« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
خوبه، بعدی.
- بریم سراغ «رِ». - چی؟
بریم سراغ «رِ».
هنوز نه، «سُل» ردیف نیست.
اون سمعکِ وامونده‌ت تو گوشته؟
تو نگران سمعک من نباش.
خیلی تند بهش فشار آوردی، صداش خِرخِر می‌کنه. حسش می‌کنم.
ببخشید، تعمیرکارها؟
این لعنتیِ...
بله خانم؟
توالت نشت می‌کنه. می‌تونید درستش کنید؟
چی گفت؟
صد دلار دیگه هم سرش می‌ذارم.
چی؟
می‌خواد توالت رو براش راه بندازیم.
چی رو... راه بندازیم؟
می‌گه صد دلار می‌ده توالت رو تعمیر کنیم.
باشه، جهنم، ۱۵۰ تا.
ما کجامون به لوله‌کش می‌خوره؟
نه، ما توالت درست نمی‌کنیم، ما پیانو کوک می‌کنیم.
کارِ ما پیانوئه.
خیلی خب، ۲۰۰ تا.
پونصد تا سرفه کنی، می‌شه در موردش حرف زد.
این زشت‌ترین سگِ لعنتی‌ایه که تو عمرم دیدم.
درست همون‌جا واستاده. صداتو می‌شنوه.
بذارش رو D.
می‌خوام یه چیزی در مورد ماهی تن بهت بگم، خب؟
چی می‌خوای درباره ماهی تن بهم بگی؟
ماهی‌های تنِ بزرگ جیوه‌ی خیلی بیشتری دارن.
چی؟ آدم مریض می‌شه
اگه جیوه‌ی بدنش خیلی بره بالا.
اینو می‌دونستی؟
واسه همین دیگه تنِ بزرگ نمی‌خورم.
تو که همین الان یه ساندویچ لعنتیِ سالاد تن کوفت کردی.
آره می‌دونم، ولی بعضی وقتا اصلاً به یه ورمون هم نیست.
بزن بریم.
کلسترول اونی نیست که باید نگرانش باشی.
اسمش، اِ... با «آی» شروع می‌شه.
نگران کلسترول نباش، نگرانِ...
اِ، ببخشید، می‌تونم کمکتون کنم؟
ظهر بخیر مادر... یعنی خانم.
هری هوروویتز هستم از مجموعه‌ی پیانوی عالیِ...
...کوک و تعمیرات پیانوی هری هوروویتز.
واسه ناهار چی می‌خوای؟
نمی‌خوام آلزایمر بگیرم.
چرا ملت انقدر همبرگر دوست دارن؟
وقتی بچه بودی اصلاً همبرگر وجود داشت؟
آخ، مرتیکه‌ی کون‌کش.
دیگه هیچ‌کس پیانو نمی‌زنه.
فاجعه‌ست. هنوز یه رگلاژ حسابی می‌خواد.
- اجازه دارم بگم که شما... - بابی!
بابی! چند نفر اومدن واسه ردیف کردن پیانو.
هری، داری چه گوهی می‌خوری؟
دارم می‌گم، باید نگرانِ...
کلمه‌ش یادم رفت.
- التهاب. - التهاب. التهاب.
این چیزیه که می‌گن. التهابه که آدمو به فاک می‌ده.
این رو بگیر.
نه، اینجوری.
- چی؟ - بازوم درد می‌کنه.
نزدیک‌ترین دستشویی کدوم گوریه؟
روی چمن‌ها راه نرو! داری چه غلطی می‌کنی؟
این چمن‌ها که آشغالِ محضن.
یه سیب برمی‌دارم. دمت گرم.
ممنون که اینقدر سریع خودتونو رسوندین.
هرب هانکوک فردا میاد اینجا.
به هرب بگو هری هوروویتز گفت
که دورِ ماهیِ تُن رو خط بکشه، خب؟
خودش می‌فهمه.
قضیه جیوه‌ست.
دوباره گوه نزن به اعصابم.
درباره جیوه بهش گفته بودم.
همه‌اش زیر سرِ التهابه.
مغزت مثل ساعت کار می‌کنه. عینِ باباتی.
دو دقیقه از عمرم حروم شد که دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده، هری.
بگذریم، تولد ۱۶ سالگی‌م،
منو برد «بردلند»،
و «اسکار پیترسون» داشت اونجا می‌نواخت.
از همون‌جایی که نشسته بودم می‌تونستم ببینمش.
نمی‌دونم چی بود، اما یه چیزی داشت...
تا حالا ندیده بودم دستِ کسی اون‌طوری رو ساز بچرخه.
هوم.
البته به جز تو. پنجه‌های تو حرف نداشت.
چرا نمی‌زنی؟
چرا یه چیزی واسم نمی‌زنی؟
آه، خیلی خسته‌م هری.
بی‌خیال، واسه این پیرمردِ خرفت یه چیزی بزن.
جنازه‌م، بریدم.
کارمون تمومه هری. من... دیگه تهِ خطم.
یه چیزی واسم بزن.
بیا، اینم از این. تولدت مبارک.
اون‌طوری نگام نکن.
لعنتی.
♪ نسیمِ شبونه
♪ درختا رو نوازش می‌کرد
♪ با ملایمت... ♪
این آهنگ مورد علاقه‌ی پدرم بود.
اولین آهنگی بود که از روی نُت زدم.
لعنت بهش!
این آرتروز لعنتی، نمی‌تونم بزنم.
عیبی نداره عزیزم.
بخور، بخور، بخور.
سوپت یخ می‌کنه.
نیکی، نمک رو بده.
نمک لازم نداری.
می‌خوای یه سکته قلبی دیگه بزنی؟
هر دفعه که می‌گم... سدیم.
...نمک می‌خوام، می‌گی: «نمک لازم نداری.»
می‌دونم به صلاحم می‌گی. دستت درد نکنه.
امروز رفتی سراغ برگر؟
- چی؟ - امروز رفتی همبرگر بزنی؟
معلومه که نه! سالاد و آب‌هویج خوردیم.
خودم آبشو گرفتم.
- خودت مخلوط کردی؟ - آره.
درست تو خودِ مغازه؟ آره.
رفتی پشت پیشخوان و گفتی،
- «بذارید خودم هویجا رو آب بگیرم؟» - نه، خودم گرفتم.
- سمعک‌هات کجاست؟ - چی؟
سمعک‌هات کجـ...
ببخشید نیکی. امروز سمعک‌هاش همراهش بود؟
جوابشو نده، فقط نمک رو بده به من.
نه، نه.
نمک لازم نداری، ولی چیزی که لازم داری
اینه که بهتره سمعک‌هاتو پیدا کنی،
چون اگه یکی دیگه بخوای، باید پولشو از جیب خودمون سلف‌خری کنیم.
حالیته؟
می‌دونم کجان. تو گاوصندوقن.
چی؟ آخه واسه چی گذاشتیشون تو گاوصندوق؟
اشتباهی ساعتم رو گذاشتم تو حموم،
سمعک‌هام رو هم چپوندم تو گاوصندوق.
- اشتباه شد دیگه. - خب، پس برو برشون دار.
- نمی‌تونم. - چرا؟
- باز نمی‌شه. - گاوصندوق؟
رمزش یادم نمیاد.
رمز که سالگرد ازدواجمونه!
عوضش کردم.
عوضش کردی؟ آره.
خب. چی گذاشتی جاش؟
- نمی‌دونم. - نمی‌دونی؟
یه جوری میگی انگار از قصد بوده.
یادم میاد. شماره‌ی توپی بود.
توپ‌تر از سالگرد ازدواجمون؟
آخه چطور می‌خوای بدون سمعک‌هات کارت رو راه بندازی؟
بحث شنیدن نیست، بحثِ...
...یه جور حسه.
اوه، ببخشید. نزدیک بود یادم بره.
- بحثِ حسه. بحثِ... - آره.
همه‌ش به همون حس بستگی داره.
آره. حس، حس. با اجازه.
سمعکتو بذار. بذار گاوصندوقو ببینم.
نیکی، تولد مارلا رو امتحان کردم،
تولد خودمو زدم، تولد تو رو هم زدم،
تولد بابات، حتی تولد دیزی گیلسپی رو هم امتحان کردم.
داری قاطی می‌کنی‌ها، مخت پاره‌سنگ برمی‌داره!
چرا به من گیر دادی؟ یه اشتباه کردم دیگه.
باید به کلیدساز زنگ بزنیم.
کی؟ مارتی فیتزجرالد.
