« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
دلتنــگ تو، عاشــق تو
زيرنويس از مهدي shine021
به تایلر پیام بده.
چی میخوای بگی؟
سلام، علامت تعجب.
همین الان رسیدم، علامت تعجب.
پیامت به تایلر اینه:
'سلام! همین الان رسیدم!'
- بفرست. - باشه.
پیام ارسال شد.
تایلر میگه، 'خوشحالم که سالم رسیدی.'
میخوای جواب بدی؟
تایلر میگه، 'بازم ممنون که هستی.'
تایلر میگه، 'واقعاً ازت ممنونم.
- میخوای جواب بدی؟ - نه.
باشه.
اوه! سلام.
- سلام، خانم پترسون، من-- - این گیاه نباید در حال مرگ باشه.
دو هفته پیش خریدمش. باورنکردنیه.
همه برگ‌هاش هی میریزن.
بیام تو؟
خب، من که در رو روت نبستم.
لعنتی، این یه کاکتوسه.
نباید در حال مرگ باشه.
من هیچ کار اشتباهی نکردم، این رو مطمئنم.
ما تو این خونه کفشمون رو در میاریم.
- ببخشید. - همه چی اون بیرون کثیفه.
آره، و سرده.
اون 'گرمای خشک' که انقدر ازش تعریف می‌کنن کو؟
- اسمتون چی بود دوباره؟ - جیمی.
اینجا، ما اسم و فامیلمون رو میگیم.
ببخشید. جیمی سیمز.
خب، احتمالاً مجبور میشم دوباره اسمت رو بپرسم.
فقط این رو بدون. نمی‌تونم براش عذرخواهی کنم.
مشغله‌م زیاده. و حالا، با وجود تو اینجا.
من کاملاً متوجهم...م.
ببخشید، مطمئن نبودم می‌خواستین دنبالتون بیام یا نه.
- نمیدونم چی شده. - من میدونم.
- شرایط خیلی غیرمعمولیه. - داره همش میگنده.
ممکنه زیاد آب داده شده باشه.
- ممکنه هم کم آب داده شده باشه، پس این-- - یه چیز رو بهت میگم
که اشتباه کردم. من به دوریس کاتو اعتماد کردم.
دوستم از نیویورک. خیلی از این گلخانه تعریف کرد،
که البته تعریف کرد. پسرعموش بازش کرده بود.
یه پسرعمو، راستی، که هیچ کس تا حالا حتی اسمشم نشنیده بود.
یه سو یا ورونیکا یا پتی. من که اصلاً نمیدونم.
گوش نمی‌دادم. هی حرف زد و زد و زد.
'خیلی به پسرعموم افتخار می‌کنم. داره از نو شروع می‌کنه.
باید واقعاً حمایتش کنیم.'
خب، متأسفم، اما واضحاً، سو-ورونیکا-پتی
باید دوباره از نو شروع کنه.
خب، اگه دوست داشتید، میتونم ببرمش پس بدم.
چرا؟
- اگه تو خوشحال نیستی. - یعنی الان هم ساعت کارته؟
- همین‌جوری کار می‌کنین؟ - نه، من فقط...
من می‌خوام نجاتش بدم. داره می‌میره، نه اینکه مرده.
می‌شه نجاتش داد.
یه کوکتل درست می‌کنم. لازم دارم.
براتون بریزم؟
- امم... - آره، زوده.
اوه، نه، منظورم این نبود. من فقط...
من اصلاً اهل مشروب نیستم.
ولی ممنون. من یه...
یه اتفاقی تو کالج برام افتاد.
آره، فکم شکست.
فقط کاملاً افتادم
روی چای یخی لانگ آیلند.
درست افتادم روی پیاده‌رو.
بیش از یک ماه فکم بسته بود.
بنابراین، هر بوی الکل‌های زیادی
تو لانگ آیلند برای من یکم آزاردهنده‌ست.
بوی آب آزارت می‌ده؟
آخه همینا رو دارم.
یا پدیالایت.
خب، من هیچ‌وقت کسی نبودم که به پدیالایت نه بگه.
بلوبری یا بی‌طعم؟
آب عالیه.
خب، چقدر اینجا می‌مونین؟
بستگی داره. ااا، چند روز، شاید یک هفته.
این یعنی «چند روز، شاید یک هفته»؟
خب، برای یک مرد همجنس‌گرا، بله.
من انتظار نداشتم که... که بیام اینجا.
هیچ‌کدوم از اینا انتظار نمی‌رفت.
اوه، نه. متاسفم، من که...
امم، من برای یه سفر دیگه وسایلمو جمع کرده بودم،
برای... برای یه سفر طولانی‌تر وقتی پسرتون زنگ زد.
پس این سفر به... به اون سفر اضافه شد.
و برای اون سفر و این سفر رانندگی می‌کنین؟
آره، ترجیح میدم.
می‌دونین، تنهایی، وقت فکر کردن.
من سفر جاده‌ای رو دوست دارم.
اوه خدای من.
- جوراب بیشتر دارم. - فکر می‌کنی اندازه‌ان؟
آره، من، اه...
عاشق سفر جاده‌ایم.
راه خوبیه برای... برای دیدن نیومکزیکو.
واقعاً اولین بارمه. خیلی قشنگه.
ولی خنده‌داره، می‌دونین؟ منظره بیابونی رو می‌بینین،
و فرض می‌کنین، خب، گرم خواهد بود...
خب، این چجوری کار می‌کنه؟ شما، اینجا؟
امم، هر طور شما بخواین.
نه، من هیچ‌کدوم از اینا رو نخواستم.
پس، 'با این حال' نیست. خودت بهم بگو.
آه، من... من فقط برای کمک اینجام.
من عزاداری کنم؟
نه، نه، عمراً نتونم.
نه، نمی‌تونی. من خودم از پسش برمیام.
فقط می‌خواستم بگم می‌تونم کمک کنم، آم...
با کارها، امم... کارهای مربوط به ختم.
- فکر کنم تایلر داشت فکر می‌کرد که... - آره، پسرم چی فکر می‌کرد که...
تو رو جای خودش فرستاد؟
فکر کنم تایلر نگرانته.
فکر می‌کردم تو تو این کار بهتر باشی.
دروغ گفتن.
مگه دستیارا تو این کار بهترین نیستن؟
- نگرانته. - باشه. نگرانمه.
و می‌دونی اگه گرفتار خارج از کشور نبود، با کله اینجا بود.
برای چی؟ برای...
تحقیق برای کتاب جدیدش توی خارج از کشور.
آره، همین قدر رو از پیامای اون یاد گرفتم.
همراه با تسلیت گفتنش برای شوهرم،
و ابراز تاسف از اینکه شاید نتونه برای مراسم خاکسپاری برگرده.
و بعد، دو روز پیش، متوجه شدم که دستیارش...
تو نبود اون، اینجا خواهد بود. توی یه پیام از طرف تو.
بله، اون تقصیر من بود.
من به تایلر گفتم که باهات تماس می‌گیرم و من...
باید می‌ذاشتم اون اول این کارو انجام می‌داد.
و چرا ممکنه نتونه برگرده؟
یه اسیر جنگی هست که اون امیدوار مصاحبه کنه...
آه، در خارطوم.
اون یه رابط داره، یه مطلع درونی.
در نیروهای مسلح سودان که...
اصولاً زمان‌بندیه. همش مربوط به زمان‌بندیه.
اون فقط باید آماده باشه برای وقتی که ایمن خواهد شد.
و آیا قبل از شنبه امن خواهد بود که اینجا باشیم؟
امیدواره، بله. امیدش به همینه.
- همم، هفت روز دیگه است. - آره.
پس، ما امیدواریم که...
قبل از شنبه امن بشه.
و اگه امن نشد،
کنار من تو مراسم خاکسپاری میشینی؟
- خب، نه. من... یعنی، من نمی‌تونم... - چرا؟
تو داری بقیه کارها رو برای تایلر انجام میدی.
چرا اون روز نمی‌تونی پسر من باشی؟
خب، چون من جایگزینی برای اون نیستم...
متعجب میشی که اون معیار چقدر پایینه.
خواستی من آب رو بیارم؟
اشکال نداره، نگران نباشید.
- پس آب نمی‌خواستی؟ - نه.
نه... یعنی آره، آب می‌خوام.
فقط منظورم این بود که نگران نباشید از این بابت که...
- اوه، خدای من. - ...اینکه یادتون رفت اشکالی نداره.
ببخشید، قصدم این بود گوشیم رو روی ویبره بذارم.
- اون تایلره؟ - احتمال زیاد آره.
پسرت از طریق کامپیوترش پیام میده،
برای همین مدام دکمه ریترن رو می‌زنه
و یه جمله یه جمله می‌فرسته.
آره، خودشه.
داره مطمئن میشه من سالم رسیدم.
اینا جمله‌های زیادی هستن برای یه پیام اینقدر ساده.
آه...
خب، بذار ببینم چی میگه.
- خب... - بیخیال.
لازم نیست همه‌اش به من مربوط باشه.
ولی اون قسمتی که مربوطه...
می‌تونی بگی که سالم رسیدم و اینکه...
من حالم خوبه.
در صورتی که پیام بعدی‌ش باشه.
آها، و من دمای اتاق رو میخوام. لازم نیست یخ بندازی
اگه قرار نیست کویر گرم باشه.
آره، زمستونه. به خاطر خدا،
لطفاً انقدر از این تعجب نکن.
یه ایموجی قلب فرستاد.
اون برای سالم رسیدن توئه یا حال خوب من؟
- هر دوش رو تصور کن. - چقدر باصرفه‌س!
ترجیح میدم زنگ هشدارش روشن باشه.
اینطوری منم می‌فهمم کِی ازش خبری میاد.
البته.
- چی؟ - هیچی.
- من زیادی پر سر و صدام؟ - نه.
حیفه، چون من دارم سعی می‌کنم که باشم.
جیمی، من رو میبخشی، ولی درک حضور تو برام سخته.
می‌دونم، من فقط دارم— فقط دارم کارمو می‌کنم.
حالت من رو درک می‌کنی، درسته؟ که چرا انقدر بهم ریخته‌م
که می‌فهمم من کار توام؟
نه، نه، ببخشید. بودن اینجا کار منه برای تایلر.
قصد نداشتم به این معنی باشه که شما مسئولیت من هستید.
خب، به نظر میرسه تایلر متفاوت فکر میکنه.
به نظر میرسه فکر می‌کنه می‌تونه مسئولیتش رو از خودش دور کنه
برای بودن اینجا تا با پدرخوانده‌ش خداحافظی کنه.
البته هیچوقت هنری رو جز اسم خودش صدا نکرد،
چه برسه به اینکه تلاشی کنه
که هیچ نوع رابطه‌ای باهاش داشته باشه.
خب، شاید همین باشه.
شاید برای همینه که فکر نمی‌کنه مسئولیتی داره
برای بودن اینجا؟
ولی پسر من با من رابطه داره،
یا یه زمانی داشته — یه رابطه خوب،
که به نظرم مهمه.
