« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس تلگرام ما: https://t.me/bcmoviez
یه نفس عمیق بکش.
و بده بیرون.
دم...
و بازدم.
به ضربان قلبت گوش بده.
ریتم زندگی.
تو قدرت خلق کردن داری.
اینکه هر چی که می‌خوای رو از هیچ بسازی.
خوبی؟
آره.
چی می‌بینی؟
چی حس می‌کنی؟
یادت باشه که قدرت بزرگی درونت داری.
و اون قدرت تو رو توی مسیرت هدایت می‌کنه.
اسلحه رو بده ببینم.
پُره؟
پیشنهاد می‌کنم پرش کنی.
امروز یه روز عالی برای فرصت‌هاست.
من دقیقاً همون‌جایی هستم که باید باشم.
خودم رو به روی کائنات باز می‌کنم.
و به جریان زندگیم اعتماد می‌کنم.
امروز برات آرامش میاره...
و یه فرصت برای موفقیت.
ردِ رفیقتو بزن.
این لحظه رو حس کن.
بقیه روزت خوش.
رفیقتو پیدا کردی.
تا مجبور نشدی فک نزن. باشه؟
ردیفی؟
همه‌چی ردیفه.
این کیه؟
پسرخاله‌مه.
مگه لئو پسرخالت نبود؟
نه، این اون یکی پسرخاله‌مه.
قبلاً این‌کاره بودی؟
دو ساعت تو ماشین کپک زدن؟ آره.
حله؟
بذارشون تو کیف.
بیا عقب، می‌خوام دو کلمه باهات حرف بزنم.
علی، تو نه، همین‌جا بمون.
فقط ساعت‌ها رو بذار تو کیف، حله؟
این چه گوهیه...
هی، چه مرگته؟
دست‌ها رو سر.
اسلحه همراهته؟
تو ماشین.
- خیلی خب، برو تو. - چی؟
گمشو تو صندوق، مسعود.
گوشی‌ت کجاست؟
- تو ماشینه. - رمزش چیه؟
۱۳۲۴.
تو صندوق‌عقب آب هست.
امروز فرق می‌کنه.
این مثل مأموریت‌های همیشگی‌ت نیست.
قراره دو تا محموله الماس رو جابه‌جا کنی.
بیا جلوتر.
شش تا الماس. هر کدوم هشت قیراط.
ارزش کل‌شون، ۳ میلیون دلاره.
اونایی که تو کیف سامسونته چی؟
اونا قلابی‌ان.
- قلابی؟ - پاشو.
باید اینو ببندی به پات.
به فامیلت هم چیزی نگو.
راه بیفت.
آره، ردیفه.
- اوهوم. - اوم.
اون ماشینی که اون‌ور خیابون پارک شده رو می‌بینی؟
تا «هاتنز» تعقیبت می‌کنه.
- محض احتیاط. - باشه.
می‌تونم اسلحه‌ت رو ببینم؟
این دیگه چیه؟
- اسلحه بابام بود. - اوه، جدی؟
بابات کی بود؟ جان وین؟
اینو بگیر.
یه راست میاریش برمی‌گردونی. هیچ‌جا هم وای‌نمی‌ستی.
چی گفتم؟
توقف بی‌توقف.
یارو خیلی بی‌ناموسه.
هی، کلیدامو ندیدی؟ دیرم شده.
هی، می‌شه یکم تنهام بذاری؟
اگه می‌خوای برینی، حداقل در رو قفل کن.
دارم می‌شاشم.
حالا دیگه نشسته می‌شاشی؟
بهترین سه دقیقه‌ی روزمه.
اوه پسر، چقدر جذاب.
برمی‌گردیم به آزادراه ۴۰۵...
مسیر غرب ۱۰۱ الان خلوته...
بین خیابون اکو پارک و تاوزند اوکس.
مرکز شهر اوضاع بد نیست، ولی...
این چه گُهیه؟
این خونه‌ی کوفتیته.
بن، همون‌طور که می‌بینی، همکارم...
اون‌ور خیابون، روبروی خونه‌ت پارک کرده.
فقط واسه محکم‌کاریه،
عین همین جواهراتی که داری با خودت می‌بری،
اونا هم بیمه دارن.
پس بیا حماقت نکنیم. حالیته؟
وقتی گفتم «حرکت»، آروم اسلحه‌ت رو بکش بیرون،
گوشی‌های هردوتون رو بدید، پرت کنید تو ماشینم.
شیرفهم شد؟
برو.
آروم.
همون‌جا بمون. تکون نخور.
بن، بیا بیرون.
پشت ماشین زانو بزن.
زل بزن به جلو.
من یکی که حاضر نیستم جونم رو فدا کنم،
اونم واسه خاطر یه شرکت بیمه.
فقط برش دار و گورتو گم کن.
نه بن، من الماس‌های واقعی رو می‌خوام،
همونایی که تو اون پرونده‌هاست. همین الان.
نمی‌فهمم داری درباره چی حرف می‌زنی.
بن، می‌خوام برت گردونم خونه پیش ثریا.
پس بذار کمکت کنم.
کجان؟
- مچ پام. - کدومش؟
چپ.
خیلی خب، آروم درشون بیار.
یالا بن، بجنب.
بیا بیرون.
یالا، تکون بخور لعنتی.
زانو بزن.
بگیر. شرط می‌بندم از عکسات بک‌آپ نگرفتی.
لعنتی!
اوه. خب، تو سلیقه‌ی خیلی، عه،
خاصی داری.
و این خونه‌ی قشنگت هم واقعاً نشون‌دهنده‌ی
تمام موفقیت‌هاته.
چیزی که ما بهت پیشنهاد می‌دیم
بالاترین سطح از محافظته
واسه تمام این چیزایی
- که این‌قدر برات ارزش دارن. - خب. محافظت؟
بیا اینجا.
این شبیه چیه؟
- ام، یه ترموستات؟ - با اثر انگشت فعال میشه.
فقط کافیه من و دخترم لمسش کنیم.
- بنگ. تو یه چشم به هم زدن باز میشه. - اوه.
- باشه، تا حالا همچین چیزی ندیده بودم. - اتاق امن اضطراری.
تو تک‌تک اتاق‌ها یکی هست.
خب، این حق بیمه‌ت رو پایین نمیاره...
ولی مطمئنم باعث میشه خیالت راحت‌تر باشه.
معلومه که می‌کنه، بدجورم خیالم رو تخت می‌کنه.
پارسال دوتا رفیق داشتم،
که وقتی تو تختخواب بودن، ریختن تو خونه‌شون.
- جدی؟ - تا حالا باهاش شلیک کردی؟
به یه دزد؟
نه، با یه گلاک.
نه. خب، این دقیقاً توی حوزه‌ی کاری من نیست.
خوشت می‌آد.
- نه، نه، نه. نه. - نه، باحال می‌شه.
بزن بریم. آماده‌ای؟
هی، رامون؟
می‌شه لطفاً بکشی کنار؟
دمت گرم.
احتمالاً می‌زنم بهش، می‌دونی که.
نه، نه، نه. بهش نمی‌زنی.
اون همیشه خودش می‌کشه کنار.
خیلی خب، من اینو می‌گیرم،
تو هم اینو بگیر.
اگه بزنی به یکی از اون بطریا...
همین الان قرارداد بیمه‌ت رو امضا می‌کنم.
باشه.
بفرما. بگیرش. فقط نشونه بگیر... آفرین، خودشه.
فقط ریلکس باش،
هر وقت آماده بودی ماشه رو بچکون، باشه؟
اوه! وای خدا.
خب، به رامون که نزدی.
خوبه. این خبر خوبیه. بیا، اینم از این.
خیلی خب، بعدی.
این باید توی بیمه‌نامه بیاد،
چون از وقتی خریدمش
حسابی ارزشش رفته بالا.
من لنگه‌ی اینو فقط توی موزه دیده بودم.
واسم ۶.۲ میلیون دلار آب خورد.
ولی جفتمون می‌دونیم
هنر معاصر سیاه‌پوستا
فقط داره تو یه جهت پیش میره.
مگه نه؟
ببین، کلی خرت و پرت داریم که باید بهشون برسیم.
کلی تجهیزات پیشرفته این تو داریم.
چیزی که ما رو متمایز می‌کنه،
اینه که حریم خصوصی‌تون رو هم حفظ می‌کنیم.
مثلاً، مسئولیت سایبری رو هم پوشش میدیم.
اون گندکاریِ پذیرشِ چند سال پیش رو
یادت هست؟
- آره، یادمه. - خب، آره دیگه،
اسم هیچ‌کدوم از مشتری‌های ما توی اون ماجرا نیومد.
و... سلام.
ما اموال دخترتون رو هم وقتی میره دانشگاه
تحت پوشش قرار میدیم.
ایشون نامزدمه...
آدرین.
از دیدنت خوشبختم، آدرین.
داشتیم تازه حرف می‌زدیم
در موردِ، آم، بیمه‌ی مراسم عروسی‌تون.
به نظر میاد تالارِ قشنگی باشه.
زیاد طول می‌کشه... «ددی»؟
نه، کارمون اینجا دیگه تمومه.
اونجا ترافیک گره خورده،
- جاده گتی سنتر... - شارون.
...دو تا لاین سمت راست رو بند آورده
و صف ترافیک از اتوبان ۱۰۱ شروع میشه.
لاین جنوبی سپولودا واسه رفتن از
غرب لس‌آنجلس به فرودگاه راه میده.
...ترکیب شده با نارگیل ارگانیک،
آلوئه‌ورا...
به‌به، ببین کجاییم، بیخِ گوش اتوبان ۱۰۱.
اَه، دوباره گُه‌خوریات رو شروع نکن، لو.
یا عیسی مسیح، نمی‌خوای اون لگنِ وامونده رو عوض کنی؟
این لگن هیچ مرگیش نیست.
مثل شراب کهنه، هرچی میگذره جاافتاده‌تر میشه.
- جدی؟ - آره.
اصلاً آدمو دپرس میکنه، جدی میگم پسر.
آخه من نمی‌فهمم
چرا اینقدر اصرار داری مثل یه گداگشنه به نظر بیای.
قیافه‌ی گداها این شکلی نیست.
تو چرا اینقدر کونت می‌سوزه؟
چون مجبورم تو این قراضه
کنار تو دیده بشم، کارآگاه بودا.
آره دیگه.
خب، اینجا چه خبره؟
اون پشت. به یه پیک زدن...
سه میلیون دلار جواهر از مرکز شهر میاورده.
همین‌جوری اینا رو گذاشت و رفت، بن؟
چی، یعنی یه جورایی می‌دونست که اینا قلابی‌ان یا...؟
نمی‌دونم.
ما نمی‌دونیم.
خیلی خب. دیگه چی می‌تونی بهمون بگی، بن؟
اسم زنمو می‌دونست.
اونوقت از کجا می‌دونست؟
من از کجا بدونم لعنتی، هان؟
چرا داری این چرت و پرتا رو از من می‌پرسی؟
آروم باش.
چون، بن، دقیقاً همون روزی که داشتی...
نزدیک سه میلیون دلار سنگ جابه‌جا می‌کردی، همون روز بهت دستبرد زدن.
می‌گم، یه کم زیادی اتفاقی نیست، نه؟
خب، من هیچ اطلاعاتی بهش ندادم،
اگه سؤالت اینه، باشه؟
- من نگفتم... - می‌دونی چیه؟
این کاری که داری می‌کنی، مقصر جلوه دادنِ قربانیه.
- بله. - من دارم قربانی رو مقصر می‌کنم.
- یعنی دارم این کارو می‌کنم؟ - گوشی‌هاتون رو گرفت؟
آره، گرفت، ولی بعد پسشون داد.