مارتی فیتزجرالد ریق رحمتو سر کشیده، ولی اگه خیلی اصرار داری یه زنگی بهش بزن.
باشه نیکی، بزن داغونش کن. فقط بزن بشکنش باز شه.
نه، نزن داغونش نکن!
عزیزم، این مال عهد بوقه. یالا، بزن بترکونش.
این گاوصندوق هنوز مثل ساعت کار می‌کنه!
دیگه به درد لای جرز هم نمی‌خوره.
دو اینچ فولاده. الکی نیست که بشه خردش کرد.
- می‌تونم ببرمش خونه... - آره!
ببریش خونه؟ بی‌خیال بابا، سنگینه، فیل هم نمی‌تونه جابه‌جاش کنه.
- بذار ببرتش خونه. - میگم سنگینه!
- هری! - اون هر کوفتی رو می‌تونه ردیف کنه.
نیک، هری وقت دکتر داره،
فردا ظهر توی شهر،
پس باید تنهایی از پس شافیتز بربیای.
هر چقدرش هم که فردا تموم نشد، نگران نباش.
چهارشنبه... چهارشنبه تمومش می‌کنی.
آره.
راستی، اون موردِ حضوری توی آلپاین هم هست.
آره آره، تا ساعت ۴ خودمو می‌رسونم.
بهشون آمار می‌دم. پاشو بیا اینجا.
نیک؟
چیزی کشیدی؟
نه.
خب، چطوری بازش می‌کنی؟
می‌تونی صدای نقاط تماس رو بشنوی،
حتی وقتی گاوصندوق قفله، نه؟
پس واسه یه گاوصندوق‌زنِ حرفه‌ای،
این قضیه کاملاً قابلِ تشخیصه،
اونم فقط با لمس و شنیدن.
تفاوتش توی صدا و حسیه که منتقل می‌کنه.
وقتی زبونه به این نقاط تماس می‌خوره،
انقدر نامحسوسه که عملاً نمی‌شه فهمید،
مگه اینکه ابزار خاصی داشته باشی.
واسه همینه که یه متخصصِ کاربلد با حسِ...
...اما با حوصله و تمرین.
چیزی که داریم بهش گوش می‌دیم، برخوردِ گیت و ساچمه‌هاست،
تا کوچک‌ترین تماسی با زبونه داشته باشن.
و حالا کاری که باید بکنیم اینه که ادامه بدیم.
باید آروم و یکنواخت پیش بری.
دانشجوهای آهنگسازی دارن آماده می‌شن،
واسه اجرای آخرِ سال.
وقتی پیانوها دقیق کوک نباشن،
همه یه وقتایی از کوره در می‌رن.
از صحنه اصلی شروع کن.
شرمنده.
لعنتی! روتی؟
- هوم؟ - کوک‌کننده پیانو اومده.
می‌شه بری توی یکی از اتاقای تمرین؟
من صحنه اصلی رو یه هفته پیش رزرو کرده بودم.
باید صحنه اصلی رو واسه امروز بعدازظهر آماده کنیم.
چقدر طول می‌کشه؟
حدود دو ساعت.
- امم... - شایدم دو ساعت و نیم.
هوم.
ببخشید.
عالیه، دمت گرم.
من، خب، نمدای سمت راست رو یکم سوزن زدم،
تا صدای ملودی برات یکم لطیف‌تر بشه.
می‌تونی «می‌بملِ» بالای «دویِ وسط» رو بزنی؟
می‌بمل؟ صداش که خوب بود.
مطمئنی؟
آره، فقط ۳۰ ثانیه بهم وقت می‌دی؟
هوم.
بیست ثانیه؟
- می‌تونم... - زود تمومش می‌کنم، قول می‌دم.
باید برگردم سر کارم.
- یالا، برو اون‌ور. - حله.
فرقشو حس می‌کنی؟
گوشِت مطلقه؟
آره.
این چیه؟
می.
سل.
دو.
لا بمل، می بمل.
سی بمل.
چشماتو ببند. داری تقلب می‌کنی.
لا، سی.
دو، فا دیز.
سی بمل، می.
می ۷ بمل ۹.
فا ۷، دیز ۵، دیز ۹.
فا دیز،
سل، لا، لا دیز، سی روی رِ دیز.
دو ماژور ۷ دیز ۱۱، سی بمل ۱۳،
فا دیز مینور ۷ بمل ۵، می ۷ دیز ۹،
سل مینور ۱۱، می ماژور ۷ دیز ۵،
رِ دیز مینور ۷ بمل ۵،
و تریاد دو دیز ماژور روی تریاد باز می مینور.
آکورد الکترایِ اشتراوس.
- فعلاً. - ایول.
این شد همه‌ی نت‌ها، به‌جز فا دیز.
سلام. سلام، سلام. ام...
می‌شه کمکم کنی روتر رو ریست کنم؟
وای‌فای کار نمی‌کنه.
پیچ‌گوشتی رو بده من، آقا.
بکش کنار.
سلام، سلام، سلام.
- راهتو گم کردی؟ - چی؟
میای تو خونه‌ی مردم، زنگ نمی‌زنی؟
شرمنده، در باز بود. من کوک‌کنِ پیانوئم.
مگه پیانو چشه؟
خدایی‌ش از پارسال که اون مراسم رو واسه ام‌اس داشتیم، سگ هم به اون پیانو دست نزده.
هیشکی.
بله آقا،
پیانو چه باهاش بزنی چه نزنی، کوکش در می‌ره.
اوه، عجب.
خب، خوبه که آدم اینو بدونه.
انگار مثلاً کدوم خری می‌خواد اون تفاوت فاک‌رفته رو بفهمه.
ببخشید.
آقای کان‌وی فردا شب یه مراسم خیریه داره.
بیلی جوئل قراره اجرا کنه.
راستش خانم، من نمی‌تونم...
با این همه سر و صدا نمی‌تونم کار کنم.
ای وای. اصلاً به فکرم نرسیده بود.
می‌شه فردا کله‌ی سحر بیای؟
نه، فردا وقتم پُره، شرمنده.
می‌تونی تا ساعت ۸ این‌ورا پلک بزنی؟
همه اینا غیبشون می‌زنه، جا واسه خودت خالی می‌شه.
- خانم، من... - می‌دونی چیه؟
برو...
...یه چیزی به حساب آقای کانوی به رگ بزن.
اگه مشکلی پیش اومد بهم خبر بده.
آره.
لعنت بهش.
الو؟
تو کدوم خری هستی؟
کوک‌کننده پیانو.
به نظر میاد داری اینجا رو آمار می‌زنی.
به نظر میاد داری اینجا رو خالی می‌کنی.
یه لهجه خارجی شنیدی
و فوری فکر کردی ما خلافکاریم؟
ن-نه، فقط این دریل رو دیدم.
داریم یه سیستم امنیتی جدید نصب می‌کنیم، ردیفه؟
آقای کانوی ازمون خواست وسیله رو از این گاوصندوق برداریم
بذاریم تو یه گاوصندوق جدید.
یه گاوصندوق هوشمند.
- بلوتوث هم داره. - خیلی بهتر شد.
چرا رمز رو بهتون نداد پس؟
هی، هی، داداش.
تو دیگه کدوم خری هستی؟ داری تهمت می‌زنی؟
- هوی! - این تبعیض‌آمیزه.
می‌دونی تو این مملکت با یه لهجه‌ی غریبه به جایی رسیدن چقدر سخته؟
- نه. - من خودم یه شرکت راه انداختم.
من کلی نون‌خور دارم.
چطور جرئت می‌کنی، هان؟
تو چه غلطی می‌کنی؟
من فقط یه کوک‌کن پیانوی فاکیم، رفیق.
دارم سعی می‌کنم کارمو انجام بدم. اینجا... خیلی سروصداست.
می‌دونی چقدر دیگه کارت طول می‌کشه؟
سخته بشه گفت.
می‌تونی یه آمارِ تقریبی بهم بدی؟
آمارِ تقریبی دیگه چه صیغه‌ایه؟
یه تخمینِ سرانگشتی.
هر چقدر که لازم باشه، لعنتی.
پس اگه نمی‌تونی گاوصندوق رو باز کنی، سیکتیر کن.
اوه، فاک.
خیلی خب، حالا دیگه خفه‌خون بگیر تا بتونم برگردم سر کارم.
کوک‌کن.
اگه می‌خوای پولِ حسابی به جیب بزنی،
یه زنگ به من بزن.
می‌دونی، قدیما دوران دبیرستان با رفیقم، باب اودود، می‌اومدم اینجا،
اون توی اولین گروه سه‌نوازیِ جزم بود، اینجوری بگم بهتره.
