرت به این نیاز داشت.
همه‌ی ما وقتی تو این دنیایِ وامونده بزرگ می‌شیم، بهش احتیاج داریم.
آره.
آره؟
حرومزاده‌یِ خون‌سرد.
عضوِ این فرقه بشم؟ چرا که نه؟
این یه پیمانِ برادریه.
بیا اینجا رفیق. به خونواده خوش اومدی.
دیگه خونواده شدیم، پسر.
چیزِ خوبیه.
چرا نمی‌ری خونه یه کم استراحت کنی؟
خودم تمومش می‌کنم.
حالت ردیفه؟
آره.
از این جور اتفاقا زیاد می‌افته.
آدما دنبالِ یه راهی می‌گردن که گذشته‌شون رو فراموش کنن.
مشروب.
سرنگ.
داستانی می‌شه؟
انگار همه جا همین بساطه.
آره، منم همین‌طور شنیدم.
پس با این حساب نه قربان، مشکلی پیش نمیاد.
به خاطر اون این کار رو کردی یا بابات؟
چی؟
دوست‌پسرت رو می‌گم.
اون روزی که پیداش کردی و گندکاری‌هاش رو پاک کردی،
واسه حفظِ آبروی اون بود یا موقعیتِ شغلیِ بابات؟
راستش رو بخواین قربان، شما اصلاً تو باغ نیستید.
نیستم؟
بگو ببینم، چی رو نمی‌دونم؟
آدما فراتر از یه مشت گزارشِ کتبی‌ان.
خب، پس تعریف کن.
پلیس‌ها عرق می‌خورن. این عادیه.
مأموریتِ مخفیِ مواد عوضش کرد.
شروع کرد به بلند کردنِ مواد از انبارِ مدرک‌ها.
یه بار که از شیفتِ شب برگشتم خونه،
دیدم تو حموم ولو شده،
اون کوفتیِ لعنتی هنوز تو بازوش بود،
درست مثل همین عوضیِ چند لحظه پیش.
بعدش؟
جمع و جورش کردم.
کل خونه رو زیر و رو کردم و جاسازش رو پیدا کردم.
نابودش کردم.
نمی‌خواستم به خاطر اون اتفاق تو یادها بمونه.
پدرم زنگ زد و گذاشت بی‌سروصدا استعفا بدم،
اما بدجور ضربه خورد، رابطه‌مون هم همین‌طور.
ببین، من پلیس بودن رو دوست دارم.
نمی‌دونم پدرم بهت چی گفته
یا به بقیه‌ی اداره‌هایی که براشون درخواست فرستادم،
اما قدر این فرصت رو می‌دونم.
من استخدامت کردم چون به یه همکار نیاز داشتم
که بتونه پشت این چرت و پرت‌ها رو ببینه و بفهمه
دلیل این رفتار مردم چیه.
این همون چیزیه که این محله بهش نیاز داره.
این همون چیزیه که تو لازم داری.
و البته خودِ من.
زمونه عوض شده، ولی دردا همونه، توتو.
فکر می‌کنی از پسش برمیای؟
خوبه.
عجب شب سگی بود، نه؟
- اوه، سلام. - راستی، من کیتی‌ام.
هنوز درست و حسابی با هم آشنا نشدیم.
ساندرا.
داریم می‌ریم یه بار تو مرکز شهر یه چیزی بزنیم.
جلسه تحلیل تیمیه. تو هم باید بیای.
راستش، من هنوز باید یه سری از وسایل
خونه‌ام رو جابه‌جا کنم، واسه همین...
نمی‌دونم تو اون اداره‌ی قبلیت چطوری بود،
عزیزم، ولی اینجا عرق‌خوردن جزو
مرام و ضوابط ماست. مخصوصاً واسه تازه‌واردا.
بیا دیگه. فقط یه پیک بزن.
اون پیرهن لعنتی رو از تنش جر داد،
از درزهاش شکافت، آشغالِ بنجلِ لعنتی.
دوباره آزاد شد. در رفت،
وسط خیابون می‌دوید،
یه سرخپوستِ مستِ لختِ پاپتی،
با دندونای ریخته، قشنگ منو ضایع کرد.
داشت آمپرم می‌زد بالا، می‌فهمی؟
هر لحظه سگی‌تر و عصبانی‌تر می‌شدم.
اون شوکر لعنتی رو کشیدم، خب؟
بهش هشدارم دادم، مثلاً گفتم:
«وایسا! وگرنه جزغاله میشی.»
بوم.
یارو رو یه کامیون لعنتی زیر کرد.
همون‌جا پرت شد تو هوا، مثل یه عروسکِ پارچه‌ای شل و ول شد.
افتاد زمین و لیز خورد درست جلوی پای من.
اوه، لعنت.
درست جلوی پای خودم. انگار سفارشی فرستادنش.
لعنتی. عجب.
اون سرخپوست رو دستبند زدم و به اون دهاتیه گفتم بزنه به چاک.
تدی باهات چطور تا می‌کنه؟
خوبه.
چه لقبی روت گذاشته؟
توتو.
توتو؟
مثل اون سگه؟ مثل... مثل مالِ دوروتی؟
راستش اون‌قدرا هم بد نیست.
یادته به داریوس چی می‌گفت؟
وای خدا، آره.
بهش می‌گفت «دامفری».
نمی‌فهمم.
داریوس هامفری.
می‌خوام بدونم یا نه...؟
دامفری.
یه بار تو منطقه‌ی سرخ‌پوستا رید به خودش.
صبر کن، پس اون تو بودی؟
نه.
ببخشید.
تنبل‌ترین آدم تو یه اداره‌ای که همشون گشادن.
بی‌خیال بابا، سخت نگیر.
خب، منظورم اینه که... من از پلیس قبیله شروع کردم.