پسردایی‌ت می‌گه بهش شلیک کردی.
اسلحه لعنتی گیر کرد.
اون اسلحه داشت؟
- آره. - پس چرا بهت شلیک نکرد؟
باید از خودش بپرسی.
- بهت گفتم اون بحث رو باز نکن. - کدوم بحث رو؟
- اون مسخره‌بازی‌های تک‌روی رو. - این شگردِ کارشه پسر.
منظورت چیه که «شگردِ کارشه»؟
شگردِ رد باقی نذاشتن؟
دقیقاً می‌دونه چی رو کِی دارن جابه‌جا می‌کنن.
از قبل سیم دوربین‌ها رو قطع می‌کنه.
هیچ خشونتی هم در کار نیست.
توی چند ثانیه می‌ره تو و می‌زنه به چاک،
- یا غیبش می‌زنه. - خب که چی؟
ما درست چسبیدیم به اتوبان ۱۰۱.
بی‌خیال بابا، اون واسه خودش اصول داره.
- اصول؟ اون اصول داره؟ - آره، پاش هم می‌ایسته.
آره، اینم قراره بشه یکی دیگه از اون گندهایی
که باید تاوانش رو بدیم، نه «لو»؟
قرار نیست کسی گند بزنه.
تو رو چِه شده؟
ستوان می‌گه...
باید به فکر یه همکار جدید باشم.
می‌گه اگه با تو بمونم، آخرش می‌پوسم.
این رو گفت؟
آره.
خب، تو چی گفتی؟
بهش گفتم نمی‌خوام همچین کاری کنم.
دمت گرم.
اما این وسواست روی قضیه‌ی تک‌روی...
این‌طوری کسی باهامون رفیق نمی‌شه.
خودِ همون یاروئه، شک ندارم.
لو، بهتره واقعاً حق با تو باشه، وگرنه دهنمون سرویسه.
چون باید یه حرکتی بزنم، اونم زود.
درست بغلِ دستِ چارلز.
نه، نه، نه.
خب، چطور پیش رفت؟
اسلحه‌هاشو نشونت داد؟
امیدوارم همه‌شو نشون نداده باشه.
خوب بود.
تمومش کردی؟ بستی باهاش؟
آره، تقریباً.
فقط، می‌دونی، می‌خواد... یه نگاهی به قیمتِ پیشنهادی بندازه.
طرف خرپولِ روزگاره. وقت واسه این کارا داره؟
خب، لابد همین‌جوری پولدار مونده دیگه.
خب، درسته.
خب، شک ندارم که ترکوندی.
اِم، فیل؟
آره.
از جلسه خبری نشد؟
کدوم جلسه رو می‌گی؟
جلسه‌ی شرکا.
همونی که واسه نهایی کردنِ شراکتِ منه.
آره، آره، آره، اِم...
آره، نه، اون، اِ...
فقط باید تیمِ کله‌گنده‌ها رو دورِ یه میز جمع کنم،
ولی مارک تازه از مائویی برگشته، بذار آمارشو دربیارم.
آره، ولی قبلِ رفتنش هم همین رو گفتی.
آره خب، من مسئولِ تقویم و برنامه‌ها نیستم، شارون، پس...
- خب... - می‌شه تمومش کنیم؟
خب، چطور پیش رفت؟
اِاِ...
یه، راستش، یه اتفاقی افتاد.
پلیس؟
نه بابا، فقط یه بچه بود، می‌دونی، نزدیک بود اوضاع...
نمی‌دونم.
تو به فالِ بد و این چیزا اعتقاد داری؟
ریدم تو هر چی نشونه و فالِ بد.
فقط یه‌کم خودتو باختی، همین.
این یکی و کارِ بعدی تو سانتا باربارا رو که رد کنی،
امسال قشنگ بارِتو بستی.
تو هم کارت سکه می‌شه،
در حالی که همه‌ی خطرش واسه منه.
تو فقط داری جنسو آب می‌کنی.
چیزی رو اعصابته؟
فقط همین کارِ سانتا بارباراست، می‌دونی،
حس می‌کنم یه جای کار می‌لنگه.
پولِ خیلی زیادیه که بخوای ازش بگذری، قهرمان.
خریدار منتظره.
می‌دونم، ولی قراره وسطِ روز انجام بشه.
و مستقیم از درِ اصلی می‌زنیم تو.
اصلاً راهی نداره بفهمیم
چند نفر قراره تو ماشین باشن.
ممکنه یکی این وسط نفله بشه.
نقشه دیگه‌ای تو سرت داری؟
آره، دارم رو یه چیزی کار می‌کنم.
خب، خوبه.
حالا ببین، برو یه کم پول خرج کن...
یه حالی بکن، صفا کن.
فعلاً.
بله؟
می‌دونی کی پشت خطه؟
جاناتان؟
چه بلایی سر سارا اومده؟
سارا امشب حالش ردیف نیست، عزیزم.
گفت که بهت پیام داده.
خیله‌خب.
خب، دوست داری چی‌کار کنی؟
اوم، نمی‌دونم،
فکر کنم همون کارهای معمولی.
خوب به نظر می‌رسه.
از اونایی هستی که زل می‌زنن تو چشمِ طرف، یا نه؟
صبح بخیر.
امیدوارم امروز ذهنت مثل یه صفحه سفید پاک باشه...
واسه کارهایی که می‌خوای بکنی...
بگو ببینم تو کله‌ت چی می‌گذره.
امیدوارم امروز برامون...
اِه، قبل از اینکه شروع کنیم، باعث افتخارمه که معرفی کنم
جدیدترین عضو تیم ارزیابی‌مون رو،
مادلین اَدکاک.
مادلین قراره در کنار شارون، تمرکزش رو بذاره
روی املاک مسکونیِ اعیونی.
مطمئنم همه‌مون یه کاری می‌کنیم که اینجا بهش خوش بگذره.
سلام بچه‌ها. ممنون.
بچه‌ها، از اینکه اینجام خیلی ذوق‌زده‌ام.
خب، بریم سراغ کارهای جدید.
شارون همین الان کار قیمت‌گذاریِ
یکی از اعیونی‌ترین املاک کل کالیفرنیا رو تموم کرد،
و این قراره احتمالاً
گرون‌قیمت‌ترین عروسی‌ای باشه که تا حالا بیمه کردیم.
خب شارون، از پرونده «مونرو» چه خبرهای خوبی داری؟
راستش، امیدوارکننده است.
خوبه. خب، امیدوارکننده خوبه،
اما اگه نهایی بشه بهتره.
نفر بعدی فیله. چی داری برامون؟
آره، یه مورد مشکوک تو بخش خسارت‌ها دارم.
یه ادعای خسارت هفت‌رقمی از طرف یه جواهرفروش به اسم سمیر قاسم.
بعدِ خدا تومن سال، دقیقاً همون روزی که داشت
سه میلیون دلار الماس جابه‌جا می‌کرد، به پیکش دستبرد زدن.
- آره. - عجب تصادف جالبی، نه؟
عجب تصادف جالبی. شارون، فکر می‌کنی بتونی...
از اون جذبه‌ت برای یکی از رفقای پلیسمون مایه بذاری،
و راضیش کنی از اون فروشنده تست دروغ‌سنجی بگیره؟
همین هفته؟
برنامه‌ام این بود که پیگیرِ قضیه‌ی «مونرو» بشم.
- خب... - پای یه ادعای خسارتِ هفت‌رقمی وسطه.
باشه، نظرت چیه بذاریم «مادلین»
پیگیریِ «مونرو» رو به‌عهده بگیره؟
می‌دونی که، آدمِ جدید، روشِ جدید.
فکرِ خوبیه، فیل.
آره، با کمال میل انجامش میدم.
البته اگه تو باهاش مشکلی نداری.
آره، حتماً.
خیله‌خب، بعدی، اِم، بخش بین‌الملل...
سَمی، خودت داری می‌بینی اوضاع چطوری به نظر میاد،
- مگه نه؟ - نه.
نه، نمی‌بینم. اصلاً.
خب، این بساط چیه؟ هان؟
بازیِ پلیسِ چاق و پلیسِ بد؟
فکر کردی من از کِی
این کار و کاسبی رو شروع کردم؟
من ۲۷ سال پیش مغازه‌م رو باز کردم،
دو تا شعبه‌ی دیگه هم دارم.
آخه واسه چی باید به بیزینسِ خودم نارو بزنم...
باشه، بیا آروم باشیم.
بهش زنگ زدی که...
...بهش بگی کِی منتظرِ
پیک باشه؟
نه، ایمیل زدم.
پس الان چیزی که باید از خودت بپرسی اینه که...
«اون از کجا می‌دونه ایمیلِ کی رو باید هک کنه؟»
و چطور می‌تونه بفهمه
کی قصد داره چیزی رو جابه‌جا کنه،
اونم قبل از اینکه جابه‌جاش کنن؟
مثل دفعه قبله؛ ایمیل،
تقویم، فیس‌بوک، واتس‌اپ، اینستاگرام.
چی؟ اسنپ‌چت و تیک‌تاک نه؟
دیگه سنش برای این کارا زیادی بالاست.
اه، ضدحال.
یه کار هست...
- اون بالا تو سانتا باربارا. - هوم.
آدمِ من همه‌چیز رو ردیف کرده،
اما خودش انجامش نمی‌ده.
چرا خایه نکرده انجامش بده؟
ترس ورش داشته.
قبلاً هم اینجوری دیدم.
فکر می‌کنه ممکنه کسی این وسط آسیب ببینه.
هوم.
بابام همیشه می‌گفت: «تا چندتا تخم‌مرغ نشکنی، املت درست نمی‌شه»، پس...
اوه، ولی تو بابات نیستی.
خدا بیامرزتش.
شاید جیگرِ هضمِ یه سری کاراش رو نداشته باشی.
واسه یه سری از کارایی که اون کرده.
ولی اگه می‌خوای فرصتی داشته باشی که ته و توی قضیه رو دربیاری...
راهش همینه.
فکر می‌کنی از پسش برمیای؟
اوه...
لعنتی!
گندش بزنن.
لعنتی، آخه چرا یهو ترمز زدی؟
من ایستادم، ولی اصلاً هم یهویی نبود.
چراغ قرمزه.
حالت خوبه؟ تو...
نه، خوب نیستم. دیرم شده، اینم ماشینِ رئیسمه.
اوم... شت. من فقط، می‌تونم...
باید مدارک بیمه‌ت رو بهم بدی.
آره، خب...
ببین، چطوره که...
اینو بگیر، باید خرج خسارت رو پوشش بده.
دیگه لازم نیست نگران دنگ و فنگ بیمه باشیم.
چی؟ همین‌جوری یه دسته پول نقد داری...
که می‌خوای باهاش بیخیالِ دردسر بشی؟ من...
دارم سعی می‌کنم بهت کمک کنم. تو زدی به من.
ممنونم ازت،
ولی من باید از راه قانونی و درستش پیش برم.
وگرنه اخراجم می‌کنن.
بذار یه خودکار بردارم.
آره، ارواح عمت.
هزاران دلارِ کوفتی تو جیبته؟
باشه.
ببخشید.
اوم...
- بفرما. - خب، باشه.
بچه، اوم، داری؟
- چی؟ - آخه صندلی بچه اینجاست.
اوه، اوم...
نه. نه. نه بابا. اونا، اوم...
- ماشینِ رئیسمه. - آهان، آره. فهمیدم.
یه دوقلو داره. یه پا گوهن واسه خودشون.
آره، منم بچه ندارم.
- اوم... - باشه.
اوم، فک کنم یه نفر باهات تماس می‌گیره.