دستش هم درب‌وداغون بود.
کلاً یه شست داشت و دو تا انگشت.
و دیگه هیچ.
درام‌زن معرکه‌ایه. حتی با اونم اسنیر می‌زد.
لعنتی. ردیفه.
-خوبی؟ -آره.
ردیفم.
-ادامه بده. -متنفرم وقتی این‌جوری می‌شه.
انگار شاشیدم به خودم.
هی فرانک، می‌تونم حساب کنم؟
آره حتماً عزیزم، الان میام.
سلام، خوشحالم دوباره می‌بینمت.
سلام.
-منو معرفی کن. -اسمشو نمی‌دونم.
من روثی‌ام.
سلام روثی. من هری هوروویتزم.
می‌تونی هری صدام کنی،
فقط واسه شام دیر صدام نکن. دام‌دام‌دیش.
این تیکه رو از مادربزرگم کش رفتی؟
نه، من تو زندگیم هیچ‌وقت چیزی ندزدیدم.
این نیکیه. شاگردِ کوکِ منه.
بیشتر برادرزادمه، هرچند فامیل نیستیم.
و یه چیز بهت بگم، اون کیسِ خیلی توپیه،
اما یه مشکلِ شنوایی داره،
همون‌طور که از این پلاک‌های تو گوشش می‌بینی، که البته سمعک نیستن،
هرچند خیلیا این‌جوری اشتباه می‌گیرن.
قصدِ بی‌ادبی نداره، دستورِ دکتره.
راستی، گفتم که کیس خیلی مناسبیه؟
- هری. - چیه؟
- لطفاً بس کن. - بیا،
دونات بوستون‌کرم می‌خوای؟
واسه کلاس انرژی می‌ده. خیلی ممنون.
چه کلاسی هست حالا؟
ااا... آهنگسازی پیشرفته.
شنیدی نیکی؟ طرف تهِ کاره.
آره، ساز زدنشو شنیدم. کارش درسته.
جدی؟ از زبون این تعریف شنیدن خیلی حرفه،
چون خودش، باورت بشه یا نشه، یه پا استاد تمامه.
اووه. پس یه استادِ دمِ‌بخت، هان؟
آره خب، راستش از بچگی نابغه بود،
ولی دیگه ساز نمی‌زنه
اونم به خاطر مشکل شنواییش.
شاید تو بتونی دوباره راهش بندازی.
آهان، خب. ممنون هری.
معلومه که باید بره.
آره، واقعاً باید برم.
عیبی نداره. خب، پس تا سر کلاس همراهیش کن.
دوست نداره من تا سر کلاس باهاش برم.
لازم نیست، ممنون. خودم می‌تونم...
خب، حداقل مردونگی کن کتاباشو براش ببر.
- هری، سال ۱۹۵۰ که نیست. - کتابامو خودم می‌تونم ببرم.
منظورت چیه که سال ۱۹۵۰ نیست؟
چیزِ خاصی نیست بابا!
فقط کتاباشو تا کلاس براش ببر!
من اینو نمی‌خوام.
اونا رو بده به من.
ببخشید دیروز انقدر عوضی‌بازی درآوردم.
اشکالی نداره. منم می‌تونم عوضی باشم.
اوهوم.
و یکم هم خودنما.
خوبه.
عیبی نداره، چون تو یه استادی، واسه همین...
نه بابا، هری فقط الکی گنده‌ش می‌کنه.
از هری خوشم می‌آد.
آره، تو و بقیه عالم و آدم.
اون قطعه‌ای که دیروز می‌زدی چی بود؟
یه چیزیه که خودم دارم می‌نویسم.
خوب بود.
فقط خوب؟ مرسی، چقدر لطف داری.
تو فازِ موسورگسکی هستی؟
آره. «تابلوهای یک نمایشگاه» واقعاً بهم الهام می‌ده.
شنیدمش. راوِل رو هم همین‌طور.
پس می‌خوای بگی آهنگِ من تقلیدیه؟
خب، آرپژهاش کاملاً تابلوان.
گمشو بابا.
خیلی هم تهاجمیه.
داری عصبانیتتو توی این خالی می‌کنی؟
آخه مثلاً یه مرثیه‌س، واسه همین...
ببخشید.
اسمش چیه؟
«یه لاشی منو می‌بره کلاس» تو مایه‌ی سُل مینور.
- نظرت چیه؟ - ردیفه.
قشنگ تو دهن می‌چرخه.
مرسی که منو تا کلاس رسوندی.
مرسی که گذاشتی برسونمت.
«مرسی که گذاشتی برسونمت»؟
چه مرگته تو آخه؟
احمقِ عوضی.
اوه، لعنتی.
اینجا یه لجن‌دونیه.
نیک.
باید ون رو بفروشی.
چی داری میگی؟ واسه چی؟
هری قاطی کرد که چرا بیمه هزینه‌ی
سمعکاشو نمی‌ده.
واسه همین به نشونه اعتراض دیگه حق بیمه نداد.
- چقدر بدهکاری؟ - اوه...
شاید ۳۶ هزار دلار.
و هر کوفت دیگه‌ای که بهش اضافه بشه.
یا عیسی مسیح. ریدی بابا، مارلا.
نیکی، خودت می‌دونی چقدر کله‌شقه.
- می‌خواستی چیکار کنه؟ - لعنتی.
۳۰ ساله که قیمت‌هاش رو تکون نداده.
بذار ون رو بخرم.
چی؟
بذار ون رو بخرم.
این همه پول رو از کدوم گوری می‌خوای جور کنی؟
نمی‌دونم.
یه خاکی تو سرم می‌ریزم.
عصر بخیر آقای وایت.
مادلین پلاتکین هستم از موسسه‌ی مالی «لندینگ دایرکت».
پیرو تماستون زنگ می‌زنم.
متأسفانه به خاطر سابقه‌ی اعتباریِ ضعیفتون،
در حال حاضر واجد شرایط دریافت وام مشاغل کوچک نیستید.
ممنون.
بعد از بررسی درخواستتون،
امکان موافقت با درخواست وام شما وجود نداره.
می‌تونم بپرسم چرا؟
نداشتن سابقه‌ی تجاری،
وثیقه، سابقه‌ی اعتباری، گردش مالی و ترازهای مالی.
خیله‌خب. بله. ممنون.
راستشو بخواید، کلکسیونِ نداشته‌هاتون جوره.
خداحافظ عزیزم، فعلاً.
تیونر! چطوری داداش؟
ردیفی؟
خوبی؟ بیا تو.
الآن تقریباً یک ساله که اینجاییم.
اینجا پاتوق پسرخالمه.
جای خیلی ردیفیه.
ما اینجا پارتی‌های معروفِ تکنو راه میندازیم
هر ماه.
پرِ دافای اسمی و موزیک خفن.
حالی می‌کنی؟
- نه. - اوکی.
خب، نظرت چیه؟
اوه، لعنتی.
استیسی، اون دهنِ وامونده‌تو ببند دیگه.
سرش داد نزن.
واسه من تعیین تکلیف نکن.
چیه، از سگ خوشت نمیاد؟
اینم جت‌اسکی. هر وقت خواستی می‌تونی سوارش شی.
هان؟ برو لبِ دریاچه، با یه دافی صفا کن.
خب، اینم بنی.
اون، اه، پسرِ خواهرمه.
بهم گفت یه خورده سفتش کنم و ازش مرد بسازم. کار راحتی نیست.
اینم یونیه، بچه زرنگمون.
سلام بچه‌ها. به نیکی سلام کنین.
سلام به نیکی. چطوری مرد؟
سلام نیکی. چطوری؟ روبراهی؟
- همه‌چی ردیفه. - هی، اه...
میشه بهش بگی صدای اون وامونده رو کم کنه؟
یونی، صدای اون بازیِ مسخره‌تو کم کن.
خلاصه سیستم‌های امنیتی‌مون رو واسه مشتری‌های خاص نصب و زاغ‌زنی می‌کنیم.
واسه مشتری‌های کله‌گنده و تک.
من از مایه دارترین خونه‌های ایالت محافظت می‌کنم.
آمارِ بودن و نبودنِ مشتری‌هام رو کلاً دارم.
می‌دونی پیدا کردن یه قفل‌سازِ کاردرست و دهن‌قرص چقدر سخته؟
می‌تونی بازش کنی؟
- یونی. - هوم؟
اون کلمه‌ای که واسه کسی به کار می‌برن که به یه چیزی مطمئن نیست چیه؟
همونی که از ریخت و قیافه‌ش تابلوئه که شک داره.
