« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
«عشق یه جور...
روان‌پریشیِ موقته.»
زیگموند «فروید».
اه، ریدم.
فروید.
هوی.
آهای اسکل، حواست به آمپر هست؟ یالا، بهش بگو.
- آره آره، می‌دونم. - هان؟
هی رفیق.
داداش، باید حواست به ولومِ صدا باشه.
- چی؟ - ولوم رو! باید حواست به لِوِل‌ها باشه!
- شل کن بابا. - نه، شل نمی‌کنم.
باید حواست باشه.
- نه، نمی‌خوام. - منظورت چیه نه؟
نه رفیق. داری چه غلطی می‌کنی؟
ببین، از پای دستگاه بیا کنار.
آره، گوش کن داداش.
فقط یه دستی به ما برسون. من بدجوری به این کار احتیاج دارم،
پس بیزحمت یکم صدا رو کم کن؟ - باشه.
دمت گرم.
- اوه. ببخشید. - هوی!
اوه، به دل نگیر. این خوشش میاد ایستاده جیش کنه.
آره خب، مدلِ خانوم اینطوریه.
آخه خودم هم گاهی وقتا حال می‌کنم نشسته جیش کنم.
صفِ دخترا هم که دیگه مسخره‌بازی شده،
اون مارتین هیز هم اونجا یه سوراخ واسه دید زدن داره.
فکر کنم هول شدم و ترس از صحنه گرفتم.
حق «فریدا کالو» بیشتر از ایناست.
دروغ می‌گم؟
تو اینجا کار می‌کنی؟
نه اینجا.
راستش من صدابردارم، پس لابد جزو کارکنام.
می‌خوای... راستش، احتمالاً خودم ردیفش می‌کنم.
چیه، مگه در بازکن داری؟
نه، ولی نمی‌خوام به خودت صدمه بزنی، شاید...
یه چیزی تو جیبم داشته باشم که کارتو راه بندازه.
بده من یه چشمه بیام.
بیا، بفرما.
دمت گرم.
- بیا، اینم از این. - ممنون.
اوه، چه نیِ باحالی.
آره، فلزیه.
آخه لاک‌پشت‌ها اون پلاستیکی‌ها رو می‌تپونن تو سوراخ دماغشون.
- عجب معتادای خفنی‌ان. - آره. می‌خوایش؟
سه پونده، ولی مال تو.
الان بنوش، نی‌اش هم واسه همیشه مال خودت.
چی، مثلاً از این حیوونایی که با بادکنک درست می‌کنن؟
نه بابا، فقط گره زدنِ تهِ بادکنک.
خیلیا باهاش مکافات دارن.
آره واقعاً، انگشتای منم همیشه گیر می‌کنه.
مثلاً قراره که انگشتام خیلی فرز باشه.
منظور بدی نداشتم.
همین‌طوری گفتم، چون قدیما تو یه گروه گیتار می‌زدم، واسه همین...
اوه! تو تو گروه موسیقی هستی!
دیگه نه.
خب، واسه زندگی پول لازمه، واسه همین الان اینجا کار می‌کنم.
ولی ببین، بهترین چیزش اینه که،
شبی چهار تا نوشیدنی مجانی می‌گیری.
- ایول. - آره دیگه.
حالا نرو همه‌جا پزِشو بده.
خودت تو گروه‌ موسیقی هستی یا دوست‌پسرت؟
آره، اتفاقاً اون هست.
- آهان. - شوخی کردم. دوست‌پسر ندارم.
دوست‌دختر چی؟
دوست‌دخترم ندارم.
نه بابا، زن دارم.
خب، پس فعلاً.
اینجایی که! زود باش! باید بریم!
وایسا، وایسا. یه لحظه صبر کن. کجا می‌رین؟
تولد رفیقمونه، تو یه بار تو خیابون کانال.
- بیا. - نمی‌تونم. سرِ کارم.
وایسا، وایسا، وایسا. اسمت چی بود؟
- «امیلی»! - امیلی، منم اوونم.
- بجنب دیگه! - زود باش!
اوه، شرمنده داداش.
ایول! داری می‌شنوی؟!
بترکون، منچستر!
صبر کن، امیلی!
امیلی!
فقط می‌خواستم شماره‌تو بگیرم. البته اگه خودت بخوای.
منظورم اینه که، مجبورت نمی‌کنم، ولی فقط...
واقعاً دلم می‌خواد شماره‌تو داشته باشم.
- آره. - اوه، جدی؟
- آره. - باشه.
بدو دیگه!
می‌خوای حفظش کنی؟
گوشی دارم.
بجنب! چند ساعت دیر کردیم!
- خیلی خب، فعلاً. - مرسی، خداحافظ.
دووم بیار رفیق، رابرت.
- اوه! - اوه! -
- صبح بخیر. - سلام.
فرودو، نمی‌خوای قبل از اینکه سرتو بندازی پایین بیای تو، یه دری بزنی؟
چی؟ واسه آشپزخونه و پذیرایی؟
نه، فکر نکنم.
ردیفی؟
اوهوم، آره.
هی، اِم، اوون، ببین، اِ...
- خب، هی، ببین. - چی؟
خب، یه جوونِ ناز و...
یه زوج حسابی از مارسدن،
می‌خوان امشب بیان خونه رو ببینن.
مت، مت، مت، مت!
- نمی‌خوام بشنوم! - چی؟ هوی! هوی!
اوون، خواهش می‌کنم، می‌تونی خونه بمونی؟ من باید تا دیروقت سر کار باشم.
اوه، نمی‌تونم فری، آخه امروز باید عبادت کنم.
پس راه نداره. شرمنده.
نمی‌تونم. خیلی گرفتارم.
- یکی انگار حالش بدجوری ردیفه. - چرا؟ چی شده؟
تو مستراح مردا یه سوراخ‌دبه باحال پیدا کردی؟
می‌دونی، یه یارویی داشت از یکی‌شون استفاده می‌کرد، بعد که اومد بیرون،
دید اونی که اون‌ور بوده باباشه.
پسر، اینا همش چرت و پرته. همچین چیزی نبوده.
هنوزم داری حاشا می‌کنی، نه؟
منظورت چیه حاشا کنم؟ ما بابامون یکیه.
اصلاً با عقل جور درنمیاد.
اسمش چیه؟
- امیلی. - می‌دونستم.
حالا با این امیلی اصلاً حرف زدی؟
آره، تابلوعه که باهاش حرف زدم.
بدشانسی آوردی رفیق.
منظورت چیه بدشانسی آوردم؟
- اتفاقاً اونم جوابمو داد. - نه بابا؟
آره، وسط پاتوق دانشگاه با هم رقصیدیم،
و یهو... همو نگاه کردیم و... بنگ.
انگار زمان واقعاً از حرکت ایستاده بود.
ای وای من.
- اوه، نه، نه. - نه، نه، نه. واسه چی میگی نه؟
- آخه... آخه... - نه، تروخدا. باز شروع نکن.
نه، نه، نه، نه، نه. این یکی فرق داره، توفیر می‌کنه.
- این دفعه فرق می‌کنه. - خب، که چی؟
می‌خوای واسش آهنگ بنویسی؟
خب، کی قراره دوباره ببینیش؟
نمی‌دونم. هنوز بهش پیام ندادم.
- چرا؟ - چه می‌دونم.
دیگه لنگِ ظهره. - خب چرا همین الان بهش پیام نمی‌دی؟
نه، تو تخمشو نداری، مگه نه؟
- تخمشو دارم. - خب پس یالا، همین الان انجامش بده.
- می‌فرستم. - یالا دیگه، بفرست.
- می‌فرستم. - مَت، ساعت چنده؟
سا... اوه، نمی‌دونم عزیزم.
فکر کنم یه جورایی، اومم...
فکر کنم یه جورایی خوابیده.
- طفلک. - منظورت چیه طفلک؟
خیلی خندیدیم.
فقط... فقط خیلی معمولی برخورد کن.
بلدم چطوری یه پیامِ ساده بفرستم.
می‌دونی که، من آدم خاکی و راحتی‌ام.
چیزای خوبی اینجا ردیف کردم، مثلاً:
"دارم از زنم طلاق می‌گی..." بیخیال، مهم نیست.
- امم... - چیه؟
یه مرگیش هست، ارسال نمی‌شه.
انگار که... دوباره امتحان کن.
وای‌فای وصله؟ خبر داری؟ یا...
مَت، گوشیو پس بده. مَت، گوشیو بده من.
- مَت. مَت. - مَت، گوشیو پس بده بهم.
مَت، شوخی ندارما. گوشیو بده من.
- اوه عزیزم، این شماره‌ش نیست. - بکش کنار!
منظورت چیه که شماره‌ش نیست؟
خودم دیدم شماره رو وارد کرد. شماره خودشه، به جون خودم.
- یه رقم کمه. - منظورت چیه،
- که یه رقم کمه؟ - وای خدای من.
مَت!
خب، الان مثلاً باید چه غلطی بکنم؟
نخند دیگه، لطفاً! اصلاً خنده‌دار نیست!
- پیداش می‌کنم. - چرا، اتفاقاً خیلی هم خنده‌داره.
- اوه، واقعاً؟ حتماً؟ هه! - پیداش می‌کنم!
- فامیلیش؟ - نمی‌دونم.
- سنش؟ - نمی‌دونم.
- چی می‌خونه؟ - نپرسیدم.
اصلاً درباره چی حرف زدید؟
راستش زیاد... حرفِ درست و حسابی نزدیم.
فقط داشتیم می‌رقصیدیم و به هم زل زده بودیم.
خیلی حال داد.
- مَت، تمومش کن! - بس کن.
بی‌خیال، اون بچه خودمونه. توی همون دانشگاهی که توش کار می‌کنی دانشجوئه.
قراره دوباره ببینیش.
آره، خب، نکته خوبی بود.
صبح بخیر.
می‌خواستم ببینم می‌تونی کمکم کنی یا نه.
دنبال یه دانشجویی می‌گردم که این‌جا درس می‌خونه.
- کدوم دانشجو؟ - اه، امیلی؟
امیلیِ چی؟
فقط امیلی، خب؟
اوه، اه، من... فامیلی‌شو نمی‌دونم.
خب، پس اون‌جوری نمی‌تونم کمکت کنم.
مگه یه دفتری چیزی ندارین،
که اسم همه دانشجوها توش باشه یا...؟
- نه. - آخه واقعاً به کمکت احتیاج دارم، چون...
آره، یه چیزی ازش پیش منه.
قضیه اینه. من، اه، اینو دارم.
این مال اونه. خب، در واقع مال باباش بود،
و، اه، یه آتیش‌سوزی راه افتاد،
و واقعاً یه جورایی، انگار که...
آره، همش زر بود.
- حقیقت رو می‌خوای؟ - نه، نمی‌خوام.
دیشب باهاش آشنا شدم و واقعاً با هم مچ شدیم.
قد موهاش تا این‌جاست، آبجو می‌خوره... از این شیشه‌ای‌ها...
خیلی هم بامزه و باهوشه.
تا حالا شده با کسی آشنا بشی و همه این کص‌شرا اتفاق بیفته؟
اون چیزایی که تو کله‌ت می‌گذره فقط...
دیگه اصلاً مهم نیست؟
و انگار اون نوری که ته تونل زندگیته،
تو فقط، تو فقط وسط این نوری،
و انگار که، انگار...
نمی‌دونم. فقط انگار...
خواهش می‌کنم، می‌شه فقط بهم بگی، مثلاً،
تو کدوم کلاسه یا... حس می‌کنم شاید این
مهم‌ترین کاری باشه که تو کل زندگیت می‌کنی.
دو ثانیه وقت داری بزنی به چاک
قبل از اینکه زنگ بزنم نگهبانی، حالیته؟
آره، باشه. حله.
- باشه، می‌رم به کارت برسی. - بعدی.
- اوی، هی. - بله؟
- اینو جا گذاشتی. - اوه، دمت گرم داداش. ایول.
راستش تنها امیلی‌ای که می‌شناسم امیلی رِینه.
خیلی شبیه به خودشه.
باشه، آره. می‌دونی کجا می‌تونم پیداش کنم؟
- اون، مثلاً... - آها، اون روان‌شناسی می‌خونه
توی ساختمون علوم اجتماعی.
اوکی. حله. دمت گرم پسر.
روزت خوش.
خب. همگی گوش کنین، وظیفه دارم بهتون بگم
فقط سه هفته وقت دارین.
کسایی که هنوز نتیجه‌گیری رو شروع نکردن، همین الان دست به کار بشن.
۲۵ درصد کل نمره‌تونه.
اونایی که...
- چیه؟ - سلام.
می‌شه با امیلی رِین صحبت کنم، لطفاً؟
- می‌شه بعداً؟ - نه زیاد.
مـ... من یه پیغام خیلی مهم از طرف باباش دارم، واسه همین...
آهان.
اون تو، برحسب اتفاق، مثلاً،
یه امیلی رِین دیگه هم هست یا...؟
تـ... تو از طرف بابای من پیغام داری؟
اِ... اِ...
آره، آره، فقط، اِ...
اون، اِ... بـ... بنده خدا به یه، مثلاً،
یه خورده، یه خورده مشکل ماشین خورده و...
حالش خوبه. حالش خوبه. نگران نباش.
فقط می‌خواست من، مثلاً،
بهت بگم که فقط... ماشینش...
- که این‌طور. - آره.
هیچی راجع به اینکه این ۲۱ سال کدوم گوری بوده نگفت؟
اینکه برادر یا خواهری دارم؟ یه عذرخواهی‌ای؟
نه، فقط-فقط همون، فقط قضیه ماشین.
نه.
خب، اِ، متأسفم. شرمنده، شرمنده.
اِ، مـ... معذرت می‌خوام. زنگ نزد.
عین همیشه، نه؟
ببخشید، من دیگه، اِم...
- دیگه تنهات می‌ذارم، اِم... - داری... داری چیکار می‌کنی؟
خب، دارم دنبال یه دختری به اسم امیلی می‌گردم.
یه امیلیِ خاصیه. معلومه که منظورم تو نیستی.
- فکر کردم اون توئه. - امیلیِ چی؟
نمی‌دونم. فامیلیشو نمی‌دونم،
یا هر چیز دیگه‌ای که بهم کمک کنه پیداش کنم.
پس حالا راه افتادی و امیلی‌ها رو از سرِ کلاس می‌کشی بیرون؟
نه، تو اولیش بودی.
و آخریش، به نظرم.
زیاد جواب نداد، واسه همین...
- باشه. - باشه.
خداحافظ.
فعلاً.
در ضمن ببخشید. شرمنده.
اونایی که قصد دارن دقیقه‌ی نود با ریتالین تا صبح بیدار بمونن،
به این خیال که قراره چیزی بنویسید
که دنیای علوم اجتماعی رو متحول کنه، به من نگاه کنید.
بهم نگاه کنید!
همچین خبری نیست.
مهلت درخواست برای جایگاهِ تحصیلات تکمیلی
در گروه روانپزشکی «دونیگان» دیگه تموم شده.
لیستِ کاندیداهای نهایی رو بهتون خبر میدم.
اوه، رِین، خوشحالم می‌بینم درخواستت رو فرستادی،
اونم دقیقه‌ی نود.
