« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس تلگرام ما: https://t.me/bcmoviez
آره، دارم می‌زنم به چاک.
آروم بگیر!
عشقی که باقی می‌مونه
سلام عزیزم - بابا!
سلام.
- مزاحم شدم؟ - اصلاً، بیا پیش ما.
این چه بوی گندیه؟
پاندا داشت تو کثافت غلت می‌زد.
واقعاً که عالی شد.
- نمی‌فهمم چرا خودتو به زحمت می‌ندازی. - منظورت چیه؟
یک‌سره داره تو کثافت غلت می‌زنه.
- ولی ببین چقدر نازه. - درسته، ولی مایه دردسرِ لعنتیه.
زندگی چیزی جز یه دردسرِ تخمی نیست، ولی حیوونا به آدم حال می‌دن.
بیا، پاندا.
- بابا خیسِ عرقی! - پاندا، اینجایی که.
ایدا، بیا پیش ما. تو تو تیمِ ثورگیلز هستی.
- من شروع می‌کنم! - ما با همیم؟
ما یه تیمیم.
سعی کرد بپره روی توپ.
ایدا، من با توأم - باشه، حله.
اوه، لعنتی!
ایول!
خفه شو!
- آره، آره! - نه!
شب بخیر.
- با بابات خداحافظی کردی؟ - آره.
این شیره مزه خامه میده.
- شب بخیر. - شب بخیر.
مستقیم برو تو تخت، مسخره‌بازی هم درنیار. مزه خامه میده؟
جالب نیست.
- چیزی رو فراموش نکردی، گریمور؟ - آره.
- مرسی. - مامان، می‌تونم به یه قصه گوش بدم؟
چی؟ آره.
- شب بخیر. - ببخشید، صبر کن.
شب بخیر.
توی یه جزیره کوچیک، یه خونه چوبی سفیدِ نقلی هست.
در واقع یه کلبه‌ست.
ساختمون‌های دیگه‌ای هم توی جزیره هست،
اما این کلبه بدجوری تک و افتاده‌ست.
یه پیرزن توی اون کلبه تنها زندگی می‌کنه، و از پنجره‌ش...
پاندا، بیا اینجا.
فقط آروم باش.
می‌دونم.
بیا، بیا... تموم شد.
بهتری؟
خب پسرا، اینم یه داستان کلاسیکِ قدیمی.
دیوید، بذار لای ممه‌هام!
اون تیکه چوب رو، ببندش اون زیر.
- اونجا. - این شکلی؟
مستراح کجاست؟
نزدیک چهل سالمه و هنوز توی کارگاهم یه توالت ندارم.
- یه سینک و شیر آب که داری. - به جایی وصل نیستن.
- زمستونای اینجا چطوره؟ - می‌گن خیلی سرده.
ولی واسه اون می‌تونم یه بخاری بذارم.
لعنتی، دیگه از این بساط خسته شدم.
فقط واسه انباری ازش استفاده کن، حتی درِ جعبه‌ها رو هم باز نکن.
بچسب به کارای نمای بیرون.
- اینجا هیچ غلطی نمی‌شه کرد. - دیگه نمی‌خوام توی سطل بشاشم.
معلومه که نه، این مسخره‌ست.
بیا این قضیه رو تمومش کنیم و از اینجا بزنیم بیرون.
اگه بهش فکر کنی، می‌بینی که اصلاً جای فکر نداره.
آخه بابا، از پس هزینه‌ش برنمی‌آم.
پولشو یه جور جور می‌کنیم، مشکل اون نیست.
پول که همه چیز نیست.
مهم اینه که یه موردِ درست‌ودرمون داشته باشه که تا چند سال باهاش کیف کنه.
آره، موافقم.
فقط باید به چشمِ یه سرمایه‌گذاری بهش نگاه کنی.
یه بخشیش رو من می‌دم،
سهم خودش رو هم اون می‌ده،
بعدشم بقیه‌ش رو ماگنوس می‌تونه بده.
- باید باهاش حرف بزنی. - باهاش حرف می‌زنم، حله.
می‌بینی؟ پول اصلاً مسئله‌ای نیست.
فقط باید تصمیم بگیریم که می‌خریمش یا نه.
اگه الان نخریمش، تا فردا ممکنه از دست بره.
- پس بهش زنگ بزن. - باشه، دارم زنگ می‌زنم.
- همین الان زنگ بزن. - دارم زنگ می‌زنم دیگه.
ماگنوس، چطوری؟ پالمی‌ام.
روی دریایی؟
اوضاع چطور پیش می‌ره؟
خوبه، خوشحال شدم.
دیگه وقتشه سرِ کیسه رو شل کنی.
«ایدا» یه اسب پیدا کرده.
آره، یه مادیون نُه ساله‌ست... بیا!
اسمش «مارین»ـه، مثل مادربزرگت.
اسبِ خیلی معرکه‌ایه.
زیاد گنده نیست، یه خورده هم مثل مادربزرگت زشته.
یه اسب فوق‌العاده‌ست، فعلاً برای «ایدا» حرف نداره.
خب، باید یه حرکتی بزنی که اینجا موندگار بشه.
وگرنه می‌ذاره می‌ره شهر.
اونم کاملاً با ما موافقه.
ولی خب، یه هنرمندِ بی‌پوله که هشتش گروی نُه‌شه،
واسه همین بهش گفتم تو کلِ هزینه‌شو می‌دی،
چون ملوان هستی.
با یه جیبِ پر از پول.
آره، الان داره برام انگشت وسط نشون می‌ده،
سلام می‌رسونه.
وقتی برگشتی بیا پیشمون واسه شام.
بذاریم مرغ و جوجه‌ها با هم روبرو شن؟
نه، هنوز نه، خیلی کوچیکن.
- ممکنه بهشون صدمه بزنن؟ - شاید.
خروسه ممکنه جلوی چشم اونا با مرغا جفت‌گیری کنه.
پاندا!
تا آخر عمرشون روانی می‌شن.
چرا می‌ذارن خروسه این‌جوری بگادشون؟
یا مسیح.
پاندا، آروم بگیر.
همه مرغا جنده‌ان، به‌جز «گورون».