اوم، دیرباور.
دیرباور؟ تیونر، چرا این‌قدر شکاکی؟
اون‌وقت مشتری‌هات نمی‌فهمن وقتی اموالشون غیب می‌شه؟
اگه یه تابلو رو از رو دیوار برداری، تابلوئه، می‌فهمن.
اگه یه تیکه جواهر خاص رو برداری،
یا حلقه ازدواجشون رو، می‌فهمن.
ولی اگه یه ساعت از اینجا بلند کنی یا یه انگشتر از اونجا،
هیچ خری هیچی نمی‌فهمه.
اگه هم بفهمن، نظافت‌چی رو پرت می‌کنن بیرون
و می‌رن دنبالِ پولِ بیمه.
اون قضیه‌ای که داشتی واسم می‌گفتی چی بود، یونی؟
قانونِ کاهشِ مطلوبیتِ نهایی.
آدمایی که کلی خرت‌وپرت دارن، قدرِ مال‌شون رو نمی‌دونن،
نه اون‌قدری که یه آدمِ بی‌پول می‌دونه.
کلاً فازِ روان‌شناسیِ
این پولدارای پفیوز یه جور دیگه‌ست.
یه دنیای دیگه‌ست. یه فرصت طلاییه.
من می‌دونم درها کجان، تو می‌دونی چطوری بازشون کنی.
یه جورایی انگار... چی بهش می‌گن؟
- اِ، هم‌افزایی. - هم‌افزایی.
پس اگه خودت می‌دونی، چرا از من می‌پرسی؟
هیچ‌وقت نمی‌دونی پشت اون درها چه خبره.
و تیونر، از تو چشمات می‌تونم ببینم
که خیلی، خیلی کنجکاوی.
معلومه که هستم لعنتی.
می‌تونی بازش کنی؟
خیلی خب، ولی باید اون سگ رو از اینجا ببری بیرون.
بنی.
سگ رو ببر بیرون. ببرش یه دوری بزنه. ببرش بگردونش.
برو بگردونش.
باشه.
آماده‌ای؟
بازش کن.
ده دقیقه باید کافی باشه.
هی.
یکی می‌خوای؟
- نه، ردیفم. - باشه.
تیونر.
واسه این شنبه یه کار برات دارم.
مایه‌اش چقدره؟
بیشتر از اون مایه کوفتیِ پیانو.
یه پیش‌پرداخت لازم دارم.
این بیعانه‌ی اون ون هستش.
بقیه‌ش رو هم به‌زودی می‌گیری.
این همه رو از کجا آوردی؟
تو نگرانش نباش.
بگو ببینم کی داره پیانو می‌زنه.
باید بشناسمش؟
- با تو نبودم. - ببخشید.
شاید کنی بارون باشه.
هوراس سیلور؟
شاید تامی فلانگان؟
باریکلا پسر.
هری هوروویتز کوک و تعمیر پیانو.
سلام. اوم...
توی آپارتمانم لوله ترکیده،
آب راه افتاد و پیانوم رو کاملاً خیس کرد.
نمی‌دونم... هری کارتش رو بهم داد.
اِم...
ببخشید، شما؟
اوه، ببخشید، من... چیزه...
من... روثی هستم.
اوم... منو تا دم کلاس رسوندی.
آها، آره، آره، آره.
آره، روثی. سلام.
اِم...
چه جور پیانوییه؟
یه... یه بوزندورفرِ مدل ۱۹۳۰ئه.
بفرما.
چوبش انگار که...
گوش کن، صداش ریده.
چوبش داره تاب برمی‌داره.
آره، آره، آره، آره. اِ، کلاویه‌هاش گیر می‌کنن.
لعنتی. به نظرت... می‌تونی همین الان بیای؟
یا امروز؟ من فقط... آخه... یه جورایی اضطراریه.
کجایی؟
تو بوش‌ویکم.
بوش‌ ویک، هوم؟ اِ، باشه.
اگه سرت شلوغه مشکلی نیست.
فقط... کسی رو... کسی رو سراغ داری معرفی کنی؟
اِ، من تو پیانو... الان تو شهرم.
اِ، می‌تونم تا یه ساعت دیگه اونجا باشم.
عالی می‌شه.
آدرس رو برات پیامک می‌کنم.
خیلی ممنون.
- سلام. - سلام.
ممنون، ممنون، ممنون، ممنون.
آره، غمت نباشه.
پیانوی مشتی‌ایه.
از کجا گیرش آوردی؟
اِم، مال مادربزرگم بود.
اوه.
خیل‌خب، پس فعلاً مکانیزم کلاویه‌ها رو می‌کشم بیرون
و می‌ذارم خشک بشن.
خب، من چه کمکی می‌تونم بکنم؟
جونی تو تنت هست؟ می‌تونی کمک کنی اینو برداریم؟
اوهوم.
کجا بذاریمش؟ رو زمین؟
- بذاریمش رو تخت. - باشه.
- ردیفی؟ - آره. تو چی؟
آره.
- وایسا، وایسا، وایسا. - خوبی؟
لعنتی، این چقدر سگ‌مصبه سنگینه. چطوری تنهایی جابجاش می‌کنی؟
خب... آخه من خیلی زورم زیاده.
پس اونو واسه تو گذاشت، نه؟
آره.
دو تا چیز برام گذاشت.
یه ساعت مروارید کوچیک برام گذاشت...
که تو قطارِ لعنتی گمِش کردم.
و پیانووش، که الانم
زدم ریدم توش.
داغون نشده.
فقط قطعاتش باد کرده، یه کم گرما ببینه درست می‌شه.
باید رطوبتشو بکشم،
یه کمم روغن‌کاریش کنم.
شاید مجبور شم نمدیِ مفصلا رو هم دوباره ردیف کنم.
سشوار داری؟
آره.
ببخشید.
انگار خرجش زیاد می‌شه.
نگران نباش، مهمون منی.
نه، نه، نه، نه، نه.
اگه پولی بهت ندم اصلاً خیالم راحت نیست.
خب، اگه داشتم این کار رو واسه یه مشتری تو خیابون پنجم انجام می‌دادم،
۵۰۰۰ دلار پاش آب می‌خورد.
بیشتر پیانوهایی که تعمیر می‌کنم اصلاً کسی باهاشون نمی‌زنه،
فقط دکوری‌ان، اما این یکی فرق داره، مهمه.
می‌تونی بزنیش به برق؟
حداقل بذار برات یه کاسه پاستا درست کنم که ۵۰۰۰ دلار بیارزه.
قبوله.
چی شد که پیانیست شدی؟
مادربزرگم بهم یاد داد.
بعد از اینکه درست تموم شد می‌خوای چیکار کنی؟
راستش رؤیام اینه که شاگرد یه آهنگساز بشم.
آره؟ کدومشون؟
مایسنر.
بلندپروازانه‌ست. لقمه‌ی گنده‌ای برداشتی.
خب، اون هر سال یه دانشجو از رشته‌ی ما قبول می‌کنه.
واقعاً اون کار رو می‌خوام.
تو همیشه... هیچ‌وقت اینا رو درنمیاری؟
نه، نه واقعاً.
یه مرضی دارم به اسمِ، اه، بیش‌شنوایی.
یعنی به صداهای بلند آلرژی دارم.
خیلی جذابه، نه؟
اون، ام... اون گنده‌ها واسه چی‌ان؟
واسه محیط‌های صوتیِ غیرقابل کنترل.
یعنی تقریباً همه‌جا؟
تقریباً همه‌جا.
باورت نمی‌شه این دنیا چقدر پر از سر و صداست.
یه کم سس مالیده به...
داری شوخی می‌کنی دیگه لعنتی؟ خیلی وقته اونجاست؟
مثلاً، شاید از شیش تا لقمه پیش.
هوم. پیانوها زیادی بلند نیستن؟
آخه من... چند سال تحت درمانِ مواجه‌سازی بودم.
واسه همین، می‌دونی، صداهای آروم و متمرکز مشکلی ندارن.
دیگه نمی‌زنی؟
نه.
چرا؟
ام...
ببخشید.
من، اه... باید برم.
ام...
بابت شام ممنون.
اگه اشکالی نداره، یه سری از وسایلمو اینجا می‌ذارم.
فردا برمی‌گردم و کارو تموم می‌کنم.
آره، دستت درد نکنه.
- واقعاً دمت گرم. - آره بابا.
- شب‌خوش. - شب‌خوش.
سگ‌دوستی؟
آره.