اگه دقیقه نود نبود، هیچ کاری هیچ‌وقت راه نمی‌افتاد.
راستی، پایان‌نامه‌ت چطوره؟
تونستی علمی ثابت کنی هر کی عاشق می‌شه
در واقع یه گوسفند نئاندرتاله که فقط به خودش گند می‌زنه؟
ای بابا.
دانشجوی بورسیه‌ای که ویزاش لبه تیغه.
فکر می‌کردم دست بذاری روی یه چیزی
که یه کم چالش‌برانگیزتر از نظریه دلبستگی باشه.
خب، چیزی که من اینجا دنبالشم
فقط یه نمونه‌ست که چطور عشق باعث می‌شه آدم به خودش گند بزنه.
پس دنبال یه چیزی‌ام تو مایه‌های
از هم پاشیدن زندگی، یه جور گندکاریِ حسابی.
درسته؟
در مورد جدایی‌ها چی؟
کسی کارِ روانی‌بازی‌ای انجام داده؟
من این چتری‌هامو کوتاه کردم.
بی‌خیال! منم چتری زدم.
ولی دیگه بلند شده.
من قبل از اینکه با هم ردیف بشیم زدم.
هیچ‌کدومتون تا حالا جرمی مرتکب شدین؟
وایسا، فریدا؟ فریدا!
وایسا.
آهای، وایسا! فریدا!
فریدا کالو، وایسا!
وایسا! فریدا!
وایسا، وایسا! فریدا کالو!
من، اوم... فکر نکنم اون از تو خوشش بیاد، داداش.
آره، اون اصلاً خودش نبود. رفیقش بود.
صدام رو نشنید، واسه همین...
«گمشده: یه رقم از شماره‌ی امیلی.»
«تو دَه یازدهمِ...»
«...شماره‌ت رو دوشنبه بهم دادی.» / آره، خیلی خب، بسه.
«تو یه پری بودی.»
«منم همون پسره بودم که در بازکن نداشت،»
«و خیلی دلش می‌خواد دوباره ببینتت.»
«همون‌جایی که منو پیدا کردی، ببینمت...» / آره، باشه...
بسه دیگه. / «...هر شب ساعت ۷ عصر؟»
اون پریه؟
آره، لباس پری تنش بود.
می‌گیره چی می‌گم.
پس یه «دختر رؤیاییِ خل‌وچلِ» واقعی‌یه، نه؟
داری چی می‌گی؟ / خب، اون یه آدم واقعی نیست.
اون یه تصورِ بی‌نقص و بی‌دردسر،
و یه فرافکنیِ دگرجنس‌خواهانه از تمام اون چیزیه که تو می‌خوای باشه.
نمی‌فهمم چی داری بلغور می‌کنی، ولی نه،
اون... اون... اون واقعیه، پس...
و شبیه هیچ‌کدوم از دخترایی که تا حالا دیدی نیست، نه؟
یه آدمِ عجیب‌غریب، اما از اون مدل‌هایی که تو اجتماع تابلو نیست.
و فکر می‌کنه تو معرکه‌ای، و عاشق همون چیزاییه که تو عاشقشونی،
و باعث شده دنیا رو رنگی ببینی.
روحتم خبر نداشت همچین چیزی هست.
نه، نه، می‌دونستم، می‌دونستم وجود دارن.
فقط مسئله اینه که هیچ‌وقت این‌قدر... خب، این‌قدر درخشان، این‌قدر... ندیده بودمشون.
تو اصلاً در مورد این دختره چی می‌دونی؟
منظورم اینه که... برو سراغ یکی دیگه.
- این... - چی؟ ولی چرا؟
چرا باید بخوام برم سراغ یکی دیگه؟
مگه امتحان کردنش چه عیبی داره؟
کس دیگه‌ای وجود نداره، می‌فهمی؟
- اوه، بی‌خیال. - یعنی چی بی‌خیال؟
حالا از کی تا حالا همه این‌قدر بدبین شدن؟ این چیه دیگه؟
دست خودت نیست که عاشق کی بشی.
این‌جوری نیست که هی بیای و بری، یا بری از بقیه آمار بگیری.
داستان این‌جوری پیش نمی‌ره.
نمی‌دونم تو توی رابطه چطوری هستی،
ولی من نمی‌خوام اون‌جوری باشم.
می‌خوام پیداش کنم، باشه؟
من کمکت می‌کنم پیداش کنی! یعنی، می‌خوام کمکت کنم.
چرا؟ چرا باید بخوای همچین کاری بکنی؟
ببین، من... من معذرت می‌خوام.
تو... تو کاملاً حق داری.
ملت بدبین شدن.
و حقیقتش اینه که...
منم دلم می‌خواست یکی این کار رو برام بکنه، واسه همین...
درسته.
ببین، اِ... اسمت چی بود باز؟
- اوون. - اوون.
- باشه. - امیلی.
- ولی خودت می‌دونستی، نه؟ - آره.
ببین اوون، به نظر پسر باحالی میای،
و این امیلی هم
احتمالاً داره پیش خودش فکر می‌کنه چرا زنگ نزدی.
آره، آره، می‌دونم، ظاهراً هم نباید
بیشتر از سه روز یا همچین چیزی لفتش بدی.
ترم هم که داره تموم می‌شه.
منظورم اینه که... طفلکی دلش می‌شکنه، پس... بذار کمکت کنم.
تازه، منم اینجا دانشجوئم.
من می‌تونم چشم و گوشت تو کفِ خیابون باشم.
من تو این‌جور کارا خیلی واردم.
مثلاً، نقشه‌ت بعد از این، اِم... پوسترهای تحت‌تعقیب چیه؟
راستش نقشه خاصی ندارم.
خطرناکه.
پرونده‌های زنده غیرقابل‌پیش‌بینی‌ان. باور کن، می‌دونم چی می‌گم.
نباید خودتو درگیر کنی.
یه ذره پیش‌داوری یا نفوذ، کل تحقیقت رو از اعتبار می‌ندازه،
و اون‌وقت گند می‌زنی.
از اون مهم‌تر، رین، تو وقت این کارا رو نداری.
تو الان باید داشتی نتیجه‌گیریت رو می‌نوشتی.
نه، نتیجه‌گیری من همین یاروئه.
این همون موردِ تحقیقیه که منتظرش بودم.
اون... اون آزمایش زندان استنفوردِ شخصیِ منه.
خب، واقعاً چند نفر میان این‌جا؟
چهل هزار و خرده‌ای.
آره، لابد همین‌قدره.
منظورم اینه که تو همین هفته‌ی گذشته همه‌شون رو پیدا کردم، به جز یکی.
این یارو رو حدوداً شش باری این‌جا دیدم.
- ردیفی رفیق؟ رو به راهی؟ - ردیفم.
و واسه این‌که مطمئن بشی
دلبستگی عاطفی ریشه‌ی هر جور جنون فرویدیه،
اول باید ثابت کنی
که هیچ سابقه‌ی بیماری روانی وجود نداره.
هیچ سابقه‌ی بیماری روانی.
و فکر می‌کنی که...
اگه جای تو بودم، اون‌ها رو قایم می‌کردم.
اینا مکمل‌ان.
روده مغز دوم آدمه.
می‌دونستی می‌تونه مستقل از مغز
و سیستم عصبی مرکزی عمل کنه؟
مادربزرگم این اواخر این‌قدر قرص می‌خورد
که همیشه می‌گفت: «اگه منو بلند کنی...»
«مثل جغجغه صدا می‌دم.»
آره، مامان منم همیشه همین رو می‌گفت.
داروی خاصی مصرف می‌کنی؟
بعضی وقتا واسه حساسیت فصلی آنتی‌هیستامین می‌خورم، ولی...
چیزی واسه بیماری روانی یا...؟
نه بابا.
تا حالا تو تیمارستان بستری شدی؟
چی؟
سابقه کیفری داری؟
چـ... ببخشید، این مسخره‌بازیا چیه؟
فقط دارم باهات گپ می‌زنم.
می‌خوام بشناسمت.
تا حالا اصلاً سعی کردی با کسی درست‌وحسابی آشنا بشی؟
آخه تو این کار خیلی تعطیلی.
پس اون کیه؟ دوست‌پسرت؟
- کی، تریستان؟ - آره.
- نه. - ولی دلت می‌خواد باشه، نه؟
نه.
داری دروغ می‌گی؟
تو هیچی از من نمی‌دونی.
مگه کلِ این بساط واسه همین نیست؟
- قضیه‌اش پیچیده‌ست. - آها.
نمی‌تونی بدون اینکه طرف بدونه، ازش سوژه تحقیق بسازی.
فکر نکنم اصلاً بشه به این استناد کرد.
مگه نباید یه فرم رضایت‌نامه امضا کنن؟
شاید من جای اون امضاش کرده باشم.
اه.
فقط... خواستم کارای اداریش کمتر بشه.
خُب، این دیگه رسماً غیرقانونیه.
آره... می‌دونم.
- ولی این‌طوری... موقعیتِ شغلی رو دو دستی تقدیمِ «دانیگن» می‌کنه. - اوم.
کیس استادی‌های دیگه‌م خیلی کسل‌کننده‌ان. به اون احتیاج دارم.
فکر می‌کنی برای رسیدن به نفع شخصی، بقیه رو بازی می‌دی؟
لازمه که اون یه کارِ بزرگ انجام بده،
تا به کارم ابعادِ تازه‌ای بده.
به نظرت بیش از حد برای خودت ارزشِ کاذب قائلی؟
اگه این پست رو نگیرم، مجبورم برگردم «آیووا»
و با مامانم و تئوری‌های زمینِ صافش زندگی کنم.
یا می‌تونی با من ازدواج کنی،
ویزای همراه بگیری و بیای لندن زندگی کنی.
اما من می‌خوام همین‌جا باشم.
تازه تریستان هم تو بیمارستان کار پیدا کرده، پس...
نه، وقتی حالم این‌قدر لته،
فازِ تریستان رو برا من برندار.
یادت رفته؟ برامون مهم نیست تریستان چه غلطی می‌کنه.
سه سالِ تمام گفتی: «اوه، این فقط یه رابطه‌ی گذراست، مگه نه؟»
آره. آره. البته.
ببین، منظورم اینه که قضیه اصلاً سرِ اون نیست.
راستش... واقعاً فکر می‌کنم پایان‌نامه‌م
می‌تونه به آدم‌ها کمک کنه خودشون رو بشناسن و...
اون پسره، «اوون»، چی؟
واقعاً خیره‌کننده‌ست.
منظورم اینه که، یارو کلاً تو توهمه.
هر شب تو انجمن دانشجویی می‌شینه و منتظر اونه،
انگار تو یه نسخه‌ی تخمی از فیلمِ «کازابلانکا»ست.
اون عاشقِ خودِ ایدهِ عشقه.
ببین، داشتم فکر می‌کردم، شبکه‌های اجتماعی رو چک کردی؟
معلومه که چک کردم، مگه خلم.
آمارِ قیافه تک‌تکِ امیلی‌های این‌جا رو درآوردم.
در ضمن تابلوئه که اصلاً تو فازِ این داستانا نیست.
خیلی خفن‌تر از این حرفاست، پس...
تو ۲۰ دقیقه نمی‌تونی کلِ زیر و بمِ یه نفرو بفهمی.
آره، ولی هر چی که لازم باشه رو می‌فهمی، مگه نه؟
نه بابا، آدما فقط چیزایی رو بروز می‌دن که خودشون می‌خوان.
ولی ربطی به حرفایی که می‌زنی نداره.
بحثِ... بحثِ اون حسیه که از طرف می‌گیری.
استادم یه مقاله خفن نوشته بود:
«آیا ما عاشقِ آدمای واقعیِ تو زندگیمون می‌شیم
یا فقط عاشقِ اون تصویری که ازشون تو کله‌مون ساختیم؟»
عشق چیزی نیست که بخوای بری تحقیق و مطالعه‌ش کنی.
خب، راستش خیلیا دارن رو عشق تحقیق می‌کنن.
نه داش، نباید زیاد زوم کنی روش.
وگرنه یهو می‌بینی دود شد رفت هوا.
خب، تا حالا برات سؤال نشده
که چرا این‌جوری هستی؟
چرا این کارا ازت سر می‌زنه؟
منظورم اینه، ننه بابات چه گلی به سرِ
شخصیتت زدن؟
ببخشید، سال اول از تو علف خریدم؟
یا اون ماراکاس‌های عتیقه بود؟ کارِ خودت بود؟
نه.
پسر، یه حس عجیبی ازت می‌گیرم.
نه، نه مثل دژاوو، بیشتر شبیه دژا-اوه!
می‌فهمی چی می‌گم؟
آره.
خیله‌خب، میمونِ صدا. اینجا چه غلطی می‌کنی؟
امشب خبری از اجرا نیست؟
آه، هیچی... فقط دارم یه لیوان می‌زنم تو رگ، همین...
آره، بدجوری سوت و کوره.
انگار اینجا مجلس ختمِ لعنتیه.
یا مسیح.
این رو دیدی؟
می‌تونست بدتر از اینم باشه کرمِ صدا. می‌تونست جای این مرتیکه‌ی کثافت باشه.
چه افتضاحی.
خانم‌ها.
شاید واسه همینه که نمیاد،
چون خجالت‌زده‌ست.
آخه واسه چی باید خجالت بکشه؟
خب، فکرشو بکن. خودش بهم پا داد.
خودشو مشتاق نشون داد، شمارشو داد بهم و اینا.
و از نظر اون، می‌دونی دیگه،
من فقط غیبم زد و پیچوندمش.
دیگه پاشو اینجا نمی‌ذاره، مگه نه؟
می‌دونه اینجا کار می‌کنم.
فکر می‌کنه منم یکی از اون لاشی‌هام، پسر.
- چاکریم. - مخلصیم.
اوکی، گفت داشت می‌رفت یه مهمونی تولد
تو خیابون کانال، واسه همین منم...
باید یکی از همینا باشه، مگه نه؟
آره، حتماً همینه.
آره، میریم تو این یکی
بعدش کل اون مسیر رو آمار می‌گیریم.
حله، من پایه‌م.
ای بابا، رفیق.
راستی، دوشنبه اینجا مهمونی تولد بود؟
چه جور مهمونی‌ای؟
از این مهمونیای تم‌دار که لباس خاص می‌پوشن.
آره، خیلی هم ردیف بود، می‌دونی که.
میشه اسم اون کسی که
مهمونی براش بود رو بهم بگی؟
نمی‌تونم لو بدم. شرمنده، رفیق.
آره، قبوله.
پنج پوندی؟
ده پوندی؟
اگه بیست تا بهت بدم چی میشه؟
جدی می‌گی؟
جامعه دگرباش‌ها از لطفت ممنونه.
پس اطلاعات چی شد؟
بذار منم یه چشمه بیام؟
- آره، هر غلطی می‌خوای بکن. - آره. اسمت چیه؟
خب؟
آه، چـ-چیزی نفهمیدم.
ولی در عوض نوشیدنی مجانی گیرم اومد!
عالیه.
خیلی بامزه‌ای. فعلاً!
آره.
اوه، اوه.
دار-داریم میریم سراغِ بعدی؟
نه. خبری از بعدی نیست. فایده‌ای نداره.