نمی‌دونم
- روال کار چجوریه، واسه همین... - عالیه. آره، می‌دونی...
فعلاً.
ببخشید. هی، لابد شما همون خانمِ بیمه‌ای؟
آهان. و لابد
- شمام جناب کارآگاهی؟ - آره.
شارون کومز.
- ممنون که اومدی سر قرار. - خواهش می‌کنم.
- از اینا می‌خوای؟ - نه، دمت گرم. ردیفم.
از اسموتی خوشت نمی‌آد؟
اصلاً حتی از گفتنِ کلمه‌ی «اسموتی» هم عوقم می‌گیره.
هوم.
خب، واسه پرونده‌ی قاسم چیزی برام داری؟
راستش، امیدوار بودیم قبول کنی...
از قاسم و اون پیک، تست دروغ‌سنجی بگیری.
که چی؟ که بزنی زیرِ خسارت بیمه‌اش؟
اون حق بیمه‌اش رو کامل ریخته.
می‌خوای چی‌کار کنی؟ می‌خوای در عوضش به فاکش بدی؟
عجب نونی تو این کارته، شارون.
- آره؟ و چطوره... - عالی.
...خدمت به خلق چطور بهت می‌سازه؟
همون‌طوریه که فکرشو می‌کردی؟
منظورم اینه که، داری دنیا رو جای امن‌تری می‌کنی،
پس لابد این همون رضایت شغلیه که دنبالشی، نه؟
حداقل من اونایی رو که
پول می‌گیرم ازشون محافظت کنم رو به فاک نمی‌دم.
من کلاه سرِ کسی نمی‌ذارم.
چیزی که ما فراهم می‌کنیم...
...همون چیزیه که مردم بعد از ثروت، از هر چیزی تو دنیا بیشتر می‌خوان.
- مگه اون سلامتی نیست؟ - نه.
اون امنیتِ همون ثروته.
آه، لعنتی. منو بگو که جوری بزرگ شدم که فکر می‌کردم
پول با خودش خوشبختی نمی‌آره.
متاسفم. بهت آدرس غلط دادن.
تحقیقات نشون می‌ده خوشحالیِ آدمای بالای ۴۵ سال...
بدجوری به امنیت مالی گره خورده.
فقط دارم از یه زندگیِ راحت حرف می‌زنم...
توی یه محله‌ی دنج و تر و تمیز.
سهمت رو از اون رویای آمریکایی برداشتی، شارون؟
من اینجا لب ساحل زندگی می‌کنم.
وگرنه کدوم احمقی می‌خواد تو این شهر زندگی کنه؟
می‌دونی، آمار و ارقام می‌گن این کارِ یه آدمِ نفوذیه.
- آمار؟ - آره.
هر مجموعه‌ای از رفتارهای انسانی یه الگو می‌سازه.
حالا، می‌تونم یه نقشه بهت نشون بدم...
که پیش‌بینی می‌کنه ۹۰ درصدِ آدمایی که...
توی ال‌اِی بیماری قلبی می‌گیرن، کجا زندگی می‌کنن.
و می‌تونم بهت بگم که...
هیچ‌کدومشون اینورا نیستن.
این علمه.
- از دیدنت خوشحال شدم، شارون. - منم همین‌طور.
و خب، می‌دونی که طبق قانون این حق رو داریم...
که تست دروغ‌سنجی بگیریم.
هر سری از کارهای آدمیزاد...
یه الگو خلق می‌کنه.
توی این منطقه‌ای که داری می‌بینی، ۲۱۹ تا سرقت انجام شده...
توی چهار سالِ گذشته.
آرتور، می‌شه لطفاً برش داری؟
هر سرقتی زیر ۵۰۰ هزار تا؟
- بوم. - اوه. «سی‌اس‌آی».
ادامه بده. فقط اومدم گوش بدم.
هر چی سرقت که...
به سرویس‌های پیک و ارسال کالا مربوط نیست رو حذف کن
یا ماشین‌های زرهی حمل پول.
حالا هر چی سرقت...
که توش یه جورایی از خشونت استفاده شده رو بذار کنار.
در آخر، هر چی سرقت...
که توش دی‌ان‌ای یا مدرکی
توی صحنه جرم باقی مونده رو حذف کن.
بوم.
طرف هر چقدر هم که باهوش باشه،
بازم دست خودش نیست و یه الگو به جا می‌ذاره.
اون می‌دونه جواهرسازها کی
جنس‌هاشون رو جابه‌جا می‌کنن و کی...
فکر کنم با هک کردن ارتباطاتشون آمار می‌گیره.
اهل خشونت نیست.
توی تک‌تک موارد،
توی مسیر بزرگراه ۱۰۱ می‌زنه.
دفعه قبل جنوب بود. شرط می‌بندم دفعه بعد شماله.
کپه‌تو بذار رو زمین لعنتی!
- کیف رو بده به من! - چی؟
این دیگه چه گوهیه؟
هی تو، دستا بالا!
دستای لعنتیت رو ببر بالا!
- هی، بیا اینجا! - نه.
بیا اینجا!
بگیر بخواب رو زمینِ کثافت.
کسی اون پشت هست؟
کسی هست
- اون پشتِ خراب‌شده؟ - نه!
کسی اون پشت نیست.
هیچ‌کس اونجا نیست.
هیچ‌کی اون پشتِ کوفتی نیست، نه؟
هیچ‌کی اون پشتِ خراب‌شده نیست؟
خفه شو!
- تو، کلید کجاست؟ - پیشِ من نیست.
اون کلیدِ لعنتی کدوم گوریه؟
بیرونه. تو ماشینه!
تو ماشینِ بیرونه.
اون کلیدِ وامونده کدوم گوریه؟
- تو ماشینه. - کدوم ماشینِ کوفتی؟
بیرونه.
لعنتی!
فکر کردی دارم باهات بازی می‌کنم؟
بده... اون کلیدِ... فاکی رو... به من!
- وگرنه همین‌جا نفل‌ات می‌کنم! - باشه، دورِ گردنمه!
می‌دمش بهت. می‌دمش بهت.
همین حالا! دهنم رو سرویس کردی!
- بگیرش! - یالا!
فقط، آخه... داری گند می‌زنی به...
یکی صدای اون بچه رو خفه کنه.
چی؟
تو، اون کابینتای لعنتی رو باز کن!
این چه گهیه؟ این دیگه چه...
- قفلشو باز کن! - من اینجا کاره‌ای نیستم!
من اینجا کار نمی‌کنم! من اینجا کار نمی‌کنم! نه!
- اینجا کار نمی‌کنه. - من اینجا کاره‌ای نیستم!
بتمرگ سر جات!
خوبه، برو اون‌ور، بازش کن. همین حالا!
چشمت به من نیفته لعنتی.
- بازش کن... بازش کن. - بازه.
بذارش تو ساک.
عجله کن! یالا!
یالا.
بدو دیگه!
برگرد این‌طرف!
برگرد کپه مرگتو بذار روی زمین!
زود باش لعنتی!
تو، بیا اینجا!
بخواب روش! بخواب روش!
برو روش لعنتی.
همون‌جا بمون.
لعنت.
اون ضامن لعنتیِ در کدوم گوریه؟
- بغلِ صندوقه! - چی؟
کجاست؟ کجا؟ کدوم گوری؟
باشه، خفه شو.
لعنتی! لعنتی!
لعنت بهش... لعنت بهش...
تو، در رو وا کن! همین حالا!
اون درِ لعنتی رو باز کن!
باشه، باشه، باشه.
آروم. آروم باش.
یادت باشه...
قیافه‌ت رو خوب به خاطر سپردم.
مراقب اون بچه‌ی لعنتی‌ت باش.
یه لحظه ما رو تنها بذارید.
- جناب سروان. - رِی.
هوم.
خب، هدفت چیه؟
- منظورت چیه؟ - تو فقط...
یه سری سرقتِ الکی رو تبدیل کردی به یه پرونده‌ی زنجیره‌ای.
می‌فهمی این واسه اداره چه عواقبی داره، نه؟
می‌فهمم که قراره مجبور بشیم...
بذار حرفم تموم بشه. بذار حرفم تموم بشه.
دوتا از اون مثلاً...
نمونه‌هایی که آوردی پرونده‌هایی‌ان که همین الانشم مظنون دارن.
یکی دیگه‌ش رو هم فِلنر مختومه کرده.
شیش هفته پیش، حالیته؟
اِ... خب...
آره، ولی اشتباه می‌کرد.
نه.
نه، اشتباه نمی‌کرد.
روی تخته وضعیتش از قرمز به مشکی رسید.
این قضیه هیچ‌وقت اشتباه از آب درنمی‌آد.
می‌دونی ما چه غلطی نمی‌کنیم؟
ما گندی که به آمار تخمی حل پرونده‌هامون خورده رو ماست‌مالی نمی‌کنیم.
اون کار غلطه.
اما می‌دونم که حق با منه،
چون همه‌ی اینا کار یه نفره،
و اونم نمی‌ذاره گیر بیفته.
درسته، درسته.
اون یه نکته‌ی نابی که همه‌ی اینا رو به هم ربط می‌ده...
طرفِ تو ردی از خودش به جا نمی‌ذاره.
اوه، بی‌خیال. من و تو هر دو خوب می‌دونیم
هیچ‌کدوم از اینا اتفاقی نیست.
دیگه فک نزن.
باشه.
خیلی خب.
پایین‌ترین آمار حل پرونده توی کل تیم مال توئه.
داری گند می‌زنی به کار همه، از جمله من.
چته تو؟ مرگت چیه؟
تو قبلاً واسه خودت...
الان دیگه باید جای من نشسته بودی، پسر.
بازی‌ت رو بکن.
یه تئوری پیدا کن
که واسه کل ساختمون جواب بده.
تازه واسم گل هم خریده بود...
باز بگو ببینم دقیقاً چی‌کاره‌ای؟
در واقع کارم فروش نرم‌افزار به بانک‌هاست.
می‌گن «بلانکت دو وو»ـه اینجا
ظاهراً معرکه‌ست. یعنی...
- هی، ببخشید دیر کردم. - هی، طوری نیست.
زدم به یکی
و اینجور داستانا کلی طول می‌کشه تا جمع و جور شه.
حدس می‌زنم طرف یهو ترمز زد، نه؟
می‌دونی چیه؟ همین‌طوره، کاملاً هم تقصیر خودش بود،
ولی یه قرارِ توپِ دیگه از توش درآوردم، پس...
زیاد میای اینجا؟
آره، چند باری اومدم. چند بار.
اون، اوم...
«بلانکت دو وو»ـش خوبه، آره.
می‌گن که خوبه.
تو، اوم...
ساکن ال‌اِی هستی؟
- اوم... زیاد این‌ور اون‌ور می‌رم. - واقعاً؟
آره، واسه کارم.
دقیقاً کارت چیه؟
خلاصه بگم، اِاِاِ...
توسعه نرم‌افزاره...
خب...
واسه بانک‌ها. تو کار فروشم.
چیز خیلی دهن‌پرکنی نیست...
نه بابا، باحاله که.
آره.
هوم.
خوبی؟ ردیفی؟
آره. خب...
فکر کنم کلاً فکر خوبی نبود که اومدیم اینجا.
به نظر آدم خیلی ردیفی میای و خیلی هم...
آره... ولی من، راستش...
راستشو بخوای اصلاً فکر نمی‌کنم ما...
وجه اشتراک زیادی با هم داشته باشیم.
من یه جورایی واسه خودم قانون دارم،
که اگه حس کنم یه چیزی درست نیست،
نباید وقت همدیگه رو الکی تلف کنیم.