این چه وضع حرف زدنه؟
- بشین! - خوبه که هیچ‌کی صدامون رو نمی‌شنوه.
نه.
فکر کنم آماده‌ست،
«تورگیلز»، می‌تونی یه بشقاب واسه مرغه بیاری؟
نه.
- چی؟ - نه.
- همون کاری که می‌گم رو بکن! - باشه.
همون پایین بمون.
خروسی یا مرغ؟
چیزای آبدار، می‌دونی دیگه، از اون چیزای تحریک‌کننده و شهوتی.
لعنتی.
- اصلاً مغزم کار نمی‌کنه، خیلی حشری‌ام. - «مگی»!
- تو حشری نشدی؟ - چی؟
- می‌دونی دیگه، حشری، «مگی»؟ - نه، نه واقعاً.
«استیانی»، اون پایین داره یه کم خیس می‌شه، نه؟
نظرت چیه؟
- چی؟ - هیچی.
- دیدمشا، خودت هم می‌دونی. - چیو دیدی؟
- اون قیافه‌ی لعنتی‌ای که به خودت گرفتی. - کدوم قیافه؟
همین یکی...
- من اصلاً قیافه نگرفتم. - دیدمت، همین شکلی شده بودی...
یا عیسی مسیح...
- الان دیگه قشنگ داره سرریز می‌کنه. - همه‌ش به خاطر بارونه.
آره.
- بذار دستاتو بشوره. - ولش کن.
ترجیح می‌دم از همون رودخونه استفاده کنم.
- مطمئنی کلوچه نمی‌خوای؟ - آره!
هیچی نمی‌خوای؟ می‌ترسم از گشنگی تلف بشی.
من اون کلوچه‌های لعنتی رو نمی‌خوام! خیلی مزخرفن.
منظورت چیه؟
- مزه‌ی گه می‌دن. - نه بابا، عالی‌ان!
می‌فهمم، ولی کامپیوتر نمی‌تونه فایل رو بخونه.
احتمالاً به خاطر اینه که فرمتش به اسم وکتوره.
مجبورم فقط به صورت پی‌دی‌اف یا یه جی‌پی‌جی ساده بفرستمش.
خیلی ممنون.
اگه مشکلی داشتی فقط بهم زنگ بزن.
باشه، حله.
به این زودیا قصد نداری بیای شهر؟
نه به این زودیا، چطور؟
خب، بالاخره مجرد شدی، واسه همین...
می‌تونم دعوتت کنم خونه‌م. یه فرصتی هم پیدا می‌کنم که یکم مخت رو بزنم...
داره جواب میده - چی؟
- فهمیدم چی شد، راه افتاد. - میگه ردیفه.
باشه، خوبه.
ولی اگه داشتی میومدی سمت شهر، بهم خبر بده.
آره، حتماً.
می‌تونم یه غذای مشتی واسه‌مون ردیف کنم.
الان زیاد نمی‌تونم حرف بزنم، ولی با هم در تماس باشیم.
- باشه، مراقب خودت باش. - آره، و دمت گرم که این قضیه رو ردیف کردی.
به برادرت سلام برسون.
حتماً، فعلاً.
می‌بینمت.
کونی، کونی، کونی، کونی، کونی.
تمومش کن!
- اینو از کجا یاد گرفتی؟ - از پدربزرگ.
داشتیم درخت می‌کاشتیم.
حیوونی پرنده.
چشماش بسته‌ست، چرا چشماش بسته‌ست؟
فکر نمی‌کنی مرده؟
شاید خوابه؟ آخه اصلاً تکون نمی‌خوره.
- حتی شکمش هم بالا پایین نمیشه. - نه.
نفس می‌کشه؟
- یعنی مرده؟ - آره.
- طفلکی. - آخی، طفلکی.
خیلی وقت نیست که یه پرنده مرده دیده بودم.
هیچی ندیدم، کل راه فقط ابری بود.
اوه... چه بد، یادمه خیلی دلت می‌خواست یخچال‌های طبیعی رو ببینی.
آره آره، خیلی زیاد،
ولی شاید موقع برگشتن بیشتر شانس بیارم.
امیدوارم.
همه‌جا سفید بود، شاید یه تیکه‌هاییش همون یخچالا بوده باشه.
آخ... چه سگ نازی.
- این سگ توئه؟ - آره، اسمش پانداست.
پاندا؟
سلام پاندا.
سلام، سلام. نژادش کوکر اسپانیله؟
نه نه، سگ گله‌ست، ایسلندی.
دلم می‌خواد یه سگ بزرگ داشته باشم،
قد یه اسب یا پونی.
کاش می‌تونستم استودیو قبلیمو بهت نشون بدم، خیلی قشنگ بود، درست لب بندرگاه.
نه بابا، اینجا هم خیلی ردیفه.
باحاله.
همه‌شون قهوه‌ای ان؟
قهوه‌ای، اوه... آره، یا.
آره، همه‌شون رنگای قهوه‌ای، مشکی و قرمز دارن.
خیلی...
خیلی خاکی و طبیعیه.
پیتر مالدینگ رو می‌شناسی؟
- نه، فکر نکنم. - تو گالری با ماست،
اونم رو نقاشی‌های بزرگ کار می‌کنه.
احتمالاً پنج برابرِ اینا بزرگ‌ترن.
- ایول. - آره دیگه.
استودیوش توی یه آشیانه‌ی هواپیمای خیلی گنده‌ست،
می‌دونی، دیواراش ده متر ارتفاع دارن،
یه جای خیلی عظیم، واقعاً گنده‌ست.
تازه از پیشش اومدم، پرتغال زندگی می‌کنه.
- اگه کاراشو ببینم شاید بشناسمش. - دقیقاً لب دریا زندگی می‌کنه.
صبح و بعدازظهر می‌زد به آب و شنا می‌کرد.
شک نکن، حتماً می‌شناسیش،
خیلی کله‌گنده‌ست، کارش حرف نداره.
این یکی باحاله.
خلبانی هم می‌کنه، می‌دونی... - اوه، واقعاً؟
بعضی وقتا همین‌جوری می‌پره تو هواپیماش و می‌زنه به چاک.