می‌خوام یه پناهگاهِ مشتی واسه سگ‌ها راه بندازم،
جایی که اگه کسی نیومد سراغشون، نزنن حیوون‌ها رو نُفل کنن.
بنی عاشق سگ‌هاست.
از لحاظِ ذهنی باهاشون جفت‌وجور بود.
این توهین به سگ‌هاست.
بی‌خیال بابا. دهنتو ببند.
توهین به سگ‌ها.
باید رو عضله‌هات کار کنی، بنی.
شنا، بارفیکس.
ازت یه مَرد می‌سازم.
خیلی کار داره.
خیلی کار می‌بره، ولی خب، ما پاش وایمیستیم.
همین‌جا، جلوتره.
یونی، درِ گاراژ رو ببند.
اوری.
آره، همین‌جاست؟ آره.
می‌دونستم. داشتم امتحانت می‌کردم.
فکر کنم الانه که بالا بیاره.
شل کن، خوب می‌شه.
بزن بریم.
نوبتِ توئه، تیونر.
تیونر، الان دیگه جاز نزن.
تو همونی هستی که قفل باز می‌کنه، مگه نه؟
بازش کن.
- از پسش برمیای تیونر. کارت درسته. - اه...
یالله دیگه.
می‌دونی این لاشیِ پولدار چطوری این خونه‌ی لعنتی رو خریده؟
این کص‌کش
یه شرکت وام‌دهی راه انداخت که وام‌های بهره‌بالا می‌داد
با شرایط ظالمانه به اقلیت‌ها
تو کل کشور. حالیته؟
با مصادره‌های دسته‌جمعی صدها هزار
نفر رو آواره‌ی خیابون کرد، اونم فقط واسه دو تا قسط عقب‌افتاده.
فقط دو تا قسطِ فاک‌کشی.
حالا این عوضی،
تو این خونه‌ی چشم‌درآر لم داده،
در حالی که بقیه‌ی دنیا دارن از گشنگی می‌میرن.
پس خایه نکن.
بازش کن.
از اون تختِ کوفتی بیا بیرون، احمق!
چه غلطی داری می‌کنی؟ با کفش؟
یا اینکه...
می‌تونی بیعانه رو پس بدی،
و ما هم گومون رو از اینجا می‌زنیم.
لعنتی!
مگه نگفتی این یارو پولشو از راه فروش مخلوط‌کن درآورده؟
این نوتری‌بولت.
اوه، عاشق این نوتری‌بولتمم.
می‌خوام هزینه‌ی پرونده‌ی یکی از مریض‌ها رو بدم.
هری هوروویتز، اتاق ۴۱۰.
تاریخ تولد؟
۸ آگوست ۱۹۳۷.
بدهی باقی‌مانده‌ی پرونده‌ی اون مریض،
۳۶ هزار و ۴۸۱ دلار و ۹۲ سنته.
چقدرش رو می‌خوای الان واریز کنی؟
اه، ۱۰ هزار دلار.
خیلی هم عالی.
نمی‌دونم چطوری این کارو کردی.
خب، اونقدرها هم بی‌نقص نیست.
کوک‌کننده‌ها واقعاً از کلمه‌ی «بی‌نقص» استفاده نمی‌کنن.
منظورت چیه؟
خب، ببین... تو یه کلیدِ تکی داری، درسته؟
و بعدش کلِ ساز رو داری.
حالا ممکنه اون یه دونه کلید عالی صدا بده،
اما در مقایسه با ۸۷تای دیگه، شاید این‌طور نباشه.
کوک کردن پیانو یعنی...
ایجاد نظم و هماهنگی از دلِ آشوب و...
واسه این کار، باید با نقص‌ها کنار بیای.
خب...
شد عین روز اولش.
می‌خوای یه امتحانیش کنی؟
چی می‌خوای بشنوی؟
هر چی خودت بخوای بزنی.
هوم...
این اولین چیزیه که تا حالا نوشتم.
بوی دود حس می‌کنی؟
لعنتی!
اوه!
خیلی معذرت می‌خوام.
طوری نیست، طوری نیست. خوبم.
واقعاً معذرت می‌خوام.
من، اِ...
من دیگه برم.
نکن...
نرو.
اشکال نداره. طوری نیست.
ایول.
فکر کنم حالم بهتر شد.
♪ عجب روزی بود امروز
♪ چه حال نابی دارم
♪ آخه، تقریباً مثل اینه که
♪ عاشق شده باشم
♪ یه لبخند رو لبامه
♪ واسه تموم آدمای دنیا
♪ آخه، تقریباً مثل اینه که
♪ عاشقی...
♪ انگار تمامِ موسیقیِ زندگی...
♪ مثلِ ناقوسیه که داره واسه من می‌زنه
♪ و از این حالی که دارم...
♪ وقتی اون ناقوس شروع می‌کنه به صدا دراومدن
ایول.
♪ قسم می‌خوردم که دارم دل می‌بازم
♪ قسم می‌خوردم که دارم عاشق می‌شم
♪ تقریباً مثلِ حال و هوای عاشقیه
♪ عجب روزی بود امروز
♪ عجب فازِ نایابی دارم
♪ آره، تقریباً مثلِ حال و هوای عاشقیه
♪ اوه، یه لبخند رو صورتِ...
♪ تمامِ بنی‌بشره
♪ قسم می‌خوردم که دارم دل می‌بازم
♪ قسم می‌خوردم که دارم عاشق می‌شم
♪ تقریباً مثلِ حال و هوای عاشقیه، عشق، عشق، عشق
♪ تقریباً مثلِ حال و هوای عاشقیه ♪
دوباره! سه، چهار.
خیلی خب، کات، استپ!
اون ضدضرب‌ها دارن لابلای کار گم می‌شن.
جودی، به نظرت می‌تونی اون قسمت‌ها رو یه خرده کوبنده‌تر اجرا کنی؟
آره، حله. خب، کلاً هفت روز وقت داریم.
لطفاً نه موادِ سنگین بزنین، نه ریقِ رحمت رو سر بکشین، باشه؟
دمِ همتون گرم.
این گندکاری.
- چی؟ - همین افتضاحی که بالا اومده.
داری درباره چی حرف می‌زنی؟
صداش... آخرش صدای گه می‌ده.
این پیشرویِ هارمونیک که می‌رسه به بخش پایانی...
داره همه‌چیو به فاک میده. نمی‌دونم باید چه غلطی بکنم.
کلاً دو تا دستِ لعنتی بیشتر ندارم.
یه پیانو اضافه کن.
منظورت چیه که یه پیانو اضافه کنم؟
آره، یه پیانو یا یه کیبورد اضافه کن.
چیدمان موسیقی رو پُر و پیمون‌تر می‌کنه.
فاک!
لعنتی!
فاک، واقعاً عجب ایده‌ی معرکه‌ایه.
خیلی رو اعصابه. واقعاً رو اعصابه.
کثافت!
حل شد.
فکر کنم لازم داری یه استراحتی بکنی.
نه، فکر کنم باید برم بخش کیبورد رو بنویسم.
فقط یه لحظه واستا. تمام روز رو اینجا بودی.
فکر کنم باید یه دقیقه بیخیال شی، باشه؟
نیکی، کلاً یه هفته بیشتر وقت ندارم.
نمی‌تونم استراحت کنم.
یه چیزی برات گرفتم.
یه پایانِ جدیده؟
نه.
اوه.
این یه... این یه رولکسه.
آره.
اینو از کجا آوردی؟
از یه حراجی خریدمش.
منو یاد اونی انداخت که مادربزرگت داشت،
همونی که توی عکس بود و گم‌ش کردی.
من اینو نمی‌خوام.
باشه. چرا آخه؟
این خیلی یهویی و جدیده.
این...
این یه... واقعاً زیاده.
ما کلاً یه ماهه که با همیم.
ببخشید، فقط یه کم استرس دارم.
حس می‌کنم... همش داشتم...
زیادی بهم خوش می‌گذشته.
و این اصلاً خوب نیست،
چون واقعاً باید تمرکز کنم.
باشه.
نخند.
نه، نه، نه. می‌دونم، نه، می‌فهمم، می‌فهمم چی میگی.
این... این... خیلی سنگینه.
من... من فقط... نمی‌...
نمی‌دونم این اصلاً چیه.
آره، می‌خوام.
تو دوست‌دختر منی.
مگر اینکه...
مگر اینکه خودت اینو نخوای.
نمی‌دونم.
بابت ساعت شرمنده.
می‌خواستم بدونی چقدر...