چی؟... آخه از کجا می‌دونی؟
از کجا می‌دونم چی؟
که هیچ وجه اشتراکی با هم نداریم.
خب...
راستش من اصلاً نمی‌دونم این "بلانکت دو وو" کوفتی چیه.
منظورم اینه که من اصلاً...
عمراً پامو تو یه همچین جایی نمی‌ذاشتم.
آره...
منم همین‌طور.
جدی؟
تا حالا پامو اینجا نذاشته بودم.
تا حالا اینجا نیومده بودی؟
فکر می‌کردم از اون‌جور جاهاست که ملت...
...می‌دونی دیگه، بقیه رو میارن اینجا.
اِم...
فکر کنم گوشت گوساله‌ست.
چی؟
بلانکت دو وو.
- آهان. گوشت گوساله. - آره.
آره، من، اِم...
نه. من که لب به اون نمی‌زنم.
- به هیچ وجه. - پس تو چی می‌خوری؟
فکر می‌کردم همو دوست داریم.
آره، خب داریم.
ولی بیشتر از سرِ عادته، مگه نه؟
منظورم اینه که، دلت نمی‌خواد
یه چیزی باشه که بابتش ذوق کنی؟
یه چیز جدید؟
می‌تونی جواب بدی. برو.
نه، ردیفم. نیازی نیست.
- جوابشو بده. - نه، جواب نمی‌دم.
اولین بارته؟
خیانت کردی؟
واقعاً می‌خوای بدونی؟
آخر هفته از اینجا میرم.
نه، می‌دونی چیه؟ تو بمون. من میرم.
کجا می‌خوای بری؟
شاید برم لب ساحل.
ساحل؟
جدی میگی؟
تو آخرین کسی هستی که می‌شناسم اهل ساحل باشه.
من خیلی بیشتر از تو اهل ساحلم.
چرت نگو.
"رابطه قبلیت چطوری تموم شد؟"
سرِ کار. مجبور شدم جابه‌جا بشم.
"چی بهت انگیزه میده؟"
پول، فکر کنم.
چی؟
خب، اِم...
"تا حالا از دستبند استفاده کردی؟"
آره.
اوکی.
اِم، "اگه این انتخاب رو داشتی که یه دکمه رو بزنی..."
اوه، "...و زندگیت رو از اول شروع کنی، فشارش می‌دادی؟"
آره.
واقعاً؟
اوهوم.
تو؟
نه.
چی شده؟
نمی‌دونم. یعنی، یه جورایی...
چی؟
غم‌انگیزه؟
ببین، من واسه یه ایجنت تبلیغاتی کار می‌کنم
و با موزیسین‌ها و بازیگرا و این‌جور آدما سر و کار داریم
و مثلاً...
بهت قول می‌دم، اصلاً فرقی نمی‌کنه
چقدر پول درمیارن
هیچ‌وقت براشون بس نیست.
خودم می‌فهمم کِی به اندازه کافی دارم.
چطوری؟
یه رقمی تو ذهنمه، ولی، خب...
می‌دونم اون‌قدری هست که بشه باهاش...
خب...
احساس امنیت کرد.
خب فکر می‌کنی شاید... بخوای که...
- بازم همدیگه رو ببینیم؟ - آره.
هوم.
شاید.
آره؟
آره.
...مسلح به یه سلاح نیمه‌خودکار
کارکنا و مشتری‌ها رو حسابی زهره‌ترک کردن
توی یه حملهِ به‌شدت وحشیانه
که توش تیراندازی هم شد.
این اتفاق توی سانتا باربارا افتاد
توی یه جواهرفروشیِ لوکس و گرون‌قیمت
در منطقهِ تجاریِ مرکز شهر
یه ذره بعد از ساعت ۱۰ صبح.
تصویر سارق توسط دوربین‌های مداربسته ضبط شده
اما گفته می‌شه که کلاه کاسکتِ موتور سرش بوده
در تمامِ مدتِ سرقت.
این اتفاق بعد از یه سری سرقت‌های جنجالی رخ می‌ده
در جنوب کالیفرنیا.
من اینجا کار نمی‌کنم! من اینجا کار نمی‌کنم!
خیله‌خب، نگهش دار.
نه، نه، نه!
اِم، می‌تونیم با شاهداتون حرف بزنیم؟
چیزِ زیادی گیرتون نمی‌آد.
یارو تمام مدت
کلاه کاسکتِ موتور سرش بوده.
یکی‌شون رید به خودش.
جدی می‌گم.
رید تو شلوارش.
به‌به، می‌بینم که...
سارقِ بزرگراه ۱۰۱.
خودِ ناکسشه، لو.
آره، یه جای کار می‌لنگه.
- ببخشید، چی؟ - فقط...
منظورت چیه که «یه جای کار می‌لنگه»، لو؟
گفتی می‌خواد بزنه به شمال.
بوم. زد به شمال، خب؟
کلاً یه مایل هم با ۱۰۱ فاصله نداریم،
پس موقعیت جوره، هدف جوره،
شگردش هم جوره، لو.
خب، کدوم...
ببخشید، کجای کار با عقل جور درنمی‌آد؟
آدمِ ما هیچ‌وقت به کسی آسیب نمی‌زد.
آهان، قهرمانِ منم که اومد.
چه خبره؟ چیکار داری می‌کنی؟
سهمِ من از کارِ آخری چی شد؟
چرا؟ مگه چی شده؟
سانتا باربارا کارِ آخری بود.
اوه.
سانتا باربارا.
آره، پیداش کردم.
نقشه‌شو من کشیدم. مو به مو بهت گفتم چیکار کنی.
خودت گفتی نمی‌خوای انجامش بدی.
مالِ تو نبود که بخوای واگذارش کنی.
سهم می‌خوای، آره؟ همینه؟
بحث اون پولِ کوفتی نیست.
خب، پس بحثِ چیه؟
بحث سرِ اعتماده.
اگه یه بار دیگه این اتفاق بیفته، فکر کنم دیگه کار من و تو تمومه.
کار من و تو تمومه؟
حالا داری واسه من خط و نشون می‌کشی؟
شاید بهتر باشه یه کم فکر کنی
که اگه من نبودم الآن کجا بودی، هان؟
آره.
من همین‌جا منتظرتم
وقتی که برگردی و
دم‌تو گذاشته باشی روی کولت!
با همه مشتریات همین‌جوری رفتار می‌کنی
یا این یه تحویل گرفتنِ خاص واسه مهاجراست؟
این فقط یه روالِ اداریه، آقای قاسم.
اگه چیزی واسه مخفی کردن ندارید،
پس مطلقاً هیچ جای نگرانی نیست.
اوه، پس یه روالِ اداریه.
می‌دونی، چیزی که من بهش اعتراض دارم
این نیست که بهت پول می‌دم تا بیمه‌م کنی
و تو هم دنبال راه می‌گردی
تا از دادنِ چیزی که بدهکاری قسر در بری،
موضوع اینه که با این دستگاه داری می‌گی
نه تنها «فکر می‌کنیم دزدی»
بلکه «فکر می‌کنیم دروغگویی».
می‌دونی خانم کومز، اون آدمایی که براشون کار می‌کنی،
همه‌شون یه مشت انگل‌ان.
تو هم یه انگلِ مفت‌خوری؟
آدمِ من، اون داره...
یه نقشه‌ی جدید می‌ریزه.
می‌خوام پیداش کنی
و آمارشو دربیاری (بپایش).
این همون کسیه که ازش آمار می‌گیره.
طرف خوره گوگل یا یه همچین کوفتیه.
زاغ‌سیاهشو چوب بزنی، پیداش میشه.
بعدش چی؟
قرار نیست از قاصد دزدی کنی.
می‌ذاری اون کارشو بکنه...
بعدش از خودش می‌زنی.
«نامادری کون‌کنی دات کام»؟
فقط محلِ رمزگذاریه.
- طبق مراحل برو جلو. - هوم.
آره، جالبه که چیا یهو
میاد نوکِ ذهنِ آدم، نه؟
دمت گرم.
بنز GLE سفید، لطفاً.
چشم خانم، الان میارمش.
ماشینِ ردیفیه.
مرسی.
دنیا کوتاه‌تر از اونه که آدم ماشینای تخمی سوار شه، مگه نه؟
الویس؟ اون اینو گفته.
آهان، درسته. حالا خودش چی سوار می‌شد؟
ببین، اون باید یه کادیلاک طلایی باشه.
منطقیه.
عشقِ ماشینی؟
آره، از اونایی خوشم میاد که واسه خودشون جَنمی دارن.
منظورت مدل قدیمی‌هاست یا جدیدا؟
امروز، یه قدیمی.
امروز؟
باید بیام تو خطِ کار تو.
خب، امروز چی سوار می‌شیم؟
اگه بتونی حدس بزنی، کلیدشو می‌دم بهت.
اووه.
مواظب باش.
کارم تو این چیزا درسته.
- جدی؟ - اوهوم.
خیلی خب.
اوکی. حدسم یه شورلت شِوِل‌ـه.
رنگش؟
سبزِ مسابقه‌ای.
رنگشو درست اومدی.
خب، یکی از دوتا، بد نیست.
اصلاً بد نیست.
ولی خدایی عجب ماشینِ معرکه‌ایه.
دست‌کم گرفته بودمت.
مایک.
شارون.
خوشبختم مایک.
منم همین‌طور.
- همون‌طور که گفتم... - نه...
...این آخرین عکسیه که ازش داریم.
مطمئنی که ردشو نزدیم
توی ۱۰۱، تو هیچ‌کدوم از سمتا؟
هنوزم مطمئنم.
یه جایی بین اون پیچ و ۱۰۱، ماشینشو عوض کرده.
چرا این‌قدر مطمئنی که رفته تو ۱۰۱؟
بی‌خیال پسر، نپرس.
ببین، از اونجا تا ۱۰۱ سی تا بلوک راهه.
- راه بیفت بگردیم. - جدی می‌گی؟
- جدی می‌گم. - لو، بی‌خیال پسر.
مگه راه دیگه‌ای هم واسه پیدا کردنش داریم؟
کتابا هم با خونه بود؟
- اوهوم. - هوم.
واسه کسی که این‌جور چیزا رو دوست داره...
واقعاً اونقدرا هم...
وسایل شخصی نداری.
نه عکسی از خونواده، نه...
تو چی، داری؟
چی؟ عکس؟
نه، خانواده.
آره، یه جایی دارمشون.
یه جایی؟
چی، مثلاً تو کشو؟
نمی‌دونم، کلاً خونواده‌مون این مدلی نبود.
زیاد با هم در ارتباط نیستیم.
نمی‌دونم.
مثلاً... برادری، خواهری چیزی داری؟
مامان؟ بابا؟
آره. آره.
نمی‌دونم، راستش ما اون‌قدرا...
موقع بزرگ شدن خرت و پرت زیادی نداشتیم
و همونایی هم که داشتیم،
چیزی ازشون نگه نداشتم.
خلاصه که...
چی؟
مردِ مرموز.
آره.
می‌تونم یه کم آهنگ بذارم؟
آره.
اون گوشه یه دستگاهی هست.
آهنگ موردعلاقه‌ای داری؟
اوم...
نه. باشه.
نمی‌دونم چرا اصلاً باید می‌پرسیدم
که تو آهنگ موردعلاقه داشته باشی یا نه.
لابد اینم یه نمره منفیِ دیگه است، نه؟
ای بابا...
تو، ام...
آهنگ گوش میدی یا...
آره، گاهی وقتا.
گاهی وقتا؟
گوش نمیدی، نه؟
بیخیال بابا.
بلد نیستم برقصم.
بیا دیگه.