دارم وقت خودمو تو رو هدر می‌دم.
گوش کن، امشب ۷۰ پوند پیاده شدم،
و هیچ‌کس هیچ کوفتی بهم نگفت.
۹۰ پوند. اصلاً نمی‌دونم چرا واسه اون دروغ گفتم.
خیلی خب، پـ-پس یه نقشه جدید می‌ریزیم.
نه، نه، ببین، فایده نداره. احتمالاً با یکی دیگه آشنا شده
که جواب پیاماشو داده. من دارم چه غلطی می‌کنم؟
فقط دارم پول قسط خونه رو با تو به فنا می‌دم.
قصد جسارت ندارم یا همچین چیزی.
فقط، اصلاً فایده‌ای نداره، مگه نه؟
نه، آخه، آخه گفتی به هر قیمتی شده پیداش می‌کنی،
و-و تو کلاً ۹۰ تا خرج کردی.
نه، ۱۲۵ تا خرج کردم. یه یارو اون بالا کارت کشید.
باشه، پـ-پس تموم؟ داری به همین راحتی جا می‌زنی؟
گوش کن، نمی‌دونم باید چیکار کنم. اصلاً قراره چیکار کنم؟
بهم بگو. بگو باید چه غلطی بکنم.
چون در حال حاضر، هیچی وجود نداره.
دیگه بهتره فقط برم خونه.
باشه.
تا حالا کسی بهت نگفته
اگه می‌خوای اهلِ عشق باشی، باید اهلِ جنگ هم باشی؟
هیس.
عمراً حدس بزنی کجا بودم.
اوه، اوه.
دهنم سرویسه.
- خوابیدی؟ - قراره گند بزنم.
نه خبری از مدرکه، نه اون جایگاه تو دانیگان.
من... من قراره مثل یه بازنده‌ی پیزوری برگردم خونه، اونم همه‌ش به خاطر اونه.
چی، تریستان؟
- نه، اوون. - آهان.
اون فقط بی‌خیال شد.
عین یه آدم کاملاً عاقل گذاشت رفت.
آخه من، من قراره چیکار کنم؟
اوم، چیکار می‌تونیم بکنیم؟ می‌تونیم... اوه.
فقط می‌تونی فرضیه‌ت رو رد کنی.
هیچ‌کس با رد کردنِ
فرضیه‌ش، نمره‌ی عالی نمی‌گیره.
می‌تونی درخواست وقت اضافه کنی.
اون وقتِ اضافه نمی‌ده.
از لحاظ قانونی، مجبوره بهت وقت بده
اگه برای شرایط اضطراریت مدرک بیاری.
بهونه‌ی موجهِ من چیه؟
خب، یه نفس عمیق بکش.
حالا بده بیرون.
فکر کنم این... همین خودش یه عذرِ موجهِ
اساسی باشه.
به نظرم فقط یه عکس از این بگیر و ایمیلش کن
واسه اون استادِ الدنگت،
اون‌وقت حتماً بهت مهلت میده.
یه بوس گنده.
تو می‌تونی.
از پسش برمیای.
شکلات واسه تو. پاپ‌کورن واسه من.
نفس بکش.
اوه لعنتی.
دمت گرم، آنا!
ردیفه!
این آدرس ایمیلِ تک‌تکِ امیلی‌هاییه
که الان توی این دانشگاه دارن درس می‌خونن.
از کجا بفهمم کدومشون مال اونه؟
فقط یه راه واسه فهمیدنش هست.
نه بابا.
نه، نمی‌تونم، از من ساخته نیست.
اینطوری... اِاِ... نونم آجر میشه، پس...
خب، فقط اگه بفهمن کارِ توئه، که عمراً بفهمن.
می‌گم، این... این همون شانسیه که دنبالش بودی.
همین‌جاست.
من روت تأثیری نمی‌ذارم.
خیله‌خب.
سـ... سریع انجامش بده.
آره، خب، بستگی داره که چند تا امیلی اونجا باشن.
خب، مگه کلاً چند تا می‌تونن باشن؟
۳۱۸ تا امیلی اینجان.
خیلی عجیب‌غریبه، نه؟
کلاً چهار تا «اوون» هم بیشتر نیست.
فقط چهار تا.
- بفرما. - فرستادیش؟
- نه، هنوز نه. - اوه. باشه.
اوه، «ای.تی». جریان اون چیه؟
یه جـ... جرئت احمقانه بود.
- واقعیه؟ - آره.
آهان، اون «ای.تی» روی انگشتِ «زنگ بزن خونه».
- بله. - خنده‌داره. عجب جرئتی.
آره، واسه همین هنوز نفرستادمش،
- ولی یه چیزی نوشتم. - اوکی.
نظرت در مورد این چیه؟
«عصر بخیر، خانما.»
- اوه. - آره، آره.
- این... - آره، احتمالا به جاش بنویسم «امیلی‌ها».
- آره، این‌جوری بهتره. - آره.
درسته. «عصر بخیر، امیلی‌ها.»
"دوشنبه هفته پیش یکی‌تون رو تو اس.یو دیدم.
"عین یه فرشته بودی.
"منم همون پسره بودم که داشت کوپن‌هاش رو رو می‌کرد.
"شماره‌ای که ازت دارم یه رقم کمه.
"همه جا رو دنبالت گشتم.
"معلوم شد که این دیگه تیرِ آخره.
- و اگه مایل باشی..." - چی؟
- این یه مدل مخ‌زنی بریتانیاییه.
انگار کلمات رو همین‌جوری فله‌ای می‌ریزه بیرون.
این «تیر آخر» دیگه چیه؟ قضیه‌ش چیه؟
یه چیزی تو مایه‌های...
یه شوخیِ بین خودمونه. تو متوجه نمیشی.
فقط درباره، مثلاً، لاک‌پشت‌هاییه که...
از لاکشون دراومدن و کوک زدن، فقط...
- خیلی خنده‌داره. ادامه بده. - آره.
آره، واسه همین فقط گفتم: «اگه مایل بودی دوباره منو ببینی،
بهم ایمیل بزن»، با یه استیکر لبخند.
- نه، فکر نکنم لازم باشه. - آره، اصلاً لازم...
لازم نیست استیکر لبخند بذارم، نه؟ نه.
اگه کل این موقعیت رو اشتباه برداشت کرده باشم چی؟
و اون عمداً شماره غلط بهم داده باشه؟
خب...
ببین، بالاخره باید یه حسی داشته باشی که اون ازت خوشش اومده یا نه.
مگه نه؟
خب، آره، فکر کنم همین‌طور باشه.
ولی من اصلاً تو این فازا وارد نیستم.
انگار مثلاً یه لحظه فکر می‌کنی همه چی ردیفه،
بعد یهو می‌گن: «آره خب، می‌دونی، تو یه جورایی...»
«یه جورایی زیادی رو مخی. راستی، داداشت مجرده؟»
- هوم. - فقط نمی‌خوام گند بزنم به همه‌چی. می‌فهمی چی می‌گم؟
حس می‌کنم بعد از اون قضیه... حسابی ریخته بودم بهم.
می‌دونی، تازه این کار رو ردیف کردم،
و حس می‌کردم که بالاخره همه چی داره
می‌افته رو غلتک، که بعدش با این دختره آشنا شدم.
قرار بود زندگیم رو رویایی کنه، ولی حالا...
نمی‌خوام بدونم که اشتباهی بهم پیام داده.
می‌فهمی چی می‌گم؟ اصلاً چرا باید بخوام اینو بدونم؟
در ضمن، اصلاً دلم نمی‌خواد
۳۱۷ تا آدم غریبه و علافِ دیگه هم بفهمن.
نمی‌دونم. فقط حس می‌کنم اگه بفرستمش،
همه چی رو خراب می‌کنم. می‌فهمی چی می‌گم؟
کلاً سر این قضیه یکم استرس دارم.
واقعاً نمی‌دونم چی بگم.
به نظرت چیکار کنم؟
بفرست بره.
باشه، پس می‌فرستم.
فرستادم.
اوه، واسه من اومد.
حالا اصلاً جریان چیه؟
عشق‌های نافرجام.
آره خب.
پیتزا تاکو یه تجربه‌ی بافت‌دار و باحال از سبکِ غرب میانه‌ست.
واقعاً یه غذای اعیونیه.
این معجونِ کثافتی که درست کردی رو...
ننداز گردنِ مردمِ بخت‌برگشته‌ی آیوا.
نمی‌خوام یه کلمه حرفِ مفت پشتِ سرِ این پیتزا بشنوم.
ولی من می‌گم. چون آشغالِ محضه!
تا امتحانش نکردی گُه نخور. جدی می‌گم.
خیلی ردیفه. به حرف این گوش نده.
سلام.
ضربانِ شصت و پنج، دو طبقه پله.
بدک نیست.
واسه جفتتون یه بشقاب می‌کشم...
- تا همه‌مون با هم تستش کنیم. - سلام، سلام.
- سلام. - هی کایل.
- سلام کایل. - چاکریم. داشتم طناب می‌زدم.
این جعبه‌ی گوجه‌های مشتی رو ببین.
- از سطلِ آشغالِ ام‌-اند-اس پیدا کردم. - آره.
می‌دونی چند تُن غذا...
تو این مملکت کوفتی حروم می‌شه، هان؟
مسخره‌ست.
تخم‌مرغ شکلاتی هم گرفتم.
یه مخلفاتِ توپی می‌شه واسه پیتزا.
- قابلی نداشت. - اوم...
- دمت گرم. - بله؟
- تریستان میاد؟ - گفت شرمنده‌س،
ولی جای دیگه درگیره.
- الو؟ - درست نمی‌دونم
چه اتفاقی داره می‌افته، ولی دارم،
انگار دارم یه عالمه ایمیل می‌گیرم.
سلام، امیلی‌ها.
از دیدن همه‌تون خوشحالم.
یا خدا. این چه گوهیه؟
این استریت‌ها حالشون خوبه؟ علامت سوال.
همه رو سی‌سی کردی؟
خب، آره، آره، الان دارم می‌بینم.
پس همین الان یه چت‌روم با ۳۱۸ تا امیلی راه انداختی.
الان همه می‌تونن به همدیگه جواب بدن.
خب، دمت گرم واسه یادآوری.
صبر کن، این اصلاً مالِ اینجاست؟
رسماً دارم می‌میرم.
بچه‌ها، من اینو جذب کردم.
اوه، این خیلی نازه. قفلی زدم.
چطور بی-سی-سی نکردی؟
نمی‌دونم بی-سی-سی چیه.
- واو. این کیه؟ - اون واسه وقتیه که...
بیخیال. ببین، درست میشه.
خفنه.
اه، من باید، اه...
میشه بهم بگی، چجوری پاکش کنم؟ مثلاً...
- نمی‌تونی. - ایول، سالار.
کوپنت رو بهم نشون بده.
اه. اصلاً این 'کوپن نشون دادن' دیگه چه صیغه‌ایه؟
کیرش رو می‌گه. هر پسری واسه مال خودش یه اسم می‌ذاره.
اصلاً با عقل جور در نمی‌آد.
آخه کی اسم کیرش رو می‌ذاره 'کوپن'؟
اوه، خب، واقعاً ایده معرکه‌ای بود.
- خیلی ممنون. - نه، ایده من نبود.
- بود که... - منظورت چیه که ایده تو نبود؟
- خب، آخه... - می‌گم همه‌ش ایده خودت بود.
اوکی، ببین، اه، فقط خونسرد باش.
خونسرد با... آخه چطوری خونسرد باشم؟
بالاخره حوصله‌شون سر می‌ره، اونم جواب می‌ده،
درست مثل بقیه امیلی‌ها.
کار درست رو انجام دادی.
چا، چا، چا!
خیلی بامزه‌ست. کاش یکی هم واسه من این کار رو می‌کرد.
چی، که کل دانشگاه بیفتن دنبالت؟
بامزه نیست. طرف رد داده.
اگه خوش‌تیپ باشه بامزه‌ست.
خب، ولی نیست دیگه.
چی؟ هیچ پسر خوش‌تیپی همچین غلطی نمی‌کنه.
تازه اگه خوش‌تیپ بود، حواست رو جمع می‌کردی که شماره رو درست بگیری.
نه بابا، یه ریختِ نکبتیِ عقده‌ای داره، اونم نه از مدلِ خوبش.
از روی یه ایمیل که نمی‌شه این رو فهمید.
بیخیال بابا. لابد تو زیرزمین خونه ننه-باباش نشسته و داره بوی گند جورابای خودشو استشمام می‌کنه.
شرط می‌بندم تو کل عمرش یه جفت ممه هم از نزدیک ندیده.
لطفاً بفرمایید، در خدمت باشیم.
خب، نظرت چیه؟
می‌تونم ازش استفاده کنم؟
اِ، لطفاً به اون دست نزن.
این بخشی از روال کاره.
و تایید کردی که توهمی در کار نیست؟
افکار پریشون، جنون، یا همچین چیزی؟
- نه، حالش خوبه. - خوبه؟
امضاش نکرده.
اون آدرس ایمیل ضایعه که مستعاره.
درسته.
فکر کنم این فرضیه خودزنی رو باطل می‌کنه.
خب، من... من بهش فکر کردم، ولی نه.
منظورم اینه که سوژه هیچ قصدی برای مخفی کردن...
هر رابطه‌ای که در نتیجه‌ش شکل بگیره نداره،
که این هم به نوبه خودش باعث لو رفتن هویت اون و اون دختره می‌شه.
«آلتش، هر پسری یه اسمی واسه...»
اوه، بفرما، خودش اومد.
نه، اون...
اون... اه، گندش بزنن.
رابطه‌ت با این سوژه چیه؟
هیچی. یعنی، اِم، هیچ رابطه‌ای در کار نیست.
هیچ ارتباط ثبت‌نشده‌ای هم نداریم،
چیزی که به عنوان دخالتِ محقق تلقی بشه نبود؟
اِم...
اوه، باز دوباره همونه.
کین.
اِم، ببخشید.
اون تو هیچی نیست
که بتونه نجاتت بده.
اونجا حریم خصوصیِ منه.
رِین، مصاحبه‌ت با دانیگن داره می‌رسه.
اگه چیزی هست که باید بگی...
همین الان بگو.
هیچی نیست.
اون فقط یه مشت دیتاست.
خوبه. گزارش رو بنویس.
می‌تونی از ماشین پیاده بشی.
لطفاً این سیب رو با خودت ببر.
نمی‌دونم پیش خودم چی فکر می‌کردم.
ممنون.
برگرد پیشم، جرج.
آره.
فکر کنم قضیه این دختره امیلی رو از خودش درآورده
که بتونه واسه همه‌شون قلاب بندازه،
- ببینه کدوم رو می‌تونه بکنه. - فکر بدی هم نیست، می‌دونی؟
هی، منم می‌خوام همین کار رو با جنیفرها بکنم.
جنیفرها خیلی هاتن.
«این دیگه تیر آخره»؟
می‌دونم دارم عمداً از حرفت سوءبرداشت می‌کنم،
- ولی این یه تهدیده. - شک نکن، صد در صد.
رئیس، این یه حمله به امنیت مائه.
ما می‌خوایم بدونیم دارین چه غلطی می‌کنین.
