« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
♪ هر کاری می‌خوای بکن، مندی ♪
♪ هر چی که خوشحالت می‌کنه، عزیزم ♪
♪ آره، همینه ♪
♪ نمی‌خواستم اینو بگم ♪
♪ ما مال دو تا دنیای متفاوتیم، خوشگله ♪
♪ آره، آره، آره ♪
♪ روزای بد داشتیم، روزای خوبم داشتیم ♪
♪ با بدنت حال می‌کردم، صدات مثل آژیر بلند بود ♪
♪ آره، آره، آره ♪
♪ قبلاً اونی بودی که بهش تکیه می‌کردم ♪
♪ بهم بگو، ساعت چنده؟ ♪
♪ تو تنها کسی هستی که سمتش میام، عزیزم ♪
♪ کافئینت بودم، تمام شب بیدار نگهت می‌داشتم ♪
♪ باهام مثل یه قهرمان رفتار می‌کنی ♪
♪ داری همش بهم زنگ می‌زنی ♪
♪ من بازنده نیستم، اینو بین خودمون نگه دار ♪
- اسمت آمارا نیست؟ - نه، کوروت‌ام.
هوم. به جون خودم می‌شناسمت.
چیه، مگه بچه ریچموند هستی؟ - نه بابا، اوکلند.
راستش همین نزدیکی‌ها یه جا دارم.
آهان. یعنی خیلی نزدیک؟
- همین دور و برا، سرِ نبش. - هوم.
سایز پات چنده؟
لعنتی، عجب فاز خشن و لاتی برداشتی.
عزیزم، سایز پام ۱۲ئه.
- جدی؟ - آره دیگه.
چون حالم از این که مردا... به هم می‌خوره.
اوه، نه، نه، نه, نه، نه. گوش کن.
من؟
به ارواح خاک بابام، سایز ۱۲ئه.
دقیقاً می‌دونم چی می‌خوای.
آره، خوبم می‌دونی.
خب، ممکنه یه کم تنگ باشه، ولی، خب...
فکر کنم جواب بده.
معلومه که آره، دمت گرم.
لعنتی، فکر کردم اون اتیکت‌ها رو کندیم.
بهت گفتم که خوراکت پیش منه.
ببین، بیشترِ دله‌دزدا این مدل و سایز رو ندارن،
چون زیاد مشتری نداره،
ولی من تخصصم رو همین چیزاست.
سایز ۱۲یِ لعنتی.
قیمت کلِ اینا، یک‌سومِ چیزیه که تو مغازه ازت می‌گیرن.
می‌بینم که عشقِ کت‌شلواری. یه تام فوردِ مشتی دارم که...
وایسا، وایسا، وایسا. پس تو یه دله‌دزدی.
همه اینا رو دزدیدی.
آره، دقیقاً.
احتمالاً اصلاً اینجا زندگی نمی‌کنی،
چون اگه پلیس بریزه تو، اونوقت...
پس امشب قصد نداری کسی رو بکنی، نه؟
فقط می‌خوام یه مشت کفشِ لعنتی رو آب کنم.
برگردیم سر رقص و ببینیم دیگه کی
می‌خواد از این معامله‌های مشتی فیض ببره.
ببین، ممکنه امشب بخوام بکنم،
ولی قرار نیست تو رو بکنم.
ببین، هیچ گوری نمی‌تونی
همچین معامله‌ای پیدا کنی، ردیفه؟
پس باید تکلیفت رو روشن کنی
اگه می‌خوای همین‌طوری تو چشم باشی، آقای خوش‌تیپِ اتوکشیده.
سایز ۱۰ چیزی داری؟
♪ های، های، هی، هو ♪
♪ های، های، هی، های، هی، هو ♪
♪ هی، هو ♪
♪ های، های، هی، هو ♪
♪ هی، هی، های، هی، هی، هو ♪
♪ هی، هو ♪
♪ های، های، هی، هو ♪
♪ های، های، هی، های، هی، هو ♪
♪ هی، هو ♪
♪ های، های، هی، هو ♪
♪ هی، هی، های، هی، هی، هو ♪
♪ هی، هو ♪
♪ های، های، هی، هو ♪
♪ های، های، هی، های، هی، هو ♪
♪ هی، هو ♪
آره، آره، ریتا! ها ها!
من دی‌جیِ تو راهتونم با کلی خبرِ تازه،
که تو این سگ‌دویِ روزمره همراهتون باشم.
حالا گوش کنید، دفتر دادستانی همین الان یه بیانیه مطبوعاتی داده...
هوی! اونجا نمی‌تونی پارک کنی.
گفتن که بلند کردنِ جنس از فروشگاه‌های بزرگ
و مزون‌های لوکس و گرون‌قیمت قراره
با جدیت و شدتِ بیشتری از طرف دفترشون پیگیری بشه.
هوی، دله‌دزدا، خوب گوشاتونو باز کنید.
دارن میان سراغتون.
بهونه بی‌بهونه؛ برید یه کارِ وامونده پیدا کنید
و انقدر پولتونو پایِ این اراجیف دور نریزید.
توقع نداشته باشید همه‌چی رو حاضر و آماده بذارن کفِ دستتون.
همه‌تون تنبلید. / آره والا. ببین، پسرخاله خودمم دله‌دزده.
- جدی؟ - آره.
به کار کردن آلرژی دارن، همه‌ش می‌خوان یه‌جا بشینن و یه جوری برخورد کنن
که انگار قراره همه‌چی از آسمون بیفته تو بغلشون.
منظورم اینه که...
یارو، یه سری اکیپ و دارودسته راه انداختن مثلِ «دارودسته مِخمل»...
«سفیرانِ اوت‌لت».
- آماده‌ای؟ - گازشو بگیر!
هوی! برگرد اینجا!
در رو باز کن! در رو باز کن!
فقط باید یه بار درست و حسابی بزنم به جیب و از این لجن‌زار بکشم بیرون.
می‌تونی بلندش کنی؟ من دارم رانندگی می‌کنم.
لعنتی، منظورت چیه؟
منو از اینجا بکش بیرون. هی، منو از اینجا بکش بیرون!
هی! هی!
منو از اینجا بیار بیرون! منو از اینجا بیار بیرون!
- کوروِت.
کوروِت؟
کوروِت.
باز داشتی توی خواب حرف می‌زدی.
می‌تونم یه دوش بگیرم؟
توی کمد حوله گذاشتم.
به‌جز این آشغالای «هپی راسلرز» چیزی واسه خوردن داری؟
آخه تمام شب منو توی کلوپ به کار گرفتی،
حسابی اشتهام باز شده.
♪ وقتی اینجام بدجوری گشنه‌م میشه ♪
شایدم چون توی رستوران «جوجه جکی» زندگی می‌کنم.
و نمی‌تونم از شر این بو خلاص شم.
من که از بوش خوشم میاد.
دوسش دارم.
زرنگی که اینجا چتر شدی.
و حالا از ایست‌بِی، مغازه‌دارها میگن دیگه کارد به استخون رسیده.
این یه عملیات ضربتی علیه بلند کردن جنس از مغازه‌هاست
و دزدی از فروشگاه‌های زنجیره‌ای بزرگ.
کسبه و دادستان دارن از مردم کمک می‌خوان.
پلیس‌ها امروز اینجان...
واسه همینه داشتم اون کابوس‌ها رو می‌دیدم. وقتی خواب بودم این وامونده روشن بود.
ببخشید.
چی شده؟ - دختر، تو تلویزیون نشونمون دادن.
می‌دونم، ولی اصلاً شبیه تو نیست.
اونم تو والنوت کریک.
چته؟ این چند وقته خیلی رفتی تو لک.
هیچی.
آهان، چون طرحت برنده نشد؟
نه.
مالِ من عجیب‌تر از اونی بود که بخواد برنده بشه.
باشه، خب، لابد یه جوری از دستم شاکی هستی.
نه، فقط بعضی وقتا احساس تنهایی می‌کنم.
همیشه؟
لعنتی، حتی وقتی پیشِ بقیه‌ام هم احساس تنهایی می‌کنم.
حتی جرئت نمی‌کنم از پنجره بیرون رو نگاه کنم.
اوه!
منظورم اینه که، وقتی دارم طراحی می‌کنم،
حس می‌کنم دارم دنیا رو لمس می‌کنم.
نمی‌دونم. تنهایی یهو می‌خزه میاد سراغت.
نمی‌دونم... فکر کنم فقط حس می‌کنم
که آدما منِ واقعی رو نمی‌بینن.
کوروت، من می‌بینمت، خب؟
من تا ته و توی وجودت رو می‌بینم لعنتی.
تو یه زرنگِ کله‌خر و همه‌فن‌حریفی.
این فقط یه ظاهره.
مهم نیست چی بگم. می‌تونم تمام روز بهت بگم که چی تو فکرمه.
اما ذهنیتی که آدما گاهی دارن اونقدر قویه که...
که حتی کلماتم نمی‌تونن تصویر جدیدی ازش بسازن.
ببین، نمی‌خوام حرفِ اشتباهی بزنم.
امروز از دنده راست بلند شدم، حالم ردیفه.
خودت پرسیدی.
«ساد» توی این کص‌شعرهای عمیق واردتره.
با «ساد» حرف بزن.
تنهایی؟
کاش منم هر از چند گاهی تنها می‌شدم.
بچه بیار تا بفهمی چی می‌گم.
فقط استرس دارم.
منظورم اینه که همین الانشم می‌دونن اینجا تلپ شدم.
وقتی آخرش از اینجا بیرونم کنن،
دوباره باید برم توی ماشینم زندگی کنم. نمی‌تونم برگردم زندان.
حس می‌کنم دارم تنهایی با این همه گُه دست و پنجه نرم می‌کنم.
«تنهایی»؟
اون موقع که «برندی» خواست بریزه سرت تنها نبودی،
که من زدم لِه و لَوَردش کردم.
جفتمون داریم اینجا خطرِ زندان رو به جون می‌خریم.
تا وقتی من یه سوراخ موش داشته باشم، تو آواره نمی‌مونی.
اوه، یه جنسِ بنجل.
رنگش بهت میاد.
ما واسه خاطر من اینجا نیستیم.
بکش عقب کصکش!
کریستی، کریستی، نظرت
درباره «باندِ مخمل» چیه؟
کریستی اسمیت می‌دونه که ما وجود داریم.
جنده‌های سطح پایین پایین‌شهری.
البته با کمال احترام به جنده‌های پایین‌شهری.
الان به ما گفت «جنده‌های پایین‌شهری»؟
چقدر خزه... مال اوایل دهه ۲۰۰۰ئه.
آره، به درک. کار داریم.
شانس آورده که «مترو دیزاینرز» خوراک ماست.
نونش رو ما می‌دیم.
اون دختر سفیدپوستت کجاست؟ بقیه سر جاشونن؟
استیوی اینجاست.
استیوی ردیفه.
مانی و لوس هم آماده‌ان.
هی.
می‌شناسمت.
تو منو نمی‌شناسی.
تو کلاب دیدمت.
ولی گذاشتی رفتی.
ببین، داری می‌رینی تو نقشه‌م،
ولی شماره‌مو بردار.
۵۱۰-۱۶۳-۵۸۴۵.
اول بهم پیام بده.
- هی مرتیکه، کیرم دهنت! - بریم، بریم.
یه کاری بکنید! وای خدا، دارن دعوا می‌کنن!
وای خدا، الان همدیگه رو...
وای نه!
یا خدا.
ای وای.
جلوشونو بگیر.
دهنمونو سرویس کردی با این مراسم آب‌نبات خوردنت.
عاشق این «هپی راستلرز»های قرمزم.
آرومم می‌کنه. نمی‌خوای که عصبی بشم، ها؟
آره، ولی تفش می‌کنی بیرون.
بذارش به حساب خرافات.
کریستی اسمیتِ مادرقهوه.
ردیفی؟
دارم می‌آم، دارم می‌آم. لعنتی.
کمک کن لاشی. - زود باش، زود باش، زود باش.
- نه، تو پام گیر کرده. - کریستی اسمیتِ فلان‌فلان شده...
اون همه اراجیف درباره سلیطه‌های طبقه پایین چی بود؟
بین این همه آدم، اون یکی دیگه باید درک می‌کرد، پسر.
ما هم مثل خودش داریم سگ‌دو می‌زنیم.
آخیش، جون سالم به در بردیم.
خیلی سنگینه. کیفم داره می‌افته.
درستش کن. درستش کن.
فقط باید یه بارمو ببندم، پسر،
و یه جوری این اوضاعِ تخمی رو عوض کنم.
مثلاً ۸۰ تا چوق گیرم بیاد و ۲ سال تمرکز کنم،
و طراحی کنم و کارای خودمو بدم بیرون.
دارم یه نقشه می‌کشم که یه پولی به جیب بزنیم.
ولی واسه اون قضیه تنهاییت، برو پیش دکتر جک.
اون همش در مورد همین حرف می‌زنه.
"دکتر جک"؟ دختر، من نمی‌خوام مخم با این دارو ماروها تعطیل بشه.
اون روان‌پزشک نیست، اسکل.
آره، شنیدم کار دکتر جک درسته.
اون همون برنامه‌ی "رفاقت دوستانه" رو راه انداخته که من می‌رم.
دختر، با من بیا. باید با هم بریم.
"رفاقت دوستانه"؟
بشین تو ماشین.
تو همیشه یه کلکی تو آستینت داری.
رفاقت دوستانه.
...دوستانه؛ این‌جوری دنیا رو ضربه فنی می‌کنیم،
دنیایی که ما رو منزوی می‌کنه تا تک و تنها زجر بکشیم.
این‌جوری می‌زنیم تو دهنِ ترس...
این‌جوری تنهایی رو شکست می‌دیم و دور هم جمع می‌شیم.
آره، داریم سیستم رو دور می‌زنیم.
فکر کنم بشه بهش گفت "ترفندِ دکتر جک".
می‌دونیم این سیستم واسه ما ساخته نشده.
باید از اونا زرنگ‌تر باشیم.
حق‌مون رو می‌گیریم و راه خودمون رو می‌سازیم.
مگه نه؟
به خودمون کمک کنیم تا به همدیگه کمک کنیم.
بیاین به شکل واقعی با هم در ارتباط باشیم.
حالا، واسه عزیزای تازه‌واردی که بین‌مون هستن،
فرض کنین ۲ هزار دلار مایه می‌ذارین.
من بهش می‌گم "هدیه‌ی دلی".
این کلمه‌ی رسمیش نیست.
حالا هر کوفتی می‌خوای صداش کن.
ولی اسمت میاد...
اینجا.
حالا، دو نفر رو پیدا می‌کنی که برات مایه بذارن،
و اسم اونا میاد این پایین،
و اسم تو می‌پره اینجا.
آخرش هم، همین‌جوری میاد تا خودِ اینجا.
کادرِ بالا، عشقِ جمعی.
ایول.
اون‌وقت چی به جیب می‌زنی؟
- ۱۲ هزار دلار. - درسته، سِید.
۱۲ هزارتا نقد می‌کنی، یه تحولِ اساسی که همه‌مون بهش نیاز داریم.
بذارید یه داستانِ کوتاه براتون تعریف کنم.
قبلاً واسه خودم تک و تنها بودم...
یه موشِ کثیف که به دردِ این دنیا نمی‌خورد،
فقط این‌ور اون‌ور سگ‌دو می‌زدم تا خرده‌ریزه‌هایی رو بخورم
که از دهنِ آدمای کله‌گنده می‌ریخت بیرون.
ولی حالا دیگه تنها نیستم.