پس، در قبال من یه مسئولیتی هست.
- تایلر داره تمام تلاشش رو میکنه. - آه، لطفاً.
- فکر کنم با توجه به شرایط... - آره، مجبوری ازش دفاع کنی.
می‌فهمم، شغل توئه ولی من نمی‌کنم و نخواهم کرد.
'خارج از کشور بودم' مسخره‌س.
شوهرم یهو نمرد.
پارکینسون داشت.
ما می‌دونستیم اوضاع چطور پیش می‌ره،
تایلر هم می‌دونست.
راستش دو هفته پیش بهش زنگ زدم که بگم...
لااقل به پیغام‌گیرش بگم.
بهش گفتم حال هنری بد شده،
اوضاع پیچیده شده و وقت زیادی نداریم.
پس، بازم ببخشید اگه قصد دارم به خودم اجازه بدم
کمی آشفتگی و ناامیدی داشته باشم.
می‌فهمم. واقعا می‌فهمم.
ولی اگه نمی‌خوای اینجا باشم، خب منم اینجا نیستم.
که اینو می‌تونستی دو روز پیش بهم بگی
وقتی بهت پیام دادم.
اما با این حال، من اینجا هستم چون تایلر فکر کرد شاید بتونم کمکی بکنم.
چون فکر کرد شاید بتونم کمکی باشم.
اما اگه نمی‌خوای...
اگه می‌خوای برم، اینم می‌فهمم.
هنوز تصمیم نگرفتم.
باشه.
پس...
چند وقته دستیارش هستی؟
حدوداً چهار ساله.
وای. خب، معلومه که من می‌دونم
من و تایلر مدتیه که از هم دوریم،
ولی اینکه حتی از وجود تو خبر نداشته باشم؟
گرچه مطمئن نیستم که این بیشتر به من برمی‌گرده یا به تو.
خب، این منو اذیت نمی‌کنه.
چند سالته؟
چهل و دو.
چهل و شش. جواب نهایی.
- پس از تایلر بزرگتری؟ - آ-آره، فقط هشت سال.
- یعنی این دیوونه‌کننده نیست. - البته که نه.
- مشکلی داری با این؟ - نه.
واقعاً؟ چون اولش خودت رو جوون‌تر نشون دادی.
- آه... - فقط باید تصور کنم
این یک پویایی جالبه برای تو به عنوان دستیار تایلر،
با توجه به جایی که اون تو زندگیشه، تو همین سن و سال.
- اون خیلی موفقه. - من- منم موفقم.
متأسفم، این... این حس مصاحبه رو می‌ده.
خب، از من خواسته شده چند روزی،
شاید یه هفته، رو با یه غریبه کامل بگذرونم.
فکر می‌کنم حق دارم بیشتر بدونم.
آره، این واسه من یه جور فصل دومه.
وقتی از دانشگاه NYU اومدم بیرون، شغل کپی‌رایتر رو انتخاب کردم،
ولی از هیچی راضی نبودم.
واسه همین تصمیم گرفتم استعفا بدم و از اول تو لس‌آنجلس شروع کنم.
همونجایی که پیش تایلر کار کردی.
آره، بالاخره آره.
- چون طرفدارش بودی؟ - آ... آره، ولی وقتی رسیدم لس‌آنجلس،
من عمداً دنبالش نگشتم.
تصادفی با هم برخورد کردیم
تو وست هالیوود، تو یه بار.
بار گی؟
منظورم اینه که... همه بارهای وست هالیوود که بار گی نیستن.
پس بار گی نبود؟
- نه، بود... - اوم.
می‌دونی، گفتم چی منو به لس‌آنجلس کشوند،
و اونم، می‌دونی، گفت که خیلی سرش شلوغه
و غرق کاره، و...
نمی‌دونم، من فقط...
یادم میاد فکر کردم انگار قرار بود ما همدیگه رو ببینیم
به یه دلیلی.
پس خودم رو پیشنهاد دادم. به عنوان دستیارش.
خب، کنجکاوم.
اوم، تایلر در مورد من چی گفته؟
تایلر در مورد شما چی گفته؟
بله، فکر می‌کنم حتماً یه جایی اسم منو برده.
آره، نه، دارم فکر می‌کنم.
در مورد من چی گفته؟
صادقانه بگم، اون زیاد در مورد...
- من؟ - دوران بچگی.
که من هم شاملش بودم.
خانم پترسون...
شما «۴۶. جواب آخر.» هستید.
می‌تونیم دایان باشیم.
دایان، با تمام احترامی که قائلم...
اون شما رو اینجا فرستاده، پس باید فرض کنم
- چیزی گفته شده. - باشه، اون گفت شما،
اه، یه آشپز عالی هستین،
یه جهانگرد، و فیلم دوست دارین.
اوه، وای! چه تصویر زنده‌ای.
پس هیچ صفتی. هان.
آه، دایان، متاسفم، نمی‌تونم.
بخشی از اینجا بودنم،
بخشی از کار برای تایلر... در واقع کار برای هر کسی،
به عنوان یه دستیار، اینه که باید نوعی ظاهر وجود داشته باشه
از یه فضای سکوت، وقتی صحبت از چیزهاییه که
در مورد هر چیزی بحث میشه،
از جمله خانواده.
این مال من نیست که به اشتراک بذارم.
من باید یه مکان امن برای تایلر باشم، و بوده‌ام.
و اگه شما انتخاب کنین من اینجا باشم،
من این رو برای شما هم انجام می‌دم.
من... من یه فضای سکوت می‌شم.
که فکر می‌کنم شما هم همینو می‌خواین.
بعضی چیزا باید ناگفته بمونن.
من تجربهٔ این کار رو دارم.
ضمناً، بعید می‌دونم تو بتونی
چیزی رو بهم بگی که از قبل نمی‌دونستم.
لابد اون تو خبر خاصی نیست.
- خب، این که درست نیست. - اونم همین‌طور.
اشکالی نداره از حمامتون استفاده کنم؟
بله. اگه بگم نه، خیلی ظالمانه به نظر میاد،
چون شما به اندازهٔ یه دریاچه آب نوشیدید.
- اِم... - ما در رو برداشتم
- تا کار هنری راحت بشه. - آها، باشه.
- راستش، فکر کنم حالم خوبه-- - کارتو بکن.
من دریاچهٔ آب شما رو دوباره پر می‌کنم.
عجیبه. یادم نمیاد...
- اون رو خاموش کرده باشم، عجیبه. - بله.
نمیدونم چرا زنگش روشن نیست.
- میخواید بیارمش پیشتون؟ - نه، نه!
نه، تقریباً تموم شد.
آره، فقط...
...جمعش کردم.
بابت اون ببخشید. یادم نیست
اون رو روی...
ام...
متأسفانه، اون می‌دونه که دوباره باید یه روز دیگه
صبر کنیم. هنوز امن نیست.
فکر کنم پسرتون تحت فشاره.
بیشتر اینها ازم می‌خواد تا ذهنشو آروم کنم.
اون داره فکر می‌کنه که آیا با بودنش اینجا کار درستی میکنه یا نه.
به نظرتون داره کار درستی میکنه؟
- این به من مربوط نیست-- - میشه بهش اطمینان بدید
که داره کار درستی میکنه؟
پسر شما داره با این اوضاع دست و پنجه نرم میکنه، قطعاً.
- من همهٔ هنرها رو دوست دارم. - حتماً.
میتونیم موضوع رو عوض کنیم.
نه، نه، منظورم این بود که در موردش حرف بزنیم.
نه، خوشم میاد. تمام کارها مال هنریه.
اون نقاشی می‌کشید.
اون نقاش بود. نه یه سرگرمی.
بعد از اینکه کمی بیش از سه سال پیش تشخیص بیماریش داده شد،
هنری می‌خواست به اینجا نقل مکان کنیم
تا بتونه این قسمت از دنیا رو نقاشی کنه
قبل از اینکه دیگه نتونه.
پیشنهاد کردم براش کتاب‌های رومیزی بخرم
و همین دنیا رو به نیویورک بیارم.
اما اون اصرار داشت که چشماش خودشون ببینن.
اون میدونست که درخواست بزرگیه.
زندگی من توی منهتن بود. من شغلم رو رها می‌کردم، و...
ولی البته، گفتم که عاشق این ایده هستم.
این تنها دروغی بود که به شوهرم گفتم.
البته اون شوهرم.
اون امیدوار بود قبل از اینکه...
تایلر در مورد هنری چی گفت؟
- دایان... - نه.
نه، این سکوت فایده نداره، با هنری نه.
با من خوبه.
آره، اون گفت شما، اِ...
فکر کنم ۲۷ سال با هم بودید.
بیست و نُه سال. دیگه چی؟
و اِ، اینکه شما دو نفر
لایق همدیگه بودید، که به نظرم شیرین اومد.
اینجوری هم میشه شنید. فقط همین؟
آره.
شاید با این موضوع کنار بیا.
اوه، خدای من.
حالا، خورشید داره اَه شده.
اوه، اون خورشید. متاسفم.
- چی؟ - متاسفم، هی فکر می‌کنم
- که داری در مورد... - تمومی نداره!
همه چی اینجا در معرض دید هست.
خب، فکر می‌کنم یه مدت زیر نور مستقیم خورشید شاید...
- شاید کمک کنه. - خب، پس تو به من بگو باهاش چی کار کنم.
- چی؟ - تو برای کمک فرستاده شدی.
پس، کمک کن. آفتاب یا سایه؟
آفتاب یا سایه؟
- اِ، هر کدوم. - «هر کدوم» نه.
نظر داری، بیانش کن.
باشه، فکر کنم شاید یه مدت
جایی که... تو...
و به خاطر خدا، جواب بده!
ذهنش رو آروم کن یا هر کاری که اون نیاز داره انجام بدی.
- من دارم بهش میگم تحمل کنه. - «اون تحت فشاره».
اون فکر می‌کنه من چی حس می‌کنم؟
اون اصلا متوجه هست که اینجا چی داره می‌گذره؟
اینایی که من دارم تحمل می‌کنم؟
اون حتی سعی می‌کنه یه پیام بده؟
نه، اصلا نگو. اون شماره من رو داره.
می‌تونه ازش استفاده کنه. بعد از کاری که من کردم.
تو حتی نمی‌دونی من چه چیزایی رو کنار گذاشتم.
چون این کاریه که باید انجام بدی. همه رو کنار میذاری.
همه رو کنار میذاری، با وجود حس و حالت.
وقتی کسی درده، کسی که باید دوستش داشته باشی،
کنارش میذاری، توی قدرنشناسِ...
خودخواهِ نفهم!
متاسفم. اون، اِ...
و...
متاسفم برای اِ...
هنری به گل و گیاه‌ها رسیدگی می‌کرد.
اون... اون عاشقشون بود.
اون... اون دوستشون داشت، و من، اِ...
دایان، اِ، میدونم اینا همش خیلی سرسام‌آوره،
و من قطعا نمی‌خوام بهش اضافه کنم.
ولی خوشحالم که اینجام.