کجا می‌ره؟
هر جا، هر گوری که فکرشو کنی.
- کشورای دیگه؟ - نمی‌دونم.
نه، احتمالاً داخلی،
یه هواپیمای کوچیکه، می‌دونی که...
سِسنا.
خب، اینا همونایی‌ان که می‌خواستی بهم نشون بدی؟
و دسته‌ی چهارم کسایی بودن که می‌خوردن،
هر روز یه گلاس شراب.
بعد اونایی که سالم‌تر بودن و بیشتر عمر کردن،
اونا حداقل روزی دو گلاس می‌خوردن.
بعدش شد سه گلاس و حتی چهار گلاس.
و کلاً پنج تا گیلاس بود.
یه بطری شراب میشه پنج تا و نصفی گیلاس.
و اونایی که یه بطری می‌خوردن،
سالم‌تر بودن و بیشترم عمر کردن.
ببین، این یه تحقیق روی...
هفده هزار تا دانمارکی توی یه بازه ده ساله بود،
یا شاید هم ده هزار تا دانمارکی توی هفده سال...
ولی در هر صورت، توی یکی از...
معتبرترین... دهن‌پرکن‌ترین...
مجله‌های پزشکی دنیا یعنی «نشریه پزشکی بریتانیا» چاپ شد،
و تا حالا هیچ‌کسی نتونسته ردش کنه.
تا حالا هم کلی تحقیقات تکمیلی انجام شده،
که همه‌شون نتایج رو تایید کردن.
نکته جالبش اینجاست، چرا این موضوع رو همه نمی‌دونن؟
چون از نظر سیاسی به صلاح نیست.
حدود هفت درصد کل مردم،
با الکل یا مواد یا قمار مشکل دارن.
اگه الکل نخورن، می‌زنن تو کار قمار یا مواد.
هیچ کاریشون هم نمیشه کرد، نمی‌تونی نجاتشون بدی.
ولی تمام بحث‌های عمومی جامعه سر همین هفت درصده.
من گاهی توی کلوپ شراب‌مون،
که توش کلی هم دکتر هست، ازشون می‌پرسم: آخه چرا؟
شما که اینو می‌دونید. چرا حقیقت رو نمی‌گید؟
چرا واقعیت رو به مردم نمی‌گید؟
منظورم اینه، مثلاً بری پیش دکتر خانوادگی‌ت،
طرف می‌گه می‌تونی مرتب شراب بزنی، یکی دو تا پیک،
خیلی کم پیش می‌آد کسی بگه پنج‌تا.
واسه همین ازشون می‌پرسم:
چرا حقیقت رو به مردم نمی‌گین؟
اونا هم می‌گن: اگه بگیم... رفیق دکترم می‌گفت: اگه لو بدیم...
از جامعه طرد می‌شیم.
چون از نظر سیاسی به صلاح نیست حقیقت رو درباره الکل بگیم.
خب، پس چرا ملت حرف نمی‌زنن؟ چون...
اگه درباره‌ش حرف بزنی، اگه واقعیت‌ها رو بگی،
بایکوت می‌شی، نونت آجر می‌شه.
اونم توی آزادترین کشورهای دنیا.
ولی هنوزم نمی‌تونیم حقیقت رو به زبون بیاریم.
بیا!
ایول!
عجب جاییه.
حسش می‌کنی؟
اینجا پُرِ اکسیژنه، حسش می‌کنی؟
وای، اونم از یخچال طبیعی، تازه دیدمش.
ایول، ایول، ایول.
چه جای نابی واسه کار کردنه،
بیرون، تو دلِ طبیعت.
اوه، کوه‌های فسقلی.
ایول.
چرا همه هنرمندا نمی‌زنن به دل طبیعت؟
شانس آوردی، معمولاً اینجا همش باد و بارونه.
باورت نمی‌کنم.
می‌خوام همین‌جا رو بخرم، دقیقاً همین نقطه رو.
فروشیه؟
این چیه؟
همین‌جا رنگشون می‌کنی؟
راستش، من از رنگ استفاده نمی‌کنم.
اوه، چه سنگینه.
لعنتی، ترسیدم!
هی پاندا! دست از سرش بردار، پاندا!
پاندا.
- خوبی؟ - آره، آره، ترسیدم.
- آره، اونم ترسیده... - عصبانیه.
نه، فقط اینجا لونه داره - باشه.
- واو. - بیا، با من بیا.
نه، نه، نه...
چقدر بزرگه،
این چه جور پرنده‌ایه؟
یه غاز.
آره، معلومه.
برداشتنشون اصلاً فکر خوبی نیست.
گرمه.
می‌شه اینو خورد؟
احتمالاً یه موجود زنده توشه.
این منم؟
خیلی فسقلیه. واقعاً هواپیماش همینه؟
بعضی وقتا که کلاً یکی دو تا مسافر دارن، اینو می‌فرستن.
- باشه. - شرمنده.
نه بابا، تقصیر تو نیست.
خوبم، واقعاً، فقط...
خیلی کوچیکه، هوا هم که انگار ریده...
خب، ببین آنا.
می‌خوام روراست باشم باهات،
الان تو گالری اصلاً جای خالی ندارم.
راستش همین الانم کلی هنرمند دارم
که اون‌جوری که باید بهشون بها داده نمیشه.
ولی حرفمو باور کن، می‌دونم که بالاخره یکی رو پیدا می‌کنی.
فقط زمان می‌بره.
اگه تو گالری درست رو پیدا نکنی، اون گالری تو رو پیدا می‌کنه، حله؟
آره.
ممنون که دعوتم کردی.
نه، ممنون که اومدی و وقت گذاشتی.
خواهش می‌کنم.
فعلاً.
یا خدا.
به ننم بگو دوسش دارم!
ننت یه جنده‌ست.
سلام - سلام.
- خوابیدن؟ - آره، اصلاً ساعت چنده؟
لابد دیره، تازه رسیدم.
فقط می‌خواستم بگم شب‌بخیر.
- جفتشون کاملاً غش کردن. - باشه.