بدو دیگه.
بیا اینجا.
نه عکسی، نه آهنگی، نه رقصی.
یکی باید آدم بودن رو یادت بده.
آره.
آه.
عاشقِ اینم.
همه واسه شهرِ خودشون هورا می‌کشن، ولی کسی واسه لس‌آنجلس این کارو نمی‌کنه.
خوشحالی؟
آره.
ترسیدی؟
آره، شاید.
نمی‌خوای بمونی؟
می‌خوای بمونم؟
آره.
خوبه.
سلام، استون هستم.
یه آپارتمان جدید می‌خوام
لب ساحل، همین الان هم آماده باشه.
می‌تونم کمکتون کنم؟
یه بسته برای ویلسون دارم.
من منتظر چیزی نیستم.
اسم شما روش نوشته شده.
خیله‌خب. بذارش همون دم در.
اجازه ندارم این کار رو بکنم.
باشه. بذارش تو راهرو.
اوه!
تکون بخور. یالله، راه بیفت. زود باش.
هان؟
باید بهم بگی چه کوفتی به خوردش دادی، حالیته؟
بنال دیگه لامصب.
امشب قراره چند تا دیگه از این
گاراژهای لعنتی رو زیر و رو کنیم، ها؟
هی، پسر...
- بذار یه نگاهی بندازیم. - تا حالا...
- اونجا رو ببین. - چیه؟ باز دیگه چیه؟
لو.
ای گندش بزنن، پسر.
هوم. آره.
به پزشکی قانونی خبر بده.
سیاه رنگ اون نبود.
کلاً سوژه‌اش همین بود.
من که عمراً به دیوارم نمی‌زدمش،
ولی خدایی از فاز درامش خوشم میاد.
خیالت تخت باشه که از سکه نمی‌افته.
مسئله‌ی اصلی اینه که...
چقدر خاطرشو می‌خوای؟
خب، من که عاشقشم.
می‌دونی، با صندلی‌های جدید خیلی ردیف می‌شه.
جدی؟ مطمئنی می‌خوای این یارو
هر بار که شام می‌خوریم، این‌طوری زل بزنه بهمون؟
زل نزده که.
داره بد نگاه می‌کنه.
مطمئنم. واقعاً هم بد نگاه نمی‌کنه.
می‌دونی، فقط داره نگاه می‌کنه.
ببخشید، الان میام پیشتون.
- باشه. - حتماً. ممنون.
عجب تصادفی!
سلام.
اِ، شارون، درسته؟
- آره. - آره.
- مایک؟ - خودِ خودشه.
- آره، خوشحالم می‌بینمت. - اوم.
اِ...
خب مایک، همون‌قدری که ماشین‌بازی، اهل جمع‌کردنِ آثار هنری هم هستی؟
اِ، نه زیاد، ولی از این کارا خوشم میاد.
از این فاز دراماتیک خوشم می‌آد.
هوم.
هی، پایه هستی از اینجا بزنیم بیرون؟
بریم یه چیزی بزنیم؟
به مولا که پسر...
شما مردای مطلقه، همه‌تون فکر می‌کنید...
قراره برید لبِ ساحل زندگی کنید
و با یه دافِ موج‌سوارِ سکسی بپرید.
می‌خوای چیکار کنی؟ بری موج‌سواری؟
نه. می‌خوام... تو فکرِ یوگا رفتنم.
یوگا؟
معلومه که هستی. حالا چه جورش؟
مگه مدل‌های مختلف داره؟
آره بابا، بدجور.
یوگای داغ دارن، یوگای سرعتی،
یوگای خیابونی، یوگای یونانی.
- یوگای یونانی؟ - اون آخریه شاید اسم یه کوفتی واسه خوردن باشه.
پس کلاً دنبالِ اینی که با یکی بخوابی.
نه پسر، می‌خوام رو فُرم بیام.
رو فُرم؟
- برو بابا عرق‌خور، تو آخه... - چه خبر شده؟
عین یه ماشینِ نوه.
لعنتی.
به جز یه لکه خونِ میکروسکوپی.
واسه دی‌ان‌ای گرفتن کافی هست؟
لابد همین‌طوره.
بذا ببینم.
خب، لابد تو کارِ هنری هستی؟
نه. اون‌قدرها هم باکلاس نیست.
من واسه آدمایی بیمه‌نامه می‌نویسم که
اون‌قدر مایه دارن که نمی‌دونن باهاش چیکار کنن.
پس حتماً باید خوب بدونی
هر چیزی چقدر می‌ارزه، نه؟
اوهوم. زیادی می‌دونم.
ولی در کنارش باید کلی چیز هم بدونم
درباره آدمایی که صاحب این چیزان.
منظورت چیه؟
می‌دونی، مثلاً اینکه دنبال هیجانی،
الکلی هستی، اهل قماری،
به طرفت خیانت می‌کنی؟
می‌دونی، همون سوالایی که نمی‌شه پرسید
ولی تابلوعه که باید جواباشون رو بدونی.
این‌جوریه که تو آدم‌شناسی حسابی اوستا می‌شی.
خب، حالا درباره من... چی دستگیرت شده؟
نُچ.
چیزایی که خوشت نمیاد یا چی؟
نُچ.
نه، نه، همچین حرفی نزدم.
بی‌خیال بابا.
باشه.
خب، قیافت که داد می‌زنه یه سری راز و رمز واسه خودت داری.
- اینطوری فکر می‌کنی؟ - اوهوم.
پیرهنت یا نویه یا تازه اتو شده،
که یعنی خودت رخت‌هاتو نمی‌شوری،
یا اینکه یه جورایی وسواس داری.
خیلی به خودت رسیدی.
موهات، ناخونات،
اون ساعت دوازده هزار دلاریت...
همه‌چی زیادی...
بی‌نقصه.
این بهم می‌گه که حسابی پولداری،
و وقتت هم زیادی آزاده، مایک.
تیپ و ماشین و همه‌چی ردیفه...
اما انگار نمی‌تونی تو چشمام نگاه کنی.
شرط می‌بندم لای پر قو بزرگ نشدی.
از کجا به این نتیجه رسیدی؟
چون آدمایی که تو هرج و مرج بزرگ می‌شن، تشنه‌ی نظم و ترتیبن.
داری درباره من حرف می‌زنی یا خودت؟
شاید هردومون.
بهت برخورد؟
نه.
من یه...
یه اعترافی باید بکنم.
جدی؟
من که هنوز حتی نوشیدنیم رو تموم نکردم.
این یه تصادف نبود. اینکه دوباره به هم خوردیم.
اوه.
اومدم اینجا که باهات حرف بزنم.
تعقیبم کردی؟
اومدم اینجا که یه پیشنهاد کاری بهت بدم.
ببین، منم یه چیزایی دربارت می‌دونم، شارون.
جدی؟ مثلاً چی؟
تنها زندگی می‌کنی. متأهل نیستی.
هیچ‌وقتم نبودی.
بچه‌م نداری.
۱۱ ساله که توی یه شرکتِ وامونده کار می‌کنی.
نایب‌رئیسی، در حالی که باید شریکِ شرکت می‌بودی.
آهان. تو دیگه کدوم خری هستی؟
فقط ۳۰ ثانیه بهم وقت بده.
نه. من...
چیزی که می‌خوام بهت پیشنهاد بدم،
برات هیچ خطری نداره ولی سودش خیلی بالاست،
از اون سودایی که زندگیتو زیر و رو می‌کنه.
- نه، لازم نکرده. حله. - کاری که من می‌کنم...
اینه که یه سری اطلاعاتِ خاص رو می‌گیرم،
از آدمایی مثلِ تو،
و اون خرت‌وپرت‌های فوق‌العاده گرون‌قیمت رو،
که مالِ همون مایه‌دارهاییه که گفتی...
خب، من هر از گاهی غیبشون می‌کنم.
ولی جوری این کارو می‌کنم که احدی نتونه ردمونو بزنه.
کسی طوریش نمیشه...
مگه اینکه سهامدارای شرکت‌های قراضه‌ای مثل مال تو باشن.
آره.
خب، پس تو یه دزدی؟
دوزاریم افتاد.
بذار یه چیزی بهت بگم، مایک.
من هر جا رسیدم با جون کندن و عرق ریختن بوده.
نه دروغ میگم، نه دزدی می‌کنم و نه اهلِ کلک زدنم.
الانم اصلاً بنا ندارم این کارا رو شروع کنم.
اونایی که براشون کار می‌کنی... فکر کردی خیلی پاک و منزهن؟
مارک توی پنج سال شد شریک.
فکر کردی از کجا می‌دونم؟
یعنی واقعاً فکر کردی اون عوضیا پشیزی برات ارزش قائلن؟
خوش بگذره بهت، مایک.
ببین، اگه نظرت عوض شد،
فقط یه عکس از ساحل تو اینستاگرام بذار،
اونوقت می‌فهمم که باید بیام سراغت.
ببین، نمی‌دونم
تا حالا کسی اینو بهت گفته یا نه،
ولی زندگیِ خیلی تخمی‌ای داری!
یه لحظه تامل کن
تا با خودت خلوت کنی.
ببین و حس کن
که همین الان کدوم قسمت از بدنت منقبض شده.
به نفس کشیدنت دقت کن،
بدنت.
آگاهانه این تنش رو با بازدم بده بیرون.
بده بیرون.
بذار قلبت به روی حضور...
عشق باز بشه...
اوه، گه توش!
اوه، لعنتی.
لاشی.
پیدام کردی. هووو!
- واسه کی کار می‌کنی؟ - برو گمشو.
- واسه کی کار می‌کنی؟ - بزن به چاک.
هوم؟ هان؟
خب، می‌دونی، من...
در حال حاضر دقیقاً تو یه وضعیتِ پا در هوایی‌ام.
- آره؟ - دنبال اینم که...
یه شغلی تو مایه‌های هتل‌داری و این‌جور چیزا دست و پا کنم.
- خب؟ - آره دیگه...
- اون بهت گفت چیکار کنی؟ - کی؟
آره، بهت گفت چیکار کنی؟
دوست‌پسرت؟ اون؟
اون بهت گفت تعقیبم کنی؟
داداش، من اهل این برنامه‌ها نیستم.
هوی، کص‌کلک‌بازی درنیار.
- اون بهت گفت بیای دنبال من؟ - دوست‌پسرت؟
دوست‌پسرت؟
اون بهت گفت منو تعقیب کنی؟
بهم دست بزن تا جرت بدم. من کونی نیستم.
بهت گفت چه غلطی بکنی؟
ولی اگه بودم...
بهت گفت چه غلطی بکنی؟
مسخره‌بازی رو تموم کن...
- واسه کی کار می‌کنی؟ - بهم دست نزن.
- جواب سوال لعنتی رو بده! - بهم دست بزن کسکش.
- بنال دیگه کثافت! - دست نزن...
- هان؟ - برو گمشو.
بساطتو جمع کن، هان؟
- می‌خوای ماچم کنی؟ - بهت گفت چه غلطی بکنی؟
- می‌خوای منو ببوسی؟ - هان؟
اون بهت گفت چه غلطی بکنی؟
هی! لعنتی. هی!
هی، هی، هی. خیلی خب.
- خیلی خب. - آره؟ هان؟
آره، باشه.
بهش بگو...
اگه یه بار دیگه ببینمت
- جفتتون مرده‌اید. - آره.
- حالیته؟ - آره.
- آره؟ - باشه.
- فهمیدی چی شد؟ - آره. باشه.
باشه.
خیله‌خب.
ردیفه.
بی‌خیالِ گذشته‌ت شو.
بی‌خیالِ آینده‌ت شو.
فقط توی...