و حالا منم که تیکه‌های غذا از دهنم می‌ریزه.
و این همون چیزیه که واسه تک‌تکتون می‌خوام...
عشقِ جمعی...
دور زدنِ سیستم.
قدیما همین‌جاها، حوالیِ فوت‌هیل زندگی می‌کردم،
ولی حالا توی برج‌های لوکسِ دکادین می‌شینم.
همونایی که گند زدن تو ساختنش؟
همه‌اش هم زیر سرِ این «رفاقتِ دوستانه»‌ست.
می‌خوای پاش باشی؟ اسمتو رد کنم؟
بیا با هم انجامش بدیم.
- دکتر جک؟ - بله؟
- یه مدتیه دارم این کارو می‌کنم... - واسه دو تا خشکه، باید فکرهامو بکنم.
اگه تهِ خط باشی و هیچ‌کس دو هزار تا نداشته باشه چی؟
مثلاً ۳۲ تا خونه‌ی پایینی هست.
می‌گن کلاهبرداریه.
انگار یکی نیاز داره یه کم بیشتر به خودش ایمان داشته باشه.
این منفی‌بافیه، ولی تو واسه ارتباط زدن اومدی اینجا.
حالا بزن بریم. هنوز کلی کار داریم.
- مادرم دیگه حتی باهام حرفم نمی‌زنه. - مادرت یه سلیطه‌ست.
هر وقت آماده بودی که عشق بدی و عشق بگیری، بهم خبر بده.
بهت گفتم فقط چون فیروزه‌ایه نرو روی اون صندلی نشین.
رشد پشتِ رشد. رشد پشتِ رشد.
با هم. همگی: رشد پشتِ رشد.
رشد پشتِ رشد. رشد پشتِ رشد.
آره، نه «نه».
«سِید» تو راهه.
استیوی کجاست؟ - رفته بیرون.
مجبور شد ننه‌شو ببره بیمارستان. - ریدم توش.
لعنتی، پس باید بذاریمش واسه یه روز دیگه.
نه، لازم نیست.
نه دختر سفیدپوست، نه آت و آشغالای لوکس.
می‌دونی، اون همه‌ی کارها رو می‌کنه، در حالی که اونا زاغ‌سیاه ما رو چوب می‌زنن.
- می‌تونم تا نزدیکی‌ش ببرمت. - منظورت از «نزدیک» چیه؟
نمی‌تونم برات دختر سفید جور کنم، ولی یه کلک بلدم.
فقط باید نفسمو حبس کنم.
از تمرین دور شدم.
کاری به کار من نداشته باش.
من اون ته، کنار اکسسوری‌های گرون‌قیمتم.
حالتون خوبه، خانم؟
همه‌اش خیلی زشته.
دختر، اونجا دارن باهاش مثل یه سیاه معمولی رفتار می‌کنن.
همه... همه چیز مرتبه؟
این فروشگاه‌ها واسه پوستِ روشن پشیزی ارزش قائل نیستن.
اوه.
خانم.
اوه، نه، نه... اینجا نه.
اون... اون ته یه دستشویی هست. خواهش می‌کنم.
وقتی مردم از پول بیشتر واسه کار حرف می‌زنن،
فقط... بدجوری میره رو مخم.
وقتی پول کمتری بگیری، غصه‌ی کمتری هم داری.
به دکتر جک گفتی واسه پالتوها پول نقد لازم داریم؟
گفتم. گفت فقط بیارینش به آپارتمانش.
راستش دلم می‌خواست ببینم برج‌های دیکادین چه شکلی‌ان.
هوم. هی... فقط اسمت رو اینجا توی کادر بنویس...
همیشه اون کوفتی رو می‌کوبی تو صورتم. نه بابا.
من هیچ‌وقت کار همیشگی ندارم.
هواتو دارم.
کریستی اسمیت هم اون بالاها واسه خودش یه جا و مکانی داره.
- برج‌های دیکادین؟ - آره، همون.
- نه، اشتباهه. - نه، درسته.
اوه، حتماً اون تبلیغِ
مستندِ کالکشنِ پاییز و زمستونش رو ندیدی.
قرار نبود اونو ببینی.
- آره. - ببین، ازش متنفرم،
ولی خب، این‌جور چیزها خیلی اطلاعات خوبی به آدم می‌دن.
دقیقاً. ببین.
ببین، این کثافت خیلی ساده‌ست.
یه شکل برمی‌داری، یه خط می‌کشی.
بعد وقتی بهش نگاه می‌کنی، یه حسی بهت می‌ده.
و این فقط مسیرهای عصبی مغز رو باز می‌کنه،
که باعث می‌شه بتونی
امکاناتِ ملموس رو درک کنی.
بهت که گفته بودم.
از اون چرخ‌های سینجر داره، نه از اون لگن‌های جوکی.
اگه یکی از اون‌ها رو داشتم،
می‌تونستم یه ترکیبِ چرم و جینِ خفن بزنم.
معنی هنر.
خودت می‌دونی یعنی چی.
می‌دونم این سه ماهه هم دوباره افت کردیم.
من یه احمقِ حروم‌زاده نیستم، مایک.
منم همون چیزی رو خوندم که همه‌مون خوندیم.
ببین، همه‌ی رسانه‌های کوفتیِ آمریکا...
دارن می‌گن همین بوسترهاست که داره سودمون رو به گا می‌ده.
- اوه، داره زر می‌زنه. - ولی تیم خودم...
اون آشغال‌ها خیلی گرونن.
واسه همینه که هیچ‌کس ازش خرید نمی‌کنه.
تو نمایش پاییزه‌م کاری می‌کنم که بیان کـ...ـنم رو ببوسن.
قبل از شروع نمایش پاییزه‌اش،
که خیلیا می‌گن ممکنه بهترین کارش تا الان باشه،
اونم درست تو یه شرایط سگی و بحرانی
واسه بیزنسش،
می‌ریم سراغ زندگی کریستی اسمیت.
بچه‌ی یه جراح پلاستیک کله‌گنده
و یه اخترشناس نامی،
اون یه اعجوبه بود، یه نابغه‌ی کوچولو.
تو ۱۴ سالگی، کریستی تئوری
اعداد ضد بی‌نهایت رو داد بیرون.
یه ریاضی‌دانی که بدجوری تو کف زیست و هنر بود،
اون با وسواسِ تمام، کلی طراحی
از بدن آدم‌ها می‌کشید.
زود پرت شد تو دنیای بزرگترا،
و غرقِ گندکاری‌های شبانه شد.
چون یه بچه‌نابغه بود،
کسی بهش گیر نمی‌داد اگه یه پیک ویسکی بره بالا
هر از گاهی.
دیتریک لانفانت طراح ارشد بود
مالِ برندِ شنل.
«دیتریش» و «کریستی» رو زیاد با هم می‌دیدن.
شب‌ها ویسکی،
و صبح‌ها هم قهوه‌ی سنگینِ «هوی شیپ».
بعدش کالکشنِ پاییزه‌ی «دیتریش» اومد بیرون،
که تقریباً همه‌ش روپوش‌های سفیدِ آزمایشگاهی بود.
همه‌شو من طراحی کرده بودم.
همه... همه‌ اینو می‌دونستن.
می‌دونی، همون‌جا بود که دیگه بی‌خیالِ این شدم
که بخوام واقعیت رو با علم عوض کنم
و از «ام‌آی‌تی» زدم بیرون.
و فهمیدم که واقعیت تغییرناپذیره،
ولی می‌تونیم طرزِ نگاهمون به واقعیت رو عوض کنیم.
مُد در واقع یعنی هنر ساختن
از خودِ این زندگیِ تخمی.
نمایش‌شون بدجوری ترکوند.
«دیتریش» دیگه اوت شده بود.
«شنل»، «کریستی» رو استخدام کرد؛ همون نابغه‌ی ۱۵ ساله‌ی «ام‌آی‌تی» رو،
تا رئیسِ برندشون بشه.
خیله‌خب، دکتر جک پیام داد. باید راه بیفتیم.
چون آره، بیمه و مزایا دارم، ولی حالا باید از همون مزایا استفاده کنم
تا یه روان‌پزشک پیدا کنم که گندِ این استرس رو جمع کنه؛ این دیگه مزایا حساب نمی‌شه.
من یه آدمِ ساده‌م و فقط می‌خوام کارمو کنم.
می‌دونی اون واسه کیه؟
فکر می‌کنی واسه «کریستی اسمیت»ـه.
آره.
کافه «هوی شیپ» هر روز صبح براش یه باریستا می‌فرسته.
اینجا جیب همه پرِ پوله.
- شاید واسه هر کسی باشه. - نه، مطمئنم واسه خودشه.
باید باهاش ملاقات کنم.
شاید بتونم بفهمم نمایش پاییزه قراره چطوری باشه.
کارتون که تموم شد منتظرم بمونید.
نه، دارم... دارم می‌شنوم چی می‌گی.
فکر نمی‌کنم بفهمی دارم چی می‌گم.
یکی دمِ دره. یه لحظه...
اوه، سلام.
اوم، دارم... دارم با تلفن حرف می‌زنم،
ولی آره، بیا... بیا تو.
اوکی ببین، می‌دونم چی گفتیم.
تاریخ‌ها رو هم یادمه.
همه چی هم داره درست پیش می‌ره.
همه‌اش قراره... آره.
حالت خوبه؟
انگار کفِ کفشات خیلی لیزه.
آره، تعادلت رو حفظ کن.
آره، پاتو محکم بذار و شاید...
می‌دونی چیه؟ یه... یه لحظه صبر کن.
اوم، می‌دونی چیه؟
امروز می‌خوام خودم... تکی انجامش بدم.
دارم... دارم یه تماس شخصی می‌گیرم.
به دان بگو دوسش دارم.
آره.
بسیار خب، ببین، قرارمون این بود که دهم برسونیمشون.
اما واسه این یکی نمی‌تونم عجله کنم.
این از اون تشکیلات تخمی وال‌مارتی نیست.
هیچ طراحی نمی‌تونه...
چیزی حتی نزدیک به این رو پیاده کنه.
هر کدوم از این کتا صد هزار تا می‌ارزه، نه؟
تازه اونم فقط به خاطر اینکه سفارش عمده‌ست.
پس عجله نمی‌کنم.
بیست و پنجم یه کامیون جنس اینجاست.
نه بیست و ششم...
دیر می‌شه ولی فوق‌العاده‌ی لعنتی از آب درمیاد.
مسیحِ مصلوب با کیرِ آویزون.
به خدای لعنتی قسم می‌خورم.
الو؟
سلام، کریستی.
من مدیر منطقه‌ای هوی‌شیپ هستم.
آه، یه لحظه صبر کن.
اوم...
دان بهم گفت که باریستای ما رو دک کردی،
واسه همین می‌خواستم مطمئن شم که همه‌چی روبراهه.
در هم نیمه‌باز مونده بود.
خب، واسه همین الان اینجام و...
راستش، من یکی از طرفدارای پر و پا قرصت هم هستم.
اسمت چیه؟
کورو...
سیرا-سی.
ک-کورواسیراسی؟
آره، کورواسیراسی.
کورواسیراسی. بسیار خب. مدیری؟
اوهوم.
خ-خب، اولین قانونِ
مدیریت چیه؟
اوم، اولین قانون اینه که همیشه سر وقت باشی... / نه.
و خوش‌بو باشی و... و بهترین ظاهرت رو داشته باشی.
نه، اولین قانونِ مدیریت
اینه که هیچ‌وقت نذاری بفهمن داری اون مدیریتِ لعنتی رو می‌کنی.
اگه پاشی بیای و هی چک کنی ببینی چی می‌لنگه،
اون‌موقع محصول مالِ توئه، نه اونا.
- من واقعاً... - می‌فهمم چی می‌گی.
هیچ‌کس دلش نمی‌خواد اون رئیسِ لعنتی باشه.
پیشِ اون سلیطه‌های ضعیف و شکننده طرفداری نداره.
اما اگه یه دیدگاهی داری،
باید ملت رو وادار کنی همون گُهی رو بخورن
که تو دلت می‌خواد.
من مجبور شدم یه گله آدم رو
متقاعد کنم که این فکر رو بپذیرن
که می‌تونیم درکِ بشر رو
با رنگ و پارچه عوض کنیم؛ طوری که فکر کنن ایده خودشون بوده.
ببین، ملت یه سری آرزوها و نیازها دارن،
اما رئیس یه چیز دیگه داره...
هر دو رو: هم شناخت از آرزوها...
و هم رویاها و نیازها،
که بهش اجازه میده هر چی می‌خواد ازشون بکشه بیرون.
فصل چهارم، «ظهور کریستی».
مـ... من دو بار خوندمش.
ایول. خوبه.
و اون یه...
یه لباس معرکه واسه یه مدیره.
خودم دوختمش. ممنون.
واو. رنگشم که... دل و جرأت می‌خواد.
راستش من طراحم.
عـ... عاشق فیروزه‌ای‌ام. خیلی عجیبه.
همیشه باید یه تیکه فیروزه‌ای تنم باشه.
نمی‌دونم، فقط باعث میشه به آینده امیدوار باشم و باورش کنم.
شاید چون وقتی خیلی فسقلی بودم، همیشه...
♪ یالا، «مَک» داره برمی‌گرده ♪
نه.
ببین، این فیروزه‌ای نیست.
آبی دریاییه.
الانم وقتِ قصه‌گویی نیست.
کلی کار دارم که باید ردیف کنم، پس، فقط به «دان» حالی کن
هیچ مشکلی نیست،
مگر اینکه سوراخِ کونش یکم زیادی تنگ شده باشه.
موقعی که رفتی در رو پشت سرت ببند.
و راستی، حواست باشه که تقه‌ی قفلش بیاد.
باید یه چیزی بگیم.
چی؟
باید یه چیزی بگیم!
- «یه چیزی بگیم»؟ - آره!
می‌خوای به گریسون چیزی بگی؟
تو تو این‌جور گه‌کاریا تجربه داری.
نه، دفعه‌ی پیش من گفتم.
باید با هم بریم.
مگه چیکار می‌تونن بکنن؟ بقیه که همه ول کردن رفتن.
نمی‌تونن اخراجمون کنن.
با این شلوغیِ دمِ مدرسه‌ها، دهنشون سرویس می‌شه.
گریسون، تو چک‌ها اشتباهی شده؟
صداتو نمی‌شنوم.
می‌شه لطفاً صدای این موزیک رو کم کنی؟
قبلاً هم بهت گفتم، این قانونِ مغازه‌ست.
موزیک با این دسی‌بل...
باعث می‌شه مشتری تو حس بمونه.
و ما رو هم دیوونه می‌کنه.
فقط یه لحظه صدای اون وامونده رو کم کن.
تو چک‌ها اشتباهی شده؟
تا جایی که من می‌دونم، نه.
۴۳ دلاره.
مالِ من زده ۳۸ دلار.
اوه.
ببین، مأموریتِ مترو دیزاینرز
اینه که به مشتری‌هامون یه تجربه‌ی تمام‌عیار بدیم.
چیز دیگه‌ای هم هست؟
صداتو نمی‌شنوم.
نمی‌فهمیم چی می‌گی.
وقتی یه نفر پاشو می‌ذاره توی مترو دیزاینرز،
واسه اینکه بتونه اون تجربه‌ی کامل رو حس کنه،
باید کاملاً توی لحظه باشه.
حالیته؟
نه، نیستم.
افکار و خاطره‌های ما
اغلب فقط ثبتِ نور هستن.