امروز چطور پیش رفت؟ مگه نیومد؟
خیلی خوب پیش رفت. - آره، عالی بود.
فردا میام یه سری بهشون می‌زنم.
شب‌بخیر.
مگی.
- می‌خوای توی ماشین گپ بزنیم؟ - آره.
- آبجو می‌خوری؟ - حتماً.
یه لحظه بهم وقت بده.
لحظه‌شماری می‌کنم بچه‌ها برگردن مدرسه
و دیگه خونه رو نذارن رو سرشون.
- اذیتت کردن؟ - نه، خیلی هم ماهن.
بعد از فصل صید شاه‌ماهی، بیشتر براشون وقت می‌ذارم.
بهت دروغ گفتم.
در مورد چی؟
قضیه با اون مرتیکه سوئدی اصلاً خوب پیش نرفت.
چطور مگه؟
خیلی وحشتناک حوصله‌سربر بود.
فقط از شکم و شراب حرف می‌زد،
دریغ از یه کلمه درباره کارم یا چیزایی که بهش نشون دادم.
حس می‌کنم همیشه همین بساطه.
می‌دونی، هیچ‌وقت بحث سر کار یا کاری که داری انجام می‌دی نیست.
اصلاً خودِ آثار هنری براشون مهم نیست.
لعنتی، چه زبونی هم داشت.
یه تک‌گویی بی‌پایان از مرگ.
واقعاً خفت‌باره، ریدم توش.
خسته‌ای؟
نه.
تو چه فکری هستی؟
واقعاً دلم می‌خواد تو ماشین بکنمت.
چرا که نه؟
آخه... قبلاً امتحانش کردیم و من...
واقعاً نمی‌خوام بچه‌ها رو بیشتر از این گیج کنم.
می‌خوای بچه مثبتی باشی؟
- اون چیه؟ - آبنبات.
از کجا آوردیش؟
تو جیب همین شلوار پیداش کردم.
- یه کم به من بده. - اصلاً چه جور آبنباتیه؟
پاستیل.
می‌دونستی پاستیل رو از پوست خوک درست می‌کنن؟
نه - به خدا راسته، قسم می‌خورم.
یه کم حال‌به‌هم‌زنه
که پاستیل رو از پوست خوک درست می‌کنن
ولی من بیخیالش نمی‌شم چون خیلی خوشمزه‌ست.
بزن بریم.
بهم نگاه کن.
نه - آره.
- یاماها بهترین موتوره. - در کل همه‌شون سر و ته یه کرباسن.
یاماها حرف نداره.
پاندا، بیا اینجا.
داری سربه سرم می‌ذاری؟ وای خدا، چقدر سرده.
نه، نه، نه!
ایدا.
نکن.
پاندا.
بیا اینجا، بیا.
بعد از وسط نصفش کردم و توش پرِ کریستال بود.
عینِ آب‌نباته.
تورگیلس.
باحاله.
اگه این شکلی بودم بازم عاشقم می‌موندی؟
نه بابا، چندش.
پسر، واقعاً می‌تونی زشت باشی‌ها.
الان چی؟
دقیقاً همون شکلی‌ای.
نه دقیقاً، ولی هنوزم خیلی زشتی.
تو چی؟
- مگی؟ - چیه؟
آره، معلومه.
عمراً! معلومه که نه.
فکر می‌کنی من آدمِ ظاهربینی‌ام؟
صبر کن، داری می‌گی که اگه من این شکلی بودم...
دقیقاً همین شکلی.
نه، شایدم نه - شماها چی؟
نه، بزن به چاک.
شرمنده.
- چرا این‌قدر لفتش می‌ده؟ حتماً گیر کرده. - نه، یادم رفت بکشمش بالا، ببخشید.
این‌طوری.
واسه چی باید...؟ آره، به خاطر هواست.
لعنت به علم.
بیا امتحانش کنیم، بریم تو کارش.
- سنگ‌منگی توش نیست؟ - فرقی نمی‌کنه.
- اگه سنگ توش باشه فرق می‌کنه. - سنگی در کار نیست.
اوه، فاک.
- آماده‌ای؟ - اینو نگاه!
- این خیلی بهتره! - درشو باز کن.
لعنتی، عجب حریصی هستی! شوخی کردم.
ایدا!
جدی.
کمی می‌خوای؟
- عمراً! - حالم ازش به هم می‌خوره، لعنتی.
میزو نگاه!
از این می‌خوای؟
کم آوردی؟
تا ته بکشش. مثل کاری که من کردم.
- این‌جوری؟ - آره.
- واسه این یکی کمکم می‌کنی؟ - آره.
- بلندش کنم؟ - آره.
مامان، ببین - ایول!
این‌وری می‌خوایش یا اون‌جا؟
بذارش اینجا.
وقتی زیادی تو خونه می‌چپی، پات این‌جاهاش درد می‌گیره.
- کجا؟ - همین پشت.
وقتی اون‌طوری از سربالایی میری بالا.
توت‌های حال‌به‌هم‌زن.
لعنتی، انگورفرنگی‌ها خوبن یا حالا هر کوفتی که بهشون میگن.
- انگورفرنگی؟ - بهشون میگن توت‌کلاغی.
- آخ. - چرا همش سکندری می‌خوری؟
چون کفش کَتونی پامه!
پاندا، بیا اینجا!
بیا، بیا، بیا.
- می‌تونی هر دوست‌پسری که دلت خواست انتخاب کنی؟ - نه.
مگه تو محبوب‌ترین دختر مدرسه نیستی؟
من فقط یه آدم معمولی‌ام
احتمالاً می‌تونم با بیشت‌شون باشم، ولی خب می‌دونی که.
الان دیگه همه‌چی فرق کرده.
مامان و بابام وقتی ۱۷ سال‌شون اینا بود با هم جفت شدن.
خیلی جوون بودن که منو پس انداختن.
واو، فکر کن اگه الان یه بچه داشتی.
- نه، اصلاً نمی‌خوام بهش فکر کنم. - منم همین‌طور.
خیلی عجیب‌غریب می‌شد.
زنا امروز خیلی مستقل‌تر شدن، همه‌شون کار می‌کنن و پول خودشونو دارن.