حداقل برای اینکه تمرکزم رو بذارم روی کمک کردن
به اون گل کاکتوسه‌.
- هوم. - خدای من.
خب، ما...
اتاق اضافی رو تبدیل کردیم به آتلیه نقاشی،
واسه همین باید همین‌جا بخوابی.
باشه.
خیلی خب.
اوه.
- این یه تخته. - اوه آره، نه، اون...
- یا اون مبل هم هست. - آره. اوه، شاید همون مبل بهتر باشه.
البته اونجا فوت کرده، پس...
- اوه، باشه. - ...هر طور راحتی.
- نه، این که... - میرم ملافه بیارم.
ممنون.
دلیلی برای نگرانی بابت امنیتش که وجود نداره، داره؟
نه، اون خودش رو تو خطر نمیندازه.
احتمالاً باید همون اول این رو می‌پرسیدم.
ممنون بابت شام.
اوه، من نپختم. فقط گرمش کردم.
عجیبه که چه غذاهایی
مردم عادت دارن برامون میارن.
اگه یخچال منو ببینی، فکر می‌کنی فقط
خوراک و انچیلادا می‌خورم.
خب، مردم دوست دارن غذاهایی بیارن که به آدم آرامش میده.
آره، خب منم با یه سالاد کلی آروم شدم.
جدی گفتی؟
آره. فکر کردم بامزه بود.
اوه، فقط می‌خواستم مطمئن شم. زیاد می‌خندی.
ولی شاید لازم باشه زیر سوال ببرم
که واقعاً سالاد آرامش‌بخشه یا نه.
اوه، یادم رفت این رو بهت بدم، از طرف تایلره.
آره، خط منه، ولی حرف‌های خودشه، دیکته کرده.
تو فرستادن کارت خیلی پیگیره.
جالبه که الان حدود چهار ساله که اینطوریه.
با تایلر چطور پیش رفت؟
تونستی خیالش رو راحت کنی؟
آره، خب. ولی باز دوباره بهم خبر میده،
و منم دوباره باید بهش اطمینان بدم.
این چرخه‌شه. به دنیای من خوش اومدی.
هوم. تایلر همیشه آدم مضطربی بود.
اون دنیا هیچ تغییری نکرده.
یادمه یه بار رفتم دنبالش مهدکودک.
اون... داشت گریه می‌کرد، هیچ‌جوری آروم نمی‌شد.
ذهنم رفت سمت بدترین اتفاقات، می‌دونی،
که نکنه زدنش یا کسی اذیتش کرده.
اما معلوم شد فقط... فقط ناراحت بوده
چون نمی‌تونست با قیچی درست کار کنه.
معلومه که اون روز، خنده‌ام رو به زور نگه داشتم.
به احساساتش اهمیت دادم. پسرم حس کرد که دیده و شنیده می‌شه.
تازه، بعداً هم فهمیدم که
معلماش واقعاً نگران بودن
که چرا نمی‌تونه با قیچی کار کنه.
حالا انگار تقصیر منه. لعنت به من که نمی‌دونستم
یه مسئله‌ی مربوط به رشدشه.
اینکه دستا بتونن همزمان کارهای مختلفی انجام بدن
یا همچین چیزی، نمی‌دونم والا.
به هر حال، تایلر خیلی کلافه بود
چون بقیه بچه‌ها می‌تونستن ولی اون نه.
واسه همین، اون آخر هفته رو باهاش گذروندم،
فقط می‌نشستیم روی زمین،
و مجله‌های خوبم رو تیکه پاره می‌کردیم.
حالا کار با قیچیش خوب شده؟
راستش، نمی‌تونم بگم تا حالا دیدمش که انجامش بده.
شاید یه وقتی بهش پیام دادی، پرسیدی.
خوب می‌شه بدونی که منم سهمی داشتم،
و اینکه اون مجله‌ها بیخود تیکه پاره نشدن.
می‌دونی دایان، خودت می‌تونی بهش پیام بدی.
و اگه دلت رو آروم می‌کنه،
من خبر دارم که تو واقعاً سهم داشتی،
چون تایلر بهم گفت که موقعی که
خواست حقیقت رو بهت بگه، چه حسی داشت و گفت تو معرکه بودی.
اجازه‌شو داری اینو بهم بگی؟
فکر کنم این بار می‌تونم این قانون رو دور بزنم.
گفت وقتی بالاخره جرئت پیدا کرد بیاد بهت بگه،
انگار حس کرده تو از قبل آماده بودی و منتظرش بودی.
«منتظر بودی که بهش عشق بدی.» این عین جمله‌ای بود که گفت.
خب، من بودم.
و تمام اون دفعاتی که داشت لو بده هم، اونجا بودم.
همیشه می‌دونستم که اون گیه
از همون بچگی.
و کلی سال بود که لحظاتی پیش می‌اومد
که وارد اتاقی می‌شد که من بودم،
نه که حتی اتاق، فقط همون دم در می‌اومد.
و من قشنگ می‌دیدمش که چطور تو چهره‌ش موج می‌زنه.
و هر بار تو دلم می‌گفتم:
«همینه دایان، الان می‌خواد بگه، خرابش نکنی.»
و باور کن، تمام زورم رو می‌زدم
که یهو نپرم از دهنش در بیارم.
من فقط...
فقط می‌خواستم از این مرحله رد بشه.
می‌دونستم اون طرف ماجرا خیلی بهتره.
معلومه که می‌دونستم دست خودشه.
برای همین فقط ساکت و آروم می‌موندم،
و بهم زل می‌زدیم؛ انگار یه ابدیتی طول می‌کشید...
منتظر یه چیز واحد بودیم، منتظر اینکه بالاخره حرفش رو بزنه.
و نهایتاً، تمام اون دفعاتی که...
مجبور بودم تماشا کنم که چطور همه‌چی رو سرکوب می‌کنه و می‌ره.
واسه همین، وقتی اون روز رسید، خودِ «اون» روز...
تایلر ۲۳ سالش بود، برای کریسمس اومده بود خونه،
و منم تو آشپزخونه داشتم غذا می‌پختم.
مثل همیشه اومد تو،
درست دم در وایساد، جلوتر نیومد.
و همون نگاه رو داشت.
ترس، درد، همه‌چی درست مثل قبل بود.
ولی اون لحظه، یهو...
فهمیدم نمی‌تونم بی‌کار بشینم.
می‌دونستم نباید هولش بدم، ولی...
باید اون لحظه رو واسه پسرم درستش می‌کردم.
واسه همین، نگاش کردم و گفتم...
'دوستت دارم.'
یعنی قبلاً هم خیلی بهش گفته بودم،
ولی فکر کنم هیچ‌وقت اون‌جوری نگفته بودم، انگار...
انگار داشتم بهش اطمینان می‌دادم.
انگار می‌ترسیدم فراموش کرده باشه.
با همین حرف، تایلر نفسش رو حبس کرده بود داد بیرون.
و دیدم که چطور همه اون اضطراب‌ها ازش دور شد.
و دیدم که چطور پسرم قدم گذاشت توی اتاق.
- چه عالی. - آره.
- هوم. - و بعدش، با هم شام درست کردیم.
حتی...
یه سالاد خوشمزه درست کردیم.
خب، بی‌احترامی به قیچی نباشه،
ولی فکر کنم این تفاوت خیلی بزرگ‌تری باشه.
تایلر خیلی خوش‌شانسه که مادری مثل تو داره.
هوم.
تو چی؟
تو با والدینت خوش‌شانس بودی؟
اوه...
- مجبور نیستی بگی. - نه، نه، اصلاً.
دوست دارم فکر کنم که آره، بودم.
ولی خب، من پدر و مادرم رو قبل از اینکه...
دیرتر از اون چیزی که باید در مورد هویتم حرف بزنم، حرف زدم... یعنی نمی‌گم باید اون کار رو می‌کردم.
وقتی آماده بودم در موردش حرف زدم و اون موقع...
تا ۳۵ سالگی آماده نبودم، و...
هر دو اونا تو فاصله یه سال از هم فوت کردن.
راستش، سرطان گرفتن.
- متاسفم. - ممنون. لطف داری.
- خواهر برادر داری؟ - نه.
تک‌فرزندم، مثل پدرم.
مادرم هم با خواهرش حرف نمی‌زد،
شنیدم اون هم فوت کرده، پس نه، فقط خودمم.
باید خیلی سخت بوده باشه.
تنهایی مراقبت از جفتشون؟
آره.
آره، بود. ولی خب...
می‌دونی...
انتخابی هم نداشتیم که بخوایم کاری کنیم.
فقط مجبور شدیم خیلی سریع یاد بگیریم چطور از پسش بربیایم، نه؟
- آره، همین کارو کردیم. - اوهوم.
اگه برات مهم نیست... که بپرسم،
می‌دونی چرا صبر کردی؟
چرا تا اون لحظه آماده نبودی؟
فکر کنم بدونم.
آره.
خب...
نه که نتونم تنهایی بنوشم،
اما می‌تونم برات یه لیوان بیارم؟
آره.
ممنون.
اوه، این چی‌کار کرده اینجا؟
- صبح بخیر. - اوه، صبح بخیر.
خب، متأسفانه انگار زیاد بهش آب دادن.
واسه همین می‌خوام بذارم برگ‌هاش
و ریشه‌هاش یکم خشک بشن.
ارزش امتحان کردن داره.
آه و اینکه، ظرف‌شویی رو خالی کردم،
ولی مطمئن نبودم اون دیس‌ها کجا میرن.
و یه مقدار قهوه هم دم کردم.
پس تمرکزت روی اون کاکتوسه چی شد؟
ببخشید، نتونستم جلوی خودمو بگیرم.
از انجام دادن این کارا یه جورایی حال می‌کنم،
و همون لحظه از گفتن «حال می‌کنم» پشیمون شدم.
اون‌وقت از غذا دادن به گربه هم «حال می‌کنی»؟
آره. بازم ببخشید، فقط...
دیدم ظرفش خالیه.
خب، دیگه اون کارا بیهوده‌ست.
یه جغد گربه رو با خودش برد، پس...
- صبر کن، چی گفتی؟ - آره، داشت توی حیاط آفتاب می‌گرفت.
یه جغد شیرجه زد و بردش.
فقط یه تیکه از دمش موند.
- همچین چیزی ممکنه؟ - خیلی پیش میاد.
هنری اصرار داشت که ظرفو همون‌جا بذاریم چون،
نمی‌دونم، شاید فکر می‌کرد جغده
برمی‌گرده و گربه رو میاره پس میده؟
متاسفم، این خیلی وحشتناکه.
خودِ ماجرا آره، ولی...
بارنابی فقط هنری رو دوست داشت، پس...
به نظرم این اتفاق خوبیه.
اونا دوباره پیش همن.
اون باید اون پایین بره، اون یکی هم گوشه.
باشه.
از تایلر خبری نشد؟
آره، خب، متاسفم.
متأسفانه شرایط... اصلاً امن نیست.
ببخشید، باید بهت می‌گفتم.
دایان!
- لعنتی. - دایان!