همین لحظه حضور داشته باش.
پای چپ رو بیاریم جلو
برای حرکت جنگجوی دو.
حالا حرکت رو معکوس می‌کنیم.
آرنج چپ روی زانوی چپ،
دست راست رو می‌بریم بالا.
حالا دست رو میاریم روی زمین...
و دست راست رو به سمت آسمون می‌گیریم.
به خورشید خیره بشید،
سرچشمه‌ی تمام زندگی‌ها.
- هی. - اینجا چیکار می‌کنی،
کارآگاه؟
چه تصادفی.
واقعاً تصادفیه؟
مدام این اتفاق برام می‌افته.
از بین این همه یوگا‌خونه‌ی داغون توی لس‌آنجلس.
یا کلاً ورقِ زندگیت برگشته
یا اینکه داری تعقیبم می‌کنی.
فقط خواستم یه چیز جدید رو امتحان کنم.
جداییِ امتحانی؟
میگم شارون، نابغه بودن مثل تو حال می‌ده؟
شرمنده.
این هفته کلاً رو مود نیستم.
جلسه اول یوگاته؟
خیلی تابلوئه، نه؟
بهت میاد.
دروغ قشنگی بود.
مرسی.
الو، چیه؟
یه نفر به تاونزند زنگ زد،
از جواهر‌فروشی لافایت.
می‌گه یکی اون‌ دور و برا پلک می‌زنه،
بیرون مغازه، یه آدم که خیلی مشکوک می‌زنه.
لو، انگار خودِ مرتیکه‌ست.
چرا باید خودش باشه؟
خب، نیم مایلیِ جاده ۱۰۱ ـه.
صاحب مغازه هم می‌گه یه ماشین مشکوک،
اون‌ور خیابون پارک شده.
ماشینش چیه؟
یه ماشین تیره با شیشه‌های دودی.
عین همونی که پیدا کردیم.
لو، احتمالاً خودش باشه.
باشه، راه افتادم.
نذار تاونزند زودتر از تو برسه اونجا، ردیفه؟
واحد سان‌ست لابری‌آ،
الآن سه تا تماس مختلف داشتیم.
بخواب رو زمین. همین الآن بخواب رو زمین!
پلیس، ایست!
دست‌ها بالا. دست‌ها بالا.
بخواب رو زمین!
همین الآن بخواب رو زمین!
نگاه نکن... بیا اینجا!
نه، نه، نه، نه، نه.
هوی، هوی، هوی، آروم باش.
پلیس بهش شلیک کرد!
لعنتی!
اسلحه داره؟
نه، من که چیزی ندیدم.
بکشید عقب!
عقب وایسا!
فکر می‌کنی خودشه؟
نه، یه بچه‌ی لعنتیه.
یه آمبولانس خبر کن.
هوی، هوی، هوی! بکش عقب.
هوی، یه آمبولانس خبر کن.
برو عقب.
به خودت بیا، تاونزند.
داری چه غلطی می‌کنی؟
بهش دستبند بزن.
مرکز، تیراندازی توسط مامور گزارش شده.
- لو. لو. - چیه؟
می‌گه... می‌گه این ماشینِ اونه.
کدوم ماشین؟
اون مشکیه. می‌گه ماشین خودشه، حاجی.
۹۹۸، موقعیتت چیه؟
یه واحد امداد بفرستید.
دریافت شد. گرند ۱۴۲۳.
داری چه غلطی می‌کنی؟
- اسلحه داشت. - چی؟
- یه اسلحه فاکنی داشت. - داری چی زر می‌زنی؟
- هی! اسلحه داشت لعنتی. - چی؟
خودت ببین.
مرکز، فور کینگ ۷۹.
به گوش باشید. تیراندازی شده.
مظنون زمین‌گیر شد.
مظنون به یه کلت نیمه‌خودکار مسلح بود.
زمانِ تقریبیِ رسیدنِ واحد امداد چیه؟
فکر می‌کنی شاید اون فرضیه مسخره‌ات
امروز دیگه زیادی نرفته رو مخ همه؟
حدوداً ۳۰ دقیقه وقت داری
قبل از اینکه هیئت بازرسی تیراندازی برسه.
تو این مرحله،
فقط باید داستانت رو با بقیه یکی کنی.
آره، هنوز نکشیده بود.
- مطمئنی؟ - اسلحه هنوز توی کیفش بود.
خب، پس به مشکل خوردیم.
نمی‌خوام نون کسی رو آجر کنم، ولی چیزی که دیدم رو دیدم.
به مشکل خوردیم، چون اظهارات تو...
با حرف‌های کارآگاه 'تاون‌سند' مو نمی‌زنه.
آره؟ خب، راستش زیاد هم غافلگیر نشدم...
- با توجه به... - یا مالِ همکارت.
گزارش 'تیلمن' با 'تاون‌سند' کاملاً جوره.
متهم اسلحه به دست بود،
و داشت آماده می‌شد به یه پلیس شلیک کنه.
و وقتی اوضاع خیته، ما هوای همدیگه رو داریم.
هر سه تای شما معلقید،
تا زمانی که تحقیقات تموم بشه.
بعد از اون می‌تونید برگردید سر کار.
مگر اینکه...
یه نفر بخواد راهش رو جدا کنه.
واقعاً جای تبریک داره.
مادلین اولین قرارداد بیمه‌ش رو همین‌جا توی L و V بست.
اون پای مونرو رو به بخش املاک باز کرد،
و مونرو رو آورد برای...
یه پوشش بیمه‌ای درست و حسابی برای اون عروسی...
توی هتل بورلی ویلشایر.
شروعِ عالی‌ایه، مادلین.
- تبریک می‌گم. - وای، خدای من.
راضی به زحمت نبودم.
- بسیار خب. - یه کادوی فسقلی.
ممنون.
شروع خوبی بود مادلین. همین‌جوری ادامه بده.
راستش می‌خواد پوشش بیمه رو
به هدیه‌های عروسی هم تعمیم بده، آره.
چی می‌خواد بهشون بده؟
واسه ساقدوش‌ها الماس گرفته. هر کدوم حدود ۱۲ قیراط.
پس این یعنی پنج و نیم میلیون دلار اضافه‌تر.
اوف! چه عالی...
- آره. - ...ولی خیلی هم پرریسک‌ـه.
مطمئن شو که یه نقشه امنیتی درست‌وحسابی دارن، باشه؟
- البته، همین الانم دارم روش کار می‌کنم. - خیلی خب.
فکر کنم برای امروز کافیه، همگی خسته نباشید.
مادلین، شروع خوبی بود.
شارون، می‌تونی یه پنج دقیقه بمونی
- سریع یه گپی بزنیم؟ - آره، حتماً.
- اوضاع ردیفه؟ - آره.
- خوبه. - خوبه.
اوم... بالاخره تونستم
شرکا رو راضی کنم...
خب، فقط می‌خواستم در جریان بذارمت.
اوه، خوبه.
- آره. - عالیه.
راستش تصمیم اینه که، با توجه به سالی که گذروندیم،
فعلاً بیخیالش بشیم تا اوایل سال دیگه.
واقعاً می‌خوایم...
یه آمار دقیق از کلِ وضعیت مالی
قبل از اینکه تصمیمی بگیریم.
- حله؟ پس یکم دیگه دندون روی جگر بذار. - جدی می‌گی؟
- آره. - آخه...
تا جایی که من حالیم شد
امسال از لحاظ مالی واقعاً ترکوندیم.
منظورم اینه، نه فقط، ولی بیشتر به لطفِ...
چند تا از اون سیاست‌هایی که خودم پیاده کردم.
می‌خوام بگم، می‌تونم آمار و ارقام رو بهت نشون بدم.
آره، حساب‌کتاب‌ها رو چک کردیم،
واسه همینم، وقتی ژانویه برسه
فکر کنم حسابی کیف کنی
ولی تا اون موقع باید دَووم بیاری.
خب، ژانویه پارسال هم همین رو گفتی.
می‌دونی که شارون، خبرای خوب واسه آدمای صبوره.
ولی من خیلی وقته که منتظرم.
۱۱ ساله که دارم اینجا سگ‌دو می‌زنم، مارک.
در جریانم.
آره. و تو توی...
۵ سال شدی شریک جزء و توی ۷ سال شدی شریک ارشد. پس...
حرف حسابت چیه، شارون؟
سوالم اینه که...
اگه قرار نیست خبری بشه،
فقط می‌خوام رک و پوست‌کنده بدونم
تا بتونم به فکر زندگیِ خودم باشم.
و شاید هم مشتری‌هام رو.
همین و بس.
اوه، منظورت اینه که بری سراغ رقیب؟
خب، منظورم اینه که... فقط دارم می‌گم.
فکر می‌کنی یکی از رقیب‌های ما
همین‌جوری رو هوا می‌قاپتت
چون می‌خوای آمار و ارقام رو بهشون نشون بدی؟
من یه عدد برات دارم شارون؛ ۵۳.
عدد خوبی نیست،
واسه یه زن توی این حرفه، مگه نه؟
چون ما می‌دونیم اون مایه‌دارها واقعاً دنبال چی هستن
و اون چیز ۵۳ نیست.
من رو تهدید نکن.
فکر کنم توی زنجیره جابه‌جایی مدارک یه رخنه داریم.
تست دی‌ان‌ای «تیلمن» مطابقت داشت.
میزش کدومه؟
من می‌تونم اونو ببرم.
آره.
هوم.
- خوبی؟ - آره.
یه رابط داره از «آنتورپ» میاد.
ساعت و جواهرات همراهشه
واسه یه میلیاردر که داره ازدواج می‌کنه.
یادگاری‌های عروسی.
به ارزش ۵.۵ میلیون دلار.
کجا؟
بورلی ویلشر.
وضعیت امنیتیش چطوریه؟
ما اصرار داریم که محافظ‌های مسلح همراه پیک‌مون بمونن،
تا وقتی که معامله تموم بشه.
یه چیز دیگه هم هست...
خریدار همه رو نقد حساب می‌کنه.
این‌جوری اون مالیات نمیده
و فروشنده هم مجبور نیست آمارش رو به اداره مالیات بده.
داری به ۱۱ میلیون دلار پول تو اون اتاق نگاه می‌کنی.
که از اون...
من سه تاشو می‌خوام.
واسه پول‌ها محافظ جداگونه گذاشتن؟
نمی‌دونم.
ما پول نقد رو بیمه نمی‌کنیم.
- پس ممکنه باشه. - ممکنه.
خیلی اسلحه اونجاست.
جای شلوغی هم هست.
به نظرم زیادی ریسکیه.
می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
تا حالا واسه ۱۱ میلیون دلار کار زدی؟
نه، نزدم.
این همون چیزی نیست که شما بهش می‌گین پولِ «بذار و برو»؟
خب، نکته‌ی پولِ «بذار و برو» اینه که...
باید بتونی باهاش جون سالم به در ببری و بری.
اصلاً چی شد که نظرت برگشت؟
شاید یه لحظه‌ای برسه...
که بفهمی اون‌قدری که فکر می‌کردی وقت نداری،
اون‌قدری که خیال می‌کردی.
یه صبح دل‌انگیز تو ساوت‌لند،
مگه اینکه تو اتوبان ۴۰۵ جنوب لس‌آنجلس باشی.
اگه دارین میرین سمت جنوب،
خودتون می‌دونین حوالی آوالون چه خبره.
خروجیِ آوالون رو کلاً بستن.
پلیس راه میگه به خاطرِ خطر وجودِ حیوون تو جاده‌ست...
یک‌سومِ سیستمِ...
لنفاوی بدن توی صورته.
می‌دونم.
اینم از خونه‌ی جدیدمون.