قراره یه کوه پول پارو کنم.
احساس می‌کنم الان سر یه دوراهی‌ام.
اینکه باید یه راهِ خاصی رو انتخاب کنم، می‌دونی چی می‌گم؟
چند سالِ آینده معلوم می‌کنه که زندگیم قراره چجوری بشه، واسه همین...
برام خیلی مهمه که انتخاب‌های درستی داشته باشم.
اینم مهمه که خودم واسه خودم تصمیم بگیرم،
که اگه گند زدم، نتونم بقیه رو مقصر بدونم.
غیر از ازدواج یا دوست‌دختر داشتن، کارای دیگه‌ای هم واسه انجام دادن هست.
من یه دوست‌دختر می‌خوام. - جدی؟
- آره. - اوکی.
منظورم اینه که... نه همین الان، ولی خب بعداً توی زندگی.
- می‌خوای باهاش چیکار کنی؟ - با اون؟
فقط همون کارای معمولی.
- بکنی‌ش؟ - شماها رد دادین.
نه احمق، می‌دونی، فقط...
بریم سینما
و وقتی گواهینامه‌ام رو گرفتم باهاش دوردور کنم.
داشتنِ گواهینامه خیلی خفن می‌شه.
مطمئنم توی ماشین سعی می‌کنی لبشو بگیری.
اینو گوش کن... - شاید.
کبود و خونی، با شلوارِ پایین کشیده شده.
جنازه‌ها رو هم تلنبار شدن. فاجعه‌ست.
یه مردِ مرموز.
- چه خبره؟ داری چیکار می‌کنی؟ - جنایاتِ خشن و جنسی.
بدترین قاتلِ زنجیره‌ای،
وحشی، خونی و حال‌به‌هم‌زن.
این چیه؟ داری به چی گوش می‌دی؟
یه جور جنون، یه انحراف روانی.
بیزار از خود، زجرکشیده، مورد تعرض،
مقتول، افسردگیِ حاد.
این دیگه چه صیغه‌ایه؟
و آلتشو لیس زد.
- چه خبره؟ - اه، کثافت.
کبود و خونی.
سمِ قارچ.
تیر توی سر.
گوشتِ خام.
کارای کثیف.
مغزِ سوراخ‌شده.
یه گودال بکَن.
سکس توی ماشین.
مریضی‌های لجن.
داغون‌شده.
جنینِ کبود.
تحقیر.
درنده‌ها.
فلاکت.
وحشی.
دستای نرم.
جسدِ خشک‌شده.
کوه‌ها و یه مرغدونیِ یخ‌زده.
بی‌رحمی.
هیولا.
لذت.
دنیای لجن‌گرفته.
امواج خشونت.
رحمی در کار نیست.
یه مَرد مرموز.
خودتو واسه بدترین چیزا آماده کن.
خب، دیگه باید خداحافظی کنم.
آنا.
هوا خیلی افتضاحه.
مجبورم.
رک بگم، وحشتناکه.
ولی عصر خوبی بود. حالا دیگه بیا.
- این مسخره‌ست. - آره مگی، دیگه باید تمومش کنی.
پس اونوقت قراره کی رو نوازش کنم؟
می‌دونی که باید گورتو گم کنی بری خونه.
فکر کردم پایه‌ای یه کم شیطونی کنیم.
نه.
بزن به چاک.
گوش کن.
باد داره شدیدتر می‌شه.
خواهش می‌کنم.
پشیمون می‌شی.
- یه ذره باد که چیزی نیست مگی، از پسش برمیای. - اوه، دستت چقدر نرمه.
واقعاً جنازه‌م.
اگه چاییدم و ریق رحمت رو سر کشیدم چی؟
دیگه وقت غزل خداحافظی رو خوندنه.
این‌قدر سخت نگیر.
- # - هوا بدجوری ریده! - افتضاحه! #
اه... ریدم توش.
مین دریایی تماسی
به محض برخورد با کشتی منفجر می‌شه.
این مدل، مکمل مین‌های تماسیِ
استاندارد بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم بود.
چاشنی‌های مین‌های دریایی بریتانیا
از روی مین‌های تماسی آلمان کپی شده بودن
از دوران جنگ جهانی. مگی، اولی ردیفه؟
که چاشنی‌های هرتزشون خیلی سگ‌جون‌تر
از نمونه‌های بریتانیایی‌شون بود.
شاخک پاتون از نیمه بالایی مین زده بود بیرون
و توش اسید سولفوریک داشت.
مگی، این پین‌های لعنتی رو ببین.
حواست بهشون باشه.
وقتی کشتی بهشون می‌خورد، بدنه از هم می‌پاشید
و اسید رو توی یه باتری شارژ شده آزاد می‌کرد
و این‌طوری انفجار رو رقم می‌زد. خیلی وحشتناکه پسر.
خیله‌خب...
چی؟
کی این عکسا رو گرفته؟
آگوست.
داگی‌ام.
- تو چه فکری هستی؟ - آره.
فقط دارم همه‌شونو دید می‌زنم.
گوش کن.
شبیه این دهاتی‌های امل شدی.
بس کن دیگه
شوخی نمی‌کنم، چرا یه لباس درست و حسابی نمی‌پوشی
که یه کم به خودت برسی و هیکلت رو نشون بدی؟
- آخه تو استخر دیدمت. - اه، دانی، خفه شو.
نه جدی، با بیکینی دیدمت.
آخه چرا دارم اینو از تو می‌خوام؟
نگران نباش، یه چندتا رو امتحان می‌کنم و برات می‌فرستم.
یه نگاهی بهشون میندازم.
ممنون.
واسه روزنامه کشاورزاست، درسته؟
آنا، یه کشاورز اهل «سویناگنپور» توی «گالوریاهراپور»،
می‌گه که اینجا هیچ‌وقت حوصله‌ آدم سر نمی‌ره،
چه موقع رسیدگی به گوسفندا و چه موقع کارهای هنریش.
- زندگی اینجا واقعاً به آدم حال می‌ده. - اوه... ممنون که این کار رو می‌کنی.
ردیفش می‌کنیم.
امیدوارم داری اینو می‌بینی.