نقاب رو سرم می‌ذارم، ولی اون دهان‌بند کوفتی رو نه،
آخه می‌دونی، دندونم خرابه.
به تریسی بگو. باشه، جمعه می‌بینمت.
امیلی ثولیس. دیدنت همیشه صفا داره.
اوه.
دانشگاه در جریان این رخنه هست،
و داریم ته‌وتوی قضیه رو درمی‌آریم.
درسته. خب تکلیف ما چیه؟
خدا می‌دونه دیگه چه کوفتی از ما دستشه.
ممکنه شماره تلفن و آدرس‌هامون رو داشته باشه.
این برای دانشجوها اصلاً امن نیست.
و من به عنوان رئیس اتحادیه دانشجوها، حس می‌کنم این...
می‌دونم کجای این دنیا ایستادی، امیلی.
بسه دیگه.
بزن به چاک.
خانم رئیس، واقعاً می‌تونم بهتون اطمینان بدم،
امنیت دانشجوها برای ما از هر چیزی واجب‌تره.
واقعاً؟ چون تا جایی که من خبر دارم،
سازنده‌های «آپسکرت بینگو»
هنوز بابت کارشون جواب پس ندادن.
پس اون مارتینِ هیزی و سوراخِ دیدزنی‌ش چی؟
ببین، اون مارتینِ هیز...
از مارتین بازجویی شده.
هنوز داریم روی پرونده‌ ی «بیوِر بینگو» تحقیق می‌کنیم.
شما به عنوان زنی که تو جایگاه قدرته،
- داری جلوی پیشرفت رو می‌گیری... - می‌دونی چیه؟
من قبلاً سوتین‌مو آتیش زدم (مبارزه‌مو کردم). دِینمو ادا کردم.
حالا تو هم برو یه تکونی به خودت بده و یه کاری بکن، باشه؟
بهش برخورد. سوخت.
یکی بدجوری آتیشی شده.
این نقض حریم خصوصی ماست.
کسی نمی‌خواد تو حریم خصوصیت سرک بکشه، عزیزم.
عالی شد. دیدی؟ مشکل دقیقاً همینه.
این فرهنگِ مردسالاریِ سمی...
که اگه جلوش گرفته نشه، باعث می‌شه...
فکر کنن همین‌جوری هر وقت دلشون خواست می‌تونن برامون ایمیل بفرستن.
آخی، یعنی دیگه ایمیلم نمی‌تونیم بزنیم؟
خیل‌خب، دهنتونو ببندین کله‌پوک‌ها.
گوش کنین.
بابت همه‌چیز متأسفم.
کادر آموزشی داره تمام تلاشش رو می‌کنه تا...
تحقیقات رو درباره‌ی هر چیزی که به این موضوع مربوط می‌شه، پیش ببره.
درباره‌ی این قضیه.
عالیه.
حالا...
حالا بهم بگو که ایمیل مدرسه رو هک نکردی...
- و به هرچی امیلیه پیام ندادی. - نه، هکش نکردم.
خودش خودکار می‌آد بالا.
اصلاً بقیه از کجا فهمیدن؟ قضیه چیه...
به خاطر این.
«به تمام امیلی‌ها. قال‌خورده...»
- ق... من قال نخوردم. - مغزت تعطیله؟
آره، ولی من ضایع نشدم.
در هر صورت، جواب داد. جوابمو داد.
خب، حداقل خودش گفت که اونه.
بیست نفر دیگه هم گفتن خودشونن، واسه همین فکر کنم...
باید بفهمم کدومشون واقعاً خودشه.
دمت گرم. حالا چطوری می‌خوای بفهمی؟
می‌خوام یه ایمیل بزنم و یه چیزی بپرسم که فقط خودش جوابشو بدونه.
نه، نه! اصلاً و ابداً. دیگه خبری از ایمیل نیست، اوون.
- فکر کنم این کارت غیرقانونی باشه. - فکر نکنم غیرقانونی باشه.
در ضمن، هیچ‌کس هم نمی‌دونه کار منه.
تو.
- ها؟ - تو دنبال امیلی می‌گشتی.
آره، نه، آره، خب، همین امیلی. صد سال پیش پیداش کردم.
- دمت گرم. - آره. آره، می‌دونی،
- مـ... ما با هم خیلی خوشبختیم. - اومم.
آره، نه، خب، این...
- این لباس یه جور، یه جور شوخیه. - شوخی.
می‌پوشمش که بقیه پسرا...
بدون که اصلاً هیچ شانسی ندارن.
مثلاً، اصلاً با من حرفم نزن.
فقط می‌تونم سریع اینو اضافه کنم که من...
مجبورش نمی‌کنم اون رو بپوشه، هرچند.
- مثلاً، این انتخاب خودشه. - نه. آره، انتخاب خودمه.
باشه.
هوم.
معلومه که برای پرونده‌ها چشمت تیزه.
نمی‌تونستی بهتر از این صحنه‌سازی کنی.
من صحنه‌سازی نکردم.
اِ...
آه، من... می‌فهمم چی می‌گی. آره.
و چه فایده‌ای می‌بینی توی
ادامه دادنِ تحقیقاتت
اگه اینجا بهت پست و مقامی بدن؟
می‌خوام روی این ایده کار کنم که دلبستگیِ عاطفی
ممکنه یه زمانی تو تاریخ بشر مفید بوده باشه
ولی شاید امروز دیگه لازم نباشه.
وقتی نوزادیم، بقای ما بستگی داره
به یه مراقب که حواسش بهمون باشه، بهمون غذا بده،
از خطر حفظمون کنه، و خب طبیعیه که بهشون وابسته می‌شیم.
اما چرا به دلبستگی از نوع رمانتیکش نیاز داریم
وقتی بزرگ شدیم و می‌تونیم گلیم خودمون رو از آب بکشیم؟
به نظرم این فقط یه محصولِ جانبی از ناپختگیِ آدمیزاده.
خب، وقتی بحثِ عشق و عاشقی می‌شه،
داری میگی همه‌مون باید بچه‌بازی رو بذاریم کنار؟
دارم میگم که، خب، که...
که م-من فایده‌ی تکاملیِ واضحی توش نمی‌بینم.
در واقع، منظورم اینه که،
دلبستگیِ عاطفی دوباره ما رو تو خطر میندازه،
میندازتمون زیر دستِ درنده‌هایی که می‌تونن ازمون سوءاستفاده کنن.
خلاصه، یه ایمیل ناشناس از این مرتیکه‌ی جذابِ عوضی گرفتم...
که دنبال دختری به اسم امیلی می‌گرده.
این رسماً تجاوز به...
مردم، داریم در مورد حریم خصوصی حرف می‌زنیم.
اگه شماها نمی‌خواینش، من می‌خوامش.
کشته مرده‌شه!
تا حالا حرکتِ لزبین‌طوری‌تر از این شنیده بودم؟ آره.
یه بازیِ گنج‌یابیِ حال‌به‌هم‌زن و رو اعصاب.
یه جورایی دلم می‌خواست این ایده به ذهن خودم می‌رسید؟
اصلاً و ابداً.
شاید همون امیلی‌ای باشم که دنبالشی.
امیلیِ واقعی کیه؟
دختر، کدوم گوری هستی؟
همه جا دارن درباره‌ش حرف می‌زنن.
امروز چهار نفر ازم پرسیدن نکنه من همون امیلی باشم.
حس می‌کنم وسط همون مستندی‌ام که با هم دیدیم،
که اولش درباره‌ی، مثلاً،
یه اتفاقِ عجیب و غریبِ کوچیک بود، و بعد، یهو بوووم،
اهالی شهر غیب شدن و معلوم شد یارو بچه‌بازه،
همه مرده بودن.
- می‌تونم یکی از اونا رو بردارم؟ - آره.
ببخشید، گفتی طرف بچه‌بازه؟
چی؟ نه، فقط یه مثال بود.
اصلاً حالیته داری چه بلایی سر این یارو میاری؟
من کاری نمی‌کنم.
واقعاً؟
توقع داری باور کنم همین‌طوری اون آدرس‌ها رو پیدا کرده؟
سه روز پیش گفت که می‌خواد بی‌خیال بشه.
- ببخشید. - ولی این به نفعِ...
تعداد کلمه‌های مقاله‌ت نبود، نه؟
چیه، تو پلیسِ پایان‌نامه‌ای؟
من... نمی‌دونستم قراره این اتفاق بیفته.
آره، ولی از اینکه افتاده ذوق‌مرگ شدی.
مقاله‌ی من واقعاً قراره به مردم کمک کنه.
مخصوصاً به «اوون»؛ پروفسور «وست‌لیک» هم باهام هم‌عقیده‌ست.
اوه، اون یارو یه عوضیِ تمام‌عیاره.
اوه، خواهش می‌کنم، می‌شه فقط پول این ساندویچ تخم‌مرغ و تره رو بدیم؟
- آره. - اون یه اسطوره‌ی زنده‌ست.
- تو محافل روان‌شناسی خیلی سرشناسه. - اوه، ببخشید.
اون یه دانشجوی سال اولی رو فقط واسه امضا گرفتن انداخت تو سطل آشغال.
من که اصلاً از اون خط نمی‌گیرم.
خب، قرارم نیست از تو خط بگیرم.
مـ... معذرت می‌خوام. من فقط...
همه‌ش داشتی سعی می‌کردی توجه «کایل» رو به خودت جلب کنی.
الآن ماه‌هاست... و... و واقعاً شرمنده‌ام،
آنا، دوستت دارم، ولی بد نیست تو هم از تحقیقات من یه چیزی یاد بگیری،
چون حس می‌کنم داری خودتو احمق جلوه می‌دی.
هوم، عجب، واقعاً که.
آخه چطوری می‌تونی انقدر کله‌ت تو کونِ خودت باشه؟
کایل نمونه‌ی بارزِ یه آدمِ مضطرب و دوری‌گزینه.
کایل دوست‌پسرمه.
فکر کردی من هر شب کدوم گوری می‌رفتم؟
البته. تو که اصلاً متوجه نشدی.
اون‌وقت به من می‌گی احمق؟
ولی اونی که اسم «امیلی و تریستان» رو
روی انگشتش تاتو کرده من نیستم.
اون فقط یه شوخی بود، ایده خودش هم بود.
ولی خودش که پاش واینستاد، نه؟
ببین، اینو از سرِ دوستی می‌گم، ولی من می‌شنوم وقتی مستی
بهش زنگ می‌زنی؛ واقعاً مایه خجالته، ضایع‌ست.
یادته اون دفعه رو که یهویی
تلپ شدی وسط تعطیلات خانوادگی‌شون؟
عزیزم، یکم موقعیت‌شناس باش.
ـ منظورم اینه که فضا رو بسنج. ـ باشه، خودش ازم خواست برم.
خیله‌خب امیلی، لطفاً، می‌شه فقط... گورتو گم کنی؟
لطفاً همین کارو بکن.
سلام، شما با امیلی رین تماس گرفتید.
لطفاً پیغام بذارید.
سلام، شما با امیلی...
سلام، با امیلی رین تماس گرفتین.
لطفاً پیغام بذارین.
نباید بذاریم صداش به جایی برسه.
اگه قرار باشه متجاوزا زبون‌درازی کنن، قربانی‌ها هیچ‌وقت آروم نمی‌گیرن.
همینه!
منو بیار توی پادکست.
من امیلی‌ام!
آره، من خودِ امیلی‌ام!
من پشتِ همه امیلی‌ها وایسادم!
ما خفه نمی‌شیم!
اِ-م-ی-ل-ی،
دوزاریت بیفته، جوابی در کار نیست!
اِ-م-ی-ل-ی، دوزاریت بیفته، خبری از جواب نیست!
اِ-م-ی-ل-ی،
دوزاریت بیفته، خبری از جواب نیست! - یکی دیگه!
اِ-م-ی-ل-ی، دوزاریت بیفته، خبری از جواب نیست!
و این... این یه پیغام واسه رئیس دانشگاه‌ست.
چون می‌دونم داری گوش می‌دی.
اگه قرار نیست برای امنیت دانشجوها بجنگی...
ما می‌جنگیم!
داری چی‌کار می‌کنی؟
داشتم هی بهت زنگ می‌زدم و اینا.
داری چی‌کار می‌کنی؟ مثلاً شماره‌مو بلاک کردی یا چی؟
- اوم... نه. - پس چیه؟
گوشیم... گوشیم یه جوری شده، اِ...
گوشیم قاطی کرده. ببخشید.
اوم، اوون، تو نمی‌تونی، نباید تو این پادکست شرکت کنی.
- چرا؟ - چون اون‌وقت همه می‌فهمن تو واقعاً کی هستی.
آخه، جوری شده که... همه فکر می‌کنن من یه آدم عجیب و غریبم،
یه روانیِ سمیِ زن‌ستیزِ الکلی که مثلاً سعی می‌کنه،
از طریق ایمیل و این چرت و پرتا به دخترا دست‌درازی کنه.
همه چی بدجوری از دستم در رفته و قاطی‌پاتی شده،
و فقط می‌خوام به امیلی ثابت کنم، می‌دونی که،
که من اون روانیِ عوضی نیستم.
اوون...
واقعاً معذرت می‌خوام.
واسه چی؟
دلیلی که پیشنهاد دادم کمکت کنم این بود که...
خب؟
سیب‌زمینی می‌خوام، تموم، با یکم سس کاری.
اون یارو آدمِ تو نیست؟
نه، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
داری جدی می‌گی الان؟
اِم. اِم.
- هی. - سلام.
اوه، خدای من.
این‌جا چیکار می‌کنی؟
اوم، نمی‌دونم. ساعت چنده؟
صبحانه، ناهار، شام؟
آره، وعده‌های اصلی همینان.
اینم چاییت.
چاییت یادت نره.
- سلام رفیق. من... من اوونم. - سلام، تریستان.
- اه. - آره.
- از دیدنت خوشبختم. - شرمنده.
ببخشید، اصلاً وقت نکردم بخوابم.
یه ذره، اه، خودت که می‌دونی.
سالاد کلم و سیب‌زمینی.
همون کثافت‌کاریای همیشگی.
اتفاقاً من عاشق سالاد کلم و سیب‌زمینی‌ام.
خیلی می‌چسبه.
لزجه.
خلاصه که دیروز پایان‌نامه‌مو تحویل دادم. بوق‌بوق!
دو روز زودتر. واقعاً ترکوندم.
آره خب، من آدمِ دقیقه‌ی نود نیستم، واسه همین...
یه هم‌درسِ پایه‌ی تافی خوردن نمی‌خوای؟
اه، نه این دفعه. ممنون.
باشه، حله.
خب دیگه، باید برگردم پیش لیبی.
بدنش به سدیم حساسیت داره ولی عاشق سیب‌زمینیه.
بدبختیه‌ایه واسه خودش. خب، فعلاً.
می‌بینمت.
خوشحال شدم دیدمت. می‌بینم...
فعلاً، خداحافظ.
هی. چی سفارش دادی؟ چی گرفتی؟
ببین، ننم یه ایده مشتی داشت
واسه اینکه چطوری خودشو از مخمصه خلاص کنه.
الکی فیلم بازی می‌کرد که انگار آپاندیسش ترکیده.
بیا ما هم همون کارو بکنیم.