توی هر کدوم از شعبه‌های مترو دیزاینرز
پر از چیزاییه که به آدما این فرصت رو می‌ده
تا بتونن
نوری رو که می‌خوان، منعکس کنن.
داری می‌گی که ما اینجا لباس داریم.
درسته.
و وقتی یه مهمونِ مترو دیزاینرز
واقعاً اینجا پیش ماست و توی لحظه حضور داره،
واحدهای معناداری رو رد و بدل می‌کنن
که نشون‌دهنده‌ی انرژیِ صرف شده تو یه بخش
و انتقالش به یه بخشِ دیگه‌ست.
منظورت اینه که مشتری‌ها پول خرج می‌کنن.
دقیقاً.
و برای اینکه توی اون لحظه‌ی معامله باشی،
همه چی به هم‌زمانیِ بینِ نور و خاطره بستگی داره.
شما به عنوان مامورای ما،
واسه اون هم‌زمانی تجهیز شدین.
داری می‌گی پولِ لباس کارمون رو با ما حساب کردی؟
- بله. - گریسون، اینا همش کصشره.
ما اینجا داریم کونمون رو پاره می‌کنیم...
حس می‌کنم داری دهنِ منو می‌بندی.
این لحنِ تحقیرآمیزت باعث شد
توضیحاتِ خیلی دقیقِ من نیمه‌کاره بمونه.
لطفاً اون تابلو رو بخون.
هر ماه، هر کدوم از شعبه‌های «طراحانِ مترو»
به یه رنگِ تک‌رنگِ متفاوت درمی‌آد.
اگه یه رنگِ دیگه می‌خوای،
باید بری یه شعبه‌ی دیگه.
باهاش کنار بیا.
فکر می‌کنم تو خوراکِ خودمی.
جدی؟
سوالی از من داری؟
خب، من زیاد از اینجا خرید می‌کنم.
شما معمولاً این ساعت فقط یه نفر رو واسه کار می‌ذارین؟
داریم کادرمون رو نوسازی می‌کنیم،
تا «طراحانِ مترو» رو واردِ فازِ بعدی کنیم.
بگو ببینم، بزرگترین چالشت چی می‌تونه باشه؟
توی همچین کاری؟
لابد اینکه حس می‌کنم همه‌ش باید مال من باشه...
رنگ‌ها، طرح‌ها، زیبایی.
فقط دلم می‌خواد همه‌ش رو بردارم ببرم خونه، ببلعمش، و از چشمام بزنه بیرون.
فقط حس می‌کنم که، باید ردش کنی بیاد.
به هر حال، مال منه.
عجب جوابی دادی.
سوال...
شماها اون کت‌وشلوارهای ۱۰۰ هزار دلاری رو کجا قایم می‌کنید؟
- منظورت چیه؟ - کریستی اسمیت.
اون کت‌وشلوارهای ۱۰۰ هزار دلاری داره
که توی بوتیک‌های لوکس نگهشون نمی‌داره.
هوم. این دیگه واسه منم خبر تازه‌ایه.
با اجازه.
دقیقاً لنگه هم بود؟
دقیقاً کپیِ همون کوفتی بود.
داری منو فیلم می‌کنی.
طرح رو از یه مسابقه دزدیده؟
خیلی احمقانه‌ست.
- مدرک کتبی داری. - من طرحم رو نفرستادم.
هردو: چی؟ - نه.
فـ... فکر کردم زیادی عجیبه.
- آماده نبود. - زیادی عجیبه، کوروِت؟
ریدی.
شاید اون... شاید توی اینستاگرام یا یه کوفت و زهرمار دیگه‌ای دیدتش.
بهت که گفتم این‌طوری میشه. اگه اون آشغال‌هاتو دزدیده،
پس مالت رو بالا کشیده.
باید تقاصش رو ازش پس بگیری.
عزیزم، ما برند استیسی آدامز رو داریم.
اصلاً باورم نمی‌شد یکی از طرح‌های خودم رو اونجا ببینم.
بعدش... بعدش بهم پیشنهاد کار دادن.
صبر کن ببینم.
کار رو گرفتی؟ - یادم رفت بهت بگم.
اتفاقاً ازم خواست چند نفر رو بهش معرفی کنم.
لعنتی، همه‌مون می‌تونیم اونجا مشغول به کار بشیم.
- باشه. - چی؟
- بیا حراجی‌مون. - باشه.
قراره خوش بگذره.
این‌جوری یه پولِ گنده به جیب می‌زنیم
و دهنِ کریستی رو صاف می‌کنیم که بهمون گفت محله‌پایینی (دهاتی)
و مال و منالِ رفیق منو بالا کشید.
بریم تو کارش.
و واسه اینکه فکر می‌کنه موهاش حرف نداره.
ولی نداره. فقط قیافه می‌گیره. - با هویت جعلی می‌ریم سر کار.
و تک‌تک لباس‌ها رو می‌دزدیم،
از فروشگاه کریستی، اونم تو یه حرکت.
شاید از اون کت‌وشلوارهای ۱۰۰ هزار دلاری داشته باشن.
دختر، مشتری‌های ما وسعشون به این چیزا نمی‌رسه.
همه‌اش یادت می‌ره که باید اینا رو آب کنیم.
باز شروع کردی با این «همه‌اش» گفتنات.
مایکِ ما هر چیزی رو می‌تونه آب کنه.
آتیشه.
کل مغازه رو جارو می‌کنه.
اوه، لعنتی.
فعلاً، می‌بینمت.
دو تا ۲۰ دلار، حراجِ مخصوص بازگشت به مدرسه.
امسال واسه لباس بدجوری به چُخ می‌رفتم
اگه به خاطر شماها نبود.
دیدی؟
خدایی تهِشیم که این کارو می‌کنیم.
من بهش می‌گم تریپل‌اف؛ فشن، فراتر، فداکاری.
می‌دونم «فداکاری» رو چطوری می‌نویسن.
ولی بحثِ برندسازیه دیگه.
داری چه غلطی می‌کنی؟
جوابِ اون وامونده رو بده.
یه جورایی ازش می‌ترسم.
هر بار نگاهش می‌کنم، اصلاً محوش می‌شم.
خوشم میاد.
بهتره اون گوشی رو جواب بدی
و دهنت رو پر کنی از اون...
جَذَمبه و اراده.
می‌دونم سرت شلوغه.
داشتم رد می‌شدم، دیدمت.
منم تو کارِ مدم.
کاری می‌کنم مردم واسه لباس‌ها لَه لَه بزنن.
من مدلم...
بیشتر واسه برندهای «راس» و «تی‌جی مکس» کار می‌کنم.
هیس.
نه.
مزاحمت نمی‌شم.
دیگه شماره‌م رو داری.
از دستکشات خوشم میاد.
این یه مزاحمته.
این یه تغییرِ مسیرِ فاکیه.
تمام طراح‌های «مترو» و دار و دسته‌ی «فروشگاه‌های لوکس»،
همه باید بیان نمایشِ پاییزه. اجباریه.
اونا مثلاً سفیرهای فشنِ لعنتیِ منن.
آمارِ «باندِ مخمل» رو دربیار.
چرا انقدر این دخترا برات مهمن؟
بعید می‌دونم بتونن اونقدرا هم صدمه بزنن.
این سلیطه‌های عوضی جنسای منو می‌دزدن
و توی صندوق عقبِ ماشینا، حیاط خلوت‌ها،
یا حتی توی توالت‌های عمومیِ لعنتی می‌فروشن.
اگه می‌خواستم کارم اینجوری عرضه بشه،
خ-خ-خودم یه نمایشگاهِ هنری راه می‌انداختم.
کلاه‌گیس‌هاشون خیلی خفنه.
و هر بار که می‌رن سرِ کار، عوضش می‌کنن.
ردِ کلاه‌گیس‌های لوکس رو راحت‌تر می‌شه زد، واسه همین...
می‌ریم که بگیریمشون.
وایسا. نگهش دار. ب-برگردون عقب.
پشمام. یه لحظه بزن عقب.
خوبه، همین‌جا. نگه دار، نگه دار، نگه دار.
تینا، کسی به اسم کوروازیرسی می‌شناسی؟
اوه، نه.
- مدیرت کیه؟ - مدیر ندارم.
من مستقیماً به «دان» گزارش می‌دم. تو وی‌آی‌پی هستی.
دهن این عوضی‌ها رو بدجوری سرویس می‌کنم.
به «مترو دیزاینرز» خوش اومدین.
هر ماه، هر کدوم از شعبه‌های مترو دیزاینرز
یه رنگ تک‌فام متفاوت دارن.
اگه یه رنگ دیگه می‌خوای،
باید بری یه شعبه دیگه.
باهاش کنار بیا.
می‌خوام اینو پس بدم.
اینو واسه کلاب خریدم ولی بعد دیدم اصلاً به دردم نمی‌خوره.
حتی... حتی نپوشیدمش.
اینکه مردم مجبور باشن با بارِ سنگینِ
مسکن رایگان سر و کله بزنن، واقعاً روحمو آزار می‌ده.
در مورد کنترل اجاره‌بها هم همین حس رو دارم.
چطور می‌خوای بهم بگی نمی‌تونم بیشتر پول بدم
اگه خودم دلم بخواد اجاره بیشتری بدم؟
ساده‌ست.
قسمت جلو رو بذار زمین.
خوب و سفت صافش کن.
هر طرف رو بکش دورش تا مثل بغل کردن محکم بشه.
دستا رو بگیر پایین.
تهشو تا نصفه بیار بالا.
یه بار دیگه بالا، با قر و فر بیا.
زیادی داری صفا می‌کنی. مثلاً اومدیم کار کنما.
اصلاً انگار واسه این کار ساخته شدم.
هر کی که هی این اسکناس‌ها و رسیتا رو تا می‌کنه
می‌ذاره تو صندوق، لطفاً دیگه این کارو نکنه.
ایول.
با این لعنتی بدجوری می‌ترکونم.
آره دختر، کریستی اسمیت می‌دونه ملت کفِ خیابون دنبال چی‌ان.
ممم، باحاله.
خیلی وقته داریم اینجا سگ‌دو می‌زنیم.
اینا قرار نیست اینجا کت‌شلوار ۱۰۰ هزار دلاری داشته باشن،
حتی تو اون مغازه لوکسش هم ندارن.
شاید فقط...
شاید داشت یه ذره گنده‌گویی می‌کرد. - نه، میگم همین امروز انجامش بدیم.
دیگه کشش کار کردن اینجا رو ندارم.
ماریا هم داره دیوونه می‌شه.
کوروت و سدی، وقت ناهاره.
ببین، بیا فقط چند روز صبر کنیم،
تا همه چیو ردیف کنیم.
موقع ناهار درباره‌ش حرف می‌زنیم. - وقت استراحت خیلی کمه.
به زور وقت می‌کنیم یه چیزی کوفت کنیم.
و وقت ناهارتون شروع می‌شه...
- از پسش برمیایم. - همین الان.
اَه، لعنتی.
یا خدا.
باید وقتی بزنیم که انبار تا خرخره پُره،
تا بیشترین خسارتو بهشون بزنیم.
پنج‌شنبه.
فروشگاه رو خالی می‌کنیم،
هر چی می‌خوایم رو یه ضرب می‌زنیم بر بدن.
موضوع فقط پول نیست.
باید کاری کنیم که کریستی اسمیت این فشارو حس کنه، پسر.
دفعه بعد که بخواد درباره ما سلیطه‌های پایین‌شهری زر بزنه،
به گریه می‌افته.
- آره. - خب؟ داشتی می‌گفتی...
- هوی. - اوه، لعنت!
چه مرگته مرتیکه؟
فقط می‌خواستم ببینم اون بالا بودن چه حسی داره.
انگار نفستون بند اومده.
لابد از سرِ استراحت میاید.
آره، ناهار ما کلاً ۳۰ ثانیه‌ست.
آره، اونوقت گریسون یه ساعت می‌ره صفا.
- این باید غیرقانونی باشه. - شاید.
ولی کی می‌خواد مجبورش کنه طبق قانون رفتار کنه، ها؟
هیچ‌کس. دقیقاً.
داریم دور هم جمع می‌شیم که استراحتا رو طولانی‌تر کنیم
و حقوقمون رو یه سوم ببریم بالا.
باید مجبورش کنیم. باید بهش فشار بیاریم.
«ما» کیه؟
آره، یه سری از کارگرای دیگه و خودمون...
داریم دور هم جمع می‌شیم... ببین، ما... رو ما حساب نکن، چون...
ما به هر حال همین زودیا جیم می‌شیم.
- اوهوم. - چی؟
اوهوم.
باید حواست باشه وقتی اینجوری می‌پری جلوی بقیه.
خیلی خب، این نقشه رو مو به مو اجرا می‌کنیم.
«گریسون» هر روز ساعت ۱۲ می‌ره ناهار.
به محض اینکه پاشو بذاره بیرون، وقتمون شروع می‌شه.
ناهار خوش بگذره.
شانس آوردیم، «مترو دیزاینرز»
جنساشونو با کامیون‌های بی‌نام و نشون می‌فرستن بره.
- از «تیلورز» اجاره می‌کنیم؟ - آره، روز قبلش.
- این لگنا وسط راه خراب می‌شن. - دادم چکشون کردن.
واسه همینه وقتی «مانی» و «لوس» میان،
عین بقیه‌ی بارها به نظر میاد.
«منشن» و «ویولتا» چی؟
اونا که به تخمشونم نیست.
اگه نگرانی که به دردسر بیفتن،
می‌تونیم بکنیمشون تو انبار و درو روشون قفل کنیم.
ولی نوارای ویدئو رو برمی‌داریم دیگه، نه؟
کلاه‌گیس می‌ذاریم. زاویه دوربین هم جوری نیست که تو دادگاه بتونن هیچ گوهی بخورن.
الان میام خدمتتون. یه تعویض شیفت سریعه.
ببین، اونا که نمی‌دونن اسم من «کاساندرا» است.
ما از کارت شناسایی‌های قلابی استفاده کردیم. نه می‌دونن کجا می‌شینیم، نه از این گُه‌کاریا خبر دارن.
حتی اگه نتونن ثابتش کنن،
بازم می‌فهمن کار ما بوده.
بذار رک بهت بگم؛ اصلاً واسم مهم نیست بفهمن کار ما بوده.
واسه من این مهمه که کریستی اسمیت بدش می‌آد اونا بفهمن کار ماست.
اونجا رو تو ۴۰ دقیقه یا کمتر خالی می‌کنیم و...
یه بارِ اونقدر تپلی هست که بتونیم یه مدت بشینیم سر جامون و حال کنیم.
آره راستی، «وِت»، یه چیزی هست که باید بهت بگم.
چی؟
اون یارو که انگشتر تو انگشت کوچیکشه...
دختر، اینو حتماً باید بشنوی.
خب.
با رفیقم ویتنی ریخته رو هم.
- همون ویتنی که لپ‌تاپ داشت؟ - آره، خودِ خودش.
دختر، این گُه‌کاریا اصلاً واسم مهم نیست.
نه نه نه، فقط گوش کن.
تو کافه دیدتش، خب؟
حالا بماند که قیافه‌ش بدجور سکسی بود،
داشت کتاب می‌خوند؛ نه از این کیندل‌ها، یه کتابِ واقعی.
اومم، چه جالب. چی بود؟
نمی‌دونم،
ولی یه چیزی بود که ویتنی تا حالا ۵ بار سعی کرده بود بخونتش،
اما هر دفعه فقط تا ۲۰ صفحه‌ی اولش دووم آورده بود.
آره، سعی کرد با همون چهار تا کلمه‌ای که از کتاب می‌دونست با یارو تیک بزنه.