این آهنگ بعدی رو تقدیم می‌کنم به مادرزن سابقم.
# تو مادرزن من بودی #
# و من خیلی دوستت داشتم #
# ما همیشه با هم رفیقای صمیمی بودیم #
# تا وقتی که دخترت ولم کرد #
# چون می‌گفت همیشه دارم کتکش می‌زنم #
# در حالی که اون فقط یه روانیِ دروغگوئه #
# و تو هم دقیقاً همین‌جوری هستی... #
# و یه روز میام سراغت #
# و دهن خودت و کل خونوادت رو سرویس می‌کنم #
شوهرت یه بازنده‌ی عوضیه، هولدا و می‌خوام چنان بزنمش که خون بالا بیاره.
به نظرم اصلاً خنده‌دار نبود.
رفته بودی پیستِ موتور کراس؟
- خیلی حال داد. - چیکار می‌کردین؟
فقط از روی سکوها می‌پریدیم.
- نزدیک بود خودمو به کشتن بدم. - هنوز اونجا سکوی پرش هست؟
آره، همون قدیمی‌ها.
یکی هم خودمون ساختیم.
- چی، خودتون ساختین؟ - آره، من تو پرش زدن خیلی داغونم.
- این‌طور فکر می‌کنی؟ - آره.
چطور مگه؟
این کارو نکن - ببخشید، معذرت می‌خوام، ببخشید.
اون یکی پسرا خیلی بهترن، دانیال و بیورگوین.
بشقاب رو بردار.
لیوان رو هم همین‌طور.
نه، نه - اشکالی نداره، خودم تمیزش می‌کنم.
نه، خودت باید انجامش بدی و بذاریش توی ماشین
درست مثل همون چیزی که تو این دو سال هر روز بهت گفتم.
- شل کن بابا. - چی گفتی؟
خودت می‌تونی گندکاری‌هاتو جمع کنی.
- بسه دیگه. - چی؟
چیز زیادی ازشون نمی‌خوام، این بچه‌ها خیلی لوس و ننر بار اومدن.
همه‌چی دارین و دست به سیاه و سفید نمی‌زنین.
باشه پس.
دیگه می‌تونی بری، امیدوارم کوفتت شده باشه.
چیه؟ مگه ما کلفت و نوکر بچه‌هامونیم؟
یه کار ازشون می‌خوای واسه خونه بکنن، فقط زبون‌درازی می‌کنن.
- کدوم خونه رو داری میگی؟ - مگه حق ندارم حرف بزنم؟
عیبی نداره، ولش کن خودم ردیفش می‌کنم.
بعداً هم می‌تونیم با هم یه فیلم ببینیم.
- پاپ‌کورن هم بزنیم؟ - آره.
- نوشابه هم بخوریم؟ - آره.
- بابا، اگه خواستی تو هم بیا. - نه، باباتون نمی‌تونه بیاد.
دمت گرم رفیق - فعلاً.
تو نباید دیگه راه بیفتی بری؟
وقتی تو نیستی همه‌چی راحت‌تر و باحال‌تره.
دارم سعی می‌کنم تو تربیت این بچه‌ها کمک کنم.
وقتی نمی‌تونم خونه باشم کار راحتی نیست. سعی کن خودتو جای من بذاری.
خواهشاً واسه من قیافه این مظلوم‌های فاکی رو نگیر.
- فقط نمی‌خوام بچه‌هایی داشته باشم که... - رقت‌انگیزه.
لوس و از کنترل خارج باشن و...
- کدوم بچه‌ها رو میگی؟ - غیرقابل تحمل.
مگه بچه‌های ما اون‌طوری‌ان؟
نه، معلومه که نه، ولی باید یه ذره آدم شن.
دقیقاً مشکلت همینه!
ادا درمیاری که داری دعواشون می‌کنی چون دوسشون داری.
نه اینکه فقط چون دوسشون داری بعضی وقتا بهشون تشر بزنی.
چی؟
حالا می‌خوام گوشمالیت بدم و حسابی باهات بد بشم،
ولی همش واسه اینه که خیلی می‌خوامت.
اینجوری داری حرف می‌زنی - خب، که چی؟
می‌خوای کاری انجام بدم؟
اگه می‌خوای کمک کنی، شرّ این خروس روانی رو از سرم بکن.
داشتم لونه رو تمیز می‌کردم که بهم پاتک زد.
- سرشو ببرم؟ - نه.
نمی‌تونی همین‌جوری ردش کنی بره پیش یکی دیگه؟
آره، لابد کلی آدمم صف کشیدن واسه یه خروس پاچه‌گیر.
شب بخیر، مگنوس.
گمشو بابا!
لعنتی.
کاش یکی که ازش متنفر بودم یادش می‌رفت درِ دروازه رو ببنده.
کاش مگی یادش می‌رفت درو ببنده.
اون‌وقت یه بهانه واسه کشتنش داشتم.
فکر کنم از آدما متنفرم.
می‌دونی، تو شلوغی بودن... اصلاً تو کَتم نمی‌ره.
درکت می‌کنم.
یکی دو نفر باشن مشکلی نیست، با شماها که اصلاً خوش می‌گذره.
ولی می‌دونی، یه میلیون آدم... نه، من مردِ این کار نیستم.
آره، فقط حواست باشه خودتو تو لاکت حبس نکنی.
منزوی؟ نه بابا، فقط، خب می‌دونی دیگه...
برنامه‌ی کریسمس رو
با سیگو و خانواده‌اش ردیف می‌کنم، مثل بقیه.
مگنوس، کریسمس رو قراره کجا باشی؟
مگی... - چی؟
کریسمس کجا هستی؟
کجا؟ همین خونه دیگه.
تو خونه؟
اوکی، آخه فکر کردم تو و عیال با هم بهم زدین.
نمی‌دونم.
نمی‌دونی؟
پس کی می‌دونه؟
انگار یکی زیادی نازک‌نارنجی شده.
دقیقاً مشکل جوونای امروزی همینه.
نمی‌شه بهشون نازک‌تر از گل گفت، هیچ غلطی هم نمی‌شه کرد.
همه باید توی یه قالب مشخص بمونن.