پس منم فیلم می‌آم که آپاندیسم ترکیده.
- نه اوون، ردیفه... - آخه می‌خوای چیکار کنی؟
بزنیم تو کار کیف‌زنی یا یه همچین کثافت‌کاری‌ای؟
بی‌خیال بابا، بیا فقط از اینجا بزنیم به چاک.
کیفت رو بردار. تا سه می‌شمارم، حله؟
آماده؟
یک.
دو.
سه.
اوه، اوه، وایسا، وایسا، وایسا.
نه، نه، نه. بزن به دستام، بزن به دستام.
دست‌ها رو می‌گم!
اوه لعنتی، خیلی... خیلی شرمنده‌ام.
- داشتم داد می‌زدم «دست‌ها»! - ندیدم خب.
ببخشید، معذرت می‌خوام.
مگه تا حالا این کارو نکردی؟
اینکه بزنی تو دستای طرف؟
متوجه نشدم منظورت اون بود.
- واقعاً شرمنده‌ام. - ردیفه.
راستش مشتِ جونداری بود.
آره.
- دیگه باید راه بیفتم. - اوه، وایسا.
می‌خوای پادکست رو ضبط کنی؟
آره، تابلوعه دیگه.
باشه، خب، فقط... فقط حواست به اون... اون دختره‌ی پادکستره باشه،
چون می‌دونم قیافه‌ش شبیه باربی‌های تلویزیونیه،
موهاش هم بوی کریسمس می‌ده، ولی طرف بدجوری رد داده.
- باشه. - پس فقط...
فقط آروم باش، ارتباط چشمی رو حفظ کن،
و... و اسمشو زیاد صدا بزن.
مغز عاشق شنیدن اسم خودشه.
انگار واسه مغز، مهم‌ترین صدای دنیاست،
مخصوصاً واسه مغزِ اون.
اوکی. حله.
خیلی خب، عالیه. دمت گرم بابت نصیحتت.
خب، بریم.
آه، اون موز منه.
- ببخشید. - در واقع ناهارمه.
اوه.
ببخشید، من...
فکر کردم مثلاً واسه همه‌ست و این حرفا. شرمنده.
بیا، اینجوری دوباره ردیفش کردم برات، ببین.
هنوزم قابل خوردنه.
فقط نذار بیشتر از دو ساعت بمونه.
راستی، داریم فیلم‌برداری می‌کنیم؟ - اره (اوهوم).
آره، همه‌چی رو توی سایت دانشگاه زنده پخش می‌کنیم.
- اوه. - چیز خاصی نیست.
راستشو بخوای، اتفاقاً خیلی هم مهمه.
صبر کن، یه لحظه... یه لحظه صبر کن،
آخه من نمی‌دونستم دارید فیلم می‌گیرید.
- سه، دو، یک. - نه، وایسا، یه دقیقه صبر کن.
اون کارو نکن... شمارش رو قطع کن...
سلام. من لورا لوئیس هستم و به برنامه این هفته خوش اومدید.
خب، مهمون این هفته ما
مردِ پشتِ اون ایمیله.
اوون، خیلی ممنون که
از سایه‌ها اومدی بیرون تا امروز پیش ما باشی.
یه دختر و پسر وارد یه بار میشن.
نه، این شروعِ یه جوک نیست...
یا مسیح، باز چه گهی خوردی پسر؟
بلکه مقدمه‌ایه برای اتفاقی
که کل دانشگاه رو تکون داده.
هفته پیش، مهمون ما امیلی رو دید و بهش دل بست،
یکی از اون ۳۱۸ نفری...
آخه این کجاش خبره؟
که اون ایمیل کذایی رو گرفتن.
کی اهمیت میده؟
حالا، سوال من اینه:
آیا این یه حرکت رمانتیکِ بی‌خطر بود
یا فقط آزار جنسی؟
اوه، من آزار جنسی بهش نمی‌رسونم، لورا.
خیله‌خب، اوون، از جلو میکروفون بکش عقب.
دارم می‌گم من واسش مزاحمت جنسی ایجاد نکردم.
باشه، تو اولین کسی نیستی که...
جواب رد می‌شنوه یا شماره‌ی اشتباه به پستش می‌خوره،
اما تو نمی‌تونی قبول کنی...
که واقعیت همینه، مگه نه؟ - نه، فکر نمی‌کنم...
شماره‌ی اشتباه بهم داده باشه. قضیه همینه.
خب، شماره‌ی درست رو هم که بهت نداد، داد؟
خب نه، ولی عجله داشت.
باید می‌رفت به یه جشن تولد،
دوستاش هم داشتن سر و صدا می‌کردن، واسه همین یه رقم رو جا انداخت.
- همیشه پیش می‌آد. - باشه، خبر داری که...
زن‌ها معمولاً از دوستاشون کمک می‌گیرن...
تا توی موقعیت‌هایی که ممکنه خطرناک باشه، هواشون رو داشته باشن؟
- آره، خبر دارم. - می‌دونی، زنگ زدن‌های صوری،
فیلم بازی کردن که مثلاً باید یه جای دیگه باشن.
کارای تو در واقع یه ارتش راه انداخته.
یه ارتشِ ۳۱۸ نفره از زن‌ها،
که کنار هم وایسادن و از هم محافظت می‌کنن...
در برابر مردا... لاشخورهایی مثل تو.
منظورت چیه، لاشخورهایی مثل من؟
من، من... من اصلاً آدم خطرناکی نیستم.
اینم بگم که، من قبلاً ممه دیدم.
آره جون عمت، حاجی.
چی؟
آخ، عوضیِ کوچولو.
راستش، اول اون باهام حرف زد،
که یعنی من طعمه‌م، نه؟
- در واقع من طعمه‌ام. - آهان، پس فکر می‌کنی
- که اگه یه زن اول باهات حرف بزنه... - منم با کمال میل طعمه می‌شم.
- می‌تونم یه چیزی رو روشن کنم؟ - چی؟
- فکر می‌کنی اگه یه زن اول بیاد سمتت... - خب؟
یعنی می‌خواد باهات بریزه رو هم؟
- نه، منظورم این نبود. - چرا، دقیقاً همینو گفتی.
- «اون باهام حرف زد...» - نه، نه، فقط داشتم می‌گفتم
که اون اول باهام حرف زد و ازم خواست باهاش برقصم. همین و بس.
- فکر می‌کنم... - و می‌دونم، آره، که رقصیدن و حرف زدن
الزاماً به این معنی نیست که طرف ازت خوشش اومده یا مثلاً
بهت نظر داره، ولی من با اون‌قدر دختر جماعت سر و کله زدم
که بهم پا ندادن که دیگه فرقشو می‌فهمم.
می‌فهمی چی می‌گم لورا؟
حس کردی یه کششی بینتون هست؟
آره، یه کششی بود. یه چیزی بود...
اگه نبود که این بساط رو راه نمی‌انداختم.
و واقعاً فکر می‌کنی می‌تونی اینو تشخیص بدی
اونم فقط بعد از یه برخورد؟
آره. برخورد خیلی ردیفی بود.
می‌فهمی که از نظر بعضیا،
- این کارات عین دیوونگیه؟ - به نظر من دیوونگیِ واقعی اونه که
اگه همچین حسی داشتم و...
و کلاً هم هیچ غلطی دربارش نکردی، مگه نه؟
اوون، تو اینجا دانشجو نیستی، هستی؟
- از کادری؟ - من مهندس صدام.
اینجوری نیست که مثلاً ورقه تصحیح کنم و از این داستانا.
و مثلاً داشتنِ رابطه با یه دانشجو...
کاملاً قانونی و ردیفه. آمارشو درآوردم.
باشه، خبر خوبیه، اگه یه وقتی با کسی باشی.
ببین.
چیزی که می‌خوام بدونم اینه.
اون آدرس‌ها رو چطوری گیر آوردی؟
اِ...
اوون، خودت گفتی می‌خوای اسمت رو پاک کنی.
الان وقتشه، اونم زنده.
کسی کمکت کرد؟
امم...
نـ... نه، من فقط، امم...
هک کردم، سیستم رو هک کردم.
سیستم رو هک کرده. جالبه.
تو اصلاً چطوری یه سیستم رو هک می‌کنی؟
درسته، و وقتی داشتی...
داشتی سیستم رو هک می‌کردی، یه لحظه با خودت فکر کردی،
که «اصلاً امیلی اینو می‌خواد؟» اصلاً به فکرت رسید؟
اِ، من فقط...
اون می‌خواست که باهاش تماس بگیرم.
ولی جوابت رو نداده، مگه نه اوون؟
فکر می‌کنی دلیلش چیه؟
باز یه غلط تایپی دیگه؟ یه تولد دیگه؟
اگه امیلی الان داشت گوش می‌کرد...
آره.
- چی می‌خوای بگی؟ - اوم...
خب، واسه‌ش یه آهنگ نوشتم.
- اوه، ایول. - نه.
بخونش.
من... من گیتار ندارم، واسه همین...
اوه، نه، ردیفش می‌کنیم. شریل؟
- بله؟ - می‌شه یه گیتار بیاری، لطفا؟
- حله. - دمت گرم.
اشکالی نداره. خیالت راحت، شریل.
نه بابا، ردیفه. وظیفه‌شه.
هی، هی.
قراره آهنگ رو بشنویم! قراره آهنگ رو بشنویم!
- واقعاً ذوق کرده. - گیتار آورد.
- اون... - اصلاً از این وضعیت خوشم نمیاد. - وای خدای من.
- اوم... - شروع کن، اوون.
ممکنه یکم، چطوری بگم، نپخته باشه. نمی‌دونم.
نه، نه، آهنگ عالی می‌شه.
مطمئنی؟
خیلی خب.
واقعاً ضایع‌ست.
ای خدا.
آره بابا.
ایول، دمش گرم، حرف نداره.
فعلاً همینه که دارم.
عجب آدمیه!
هوی، هوی، هوی، یواش، یواش!
موفق باشی اوون، ببینیم چه غلطی می‌کنی.
- خیلی ممنون که امروز با ما بودید. - اه، برو بابا!
اینم از قسمت این هفته.
واقعاً که...
خب، خیلی ضایع و دور از شأن بود.
- واقعاً؟ - مارتین.
باشه، دمت گرم اوون.
آزادیِ واقعی تو این زندگی
اینه که بدونی چقدر ضایعی
ولی بازم کار خودتو بکنی.
اون یارو واقعاً واسه خودش رهاست.
من لورا لوئیس بودم.
اینم که مثل همیشه جنجالی بود.
ما رو دنبال کنید تا بیشتر براتون بگیم.
باید در مورد این یاروی ایمیلی حرف بزنیم!
منو که بدجوری خامِ خودش کرد.
منظورم اینه که منم بدم نمیاد یکی واسم آوازِ عاشقی بخونه.
رسماً کل سیستم رو هک کرد.
- من که طرفدارِ جبهه‌یِ 'دختره رو تور کن' هستم. - امسال سالِ دل‌باخته‌هاست.
می‌شه دیگه این‌قدر واسه این سوسولایِ سفیدپوستی که گیتار می‌زنن غش و ضعف نریم؟
سطح آبِ دریاها داره میاد بالا.
برادرِ گمشده‌ی گالاگر...
...یه واکنشِ زنجیره‌ای از بی‌آبرویی و حمومِ خون راه انداخته.
به نظرِ من که آدمِ درستی می‌اومد.
این یه ویدیوی آموزشیِ گیتاره واسه آهنگِ اون یارو «ایمیلی‌یه».
فقط دارم می‌گم که اون خواننده‌ی خیلی خوبیه.
- مثل اِد شیرن بود. - به نظرم خیلی باحال بود.
البته اگه اِد شیرن تو برنامه‌ی «افشاگری» بود.
بیا بشینیم و ببینیم این بلبشو چطوری پیش می‌ره.
اون...
- سلام. - دو تا.
باشه.
اون، خب...
مستقیم، مستقیم، مستقیم، مستقیم.
- من هستم. - شما دوتا دارین چه غلطی می‌کنین؟
فکر کنم یه مشتری پیدا کردیم. یالا راه بیفت.
ولی دارم عرضِ همه‌چیز رو سه‌باره چک می‌کنم،
چون می‌گن نقشه‌ها اشتباهه.
مطمئنی این همون کاریه که می‌خوایم بکنیم، آره؟
- آره. - یعنی واقعاً می‌خوایم این کارو بکنیم؟
همین‌طوری به اولین نفری که اومد بفروشیم؟
انگار که عادی‌ترین کارِ دنیاست، نه؟
- آره. - جدی؟
اون می‌خواست ما تو این خونه بمونیم.
نه، مامان می‌خواست همه‌چی رو بفروشیم.
تا بتونیم پوله رو واسه خودمون برداریم.
نه، من پول نمی‌خوام. دنبال این چیزا نیستم.
- اوه. - هیشکی پول لازم نداره. قضیه این نیست که...
آره جونِ خودت، خیلی عاقلانه‌ست.
الان دقیقاً وقتِ این کاراست، مگه نه؟ آره.
- خیلی خنده‌داره. - الان یه متری هم به تو می‌زنم.
- قدت چقدره؟ در همین حدود؟ - آره دیگه. تهِ خنده‌ست.
- در همین حدود؟ - دارم سعی می‌کنم
یه بحث جدی باهات بکنم،
اون‌وقت تو داری این‌کار رو می‌کنی. تمومش کن!
اوون!
یه لحظه صبر کن.
گوشیم داره زنگ می‌خوره.
الو؟
چی، مطمئنی فکر خوبیه؟
هر چی هست، مطمئنم فکرِ خوبی از توش در نمیاد، نه؟
اوه، آره.
آره. خیلی خب، باشه.
پس اون‌موقع می‌بینمت، حله؟
باشه. فعلاً. خداحافظ.
اِم، می‌شه درست‌وحسابی در این مورد حرف بزنیم؟
نه. باید برم سراغِ تک‌تکِ امیلی‌هایی که تو دانشگاه ثبت‌نام کردن.
بهت که گفتم.
یه مهمونی هست. ممکنه اونجا باشه.
ببین، فقط این متر کردنِ همه‌چیز رو تمومش کن، خب؟
یه چیزایی رو نمی‌شه اندازه گرفت.
همه‌ی خونه‌ها رو می‌شه متر کرد.
فکر کنم منظورش از لحاظ دلی بود.
آهان.
خب، این قطعاً اصلاً فکر خوبی نبود.
باشه، اوه، زیادی داری نزدیک می‌شی.
آره، درسته، فقط آروم باش، آروم باش، آروم باش.
بفرما، شروع شد.
یه تیکه‌شو واسه ما نگه دار، خوشگله.
زیتون؟
کسی زیتون می‌خواد؟
فکر کنم خودِ خودش باشه.
آره، پشت سرته. اون‌طرف.
اوه.
از اونایی که پنیر بز دارن هم داری؟
زود باش. بذارشون این تو.
باهام بیا.
ممنون.
- خیلی‌خب، من فقط... - اوه، مواد حساسیت‌زا که نداره؟
راستش، من به لاکتوز حساسیت دارم، واسه همین...
- ببخشید. - باشه.
اوه، صبر کن.
اونجاست.