بفرما.
خب، اگه تو «وَلِی» هستین،
و می‌خواین برین هالیوود...
دارین از لاین جنوب ۱۰۱ میرین،
درست همون‌جا تو هایلند...
درست نزدیکِ هالیوود...
آه...
- امری داشتین؟ - عصر بخیر خانم.
من کارآگاه لوبزنیک هستم، از پلیس لس‌آنجلس.
این آدرس رو به عنوان آخرین محل سکونتِ...
مردی به اسم جیمز دیویس دارم.
این اسم برات آشناست؟
چرا باید اینجا دنبالش بگردی؟
آقای دیویس رو می‌شناسی؟
واسه چی دنبالشی؟
یه پیام ارسالی داری.
جیمز.
آن هستم عزیزم.
نمی‌دونم این شماره هنوز کار می‌کنه یا نه،
ولی دلم می‌خواد باهات حرف بزنم.
اگه تونستی بهم زنگ می‌زنی؟
و اگه قیمتش ردیف باشه، همه‌ش مال خودته!
خب پسرا...
دیگه وقت خوابه.
یالا، راه بیفتید.
یالا آقایون. شب‌بخیر بگید.
- شب‌بخیر. - شب‌بخیر.
من ۲۲.۵۱ قیمت می‌دم.
۲۲.۵۱ دلار.
جرج، بیا دیگه وقت رو تلف نکنیم.
چرا شماره‌ت رو نمی‌ذاری؟
- آره، باشه. - سلام کن
به شاسی‌بلند جدیدت!
این فورد اسکیپ اکتیوه!
با موتور ۱.۵ لیتری، تهویه و دنده اتومات...
الو؟
جیمز؟
الو؟
همه‌چی ردیفه؟
یه مرده اومد...
دنبالت می‌گشت.
یه پلیس بود.
نگرانِ امنیتت بود.
سلام، جیمز.
یا خدا!
سلام.
ببین، اون پیک... کی می‌پره؟
چی؟
همون پیکی که داشتی بهم می‌گفتی،
کی پرواز داره؟
نمی‌دونم... واقعاً نمی‌دونم.
چند روز دیگه یا چند هفته؟
خب...
عروسی یکشنبه‌ست،
واسه همین حدس می‌زنم جمعه یا شنبه باشه.
اینو بگیر. بذار روشن بمونه.
بعد از اینکه حرف زدیم، سیم‌کارت رو دربیار،
نابودش کن، بعدش هم گوشی رو بنداز دور.
شوخی می‌کنی؟
مگه همین رو نمی‌خواستی؟
سلام، می‌خواستم ببینم امکانش هست که...
می‌خوای یه نگاهی به سوئیت ماه عسل بندازی؟
بذار ببینم چی می‌تونم بهت نشون بدم.
همون‌جا منتظر بمونید لطفاً. یه لحظه.
منتظر بمونید.
- بله. - آره، باید برام گیر بیاری...
شماره پرواز رو.
نگهبان رو هم همین‌طور. اسمش رو می‌خوام.
هر چی چیز قیمتی دارم توی اون...
خفه خون بگیر کثافت.
می‌تونی همه‌اش رو برداری!
- می‌تونی همه‌اش رو برداری! - من واسه اون کوفتی اینجا نیومدم،
فهمیدی؟
خودت خوب می‌دونی واسه چی اینجام.
هوی، تکون نخور عوضی.
حالیته؟ می‌دونی چی می‌خوام.
چی؟ نه، نمی‌دونم. به خدا نمی‌دونم.
من احمق نیستم سلیطه.
اصلاً نمی‌دونم چی می‌خوای!
هان؟ زر مفت نزن...
اون چیزی رو که به اون دادی بهم می‌دی،
اون‌وقت می‌ذارم صورتت سالم بمونه.
- آره. - باشه، باشه، باشه.
می‌خوای صورتت داغون نشه؟
بگو چه کوفتی بهش دادی.
- باشه. باشه. - حله؟
- آره. - باشه.
باید بهم بگی چی بهش دادی.
و، هر وقت آماده بودی
پاشو بشین.
امروز رو فرم نیستی؟
می‌تونم یه قهوه مهمونت کنم؟
یا شایدم یه اسموتی؟
همه‌چی ردیفه؟
اوه...
چی شد؟
به اون یارویی که بهت حمله کرد چی گفتی؟
هر چی به تو گفتم، به اونم گفتم.
همونایی که به این «مایک» گفتی؟
آره.
حالا که همه‌ی اینا رو بهت گفتم...
باعث میشه پام به زندان باز نشه؟
تو در واقع اعتراف کردی
به تبانی برای سرقت کلان.
آره.
اگه اینو رسمی‌ش کنیم، می‌افتی تو...
خب، اوضاع خیلی بیریخت میشه.
لعنتی!
جایی رو داری که چند روز اونجا بمونی؟
مثلاً پیش یه دوست؟
می‌تونی بیای خونه‌ی من. اونجا امنه.
بیشتر از این «مایک» برام بگو.
- سلام. - سلام.
چطوری؟ باید مدارک اون...
پرونده‌ی هفته‌ی پیش رو چک کنم.
- آهان. - بفرما.
دیره دیگه.
می‌دونی کجاست؟ چون ده دقیقه دیگه تعطیل می‌کنم.
فقط... بیشتر از پنج دقیقه وقتت رو نمی‌گیرم.
- پنج دقیقه؟ - آره.
- خیلی خب. - دمت گرم.
فقط پنج دقیقه.
ممنون.
حالت خوبه؟
آره. آره. اوم...
باید یه مدتی برم خارج از شهر.
چرا؟
یه قضیه‌ی کاریه.
یه موقعیتی پیش اومده که مجبورم برم.
واسه چقدر؟
دقیقاً نمی‌دونم.
می‌دونی، شاید طول بکشه.
- آره، خلاصه... - آها...
می‌تونی یه لطفی در حقم بکنی؟
چه لطفی؟
می‌شه فقط حقیقت رو بهم بگی؟
حقیقت همینه.
باشه.
و...
تو اصلاً کارت چیه؟
بهت که گفتم.
هی، می‌تونم یه چیزی بنوشم؟
حتماً. یه لحظه بهم وقت بده.
بهم نگاه کن.
بهم نگاه کن وگرنه می‌ذارم می‌رم.
می‌فهمی این اوضاع چقدر تخمیه؟
منظورم اینه که، من...
دارم واسه خودم می‌چرخم و...
فکر می‌کنم که...
به این فکر می‌کنم که چقدر ازت خوشم می‌آد.
و بعد می‌فهمم که اصلاً نمی‌شناسمت.
یعنی، تو هیچ‌چیزی به من نگفتی.
هیچ عکسی از گذشته‌ت نیست.
انگار اصلاً خانواده نداری.
نه رفیقی داری، نه...
هیچی... هیچی نیست.
مایا، من فقط ازت می‌خوام منتظرم بمونی.
منتظر بمونم؟
واسه چی؟
واسه چی؟ نه جدی، واسه چی؟
واسه اینکه به یه رقم جادویی برسی؟
باهام از بالا به پایین حرف نزن.
فقط چون تو سرت نمی‌شه، یعنی اهمیتی نداره؟
چی، پول؟
آره. اگه بدون پول بزرگ بشی...
دیگه هیچ حق انتخابی نداری.
اونوقته که اتفاقای تخمی می‌افته.
بدبختی سرازیر می‌شه تو زندگیت.
چه جور کثافت‌کاریایی؟
آدمای عوضی.
فقط ازت می‌خوام یه مدت کوتاه صبر کنی.
هنوز به اون جایی که باید نرسیدم، باشه؟
به نظر من که رسیدی.
عجب.
قیافه‌شو ببین.
داری ادای سرمایه‌دارا رو درمیاری؟
یه چیزی تو همین مایه‌ها.
چطور خوابیدی؟
- خوب. - آره.
اون بالا قهوه هست.
تو یخچال هم شیرِ جو هست.
دمت گرم.
خب، راحت باش، اینجا رو خونه خودت بدون.
- آره. - هی، ببخشید،
اومدم دنبال یه چیزی. شارژ گوشیم داره تموم می‌شه.
شارژر نداری بهم قرض بدی؟
می‌دونم رفیق، ولی من...
دستاتو بذار روی فرمون، باب.
خواهش می‌کنم، به خونواده‌م کاری نداشته باش.
اول از همه، گوشیتو بده به من.
لطفاً موقع باز کردنِ
محفظه‌های بالای سر، مراقب باشید.
ممکنه وسایل طی پرواز جابه‌جا شده باشن و بیرون بریزن.
می‌تونید به استفاده از تلفن همراه ادامه بدید.
آقای فاستر؟
بله؟
لطفاً دنبال من بیاید.
قضیه چیه؟
آقای فاستر؟
خوش اومدید.
خیله‌خب، همه چی ردیفه؟
می‌تونم مدارک شناساییتونو ببینم؟
حتماً.
ممنون.
بفرمایید. ردیفه، می‌تونی بری.
- پروازت خوب بود؟ - هان؟
آره، آره، مرسی.
دیگه بهش عادت کردم.
زیاد میای این طرفا؟
آره خب، سالی چند بار.
کارتن‌خواب اینجا زیاده، نه؟
اگه به خاک سیاه هم می‌نشستم، عمراً نمی‌دیدی
کفِ پیاده‌رو زندگی کنم.
اون ضرب‌المثله چی بود؟
تا با کفشای کسی راه نرفتی، در موردش قضاوت نکن.
یه زمانی اون کفش‌ها پام بود.
زیاد بهم نمی‌اومد.
گفتی کجایی هستی؟
بچه همین‌جام.
ال‌اِی.
کدوم طرفاش؟
خیلی جاها.
بچگیام زیاد جابه‌جا می‌شدیم.
ماشین ردیفیه. ماشین‌بازی؟
آره، بیشتر عشقِ آمریکایی‌های قدیمی‌ام.
خودت چی؟
بچه که بودم،
آرزوم این بود یه موستانگ داشته باشم.
مثل استیو مک‌کوئین.
آره.
آره، استیو مک‌کوئین.
جالبه، معمولاً یکی به سن و سال تو
نباید بدونه استیو مک‌کوئین کیه.
من با اون فیلما بزرگ شدم.
کدومش محبوبته؟
اووم، مثلاً، اووم...
«بولت»، می‌دونی دیگه، همون تعقیب و گریزاش.
آره.
آره، فیلم محبوب منم «حادثه توماس کراون»ـه.
مک‌کوئین نقش یه دزدِ کلاس‌بالا رو بازی می‌کنه.
اون یکی رو ندیدم.
هی، شارون.
مدلین، مجبور نیستی این کار رو بکنی.
لازم نیست به شوخی‌های احمقانه و بی‌مزه‌ش بخندی
یا حتی جوری رفتار کنی که انگار ازش خوشت میاد یا یه همچین چیزی،
چون منم سال‌های سال همین کار رو کردم.
و دقیقا همون حرفایی رو به من زدن که دارن به تو می‌زنن؛
اینکه نابغه‌ترین کسی بودم که تا حالا باهاش مصاحبه کردن.
اینکه منتظر یکی مثل من بودن
که از اون در بیاد تو.
بهم گفتن که شریکشون می‌شم
و سهم و حقوق خودم رو دارم،
- اینکه تا آخر عمرم تامین می‌شم. - خب.
بعدشم قضیه رو تا ابد لفتش دادن،
- انگار که اونا... - به نظر میاد تو
مشکل منابع انسانی پیدا کردی...
واسه این کار روال قانونی هست...
- و راهش این نیست. - می‌دونی چیه؟
- این... - خفه شو دهنتو ببند.