خیلی زود اون بساط رو ول کردی.
-اومدی یه اداره‌ی واقعی. -به حرفش گوش نده.
تدی آدمِ درستی‌یه.
همه چی رو مثل کفِ دستش بلده.
همه بهش احترام می‌ذارن، چه تو شهر چه تو منطقه،
بدون در نظر گرفتن اون چرت‌وپرت‌های حوزه‌ی استحفاظی.
آره، قدیما همین‌طور بود.
مشکل همینه، داره سعی می‌کنه
دوباره دل همه رو به دست بیاره.
اون یارو عرضه نداره یه سرخ‌پوست رو بگیره،
حتی اگه جونش به لبش برسه. اصلاً بومی اینجا نیست.
خفه شو. اون بیشتر از کلِ هیکلِ شماها
آدم دستگیر کرده.
شاید قدیما این‌طور بود.
آره کیتی، خودت خوب می‌دونی که اون دیگه
اون آدم کله‌گنده‌ای که همه ازش حرف می‌زدن نیست.
آخرین باری که با ما اومد
یه آبجو بزنه کی بود، هان؟
یا اصلاً یه حرکتی با رفقا بزنه؟
برام مهم نیست.
اگه کمک بخوای، خودش رو می‌رسونه.
بقیه‌اش چه اهمیتی داره؟
آره، شایدم.
یا شاید یه روزی به سرش بزنه که،
«هوای یکی از رفقای عرق‌خورِ قدیمیم رو داشته باشم.»
می‌فهمی چی می‌گم؟
آره، یه گافِ دیگه بده برای همیشه
از این شهر شوتش می‌کنن بیرون.
خب، واقعاً چه بلایی سر تدی اومد؟
آخه کلی قصه‌های عجیب و غریبِ مختلف شنیدم.
نه، قرار نیست راجع به اون حرف بزنیم، عزیزم.
واسه بخش ما درخواست دادی؟
هوم، چی شد، قبولت نکردن؟
نمی‌دونم. لابد طلسمی چیزی شده.
لعنتی پسر. اون راز کثیفت چیه؟
اوه.
شوخی کردم.
نمی‌دونم کیتی، شاید حق با تو باشه.
شاید اونقدرا هم آدم آشغالی نباشه.
اوه!
خب، این خونه‌ی کیه؟
این زن تنهایی هوای این محله رو داره.
اون واسه همه تو این منطقه حکم خونواده رو داره،
شنیدی چی گفتم؟
همین دیروز نوه‌شو خاک کرد،
بعدش هم اون بچه‌هایی که از ماجرای دیشب مونده بودن رو پیش خودش نگه داشت.
تمومش کن.
اوه، واقعاً؟
دست از خوردن چیپس‌های من بردار.
خیله‌خب، به کسی آسیب نزن.
این پسر بزرگمه، لروی.
فرستادنش عراق واسه خدمت.
اون کشته شد، موقع انجام وظیفه جونشو از دست داد.
اینم لیان دخترمه، آلبرت و بردلی.
اون پنج سال پیش بخاطر اوردوز هروئین مُرد.
تسلیت می‌گم.
ولی واسه‌م چند تا نوه خوشگل آورد.
سلام، آلبرت.
آلبرت.
تدی، من نگران بلایی‌ام که سر اون بچه اومده،
اینکه چه تاثیری رو خودش و زندگیش می‌ذاره.
هوای بچه‌ رو داریم.
باید بهم قول بدی.
قول بده، باید قول بدی.
قول می‌دم.
تدی، اون بابت اتفاقی که افتاد تو رو مقصر نمی‌دونه.
هیچ‌کدوممون سرزنشت نمی‌کنیم.
می‌دونم. می‌دونم.
یه چیز دیگه هم هست.
چی؟ چیه؟
ریچیه. اینجاست.
بیا تو.
هوم.
منو یاد دانشکده افسری می‌ندازه.
اون واسه چیه؟
اِ، بخشی از یونیفرم کدت‌مه.
کدت؟ اون دیگه چیه؟
اِ، یه جور برنامه برای بچه‌هاست.
جدی؟ م... مشکلی نداره اگه من...
آره، بفرما.
تدی قبلاً با یکی دیگه اینجا رو می‌چرخوند،
اونم که سرگروهبانه.
تدی سرگروهبان شده؟ حالا دیگه همه‌چی برام روشن شد.
اوه، ایول، آره، این حرف نداره.
آره، شک نکن تو بازرسیِ آموزشی قبول میشی.
- جدی؟ - آره، بهم اعتماد کن،
من زیاد گند زدم، واسه همین تو این کار حسابی خبره‌ام.
براوو ۵-۵، اعزام به مرکز محلی KSRC
گزارشِ ۲۴۲-اِف، چندین متهم در صحنه.
خب، تو همین محله زندگی می‌کنی؟
براوو ۵-۵، مفهوم بود.
اِ، نه. فقط اومدم یه سری بزنم.
پس تو با تدی کار می‌کنی؟
آره.
- باید بریم رفیق. - مأموریت بهمون خورد.
از دیدنت خوشحال شدم، آلبرت.
منم همین‌طور.
بچه خوبی به نظر میاد.
هنوز اون فازِ خشکِ دانشجوهای افسری رو داره.
دیگه از اون خبرا نیست.
چی؟ چرا نه؟
چراغ‌ها رو روشن کن.
قدیما پاتوق کل اهل محل اینجا بود.
واسه هر کاری.
جلسات، برنامه‌ها، مراسم‌ها.
تو این ۱۵ سالِ اخیر، هر بچه‌ای که اینجا بزرگ شده...
بر و بچه‌های تاندرستون وقتشون رو اینجا می‌گذرونن.