اون موقع که من مدرسه می‌رفتم...
مثلاً کدوم قبرستونی درس خوندی؟ مدرسه پیتزاپزی؟
دانشکده نیروی دریایی، احمق.
حالا کی نازک‌نارنجی شده؟
من نه، این الف‌بچه‌ها هستن که حساسن.
دقت و تمرکزشون کلاً صفره.
می‌دونی، سه ثانیه طول می‌کشه تا همه‌چی از یادشون بره.
- همه‌اش زیر سر این گوشی‌های کوفتیه. - فقط مشکل اونا نیست.
کلِ خونواده تمامِ مدت گوشی‌شون چسبیده به صورتشون.
تمامِ روز.
دقیقاً، واسه همینم هست که مردم دیگه نمی‌تونن
از پسِ زندگی بربیان، تویِ حال بمونن، تویِ واقعیت،
می‌دونی، همه‌چی سطحی شده.
همه‌شون یه مشت آدمِ شُل و ول‌ان که هیچی نمی‌فهمن و از دستشون کاری برنمی‌آد.
ای بابا، لاکردار،
تا کی باید به این اراجیفِ تخمی گوش بدم؟
فقط واسه یه بار هم که شده دهنتو ببند.
وایسا، مگه چی گفتم؟
- بیخیال مگی، آروم باش. - تو هم خفه‌شو!
لعنتی، دیگه حالم از شنیدنِ حرفات به هم می‌خوره.
ای بابا...
اینجا چه مرگتونه؟
زیاده‌روی نیست که اینجوری داری واسه ما قاطی می‌کنی؟
مگی؟
من فقط درباره‌یِ یه زن ازت پرسیدم، که فکر کردم می‌شناسیش.
ببین،
هم می‌شناسمش هم نه.
- درکش واقعاً اینقدر سخته؟ - چی؟
نمی‌دونم.
شاید اونم مثلِ دخترِ تو لزبین باشه.
کثافت!
- مرتیکه‌یِ عوضی. - تمومش کن!
ولم کن - این مسخره‌بازی رو تمومش کن.
- دیگه بسه. - سیکتیر کن.
- تو کشتیش؟ - چی؟
بیبی رو تو کشتی؟
آره، مجبور بودم.
چرا؟
وحشی شده بود، همش به گودرون و بقیه پیله می‌کرد.
گودرون... بابا، اون یه مرغه و اونم یه خروس. ذاتشون همینه.
- آره، «هرافتینا» رو هم اون کشت. - تو از کجا می‌دونی؟
چرا، می‌دونم.
- خودت دیدی؟ - آره.
تو که دیگه تو این خونه زندگی نمی‌کنی، چطوری دیدیش؟
هی، رو حرف من حرف نزن.
مامانت دید که پریده بود روش و داشت با نوکش تاجشو می‌کَند.
لازم نمی‌بینم در این مورد توضیح بدم.
بابا، اون خروسِ خوبی بود، باورم نمی‌شه کشتیش.
اون بهترین و سر‌به‌زیرترین خروسِ دنیا بود.
منظورم اینه که ذاتشون اینه که بقیه رو آدم کنن.
اگه حرف‌شنوی نداشته باشن، معلومه که می‌افته به جونشون.
مامانت دیگه کلافه شده بود از بس دید باهاشون وحشی‌بازی درمیاره.
خب پس چرا همه‌شون رو نمی‌کشی؟ همه‌شون لنگه همن، نوبت به نوبت به هم نوک می‌زنن.
بعدشم، تو از کی تا حالا به حرفای مامان گوش می‌دی؟
یه هنرمندِ احسااتی که هیچ گهی از حیوونا حالیش نیست.
حق با توئه، نباید اون کارو می‌کردم.
- فقط چون مامانت ازم خواست اون کارو کردم. - آخه مامان چرا داشت تو این قضایا دخالت می‌کرد؟
لعنتی.
چطوری این کارو کردی؟
با تیر زدمش.
- درجا تموم کرد؟ - آره، آره.
- داری راستشو میگی؟ - آره.
- من بهش شلیک نکردم. - پس چه غلطی کردی؟
با یه تور افتادم دنبالش،
تو جنگل گرفتمش و ضربه‌فنی‌ش کردم.
- با چی؟ - با یه تیکه سنگ.
با سنگ زدی بیهوشش کردی؟
- آره، یه سنگِ گنده. - پس له و لوردش کردی؟
آره.
لعنت بهش، پسر.
متاسفم.
اصلاً باورم نمیشه این کارو کردی.
واقعاً خروسِ معرکه‌ای بود، حتی باهاش عکس خانوادگی داریم.
من خروس زیاد دیدم، همشون یه مشت احمقِ عوضی‌ان.
«بی‌بی» فرق داشت، خیلی آروم و مهربون بود.
آره، ولی یکم وحشی شده بود.
- همش داشت به مامانت حمله می‌کرد وقتی... - چون بند کفشاش شل بود.
صد بار بهش گفتم. بقیه مرغا هم همین کارو می‌کنن،
چرا اصلاً همشونو سر نمی‌بُری؟
«ایدا»، معذرت می‌خوام. واقعاً نمی‌خواستم این کارو بکنم.
ولی گاهی وقتا وقتی بزرگ میشی، مجبوری کارایی رو بکنی که...
- که دلت نمی‌خواد انجام بدی... - محاله من اونطوری بشم.
- چرا، میشی. - نه.
آره - عمراً.
- همه همین‌کارو می‌کنن. - من نه.
آره.
نه.
- من شروع کنم؟ - نه.
خودت گفتی نمی‌خوای به یه دختر شلیک کنی، پس بذار من شروع کنم.
اون دختر نیست که،
یارو فقط موهاش بلنده.
- پس اون ممه‌ها چیه؟ - اونا که ممه نیستن!
پسر، بعضی از اینایی که میان استخر
سایز سینه‌شون از مامان هم بزرگتره.
- می‌شه من بزنم؟ خواهش! - باشه.
- بعدی منم. - بعدش هم من.
نه، نه، نه، نه، نه!
حق نداری وقتی تیر نداری کمون رو بکشی، بابا این‌طوری گفته.