ولی زود خشابش خالی شد و حرفی واسه گفتن نداشت.
اونم قاطی کرد و گفت...
هردو: عجیبه که دارم اینو می‌گم، ولی...
هر چیزی که بهمون گفتن می‌تونیم روش حساب کنیم
این روزا خیلی بی‌پایه و اساس به نظر میاد.
مثل همین وضع دنیا
یا حداقل اون شکلی که ما دنیا رو می‌بینیم
ممکنه تو یه چشم‌به‌هم‌زدن عوض شه...
مثل همون موقعی که آدم عزیز،
همون اولِ کتابی که داری می‌خونی...
هردو: موقع نماز خوندن دماغش می‌خوره به زمینِ سرد
و ایمانش رو از دست می‌ده.
اون تغییر می‌تونه قشنگ باشه، یا وحشتناک...
امیدبخش... هردو: یا نابودکننده.
اون لحظه می‌تونه لحظه‌ی قبل از یه تحول بزرگ باشه،
یا شاید هم خودش همون تحول بزرگ باشه.
و می‌خوام ببینم این لحظه کدوم یکی‌شونه.
حرفم اینه که،
می‌خوام باهات تو یه اتاق تنها باشم... هردو: در اسرع وقت.
لعنتی.
برو سر اصل مطلب.
اوهوم.
خب...
منتظر چی هستیم؟
و آن کیرِ مبارک‌تان
بسی نیکو بود.
این همون بخشیه که می‌خواستم بهت بگم.
توروخدا، توروخدا، توروخدا بگو که اهلِ کون‌لیسی هم هست.
نمی‌دونم، ولی منظورم این نبود.
♪ تا آخرِ زمان ♪
♪ من پیشِت می‌مونم ♪
♪ تو قلب و روحِ منی ♪
آره جونم، آره!
طرف قشنگ روحشو از تنش کشید بیرون.
- فکر کنم باید بلاکش کنم. - اهوم.
حیف شد. لامصب بدجوری تیکه‌ست.
ببین، حداقل می‌تونیم دل‌مون رو به پنجشنبه خوش کنیم
و خالی کردنِ «مترو دیزاینرز».
به سلامتی.
مامانی.
بذارش زمین.
به چی زل زدی؟
هیچی.
رئیس کاره‌ست و با تجربه،
واسه همین بهش اعتماد دارم.
اوی، منشن، منشن، گوش کن.
قضیه اینه که بقیه فروشگاه‌ها می‌خوان یه ساعت دست از کار بکشن.
ما هم باهاشون همراه می‌شیم.
کُروِت، ساده و ماریا چی؟
آره، هنوز بهشون نگفتم، ولی اونا پایه‌ان. ردیفش می‌کنن.
اِ، منشن، ویولتا، کُروِت، ماریا، سِیدی،
یه جلسه سریع تو اتاق پرو.
ولی مغازه بازه.
کلاً یه نفر اینجاست،
اینم کلاً یه ثانیه طول می‌کشه.
به عنوان یه تیم، ریخت و قیافه‌تون افتضاحه.
همه‌مون لباسای برند مترو تنمونه،
که خودت مجبورمون کردی بخریم.
وضع تو و منشن ردیفه،
ولی کوروت، ماریا و سدی،
آشغالای پارسال رو پوشیدین.
این اصلاً خفن نیست.
چه فرقی می‌کنه؟ ما اینا رو از قبل داشتیم.
لازم نبود واسه کار کردن اینجا لباسای جدید بخریم.
از قبل یه کمد پر از لباسای برند مترو داشتین؟
- آره. - ما خوره‌شیم.
عاشق کریستی‌ایم.
کریستی اسمیت با این ریختی که دارین اصلاً باهاتون حال نمی‌کنه.
باید بتونین به مشتری‌ها‌مون
توی یه دنیای جدید و خاص از مد خوش‌آمد بگین.
اگه خودتون تو باغ نباشین، اونا هم جذب نمی‌شن.
واسه همین برای همه‌تون ست‌های جدید انتخاب کردم.
کوروت، ماریا، استیسی، همین الان بپوشینش، ۳۰ درصد هم تخفیف دارین.
وقتی رفتیم نمایش مد پاییزه کریستی اسمیت،
باید برند رو درست و حسابی نشون بدین.
ای بابا، کل این جلسه واسه همین کس‌شرا بود؟
- این چه گوهیه؟ پشمام! - اوه، ریدم توش.
- جریان چیه؟ - این یارو...
این چه ریدمانیه دیگه؟ لعنتی!
همه‌چیزو جارو کردن.
همه‌ش پرید.
کیرم توش! - ریدم.
- اوه، شت. - یکی زودتر از ما دخلشو آورده.
چطوری انقدر سریع این گندکاری رو کردن؟
همه‌چیزو بالا کشیدن.
این دیگه چه گوهیه؟
لعنت بهش! لعنت!
خوبم. خوبم.
- برو تصاویر دوربین رو چک کن. - ردیفه.
کریستی بدجور از دستم شاکی می‌شه.
اون اصلاً نمی‌دونه تو چه خری هستی.
دیگه اینجا حتی اون‌قدرها هم زرد نیست.
- پس کارِ دار و دسته‌ی مخملیه. - از کجا می‌دونی؟
خب، اونا یکی پیدا کردن،
از اون آبنبات‌های قرمزِ حال‌بهم‌زنِ «هپی راستلر»
که تو سطل آشغال انداخته شده بود،
چون اونا همیشه یکی‌شونو تو صحنه جا می‌ذارن.
- ولی پلیس گفت... - من می‌دونم چی به چیه.
این زیاد بهمون ضربه نمی‌زنه.
می‌دونی چیه؟ به مولا جدی می‌گم.
این سلیطه‌های زپرتی، اصلاً کلاس ندارن.
نه نبوغی، نه خلاقیتی.
ازم می‌دزدنش.
و می‌دونی چی‌ش از همه روانی‌کننده‌تره؟
این که اصلاً بحثِ من نیست.
من با جسدها منظره‌های انسانی درست می‌کنم،
که می‌شن بخشی از درک ما از هستی.
اون کوفتی رو خاموش کن.
- حداقل فکر می‌کنه کار ما بوده. - بعضی وقتا فقط با خودم می‌گم،
به درک، می‌فهمی چی می‌گم؟
مثلاً، بیخیالِ همه‌چی بشم بره.
تو تو مرغ‌فروشیِ جکی تلپ شدی.
تو اصلاً چیزی نداری که بخوای ولش کنی.
همیشه واقع‌بین.
حالم از این اخلاقت بهم می‌خوره. - «همیشه»؟
می‌خوام بدونم
کدوم احمقی ریده تو پولای ما، چون...
همه‌شون رو ریختم تو این فلش
و از کامپیوتر «مترو دیزاینرز» پاکش کردم.
گریسون رو دور زدم.
نمی‌دونم. لابد روشن نبوده.
اوه، لعنتی.
این سلیطه یه کیف جادویی داره.
باید پیداش کنیم.
پسر، عجب استایلی داری. خیلی خفنی.
از همه‌چیِ...
شوخیِ انجمن دختراست. ما کارای خیریه هم انجام می‌دیم.
آخ! دهنت سرویس! ریدم تو پلیس!
یکی این غائله رو ختم کنه! داری منو بازداشت می‌کنی؟
- ما پلیس نیستیم. - ما کش‌زنیم.
لنگه خودت.
«کش‌زن»؟ کش‌زن دیگه چه صیغه‌ایه؟
کسی که از مغازه لباس بلند می‌کنه و با قیمت پایین‌تر می‌فروشه.
یه جورایی مثل خدمت به جامعه‌ست.
سه تا خ: خوش‌تیپی، خلاقیت، خیریه.
- من کش‌زن نیستم. - باشه.
خب، می‌تونی فقط به ما بگی این ساک رو از کجا آوردی؟
اگه قراره با هم رقابت کنیم، حداقل باید شرایطمون برابر باشه.
این ساک رو هر جایی می‌تونی پیدا کنی. مال خودت.
فقط چیزی که توشه رو واسه من بذار.
- وایسا. یعنی ساکِ جادویی نیست؟ - توش چیه؟
سر در نمیاری.
نه! لعنتی! باشه. باشه، توضیح می‌دم.
ولی بعدش دیگه دست از سرم برمی‌دارید، باشه؟
اون سنگ توالته؟
نه. اینا کاری کردن که آدم تو این کشور جرأت نکنه بره مستراح.
از وقتی اومدی اینجا نرفتی دستشویی؟
کجا می‌شاشیدی پس؟ - این یه دستگاه تله‌پورت‌ـه.
فکر کنم. - فکر می‌کنی؟
امروز صبح با همین تله‌پورت اومدم اینجا.
شاید مُردم یا رفتم تو کما.
شاید جدی جدی واقعیه.
اگه این واقعی باشه، پس این یه دستگاه تله‌پورت‌یه.
امروز صبح با این اومدی این‌ور؟
آره، از چینگ‌دائو.
کل خونواده‌م تو کارخونه فوشین کار می‌کنن.
ما واسه «مترو دیزاینرز» لباس می‌دوزیم.
این پسرعموم لی پانه.
اینم منم.
اسمم جیان‌هوئه.
سال‌ها اون‌جا کار کردیم. پولِ گُه هم کفِ دستمون نمی‌ذارن.
واسه همین بیشتر سگ‌دو می‌زدیم تا یه قرون پولِ بیشتر دربیاریم.
وقتایی که ننه بابامون تا بوقِ سگ سرِ کار بودن،
من و لی پان بازی می‌کردیم،
ول می‌گشتیم و گُه‌کاری می‌کردیم.
تا این‌که یه روز راهِ نفوذ به فضایِ...
بین دیوارها رو پیدا کردیم.
فهمیدیم که می‌تونیم بریم تو بقیه‌ی ساختمونا،
اونم از توی کانالای هوا.
صاحبای کارخونه‌مون رو دیدیم،
که با یه جِماعت مهندس اونجا بودن.
بعدش تا چند ماه هر روز می‌رفتیم اونجا آمار می‌گرفتیم.
فهمیدیم که صاحبای کارخونه نقشه‌ها رو دزدیدن،
نقشه‌ی یه دستگاه تله‌پورت رو از چنگِ دولت چین درآوردن.
می‌خوان باهاش هزینه‌ی باربری رو بپیچونن،
ولی در واقع می‌خوان اولین کسایی باشن که واسه مقاصد خودشون ازش کار می‌کشن.
باید قبل از اینکه دولت بویی ببره، تستش کنن.
من و لی پَن برمی‌گردیم سر کار، انگار نه انگار که چیزی می‌دونیم.
وقتی خاله‌م و بقیه‌ی کارگرا
بخاطر سندبلاستِ پارچه لی مریض شدن،
یه طومار با امضای هزاران کارگر جمع کردیم و پرسیدیم،
می‌شه به جای این سندبلاستِ لعنتی یه کار دیگه بکنیم،
چون داره مریضمون می‌کنه؟
درخواست افزایش حقوق هم دادیم
تا بتونیم از پس زندگی بربیایم و مجبور نباشیم این‌قدر سگ‌دو بزنیم.
صاحب‌کار گفت فقط «مترو دیزاینرز» می‌تونن تصمیم بگیرن.
پس باید درخواستمون رو می‌فرستاد
اون بالا بالاها، واسه خودِ کریستی اسمیت.
اونم گفت...
فقط کافیه به اون آدمات تو کارخونه بگی،
دردسرِ اینکه بذارم اونا لباسا رو بدوزن واسم خیلی بیشتره
تا اینکه خودم دست به کار بشم.
و هر وقت تخم‌شو پیدا کردی
که از اون دستگاه تله-شیپ استفاده کنی،
و هزینه‌هامو بیاری پایین...
ما به کارمون ادامه دادیم،
حتی وقتی خاله‌م و بقیه سرطان ریه و سیلیکوزیس گرفتن.
وقتی خاله‌م مُرد،
مامانم و بقیه سعی کردن همه رو بکشونن به اعتصاب،
تا کارخونه و مترو دیزاینرز رو مجبور کنن
به خواسته‌هامون تن بدن.
کارگرا می‌خوان اوضاع عوض شه،
اما از طرفی هم می‌ترسن.
اگه جواب نده چی؟
اون‌وقت کارشون رو از دست می‌دن.
من و لی پان
می‌خوایم همون دردی رو به کریستی اسمیت بچشونیم که خودش به ما چشونده.
ما می‌دونیم مهندسا چه روزایی سر کار نمی‌آن.
اینم می‌دونیم چطوری دوربین‌ها رو از کار بندازیم
و کل ساختمون رو به فاک بدیم تا هر غلطی لازمه بکنیم.
یه جوری صحنه‌سازی می‌کنیم که انگار یکی از در اومده تو.
بعدش تلپورترها رو قایم می‌کنیم
توی کانال‌های هوا و همون‌جا ولشون می‌کنیم.
ترجیح می‌دادم الان تو جکوزی جدیدم لَم بدم، اما...
ممکنه یه چیزی رو گم کرده باشیم، شایدم نه.
نمی‌گم اصلاً از اول داشتیمش.
اما اگه داشتیم و دزدیده شده باشه...
شاید دزده موقع کار از عذاب وجدان حواسش پرت شه،
و اتفاقی خودش رو لای دستگاه له و لورده کنه.
فقط دارم سعی می‌کنم جلوی یه فاجعه رو بگیرم.
واسه همینه که باید با هم همکاری کنیم، مگه نه؟
چندین ماه از تموم کارگرا بازجویی کردن.
خونه‌های کارگرا رو برای پیدا کردن تلپورترها زیر و رو کردن.
معلومه که اینا ردیاب ندارن.
چند هفته تلپورترها رو تست کردیم.
و بعدش آماده بودیم که نقشه رو عملی کنیم.
نمیدونم اگه از تله‌پورت رد بشم...
هنوز همون جیانهوی قبلی می‌مونم یا نه.
یا شاید جیانهو مرده باشه،
و من یه آدم جدید باشم.
اما فکر کنم شاید...
دنیا به یه جیانهوی جدید نیاز داره.
هدفمون اینه که همه‌ی فروشگاه‌های «مترو دیزاینرز» رو خالی کنیم
و لباس‌ها رو بفرستیم چین.
کریستی اسمیت بابت این کار تقاص پس میده.
و اون‌وقت مجبور میشه به کارگرا
چیزی رو که می‌خوایم بده.
تقریباً مطمئنم،
که بعد از رد شدن از تله‌پورت،
هنوز همون جیانهوی قبلی‌ام.
ولی در عین حال، جیانهوی جدیدی هم هستم.
تو عجب سلیطه نترسی هستی.
کیرم توت، خودت سلیطه‌ای!
نه بابا، دارم ازت تعریف می‌کنم.
یعنی خیلی جگرداری. - آره.
آهان، باشه.
می‌خوای به تمام شعبه‌های «مترو دیزاینرز» تو کل آمریکا بزنی؟
آره.
تعدادشون خیلی زیاده.
- خب، تا جایی که بتونم بهشون می‌زنم. - قبل از این‌که...
همه‌ی شعبه‌های منطقه «بِی» رو بزنی، خفتت می‌کنن. - یه نقشه‌ای دارم.
چرا با تله‌پورت نپریم اون‌ور
و اینم با خودمون نبریم؟
کارگرای کارخونه‌ت این کاره‌ان، مشکل حله.
خودتم می‌دونی. اینو نگاه کن.
تو از کریستی اسمیت متنفری. ما هم ازش متنفریم.