بهش می‌گن «کلاب».
احتمالاً مقاومت می‌کنه.
اگه بخواد شاخ بشه، شب گندی از آب درمی‌آد.
می‌شناسی کیه؟
جیک! جیک، تدی‌ام.
تدی، کجایی؟
همین جلوم، جیک.
برو به درک!
باید حالش خوب باشه. صداش که اینطوری نشون می‌ده.
شش‌دنگ حواست رو جمع کن.
لعنت بهش، پسر.
گروهبان ارشد!
خیلی خب. حالا دیگه مواظب باش.
اینجا چیکار می‌کنی؟ نکنه تجدید دیداره؟
— یکی آمارِت رو داد. — فکر کنم زیادی سر و صدا کردی.
می‌خوای منو بگیری؟ می‌خوای بندازیم تو هلفدونی؟
— حکم ندارم. — می‌دونم.
— کامپیوتر رو چک کن. — خودت نگاه کن.
می‌دونم. تو آدمِ درست‌حسابی‌ای هستی.
دوباره یه غریبه رو راه دادی تو شهر، تدی؟
باز یه گرگ لعنتیِ دیگه که بیفته به جونمون؟
— بس کن جیک. — نیازی به این لاتی‌بازی‌ها نیست.
چطوره اون بطری رو بذاری زمین
تا ما هم برسونیمت خونه؟
به درک. هنوز زهرماریم تموم نشده.
بهت گفتم که دیگه بسه‌ته، جیک.
ببین حالا داره واسه من پلیس‌بازی درمیاره.
فکر می‌کردم قراره هوای ما رو داشته باشی.
کارت حرف نداشت.
یالا. راه بیفت بریم.
خب، جریان اون همه اراجیفی که می‌بافت...
...چی بود؟
کارم رو به عنوان یه پلیس ایالتی شروع کردم.
اولین ماموریتم افتاد شمال.
یه پاسگاه فسقلی. آماده‌باش ۲۴ ساعته.
جایی مثل اونجا فقط با پلیس نمی‌چرخه، می‌دونی که؟
تقریباً یه چیزی مثل همین‌جاست.
یاد می‌گیری به آدمای خاصی اعتماد کنی،
آتیش‌نشان‌های داوطلب، کادر درمان.
اونجا با یه یارویی به اسم لزلی وست آشنا شدم.
همه مربی صداش می‌کردن.
اصالتاً معلم بود، مال ساحل شرقی، ایالت مِین.
اونجا کلی خیرش به بقیه رسید.
انگار واقعاً براش مهم بود.
اول یه سال خدمت کرد،
بعدش واسه سه سال دیگه برگشت،
ما هم شانس آوردیم که گیرمون اومد.
می‌دونی، تیم‌های ورزشی و کلاب‌ها رو راه می‌انداخت،
توی همه‌چیز مشارکت داشت.
خیلی زود با هم رفیق شدیم.
دو تا غریبه، هم‌سن و سال، که می‌خواستن یه کمکی بکنن.
- اوه، اون مخت رو زد. - هو-هو-هو!
وقتی فهمیدم یه فرصتی واسم پیش اومده
که برگردم خونه، خب، می‌دونی دیگه، رو هوا زدمش
و من... من راضیش کردم که باهام بیاد.
می‌دونی، اون از اون آدماییه
که از این کارا می‌کنن،
همه چیز رو واسه یه چالش ول می‌کنن.
اما قبل از اینکه پامون به اینجا برسه،
شروع کرده بودیم به راه انداختنِ
اون برنامه آموزشی کَدِت.
مثل همونی که آلبرت داشت؟
آره.
کم کردن عضوگیری گنگ‌ها،
مواد و عرق‌خوری.
تک‌تکِ جوونای اون محله رو پای کار آورده بودیم.
یعنی، من حتی... حتی از چندتا گنگستر سابق که می‌شناختم
خواستم بیان و بشن مربی و راهنما.
یه غرورِ واقعی بینشون ایجاد کرده بودیم.
همین چند سال پیش فهمیدیم که اون مربی
به چندتا از بچه‌های اون برنامه تعرض می‌کرده.
۱۳ نفر گزارش دادن.
خدا می‌دونه چند نفر دیگه از خجالتشون صداش رو درنیاوردن؟
بعد از اینکه دستگیر شد، خیلی از بچه‌های محله شمالی...
بقیه هم دارن دهن باز می‌کنن.
هنوز دارن روی کلاساش تو شرق تحقیق می‌کنن،
می‌خوان ببینن گندکاریش از کی شروع شده.
خلاصه اون مرکز رو تخته کردن،
کارآموزها رو مرخص کردن،
بچه‌ها برگشتن تو دلِ همون باندهای خیابونی
و لاشخورها هم دوباره راه افتادن.
خب، آخرش چی سر لسلی اومد؟
مجازات شد؟
با وثیقه آزاد شد.
بعدش یه راست رفت تو دفترش
و با یه تفنگ شکاری مغز خودشو ترکوند؛
فکر کنم واسه همین روزا اونجا قایمش کرده بود.
اون... اون که دور و برِ آلبرت نپلکیده بود، نه؟
چرا، بود.
داداشش هم بود.
بردلی قربانی بود، خودش آمار داد.
آلبرت هیچ‌وقت نگفت که اونم طعمه شده یا نه،
ولی دقیقاً تو همون رِنجِ سنی بود که لسلی می‌پسندید.
واسه چی اسمشو آوردی؟
فقط داشتم حرف می‌زدم، جیک.
اون باید سرش به کار خودش باشه.
تو که اصلاً مالِ این محله نیستی.
خیلی خب.
سرت به کار خودت باشه!
جیک.
خفه شو.
مگه نه، تدی؟
مربی همیشه همین رو نمی‌گفت؟
خفه شو دیگه!