دیگه می‌دونی چی؟
براشون اصلا مهم نیست چقدر باهوشی.
واسه‌شون اصلاً مهم نیست چی بلدی یا چقدر کارت درسته.
تو واسه اونا فقط یه طعمه‌ای.
یه طعمه واسه به قلاب کشیدنِ مهره‌ی گنده‌ی بعدی،
یه ماهیِ چاق و چله و مایه‌دار،
که این عوضی‌ها خودشون تنهایی از پسِ گرفتنش برنمی‌ان.
حالا، نمی‌دونم کلاً چند سال دیگه
واسم باقی مونده که بخوام مایه بذارم، چون دیگه ۵۳ سالمه.
ولی اینو خوب می‌دونم،
که قرار نیست اون سال‌ها رو حرومِ تو کنم.
نگهبان شخصی‌ام،
اومدم پیشِ یکی از مهمونای سوئیتِ عروسی.
بسیار خب. بفرمایید تو، قربان.
هی، روزِ اولمه.
قرار بود تو بخش خدماتِ پیشخدمتی باشم.
آهان، طبقه پنجم.
دقیقاً همین تهِ راهروئه.
قبلاً اینجا بودی؟
آره، بودم.
وایسا جیمی، وایسا.
لطفاً با بعدی برید، رفقا.
شرمنده.
هی، من، اِ... یادم رفت
که اینو باید به کدوم اتاق ببرم.
رو رسیدش نوشته.
روز اولمه. نمی‌دونم چه بلایی سر رسیدِ آوردم.
صفر-یک-یک رو بگیر.
حله.
هی، واسه مونرو نوشیدنی آوردم.
فکر کنم شماره اتاق رو اشتباهی بهم دادن.
آقای مونرو؟
بعداً باهات تماس می‌گیرم.
- عزیزم؟ - جانم؟... بله؟
- چند نفر اینجان باهات کار دارن. - باشه، خوبه.
نه، همین‌جوری که هست می‌خوامش.
- آنتورپ؟ - درسته.
خیله‌خب، باید برم. آره، نه، باید قطع کنم.
- مشکلی پیش اومد؟ - نه قربان.
تو گمرک به مشکلی نخوردین؟
خیله‌خب همگی، همین الان دستا پشت سر!
نمی‌خوام خونی از دماغ کسی بیاد!
چه گوهی داری می‌خوری؟
شما دوتا، رو زانو، رو به دیوار، همین الان.
- تو مأمور امنیتی هستی. - اسلحه داره! اسلحه داره!
- فقط... اسلحه داره. - اینجا چه خبره؟
این یه دستبرده.
- فقط... - هوی، باهات شوخی ندارم!
- همین الان زانو بزن! - تو دیگه کدوم خری هستی؟
دوباره بهت نمی‌گم، کپه کن رو اون زانوهای فاکی‌ت!
- لطفاً بهم آسیب نزن. - لعنتی.
کیف روی میز، دستا پشت سر، بعدش زانو بزن.
بزن بریم.
خب، پولا کجاست، مونرو؟
پول؟ چی؟ هیچ پولِ کوفتی‌ای در کار نیست.
همون پولی که باهاش هزینه‌ی جنسایِ توی چمدون رو می‌دی.
توی گاوصندوقه!
گاوصندوق کجاست؟
- اون گاوصندوقِ وامونده کجاست؟ - اونجاست!
سمتِ چپه!
- رمز رو بلدی؟ - نه.
خیله‌خب، مونرو.
وقتی گفتم، چهار دست و پا می‌ری سمتِ گاوصندوق.
قفلشو باز می‌کنی، اما درِشو باز نمی‌کنی.
بعدش برمی‌گردی همین‌جا که الان هستی.
حالیته؟
- آره. آره، باشه. - راه بیفت. برو.
یا عیسای مسیحِ لعنتی.
همین‌جاست. همین‌جاست.
اوه، شت، گند زدم. ریدم.
فقط رمز رو بزن.
لفتش نده! زود باش!
معذرت می‌خوام. ببخشید. خب، زدمش.
- شوخی ندارم باهات عوضی! - باشه.
- اون رمزِ کوفتی رو بزن! - می‌زنم! شرمنده!
لعنتی، باز شد! فاک!
هی تو، این ساکو پر کن.
لعنتی.
بگیر.
برگرد همون‌جایی که بودی.
خیله‌خب آقای پیک، چمدون رو باز کن.
زود باش، راه بیفت.
رمز داره.
عیبی نداره. آروم و بی‌دردسر.
بسیار خب، الماس‌ها رو بیار بیرون.
پسر، ریدم تو این شانس.
- اینجا چه مرگتونه؟ - هوی، خفه شو.
- گندش بزنن. یا عیسی مسیح! - خفه شو!
- لعنتی، پسر. - انقدر فک نزن دیگه.
اسلحه رو بذار زمین! من پلیسم.
- چی؟ - بازداشتی.
اسلحه رو بذار زمین.
همون لحظه‌ای که ماشه رو بکشی، منم مال خودم رو می‌کشم.
احتمالاً یه جایی یه بچه داری، نه؟
اونم واسه چی؟ واسه خاطر این لاشیِ کثافت؟
بذارش زمین.
این آخرین باریه که ازت می‌خوام.
همین الان اسلحه رو بذار زمین، جیمز.
من آمارِ تو رو کامل دارم.
و می‌دونم که تا حالا به کسی صدمه نزدی.
داری اسلحه رو می‌گیری سمت یه پلیس.
تو پلیسی؟
- پس اون پلیس‌بازیِ کوفتیت رو بکن. - خفه شو.
- انقدر زر نزن. - اون حرومزاده رو بزن.
همین الان کارشو تموم کن.
- ما هواتو داریم! - خفه شو! خفه شو!
لعنت. ریدم بهت.
اسلحه رو بذار زمین!
من این اسلحه کوفتی رو زمین نمی‌ذارم!
این آخرین باریه که دارم ازت می‌خوام!
ای ریدم توش.
اون اسلحه کوفتیت رو بذار زمین!
- وای خدا. - اسلحه رو بذار زمین!
اون اسلحه کوفتیت رو بذار زمین!
- تورو خدا. - اسلحه رو بذار زمین!
- این یارو کدوم گهیه؟
اون پلیسه، بچه.
- تو یه پلیسِ عوضی هستی؟ - این کاره نیستی، جوجه.
پلیسِ کصافط!
اسلحه رو بذار زمین! حتی فکرشم نکن که...
- به من نگاه کنی، فهمیدی؟ - لعنت.
بذارش زمین.
فکر کردی دارم باهات بازی‌بازی می‌کنم؟
فکر کردی دارم باهات شوخی می‌کنم؟
- به من گوش کن. - هوی.
به من گوش کن.
آشغال. تو یه پلیسِ لجنِ عوضی هستی.
- اسلحه رو بذار زمین. - می‌خوام بشمرم.
می‌خوای اون دستای پلیسِ پفیوزت خونی بشه؟
بذارش زمین.
می‌خوای اون دستای پلیسِ لعنتیت خونی بشه؟
- تو پلیسی! - یک!
- خفه شو! - پلیس‌بازی درنیار لعنتی!
همین الان بهش شلیک کن!
خفه‌خون بگیر!
دو، لعنتی! فکر کردی دارم شوخی می‌کنم؟
دهنت سرویس! دهنت سرویس!
آره!
فکر کردی دارم شوخی می‌کنم؟
یا خدا.
تیکه‌ گُه عوضی.
دهنت سرویس. لعنت بهت.
فقط چیزی که واسش اومدی رو بردار و گمشو.
پلیسِ لجن.
کیفو هل بده طرف من.
اون کیفِ لعنتی رو هل بده سمتِ من!
فقط برش دار.
- به من نگاه نکن کثافت. - نگاهت نمی‌کنم.
چرا، داری نگاه می‌کنی.
صورتمو دیدی، پس...
باید اسلحه‌تو بذاری زمین.
اون اسلحه فاکیت رو بذار زمین.
- یالا دیگه. - نمی‌تونم.
اسلحه رو بذار زمین. بذارش زمین.
اون اسلحه لعنتی رو بذار زمین!
اسلحه رو زمین نمی‌ذارم.
نه. هی، اسلحه رو بذار زمین. یالا.
اون اسلحه فاکیت رو بذار زمین!
بذارش زمین!
کیرم توت!
اوه، شت!
پشمام!
وای خدای من.
یا خدا!
اون لعنتی... مرده.
اوه، ریدم.
داشت بهت شلیک می‌کرد.
گه.
حالا گوش کن چی می‌گم.
سوار ماشینت می‌شی
و می‌ری و دیگه هیچ‌وقت پشت سرت رو هم نگاه نمی‌کنی.
پول‌ها و الماس‌ها هنوز همون‌جان.
دزد همینه.
سارق ۱۰۱.
نمی‌خواستم بهش شلیک کنم.
می‌دونم.
اوه، لعنتی. یا خدا.
هی...
همین الان یه آمبولانس کوفتی لازم دارم.
شخصاً تضمین می‌کنم که بری آب‌خنک بخوری.
دیگه هیچ‌وقت رنگِ کار رو نمی‌بینی.
نه، نمی‌بینی.
پول و سنگ‌هات رو پیش خودت نگه می‌داری.
و وقتی پلیسا سر و کله‌شون اینجا پیدا شد،
گوش می‌دی ببینی من بهشون چی می‌گم،
بعدش تو هم می‌گی: «هر چی اون گفت.»
عمراً همچین غلطی بکنم.
ببین، وقتی شروع کنن به بازجویی کردنت
به خاطر واردات سنگ‌های قاچاق و فرار مالیاتی،
اون وقته که حسابی ته و توی قضیه رو درمیارن.
پس بهتره پاکِ پاکِ کوفتی باشی.
اینو می‌خوای؟
چه مرگته آخه؟
تو چه مرگته؟
لعنتی.
پیشنهاد می‌کنم همه‌ی اونا رو برگردونی تو گاوصندوق
قبل از اینکه همکارام برسن.
- یه آمبولانس کوفتی واسم خبر کن. - ترسوِ عوضی.
نه.
کارآگاه لوبزنیک هستم، دایره سرقت.
هتل بورلی ویلشر، اتاق ۱۰۱۸ هستم.
یه واحد امداد می‌خوام. دو تا مصدوم رو زمین افتادن.
یکی‌شون تموم کرده،
اون یکی هنوز نفس می‌کشه،
ولی از ناحیه شونه تیر خورده.
دم...
بازدم.
جات امنه.
آرومی.
دقیقاً همون‌جایی هستی که باید باشی.
بذار حقیقتِ چیزی که درونت هست...
خودشو نشون بده.
جلو خودت رو نگیر.
حالا دیگه وقتشه که...
کم‌کم هوشیاریت رو برگردونی...
به کالبد جسمانیت.
امیدوارم بقیه روزت عالی بگذره.
ناماسته.
هی.
اومدم دمِ خونه‌ت.
آره، نبودم.
آره، یه پیغام برام اومده بود.
- جدی؟ من... - ممم...
یه چیزی برات دارم.
شاید بهتر باشه اینجا بازش نکنی.
چرا؟ چیه مگه؟
یه چیزی که هیچ‌کس دنبالش نیست.
گفتی یه پیام هم واسه من داری.
این واسم فرستاده شده بود.
آره. نمی‌دونم این چیه.
نمی‌دونی؟
خب...
فکر می‌کنی...
بازم میای کلاس یوگا؟
نمی‌دونم.
فکر می‌کنی باید بیام؟
به نظرم باید بیای.
خیله‌خب.
- می‌بینمت. - فعلاً.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.