اوه.
- دایان. - اوه، سلام جودیت.
- سلام. - چه رنگ فیروزه‌ای قشنگی.
ممنون، اصلاً ازش سیر نمی‌شم.
- همین‌طور به نظر می‌رسه. - آره.
ایشون جودیت هستن، همسایه بغلی‌م.
و این هم جیمی‌ئه.
هدیه‌ای از طرف پسرم.
اوه!
خیلی لطف کرده. از آشنایی‌تون خوشبختم.
من هم همین‌طور.
شما چطورید؟
خوبم، ممنون.
خب، واقعاً دلم نمی‌خواد با خبرهای ناراحت‌کننده بیشتر خسته‌تون کنم.
آره، چیپر گم شده.
وای نه، این که خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
آره، سگ شی‌هوآهوآم.
- اوه. - میکس.
یعنی، نژاد خالص... امم، خب میکس.
عجب.
سعی می‌کنم مثبت فکر کنم.
می‌دونید، آدم باید امیدش رو حفظ کنه.
خودتون می‌دونید.
- آره می‌دونم. - خب، اگر هرکدومتون دیدیدش،
حتماً بهم زنگ بزنید.
- حتماً. اوه. - و اگر جواب ندادم،
مطمئن باشید که سریع زنگ می‌زنم، ولی احتمالا جواب میدم.
- اوه. - و هر دعایی هم کنید، ممنون می‌شم.
- حتماً. - خیلی ممنونم.
- خداحافظ شما. - فعلاً.
اوه، مارسی! سلام عزیزم!
صبر کن.
دایان، فکر کنم سگ اون...
آره، یه شاهین بردش. خودم از پشت پنجره دیدم.
- نباید بهش بگیم؟ - مگه نشنیدی چی گفت؟
اون باید امیدش رو حفظ کنه.
- اوه، ممنونم. - خواهش می‌کنم.
کم‌کم دارم این همه وسواس روی فلفل سبز رو می‌فهمم.
تقریباً مثل یه فرقه‌ست.
هنری هم همیشه عاشقش بود.
اوه، می‌خوای یه لیست از کارهایی که باید انجام بدیم درست کنیم؟
دارمش. هنری درستش کرده بود.
- اوه. - اون فکر می‌کرد یکی از مزیت‌های
دونستنِ «تاریخ پایان»شه.
اینا حرف خودش بود.
هنوز بازش نکردم.
مطمئنی می‌خوای بازش کنم؟ آخه ممکنه یه نامه باشه.
لحظات آخر پیشش بودم، همه حرفامون رو زده بودیم.
باشه.
بسیار خب.
آره، دیدی؟ فقط یه لیسته.
'نقشه هنری برای رفتن.'
'اول اینکه، یه بار کامل و مجهز توی پذیرایی می‌خوام'
'ولی شامپاین نباشه.'
'ازش متنفرم، پس هیچ‌کس نباید با اون به سلامتی من بنوشه.'
'دوم، موزیک توی مراسم ترحیم.'
'دیان، منو که می‌شناسی. اهل کارای معمولی نیستم.'
'پس وقتی مهمونا می‌رسن، آهنگ "خدا فقط می‌دونه" از بیچ بویز پخش بشه.'
'و موقع رفتنشون،'
'آهنگ "تو اولین، آخرین و همه دنیای منی" از بری وایت.'
'خب، کلیساش اینو قبول نمی‌کنه.'
'خب، کلیساش هنوز منو ندیده.'
'و تو هم کلیساش رو ندیدی.'
- خب، اون موقع به خاطر تو قبول می‌کنن. - نه.
'اونا منو نمی‌شناسن، فقط اسمم رو شنیدن.'
'فقط هنری رو می‌رسوندم و برمی‌داشتم.'
'هنری اینجا دوست پیدا کرد، من فقط یه آشنایی مختصر داشتم.'
'خب پس به خاطر هنری انجامش میدن.'
'دیگه چی؟'
'سوم، گل‌ها. دیان، اینو می‌سپرم به خودت.'
'کلیسا رو با هر چی که حس نیویورک بهت میده پر کن.'
'فقط یه شرط دارم.'
'باید گل‌ها رو از دخترخاله دوریس کاتو بخری.'
'داری با من شوخی می‌کنی؟'
'راستی، اسمش کَتی‌ه.'
'می‌دونم که اصلاً گوش نمی‌دادی.'
'خدایا.'
- 'چهارم.' - چی؟
'کتی رو به مراسم دعوت کنم؟'
'نقاشیم رو تموم کن.'
'خب، این یکی نمیشه. من که نقاشی بلد نیستم.'
'مهم نیست که بلد نیستی دیان.'
'نقاشی بود که ما رو به هم نزدیک کرد.'
'می‌خوام تو کاری رو که من نتونستم تموم کنم، به پایان برسونی.'
'خب...'
'این کار تموم شده‌ست. من همین‌جوری می‌خوامش.'
'شاید بد نباشه که کمی...'
'مورد دیگه‌ای هم هست یا همین بود؟'
'میشه تمومش کنی؟ کار زیاد داریم.'
'آره، آره، تموم شد.'
'الو؟'
'فقط می‌خواستم دوباره بگم که چقدر مفتخرم'
'که مسئولیت این هماهنگی‌ها رو به من سپردید.'
'امیدوارم همین‌طور باشه، ولی باید بهت هشدار بدم،'
'شوهرم خیلی دقیق بود.'
'می‌خواست حس نیویورک رو بده، مطمئن نیستم که اصلاً بتونی...'
'البته. بهار؟ تابستون؟'
- فصل مورد علاقه‌اش چی بود؟ - بهار. ولی مشخصاً،
- باید لاله باشه. - باید با لاله‌های من شروع کنیم.
'و من رنگ‌های خیلی متنوعی می‌خوام...'
'باورت نمیشه چه رنگ‌هایی داریم.'
خب، گفتنش که راحته.
اما باید ببینیشون. حتماً.
لطفاً امضا کنید.
فقط باید بیعانه رو امروز بدید.
کتی، اون گل گوشتیه،
همونی که هنری و دایان از اینجا خریدن،
اوضاعش زیاد خوب نیست.
- اوه، نه. - می‌دونم.
می‌دونم، دارم فکر می‌کنم نکنه اون موقع که خریدنش،
حال و روزش زیاد خوب نبوده؟
چون به نظر نمیاد اشتباهی کرده باشن.
احتمالاً دایان بتونه نجاتش بده،
- ولی خب، یه کم دلسرد‌کننده است. - حتماً.
- خیلی معذرت می‌خوام. - نه، اصلاً.
فقط به خاطر هنری گفتم.
چون اون خیلی گل و گیاه دوست داشت،
واقعاً عاشقشون بود.
دخترخاله‌ت تو رو معرفی کرد.
نه، دیگه هیچی نگو.
لطفاً بذار جبرانش کنم.
۳۰ درصد تخفیف.
چی؟ نه، کتی.
- نه، اصرار دارم. - خیلی ممنون، مرسی.
بزن قدش و زود برگرد.
باورت میشه چقدر هوا سرده؟
من یه مدتی اینجا بودم ولی وقتی کلمه "بیابون" رو می‌شنوی،
- آدم فکر می‌کنه... - حتماً باید داغ باشه!
- نه. - می‌دونم.
شاید یه روز دیگه بهش
کمی آب اسپری کنیم.
داری عکس انتخاب می‌کنی برای نمایش؟
آره، چند تا ایده دارم برای مراسم خاکسپاری شوهرم.
اوه، خیلی خوبه.
تایلر.
آره.
همیشه تودل‌برو بوده.
ای جان.
تایلر اینو قاب کرده گذاشته خونه‌ش.
امم.
زیاد درباره باباش برات تعریف کرده؟
آره، خب.
یعنی فقط در حد اشاره کردن بوده.
یعنی تیکه تیکه تعریف کرده، نه کامل...
باید عکس‌های بیشتری از اونا بهت بدم
که ببری لس‌آنجلس.
حتماً.
این بچه کیه؟
عکس‌های زیادی از اونا کنار هم هست.
پسرعمه‌ش یا پسر‌دایی‌شه؟
نه، اون بابی‌ئه، اولین دوست‌پسرش.
چی؟
نه!
چند سالشون بود، ۱۱ سال؟
ده سال.
اونا نگفتن که با هم دوست‌‌پسرن،
ولی من می‌دونستم.
یه بار اتفاقی مچشون رو گرفتم. منو ندیدن،
ولی آره، دیدم داشتن با هم ور می‌رفتن.
چیز بدی نبود.
- باید خیلی سخت بوده باشه. - چرا؟
گفتم که، همیشه می‌دونستم اون همجنس‌گراست.
خب، دونستن یه چیزه، دیدن اونا یه چیز دیگه...
اصلاً چی بهشون گفتی؟
هیچی نگفتم، تا همین الانم هیچی نگفتم.
نمی‌خواستم هیچ‌وقت حس کنه که کارش
یا اون حس‌هایی که داشت، اشتباه بوده.
واو، این... خب...
باشه.
خب، تایلر و بابی هنوز با هم در ارتباطن؟
- فکر کنم آره. چرا؟ - نمی‌دونم.
می‌دونی، اون بامزه بود. حداقل اون موقع‌ها.
الان دیگه خیلی جذابه. یه طراح دکوراسیون حسابی هم شده.
سلیقه‌اش عالیه.
تازه اونم همین لس‌آنجلس زندگی می‌کنه.
عجیبه که تاحالا ندیدیش.
خب می‌دونی، تایلر همه‌جا
من رو بین دوستاش راه نمی‌ده
و از لحاظ دوست هم هیچ کم و کسری نداره.
تصور می‌کنم از لحاظ چیزهای فراتر از دوست هم کم و کسری نداره.
حداقل اگه هنوز همون‌طوری باشه که موقع «علنی‌کردن گرایشش» بود.
شاید حتی قبل از اون هم همین‌طور بود.
نمی‌دونم، فقط می‌دونم که همیشه یه سری آدم
پشت سر هم بودن که عاشق تایلر می‌شدن.
خب، شاید یه روزی تایلر تو رو به بابی معرفی کنه.
آره. اگه معرفی کرد، کرد دیگه.
هوم.
خب، تو هم هیچ‌وقت جزو اون لیست طولانی بودی؟
چی؟
همون لیست آدم‌های دور و بر تایلر.
- نه، ما فقط دوستیم. - حتی واسه یه شب هم نشده؟
همون شبی که آشنا شدید، وقتی خودت رو بهش عرضه کردی؟
اون‌طوری نیست... من تنها برگشتم خونه.
نه، تایلر و من از همون اول توافق کردیم
که رابطه‌مون فرق می‌کنه، خب به‌خاطر کارمون.
اوه، پس یعنی در موردش حرف زده بودین؟
- خب، اجتناب‌ناپذیر بود دیگه. - اجتناب‌ناپذیر؟
آره. می‌دونی، وقت زیادی رو با یه نفر می‌گذرونی،
شناخت کافی پیدا می‌کنی و یه‌جورایی بهش وابسته می‌شی.