آره.
انگار دیگه وقت خوابته، جیک.
زود منو از اینجا بیار بیرون.
گرفتمش.
دستت رو بکش.
تو از کجا می‌دونستی؟
باید می‌فهمیدم.
اونا تو رو مقصر می‌دونن چون می‌خوای اوضاع رو درست کنی.
همه اینجا بخاطر اون لباسِ کوفتی ازت متنفرن.
مهم نیست عادلانه است یا نه.
اونا ازت متنفرن چون یکی که بهشون نزدیک بوده...
اون رو پوشیده و راه رو برای دشمن باز کرده.
این لباس زبون و تاریخشون رو ازشون گرفت،
و خانواده‌هاشون رو.
بعد یکی که بهش اعتماد داشتن اون رو پوشید و جوری وانمود کرد...
که انگار الان دیگه همه‌چیز عوض شده.
مربی همه‌چیز رو به گند کشید.
یه نسل از پسرهای داغونی که بزرگ شدن و شدن مردهای داغون‌تر.
این رو یادت باشه.
یادت باشه چرا ازت متنفرن و چرا حق دارن که متنفر باشن.
بعدش تو هر بار میای که کمکشون کنی،
نه واسه اینکه ثابت کنی دارن اشتباه می‌کنن.
ننم یه بطری ویسکی زیر تختم پیدا کرد.
- آره. - اوضاع خیلی خیط بود پسر.
همش شده بود داد و بیداد و جیغ و از این بساط‌ها.
بابام هم فقط یه گوشه ساکت کپ کرده بود.
نمی‌دونم واقعاً تو کله‌ش چی می‌گذشت،
در مورد اون وضعیت.
لعنتی پسر، فقط راهتو برو.
آره.
لعنت بهش.
- هی، چه خبر؟ - هی، بساط مهمونی کجاست؟
- نه حاجی، امشب خبری از مهمونی نیست. - داریم میریم خونه.
- ببینم، من تو رو می‌شناسم؟ - مال کدوم گوری هستی؟
آره، می‌شناسمت. داداشِ لوکی، نه؟
لعنتی.
ریچی، ما دنبال دردسر نیستیم داداش.
این رو به اون داداشِ لاشیت بگو.
حرفی که بهت زدم یادت بمونه.
ببین، هر گوهی بین تو و لوک هست،
به من ربطی نداره.
- کجا میری؟ - وایسا ریچی.
لعنتی، کدوم گوری داری میری؟
بیا اینم از این، پسرجون. وقتشه خودتو نشون بدی.
وقت جبران کردن حسابیه.
نه، خواهش می‌کنم. توروخدا!
سریع و بی‌دردسر. فقط کارد رو بزن بهش.
یالا! بزنش! به ارواح خاک مادرت!
خانواده‌ش عمداً اون جنس‌ها رو قاطی کردن تا به ما ضربه بزنن!
صبر کن، خواهش می‌کنم. توروخدا!
خفه شو، وگرنه گردنتو می‌شکنم.
یالا. انجامش بده.
گوش کن. تمومش کن!
هر کاری که برادرم کرده، من معذرت می‌خوام.
اونا کشتنش.
وایسا. بس کن.
یکی دیگه! یکی دیگه بزن.
هی.
حالت خوبه؟ جاش امنه؟
لعنت به این دی.ای.پی!
خب، کی اون بچه‌ها رو با چاقو زده؟
- اونایی که حتی عضو دار و دسته هم نبودن؟ - هی، باید راه بیفتیم.
آره.
- زیاد حرف نمی‌زنه. - می‌گه حافظه‌ش یاری نمی‌کنه.
اوه.
رفیقت ممکنه تو راه بیمارستان غزل خداحافظی رو بخونه،
اما آدم‌فروش‌ها همیشه به فاک می‌رن، مگه نه؟
تدی.
به خودت می‌گی مرد؟
اون بچه‌ی چلسیه.
ریچی؟
اونجا بود، ولی چاقو دستِ اون نبود.
آلبرت؟
آره.
مطمئنی ریچی نبود؟
فکر کردی اون حیوون رو
با یکی دیگه اشتباه می‌گیرم؟
ریچی نگهش داشته بود تا اون یکی پسره
نفلش کنه.
رسمِ ورودیه؟
خودت چی فکر می‌کنی؟
خوبه، فعلاً همین‌جا بمون.
انگار بالاخره افتاده تو
مسیرِ داداشِ عوضی‌ش.
به نظر می‌رسه عضوگیریِ گنگ باشه.
واسه کدوم گوری؟
گروه «نِیشِن».
یارویِ جدید کیه؟
نمی‌دونم، ولی این‌طور به نظر می‌رسه.
ریچی برگشته به شهر.
ریچی بلک‌لنس؟
کِی آزاد شد؟
بیشتر از یه هفته پیش. آخرین خبری که دارم،
جلادِ «نِیشِن» تو این شهره.
لعنتی، ممکنه تو کشتنِ اون پلیسه هم دست داشته باشه.
می‌خواد بره ملحق بشه به دارودسته‌ش.
باید چهارچشمی حواسمون به «بول» و «تی‌بوی» باشه.
آره، شاید واسه مراسم ختم «برد» برگشته باشه،
شایدم واسه «لوک». یه کینه‌ی قدیمی بینشونه.
خب یه بار دیگه، کیو دارن عضوِ گروه می‌کنن؟
لوک، تمومش کن! مجبورم نکن دست به خشونت بزنم.
چطوری، لوک؟
- حالم ردیفه، جناب سرکار. - آره؟
خب، این وقتِ شب این طرفای شهر چیکار می‌کنی؟
- فقط اومدم به یه رفیق سر بزنم. - چرت و پرت نگو.