ولی عاشق نبوغ خلاقانه‌شیم.
الان وقت این سوسول‌بازیا و مته به خشخاش گذاشتن نیست.
ببین جیانهو، کریستی اسمیت از ما بدش میاد.
رومون کلید کرده.
همین الانشم تو رسانه‌ها داره پشت سرمون زر می‌زنه. / جدی؟
جدی. پس نقشه اینه. با همدیگه خالی می‌کنیم،
تک‌تکِ شعبه‌های «مترو دیزاینر» رو تو کلِ منطقه «بِی»
و همه‌مون به چیزی که می‌خوایم می‌رسیم، هر کی به یه دلیلی—
اول: دستمون به اون لباسای خفن می‌رسه،
و دوم: دهنِ کریستی اسمیت رو سرویس می‌کنیم.
و سوم: مجبورش می‌کنیم که کوتاه بیاد
در مقابلِ خواسته‌های کارگرای کارخونه «فوکسین».
خب...
این بیشتر خواسته توئه، نه یه خواسته مشترک.
مثلاً اولی و دومی چیزیه که همه‌مون می‌خوایم.
ولی اگه اولی و دومی باعث بشه سومی هم جور بشه، خب...
ببین، برای ردگم‌کنی به تیم احتیاج داری.
وگرنه قبل از اینکه کارت تموم بشه، ردت رو می‌زنن.
۸۰ درصد واسه «چینگ‌دائو».
۲۰ درصد هم واسه تو.
۷۰ درصد سهم تو، ۳۰ درصد سهم ما.
باشه.
صبر کن. اگه دستگاه انتقال، برش گردونه چین،
پس سهم ما چطوری به دستمون می‌رسه؟
من دو تا دارم.
یه مقداری رو می‌فرستیم چینگ‌دائو، یه مقداری هم اوکلند.
- اوه. - خیلی خب، اینو ببین.
ما پاتوقمون اینجاست.
شریکامون اینجا رو برامون قُرُق کردن.
کلاه‌گیس‌ها باید طبیعی به نظر بیان.
می‌ریزن رو سرمون. باید سریع دست‌به‌کار شیم.
وایسا، دارم ... می‌پوشم.
اوه، گندش بزنن!
ای وای، نه!
رفیقم! یکی بهش کمک کنه!
یا خدا!
حالا چه خاکی تو سرمون بریزیم؟
اوه لعنتی، داره تشنج می‌کنه!
فاک! فاک! ریدم تو این شانس!
کار، کارِ باند مخملیه، شک ندارم!
- ولی کریستی... - باید از اون آب‌نبات‌های...
...قرمز موشکی که بالا آورده تست DNA بگیریم.
یه بیانیه صادر شد.
یکی توی شرکت فوکسینِ چینگ‌دائو مسئولیتش رو به عهده گرفته.
ما کمیته‌ی انتقام‌جوهای مردمی هستیم.
به نمایندگی از کارگرای «فوکسین».
«کریستی اسمیت»، ما لباساتو گروگان گرفتیم.
به محض اینکه خواسته‌هامون رو برآورده کنی، این قضیه تموم می‌شه،
و لباس‌ها رو بهت پس می‌دیم.
اگه نه که، ریدم به هیکلت.
خواسته‌ها اینان:
اول، متوقف کردن سندبلاست توی کارخونه،
که واسه سلامتی‌مون سمه.
دوم، ۳۰ درصد افزایش حقوق واسه کارگرا.
سوم، شیفت‌های کوتاه‌تر...
- منظورم اینه که... - جیمی...
الان اصلاً نمی‌خوام هیچ زرِ مفتِ منطقی‌ای از دهنت بشنوم.
بفهم چی می‌گم.
لعنتی!
این جنده‌ها دارن با هم همدستی می‌کنن.
دوربینت رو بیار بالا. بریم لایو.
ردیفه؟
خیلی خب، گوش کنین لاشی‌ها،
خبر دارین چه گندی بالا اومده
توی اوت‌لتِ «مترو دیزاینرز»؟
خب، یه سری‌ها حالیشون نیست
که من فقط وسیله واسه پوشوندنِ خشتک‌تون نمی‌فروشم.
من دارم با این کارهای لعنتی‌م اعتبار می‌خرم.
پس، واسه اینکه شیرفهم بشین،
نمایشِ پاییزه‌م هنوز سر جاشه.
من لعنتی خوب بلدم لایی بکشم و جاخالی بدم.
پس خوب گوش کن.
همین الان دستور می‌دم که سرعت کار
توی کارخونه‌ی چینگ‌دائو ۳۰ درصد بره بالا.
هر کسی به اون حد نصاب نرسه، اخراجش حتمیه.
باید فشار رو بیشتر کنیم.
آخه... این تنها راهیه که بشه...
بذار قشنگ حالیش بشه.
گریسون همین الان پیام داد.
«همه‌تون به خاطر ول کردن پست‌هاتون اخراجید.
شما دیگه نماینده نیستید و به همین خاطر دعوتتون
به نمایش پاییزه‌ی کریستی اسمیت لغو شد.»
صبر کن، اون گوشی بی‌نام‌ونشونه (اعتباریه)؟
ماریا، اون آشغال رو بنداز دور.
باشه، ساده.
هی.
هیس، پسر.
پسر، نمی‌دونم چطوری این کارو می‌کنی، ولی می‌دونستم یه دستی تو کار داری.
ناموساً بهت ایول میگم.
باید با هم هماهنگ باشیم.
گوش کن، دیگه این‌طوری یهو نپر تو صورت ما، لعنتی.
حالیته؟
وقت نداریم.
داری ما رو تعقیب می‌کنی؟ - کونتون رو نجات دادم.
به آدم‌هام سپردم تک‌تک ویدئوهای امنیتی رو پاک کنن.
بین اون همه مغازه‌ای که بهشون پاتک زدی، پس قابلی نداشت.
ببین، حدس می‌زدم اینجا جای بعدی‌ای باشه که بهش می‌زنی.
و اگه من اینو فهمیده باشم، خب...
زنگ بزن به ۹۱۱.
آره، دارم همین گوهو می‌خورم!
کمکمون کن! چرا این‌قدر لفتش می‌دی؟
- بخوابونش رو پهلو. - این جدیه!
رو پهلوئه!
خانم، باید آروم باشی.
نمی‌تونم آروم باشم!
اگه رفیق خودت هم داشت تشنج می‌کرد، آروم می‌موندی؟
- نه، می‌فهمم. - باشه! فقط عجله کن و زنگ بزن!
این چه کصشریه؟
این چه کوفتیه؟
چی؟
با لباسش چیکار کرد؟
دیدیم که بقیه از این واسه جابه‌جایی استفاده می‌کنن.
همین بود.
خیلی ترسیده بودم که بخوام دکمه‌های دیگه رو بزنم.
باید امتحانش کنیم.
آماده.
اوه، فاک.
چی؟ خیلی خفنه!
حس عجیبی داشت؟
اوکی.
صبر کن! نه!
ایول، چه خفنه!
باشه.
حالا دیگه می‌تونی بهم شلیک کنی.
این باید یه جور ماشینِ خودکار و رندومِ طراحی لباس باشه.
این واسه دنیای مُدِ لوکس افتضاحه.
خوشگلم کن دیگه، دختر.
چرا نوکِ سینه‌هاش انقدر بزرگن؟
کیه؟
اوم، پیتزاست.
صبر کن! وسطِ ریدنم، نصفش اومده بیرون!
نمی‌دونم.
چی؟
هوی، هوی.
فکر کردی دارم بازی می‌کنم؟ عوضی، جِرت می‌دم!
نه، نه، نه، ببین، ببین، می‌دونم بازی نیست،
چون می‌دونم اون چیه.
طبق چیزی که شنیدم، نمی‌دونی. - اون دستگاهِ تله‌پورتِ.
نه، ولی تله‌پورت کردن فقط یکی از کاراییه که می‌کنه.
نه، این یه نگین‌زنِ اتمیه.
نه، چیزی که این‌جا داری یه شتاب‌دهنده‌ی موقعیتیه.
- هان؟ - موقعیتِ چی؟
دستگاه اون لباسا رو یه لِوِل برد بالاتر.
اوه، همه‌ی پنجره‌ها رو که باز گذاشتی.
ممکنه یکی سرک بکشه تو.
اون کوفتی که اونجاست
تضاد هر چیزی که به طرفش نشونه بری رو می‌بره بالا.
واسه همینه که اون ممه‌ها انقدر گندن.
زمان و مکان رو دستکاری می‌کنه،
و طبق اصول ماتریالیسم دیالکتیک کار می‌کنه.
- تو اینا رو از کجا می‌دونی؟ - پسر، نباید اینجا بمونیم.
اینجا اصلاً امن نیست. همه این پاتوق رو می‌شناسن.
باید از اینجا جیم بزنیم. با من بیا.
- کجا بریم؟ - این کیه دیگه؟
همم.
ویکی‌لیکس اطلاعات رو لو داد،
اطلاعاتی از طرف سفیر آمریکا در چین
که داشتن این رو می‌ساختن.
اساس کارش اینه که هر اتفاقی می‌افته
نتیجه‌ی یه جور تضاد و درگیریه.
تز در مقابل آنتی‌تز،
که تهش می‌شه سنتز.
ماتریالیسم دیالکتیک یعنی همین.
پس می‌تونی تنظیمش کنی
رو اون سطح تضادی که می‌خوای شدتش رو بیشتر کنی،
روی همون سوژه‌ای که داری بهش نشونه می‌ری.
ببین، الان گذاشتیش رو سطح ظاهری.
واسه همینه که فقط داره رو لباس‌ها اثر می‌ذاره.
اما با این دکمه‌ها می‌تونی تنظیمش کنی
رو تضادهای عمیق‌تر.
همون‌طور که گفتم، بدجوری تو نخش بودم. مواظب صندلی باش.
- یکم لگد داره. - آره، حواسم هست.
- اوه، لعنتی! - عوضش کن! چیکار کردی؟
یا خدا!
اینا ماروین و پتی‌ان. مامان‌بابای ماریا هستن.
آره! خودشه!
گذاشتمش روی حالت تجزیه.
گندش بزنن!
دیدنش خیلی عجیبه.
چی؟
انگار همیشه جواب نمیده.
آره.
آره ببین، تو حالت تجزیه،
سوژه رو تبدیل می‌کنه به...
همون نیروهای اصلی و متضادی که ساختنش؛
یعنی تز و آنتی‌تز.
اون ترکیب یا همون سنتزِ پدر و مادرشه.
حتماً گذاشتمش روی تضادِ عمیق.
هوی، اون لباسای برندِ مترو دیزاینره؟
آره.
اووه.
حالا دوزاریم افتاد.
معلومه دیگه.
- شاید بتونیم... - هوی، جای زخمم غیب شده.
چی؟
دکمه رو که فشار داد، زخمم غیب شد.
اوه ریدم. حتماً مالِ لباسایی بوده که روش کار کردی.
فاک.
ببین، دستگاه تجزیه‌ش کرد
به همون نیروهایی که به وجودش آوردن.
پس زمان و ماده‌ی اونجا
فقط برگشتن عقب، به تو و هر کسی که روش کار کرده بود.
چقدر روی اون تیکه‌ها کار کردی؟
اوم، ۲۰ دقیقه.
پسر، پس زخمت همین چند لحظه پیش ایجاد شده بود، درسته؟
پس وقتی زمانت رو بهت برگردوند،
بدنت برگشت به همون حالت فیزیکی‌ای که قبلاً داشت.
اوکی، پس این یه ماشین زمانه.
خب، این از مفاهیم زمان و مکان استفاده می‌کنه
تا نتیجه‌ی تنش‌های بالا رو حساب‌کتاب کنه، خب؟
واسه همین بعضی وقتا شبیه یه وسیله به نظر میاد.
بعضی وقتا هم شبیه تنش و درگیریِ بیشتر.
از واحدای اندازه‌گیریِ دقیقِ
چیزی که ما بهش می‌گیم زمان استفاده نمی‌کنه.
تز...
آنتی‌تز...
سنتز.
مدل‌موهای پشت‌بلند تاریخ رو به جلو هُل میدن.
بیایین این وامونده رو ببریم واسه تفریح.
اون کلاه‌گیس‌ها رو بردارین.
الآن میام. آره، حتماً.
بله قربان. آره.
آره، همین الآن لیست‌ها رو دوباره ردیف کردم،
بلافاصله بعدش قهوه‌ها رو هم میارم.
دستگاه سه تا حالت داره...
این شتاب‌دهنده‌ی موقعیتیه.
اووف. حالا دیگه رئیسش بدجوری پیله کرده بهش.
اینم حالتِ تجزیه‌ست.
- نمی‌تونم! - پشمام.
اوه لعنتی، باید عوضش کنی.
عمراً!
هیچ‌کس لنگه‌ی اینا رو نداره، تازه به لباسمم می‌آن.
- باشه عوضی. - بهتره جواب بده.
دمت گرم.
هی، باید بریم آماده شیم،
چون فردا قراره غوغا به پا بشه.
هوی، هوی، هوی. اینو ببین.
فکر کنم یه چیزِ حسابی خفن گیر آوردیم.
«ما»؟
داریم یه اعتصابِ سراسری تو کلِ منطقه‌ی «بِی» راه می‌اندازیم،
علیه «مترو دیزاینرز».
می‌خوایم دهنِ اون بی‌شرف‌ها رو سرویس کنیم.
و اگه اون رو با خالی کردنِ اونا توسطِ شما هماهنگ کنیم،
اونم رو حالتِ تله‌پورت، اون‌وقت قضیه بدجوری می‌ترکه.
همین الآنش دو تا هدف داریم که باید جفت‌وجورشون کنیم.
نمی‌تونیم با یه نفر سوم اوضاع رو از اینی که هست پیچیده‌تر کنیم.
اوکی، ولی قضیه‌اش مثل همون دستگاهه.
ما دو طرفِ یه تناقضیم.
نه، نه. ممنون، ولی خب، ما باید بریم.
اشتباه برداشت نکن. ما هم به مردم کمک می‌کنیم.
مُدِ ارزون... - ماریا، بس کن!
خیریه پیشرو در مُد.
- فقط می‌خوام کمک کنم، می‌فهمی؟ - باهات حرف می‌زنیم.
همگی: گندش بزنن!
لعنتی!
فاک!
می‌شه یه کم از اون... - مرغ تموم شده.
این همه لباس رو دستمون باد کرده...
خیلی بیشتر از چیزی که قبلاً داشتیم.
یه کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که شروع کنیم این آشغال‌ها رو آب کنیم.
همیشه فکر می‌کنی جوابِ لعنتیِ همه چی تو اون مخته، نه؟
چی گفتی؟
ببین، اصلاً مغزم کار نمی‌کنه‌.
می‌رم یه «هپی راستلر» قرمز بگیرم.
مگه چی گفتم؟
شما عوضی‌ها وقتی دخلِ همه‌ی کوفت‌وزهرکاریِ منو آوردید می‌تونستید یه خبری بهم بدید.
دارم می‌رم مغازه.
شرمنده حاجی، «هپی راستلر» تموم کردیم.
- پس بقیه‌ش کو؟ - «هپی راستلر» نداریم.
آره، یارو پخش‌کننده اومد.
و همه‌ی «هپی راستلرها» رو جمع کردن و بردن.
چی؟
آره، کلِ امروز صبح تو مغازه‌ها پلاس بودن.
دستور داشتن هر چی پیدا کردن رو جمع کنن ببرن.
یه زنه‌ی فشن‌باز کلِ شرکت پخش رو خریده
و مجبورشون کرده این کارو بکنن.