آره، خب ناخودآگاه فکر آدم می‌ره سمت چیزهای دیگه.
- و تو هم این فکر رو کردی؟ - خب، هر دومون همین فکر رو کردیم.
هر دومون تو فکرش بودیم، اما به توافق رسیدیم،
تصمیم گرفتیم فقط دوست بمونیم.
- کی تصمیم گرفت؟ - هر دومون.
- سعی نکن اون رو از این ماجرا حذف کنی. - نه، من... من...
فقط... من تایلر رو می‌شناسم
که تو روابط چطور آدمیه. تو رو نمی‌شناسم.
خب، خیالت راحت باشه، ما هر دو با هم این راه رو رفتیم،
و با هم هم از اون راه برگشتیم.
- اوهوم. - یه جایی،
من به تایلر ابراز علاقه کردم،
و اون هم در جواب بهم ابراز علاقه کرد،
اما همون موقع هم گفت که هنوز
آمادگی وارد شدن به یه رابطه رو نداره.
اوه، پس تو بیشتر از اون توی این رابطه پیش رفتی؟
- وای خدا. - فقط سعی دارم قضیه روشن شه.
نه، داری بازجویی می‌کنی،
در حالی که هیچی برای بازجویی وجود نداره.
من زندگیم رو می‌شناسم، دایان.
من زندگیم با تایلر رو می‌شناسم. بهم اعتماد کن.
- فهمیدم. - ممنون.
پس همین‌جا تمومش می‌کنیم.
- عالیه. - تو احساست رو گفتی.
تایلر هم حس مشابهی داشت، اما هنوز آمادگی نداشت.
و در نهایت هم تصمیم گرفتید فقط دوست بمونید.
قضیه کمی بیشتر از این حرفاست.
خب، من همین رو می‌دونم. شاید بریم یه چیزی بخوریم.
یه جایی، تایلر گفت
که بدش نمیاد یه «ما» داشته باشیم.
لازم نیست همه‌چیز رو بدونم.
خب، این فقط برای اینه که جریان رو بفهمی.
این مال بعد از اون زمانی بود که تصمیم به دوستی گرفتیم.
در واقع خیلی بعدش بود.
باشه.
راستش، روز تولدم بود.
تایلر دعوتم کرد شام، همون‌جا بود که اون حرف رو زد.
یهو گفت که بدش نمیاد با هم باشیم،
و من کاملاً شوکه شدم.
منظورم اینه که شوکه خوشحال‌کننده. لبخند زدم
و یه چیزی مثل «من عاشق اینم» بهش گفتم.
بعدش هم شام خیلی خوبی داشتیم.
و بعد رفتم خونه خودم،
و روز بعد که بیدار شدم دیدم تایلر برام پیام صوتی گذاشته...
و کلاً زده زیر حرفش.
آره، تایلر گفت وقتی رسیده خونه هول کرده،
و بابت اینکه این اتفاق‌ها دقیقاً
روز تولدم افتاد عذرخواهی کرد.
خب آره، اون هنوز توی دوراهی بود.
- در مورد چی؟ - در مورد فکر اینکه من با اون باشم.
همه ما سلیقه‌های خاص خودمون رو داریم.
قضیه همینه که هست.
و تایلر نگران بود که آخرش قراره چه بلایی سرمون بیاد
اینکه فقط دلمو بشکنه و رابطه‌ی دوستانه‌مون رو خراب کنه.
دیگه نیازی به گفتن نیست، خیلی شاکی بودم و بهش گفتم
که نیاز دارم یه مدت تنها باشم...
و اینکه نمی‌خوام هیچ خبری ازش داشته باشم
و حق نداره باهام تماس بگیره.
اونم گفت که می‌فهمه.
یعنی، چاره‌ای جز فهمیدن نداشت.
و باید این رو هم می‌فهمید
که اگه قراره برگردم،
همه چیز باید طبق شرایط من باشه.
- و برگشتی؟ - آره.
ولی اون‌جوری که خودم می‌خواستم، یا بهتر بگم، نیاز داشتم.
و با این قضیه مشکلی نداری؟ با اینکه رابطه‌تون
اون‌جوری نیست که دلت می‌خواد؟
آره، معلومه. دارم اینجا می‌گذرونمش.
باشه، فقط می‌خواستم مطمئن شم.
می‌دونم کنار اومدن با جای خالی پسرم راحت نیست.
- حواست هست؟ - آره.
خیلی خب.
- تابلو رو تو جابه‌جا کردی؟ - آره.
فکر کردم شاید دلت نخواد جلو دست باشه.
نه، باید همون‌جایی باشه که بود. بذارش سر جاش.
لطفاً.
- حتماً، ببخشید. - اشکالی نداره.
نظرت چیه بعضی از این‌ها رو جمع کنم تو کارتن؟
می‌تونم بپرسم کجا می‌شه تحویلشون داد.
من با داروهای والدینم همین کار رو کردم.
جایی هست که داروها رو اصولی معدوم می‌کنن.
باشه.
واو، چه عکس قشنگیه از هنری.
این... خونه‌تون توی نیویورکه؟
یه آپارتمان تو چلسی.
- پس اینا انتخاب‌های تو هستن؟ - اوهوم.
باشه.
- چی شد؟ - هیچی.
نه بگو. هر چی تو دلته بگو.
فقط به نظر میاد خیلی روی هنری
و دورانی که اون طرف بودید تأکید کردی.
- اونجا ۲۶ سال زندگی کردیم. - خب، اینجا هم سه سال زندگی کردید،
و خیلی از کسایی که قراره تو مراسم شرکت کنن...
موضوع اون‌ها نیستن. موضوع هنریه.
نیویورک دوران خوشِ ما بود، نه فقط من.
- دایان، اشکالی نداره اگه بخوای... - اینجا جای هنریه!
بله.
برای پدر و مادرم،
یادمه که... خیلی برام سخت بود
که عکس‌های خوبی ازشون برای نمایش انتخاب کنم.
و این فقط تجربه شخصی منه.
می‌دونی، می‌خواستم اون‌ها رو توی بهترین حالتشون ببینم.
بعدش، وقتی بعداً اون عکسایی رو که گرفته بودم نگاه می‌کردم
وقتی بدنشون...
وقتی می‌دونستم اون تو چه اتفاقی داره می‌افته.
و این... این عکسا فقط...
چیزای کوچیکی بودن، لحظاتِ یهویی.
داشتن می‌خندیدن، یا کتاب می‌خوندن، یا...
رو ایوون یا رو مبل نشسته بودن
دست همو گرفته بودن و...
نمی‌دونم، انگار تازه فهمیدم اون لحظات
تنها زمانی بود که واقعاً تو بهترین حالتشون می‌دیدمشون.
که با وجود همه چی، فقط...
زندگی می‌کردن.
- باشه. - چی؟
نه، متوجه منظورت هستم.
فقط یه فکر بود.
نه، نکته خیلی خوبی رو گفتی.
- اوه، ممنونم. - خواهش می‌کنم.
اگه پتوی اضافه خواستی، حتماً بهم بگو.
اوه نه، مطمئنم... همین خوبه.
- خیلی ممنونم. - ممنون که انقدر راحت
راجع به پدر و مادرت حرف زدی.
خواهش می‌کنم.
برای من، اواخرِ زندگیِ هنری...
ما... نمی‌دونستیم که اون اواخرشه.
اگه می‌دونستم، هیچ‌وقت نمی‌گذاشتم...
یه شب، هنری زمین خورد.
یه مدتی بود که اینجا می‌خوابید.
راه رفتن و جابه‌جا شدن براش سخت شده بود.
موقع رفتن به دستشویی افتاد.
من توی... اتاق خوابمون خواب بودم.
صداش دیگه ضعیف و خش‌دار شده بود، واسه همین...
نمی‌دونم چقدر...
خلاصه، نمی‌دونم چند وقت بود که داشت کمک می‌خواست.
خودش رو کثیف کرده بود و من سعی کردم بلندش کنم.
نتونستم، برای همین دویدم پیش همسایه‌ها،
همسایه‌های جدیدمون که چند تا خونه بالاتر بودن.
هنری می‌شناختشون.
البته، من حتی به خودم زحمت ندادم که...
چند بار کوبیدم به در،
و اون پسره در رو باز کرد.
کریس، باید اسمش رو بگم. کریس.
فکر نکنم...
توضیح زیادی دادم، شاید فقط سه کلمه:
'هنری افتاده'،
و کریس همون‌موقع راه افتاد.
اومد تو، و هنری رو خیلی راحت بلند کرد
انگار نه انگار، مثل پَر کاه.
و هنری گفت...
'پرنس چارمینگ من، اومدی.'
کریس خندید و هنری هم خندید،
و من گفتم: «خب، چه شوخی احمقانه و مزخرفی.»
در واقع داد زدم.
اون‌قدر عصبانی بودم...
از اینکه مجبور بودم همه چیز رو قابل‌تحمل کنم، اون‌قدر عصبانی بودم.
و... و این رو فقط برای این می‌گم که متوجه بشی
چرا نیاز دارم اون نقاشی اونجا باشه.
چون ازش متنفرم.
مثل همون شوخی‌ای که ازش متنفر بودم،
چون بهم یادآوری می‌کنه اون موقع چطور بودم.
من زیباییِ نقاشی کشیدنش رو نمی‌بینم.
من تراژدیِ تموم نکردنش رو می‌بینم.
خودم رو می‌بینم که از بدنش متنفر بودم چون ازش فرمان نمی‌برد،
از اینکه چقدر طول می‌کشید کمربندش رو ببنده متنفر بودم،
یا اینکه نفسش بند می‌اومد تا یه داستانی رو تعریف کنه
که قبلاً کلی تعریف کرده بود.
من خودم رو می‌بینم...
خشمگین، مستاصل و زودرنج،
و هنری رو می‌بینم...
صبور، شاد و مهربان...
که همه رو به خاطر من می‌کرد تا «من» حس بهتری داشته باشم.
کسی که داشت نمی‌مرد.
وقتی به اون نگاه می‌کنم، خودم رو می‌بینم که هنوز اینجا موندم
بدون تنها مردی که واقعاً من رو می‌شناخت،
همه چیزِ من رو،
و با وجود همه‌اش، پیشم موند.
نیاز دارم اونجا باشه تا خودم رو ببینم.
شب بخیر.
بی سی موویز
چندتا بخش از متون مذهبی انتخاب کردم
برای مراسم، اونایی که می‌دونم هنری بهشون علاقه داشت
- از کلاس مطالعات انجیل‌مون. - باشه.
یوحنا ۱۵:۱۱ هست.
«تا شادی من در شما بماند»
«و شادی شما کامل شود.»
- خب... - یوحنا ۱۴، آیه یک تا سه هم هست...
باشه، در مورد چیزهای مذهبی به تو اعتماد می‌کنم.
خب، یه موردی هست که خیلی مهمه...
ببخشید دیر رسیدم.
دایان، جودیت رو می‌شناسی؟
معلومه.
جودیت مدیر گروه کر ماست.