اگه همین الان برت‌گردونم و بگردمت چی می‌شه، ها؟
شرط می‌بندی یه اسلحه ازت بیفته؟
دست از این بازی‌ها بردار.
همین الان داداشت رو دیدم،
قبل از اینکه ببرنش به مرکز شهر.
باید می‌روندی اونجا، نه اینکه بیای اینجا.
اون یه آدمِ عادیه.
اون تو این کارا نیست. اونا دیگه گندشو درآوردن.
می‌دونی الان کی تو اون خونه‌ست؟
دو تا پسرِ کوچیکِ «چلسی» و «ایلان گریوز».
حالا، واسه تلافی می‌خوای به کی شلیک کنی؟
من دنبال اونا نیستم.
آره؟
توقع داشتی کی تو اون خونه باشه، قهرمان؟
- اون یکی. - ریچی؟
اون قبل از اینکه اصلاً نزدیک بشه ریچی رو نفله می‌کنه.
اون خونه از موقعیت الان ما هم نزدیک‌تره.
چیه؟ چی اینقدر خنده‌داره؟
ریچی تقاصش رو پس می‌ده.
می‌خواد منو واسه اوردوزِ خواهرش مقصر بدونه؟
باشه، من حاضرم. بازی رو بلدم.
پای برادرزاده‌اش کشیده شد وسط،
در حالی که اصلاً نباید قاطی می‌شد.
وقتی دستت به گناه آلوده شد، دیگه قدیس نیستی.
این جلوی اتفاقی که قراره بیفته رو نمی‌گیره.
اگه یه بار دیگه دور و برِ اینجا ببینمت،
بدون هیچ اخطاری ناکارت می‌کنم،
و این وسیله‌ی لعنتی رو می‌چپونم
تو جنازه‌ات، به خدا قسم می‌خورم.
که این‌طور؟
همینه که هست.
شاید یه روز بفهمی داشتم سعی می‌کردم
جلوی این اراجیفِ بی‌پایان رو بگیرم.
مطمئن می‌شم بچه‌ها بفهمن کدوم طرفی بودی.
برام مهم نیست به اون
کوتوله‌ی شیشه‌ای چی می‌گی.
اگه کسی واسه چلسی یا آلبرت دردسر درست کنه، همه‌تونو می‌کشم.
مرخصم، جناب سروان؟
بزن به چاک، گورتو گم کن.
یادت نره به چلسی بگی،
لازم نیست زحمتِ آماده کردنِ لباسِ مشکی‌شو بکشی.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
این دیگه چه مسخره‌بازیه؟ چرا بهش دست‌بند نزدین؟
تنها راهِ مهار کردنِ دار و دسته‌ش و این شهر،
فقط از طریقِ خودشه. اگه بندازیمش هلفدونی،
پلِ ارتباطیمون رو از دست می‌دیم،
و اون خونه به رگبار بسته می‌شه یا... یا به آتیش کشیده می‌شه،
اونم با اون بچه‌هایی که توشن.
پلِ ارتباطی؟ چه مزخرفاتی می‌گی؟
همه می‌دونن کار، کارِ آلبرته؛ اون چاقو زده.
ما که نمی‌تونیم از تک‌تکِ خونواده‌ها
در مقابلِ این توله‌سگای عوضی که تو باندا گیر افتادن محافظت کنیم.
فکر کردی اون بچه‌ای که کفشاشو واکس می‌زد،
همونیه که به اون پسره چاقو زده؟
اصلاً مهم نیست!
ما همین الان اسلحه رو از دستِ یه آشغالی درآوردیم
که داشت می‌رفت رقیبشو نفله کنه،
اون‌وقت ما ولش کردیم بره؟
بحث سرِ یه دستگیریِ موفق یا...
یا یه پرونده‌ی تپل یا... یا پیشرفتِ کاری نیست.
بحث سرِ اینه که این بساط رو جمع کنیم،
حتی اگه فقط واسه یه شب باشه.
با اتهام زدن و زندان هم می‌شه این کارو کرد.
بلایی که زندان سرِ آلبرت می‌آره،
فقط باعث می‌شه ۵ یا ۱۰ سالِ دیگه خون و خون‌ریزیِ بیشتری راه بیفته.
اینجوری جلوی هیچی گرفته نمی‌شه.
پیداش کردی؟
کی رو؟
آلبرت.
زنگ زدم کلانتری آمارشو گرفتم.
اون... اون... گفت داره با رفیقش لئون می‌ره بیرون،
بعدش... اون... هنوز برنگشته خونه.
برا همین... من به ننه بابای لئون زنگ زدم و... اون...
اصلاً اونجا نرفته بود.
چی شده، تدی؟
امشب به چندتا بچه حمله شده.
داداشِ لوک، استیون، چاقو خورده.
می‌گن ریچی رو دیدن.
می‌گن آلبرتم اونجا بوده.
حالا، اگه برگشت خونه حتماً بهم زنگ بزن، خب؟
چون ما می‌ریم بیرون دنبالش بگردیم.
باشه، چلسی. چلسی، بس کن. تمومش کن.
تمومش کن دیگه، چلسی.
نه!
حالیته؟
خیله‌خب، خیله‌خب، گوش کن چی می‌گم.
نگام کن، بهم نگاه کن.
تو باید همین‌جا بمونی.
باید حواست به بچه‌ها باشه.
اگه برگشت، لازم دارم یکی اینجا باشه.
سریع بهم زنگ بزن. فهمیدی؟
اون بلایی سر کسی نمی‌آره. فقط داره خودش رو داغون می‌کنه.
می‌دونم. می‌دونم.
تو... تو باید اون رو برگردونی پیش من!
نبرش کلانتری.
بیارش خونه!