واقعاً هدیه‌ی وحشتناکیه که آدم به کسی بده،
اونم بعدِ فقط یه ماه.
همچین قیمتی هم نداشت.
وقتی ترست ریخت بهت میدمش.
بهش دست نزن، اون ساعتِ منه.
- اوه! - سلام مارلا.
نیکی!
- بدو بیا اینجا! - چطوری؟
با دیدنِ تو خیلی بهترم.
- این روتـیه. - سلام مارلا.
ایول، ببین چه تیپی زدی!
واقعاً تیکه‌ای شده، نه؟
ممنون.
هری؟ هـ-ـری؟
- نیکی اینجاست. - چی؟
نیکی با دوستش، روتـی، اینجاست.
- هی، هری. - چی؟
هی، نُتِ موسیقی. یه صندلی بردار بیا اینجا.
سلام هری. چطوری؟ رو به راهی؟
پسر، نمی‌دونی چقدر از دیدنت خوشحالم.
یه شام استیک بهم بدهکاری.
تو کتاباشو واسش جابه‌جا می‌کردی.
راستش برات یکم دونات آورده بودیم،
اما اون پرستاره همشو بالا کشید.
لاشخورهای لعنتی. مایه عذابن.
همین الان که داریم زر می‌زنیم، داره دونات‌های منو کوفت می‌کنه.
نیکی، برو جعبه رو بیار.
نیکی، به حرفش گوش نده.
شرمنده هری، اینجا مارلا همه‌کاره‌ست.
تو قدیما طرف من بودی.
اوه، یهو یه چیزی یادم اومد.
پدرت امروز بعدازظهر اینجا بود.
می‌دونی بهم چی گفت؟
هـ... هـ... هری، داری خیالاتی می‌شی.
- نه. - نه عزیزم،
جان... جان خیلی وقت پیش مُرد، عزیزم.
چرا می‌خوای منو روانی کنی؟ چرا؟
یک‌بند داشت درباره‌ی تو حرف می‌زد.
می‌گفت چقدر آدم شجاعی هستی،
اونم با این وضعیتِ شنواییت.
از پیانو زدنت تعریف می‌کرد،
وقتی که فقط هفت سالت بود.
می‌دونی این یارو بهترین پیانیستیه که تا حالا دیدم؟
عاشقتم.
منم عاشقتم، هری.
خیلی خب، باید از اینجا بزنیم بیرون. اصلاً از اینجا خوشم نمیاد.
بیا بریم یه کلوبی، جایی.
اصلاً از اینجا خوشم نمیاد، باشه؟
خب، این دیگه چیه؟
- این چیه رو دستم؟ - اون دستبندته.
مشخصاتت روشه.
اوه لعنتی. اینجا دیگه کجاست؟ از اینجا خوشم نمیاد.
آب می‌خوای؟
یه فکری دارم.
حالا شد یه چیزی. نیکی، یه چیزی واسم بزن.
نه، این یکی رو قراره روتی بزنه.
بهم اعتماد داری؟ باید صدای این دختره رو بشنوی.
بزدلِ پیزوری.
خب هری، چی می‌خوای بشنوی؟
خودت انتخاب کن.
از کجا گیرش آوردی؟
چی رو؟
امروز بعدازظهر رفتم حسابداری.
صندوقدار بهم گفت که همه‌چیز تصفیه شده.
قضیه داره یکم بودار می‌شه.
اول که اون‌جوری پول نقدِ ون رو جور کردی،
حالا هم که این؟
نمی‌خوام دست از پا خطا کنی.
ردیف می‌شه.
همه چی ردیف می‌شه.
حالیته؟
شیرفهم شدی؟
تیونر، اوری‌ام.
چرا وقتی زنگ می‌زنم گوشی رو ور نمی‌داری؟
دیگه دوستم نداری، نه؟
شوخی می‌کنم. امشب یه مورد داریم.
یونی جزئیات رو برات می‌فرسته.
یکم راهش دوره، ولی بزرگه، خیلی هم بزرگه،
ارزششو داره. نگران نباش.
آره، فعلاً.
این چه کوفتیه؟
سلام نیکی.
بنی، این چیه؟
چی چیه؟
این خونه‌ی کیه؟
نمی‌دونم.
اینجا داریم چه غلطی می‌کنیم؟
نمی‌دونم. باید از اوری بپرسی.
اووه!
- اووه نیکی! - چه خبره اینجا؟
اوری، اینجا داریم چه گوهی می‌خوریم؟
اینا همکارای مان، خب؟
آره، کدوم گوری هستیم؟ اینا دیگه کی‌ان؟
اینا مارو استخدام کردن که گاوصندوق رو باز کنیم، خب؟
اونا مارو اجیر کردن، ما هم تو رو.
فقط بشین رو صندلی و گاوصندوق رو باز کن.
همینه. بعدش هم می‌زنیم به چاک.
به خاطر من انجامش بده.
اون کوفتی رو خاموش کن.
با این قراره چه غلطی بکنم؟
حواستو جمع کن، رین مَن.
اسلحه‌های لعنتی؟
فقط انجامش بده پسر.
تا وقتی گاوصندوق باز بشه، رئیس اونه، افتاد؟
گوشی‌ها رو سایلنت.
بنی، تو هم همین‌طور. انقدر هم کوفت نکن.
سر و صدا راه می‌ندازه.
لعنت بهش!
- بنی؟ - آره نیکی.
آمار پروازهای ورودی رو داشته باش، ردیفه؟
- این چقدر طول... - هیس!
- گه... - هیس!
یونی. هواپیما.
یخ زدم.
خفه خون بگیر! دهنتو ببند!
هواپیما.
رفت تو؟ لعنتی.
-وارد شد! - چه گهیه؟
هوی، اون رو بده من.
ایول، آره.
-ردیفی؟ - آره.
پسر، قراره حسابی خرپول شیم!
بیا یه عکس بگیریم!
هوی!
این چه گهیه؟
همه آروم باشید، بذارید من حرف بزنم.
هوی، هوی، هوی، یواش، یواش.
بیا پایین. بخواب رو زمین.
عمو، اون‌جوری که به نظر می‌رسه نیست.
توله سگ، من این‌همه به تو و ننه کثافتت خوبی کردم.
اون گوشی‌های وامونده رو بندازید تو آکواریوم.
نیکی؟ حالت خوبه؟
خفه‌خون بگیر.
گوشی‌تو پرت کن.
همه‌تون.
کونتو تکون بده!
تو هم همین‌طور، موفرفری.
آره.
فکرشم به سرت نزنه، مرتیکه پدرسگ!
خیله‌خب، پرتش کن این‌ور.
بهش گفتم که این ایده افتضاحه.
- مرتیکه دروغگوی کثافت! کلید دست تو بود! - ولم کن!
خفه‌خون بگیر.
پرتش کن اینور.
زودباش اون کتابو بنداز، حروم‌زاده.
مرتیکه‌ی اسکل.
برش دار.
کدومو؟
برگه رو، اون برگه وامونده رو بردار.
جین‌وو، فکر کردی این اراجیف رو حفظ نکردم؟
هوی!
بهش زُل نزن کثافت.
از وسط پارش کن. برگه رو نصف کن.
دوباره. یالله دوباره.
- حالا بخورش. - چی؟
برگه رو بذار دهنت، بجو و بعد قورتش بده.
بجنب.
عجب اسکلایی هستین شما.
احمق‌های عوضی.
فکر کردی قراره چه غلطی اینجا بشه، ها؟
قورتش بده!
و شما دوتا عوضی. شما دیگه چه خرهایی هستین؟
نشونم بده.
خیله‌خب.
خوبه. حالا از همه‌ی شما مادرقهوه‌ها می‌خوام که...
راز، اقیانوس.
سایه، سقوط، کشف، عزیزم.
خورشید، طاق، رندوم، پیانو، پارو، یک.
الو؟
منم، مارلا.
سلام.
هوی، هوی، یواش‌تر.
پسر، واقعاً واسه غمت متأسفم.
دیگه هیچ‌کی مثل هری پیدا نمیشه.
می‌دونی چی صداش می‌کردیم؟ تیونر فیش.
- مسخره‌ست، نه؟ - خیلی احمقانه‌ست.
آره، ولی...
ولی دمش گرم بود.
آره، خب، ممنون که اومدید آقای هنکاک.
اگه هری بود خیلی واسش ارزش داشت.
ای بابا.
داری شوخی می‌کنی؟
اوه، داشت یادم می‌رفت.
می‌خوای پیانو کوک کنی، نه؟
آره، اِ، خب...
فعلاً که این‌طوره.