تمومش کن! داری مغزتو به فنا می‌دی.
ببین، من فقط دارم وظیفه‌م رو انجام می‌دم
و این هپی راستلرهای قرمز رو از رو زمین محو می‌کنم.
یه عالمه دختر جوونِ فقیر و بی‌سوادِ شهری هست
که وضع سلامتی‌شون واقعاً افتضاحه.
منظورم اینه که، اونم سر یه مشت حماقتِ چرت و پرستی مثل این.
پس ببین، من... من فقط دارم سعی می‌کنم سهمِ خودمو ادا کنم.
آهان، همه کُشته‌مُرده‌ی دیدنِ خونه‌ی من تو «ناپا» بودن؟
بیاین، اینم از این، لاشی‌ها.
این مخفیگاهِ فیروزه‌ایِ منه.
باید دور و برم پر از رنگِ فیروزه‌ای باشه
تا احساس امنیت کنم.
آبی دریایی... بهم واسه آینده امید میده.
مثلاً این رنگِ...
آبنبات تافیه، رنگِ گلِ کوکبه، رنگِ...
این فیروزه‌ایه، سلیطه.
راست میگه، این آبنبات‌ها واسه سلامتی سَمّن. شاید...
همیشه داری از این کصشعرها میگی!
الان وقتِ مته به خشخاش گذاشتن نیست، سِید!
یه بار دیگه سرم داد بزن.
ببین.
بهترین کاری که می‌تونیم بکنیم
اینه‌ که تمرکزمون رو بذاریم روی فروختن این لباسا.
نه، پس تکلیف کارگرای کارخونه فاکسین چی میشه؟
قول دادی که بهم کمک می‌کنی.
نمی‌تونیم برگردیم پیش مترو دیزاینرز.
باید این آشغالارو بفروشیم.
به هر حال الان دیگه پول هم دردی رو دوا نمی‌کنه.
ما هنوزم قراره هر کاری که براش نقشه کشیده بودیم رو انجام بدیم.
کریستی اسمیت می‌خواد برامون شاخ شه.
ما هم باید بریم سراغش.
یه نقشه دارم.
هیچ نقشه‌ای ندارم.
فقط می‌دونم که باید بریم اون تو. - وایسا. یعنی هیچ نقشه‌ای نداری؟
خب، می‌دونم که قراره
این دوتا دستگاه رو بذاریم روی حالت تخریب،
بریم اونجا و جلوی چشمش همه لباساشو داغون کنیم.
بیا کاری کنیم این عوضی به گریه بیفته.
فقط باید بفهمیم چطوری بریم اون تو.
شاید بتونیم به گریسون زنگ بزنیم و معذرت‌خواهی کنیم یا...
اوه، ایول، اونو نگاه کن.
داره واسه کریستی مدلینگ می‌کنه. نونش تو روغنه.
اون می‌تونه کمکمون کنه. باید قبل از اینکه بره تو باهاش حرف بزنی.
فقط نذار سرشو بکنه لایِ...
خیله‌خب، باشه.
هی.
گوش کن، من نمی‌دونم
شماها اینجا دارین چه غلطی می‌کنین.
اون بیرون یه عالم آدم هست که... - یالا بزن بریم.
هوم.
کورت، کورت، کورت.
هی، هی، هی.
گوش کن، من...
حس می‌کنم تنهایی، خب؟
مـ... منم تنهام.
باید بری توی این برنامه‌ها و لایک و دیس‌لایک کنی.
نه، منظورم این نیست.
دارم از دنیایی حرف می‌زنم که توش همه چی در جریانه،
و تو هیچ نقشی توش نداری.
هر چقدر هم سگ‌دو بزنی،
هیچ‌وقت دستت بهش نمی‌رسه.
تو فقط مثل یه توپ پین‌بالی که اون بیرون واسه خودت بالا پایین می‌پری.
در رو باز کن «وت»!
حالم خوبه!
این رو توی وجودت می‌بینم.
- وت؟ - ساد، فقط دارم حرف می‌زنم!
نمی‌خوام جسارت کنم.
اما یه راه حل دارم.
نشونت می‌دم.
این یارو، دکتر جک...
میگه تنها چیزی که لازم داریم
یه پایه و اساس مادی واسه رابطه‌مونه.
یعنی من بهت پول بدم و وقتی کفگیر به ته دیگ خورد،
اونوقت دهنم سرویسه؟
- منظورم این نیست. - وقت ندارم واسه این کص‌شرا.
گوش کن، من فقط... فقط می‌خوام باهات حرف بزنم.
منم خیلی دلم می‌خواد باهات وقت بگذرونم.
ولی اول باید درمورد یه چیزی باهات روراست باشم.
دارم سعی می‌کنم آدم خوبی باشم.
و-واسه این کار، باید با هم صادق باشیم و مستقیم حرف بزنیم،
پس بذا اینجوری بگم.
من یه اهریمنم.
من روح آدما رو می‌مکم... هم مردا، هم زنا.
از اون پایین می‌مکم‌شون.
نمی‌دونم کی اومدم اینجا،
چطوری اومدم اینجا، یا اصلاً چرا اومدم.
فقط اینو می‌دونم که هزاران ساله که اینجام.
کل زندگیم فقط یه تصویر تیکه تیکه و گنگه.
انگار اصلاً زندگی خودمو نمی‌کنم.
یعنی، قدیمی‌ترین خاطره‌ای که خیلی واضح یادمه
مال حدوداً دو سال پیشه
وقتی که توی فروشگاه تارگت بودم.
نمی‌دونم واسه چی رفته بودم تارگت.
اصلاً چه غلطی می‌کردم تو اون تارگتِ لعنتی؟
حتی یادم نمیاد آخرین باری که رفتم «تارگت» کی بود.
از همون روز، من...
به کلِ وجودم شک کردم.
راستی، بیماری مقاربتی هم ندارم، پس...
- یعنی مثل خون‌آشامی؟ - چی؟
نه، مثل خون‌آشام نیستم.
آره دیگه، تو روح آدم‌ها رو می‌مکی.
باشه، حتماً،
تو هم لابد مثل هیتلری، چون جفتتون لباس می‌پوشید.
باید برم.
لعنتی.
به پخش زنده جهانی ما خوش اومدید،
نمایش پاییزه‌ی «کریستی اسمیت».
خانواده «مترو دیزاینر» از همه‌جا تماشاچی‌های ما هستن،
و مدیرای فروشگاه‌ها از کل دنیا
از همون‌جایی که هستن برنامه رو دنبال می‌کنن.
حتی دارن توی چی...
بسیار خب، بسیار خب، بسیار خب. برید تو کارش، واسه «کریستی» سنگ تموم بذارید.
همگی واسه نمایش پاییزه «کریستی اسمیت» آماده‌اید؟
می‌دونم که همه‌تون پایه‌اید.
بیاید امشب رو بترکونیم.
دمِ مدیرای اجرایی گرم.
پسر، جنگیدن واسه چیزی که حق‌مونه
اوضاع رو بدتر نمی‌کنه.
اوه، لعنتی.
واقعاً خودشه.
کریستی اسمیتِ فاکی.
بیا اون اخمات رو وا کن.
بذا یه چی بهت بگم...
این فیس و افاده‌ها واسه چیه؟
هیچی. فقط یه جورایی جنازه‌م.
یه روزی می‌رسه که برندِ خودت رو داشته باشی،
و اون‌موقع می‌تونی هر چقدر خواستی پشت سرم زر بزنی که چقدر ازت کار کشیدم.
ولی امروز یه مدرکِ محکم و فاکیه که نشون می‌ده کارمون ارزشش رو داره.
ما داریم یه هنرِ لعنتی خلق می‌کنیم که رو مردم تأثیر می‌ذاره.
این یعنی دموکراسی.
در مورد دموکراسی‌ش مطمئن نیستم.
اگه می‌خواستیم، می‌تونستیم کاری کنیم که تک‌تکِ اون لاشیای ردی...
تو کلِ ایالت میشیگان لباس سرخابی بپوشن.
- باحال می‌شد. - و بعد از اون بالا به اون کثافت‌کاری نگاه کنیم...
و اون لکه‌ی سرخابی رو روی زمین ببینیم.
بوم!
بشریت بومِ نقاشیِ ماست.
حالا واسه این ذوق کن عوضی، باشه؟
فکر نمی‌کنم مردم بخوان خودشون «هنر» باشن.
اونا می‌خوان «هنرمند» باشن.
پس نمی‌خوام وقت رو تلف کنم.
اینجام تا بهت نشون بدم نماینده‌ی چی هستی.
این بحثِ مد نیست.
بیا همین الان شروع کنیم.
معماری محوطه‌سازیه.
نه. باید تا تهش بریم که قشنگ دهنشونو سرویس کنیم.
بزن بریم بترکونیم.
خیلی خب، یادت نره بذاریش رو حالت سطحی.
اوکی، قراره لباسا رو نفله کنیم، نه آدما رو.
اون وامونده رو دوباره چک کن!
ممه و کیر می‌بینم!
همه‌تون تیکه شدین--
اوه، گه! نگهبانا!
یا خدا!
چه گهی داره اتفاق می‌افته؟
بهمون گفتن با اون فلان‌فلان‌شده از این‌وری بریم.
لطفاً منتظر بمونید تا حراست بره ته و توی
این جنجال و آشفتگی رو دربیاره.
جیهو داره انجامش میده! جیهو داره انجامش میده!
ماریا، ساده، آرایشِ غارتِ قفسه‌ها.
شاید باید بذاریمش رو تله‌پورتر
و همه این آشغالا رو برداریم.
مایه توشه. - نه.
ریدم تو هیکل کریستی اسمیت.
باید قشنگ این گندکاری رو حس کنه.
لعنتی.
فاک!
منو گرفتی--
خیلی خب. خیلی خب.
اگه میگی وقتشه، پس وقتشه.
ما با تمام قدرت می‌ریم جلو.
همین حالا...
به افتخار کارگرای فاکسین.
برای خیریه‌ی فشن فوروارد.
برای اون لکاته‌های پاپتی شهر. واسه پس گرفتن فیروزه.
بترکونید، حرومزاده‌ها!
پنج، چهار، سه،
دو، یک.
♪ خب، حالم خیلی ردیفه ♪
♪ و فکر کنم الان بتونم بزنم به سیم آخر، عزیزم ♪
♪ چون همه‌مون با هم جور شدیم ♪
♪ بعدشم اتاق گریم حسابی مه‌آلود شد، عزیزم ♪
دار و دسته وِلوِت هستن. اونا هیچ گهی نمی‌تونن بخورن.
بیا ردیفش کنیم.
♪ بذار برم اون بالا ♪
♪ و بذار بترکونم ♪
♪ آره، بترکون... ♪
- شاید از اون طرف. - نه، بیا این پایین.
♪ می‌خوام همه‌شون رو بریزم بیرون ♪
♪ همه‌شون رو ریختم بیرون ♪
چرا این‌بار سعی نمی‌کنی فقط بازش کنی؟
دیدی؟
داگ، ما واسه اینا یه کوه پول دادیم.
اون باید دست از این نقش تکراری و مزخرفش برداره.
واسه هر دست کت‌شلوار صد هزار چوق، تازه واسه این کیفیت و استایل این پولا پول‌خُرده پسر.
جفت‌شون: همون کت‌شلوارهای صد هزار دلاری! - نه بابا.
- زدیم به سیم آخر، عجب گنجی! - داری در مورد چی زر می‌زنی؟
کُروِت شنیده بود که کریستی داره در مورد یه سری کت‌شلوار صد هزار دلاری وراجی می‌کنه.
می‌خوایم بلندشون کنیم و یه پول تپل به جیب بزنیم.
می‌خوایم همه‌شون رو داغون کنیم تا دهن کریستی اسمیت سرویس بشه.
بهت گفتم که سِید، این کثافت‌کاری فراتر از بحثِ پوله.
- دیوونه شدی؟ - بحثِ انتقامه.
خودت گفتی فقط بحث پول نیست. می‌تونستیم...
- باید بیای پای کار. - هی، این چه گوهیه دیگه؟
- بکشید عقب مادرج*ده‌ها! - این دیوونگیه.
هر کوفتِ دیگه‌ای هست رو نابود کن، ولی صد هزار تا واسه هر کت‌شلوار...
این آینده‌ی بچمه.
این کت‌شلوارا توی بازار سیاه پشیزی نمی‌ارزن.
خفه‌شو عوضی!
رفیقم مایک هر کوفتی رو می‌تونه آب کنه!
باشه.
صبر کن، این همون «عضوِ محترمِ جامعه» نیست؟
و اونم «پسره‌ی معتاد»ـه.
و تو هم «مادرِ سیاهپوستِ گریان».
خیلی عجیبه. شماها اینجا چه غلطی می‌کنید؟
دکتر جک؟
دکتر جک، منم، سِید.
مـ... من نمی‌شناسمت.
- چی؟ - چرا داری این‌جوری جفنگ بازی درمیاری؟
فقط سه تا تلکه‌ی دیگه مونده
تا به اون مایه‌ی اصلیِ محله برسم
و یه پول درست و حسابی به جیب بزنم.
الآن وقت این کار نیست.
این دخترا فقط یه مشت دله‌دزدن.
صبر کن، تو می‌دونی و دکتر جک نمی‌دونه؟ خیلی عجیبه.
پسر، گه توش، بیا همون لباس‌های لعنتی رو برداریم.
ایول، آره. بذار این دفعه من امتحان کنم.
- حالا... - رو حالت تله‌پورته.
- خب، اون لباس‌های کوفتی کجان؟ - هیچی بهت نمی‌گیم، زر نزن.
تا نریدم به هیکلت... - نمی‌خوام لجن‌مال بشم.
تنمونه، لاشی!
صد هزار تا واسه اینا؟
کریستی اسمیت بدجوری خز شده.
باید بیشتر باشه. بگو بقیه‌شون کجاست—
بسه دیگه. ما به شما عوضی‌ها هیچی نمی‌گیم.
به درک. تو و اون... - تو کامیونن.
- اوه! گندش بزنن! - ساده، کلیدها رو بگیر.
- چرا این کارو کردی؟ - همه‌تون، اون لباس‌های لعنتی‌تون رو دربیارین.
اون لباس‌های کوفتی‌تون رو بکنید.
همین الآن لخت شو!
یالا، همه‌تون بنالین!
هوی!
درش بیار. - همه‌اش رو بکن.
- ریدم. - اونو تا کن.
- خیله خب، گوش کن. - هی!
صدا رو بیار پایین. ببین، من می‌خوام... بذار...
نذار این قیافه گولت بزنه.
همه‌تون دارین تو این بازی به گا می‌رین.
دراش بیار!
هیچ گوهی اینجا خبری نیست.
- اون‌طوری نگام نکن. - داد نزن!
هی!
تو، همه‌ش، همه‌شو.
- زود باش! - همه‌شو در بیار!
باشه، باشه.
- داری واسه من گنده لاتی درمیاری؟ - هر چی می‌گه انجام بده. یالا.
هی، هی، هی، هی، هی.
چه گوهی داره اینجا می‌گذره؟
داریم لباسا رو می‌دیم بهتون، باشه؟
لعنتی.
فقط بگیرشون.
پسر، ریدم تو اون پوست.
پسر، اون پوست داشت به خارش می‌افتاد.
- دکتر جک واقعی کجاست؟ - همچین چیزی وجود نداره.
ما نوبتی عوض می‌شیم. - من هیچ‌وقت به پوستم احتیاج نداشتم.