تو اون لباس قرمزه که موهاشو دو گوشی بسته. همون دو گوشیه!
سس سیر کجاست؟
این کلاه واسه تو جاده ایمن نیست.
آره، نه، آخه اونو از...
اینجاست! یکی زنگ بزنه پلیس!
آه، تو خونه پارتیِ پالمرا از پلیس خبری نیست!
- الان یه نفرو به کشتن میده! - اوه، هی، هی، وایسا، وایسا!
قرار نیست کسی رو بکشم!
مامانم منو تیکه تیکه می‌کنه.
مستقیم بدو پسر!
پشیمون می‌شی اوون!
وای خدا، ولی عجب هیکلی داره‌ها.
دقیقاً تیپ منه.
صبر کن، آخه چطوری این تقصیر منه؟
چون من فقط کلاه رو دادم بهت،
پیتزاها رو دادم دستت و تنها کاری که باید می‌کردی
این بود که بری تو و بهم بگی کدومشون بود.
آره، تو هم تنها کاری که باید می‌کردی این بود که چهار تا اشاره ساده دست رو بفهمی.
- کار سختی نیست. - آره ارواح عمت.
شاید اگه اینطوری ادا اطوار در نمی‌آوردی می‌فهمیدم.
حرفت تموم شد یا می‌خوای همین‌طور ادامه بدی؟ - نه، تموم نشد.
- هنوز به اونجاش نرسیدم که... - اوه، پس می‌خوای ادامه بدی.
- باشه، باشه. - همون‌جایی که با جیغ و داد فرار کردی!
خب، مگه قرار بود چیکار کنم؟
می‌خوای چیکار کنم، همون‌جا وایسم بجنگم، آره؟
آره عالیه، تو روزنامه‌های فردا هم خیلی خوشگل چاپ می‌شه، نه؟
«مزاحم روانی در لباس پیتزافروش دیسکو»
«صد تا امیلی رو می‌زنه لت و پار می‌کنه.» عالیه.
اوه، فکر کردی می‌تونی صد تا امیلی رو درب و داغون کنی؟
آره، می‌دونستم... می‌دونستم قراره همین رو بگی.
و راستش، نه، همچین فکری نمی‌کنم.
من همون چیزی رو دارم که تو بوکس بهش می‌گن چونه‌ی شیشه‌ای.
بوکس کار می‌کنی؟
- نه، فقط چونه‌م اون‌جوریه. - بچه‌ها!
- الو؟ - پایه‌ای بریم واسه دو تا نوشیدنی به قیمت یکی،
یا شات‌های یک پوندی توی «نایت اند دی»؟
- گروه موسیقی زنده هم تا ساعت یک هست. - آره.
اوه، اینا واقعاً معرکه‌ان.
اینا قدیما گروهِ گرم‌کننده‌ی ما بودن.
می‌خوای بری؟
من، اوم، یه سری کار دارم که باید انجام بدم،
- ولی تو حتماً برو. - باشه، خیلی ضدحالی.
- تو برو. - آره. آره، آره، من می‌رم.
آره، ردیفه. شب تکی بزنم بیرون. دمت گرم واقعاً.
اون‌جا ریدی به زندگی من، حالا هم تکی منو می‌فرستی بیرون.
- عالی شد. - باشه، باشه. خیلی خب، منم می‌آم.
- پس بزن بریم. - من به زندگیت گند نزدم.
- چرا، قشنگ ریدی توش. - نه، نریدم.
ببین، بیا فقط راجع به این موضوع...
- موقع نوشیدن حرف بزنیم. - باشه، قبول.
- با یه شاتِ یه پوندی. - من دیگه اون بحثی رو که...
- همین چند لحظه پیش داشتیم، دوباره پیش نمی‌کشم. - باشه، عالیه.
- خیلی خب. - باشه.
در مورد اتفاقاتی که اونجا افتاده همین‌جا حرف بزن.
- ردیفی؟ - ردیفِ ردیف.
خیلی عالیه.
کارشون خیلی درسته.
خیلی خب، منچستر، ما گروه «دبیلیو. اچ. لانگ» هستیم.
چطورین؟
- می‌ریم جلو. بزن بریم. - اوه، باشه.
آره رفیق. ردیفی؟ حالت چطوره؟
- آره، آره، خوبم، آره. آره. - خوبه.
- بیا روی صحنه. آره، بیا پیش ما روی صحنه. - نه، نه.
بیا رو صحنه پیش ما. بجنب دیگه.
آره رفیق، ردیفی؟ این یکی رو یادته؟ آره؟
این پسر یکی از بهترین‌هامونه! یه دست مرتب به افتخارش!
بترکون، عزیزم.
- آخ! - ببخشید عزیزم. خوبی؟
حالت خوبه؟
- خیلی خب، بزن بریم، بزن بریم. - باشه.
- آخ. - فقط آروم، بااحتیاط.
- اوهوم. - باهاش مدارا کن. آروم.
فقط آروم فشارش بده.
- اِم، بااحتیاط. - آره، دارم همین کارو می‌کنم.
آخ.
- خوبی؟ - قیافه‌م چطور شده؟
- داغون. - چی گفتی؟
قیافت یه جوریه که اصلاً حالمو به هم می‌زنه.
ممنون.
ولی زخمت خدایی خفن شده.
خیلی لاتیه.
آی. آی.
تو رو خدا منو نخندون.
نمی‌دونستم اصلاً بلدم بخندونم.
- اینو می‌خوای؟ - نه، ردیفم.
- خوبه. - فقط... فقط همون‌جا فشارش بده.
خونی شد.
نمی‌تونی بیشتر از ۱۰۰ درصد آب داشته باشی.
- منظورت چیه؟ - یعنی نمی‌شه دیگه.
خب پس ۲۰۰ درصد چی؟
چی داری میگی واسه خودت؟
مثلاً دارم از کبابم لذت می‌برم.
آی.
فقط می‌خواستم ببینم طرفدار آبی هستی یا قرمز.
دونستنش خیلی حیاتیه.
ایول آبی.
تو زندگی قبلیم، شک ندارم که یه چیزی مثلِ...
یه کارگر مزرعه تو قرون وسطی بودم و مثلاً هفت تا...
بچه‌ی زپرتی و مریض داشتم...
- آخ، مرغ! - با مثلاً پاپوش‌های کوچولو.
داداش، دو تا چیکن‌برگر واسه ما می‌زنی؟
اگه دلیوری دارین، می‌تونی اینم تا خونه برسونی؟
- ما اینجا برگر نداریم. - پس ببرش خونه.
اوه، پس چیکن‌برگر ندارین؟
اینا چیکن‌برگر می‌خوان. می‌تونن فقط یه پرس سفارش بدن...
همیشه می‌تونی مثلاً،
فقط گوشت کباب معمولی بگیری و بذاری لای نون پیتا.
- چی؟ کی از تو نظر خواست؟ - شرط می‌بندم این یارو اینجا کاره‌ست.
نه، من اینجا کار نمی‌کنم. فقط داشتم می‌گفتم.
من اصلاً چیکن‌برگر نمی‌خوام.
من اصلاً نمی‌خواستم... دمت گرم، رفیق.
خیلی لطف داری...
فقط داشتم می‌گفتم، یعنی، پیش خودم فکر کردم...
حالت خوبه؟
واسه ما لاتی پر می‌کنی؟
- منظورت چیه؟ - کی از دست بلند کردن رو زن خوشش می‌آد؟
- چی؟ - تو خوشت می‌آد؟ این همون کاریه که می‌خوای بکنی؟
خوشت می‌آد دست رو زن جماعت بلند کنی؟!
- نه، نه، نه، نه، نه! - می‌دونی اون چیه؟!
چیزی نیست، چیزی نیست.
نه، نه، نه. کار اون نبود، تقصیر اون نبود.
یه... یه چیز دیگه بود.
تو کلاب یه اتفاقی افتاد، یه یارویی خورد بهم.
- چیزی نیست، نگران نباش. - باشه.
- آره؟ - خوبم، واقعاً خوبم.
ولی دمت گرم.
این، اه، این پسره در واقع...
طرف واقعاً... واقعاً آدم کاردرستیه.
- خب؟ - آره.
- درسته. - و اون... اون یه...
بدجوری چونه‌ش شیشه‌ایه.
و در واقع... بی‌خیال بابا.
اگه مثلاً فقط به قلبش گوش بدی،
می‌تونی، می‌تونی بشنوی که...
- عجب چیز عجیبیه. - آره، یه نموره عجیبه، نه؟
- آره. - عزیزم.
چیه؟
- صداش شبیه... - ضربان قلبشه.
عین کاردی بی!
- کارل کی؟ - آه، معرکه‌ست.
- این کارل بی دیگه کدوم خریه؟ - رفیق، چطوری این کارو کردی؟
- ای بابا. - واو.
ببخشید.
ایول.
اوکی.
باید دوباره برگردی تو نخ موسیقی.
خیلی کارت درسته!
می‌دونم قبلاً هم گفتم.
- باز بگو. یه بار دیگه بگو. - باشه، باز می‌گم.
- کارت حرف نداره. - آخیش.
- می‌خوام اجرای باندت رو ببینم. - نه بابا.
- آره. - نه، نه، نه.
- اون گروه دیگه محاله دوباره جمع بشه. - ای بابا.
دوتا لات به یکی دیگه پیوستن و، خب دیگه خودت می‌دونی.
یه مدتی یه سری اجراهای زنده افتضاح داشتم،
ولی خب تابلوعه دیگه، مامانم مریض شد
و مجبور شدم خرج دوا درمونش رو بدم، و حالا هم که...
آره. چه می‌دونم والا.
اصلاً مگه تو موسیقی پولی هم هست؟ نه؟
خلاصه که... آره.
چند وقت پیش بود که مامانت...
اِمم... ۳۶۴ روز پیش.
- آره. - خیلی متأسفم.
مرسی.
می‌دونی، بعد از اون جریانات،
یه مدت بدجوری تو نخ مرگ و اینا گیر کرده بودم.
ولی دیگه ازش رد شدم. الان دیگه فقط...
می‌دونی، به جای مرگ دارم به زندگی نگاه می‌کنم.
اینم از وضع ما.
قشنگه. جای خوبیه.
واقعاً لازم نبود منو تا دم خونه برسونی.
آخه اگه دوباره بریزن سرم چی؟
تو بادیگارد منی، مگه نه؟
آره، خب این که درسته.
- آره. - آره.
نمی‌خوام دوباره اونجوری بشه، مگه نه؟ - نه.
وای خدای من، اون یارو ایمیلیه‌ست.
- نه بابا، خودشه؟ - خیلی خب.
- آره؟ - هیس.
صداتو می‌شنوه.
خب، به هر حال بهتره قبل اینکه صداشون رو بشنوم بزنم به چاک.
- آره. - نباید می‌ذاشتی اون پادکست رو ضبط کنم.
خب، بهت گفتم این کارو نکن.
آره، ولی زیاد قانع‌کننده نبودی، بودی؟
- عشق آدمو به کارهای دیوونه‌وار وا می‌داره. - نه بابا.
به خاطر عشق نبود.
داشتم واسه خودم انجامش می‌دادم، که اسمم رو پاک کنم و این حرفا.
خب، مگه نگفتی عشق در نگاه اول بود؟
اه، فکر نکنم.
به هر حال، از اون نگاه اول تا حالا کلی اتفاق افتاده، مگه نه؟
آره.
خیلی خب، ام...
پس شب بخیر، امیلی.
- من، ام... - اوه.
- شب بخیر. - آره. بعداً می‌بینمت.
- مواظب باش خفتت نکنن. - نه بابا، می‌خوام بدوم.
- باشه. - فعلاً.
پخش زنده‌ست.
ما اینجا توی محوطه دانشگاهیم.
تنش‌ها واقعاً داره بالا می‌گیره.
امیلی‌ها دارن دسته‌دسته جمع می‌شن.
و می‌خوایم بدونیم نظر شما چیه.
به نظرت یه مزاحم سکسیه یا یه مزاحم جنسی؟
تو نظرسنجی اینستاگرام رأی بده.
رئیس دانشکده الانه که نطق کنه.
امنیت دانشجوها اولویت اول ماست.
ما کاملاً از نقض امنیتی اخیر باخبریم،
که توسط یکی از کارکنان رده‌پایین انجام شده،
کسی که تو دوره آزمایشی بود.
می‌تونم اعلام کنم که جایگاهش تو این مؤسسه
همین الان لغو شده و اخراج شده.
عجب نمایش راه انداختی، رین.
منظورت چیه؟
اگه اینو درست پیش ببری، پستِ «دانیگان»
قطعاً مال خودته.
۱۵ ساعت وقت داری اینو بنویسی و تحویل بدی.
باید خیلی ذوق‌زده باشی.
فکر نمی‌کنی کار احمقانه‌ای کرده باشه، نه؟
مگه تا حالا شده کاری کنه که احمقانه نباشه؟
مَت.
بیا انقدر نگران نباشیم.
ببین، من داداشمو می‌شناسم، خب؟
مثلاً الان یه گوشه‌ای تو بیابون داره سر آسمون داد می‌زنه،
و فازِ ملودرام برداشته،
و احتمالاً یه آهنگ هم در موردش می‌سازه.
اوون.
خدا رو شکر. حالت خوبه؟ کجایی؟
من، اِم...
اِم، تو «پیک دیستریکت» هستم.
چی بهت گفتم؟ آهنگ نوشته؟
حالت ردیفه؟
ببین، اِم، گوش کن.
من... این ماه قراره آس و پاس باشم.
- اِم... - عیبی... عیبی نداره.
نه، نداره. ولی واقعاً عیبی نداره؟ داره؟
من...
فقط می‌خواستم تو خونه بمونم و فکر کردم شاید من...
می‌دونم اوون. می‌دونم.
اما، اِم...
باید انجام بشه.
و... ما واقعاً واسه این کار به کمکت نیاز داریم.
خودت که می‌دونی، نمی‌تونیم تا ابد اینجا بمونیم.
قرار بود زندگیم رو سر و سامون بدم...
می‌دونی، واسه خاطر شماها، و، خب می‌دونی،
بهش قول دادم که حالم خوب می‌شه، و...
در عوض فقط یه آدمِ لش و بی‌عرضه‌ام
که نمی‌تونه سرِ یه کار بند بشه و فقط...
نمی‌فهمه کی یه دختر داره از دستش جیم می‌زنه.
نه، اون فقط... اون فقط یه سوءتفاهم بود.
واقعاً؟ تو این‌طوری فکر می‌کنی، آره؟
خب، پس چرا جواب نداد؟
ایمیل رسید دستش.
منظورم اینه که فقط با یه کلمه می‌شد قالِ همه‌چی رو کَند.
هزار و یک دلیل می‌تونه داشته باشه که جواب نداده.
- تو نمی‌شناسیش. - نه، خوبم می‌شناسمش. می‌شناسم.
نه، نمی‌شناسی. اون یه غریبه‌ست اوون.
در هر صورت، مگه کلاً چقدر طول می‌کشه،
که جواب یه ایمیل کوفتی رو بدی، مگه نه؟
داری همه‌چی رو به خودت می‌گیری.
رابطه یعنی دو نفر آدم...
با کلی بدبختی و کثافت‌کاری‌های خاص خودشون،
که دارن تمام تلاششون رو می‌کنن.