امیدوارم مثل هری بشی.
نمیشه.
قربان، یه لحظه بهم اجازه می‌دین؟
- حتماً، بفرمایید. - خوشحال شدم دیدمت.
این ماهی سفیده شویدِ بیشتری می‌خواد.
اونجا داری چیکار می‌کنی؟
پدربزرگم تو ویلنیوس یه مغازه ماهی دودی داشت.
شویدِ زیاد؛ راز کارش همین بود.
تو اردوگاه‌های اجباری نفله شد،
ولی دستور پختش هنوز زنده‌ست.
باید بری.
این یه جور ترکیبِ مخصوصِ مراسم ختمه.
خواهش می‌کنم.
گوش کن.
واسه اون شب معذرت می‌خوام.
اوضاع بدجوری از دستمون در رفت.
یوری.
بزن به چاک.
تو رمزِ یه حسابِ کریپتویِ بی‌صاحاب رو قورت دادی.
ولی مسئله اینه تیونر، یه راهِ دیگه هم واسه نفوذ هست.
یه کیف‌پول سخت‌افزاری تو خونه‌یِ طرفه.
یه کلیدِ دیگه پشتِ یه درِ دیگه.
باید برام بازش کنی.
فردا بیا پیشِ من.
- نه. - ساعت ۱۰ شب.
- نه، بیخیالش شو. من دیگه نیستم. - آره؟
اون دختره که اونجاست دوست‌دخترته؟
دستایِ قشنگی داره.
پیدات بشه. شیرفهم شد؟
خیلی چیزا این وسط به فاک می‌ره، لعنتی.
سلام.
من مارلام. من... من همسر هریم.
- مارلا. - بله.
اسم مادرم همین بود.
واقعاً؟ آره.
صمیمانه تسلیت می‌گم.
ممنون.
هری آدم خیلی خاصی بود.
خوش‌شانس بود که نیکی رو داشت.
هری نیکی رو خیلی دوست داشت، مثلِ من.
بفرمایید یه چیزی بخورید.
اون... اون باید بره.
ببخشید، ولی من باید برم.
نیکی، فردا می‌بینمت.
عجب آدم حسابیه.
این یارو کیه؟
فقط یکی از همکارامه. چیزی خوردی؟
الو؟
عالی به نظر می‌رسید.
فقط... فقط امیدوارم که...
امیدوارم «مایزنر» به مقاله‌م جواب بده.
امیدوارم همین‌طور بشه.
هی، چرا این‌قدر موضوع رو شوخی می‌گیری؟
این مسئله خیلی جدیه.
خیلی وقته که دارم روی این کار می‌کنم.
همین فرداست.
راستش، بدجوری استرس دارم، حسابی ترسیدم.
خب، استرس نداشته باش. مگه مایسنر این اواخر چه غلطی کرده؟
من عاشق مایسنرم.
نمی‌دونم. لعنتی.
داری چیکار می‌کنی؟
چرا نمی‌تونی چهارتا کلمه حرف قشنگ بزنی؟
مثلاً بگی: «روتی، مایسنر اگه تو رو انتخاب نکنه واقعاً احمقه.»
— یا یه چیز خوب دیگه. — مگه از من چی می‌خوای؟
می‌خوای بشینم اینجا و فقط برات هندونه بذارم زیر بغلت؟
آره، تو از زمان موتزارت تا حالا بهترین آهنگسازی.
فردا که مایسنر قطعه‌ت رو بشنوه، درجا خودش رو بازنشسته می‌کنه،
چون چطور ممکنه بتونه ادامه بده وقتی می‌بینه یه استعداد نایاب که هزار سال یه بار میاد،
یعنی روتی ویمون، توی این دنیا وجود داره؟
الان این مثلاً دلگرمی بود؟
به نظر من که بدجنسی بود.
تو اصلاً نمی‌فهمی.
چی رو نمی‌فهمم؟
نمی‌فهمی اینکه کل عمرت رو برای رسیدن به یه چیزی سگ‌دو بزنی یعنی چی.
تو فقط یه کوک‌کننده پیانویی.
صبح بیدار می‌شی، میری سر کار،
برمی‌گردی خونه، می‌خوابی.
دنبال هیچ هدف خاصی نیستی. مشکلی هم نیست.
اما اصلاً از این لحنِ تحقیرآمیزت خوشم نمیاد.
فکر می‌کنی من دنبال هیچی نیستم؟
من دو سالِ لعنتی رو توی یه اتاق تاریک گذروندم.
جایی که صدای لعنتیِ خودم هم عذاب‌آور بود.
می‌دونی که منظورم این نیست.
فکر کن فردا از خواب بیدار شی...
فکر کن فردا بیدار شی و دیگه نتونی ساز بزنی.
اون‌وقت کی هستی؟
فقط تصورش کن. کی... تو اصلاً کی هستی؟
تو هیچی نیستی.
و منم یه هیچِ لعنتی‌ام.
من هیچیم. فقط یه کوک‌کننده پیانوی وامونده‌ام.
باشه.
ولی هر روزِ سگ‌مصّب دارم جون می‌کنم...
که فقط سرِ پا بمونم،
که این روزِ لعنتی رو شب کنم.
معذرت می‌خوام.
همین که می‌تونم نزدیکِ یکی از اینا باشم یه معجزه لعنتیه.
یه معجزه کوفتیه.
زندگیم از زیر پام کشیده شد.
قرار بود زندگیِ من هم مثل زندگیِ تو باشه.
همین.
پس اون بالا بالاها واسه من منبر نرو...
و بهم نگو که واسه هیچ‌چی تلاش نمی‌کنم.
چون من پیانیستِ لعنتیِ خیلی بهتری بودم...
نسبت به چیزی که تو هیچ‌وقت بتونی باشی.
باشه پس نیکی، برام یه چیزی بزن.
یالا، واسم بنواز.
چیه، ترسیدی؟
نه، جدی می‌گم. یه چیزی برام بزن.
داری شوخی می‌کنی؟...
اوه، ریدم توش.
نیکی.
واقعاً سعی کردم باهات راه بیام، اما وقتی بهت می‌گم خودتو برسون،
باید گورتو گم کنی بیای!
شما لاشی‌ها، لطفاً انگلیسی زر بزنید.
نگران نباش. نیکی!
هی!
هی، نیکی.
خداروشکرِ لعنتی.
هی، نیکی.
باشه، ردیفه. بیاریدش.
آره. دستتو بده.
خیله‌خب.
آره، حالش خوبه. ردیفه.
خوبه. آره.
خیله‌خب.
نه، نه، همه‌چی ردیفه.
نمی‌تونم اینجا بمونم. باید...
جینوو، اون فرشو بیار.
گاوصندوق رو باز کن.
اِم، ساعت چنده؟
اون گاوصندوقِ لعنتی رو باز کن!
من... من نمی‌تونم گاوصندوق رو باز کنم. گوشام داره سوت می‌کشه، لعنتی.
بازش کن!
مرتیکه‌ی لاشی.
لعنت بهش، نمی‌تونم این گاوصندوقِ وامونده رو باز کنم.
گوشام داره می‌ترکه لعنتی.
خانم‌ها و آقایان،
باعث افتخار و خوشحالی منه که بهتون خوش‌آمد بگم،
به مسترکلاس کنسرواتوار شفیتز...
هیچ گوهی نمی‌شنوم.
قهوه. قهوه، به قهوه احتیاج دارم.
حالم از همه‌تون به هم می‌خوره، عوضی‌ها.
ردیف سوم، وسط.
نوبت توئه.
نفس عمیق بکش.
من... باید یه جایی باشم.
پس بهتره زودتر عجله کنی، لعنتی.
فقط یه کلمه‌ی دیگه زر بزن، به خدا قسم...
هی، هی، شل کنین بچه‌ها. آروم باشین.
کدوم غلطی رو باید بکنی؟
و در آخر، که قطعا کم‌اهمیت‌ترین هم نیست،
لطفاً به روثی ویمن از نیو بریتنِ کنتیکت خوش‌آمد بگید.
هفده میلیون!
امروز خیلی بهت افتخار می‌کنم.
ممنونم.
- عالی بود. - مرسی! خیلی ممنون.
حالا تمرکز کن.
آره، آره، آره.
خوبه. آره.
استاد.
روتی،
استاد ماریوس مایسنر.
دیدنتون مایه افتخاره، استاد.
خواهش می‌کنم.
بهم سفارش دادن که یه قطعه‌ی جدید بنویسم
واسه شب افتتاحیه
توی تالار اپرای سیدنی، زمستون سال دیگه.