خب، بیاید شروع کنیم.
باشه. سلام همسایه.
و با توجه به اینکه هنری عضو محبوبِ
گروه کر ما بود،
می‌دونم که انتخاب موسیقی باید خیلی خاص باشه.
آره، راستش، دقیقاً داشتم همین رو...
- هنری خیلی حساس بود. - چه بهتر.
آره، اون آهنگ «خدا می‌دونه» از گروه بیچ بویز رو می‌خواست
وقتی مهمان‌ها می‌رسن،
و آهنگ «تو اولی، آخری، همه چیزِ منی»
وقت رفتنشون.
- اون، بری وایته. آره. - آره.
بری وایت. استعداد فوق‌العاده‌ایه.
- خب... - این رو گفتم چون
به خاطر هنری.
موسیقی عشقش بود.
خوندن کلی بهش حس خوب می‌داد.
معمولاً فقط سرودهای مذهبی سنتی
- چون... نه، گوش کن... - با توجه به اینکه هنری
چقدر بخشی از این کلیسا بود،
و کلیسا چقدر براش مهم بود،
پخش نشدن این آهنگ‌ها
واقعاً ناامیدکننده است.
خب، ام...
انتخاب‌های قشنگ و زنده‌ای هستن، دایان.
تازه تو عنوان یکیشون هم «خدا» اومده.
آره، ولی، ام...
اجازه می‌دی یه چیز مناسب‌تر پیشنهاد بدم؟
یعنی چیزی که می‌دونم هنری عاشق این بود همه با هم بخونیم.
فکر کنم مثلاً، «هدایتم کن، ای فدیه‌دهنده بزرگ» خوب باشه.
- اوه. عالیه. - وای، خیلی خوبه.
و «چقدر شیرینه ایمان به عیسی».
- م‌هم. - خیلی پرطرفداره.
- خیلی زیاد. - آره.
و شما از کجا می‌دونین هنری این سرودها رو دوست داره؟
چون موقعی که می‌خوندشون، شادی‌ای که تو صورتش می‌دیدم رو یادمه.
- وقتی می‌خوندشون. - اوه.
ممنون جودیت.
خواهش می‌کنم، آره.
مرسی بابت اون همه چرت‌وپرت‌ تحویل دادن.
فقط سرودهای کوفتی سنتی!
چی؟
این آدما واقعاً باورنکردنی‌ان!
- کی؟ - کلیسا دیگه!
زدن آهنگای منو رد کردن، دقیقاً همون‌طور که می‌دونستم می‌کنن!
باشه، فقط یه لحظه بهم فرصت بده.
آره. آره.
چرا بیدارم نکردی؟
می‌تونستم باهات بیام.
چون من از پسش برمیام! می‌خواستم ثابت کنم که می‌تونم!
خب، شاید من بتونم باهاشون حرف بزنم.
و چیکار کنی که من نتونستم؟
نه، من... لیست رو بهشون نشون دادی؟
معلومه که در مورد لیست بهشون گفتم!
ب-باشه، ببین، الان یه کم احساساتی شدی.
چطوره من برگردم اونجا و...
و سعی کنم منطقی باهاشون حرف بزنم؟
موفق باشی با جودیت بیبز.
کی؟
اینا به نظرت شبیه چی‌واوا هستن؟
به نظرت اینا شیهوا می‌ان؟
چی؟ صبر کن.
دایان!
چیکار می‌کنی؟
به نظرت دارم چیکار می‌کنم؟
دارم امید رو تمام می‌کنم.
دیوونه شدی؟ چرا؟ دارم بهش آرامش می‌دم.
خب داری بهش سکته می‌دی.
خب، اون طوری رفتار می‌کرد که انگار هنری رو بهتر از من می‌شناسه.
برات خنده داره؟ آره! کاملاً.
دارم یه زن رو می‌بینم که توی حیاط استخون مرغ می‌پاشه،
به این امید که اون یکی زن فکر کنه تکه‌های شیهواشه. (شیهوا:کوچک‌ترین نژاد سگ‌)
همون شیهوایی که یه شاهین بلندش کرده بود.
پس آره.
آره، آره، به این می‌خندم.
خب، این شوخ‌طبعی منه.
فقط می‌خواستم اون کاری بشه که هنری می‌خواست.
می‌دونم.
باید این استخونا رو جمع کنیم.
خب، بذار ببینم.
اینجا سه تاست.
چند تای دیگه هم هست. آه.
فکر کنم اون یکی هست.
اَه، لعنتی. لعنتی.
هی!
چه خبره؟
هیچی، همه چی خوبه.
اوم، ما داشتیم—
داشتیم، اوم... من یه...
کجا داری می‌ری؟
اوم... صداش رو نشنیدم.
من— نه— فکر کردم لباسم رو اینجا جا گذاشتم.
اما نه.
بعداً می‌بینمت، جودی.
جودیت.
جودیت فکر می‌کنه ما باهم می‌خوابیم.
اگه خدا بخواد.
این همه ستاره اینجا دیده می‌شه.
آره.
این قسمتش رو دوست دارم.
به نظرت می‌مونی؟
نه. اینجا هیچی نداره.
خب، هرچقدر عاشق شام مایع باشم...
آه، حتماً. آتش رو تو رسیدگی می‌کنی؟
بله.
هوم.
دیوانگی‌ست اگه یه بطری دیگه شراب باز کنیم؟
یا اون— پسرم می‌خواد بدونه چطور این خبر رو گرفتم.
«مادرم چطور این خبر رو گرفت؟»
احتمال می‌دم نیاد.
می‌خواستم بهت بگم.
چون هنوز امن نیست؟
بله، متأسفانه.
راستش، چیز دیگه‌ای هم هست. باشه، خب—
آه.
«مادرم چطور این خبر رو گرفت؟ فکرمی‌کنم عصبانی شده.
«ولی به حرفت فکر کردم...
«...و حق با توئه.
این وظیفه من نیست.»
می‌تونم توضیح بدم. گوشیت رو باز کن.
من— دایان، نمی‌تونم. به حصار سکوتت لعنت.
«وظیفه من نیست»؟ خیلی آشنا میاد.
این دقیقاً چیزی نبود که گفتم.
خب بذار ببینیم چی گفتی.
دایان، می‌تونم توضیح بدم.
هیچ توضیح تو قابل اعتماد نیست.
به این اعتماد می‌کنم. گوشیت رو باز کن.
اونقدرها هم راحت نیست، دایان، من...
عالیه. خیلی هم راحته.
آه!
هوم.
چه گفت‌وگوهایی.
اوهوم.
هوم!
وای.
ظاهراً مصاحبه رو گرفتن.
«یه کم طاقت‌فرسا بود،
«اما سالم رفتیم و برگشتیم.
برگشتیم هتل.»
گمونم اشتباه حرف زدی.
امن شد. اوهوم؟
اما بعد— نه، نه، نه، نه. اسپویل نکن.
آیا تایلر واقعاً به فکر اومدن بود؟
از من پرسید نظر من چیه.
«نظر من چیه.»
«وظیفه تو به خودته، تایلر، نه به کس دیگه.»
ظاهراً دقیقاً همین رو گفتی. اوهوم.
«بهش می‌گم—» آه. «بهش می‌گم امن نبود.
«خودش می‌دونه این احتمال خیلی زیاده.
«من اینجا همه چی رو درست می‌کنم. همه چی خوب میشه.»
تو فقط ذهنش رو آروم نکردی، تصمیمش رو براش نهایی کردی!
من نهایی نکردم— «برات شاکرم،
«اما ناراحتم که نمی‌تونم ببینمت.»
آه!
«دلم برات تنگ شده، دوستت دارم، جیمی.»
«دلم برات تنگ شده، دوستت دارم، تایلر.»
چه متن فوق‌العاده‌ای!
متأسفم، دایان— نه!
من... وسایلم رو جمع می‌کنم.
چرا؟
فکر می‌کنی کارت تموم شده؟
خب، فکر می‌کنم با توجه به شرایط...
شرایط؟
شرایط!
شرایط که عوض نشده!
فقط یه ناامیدی دیگه.
اون رو... اون رو می‌تونم تحمل کنم!
علاوه بر این، مثل خودت گفتی،
«همیشه می‌دونستیم این احتمال خیلی زیاده.
«من اینجا همه چی رو درست می‌کنم. همه چی خوب میشه.»
حرفای خودت! پس آره،
تو می‌تونی به درست کردن کارها ادامه بدی!
همه اینا تو اون یخچال جا نمی‌شه.
باید همه چیز رو از اون یکی به یخچال گاراژ منتقل کنی.
همون تو گاراژ.
فکر می‌کردم شاید خوب باشه
که آثار هنری هنری رو بیشتر تو مهمونی نشون بدیم.
ایده‌ی خوبیه. یه انباری کرایه کردیم.
آدرسش رو نوشتم.
باشه، میشه لطفاً بذاری روی...
گرفتم.
دایان؟
غذا درست کردم.
ساقی‌ها تأیید کردن.
و می‌تونن تو جمع‌وجور کردن هم کمک کنن.
خوبه.
خب، چه ساعتی می‌خوای بری برای—
چند وقته از تایلر پیام گرفتم.
هوم.
باشه. گفت به من فکر می‌کرده
و عذرخواهی کرده که نمی‌تونه اینجا باشه.
اما براش فردا برکت و دعا می‌فرسته.
همچنین گفت وقتی برگردد حالم رو می‌پرسه.
عالیه. آره عالیه
اگه نادیده بگیری که همه ش دروغه.
آه، و یه جمله آخر هم فرستاد.
همون حرفای همیشگی: «دلم برات تنگ شده، دوستت دارم مامان.»
تو هم اون رو می‌گیری. یادم میاد خوندمش.
اولش فکر کردم برای کارفرما و کارمند عجیبه—
که دوست شدن. خب، تصمیم گرفتن دوست باشن، آره،
به خاطر همین گفتم اولش برام عجیب بود.
و بعدش فکر کردم، خب،
شما دوتا یه پیشینه باهم دارید.
و این سفر «تو دوستش داری، او مردد» رو.
پس آره، عجیب نیست که در این مسیر
شما به هم اینو بگید.
اینطور پیامهامون تموم می‌شه. به نظرم قشنگه.
البته که نازه. و جواب میده.
می‌دونم تایلر وقتی برگردد حالم رو نمی‌پرسه.
نه، نهایتاً آره، ولی فکر می‌کنم یه ماه طول بکشه
تا خبری ازش بگیرم.
رابطه‌مون به این جا رسیده.
فقط بازه‌های طولانی بدون هیچ تماسی می‌گذره،
و بعد یهو یه پیام می‌ده «حالت چطوره؟»
دقیقاً همینطور شروع می‌شه.
«حالت چطوره؟»
و من بی‌اختیار جواب می‌دم،
جوری که یه مادر باید جواب بده،
و احوال همدیگه رو می‌پرسیم.
و آخرش: «دلم برات تنگ شده، دوستت دارم مامان.»
و مثل این که گفتم، جواب میده.