جلوی دست و پامو گرفته بود.
پس نمی‌دونستی اینا چی...
بهم نگاه کن! بهم نگاه کن! حقیقتِ من اینه.
تو دیگه چه خری هستی؟
ما اندیشکده‌ی "فورج دمکراسی" هستیم.
عمراً بتونی اینا رو آب کنی.
طرفِ من هر کوفتی رو می‌تونه بفروشه.
این اندیشکده‌ی وامونده چه گهی به پوست نداشتن ربط داره؟
- ما پوستمون رو با جراحی برداشتیم... - این همون چیزیه که واقعاً زیرِ این پوست هستیم.
اه. باشه، ما پوستمون رو با جراحی برداشتیم
تا تو این لباس‌های پوستی که کریستی برای اجرای پروژه ساخته جا بشیم.
اینا رو کریستی ساخته؟
معلومه که این لباس‌های لعنتی رو کریستی ساخته.
مارکشو نمی‌بینین؟ کارِ کریستیه، پسر.
اون یه نابغه‌ی لعنتیه.
ما خبره‌ترین آدم رو برای تغییرِ برداشتِ عمومی استخدام کردیم.
اون با یه ترکیبِ خفن وارد شد،
ترکیبی از دنیای مُد و پس‌زمینه‌ی علمی،
تا استایل رو به یه سطحِ خیلی خیلی عمیق‌تر ببره.
شر و ور نگو!
ریدم به هیکلِ کریستی اسمیت. - آره.
اون لباس‌های پوستی رو اون‌جا کپه کنین.
آره.
اصلاً چه پروژه‌ای ممکنه باعث بشه که—
اوه، خیلی از اندیشکده‌ها از تبلیغات‌چی‌ها و ربات‌ها استفاده می‌کنن
تا برای سیاست‌هاشون تقاضای عمومیِ کاذب درست کنن.
اما ما از آواتارهای واقعی استفاده می‌کنیم تا خودِ فرهنگ رو تغییر بدیم.
برای افزایشِ نیروهای پلیس تقاضا ایجاد کنیم.
کاری کنیم مردم شکوهِ مسکن با قیمتِ بازار رو بفهمن.
این اتحادیه بازی‌ها آخرش به ضرر خودِ کارگرا تموم می‌شه.
هوی مرتیکه، گمشو یه گوشه بتمرگ.
لعنتی.
آخه چرا از هر کدوم دو تا هست؟
شخصیت‌ها که محبوب می‌شن،
یا... یا چند نفر از ما یه نقش رو بازی می‌کنیم.
من همون دکتر جکی‌ام که می‌شناسی.
من نقش‌های زیادی بازی می‌کنم.
یه روز مجبور شدم رئیسِ...
ائتلافِ 'خلاص شدن از شرِ کارتن‌خواب‌ها' باشم،
رئیسِ 'همسایه‌های مخالفِ سر و صدا'،
و کندس اوونز، که واقعاً هم بهم چسبید.
خیلی سنگینن. نمی‌تونم...
این... این‌جوری نمی‌شه... سنگینه.
- فکر کنم باید یکی یکی بریم. - وقتِ این کارها رو نداریم.
خودم تنهایی این وامونده رو تیکه تیکه می‌کنم.
وِت، خواهش می‌کنم، بیا یکم پول به جیب بزنیم.
- چی؟ تو همیشه... - نه نه، هی نگو من همیشه...
نه، هی میگی من همیشه این‌کارو می‌کنم، همیشه اون‌کارو می‌کنم.
من هیچ گهی رو همیشه تکرار نمی‌کنم. من مدام دارم تغییر می‌کنم.
دائم دارم گزینه‌هامون رو می‌سنجم،
خودم رو با شرایط وفق می‌دم و نقشه‌های جدید می‌کشم.
تو منو محدود می‌کنی و جوری رفتار می‌کنی انگار منم یه سدِ دیگه جلو پاتم.
معلومه که احساس تنهایی می‌کنی،
وقتی رفیقِ صمیمی‌تو به زور می‌بینی.
به عنوان یه آدم زنده که مدام در حال تغییره.
کاری که من همیشه می‌کنم اینه که هوای تو لعنتی رو دارم!
به این کثافت‌کاریات ادامه بدی، یه روز اونم عوض میشه.
نه بابا، عمراً.
داری شوخی می‌کنی دیگه، نه؟
لعنتی، می‌خوای از کریستی اسمیت انتقام بگیری؟
کثافت، اون یه میلیاردره. می‌خوای چیکار کنی؟ بری رو مخش؟
این‌جوری قراره حس نزدیکی کنی؟
نه. این آشغال‌ها رو می‌فروشیم.
عمراً بتونی اینا رو بفروشی!
جفتشون: خفه شو کثافت!
بعداً درباره‌اش حرف می‌زنیم. باید بزنیم به چاک.
اگه قراره برداریمش...
بیا همه‌شو برداریم.
این لامصبا رو بار کن. یالا.
داریم می‌زنیم به چاک. - باشه.
زود باش.
نباید بذاریم اون لباسای لعنتی رو ببرن!
ساختن جدیداش ماه‌ها زمان می‌بره.
باید بگیریمشون.
اون دستگاه‌ها رو هم پس بگیر. اونا کارایی دارن که خود کریستی هم نمی‌دونه.
برو به کارگاه.
این احمق‌ها رو می‌پیچونیم،
بعدش لباسا رو برات تلپورت می‌کنیم.
می‌دونی اگه ما رو بکشی، کریستی اسمیت برنده میشه، نه؟
این کاره منه.
حالا دیگه می‌دونن «جیان‌هو» دزدیدتش.
اینم می‌فهمن که کارِ تو بوده.
می‌دونم، واسه همین دارم می‌زنم به چاک.
دیگه برنمی‌گردم.
ولی می‌خواستم همه‌تون ببینید چه گلی به سر زدیم.
اون دستگاه رو کجا قایم کردی؟
نگران نباش. دارم با خودم می‌برمش.
همراته؟ آخه اسکلِ نفهم!
برو!
احمقِ موفرفری.
لعنتی.
بذار دستگاه رو حالت تله‌پورت بمونه
و فقط جیم بزنیم.
بی‌خیال دستگاه و نون‌دونی‌مون بشیم؟
نه بابا. دهنشون رو سرویس کن.
چه غلطی کردی؟
روی شتاب‌دهنده‌ی موقعیتی گیر کرده.
اون دیگه چه تانک پلیسِ پیشرفته‌ایه؟
اوه، گندش بزنن.
مرگ بر فراری‌ها.
از ماشین بیاین بیرون، مرتیکه‌هایِ جِلقویِ انگل.
ما این لباس‌ها و این پول رو از دست نمی‌دیم.
باید بهم اعتماد کنی، کاساندرا.
اینجا منو کاساندرا صدا نزن.
ببین چطور جاشون می‌ذارم.
دهنت سرویسه!
بکش کنار!
مدیریت مرکز خرید از همه‌ی مشتری‌ها می‌خواد
که از پله‌برقی‌ها استفاده نکنن
و یه سری به حراجی طبقه دوم بزنن.
اوناهاش، اون واشانِ نگهبان.
واشان، هنوزم همون لاشیِ عوضی هستی!
اگه دارید از این الم‌شنگه فرار می‌کنید،
فروشگاه زومیز کفش‌های رانینگ رو با ۲۵ درصد تخفیف گذاشته.
یه بار دیگه عرض می‌کنم، استفاده از پله‌برقی ممنوعه،
اما نیازی بهشون ندارید...
چون تخفیف‌های معرکه‌ی «گلوریاز سکرت»
شما رو به یه سطح بالاتر می‌بره.
این آشغالا خیلی گرونن، اصلاً نمی‌ارزن.
باید دوباره بهم اعتماد کنی.
باید این لباس‌ها رو پس بگیریم.
دارم از سرمای لعنتی سگ‌لرز می‌زنم.
اوناهاشون، همون‌جا.
اون دستگاه رو بدید به ما!
بدینش به ما تا فقط یه دل سیر کتکتون بزنیم!
بهت گفتم که جاشون می‌ذارم.
اوه!
الان می‌تونم برم رو حالت تخریب.
اون وامونده رو بده به من.
یا خدا. بوم!
افتاد رو حالت تله‌پورت.
داره همه چیو تیکه‌تیکه می‌کنه. - باید اون وامونده رو بگیریم.
باید وایسیم. - نمی‌تونیم وایسیم.
یا همین الان وایمیستیم و اون لانتوری رو برمی‌داریم، یا وقتی وایمیستیم که کامیون...
و لباس‌ها تیکه‌تیکه شده باشن.
- کل پولِ زندگیمون توی اینه. - بالاخره این کارو می‌کنیم یا چی؟
فکر کردم خودت همینو می‌خوای! حالا چت شده؟!
فکر کنم بتونم برم اون بالا و برگردم عقب دستگاه رو بردارم.
چی؟
- فکر کنم دستم به دکمه‌ها برسه. - مطمئنی؟ لعنتی.
لباس منو بگیر!
وینس! من جلوی توام!
بهش بگو وایسه، وگرنه مغز هر دوتاتونو می‌پاشیم رو زمین.
این گلوله‌ها بدجوری می‌سوزونن.
هوی، وِت! صبر کن!
همه: ریدم توش!
فاک! ریدم، ریدم، ریدم!
فاک، فاک، فاک!
لعنتی، بدجوری گیر افتادم!
فقط چند تا از اون لباسای پوستی کوفتی مونده.
از اینجا بزن چاک. برو اونا رو نقد کن.
من از اون طرف می‌رم تا حواسشون رو پرت کنم.
مطمئنی؟
نگران نباش. یه راه دررو دارم.
حق با تو بود. - آره دیگه.
همیشه همین‌طوره.
هوی، لاشی‌ها!
هوی!
پوستتون رو همین‌جا پیش خودم دارم!
اون دستگاه جابه‌جایی میره به چین.
پس اون لباسای پوستی الان تو چین هستن؟
ببین، اگه خفه‌خون بگیریم سریع‌تر می‌دویم!
خفه‌خون بگیر کثافت.
آره، من همه‌چیم طبیعیه، پس روتونو برگردونین، منحرفای مریض!
برین کنار!
وایسا. من رفیق جیانهوام. - نگهبان‌ها دارن میان.
- جیانهو جاش امنه؟ - آره.
تو فیلم فوکسین دیدمت.
هوی!
لی پان، بیزحمت اینو برام نگه دار. فقط اومده بودم اینجا که تیر نخورم،
ولی دیگه باید بزنم به چاک.
اوناهاش--خودشه!
لی پان!
بیا قایمت کنم.
از اون طرف!
لی پان کجاست؟
لی پان و اون دختر سیاه‌پوسته کجان؟
دست از سرشون بردار!
همگی: ولشون کنین!
ولشون کن!
از مغزت استفاده کن، نه از دست و پات، خب؟
اوه، گه...
همگی، لطفاً بیاین کمک!
فقط... فقط طاقت بیار.
ممنون.
ممنون. دمتون گرم، واقعاً.
دم همه‌تون گرم.
بذارش روی حالت تجزیه.
دستگاه رو... بگیرش سمت نگهبانا
و بذارش روی حالت تجزیه.
آماده‌ام!
ولش کن بره!
مرتیکه‌ی مادرقهوه‌ی جنایتکارِ فاکـ...
- بگیریدش! - اوه، یعنی الان داریم سعی می‌کنیم همین کارو بکنیم؟
چون تا قبل اینکه اونجوری سرم داد بزنی روحمم خبر نداشت چه غلطی داریم می‌کنیم.
آره، خیلی کلیشه‌ای بود، داگ.
یه جوری میگی انگار ما نوچه‌هاتیم. - ما واسه تو کار نمی‌کنیم مرتیکه.
ما رو بدون هیچ ایده‌ای کشوندی اینجا.
باید به کریستی زنگ بزنی و اون پول فاکیمون رو پس بگیری.
ریدم توش!
به نظر می‌رسه یه سری آشوب‌طلب یه گروه کوچیک رو
واسه اعتراض به حقوق و ناهار تحریک کردن تا شلوغ‌کاری کنن.
خوشبختانه اکثر جمعیت باهاشون همراهی نمی‌کنن.
می‌دونم اکثرتون ترسیدید،
ولی با یه اعتصاب، می‌تونیم به چیزی که می‌خوایم برسیم.
کارگرا: کریستی اسمیت خیلی لاشیه!
ببین، فک نکنم بفهمی چه فداکاری‌هایی لازمه...
که... که بشه این‌جور زیبایی‌ای رو خلق کرد،
زیبایی‌ای که من برای همه‌تون فراهم کردم.
من پشت‌صحنه‌مون رو پر کردم،
با تریلی‌تریلی آثار هنریِ پوشیدنی،
و مطمئن شدم که نمی‌تونن جلومون رو بگیرن.
فک نکنم بدونی من چی می‌کشم،
تا همه‌ی اینا رو راه بندازم.
کروت.
چه گوهی دارین می‌خورین؟ قرار بود دم مغازه همو ببینیم.
بازم بهمون کمک کرد.
من به صاحب‌کارم و حرفه‌م خیانت کردم،
تا با شماها همراه بشم.
از همه‌چی گذشتم تا بفهمین چقدر برام مهمین.
همون ساختمونی که ما رو اونجا پیاده کردی... / لعنتی.
اونجا انبار کریستی بود.
جیان‌هو انبارِ آت‌ و آشغالایِ کریستی رو به گا داد.
آره، خلاصه پیدامون کردن و شروع کردن به شلیک...
پوم پوم... نه.
بنگ، بنگ، بنگ!
افتادن دنبالمون و این‌طوری شد که سر از اینجا درآوردیم.
فکر نمی‌کردم فقط با دیدن جیان‌هو انقدر فاز بگیرم.
تلافی کاری که کریستی داره سر چینگدائو میاره رو دربیاریم،
ولی...
کارگرا: پول بیشتر! کریستی اسمیت لجن‌خواره!
ریدم بهت، کریستی!
اینجوری حس می‌کنی به بقیه وصلی؟
همه‌مون یه طرفِ یه تضادیم.
باید به این درگیری سرعت بدیم.
جیانهو، زود باش دستگاهت رو بده به من.
یه نقشه دارم.
بس کن و ولش کن! بس کن و ولش کن!
بس کن و ولش کن! بس کن و ولش کن! - خاله! اینو بگیر. بجنب!
لی پان، دقیقاً می‌دونم باید چیکار کنیم.
برو اونجا و دستگاه رو نگه دار. بهم اعتماد کن.
خاله، با من بیا.
بلندتر!
کارگرا: کریستی اسمیت لجن‌خواره!
ناهارِ طولانی‌تر، پولِ بیشتر!
گذاشتیش رو حالت تلپورت؟
اگه... - مالِ من رو حالت تلپورته.
کُروِت رو حالتِ شتاب‌دهنده موقعیتیه.
لی پان هم رو حالت تلپورته!
لی پان جریانش رو برای من تلپورت می‌کنه.
هر دوتا رو با هم دارن؟
هر دو یه قضیه‌ان. ما بهش سرعت می‌دیم.
اوه!
دستگاها رو بخوابونید!
ایول!
آره!
کارگرا: ما اعتصاب می‌کنیم! می‌جنگیم...
اعتصاب! حقوق بیشتر!
همینه! دهنشونو سرویس کنید.
اعتصاب! پول بیشتر!
اعتصاب! اعتصاب! پول بیشتر! حقوق بالاتر! اعتصاب! پول بیشتر!
اعتصاب! حقوق بالاتر!
آره!