این نامردیه.
- هی! صداتو ببر پایین. - اگه می‌خوای بساط راه بندازی،
می‌تونی یه جای دیگه واسه کپیدن پیدا کنی.
وگرنه شب رو باید توی صندوق عقب سر کنی.
اشتباه از من بود. شرمنده رفیق.
شانس آوردی.
می‌رم بیرون یه سیگاری دود کنم.
منظورت همون سیگاره دیگه، نه؟ اون آشغال رو...
-نزدیک خونه من نیار. -باشه، باشه.
پلیس!
پلیس! پلیس!
زود برین تو. یالا، یالا، یالا! بدو!
حرکت کنین! برین تو! برین تو!
بزن به زمین!
لعنتی!
این دیگه چه کوفتیه!
اوه، این خیلی سفته!
خارج از قلمروته، نه؟
اوه، خیلی سفته!
چه خبره، بول؟
همون همیشگی.
یه روز معمولی تو منطقه، آره؟
هر روز همینه.
این آدمِ توئه؟
جامون امنه.
جات امنه. فقط با من بیا.
آروم باش. لازم نیست اینو ببینی.
بیا. همه چی درست می‌شه.
- هوی، هوی. با شما نیستم حاج‌خانم. - بشین سر جات.
دیشب سرتون شلوغ بود؟ حالا افتادین به جون مردم؟
فقط پیش خونوادم بودم.
جرئت نکن بهم دروغ بگی.
بچه‌ات کجاست، ریچی؟
نمی‌دونم، جناب سروان دامفری.
اونجا دنبال چی می‌گردی؟
اونجا چیزی نیست.
آخ! چه مرگته!
خفه شو!
می‌خوای به خاطر این بچه، خدمات اجتماعی بریزه اینجا؟
بشین.
لعنتی، شماها کی می‌خواین آدم بشین؟
تو کی هستی؟ اسمت چیه؟
فکر نکنم قبلاً همو دیده باشیم.
مال اینجا نیستم.
داره اسمتو می‌پرسه، احمق.
سایمون. سایمون آمبروز.
- چند سالته؟ - ۳۰.
اهل کجایی، سایمون آمبروز؟
وایومینگ. وینْد ریور.
داشتی درمورد اسمت خالی می‌بستی، سایمون؟
نه، جناب سروان.
چون وقتی توی یه خرابه‌خونه ایستادم
و دارم دنبال یه سرخ‌پوست تحت‌تعقیب می‌گردم،
بعد می‌خورم به یه یاروی سفیدپوستِ دورگه
که ادعا می‌کنه اهل وینْد ریوره،
قضیه برام مشکوک میشه.
خیله‌خب، اسمش چیه؟
بیا اینجا، بلند شو. بلند شو.
اسمش چیه؟
جناب معاون، نظرت درباره این لونه چیه؟
لجن‌زارِ به تمام معناست.
اینجا اصلاً جای بچه‌ها نیست.
همین رو توی گزارش رد می‌کنیم.
استرلینگ گَمبلر.
ایول، بالاخره حقیقت زد بیرون!
به جرم ضرب‌وشتم و تمرد از دستور پلیس بازداشتی.
من به کسی دست‌درازی نکردم.
نمی‌دونم تو اون شهر بزرگ‌های خراب‌شده‌تون چطوریه،
اما وقتی یه دخترِ لت‌وپار می‌بینم،
معمولاً اون گله مستی که دورش هستن صاف میرن بازداشتگاه.
هیچ‌کی لت‌وپار نشده. ولم کن.
- ولم کن. - هوی، مرتیکه‌ی عوضی!
جرئت نکن دست رو من بلند کنی!
کل عرضه‌ت همین بود؟
اگه جگرشو داری بیا جلو!
می‌کُشمت!
خسته به نظر میای، تدی.
این اواخر زیادی سگ‌دو زدی.
کم‌خوابی کشیدی.
منظورم اون نیست. داغون به نظر می‌رسی.
شَلخته، عینِ کفشام.
داری سعی می‌کنی نذاری این خراب‌شده به فنا بره.
خیلی وقته که از آخرین بار می‌گذره...
شاید خیلی وقته یه خوابِ راحت نداشتم.
از کجا اومدیم، به کجا می‌ریم.
این مثلِ نَفَسِ گاومیشه،
توی چله‌ی زمستون.
چی؟
اومدی سراغم و انتظار نداری نصیحتت کنم؟
ما تهِ خط رو دیدیم.
در واقع،
خودِ تو باعث شدی این طایفه عقب بیفته.
نه به خاطر اون بچه‌بازِ لجن،
یا بلایی که سر اون بچه‌ها آورد.
همه‌ش تقصیر حماقتِ خودت بود.
باورت می‌شه؟
واقعاً این چرندیات رو به خوردِ خودت می‌دی؟
بی‌خیال تدی، برو کپه مرگتو بذار.
برو یه مرخصی؛ دیانی ممنونت می‌شه.
جونِ تو باارزش‌تر از این روزاست.
خب، چطوری از این خراب‌‌شده بزنیم بیرون؟
باید زود برم سرِ کار.
قراره جابه‌جا بشن.
به خدا قسم، تا حالا تو کلِ عمرم این‌همه...
عن و گوهِ گاومیش یه جا ندیده بودم.
یعنی یا خدا.
چه خبره آخه.
خب، من رفتم. مامان کجاست؟
فکر کنم همون جلو باشه.
هی، بیا اینجا.
چیه؟
بیا اینجا، باباتو بغل کن.
بابا، خیلی باحالی.
تو هم حتماً همین کارو می‌کردی.
-من عمراً همچین کاری نمی‌کردم. -آره جونِ خودت، حتماً می‌کردی.
-امکان نداره. -شک نکن.