اینطور من رو نگه می‌داره.
فقط به اندازه‌ایه که بهم حس بده
هنوز به من نیاز داره.
فقط به اندازه‌ایه که ولش نکنم
و رهاش نکنم برای همیشه.
و فکرمی‌کنم برای تایلر هم
به اندازه‌ایه که عذاب وجدانش کم بشه،
اون عذابی که از آزار من داره.
می‌دونم که از روی صدقه.
نگفتم از روی صدق نیست.
فقط فکر می‌کنم پیچیده‌تر از ایناست.
به نظرت برات پیچیده‌تر نیست
وقتی می‌خونی «دلم برات تنگ شده، دوستت دارم» رو توی پیامش؟
و وقتی باید جوابش رو بدی،
برات گیج‌کننده نیست،
بعد از همه اون چیزی که بینتون گذشته؟
نه.
حتی بعد از این که بهش احساساتتو گفتی
و اون هنوز آماده نبود؟
حتی بعد از این که ظاهراً آماده بود
و بعدش همه چیز رو پس گرفت؟
نه.
خب، فکر می‌کنم—
فکر می‌کنم فقط دارم از طرف خودم حرف می‌زنم.
برام سخته بدونم چقدر می‌تونه واقعی باشه
وقتی پسرم از اومدن امتناع می‌کنه،
اما پیام می‌ده: «دلم برات تنگ شده، دوستت دارم مامان.»
البته، اون فکر می‌کنه
که دروغ لو نرفته.
از نظر تایلر،
فکر می‌کنه من باور دارم که به خاطر شرایط
اجازه اومدن نداره.
پس برای تایلر، خیالش راحته که
مادرش شک نداره که دلتنگشه
و دوستش داره، درست روز قبل از این که شوهر دومش رو دفن کنه.
اما بعد، البته تو بودی که براش تصمیم گرفتی.
پس آره، کسکی می‌دونه دیگه «دلم برات تنگ شده، دوستت دارم» یعنی چی؟
من— من براش تصمیم نگرفتم. نه، بهش راه فرار نشون دادی.
نه، نظر منو پرسید. مجبور نبود گوش کنه.
و چرا نظرت این بود که نیاد؟
بهش نگفتم نیاد.
چرا، گفتی وظیفه‌اش نیست—
نه. نه، گفتم او به خودش وظیفه داره.
نه، بهت گفتم— آره، وظیفه داره...
... به من. بله، بله، باشه.
...به من. آره، آره، باشه.
دایان، واقعاً می‌خوای این کار رو بکنیم؟
واقعاً می‌خوای زیرمتن یه پیام رو واکاوی کنیم؟
بله، چون حالا من آماده توضیح تواَم.
خوشت نمیاد. آره، تا حالا که خوشم نیومده.
کاری کردم که فکر می‌کردم درسته، با توجه به چیزی که می‌دونستم.
می‌دونستی چی؟ این که تایلر چه حسی داره
نسبت به همه چیزی که بینتون گذشته.
یعنی چی؟
آه، اما البته.
حالا برگشتیم به حصار سکوت ضدونفذت.
باشه، از طرف خودم برش می‌دارم.
من به پدر تایلر با هنری خیانت کردم.
فرض می‌کنم که می‌دونی؟ بله.
و آیا بهت هم گفت که من و پدرش
خیلی قبل‌تر از عشق هم افتاده بودیم،
و این که پدرش هم خیانت کرده بود؟
ب-بله، ولی— ولی رابطه اون زودگذر بود
و من عاشق رابطه‌ام شدم، درسته؟
بله. بله.
اون جنایت بزرگ منه.
خب، فکر می‌کنم برای تایلر، با دونستن این که پدرش چقدر ناراحت شد،
و بعد با مرگ پدر تایلر،
فکر می‌کنم یه نوع وفاداری به پدرش هست
که براش سخت می‌کنه که—
ببین، دای— پسرت با نحوه— پسر من مشکل داره.
وای خدای من. اشتهایم رفت.
دایان، بذار من— نه، نه!
نه، تایلر به پدرش وفادار بود،
و هنوز هم تا امروز، ظاهراً.
بعد از طلاق من و پدرش، با وجود خیانت هر دو طرف،
با وجود عصبانیت و اختلافاتمون،
تنها چیزی که باهاش موافق بودیم
این بود که اولویتمون تایلره.
او نباید از ما چیزی جز عشق ببینه،
و این شامل خودمون هم می‌شد.
از این که دارم اینا رو بهت می‌گم متنفرم!
مجبور نیستی بگی. چرا دارم!
تقریباً وقتی من و هنری باهم نقل مکان کردیم،
وقتی همه چی برامون جدی بود،
پدر تایلر نتونست باهاش کنار بیاد.
یه آخر هفته، وقتی تایلر پیش پدرش بود،
می‌دونی چه چیزی توی ذهن پسرم فرو کرد؟
«تو با منی. تو با پدرتی.»
می‌دونی این خط کشیدن برای یه بچه نه ساله چه بلایی میاره؟
این که عشق مشروط هست؟
چون از تجربه بهت می‌گم،
از اون به بعد دیگه هیچی مثل قبل نمی‌شه.
آسیبش دیگه موندگاره.
و من فقط چند سال بعد فهمیدم پدرش چی گفته،
وقتی تایلر بدرفتاری کرد و فرستادمش اتاقش.
همون حرف پدرش رو به روم کشید.
«من با بابامم.»
اما راستش، از همون لحظه‌ای که بچه نه ساله‌ام اومد خونه،
گمان می‌کردم یه چیزی گفته شده،
چون پسری که رفته بود، همون پسری نبود که برگشت.
نه طرز نگاهش به من، نه طرز بغل کردنش.
از دست زدن من به خودش می‌پیچید.
و هنری، هنری از اون روز به بعد طرد شده بود.
متاسفم، دایان. نمی‌دونستم.
و هیچ وقت هم نمی‌دونستی، حداقل از من.
تا حالا به هیچ کس نگفته بودم، تا همین الان.
حتی به هنری نه. حتی بعد از این که فهمیدم
پدرش چی گفته، هیچ وقت باهاش روبرو نشدم.
هیچ وقت حتی یه حرف منفی براش نزدم.
حتی وقتی تایلر اون حرفا رو به روم کشید، آروم ماندم.
فقط گفتم، «خب، امیدوارم بدونی
من و هنری هم دوستت داریم.»
حتی بعد از این که تایلر نذاشت برم مراسم خاکسپاری پدرش.
منظورم اینه، این مردی بود که دوستش داشتم،
هنوز هم دوستش دارم!
حتی اون موقع به احساسات پسرم احترام گذاشتم،
و توی اون حیاط خلوت نشستم و تنهایی برای پدرش سوگواری کردم.
از همون لحظه که بچه نه ساله‌ام از اون آخر هفته برگشت،
جز عشق چیزی بهش نشون ندادم،
چون می‌دونستم بهش نیاز داره.
می‌دونستم می‌خوادش، و هنوز هم می‌خواد.
فقط... فقط یه بهایی داره.
اما من هیچ وقت، هیچ وقت از مادر بودن دست نکشیدم.
من مادرش موندم.
و علی‌رغم صلاحدید خودم،
به کمک به تایلر ادامه دادم
توی هر دری که باهاش دست و پنجه نرم می‌کرد.
حالا در مورد تو،
فقط برای این که تو زندگی‌ات بدونی،
تا واقعاً بفهمی...
آن حصار سکوت است.
دایان، خیلی متأسفم برای اون چیزی که کشیدی،
و متاسفم برای چیزی که الان می‌کشی.
اما بازم می‌گم، نمی‌دونستم.
چی درمورد چیزی که الان فهمیدیم، چیزی که اینجا به اشتراک گذاشتیم؟
فقط با همین، چرا به تایلر نمی‌گی— دایان، من—
می‌تونستی خودت بهش پیام بدی،
اما در عوض، ترجیح دادی عصبانی بمونی.
آره، و تو طرف اون رو گرفتی.
وای خدای من. عاشق اینم که گوش نمی‌دی
به هیچ چیزی که اجازه نده قربونی بمونی.
من فقط می‌خوام بفهمم. کاری که باید بکنی
اینکه بپذیری من شش روزه اینجام
کمکت می‌کنم، تحملت می‌کنم، یکی یکی خنجر می‌خورم.
اون خنجرهایی که من خوردم چطور؟
خب، من انکارش نمی‌کنم،
اما من اونایی نبودم که پرتابشون کردم.
چرا، تو بودی! نه، اونایی که بیشتر صدمت زدن.
من پسر تو نیستم، دایان.
نه. تو بدتری.
تو عاشقشی. وای خدای من.
دایان، بهت گفتم— نه. نه.
به داستانت لعنت. وای.
وای، به داستان من لعنت.
تو کاملاً واضحه که هنوز عاشق پسرمی.
نیستم. اگه می‌دونستم،
از روز اول عذرت می‌خواستم.
خب، پس همین الان عذرم بخواه.
خواهش می‌کنم. تا بهت لذت بدم
که فقط بری؟ نه، هرگز!
آره، این کار رو نمی‌کنی. و می‌دونی چیه، دایان؟
نمی‌کردی چون از همه اینا لذت بردی.
اذیت کردن من، عذاب دادن من. مطمئناً که نه.
خواهش می‌کنم، تو از قدرتی که داری لذت می‌بری.
حق دارم لذت ببرم!
و اگه می‌دونستم اینقدر بده... لعنتی.
...هیچوقت اصلاً پیشنهاد نمی‌دادم بیام اینجا!
«پیشنهاد»؟
منظورت از «پیشنهاد» چیه؟ باشه، صبر کن.
تو مجبور بودی بیای، انتخابی نداشتی.
بله، اما... این کارته.
مجبوری اینجا باشی. خودت چندین بار گفتی.
فقط صبر کن! محکم! آیا... آیا پسرم
اصلاً از تو خواسته بیای؟ صبر کن.
آیا تایلر اصلاً از تو خواسته
بیای، هیچ وقت؟ پیچیده است!
باورنکردنی.
باشه، باشه. تایلر زنگ زد.
گرفتار خارج از کشور بود، آشفته بود،
نمی‌دونست به کی زنگ بزنه.
عذرخواهی کرد که زنگ زده، قبول کرد که کار ناجوری بوده.
چرا باید ناجور باشه؟ چون مدتی بود صحبت نکرده بودیم، ولی—
صبر کن. چند وقت پیش تایلر دلت رو شکست
و تو رفتی؟
حدود دو هفته، ولی— دو هفته؟
بله، زودتر از— هیچ راهی نداره
که تونسته باشی بگذری. بله، گذشتم.
در واقع، این سفر جاده‌ای، این سفر طولانی‌تر،
این که دارم میرم نیویورک. حتی برنمی‌گردم لس‌آنجلس.
صبر کن، صبر کن. پس روزی که رفتی
تا به خودت زمان بدی، در واقع استعفا دادی؟
بله. پس چرا از همان لحظه‌ای که وارد خونه من شدی
این رو نگفتی؟
چرا به من دروغ گفتی؟ فقط ...