واقعاً هیجان‌انگیزه.
یه دستیار می‌خوام که شمّ ارکسترال داشته باشه
و از نظر فنی هم دقیق باشه.
با ساعت‌های کاری طولانی مشکلی نداری؟
بله، البته.
توی استودیوی من هیچ «منی» وجود نداره، جز من،
که اونم خودش به اندازه کافی گنده هست.
یه لحظه ممکنه داشته باشی روی یه کنسرتو کار می‌کنی،
و... و...
لحظه‌ی بعد، بری واسه بقیه قهوه بگیری.
فهمیدم.
نباید مشکلی باشه.
فقط یه موضوع کوچیکی هست. اونم...
یه جورایی مسخره‌ست.
می‌خواستم بدونم این ساعتِ باکلاس رو از کجا گیر آوردی؟
دوست‌پسرم بهم هدیه دادش.
دوست‌پسرش کوک‌کننده‌ی پیانوی ماست.
اوه.
هی! روتی کجاست؟
اووه! فکر کنم تو دفترِ رئیس باشه.
چهار هفته پیش، من...
فهمیدم یه سری اشیای قیمتی
از گاوصندوقِ توی کمدِ لباسم غیب شدن.
بین‌شون، دوتا ساعت بود
که پدربزرگ و مادربزرگم
روزِ عروسی‌شون با هم رد و بدل کرده بودن.
پدربزرگم این دوتا ساعت رو سپرده بود
به خدمتکارش تو پاریس، قبل از اینکه نازی‌ها
بگیرن و ببرنش.
این واقعاً یه تصادفِ عجیبیه.
خیلی دلم می‌خواد بدونم اون کوک‌کننده‌ی پیانو
این ساعت رو چطوری به جیب زده.
بب... ببخشید، یه لحظه.
ببخشید.
شرمنده، شرمنده.
مجبور شدم... ۱۶ تا بلوک رو بدوئم.
کلیدامو گم کردم، نتونستم با ماشین بیام و...
ساعت رو از کجا گیر آوردی؟
چی؟
یه ساعتِ دزدی دادی به من. خبر داشتی؟
- خبر داشتی؟ - نه. من...
نمی‌دونستم.
ساعت رو از کجا گیر آوردی؟
آم...
نیکی، ساعت رو از کجا گیر آوردی؟
قصه‌اش درازه،
و...
می‌تونم همه‌چی رو توضیح بدم، باشه؟ قضیه اینه که، اِ...
فقط می‌خواستم یه حالِ حسابی بهت بدم،
- ولی... - من...
اشتباه بود، ریدم، باشه؟ معذرت می‌خوام.
دیشب واقعاً نگرانت بودم. خیلی خوشحالم که حالت خوبه.
دنبال من نیا.
- نه، خواهش می‌کنم. - معذرت می‌خوام. بذار...
نه، نه، نه، دیگه نمی‌خوام حرف بزنم.
این وضعیت واقعاً ناخوشاینده.
فکر نمی‌کنم دیگه بتونم با خیال راحت،
روتیِ نابغه‌ت رو استخدام کنم،
وقتی می‌دونم دوست‌پسرش یه دزده.
نه. هی.
روتی هیچ خبری از این قضیه نداشت.
می‌دونم هیچ دلیلی نداری که بهم اعتماد کنی، ولی فقط...
فقط، لطفاً باور کن که اون هیچ‌چی نمی‌دونست.
استاد، می‌خواید به پلیس زنگ بزنم؟
بی‌خیال بابا. نه، نه، نه، نه، وایسا.
من کلاً با جماعتِ قانون حال نمی‌کنم...
...ولی انگار چاره‌ای نداریم.
صبر کن.
وایسا، وایسا، وایسا. فقط گوش کن ببین چی می‌گم.
گفتی یه ساعتِ دومی هم هست.
رولکسِ پرنس،
قابِ طلاییِ مستطیلی، با بندِ پوستِ تمساح.
خب؟
- اگه بتونم پسش بگیرم چی؟ - یه لحظه دندون رو جگر بذار.
مگه می‌شه؟
آره، می‌تونم پسش بگیرم.
باشه.
ببین، مارلا...
دیروز یه سری به خونه زدم،
و یه چیزی برات توی پیانو گذاشتم.
از دستم شاکی نشو.
اوه، لعنتی.
دوست دارم.
♪ خب، من پناه می‌برم به کوه
♪ پناهم بده، پناه می‌برم به کوه
♪ پروردگارا، پناهم بده
♪ در تمامِ طولِ اون روز
♪ اما کوه فریاد زد
♪ نمی‌تونم پناهت بدم، کوه فریاد زد
♪ نمی‌خوام قایمت کنم رفیق
♪ تمام اون روز رو
♪ گفتم: «راک»
♪ «چته آخه راک؟» ♪
لعنتی! استیسی!
کیرم توش!
داری با من شوخی می‌کنی کونی؟
هان؟ هان؟
یوری.
گمشو بیرون کونی! گمشو بیرون از اینجا!
مچشو گرفتم داشت تو گاوصندوق کرم می‌ریخت.
بنی، برو اون بوق رو بیار.
مادرجنده!
کونیِ عوضی!
آشغالِ کثافت!
پدرسگِ حرامزاده!
مرتیکه‌ی کص‌کش!
فکر کردی چه خری هستی، هان؟!
فکر می‌کردم مثل داداشمی، لاشی!
سرِ خود راه افتادی اومدی اینجا از من دزدی کنی؟!
عوضی!
هان؟! فکر کردی داری چه غلطی می‌کنی؟!
کیرم توت!
اون ساعتِ لعنتی رو بده به من.
- این ساعت؟ - آره.
بوق رو بیار!
ببین، من فقط اون ساعتو می‌خوام، خب؟
من میرم، فقط اون ساعت فاکی رو بده من.
بوق رو بیار!
استیسی!
اون بوق کوفتی رو بزن! - بیا اینجا عشقم! چطوری اومدی بیرون؟
اون بوق وامونده رو بزن! - ابداً، سگ می‌ترسه.
بوقو بزن احمقِ عوضی! بجنب اسکلِ بی‌خایه!
اون یارویی که اینو ازش بلند کردیم دنبال دردسر نیست، فهمیدی؟
تا وقتی که بتونم بهش پس بدم، زنگ نمی‌زنه به پلیس.
ساعتِ پدربزرگشه، یادگارِ هولوکاست.
ما یه ساعتِ هولوکاست دزدیدیم؟ ولی این خیلی بده، یوری!
کل خونواده‌ش به فنا رفتن، خب؟
این تنها چیزیه که براش مونده.
لعنتی، یوری، فقط ساعتو بده به من.
با پولت هر هرّی می‌خوای برو.
دزدیدن ساعتِ هولوکاست بدجوری بدشگونه.
راست میگه یوری. باید ساعت هولوکاست رو پس بدی.
معلومه پسر، کارِ درست همینه داداش.
- کارِ درست. - اوه.
یوری، یه لحظه صبر کن.
یه ثانیه گوش بده.
- نه، یوری، وایسا. - داداش، لطفاً گوش کن.
یوری، صبر کن، التماست می‌کنم!
نه یوری، نه! نه، نه!
یوری، نه!
آقای وایت، صدامو می‌شنوی؟
پرده‌ی گوشت پاره شده.
سعی نکن بلند شی. دارم میرم دکتر رو بیارم.
اینم وسایلت.
مراقب خودت باش، باشه؟
نیکی.
با تو چیکار کنم من؟
هی.
بزن بریم، پسرجون.
ممنون که منتظر موندی. استاد الان می‌بیننت.
استاین‌وی‌ها خیلی بدقلق‌ان،
واسه همین رفتم سراغ یاماها.
آه.
چی به سرت اومده، کوک‌کننده؟
هفته پیش یه کوک‌کننده داشتیم،
یه مرتیکه‌یِ چاق با گوشایِ درب‌وداغون.
اصلاً راضی نیستم.
شاید تو بتونی یه حرکتی بزنی.
استاد، موومان اول بازبینی شده
و آماده‌ی چاپه، اگه مایلید یه بار دیگه چکش کنید.
روتی.
کوک‌کننده مرخصه.
الان میام، استاد.
عجله نکن، وقت داری.
چه بلایی سرت اومده؟
صداتو نمی‌شنوم.
چی شـ... چی شده؟
فقط یه خرده به دردسر افتادم.
ردیفم، چیزیم نیست.
باید برگردم سرِ کارم.
نتِ «می بمل» تنظیم نیست.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.