یه چیزِ به‌شدت ناامیدکننده و...
- پُر از نقص و... - خب، که چی؟
و البته جادویی.
ولی الان همه فکر می‌کنن من یه احمقم.
- هیشکی همچین فکری نمی‌کنه. - چرا، دقیقاً همین فکرو می‌کنن.
یه سایتی بهم گفته «باکره‌ی متجاوز».
خب، باز حداقل نگفتن احمق.
ببین، بالاخره یکی رو پیدا می‌کنی که بفهمتت، خودِ خودتو درک کنه.
آره خب، فکر می‌کردم پیدا کردم.
فقط همین یه نفر که نیست.
ببین، همون‌جایی که هستی بمون.
مَت میاد دنبالت.
لوکیشنت رو هم براش بفرست.
باشه. فعلاً.
فعلاً.
اگه الان داشت از اون بالا نگامون می‌کرد...
فکر می‌کنی چی می‌گفت؟
احتمالاً می‌گفت: «بسه دیگه، سوسولِ لوس.»
«بسه دیگه، سوسولِ لوس.» آره.
خوب، بپوشش.
نه بابا.
- تو که در هر صورت کار خودتو می‌کنی. - آره.
عالیه.
بدو بیا.
اه.
این تیکه‌شو بلد نیستی، نه؟
تو بیکار نیستی.
تو یه بیکارِ خوش‌گذرونی.
بیا مثبت باشیم. یه کار برات ردیف می‌کنیم.
تو همون بچه مثبتِ آکبندی هستی که آمار اون دختره رو...
- تو دانشگاه درمی‌آورد؟ - من آمارشو درنمی‌آوردم.
آکبند هم نیستم، قبلاً با کسی بودم.
- قبلاً با بقیه خوابیدم. - با چند نفر؟
- فقط، خب... - اوه، جوابشو نده، اوون.
اینم از اون سوالای استانداردِ مصاحبه‌ست؟
نه. باید موتور گازیِ خودتو داشته باشی.
اون یارو اونجا رو ببین. به قیافه‌ش می‌خوره مدیر باشه.
سوالای استانداردِ مصاحبه می‌خوای؟
صدابردارش کی بود؟
توی آلبوم «هوز آو د هولی» لد زپلین؟
ادی کریمر.
«روزی که موسیقی مرد» به چی اشاره داره؟
مرگ دلخراشِ کدوم سه تا هنرمند؟
بادی هالی، ریچی ولنس و دِ بیگ باپر.
آهنگ «پوش دِ باتن» از شوگابیبز، چه سالی منتشر شد؟
- ۲۰۰۵. - تا حالا با چند نفر خوابیدی؟
دو نفر.
- باید باهاش حرف بزنی. - باشه.
نه، اونو نبر. بذار همین‌جا باشه.
آره، خودم میام برِش می‌دارم.
- من اون عدد رو صفر حساب می‌کنم. - چی؟
در ضمن، من کسی رو استخدام نمی‌کنم.
بی‌خیال بابا.
- بریم یه چیزی بزنیم. - نه.
- مهمونِ من. - باشه.
یه نبردِ ریشه‌دار و قدیمی...
خب، مثلاً همین قضیه‌ی دانیگان،
اسمت رفته تو لیست نهایی. این... این معرکه‌ست.
هنوز باید واسه پایان‌نامه‌م نمره‌ی الف بگیرم،
ولی خب، آره، چیز ردیفیه.
پایان‌نامه‌ت در مورد چیه؟
هیچی بابا.
هیچی. یه چیزِ... یه چیزِ کسل‌کننده‌ست.
بعید می‌دونم.
ولی خدایی هیجان‌زده‌ام، نه فقط واسه اینکه بهم ویزای کار می‌ده،
بلکه واقعاً... آره دیگه، خیلی ازش خوشم می‌آد، می‌فهمی چی می‌گم؟
اینکه به بقیه کمک کنم خودشونو پیدا کنن.
مامانت حتماً بهت افتخار می‌کنه. با هم صمیمی هستین؟
آره.
خب، زیاد با هم حرف می‌زنیم. ما... راستش...
اصلاً نمی‌تونم بگم در مورد چیه.
عشقش این شده که خبرهای محلی رو برام تعریف کنه،
اونم از کشورهایی که هیچ‌کدوممون توش نیستیم.
نمی‌دونم اینا رو از کجا میاره، ولی مثلاً...
می‌گه: «تو هامبورگ سالادها آلوده شدن.»
می‌دونستی؟
- خب، شاید به یه دردی بخوره. - آره.
فکر کنم زیاد بحث‌های عمیق نداریم،
و آره، دیگه بیخیالِ شروع کردنِ اونجور حرفا شدم.
می‌دونی، من همیشه وقتی با مامانم صمیمی‌تر بودم که داشتیم
سرِ تلویزیون داد می‌زدیم، مثلاً جواب‌های مسابقه‌ی چرخِ شانس رو می‌گفتیم.
واسه منم برنامه‌ی نامزدِ ۹۰ روزه بود.
ایول.
ببخشید، می‌خواستم ببینم نیرو استخدام می‌کنید؟
می‌شه یه جالفرزی یا یه کوفتی بگیریم؟
الان بدجوری گشنمه.
می‌دونی چیه؟ راستش من کاریِ بدی درست نمی‌کنم.
- جدی؟ - آره.
همین بغل می‌شینم. می‌خوای بیای اونجا؟
برات یه چیزی می‌پزم. که اون آبجوها و اون حرفا رو باهات صاف کنم.
- آره. - آره.
آره، عالیه، آره.
اوه، می‌تونیم اون مستند جدیده رو ببینیم،
اوم، درباره‌ی همون قتله
توی مسابقات زیرزمینی اریگامی،
«تا در خون».
چی؟ چیه؟
- خودشه. - کی؟
آملی.
اسمش آملیه.
واسه همین جواب نمی‌داد،
چون اصلاً ایمیل به دستش نرسیده بود، نه؟
- اسمشو اشتباه زدم. - چی؟
- خب از کجا می‌دونی؟ - نگاه کن.
«سلام. فکر کنم سعی داشتی با من تماس بگیری.
اسم من آملیه. من...»
پسر، می‌خواد امشب باهات قرار بذاره.
- این که... - حالا باید چه غلطی بکنم؟
خب، می‌ری دیگه. یعنی...
آره دیگه... آملیه.
یعنی، همه‌ی این سگ‌دو زدنا...
واسه همین بود دیگه، نه؟
آره، ولی آخه... چه‌جوری بگم؟
این الان قراره یا چی؟ چه می‌دونم والا.
چی باید بگم؟ مثلاً یه همچین چیزی؟
- چـ... چی باید بپوشم؟ - همون پیرهن چهارخونه سبزت رو.
- من دیگه باید... - آره.
اوم، می‌خوای، می‌خوای... ببخشید.
اوم، می‌خوای که...
راستی، اون جالفرزی رو چطوری می‌خوای ردیف کنی؟
تو، اوم، می‌خوای که...
منم، من... از بیرون یه چیزی می‌گیرم.
- نه، ردیـ... ردیفه. - مطمئنی؟
آره.
باشه.
عاشقت می‌شه.
آره.
برو. برو دیگه.
برای برگشتن و اینا مشکلی نداری؟
- یعنی راهو بلدی؟ - آ-آره، آره.
- مطمئنی؟ آره؟ - آره، مطمئنم.
خیله‌خب.
- باشه، برو. - برو سراغش. - خیله‌خب.
برو سراغش.
این دیگه چه کوفتیه؟
این، اوم... خب، قرار بود روش بنویسم،
«ببخشید که یه آدمِ... بودم»
اوم، ولی خامه‌م تموم شد.
فکر کردم برات خنده‌دار باشه.
ولی نمی‌کنی.
واقعاً معذرت می‌خوام.
خب، من اونی نیستم که به یه کیکِ «جبرانِ عوضی‌بازی» احتیاج داشته باشه.
به اوون گفتی؟
نه.
به‌زودی می‌گم.
راستی، یه خبرِ جالب.
اوم، اون «آملی» که با «آ» شروع می‌شه، همین الان بهش پیام داد و گفت
که آره، می‌خواد باهاش بره سر قرار.
ببیـ... آملی؟
داری شو... شوخی می‌کنی.
که خب... عالیه.
واقعاً هست؟
آره.
خیلی خب، بیا اینجا.
بیا پیشم.
واقعاً متاسفم.
- چی؟ - عاشقتم.
دوستت دارم.
دارین ازدواج می‌کنین یا چی؟
مگه چقدر از ماجرا رو از دست دادم؟
عزیزم، امشب، امشب جشن فارغ‌التحصیلیه.
درسته. آره.
- ببخشید، یادم رفت. - اوه، هیس. فقط...
اوم. می‌دونی الان بدجوری دلم می‌خواد چیکار کنم؟
اصلاً با همین ذهنیت طراحیش کردم.
- وای خدا، جدی؟ - آره.
چقدر چندشه.
موسه.
هوم.
به نظرت خوشگلم؟
- سلام. - سلام.
ببخشید دیر شد.
حدود دو هفته طول کشید تا برسم اینجا.
آره، دقیقاً دو هفته.
دیر رسیدن بهتر از حامله شدنه.
چی؟
ببخشید.
اِم، وقتی هول می‌شم شوخی‌های بی‌مزه می‌کنم.
راستش، این حتی شوخی بی‌مزه‌ هم نبود.
این تیکه مال سریال «دختران طلاییه»، که تو احتمالاً
اصلاً نمی‌شناسیش، و نمی‌تونم ادعا کنم
که خودم دیدمش، ولی میمش رو دیدم.
باشه.
می‌رم بیرون و دوباره میام تو.
نه، نه، ردیفه.
ردیفه، ردیفه، ردیفه، خدایی ردیفه.
بـ... برات آبجو گرفتم. ممکنه یه ذره،
الان یه کوچولو گرم شده باشه، ولی آره.
اوه، دیدم که اخراج شدی.
آره. آره، ولی میدونی چیه؟
در هر صورت، اینکه از اون خراب‌شده زدم بیرون برام بهتر شد.
می‌فهمی چی می‌گم؟ خب، نه از لحاظ مالی یا...
یا حرفه‌ای. فقط...
ولی ایول، فعلاً بیکار و خوشحالم، دارم واسه خودم حال می‌کنم.
اونوقت... این‌جوری شد که در موردش شنیدی یا...؟
نه، مصاحبه رو دیدم.
درست.
خیله‌خب، باشه.
چرا چیزی نگفتی؟
نمی‌دونم.
اوم...
اولش اون‌جا نبودم، رفته بودم یه جای دیگه.
وقتی برگشتم،
حس کردم قضیه دیگه بیش از حد گنده شده.
آره.
همه هم دنبال من می‌گشتن، کلاً یه جوری...
یه جورایی خیلی سنگین بود.
آره، نه... آره، می‌تونم تصور کنم چی کشیدی.
همه‌ش، همه‌ش یه جوری...
همه‌ش یه کم دیوونه‌وار بود.
شب بخیر، اِم‌سی‌یو. امشب حال‌مون چطوره؟
آملی.
می‌گم، مگه اون چیه، فرانسویه؟ این دیگه چه اسمیه؟
راستشو بخوای، خیلی شبیه اسم خودته.
بعد از این همه وقت، یهو پیداش شده که چی،
مثلاً، یعنی می‌خوام بگم آخه چرا؟ می‌فهمی چی می‌گم؟
اونم توی «الکتریک شافل»،
آخه کی اونجا رو برای قرار پیشنهاد می‌ده؟
خیلی... خیلی لوس و برنامه‌ریزی‌شدست،
تازه، نورپردازیش هم افتضاحه،
از اون آبجو میوه‌ای‌ها هم دارن که اون حالش ازشون به‌هم می‌خوره...
بسه دیگه، تمومش کن. وایسا.
گوش کن. خواهش می‌کنم بس کن.
می‌دونم چرا داری بهش کمک می‌کنی.
آره؟
بدجوری تو نخ اون پسره‌ی سوسولی، نه؟
آره دیگه.
– نه، نه. – چرا بابا، قیافت که داد می‌زنه.
نه بابا، من تو نخ هیچ‌کسی نیستم، خب؟
فقط... راستش من یه تئوری مفصل دارم درباره اینکه
وابستگی عاطفی یه جور پس‌مانده‌ی تکاملیه.
الان نمی‌خوام واردش بشم، ولی احتمالاً فقط،
اِممم، با این یارو می‌خوابم، پس...
ایول.
من کالوم هستم.
هوی، هوی، هوی، یواش، یواش.
همون‌جا بمون، برج شیشه‌ایِ شکننده.
تکون نخور.
آخه اینو برای چی اینجا گذاشتن؟
داری با دم شیر بازی می‌کنی.
بالاخره معلوم شد بعد فارغ‌التحصیلی می‌خوای چه غلطی بکنی؟
همه چی رو هواست.
بدجوری هیجان‌انگیزه.
خب، تو از پسش برمیای.
مـ... من هیچ‌وقت نگرانت نمی‌شم.
یه زمانی بود که خیلی دلم می‌خواست...
- که نگرانم باشی. - چی گفتی؟
چی؟ نه، نه، نه.
منظورم این بود که مـ... من نگران نیستم چون،
می‌دونی، تو کارت خیلی درسته، باهوشی،
و خب، می‌دونی، همیشه کارات ردیف می‌شه.
تو مثل ققنوسی که از خاکستر بلند می‌شه و...
ردیفیم؟ به نظر شاکی میای.
از دست من.
آره. شاکیم.
مـ... من... از دست خودم شاکیم.
لعنت. مـ... من...
فکر کنم گند زدم به حال و هوا، و خب، می‌دونی،
داشتم سعی می‌کردم اوضاع رو ردیف کنم،
ولی ریدم توش، و خب، نمی‌دونم، واقعاً نمی‌دونم.
من...
معذرت می‌خوام.
و بابت این حرفا هم معذرت می‌خوام.
عق.
راستش تریستان، چیزه، خب...
بی‌خیال، مهم نیست.
تا خِرخِره تو اکوسیستمِ
درخت‌های کاج باستانیِ کالدونیایی غرقم.
جغرافیا می‌خونم.
اِم...
آره، من که عاشقِ درخت‌های کاجم.
هیچ‌وقت دلت نخواست بری دانشگاه؟
راستش اصلاً حق انتخابی نداشتم.
این‌طوری بود که...
پول نداشتم و دانشکده هم نرفتم.
خیلی اهلِ درس و مشق و این‌جور چیزها نیستم.
ولی شنیدم که مدل‌های مختلفی
از هوش و این چیزا وجود داره، واسه همین...
آره، فکر کنم کلاً هفت‌تائه. من...
یا خدا. خودتی!
- منظورت چیه؟ - تو همون یارو ایمیلیه هستی، نه؟
آره.
وایسا، تو امیلی هستی؟ همون امیلیِ معروف؟
- اسمم آمِلی‌ئه. - آملی. باحاله. خنده‌داره.
می‌دونی چیه؟
- باید به بقیه بگم. - نه، لازم نیست.
- لازم نیست به کسی بگی. - مثلاً... امیلی‌ها! بچه‌ها!