- باشه. - دیشب کارت حرف نداشت پسر.
قبل از اینکه حکمِ بازداشت برسه رو میزم،
تونستین استرلینگ رو دمِ چک بگیرین.
تو راهِ برگشته.
حالا فقط ریچی بِلَک‌لَنس مونده.
ریچی تو اون ماجرای چاقوکشی دیشب
توی قرارگاه دست داشته،
پس واسه قایم شدن نیومده اینجا و
آدم‌هاش هم عمراً بهش نارو بزنن.
واسه همینه که نمی‌تونیم به این قبیله‌نشین‌ها
اعتماد کنیم که این حرومزاده رو درست‌وحسابی آدم کنن.
باید جلو خونه ننش یه ماشین بفرستیم کشیک بده.
-خیل‌خب، گوش کنین. -اون حتماً یه چیزی می‌دونه.
همین‌جوریش هم بابت دیشب کلی از طرف قبیله
و فدرال‌ها بهم فشار اومده.
ما قراره یه قاتل زنجیره‌ای رو بگیریم.
ما این قضیه رو حل می‌کنیم، ولی باید دست‌به‌عصا بریم.
- قاتل پلیس. - چرت‌وپرت‌های اداری.
- اون اینجا خانواده داره. - می‌دونیم که همین‌جاست.
باید شکارش کنیم. - خیل‌خب، همگی گوش کنین.
ما امکاناتش رو داریم، اگه ریچی رو پیدا کردین،
باید تو امن‌ترین حالت ممکن عملیات رو انجام بدیم.
اگه کسی این وسط زخمی بشه، دستگیریش به درد نمی‌خوره.
دوتا دوتا با هم باشین، حواستون به موقعیت‌تون باشه،
بدونین نیروی کمکی‌تون کجاست. خیل‌خب، تمومه.
مرخصین. هی، اون بیرون مواظب خودتون باشین.
می‌دونم می‌خوای چی بگی.
-آره؟ -آره.
حتی یه هشدار هم ندادی، نه؟ دمت گرم.
راستشو بخوای، اگه همه‌ی اینا تموم شه
و دیگه کشته‌ای نداشته باشیم، برام مهم نیست.
تدی، از قضیه‌ی چلسی مطمئنیم؟
اون نمی‌خواد هیچ ربطی به ریچی داشته باشه.
هنوزم ریچی رو سر اوردوز «لی‌آن» مقصر می‌دونه.
خب، تو چی فکر می‌کنی؟
ریچی اون‌موقع واقعاً مصرف‌کننده بود.
شایعه شده «لوک» به ساقی‌ش آمار داده بود که جنسِ سمی آب کنه،
تا از شرش خلاص شه.
اما «لی‌آن»، خواهر ریچی، تهش اون جنس گیرش اومد.
ریچی «لوک» رو مقصر می‌دونه، «لوک» هم زیر بار نمی‌ره.
ولی اون ساقی‌ای که اون دوزِ کُشنده رو فروخت،
همونی که باعث مرگ «لی‌آن» شد،
یه آدم‌کش تو این شهره.
منظورت چیه؟
اینکه اینجاست تا شهر رو به گند بکشه.
می‌دونی، نگه داشتنِ ریچی تو کلانتری منطقه‌ای
مثلِ جرقه زدن به انبارِ باروته.
ببین، من حوصله‌ی تیراندازیِ پلیس و این بساط رو ندارم.
مطمئنم تو هم همین‌طوری.
اون کیه؟
یه دختره.
دیشب بهش تجاوزِ گروهی شده و تا می‌خورده زدنش،
توسطِ، «بول» و «استرلینگ گَمبلر».
خواهرِ جِیک، «اِنجل»؟
اون دافِ «بول»ـه، نوبتی نریختن سرش.
اه، نمی‌خواد شهادت بده،
حکم جلبش هم صادر شده.
پس فعلاً همین‌جا موندنیه
تا فردا که جلسه وثیقه‌ش برگزار بشه.
یا خدا، ببین چه بلایی سرت آوردن.
بچه‌ت حالش خوبه؟
نمی‌دونم. حالش خوبه؟
بردنش.
ممکنه از دستش بدم.
نمی‌ذارم از دستش بدی. خودم ردیفش می‌کنم.
قول می‌دم. اما به کمکت احتیاج دارم.
باید بدونم «ریچی» و «آلبرت» کجا کپیدن.
دارم سعی می‌کنم به اون بچه کمک کنم. هنوز براش دیر نشده.
ولی بهتره قبل از این مأمورا،
من آلبرت رو پیدا کنم.
لعنتی، باشه.
اون همه شعار و داد و بیدادهایی که...
باید اینجا راه می‌انداختیم رو یادت هست؟
آره، یادمه.
باید رفیقم «لئون» رو بیاریم
و اینجا رو با تفنگ پینت‌بال به رگبار ببندیم.
حق نداری کسی رو بیاری اینجا.
تا وقتی که من اینجام.
چرا؟
یه نفر دنبالمه.
شایدم همین الان یکی دنبال تو باشه.
آلبرت، بیا اینجا.
کاش در مورد برد می‌دونستم.
باید...
باید یه جور دیگه این کار رو پیش می‌بردم.
باید برمی‌گشتم خونه تا مراقبش باشم.
خوشحالم که هنوز وقت دارم هواتو داشته باشم.
تا قوی‌ت کنم.
چون اگه قوی نباشی، فکر و خیالاتت به فاکت می‌ده.
مغز آدم می‌تونه بهش خیانت کنه، می‌فهمی؟
واسه همین بود که برد اون کار رو کرد.
می‌دونی اینجا کجاست؟ تا حالا اینجا اومدی؟
آره.