اینو بهتون می‌گم،
شما لاشی‌ها خیلی خلاقید.
اما این هیچی رو عوض نمی‌کنه.
می‌خواید منو به فاک بدید و بکشید پایین،
که بعدش به خودتون افتخار کنید؟
خیله‌خب.
ولی من یه نوآورم،
دارم هنرِ لعنتی خلق می‌کنم
و برای شما سلیطه‌ها راه باز می‌کنم.
شما مفت‌خورها فقط بلدید بردارید. - مثل خودت؟
نه، هر کوفتی که برمی‌دارم رو مال خودم می‌کنم.
ما هم همین‌طور.
نه.
من... من همونیم که تو و رفیقات آرزو دارید جاش باشید.
من جزئی از توئم.
پس تو با من نمی‌جنگی.
فقط داری با خودت می‌جنگی.
این یعنی میشه برد.
نگاشون کن.
دارن یه طرحِ جدید می‌زنن.
دارن با هم یکی می‌شن
تا پارچه و رنگ‌ها رو انتخاب کنن.
این... این خودِ هنره.
اوه، لعنتی.
ولی چرا می‌رینی به کار و بارِ من؟
کریستی.
منظورم اینه که... دارم کمک می‌کنم یه دیدِ تازه پیدا کنن.
آره!
خدافظ، کریستی.
انگار داریم کلِ دنیا رو لمس می‌کنیم.
اعتصابی که از خرده‌فروشی‌های مترو دیزاینرز
و کارگرای کارخونه شروع شد،
حالا به بقیه‌ی صنایع در سطح بین‌المللی سرایت کرده،
طوری که چندین صنعت به کل تعطیل شدن
و توی بعضی جاها، ساختار اقتصادی و
توزیعِ منابع از نو شکل گرفته.
این وضعیت رهبرا رو مجبور کرده
که با تغییراتِ گسترده توی سیاست‌ها موافقت کنن.
در بحبوحه‌ی این اعتصاب‌های ادامه‌دار،
کریستی اسمیت بالاخره مجبور شد کوتاه بیاد
و با دو تا از شرط‌های اعتصاب‌کننده‌ها موافقت کنه...
حقوقِ بالاتر و تموم کردنِ ساب‌زدنِ شلوارهایِ جین.
اسمیت معلوم نیست رو چه حسابی، مسببِ این وضعیت رو...
نوچه‌هایِ باندِ «وِلوِت» می‌دونه
و یه نفر به اسمِ «کوروازیراسی».
مسئولین این اعتصاب‌ها رو محکوم کردن و گفتن اینا همش بخشی از...
یه نقشه‌ی بزرگتر با اهدافِ افراطیه.
سازمان‌دهنده‌ها هم قسم خوردن که اعتصاب رو ادامه می‌دن
تا وقتی که همه‌ی خواسته‌هاشون مو به مو اجرا بشه.
ما از این بابت خوشحالیم که تو شرایطی هستیم...
که کارگرهایِ بقیه‌ی صنایع هم
دارن بهمون ملحق می‌شن تا به چیزی که حق‌مونه برسیم
و چرخِ این صنعت رو از کار بندازیم،
تا از قدرتِ جمعی‌مون استفاده کنیم
و اون دنیایی که آرزوشو داریم رو بسازیم.
ما مجبور نیستیم تک‌وتنه بمونیم
و تنهایی با دردسرهامون سر و کله بزنیم.
ما می‌تونیم پشتِ هم باشیم.
یکی از اهالیِ محل موقعِ...
قاچاقِ درخت‌هایِ کریسمس غافلگیر و دستگیر شد.
یه مَردِ بدترکیبِ بی‌‌پوست
که ادعا می‌کنه همون شهروندِ خوش‌نام و معتبرِ واقعیه‌،
می‌گه چند تا از این نوچه‌ها پوستشو قلفتی کندن و «لباسِ پوستش» رو فروختن
به همین کسی که الان تو بازداشته.
نفری پنج تا ستون واسمون ردیف کردم.
اون داره از انحطاط اخلاقی
که توی مناطق شهری بیداد می‌کنه ناله می‌کنه.
- جیان‌هو! - هی.
سلام! سلام!
پسر! چقدر خوشگل شدی!
توی خاک وطن خیلی بهت می‌رسه، خوشگل شدی.
بهترین خبر کل زندگیم رو دارم.
مامانم دیگه صد در صد از شر سرطان خلاص شد!
- وایسا، چی؟ - چی؟
چون این‌قدر اون «لباس‌مباسا» رو وا رفتیم
که زمانی که پاشون گذاشتیم برگشت به بدنش،
به زمان قبل از اینکه سرطان بگیره.
- چی؟ - دست بردار، شوخی نکن.
- محشره. - خیلی قشنگه.
- کارت درست بود. - مامان!
- مامان سلام کن! - سلام!
- سلام مامان! - نی‌هائو!
هر کاری کردی واقعاً معرکه بود.
حس می‌کنم ما دوتا روح تنهاییم
که تقدیرمون این بوده به هم برسیم.
و ببین، می‌دونم که می‌دونی
که من یه حرومزاده‌ی شیطان‌صفتم.
ولی هر کار دیگه‌ای بخوای می‌تونیم بکنیم.
مجبور نیستم برات بخورمش.
یـ... یه چیز دیگه هم هست.
چیه؟
اگه یه نفر عاشقم بشه...
واقعیِ واقعی...
اون‌وقت تبدیل به یه آدم معمولی می‌شم.
دیگه خبری از روح مکیدن از کس نیست؟
دیگه خبری از روح مکیدن از کس نیست.
وسوسه‌کننده‌ست.
ولی من دیگه تو اون فاز نیستم.
و نمی‌تونم با کسی باشم
که حاضر نیست برام بخوره.
♪ کاساندرا ♪
♪ من در برابر محرک‌های ساده واکسینه‌ام ♪
♪ کاساندرا، تو... ♪
♪ یه چیز متفاوت بودی ♪
♪ کاساندرا، تو دیدی ♪
♪ کاساندرا، تو گریه کردی ♪
♪ کاساندرا، تو... ♪
♪ چیزی قدیمی‌تر بودی ♪
♪ از مواد مذاب ♪
♪ که تمیز و مرتب... ♪
♪ کاساندرا ♪
♪ تقدیر امروز چی برامون بافته؟ ♪
♪ کاساندرا ♪
♪ راهِ برگشتی به دیروز نیست ♪
♪ کاساندرا، می‌دونستم ♪
♪ که خوشبختی ♪
♪ یه زبونِ بیگانه بود ♪
♪ واسه هردوی ما ♪
♪ کاساندرا، دیدم ♪
♪ توی اون گردباد و وقتی که می‌وزید ♪
♪ کاساندرا ♪
♪ من با این چیزای ساده تکون نمی‌خورم ♪
♪ کاساندرا ♪
♪ تقدیر امروز واسمون چی بافته؟ ♪
♪ کاساندرا ♪
♪ راهِ برگشتی به دیروز نیست ♪
♪ من توی یه دنیای دیگه سیر می‌کنم ♪
♪ که به ندرت با این یکی تلاقی داره ♪
♪ بالاتر از تمومِ دردهای دنیوی می‌مونم ♪
♪ دارم با یه شات‌گان طناب‌بازی می‌کنم ♪
♪ دیوارها رو به راهِ خروج تبدیل کن ♪
♪ فقط اگه پایین رو نگاه کنی سقوط می‌کنی ♪
♪ این دو بعدی‌یه، دختر ♪
♪ این دو بعدی‌یه، پسر ♪
♪ این دو بعدی‌یه، دختر ♪
♪ این دو بعدی‌یه ♪
♪ تو هیچ‌وقت رویاهام رو خراب نمی‌کنی، دماغمم نمی‌شکنی ♪
♪ من از جوهر و رنگ و شیلنگِ لاستیکی ساخته شدم ♪
♪ بعضیا می‌تونن این دیوونگیِ سایه‌دارم رو هضم کنن ♪
♪ ولی واسه حال دادن بهت، کوه‌ها رو هم خرد می‌کنم ♪
♪ یه دخترِ دوبعدی ♪
♪ یه پسرِ دوبعدی ♪
♪ یه دخترِ دوبعدی ♪
♪ یه موجودِ دوبعدی ♪
♪ اگه از جوری که قصه‌م کشیده شده خوشم نیاد ♪
♪ یه کم تربانتین برمی‌دارم و پاکش می‌کنم ♪
♪ کله‌م رو باز می‌کنم و یه جدیدش رو می‌ذارم سرِ جاش ♪
♪ اگه روبرو شدن باهاش زیادی سخت باشه ♪
♪ دیوارها رو می‌ترکونم تا یه راهِ درو پیدا کنم ♪
♪ فقط اگه پایین رو نگاه کنی سقوط می‌کنی ♪
♪ این یه دخترِ دوبعدیه ♪
♪ این یه پسرِ دوبعدیه ♪
♪ این یه دخترِ دوبعدیه ♪
♪ این دوبعدیه ♪
♪ بعضی وقتا می‌ترسم که یهو محو بشم ♪
♪ اگه نگاه‌ها از روی من برداشته بشه ♪
♪ ولی با یه اشعه کاتدی دوباره روشن می‌شم ♪
♪ هرچند ممکنه یه کمی تغییر کرده باشم ♪
♪ یه دخترِ دوبعدی ♪
♪ یه پسرِ دوبعدی ♪
♪ یه دخترِ دوبعدی ♪
♪ یه چیزِ دو بعدی ♪
یه بار دیگه.
♪ بگو ببینم رجی، چطوری هجی‌ش می‌کنی؟ ♪
♪ وقتی عاشقِ یه چیزی هستی ♪
♪ که انقدر گندیده که بوش دراومده؟ ♪
♪ مثل دوتا قلب که توی شربتِ افرا موندن ♪
♪ و پسری که عاشقشی، اون سرِ اروپا داره جون میده ♪
♪ یا آسیا یا یه خراب‌شده‌ی دیگه ♪
♪ اصلاً یادت رفت بپرسی ♪
♪ هفت سالِ سگی و طولانی گذشته ♪
♪ از آخرین باری که بهش گفتی دوسش داری ♪
♪ خیلی تمیز واسه اون پایانِ خوشِت نقشه کشیده بودی ♪
♪ هیشکیِ دیگه توش نبود، ولی با خنده می‌گفتی‌ش ♪
♪ من می‌شدم نویسنده ♪
♪ تو هم گیتارت رو می‌زدی ♪
♪ جفتمون همو داشتیم، مثل دوتا ستاره‌ی تابستونی ♪
♪ ولی وقتی رفتم نیویورک، سگ هم کنارم نبود ♪
♪ و اون خراب‌شده‌ای که تو خوابش رو می‌دیدی ♪
♪ دیگه وجود خارجی نداره ♪
♪ و انگار تنها کاری که از کلماتم برمی‌آد ♪
♪ اینه که تصویرهای درمونده ازت بکشن ♪
♪ پس زندگیت رو همون‌طوری گذروندی ♪
♪ که فکر می‌کردی لیاقتشو داری ♪
♪ و تمام شب‌هات رو با حسِ تنهاییِ نکبتی سر کردی ♪
♪ به دوست‌دخترت بگو که اون یعنی... ♪
♪ چیزی بیشتر از اون... ♪
♪ آخرین کلیدی که قرار بود درِ اتاق پسرا رو باز کنه، اصلاً وجود نداشت ♪
♪ اما تو دیدیش، قسم می‌خوری که دیدیش ♪
♪ اونجا بود، همون سرِ نبش ♪
♪ روبروی خونه‌ای که حالا مثل یه عزادار کز کرده ♪
♪ خالی از هر چیزی که یه زمانی عاشقش بود ♪
♪ در حالی که تیکه‌پاره‌های نامه‌ها مثل بارون از بالا می‌ریزن ♪
♪ یادمه وقتی بهم گفتی ♪
♪ در موردِ اون پایانِ خوش و خرمت ♪
♪ هیشکیِ دیگه توش نبود، اما تو با خنده می‌گفتی ♪
♪ من می‌شدم نویسنده، تو هم گیتار می‌زدی ♪
♪ جفتمون همو داشتیم، مثل دو تا ستاره‌ تو چله‌ی تابستون ♪
♪ اما وقتی رفتم نیویورک، تک و تنها بودم ♪
♪ و اون جایی که تو خوابشو می‌دیدی ♪
♪ دیگه وجود خارجی نداره ♪
♪ و انگار تنها کاری که از دستم برمی‌اومد ♪
♪ کشیدنِ همین پرتره‌های از‌ نفس‌ افتاده از تو بود ♪
♪ و یعنی تو تنها می‌مونی؟ ♪
♪ دوباره می‌بینیش ♪
♪ شاید تنهایی بهتر از این باشه که فقط با هم دوست باشیم ♪
♪ اوه، امکان نداره، هیچ‌چیزی به سردیِ این درد نیست ♪
♪ دردی واسه روحی که اونقدر بزرگه که تو یه بدن جا نمیشه ♪
♪ زنده نگه داشتنِ امید، کارِ سگ‌مصبیه ♪
♪ مثل اینه که با یه قایق قراضه بیفتی دنبال کشتیِ «آرگو» ♪
♪ خیلی حرفا هست که دلت می‌خواد بتونی بگی ♪
♪ قبل از اینکه اون گردابِ بلا بکشدت پایین ♪
♪ هنوزم همون آخری که بهم گفتی رو داریم؟ ♪
♪ قبل از اینکه پیر بشیم و پر از شک و تردید بشیم؟ ♪
♪ چون اون شب تو ماشینت داشتم به زور جلوی اشکامو می‌گرفتم ♪
♪ الان هر چی دارم و ندارم رو می‌دم ♪
♪ فقط واسه اینکه صدای گیتارتو بشنوم ♪
♪ می‌مردم واسه اینکه داشته باشمت ♪
♪ پیش خودم، تو نیویورک ♪
♪ چون این ستاره‌های وامونده‌ی بالای شهر ♪
♪ دیگه دردمو دوا نمی‌کنن ♪
♪ تمام رودخونه‌ها، درختا و خیابونا انگار فقط... ♪
♪ دارن تصویر تو رو تو چشام زنده می‌کنن ♪
♪ خب، دلت می‌خواد چه قصه‌ای ازت تعریف کنن؟ ♪
♪ این نقاب رو برمی‌داری؟ با اینکه خیلی بهت می‌اومد... ♪
♪ می‌خوای تو این شهرِ دل‌شکسته بشی... ♪
♪ یه قهرمانِ نگون‌بخت؟ ♪
♪ با من که وردستت باشم؟ ♪
♪ همون دلقکِ مجنون؟ ♪
این آشغال می‌فرستتت به پله‌ی بعدیِ...
این مارپیچِ لعنتی.
خب، بعضیا فکر می‌کنن زمان دایره‌واره.
اما حتی وقتی فکر می‌کنی قبلاً یه چیزی رو از سر گذروندی...
و حس می‌کنی همه‌چیز داره تکرار می‌شه...
همون آگاهی از اینکه قبلاً اونجا بودی...
و تفاوت‌هایی که به خاطرِ اون تجربه‌ی قبلی پیش میاد...
هر بار که می‌چرخه،
شبیه قبلیه اما متفاوته.
می‌برتت به یه سطح دیگه...
به یه پله‌ی دیگه از این مارپیچ.
دستگاه پله‌ها رو جا می‌ندازه،
از نیروهایی استفاده می‌کنه که هلش می‌دن بالای مارپیچ،
که همون درگیریه،
یا به قولی...
تضاد.
تز...
آنتی‌تز...
سنتز.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.