«این کار منه. مجبورم اینجا باشم.»
فقط راحت‌تر بود. بله، حدس می‌زنم که بود،
خیلی راحت‌تر که خودتو
این قربانی خودحق‌به‌جانب نشون بدی
که مجبوره تحمل کنه— نه، من تصمیم گرفتم
همه چی رو بذارم کنار
و راه درست رو برم، دایان.
آه. برای این که تایلر ببینه،
با وجود تمام دردی که کشیدم،
هنوز براش هستم.
و اینکه می‌تونم با زندگیم برم جلو
و بدانم که تایلر این چیز رو در مورد من دیده.
بله. بله.
بله. به خاطر اینه. چی؟
تو ازش دلخوری. اَه، خواهش می‌کنم— نه.
تو فقط عاشق پسرم نیستی.
تو ازش دلخوری.
من دارم راه درست می‌رم. راهی که می‌ری
وقتی می‌خوای بقیه حس بدی داشته باشن.
درمورد راه درست به من نگو.
کتاب راه درست رو من نوشتم.
تو می‌خوای تایلر احساس گناه کنه.
خوبه. بله، می‌خوام.
اما به خاطر این نیومدم. دقیقاً به خاطر همین اومدی.
تو می‌خوای تایلر دلتنگت بشه.
می‌خوای تایلر دوستت داشته باشه.
نمی‌فهمی— دارم با زندگیم میروم جلو—
دیگر دروغ نگو!
مخصوصاً به کسی که دقیقاً می‌دونه
دوست داشتن و دلخوری از پسرم یعنی چی.
و وقتی ما یه نفر رو دوست داریم و ازش دلخوریم،
اون موقع بیشتر از همه کنترل‌مون می‌کنه.
جیمی، تو همیشه هر چی تایلر نیاز داره،
همه چیزی که تو یه دوست پسر می‌خواد، براش خواهی بود.
اما هیچ وقت نوعش نمی‌شی.
هیچ وقت اون‌جوری که تو می‌خوای، تو رو نمی‌خواد.
و هیچ وقت پسری نمی‌شه که تو می‌خوای.
شاید به تایلر نگویی خودخواه، ناسپاس،
اما حس می‌کنه.
توی صورتت می‌بینه، تو صدات می‌شنوه.
توی پیامهات می‌خونه.
اما هنوز برات عجیبه
که نمی‌خواد برگرده تو بغل تو.
من مادرشم! خب، پس مثل یه مادر بجنگ!
براش بجنگ، به جای اینکه منو خراب کنی،
که راحت‌تره، نه؟
راحت‌تره که دردو به هر چیزی ربط بدی—
هر کسی جز خودت.
برو بیرون! با خوشحالی، ممنون!
اما می‌دونی چیه، دایان؟ هر جایی هستی به انتخاب خودته.
و اون انتخاب رو از همون لحظه‌ای کردی
که اون بچه نه ساله اومد خونه
و تو تصمیم گرفتی نبجنگی.
و تو کاملاً حق داشتی بجنگی.
حق داشتی بری جلو پدرش
و بگی «به چه فکری بودی؟»
اما نه. در عوض، تو دلخوری رو انتخاب کردی.
و تا جایی که می‌بینم، همیشه دلخوری رو انتخاب می‌کنی.
دلخوری از نیومکزیکو،
از اون کاکتوس بی‌کیفیت کتی،
از سگ مرده جودیت،
از اون جغد لعنتی، و از من!
آه، بله. من قله دلخوری توی هستم.
و چه جای راحتی برای ریختن همه عصبانیت و دلخوری‌ات،
همین هفته‌ای که باید شوهر دومتو دفن کنی،
به جای این که با حقیقت زشت روبرو شی
اینکه از هنری عصبانی و دلخوری
که باید دفنش کنی. چطور جرات داری!
به من دروغ نگو، دایان.
مخصوصاً به کسی که می‌دونه چه حسی داره
سال‌های سال از عمرش رو ببینه تنها آدمایی
که براش موندن دارن می‌رن.
و آره، ازشون دلخوریم چون بهشون نیاز داریم.
چون بدون اونها نمی‌دونیم کیا هستیم.
خودت گفتی، دایان.
متنفری از نحوه برخوردت با هنری.
ازش متنفر بودی که تو رو اونجا گذاشت.
و در تمام این مدت، کسی بود که با عشق بهت نگاه می‌کرد،
ازت التماس می‌کرد
از جایی که نمی‌خوای بری بیرون بیای.
جایی که خودت انتخاب می‌کنی بلعیده شی
توی عشقی که از پسری که رفته نمی‌گیری
به جای این که براش مردی سوگواری کنی
که همه چی رو درمورد تو می‌دونست و موند.
اینم خورشید.
اونم آسمون لعنتی!
و اونم جغد لعنتی.
گربه لعنتی رو برگردوند!
نمی‌خواستم—
بیا تمومش کنیم.
هی خانوم. تازه از کلیسا اومدم.
چیکار می‌کنی؟
می‌دونم که اذیتت می‌کنه
وقتی تو پیغامگیرت سوال می‌پرسم.
اوم، فقط خواستم بهت بگم
با چند تا از دوستام ناهار می‌رم،
و پیاده برمی‌گردم خونه.
آه، اگه فراموش کردم،
یکی از اعضای جدید جماعت
امروز ازم پرسید چطور باهم آشنا شدیم.
و گفتم، «خب، ما آشنا نشدیم.
دایان منو کشف کرد.»
چقدر هم من شیرینم؟
خب، دوستت دارم. زود می‌بینمت.
آه، یه چیز دیگه.
چیکار می‌کنی؟
"؟ فقط به حرفش اعتماد کنم ؟"
"؟ فقط به قولش تکیه کنم ؟"
"؟ فقط بدونم خدا چنین گفته ؟"
"؟ عیسی، عیسی، چقدر بهش اعتماد دارم ؟"
"؟ چقدر بارها و بارها ثابت شده ؟"
"؟ عیسی، عیسی، عیسی عزیز ؟"
"؟ نعمتی که بهش اعتماد کنم ؟"
"؟ بیشتر ؟"
خدای من.
نمی‌خواستم بیام بالا.
هنری انتظارش رو نداشت.
در واقع، الانم ...
احتمالاً داره چشم غره میره.
ولی اون واضح گفته بود ...
... چی از من می‌خواد.
و باید تمومش کنم.
«اولین، آخرین...
«همه چیز من.
«و جواب همه رویاهام.
«تو خورشید منی، ماه من...
«ستاره راهنمای من.»
اوم...
"؟ مال... مال... ؟"
"؟ مال ؟"
"؟ مال، مال اون فوق‌العاده خودم ؟"
"؟ تو همونی ؟"
"؟ می‌دونم فقط یکی هست ؟"
"؟ مثل تو ؟"
"؟ هیچ راهی نداره ؟"
"؟ دو تاشو ساخته باشن ؟"
«آره، تو همه چیزی که براش زندگی می‌کنمی.»
"؟ عشق تو رو تا ابد نگه می‌دارم ؟"
"؟ تو اولین، تو آخری، ؟"
"؟ همه چیز من ؟"
باید بیای گروه کر. نمی‌تونم، واقعاً—
آه. فوق‌العاده بود.
می‌بینمت خونه. آدرس رو داری؟ آره.
باشه، عالی.
جیمی.
میشه هنری رو برام بگیری و گل‌آرایی‌ها رو؟
گل‌آرایی رو. معمولاً باید اهداشون کنن
برای مراسم یکشنبه، اما بهشون بگو خدا به من بدهکاره.
به هر حال، من تخم‌مرغ معروفم رو میارم.
آه، لطفاً نیار.
اینجاس.
تا حالا این همه شادی رو روی یه بوم دیدی؟
چیزی هست. هوم.
آه، اینجا چیه؟ اون یه جغده
که گربه مون، بارنابی رو برگردونده، پس...
وای خدای من. پس مثل این که گفتم، فقط شادی.
قشنگه. آه.
دلم گرم شد که این رو گفتی.
چون هنری می‌خواست که مال تو باشه.
نه. چرا.
ن-نه. دوران حضورش در گروه کر
براش خیلی عزیز بود.
پس شاید برای اتاق گروه کر.
آه.
آره؟ هوم.
انگار هنوز اونجاست باهات می‌خونه.
هوم.
خدا نگهدار.
سفر به خیر. ممنون، دایان.
آهوم، خداحافظ. هر چیزی نیاز داشتی، اینجاییم.
به دلایلی، مردم فکر می‌کردن باید
کاسرول بیشتری بیارن.
دیدم.
من اینارو شستم و برچسب زدم مال کیه.
و یه لیست از چیزی که هر کی آورده درست کردم،
اگه خواستی تشکرنامه بفرستی.
آره، لازم نیست حتماً.
خب، بهتره برم سمت جاده،
خونه رو به خودت برگردونم.
چیزی تا غروب نمونده، پس...
اوم، اگه خسته شدی، کنار بزن.
باشه.
اهوم.
شاید دوباره همدیگه رو ببینیم نیویورک؟
شاید.
خداحافظ، جیمی.
خداحافظ، دایان.
هوم.
می‌دونم اون طرف چی هست.
برای خودم، می‌دونم اون طرف چی هست.
و می‌دونم بهتره.
یا بهتر می‌شه.
اما من این طرف می‌مونم...
چون می‌خوام درستش کنم.
چون باید... باید همه چی رو درست کنم.
اینجا، من... توی بیست سالگی م کردم.
و درب دایره‌وار خودم رو داشتم،
و عاشق شدم و از عشق افتادم...
چندین بار.
اینجا، پدر و مادرم می‌دونستن،
و نه فقط می‌دونستن، بلکه...
به خاطرم دوستم داشتن.
و اینجا، تایلر...
این نیست که فکر کنم حق با اونه.
این نیست که فکر کنم اون «همون» است.
فقط اینجایی که من این همه وقت رو تلف نکردم.
من نه فقط عشق رو پیدا کردم...
نه فقط فهمیدم عشق چیه، بلد بودم باهاش چیکار کنم.
اما رفتن به اون طرف...
که قدم بردارم...
دایان، یعنی بدونم هیچ کدوم از اینا هرگز اتفاق نیفتاده.
اون طرف فقط خودم هستم.
این رو برای دلسوزی نمی‌گم...
...و برای توجیه هم نمی‌گم.
اه...
فقط نمی‌دونم اینا رو کجا بذارم.
جیمی، پدر و مادر تو می‌دونستن.
ما همیشه می‌دونیم.
و اونا می‌دونستن تو کی هستی.
تو پسر اونا بودی که تا آخر دوستشون داشت.
«حالت چطوره؟»
زودتر از چیزی که فکر می‌کردم.
خب، زمانبندی همیشه از بدترین چیزاش بوده.
یا بهترین.
بذار صبر کنه.
تا من آماده باشم.
باید بری جلو، جیمی.
وقتشه.
بله.
و اون کاکتوس رو هم ببر.
حقشه نجات پیدا کنه.
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.