این کثافت‌کاری‌ها وقتی اتفاق می‌افته که ضعیف باشی.
وقتی ضعیف باشی،
لاشی‌ها میان می‌گن که می‌خوان کمکت کنن.
در حالی که فقط می‌خوان ازت سواری بگیرن.
به هیچ‌کس نمی‌تونی اعتماد کنی، برادرزاده.
اون پلیسه، تدی. همون رئیسه.
یه مشت سفیدپوست تو لباس‌های آبی.
می‌خوان کاری کنن از خونِت خجالت بکشی،
از اون روحیه جنگجوت.
بهش می‌گن باند؟ بهش می‌گن تبهکار؟
اون قانون سفیدپوست‌هاست، نه قانون ما!
شنیدی چی گفتم؟
این قضیه گنگ‌بازی نیست! پای خانواده در میونه.
این دیوونگی نیست.
این واقعی‌ترین نشونه‌ی عقلانیتیه که این دنیا...
توی این مدتِ طولانی از خودش نشون داده.
به ما می‌گن هیولا؟
باشه، خیالی نیست.
هیولاها برای زنده موندن می‌جنگن.
اونو می‌بینی؟
یه سری چیزا هست که باید درباره «ریچی» بدونی.
اون خیلی قبل‌تر از این کثافت‌کاریای توی شهر، یه تیراندازِ حرفه‌ای بوده.
اون بدجوری خونسرده.
اگه اون تو بود و اگه هر غلطی کرد...
...به جز همکاری، یه لحظه هم معطل نکن.
مفهومه.
ساندرا.
حتی یه ذره هم بهش مهلت نده.
اون می‌کشتت.
کارشو تموم کن و نذار...
...حتی فکر کنه. شنیدی؟
و آلبرت؟
ما اینجاییم که اون بچه رو نجات بدیم،
اما فقط بعد از اینکه آوردیمش بیرون...
...و بعد از اینکه کلکِ «ریچی» رو کندیم.
اینو چک کن.
گرسنته؟
آره. راستش، خیلی گرسنه‌مه.
منم همین‌طور.
الان یه دوبل چیزبرگر قشنگ می‌چسبه.
- لعنتی، اون چیه دیگه؟ - اون چیه؟
لعنتی، اینجاست.
می‌دونستم.
- حق با تو بود. - ماشین تدی اونجاست.
- بزن بریم. - آره، بریم.
- چی داری می‌بینی؟ - اون، اِ...
لعنتی، پلیسه.
چند نفرن؟
دو تا.
دارن میان.
همین‌جا بمون. زود راه می‌افتیم.
میام دنبالت، باشه؟
دقیقاً همون کاری رو بکن که بهت می‌گم.
دقیقاً.
بچه، دارم سعی می‌کنم جونت رو نجات بدم.
می‌خوای دوباره مادربزرگت رو ببینی،
یا می‌خوای اونم بالای جنازه‌ات گریه کنه؟
باشه. خیلی خب.
فیل؟ فیل، جواب بده!
ریچی!
داریوش، بپا!
برش گردون، از اینجا ببرش بیرون.
یالا، یالا، یالا!
هوی تدی، خودتی؟
آره ریچی، خودمم.
خوشحالم.
لعنتی، شانس بهم رو کرده.
ریدین با این کار کردنتون.
من حاضرم بزنیم به چاک. تو حاضری؟
آره، منظورم همینه.
شنیدم قدیما واسه خودت کسی بودی.
حالا داری با یه مشت بچه‌باز ول می‌چرخی، نه؟
چرا رو اون مبل بت‌مرگ نمی‌شی
و خودتو خلاص نمی‌کنی؟
فکر کنم اینو به ما مدیونی.
می‌خوای منو مقصر بدونی چون یه روانیِ عوضی هستی،
ریچی، هان؟
یه مرتیکه‌ی ناتو بهت دست‌درازی کرده، حالا واسه همین باید بشی
- یه گنگستر کله‌گنده‌ی شرور؟ - خفه شو بابا!
آدمکش شدی که اون کثافت‌کاری رو یادت بره؟
بیخیال... ولش کن. مهم نیست.
سلامم رو به «مربی» برسون.
حداقل یه مامور زمین‌گیر شده. سریع نیروی کمکی می‌خوام.
- دو تا مامور افتادن. - آمبولانس لازم داریم.
یو-هو.
لعنتی. جاکش!
ایول!
پاتو بذاری اینجا، می‌کُشمت!
اوه، چقدر ترسناک!
نیروی کمکی داره می‌رسه!
بهتره از اینجا گورتو گم کنی!
نیروی کمکی؟
پسر، خیلی سنگدل شدی.
پلیس اینجا اصلاً به هیچ دردی نمی‌خوره،
حتی وقتی خودِ یارو پلیسه زنگ می‌زنه.
ولی با تدی چیکار کنم؟
ببرمش یا کلک این بومیِ
قلابی رو بکنم؟
تدی! تدی، حالت خوبه؟
الان نمی‌تونه حرف بزنه.
اوه، باید بیای بیرون و ببینیش.
داشت التماسم می‌کرد.
«لطفاً. خواهش می‌کنم، من بچه دارم.»
تو... بهتره از همون پنجره جیم شی.
من هیچی نمی‌گم. فقط برو.
تو... بدجور پیله‌ای، نه؟
آره، بخواب. دیگه به حسابت رسیدم.
تمومش کردم.
ریچی!
لعنتی!
ریچی! ریچی!
ریچی!
همه چی درست می‌شه. همه‌چی ردیف می‌شه.
یالا، بزن بریم.
جیک، انجامش بده.
تدی آدمِ درستیه. اون به‌خاطرِ مردمِ ما اینجاست.
کاری که امروز کرد، هیچ‌وقت از یاد نمی‌ره.