- شرمنده. واقعاً معذرت می‌خوام. - یه عالمه از ما اینجاییم.
در ضمن، دمت گرم. همه‌مون تو اون مهمونی با هم آشنا شدیم.
خب، فک کنم وقتشه دیگه بساطو جمع کنیم، نه؟
شاید یه وقت دیگه.
ببین، من... واقعاً بابت همه‌چیز معذرت می‌خوام.
همه‌چی یه جورایی قاطی‌پاتی شد...
اصلاً نباید اون کارو...
ردیفه، خیالی نیست.
آره. آره.
باشه، خب، شاید بهتره واسه خودت یه بادیگارد بگیری.
آره. آره.
باشه. می‌بینمت.
آره، احتمالش خیلی کمتر از اونیه که فکر می‌کنی، اما...
خودت می‌تونی بری خونه، نه؟
بیا بریم دیگه.
امیلی؟ امیلی؟
یا خدا، خفه خون بگیر دیگه مرد!
باشه.
- تمومش کن. بس کن. - ای لعنت.
هوی! هوی، هوی، هوی! داری چه غلطی می‌کنی؟
اه، فقط، خب...
نمی‌دونم.
اوون! ای‌ول داداش، دمت گرم!
- چاکرتم. - مخلصیم.
ای‌ول مرد. ردیفه. مرسی.
داری سعی می‌کنی به زور وارد خونه بشی؟
نه بابا.
نه، این، خب...
دارم... دارم دنبال... دنبال امیلی می‌گردم.
بهم... بهم گفت توی...
- واحد ما. واحد ما. - شاید تو همون یکی باشه.
- «واحد ما»؟ چی... اوه. - سلام.
- از دیدنت خوشبختم. - آره.
راستی، همین قبلِ ما زد بیرون،
واسه همین احتمالاً هر لحظه ممکنه برگرده.
- بریم تو؟ - آ-آره، اگه ردیفه.
داشتی از لوله ناودون می‌رفتی بالا؟
آره، داشتم بهش فکر می‌کردم.
عجب صحنه‌هایی.
می‌خوای کفشامو دربیارم یا...؟
- نه. - نه داداش، راحتی.
- باشه. - راحتی.
- چای؟ چای؟ - اوهوم.
- نه، ردیفم. - خدایا، بدجوری یه بابونه لازم دارم.
ماچ.
راستش اگه اوکیه، می‌تونم از دستشویی‌تون استفاده کنم؟
آره حتماً. همون سمت چپه.
دمت گرم.
ای وای، بابونه‌مون تموم شده.
نه، اون طبقه بالاست.
«جنون چیه؟»
«دلبستگی عاطفیِ خودویرانگر...»
معلومه که اون اصلاً
تو فاز فضای مجازی نیست. به هر حال، اون خیلی خفن‌تر از این حرفاست، پس...
آدم نمی‌تونه همه‌چیز رو در مورد یه نفر بفهمه
- اونم تو بیست دقیقه. - آره، ولی
هر چی که لازم بوده رو فهمیدی، مگه نه؟
نه، آدما فقط چیزایی رو بهت می‌گن
که خودشون می‌خوان بدونی.
بحثِ چیزی که می‌گی نیست.
موضوع... موضوعِ اون فاز و حس و حالیه که از طرف می‌گیری.
استادم یه مقاله معرکه نوشته:
«آیا ما عاشق آدم‌های توی زندگی‌مون هستیم...» - اوون.
«یا فقط عاشقِ تصوری هستیم که ازشون داریم؟»
عشق چیزی نیست که
بشه روش مطالعه کرد.
خب، راستش،
خیلی‌ها در مورد عشق تحقیق می‌کنن.
نه داداش، نباید زیاد بهش زل بزنی.
وگرنه یهو دود می‌شه می‌ره هوا.
اوون، من...
می‌خواستم... می‌خواستم بهت بگم.
راستش من... من امشب اومدم ببینمت که همین رو بهت بگم.
اولش فقط یه پروژه ساده بود
واسه مدرک تحصیلیم...
می‌خواستم بهت بگم.
می‌خواستم...
اممم...
من امیلی‌ام. اوون اینجاست؟
اه، نه.
ممنون.
میشه فقط بهش بگی که واقعاً متأسـ...
رفیق، ببین، دیگه تموم شد.
واقعاً تموم شد.
گند زدی به همه‌چی.
خیله‌خب، بسه دیگه.
بی‌خیال بابا.
آنا!
- منظورم اینه که ۹۲ شدی. - رتبه اول شدی؟
این فقط نمره کتبیه‌ست.
هنوز باید کنفرانسم رو ارائه بدم.
خب که چی؟ تو عملاً می‌تونی بری اونجا،
برینی رو میز،
- و باز هم رتبه اول بشی یا ۹۲ بگیری. - کایل.
خب، نمی‌گم این کار رو بکن. فقط می‌گم می‌تونه.
سلام. شما با اوون تماس گرفتید.
بعد از صدای بوق پیغام بذارید.
اوکی، بی‌خیال. قطعاً یه راهی هست، یه کاری باید بتونیم بکنیم.
بیا، یه لیمو تازه بخور. بفرما.
واقعاً عالیه. نه؟ الان وقتش نیست؟
ببین کایل، امم، فرض کن بهت دروغ گفته بودم
و یه نقش کوچیک ولی حیاتی توی تبدیل کردن کل دنیا به...
فکر می‌کنن یه عوضیِ منحرفِ روانی هستی و واسه همین دمتو گرفتن انداختنت بیرون.
چطوری می‌تونم دوباره دلت رو به دست بیارم؟
هوم‌م‌م‌م‌م.
عجب، واقعاً قضیه بیخ پیدا کرده.
خیله‌خب. دمتون گرم بچه‌ها.
واقعاً کمک بزرگی کردین.
صبح بخیر.
بله، درسته. من لورا لوئیس هستم.
امروز داریم درباره‌ی نابودیِ ادامه‌دارِ...
راستش... یه راه دیگه هم هست که می‌تونم امتحان کنم.
دین، می‌خوایم حرفای تو رو بشنویم.
طومارها امضا کردیم.
راهپیمایی‌ها راه انداختیم.
می‌خوایم بدونیم کِی این بساط تموم می‌شه. یه...
ببخشید، اینجا یه مشکل فنی کوچیک پیش اومده.
اون امیلیه.
سلام. من لورا لوئیس هستم و با یه خبر فوری برگشتیم.
هر داستانی دو رو داره.
و هفته‌ی پیش، مهمونمون رو یادتون هست،
اوونِ بدنام، تو مأموریتش واسه پیدا کردنِ دخترِ رویاهاش، امیلی.
امروز کسی اینجاست که کسی نیست جز خودِ امیلی.
آخه چطور هنوز داره این اتفاق می‌افته؟
امیلی، خوشحالم که اینجایی. به پادکست خوش اومدی.
- این خیلی بده. - اصلاً اوضاع خوب نیست.
حالا، فقط می‌خوام قضایا رو روشن کنم، صرفاً واسه شفاف‌سازی.
تو اون امیلی نیستی، نه؟ همون امیلیِ رؤیایی؟
نه، نیستم.
نه، متأسفانه.
طبق چیزی که الان بهم گفتی، تو همون امیلی هستی
که بهش اعتماد کرد تا کمکش کنی پیداش کنه
و تو این گیرودار برچسب یه آدم سمی و عقده‌ای خورد بهش؟
یه «اد شیرنِ» جنایی؟
یه «دون‌ژوانِ» شمالی؟
کف‌کرده‌ترین آدمِ دانشگاه...
- دین. - تابلو رو می‌بینی؟
- دارم بین دوچرخه‌سواری استراحت می‌کنم. - باید اینو ببینی.
فکر می‌کنی تا چه حد
رفتارش واقعاً مستحق همچین واکنشی بود؟
خب، اصلاً، به هیچ وجه.
فکر نمی‌کنم... حقش این بود.
اصلاً احساس مسئولیت می‌کنی؟
خیلی، آره.
من... خیلی خودخواه بودم.
ببین، شماره‌م رو بلاک کرده.
اوه، خب، به نظر میاد این اولین تصمیم عاقلانه‌شه.
- خب، با این کارت می‌خواستی چی رو ثابت کنی که... - خواهش می‌کنم.
من فقط اینجام چون می‌خوام
ازش معذرت‌خواهی کنم، از همه.
می‌دونم که آدم عوضی‌ای بودم.
فحش نده لطفا. هنوز تو ساعت پخش مجازیم.
شریل، سلب مسئولیت رو بخون.
اوون، اگه داری می‌شنوی،
ارائه نهاییم فرداست.
لطفاً بیا.
فکر کنم کمک کنه یه سری چیزا روشن بشه.
واقعاً معذرت می‌خوام، ولی فکر کنم بتونم توضیح بدم.
خانم امیدواره که بتونه توضیح بده.
همه چی برملا می‌شه.
فردا، ساعت ۲ بعد از ظهر، سالن استولر.
ما مستقیم از محل بهترین پوشش خبری رو براتون می‌فرستیم.
ما و من رو برای خبرهای بیشتر دنبال کنید
در LauraLewisGlobalMedia.com.
شریل، تگ‌ها رو ردیف کن.
دارم ردیفشون می‌کنم.
- تگ‌ها؟ - آره.
اون پایین. کامنت، لایک، سابسکرایب.
ممنون که تماشا کردید. برای خبرهای بعدی با ما باشید.
فکر کنم باید بری حرفاش رو بشنوی.
شاید باهات موافق باشم.
آره خب، راستش دیگه به اندازه کافی ازش شنیدم.
خیلی ممنون.
از این بدتر که نمی‌شه.
آره خب، ولی همیشه یه جوری گندش درمیاد و بدتر می‌شه.
ببینید بچه‌ها، ممنون که پیگیرید و اینا،
ولی من نمی‌رم، افتاد؟
خب، با این یکی زمان وایساد؟
نه، راستش نایستاد. مثل برق و باد گذشت.
خب، اینم از این.
پس بیخیال، خودتو خسته نکن.
بنابراین، با اینکه روش‌های امروزیِ خودمراقبتی
به‌عنوان متدهای مدرن و نوآورانه شناخته می‌شن،
اما در واقع همون بازگوییِ مستقیمِ
ایده‌هایی هستن که ریشه دارن توی...
اوون اینجاست؟
این تئوری‌ها یه رویکرد کل‌نگر دارن،
تجربه‌های فردی رو در بر می‌گیرن،
ایده‌های مربوط به روان،
کار روی سایه‌ها و اشتیاق معنوی، که ما...
استرس داری؟
دیدم که زانوی غم بغل گرفتی و کِز کردی.
هر کاری که می‌خوای بکنی، نکن.
همه‌چی رو واسه یه خوشیِ لحظه‌ای و ترشح دوپامین به باد نده.
اون لذتِ زودگذرِ
گفتنِ «دوستت دارم» به یه نفر.
هر حرکتی عواقبی داره.
یه پروانه بال می‌زنه...
و همین‌طور الی آخر.
و خودشکوفایی.
آشنا به نظر میاد؟ ممنون.
هر وقت راحت بودی شروع کن.
برنامه‌مون زنده است. ما اینجا تو تالار استولریم.
امیلی رین الانه که شروع کنه به حرف زدن.
تونی موریسون گفته که عشق رمانتیک...
یکی از مخرب‌ترین ایده‌هاست...
تو کل تاریخ تفکر بشر.
من بدجوری تو نخِ این ایده بودم.
تز من دنبال این بود که یه پیوندی پیدا کنه بین...
دلبستگی عاطفی و رفتارهای خودشکنانه.
به قول فروید، «جنون».
و موفق هم شدم.
اما یافته‌های من مربوط به سوژه‌ی تحقیقم نیست،
بلکه مربوط به سوژه‌ی اصلیمه:
یعنی خودم.
تو مراحل آخرِ تحقیقم،
معلوم شد که من...
دل به همون سوژه‌ی اولم باختم.
و با این کار،
خودشکنی رو به یه نتیجه‌ی قطعی تبدیل کردم.
چیزی که همین الان دارین با چشماتون می‌بینین.
اوون سیستم رو هک نکرد.
ایمیل‌ها رو خودم بهش دادم.
- امیلی، امیلی بس کن. - من... فکر می‌کردم درست نباشه...
که بخوام فرضیه‌ی خودمو رد کنم، و...
اشتباه می‌کردم.
و... واقعاً معذرت می‌خوام.
دلبستگی عاطفی شاید یه جور عارضه‌ی دوران تکامل باشه،
ولی من... فکر می‌کنم واسه پیوند و رشد آدما حیاتیه.
می‌دونم یه روانشناس نمی‌تونه خودش رو درست و حسابی تحلیل کنه،
ولی به نظرِ من غیرممکنه
که بشه عشق رو از بیرون رصد کرد.
از بیرون که نگاه کنی، همه‌چیز...
نامفهوم، بی‌منطق و مسخره به نظر میاد،
و... فقط از درونِ ماجراست که همه‌چیز کاملاً معنی پیدا می‌کنه.
واقعاً معذرت می‌خوام.
- بفرما، رفت. - آره.
برو بهش برس، امیلی.
اوون!
خب، اون مسخره‌بازیا واسه چی بود؟
اِ... داشتم سعی می‌کردم معذرت‌خواهی کنم.
ولی اون که واسه من نبود، بود؟ واسه اونا بود.
که بتونی نمره‌ی اول رو بگیری،
یا... ویزا بگیری یا هر کوفت دیگه‌ای.
اوه نه، قراره همه‌شو بشنویم.
شوخیت گرفته؟ من همین الان... با این نمایش، ریدم به کلِ زندگیم،
فقط واسه اینکه بتونم توجهتو جلب کنم.
پس فکر کردی من دنبال این‌جور ادا اطوارام؟
- من دلم می‌خواد آدما باهام صادق باشن. - چـ...
امیلی، منم همینو می‌خوام.
می‌خوام باهام صادق باشی.
فقط بهم بگو چه حسی داری.
خب، همین الان رک و پوست‌کنده گفتمش
اونم جلوی یه اتاق پر از...
ازت خوشم میاد.
خوشم میاد...
ا-ا-از اینکه همیشه سوال می‌پرسی خوشم میاد،
و ا-ا-از اینکه دستاتو می‌کنی تو...
تو آستینت، وقتی که استرس داری.
و ا-ا-از اینکه این‌قدر با اشتیاق حرف می‌زنی،
و این‌قدر خسته‌کننده درباره... درباره لیگ قهرمانان می‌گی.
و-و این دیدگاه مثبتِ بی‌پایانت به عشق
یه جوریه، انگار مریضیه، ولی تو یه کاری می‌کنی که درست به نظر بیاد.
و تو... تو مهربونی و باحالی.
منو می‌خندونی، و...
باعث شدی دنیا رو با رنگایی ببینم که حتی نمی‌دونستم وجود دارن.
فکر کنم یه سوتفاهمی شده.
من فقط واسه این اومدم اینجا که، مثلاً،
یه پیغام از طرف بابات بهت بدم.
خب...
آها.
حالا چی می‌شه؟
همه‌شو شنیدی؟
بامزه بود.
خیلی خب. نوبت توئه.
خب، همگی بگین «امیلی!»
امیلی!
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.