اینم گفت وقتی خودش نیست حق نداریم تیراندازی کنیم.
پس دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونیم باهاش بزنیم، چون بابا دیگه نیست.
آره.
صاف تو خایه‌هاش!
نه پسر، تو کُسش - ریدم.
چه گهی...
فکر می‌کنی مامان و بابا وقتی لختن همو دستمالی می‌کنن؟
نه، بعید می‌دونم.
به هر حال، دیگه نه.
لابد قبلاً یه بند همو می‌گاییدن، وگرنه ما الان اینجا نبودیم.
واسه اینکه دو تا بچه یا دوقلو گیرشون بیاد، باید بیشتر با هم ور برن؟
نه بابا، نه.
نمی‌دونم هنوزم دلم می‌خواد اون کار رو بکنن یا نه.
- من که می‌خوام. - باشه.
چرا؟
چون وقتی اون کار رو می‌کردن همه‌چی بیشتر صفا داشت.
- من یه بار دیدمشون. - اه، تمومش کن دیگه، بیخیال.
چی دیدی؟
خواهش می‌کنم، نه. نمی‌خوام اینا رو بشنوم.
- کلاً از مغزت پاکش کن. - غیرممکنه.
اگه کاری رو انجام بدم، دیگه نمی‌تونم انجامش نداده باشم.
و اگه چیزی رو ببینم، دیگه نمی‌تونم ندیده بگیرمش.
یه چیزی دیدم که برام عجیب بود،
درست نفهمیدم چی به چیه، ولی خب مشکلی نبود،
فکر کنم چون خودشون داشتن ازش لذت می‌بردن.
عجب احمقی هستی مگی.
خودتم همین‌طور.
نصیحت منو می‌خوای؟
نه.
در هر صورت می‌شنوی‌اش،
یه لقمه چرب و نرم هم کنارش گیرت میاد.
همیشه خودتو بذار تهِ صف.
مراقب خانواده‌ت باش و با زن و بچه‌ت خوش‌رفتاری کن،
بپرستشون و هر چی می‌خوان براشون فراهم کن.
هر چیزی که باید ساخته یا تعمیر بشه رو راست و ریس کن.
اصلاً مهم نیست چی باشه.
چیزی به اسم تو و زمانِ تو وجود نداره.
اینا همه‌اش چرت و پرت‌هاییه که اینترنت درآورده.
خانواده‌ات همه‌چیزته،
بقیه‌ی چیزا پشم هم نیستن.
خانواده‌ات رو مثل یه گلخونه تصور کن
پُر از گل و گیاه و هوای تازه.
و واقعاً باید حواست بهش باشه،
باید مدام بهش آب بدی، علف‌های هرز رو بکنی و گلدوناش رو عوض کنی،
پنجره‌هاش رو تمیز و تعمیر کنی.
باید هر چی داری و نداری رو واسه این گلخونه‌ی لعنتی بذاری
و اگه این کار رو بکنی، بهت قول می‌دم که نونِ زحمتت رو می‌خوری.
بیشتر از اونی که اصلاً نیاز داشته باشی.
خوب بود، ولی من سریع‌تر رفتم.
اوه!
- الآن دیگه یخ زده! - آره.
اوه.
نوکِ پیکان کنده شد.
- این یکی شکسته. - جدی؟
این یکی از همه بهتره.
- واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟ - آره
به نظر من اون زرده از همه بهتره.
این یکی خیلی تیزه، دهن‌سرویس.
- خورد دقیقاً اینجا. - نه، از توی دست رد شد.
شلیک نکن - نمی‌خواستم بکنم، شُل کن.
- بیشترش زنگ زده، نه؟ - چی؟
- بیشترش زنگ زده، این‌طوری؟ - آره.
- می‌دونی گوشیم کجاست؟ - نه.
- چیزی نیست عزیزم، دیگه رسیدیم! - خوبم، اصلاً حسش نمی‌کنم.
ببخشید، واقعاً معذرت می‌خوام.
گمشو کنار از سر راهِ لعنتی.
بیا اینجا.
مگی!
کشتی، یونا، داره میاد سمت ساحل!
تا چند دقیقه‌ی دیگه میان دنبالت.
امیدوارم حال بچه خوب باشه!
یا خدا، مواظب تیر باش.
دکتر لازم داریم، به پسرم تیر خورده.
- ای وای من. - دکتر کجاست؟
همین‌جاست، الان صداش می‌کنم - بیا.
- مامان؟ - نه، صبر کن!
تو این خراب‌شده یه دکترِ کوفتی پیدا نمیشه؟
مامان، لطفاً - اینجا چه خبره؟
گوش کن، به پسرم تیر خورده و اینجا هیچ‌کس هیچ غلطی نمی‌کنه!
همگی آروم باشید، بذارید من به این مسئله برسم.
خیلی خب، رفیق.
چطوری این اتفاق افتاد؟
داداشم اتفاقی با تیروکمان بهم زد.
آهان.
خیلی پوست‌کلفتی.
خب، راستش اصلاً هیچی حس نمی‌کنم،
- انگار کرخت شدم... - قیچی.
همه چی ردیف می‌شه.
الان یه آمپول ریز بهت می‌زنیم و بعدش...
چیزی نیست، مامانت یه پلیور نو برات می‌خره.
خب، خب، باید اینجا رو ببرم، فقط یه ذره.
- درست می‌شه. - دمت گرم، داری عالی پیش می‌ری.
می‌دونی چیه، این واقعاً خوب به نظر میاد.
آخ، آخ، آخ!
- دقیقاً همون‌طوری که باید باشه. - آخ، آخ.
نرها با جهش‌های غول‌آسا، ورودشون رو اعلام می‌کنن.
صد تُن وزن که با یه تکونِ دُم، توی هوا پرتاب می‌شه.
صداش روی آب، مثل شلیکِ توپ می‌مونه.
زیرِ آب، حتماً از فرسخ‌ها اون‌ورتر حس می‌شه.
یه تیکه به من می‌دی؟
نه - اوه، گریمر.
- یکی بده به من. - باشه.
خیلی شیرین‌بیان نداشته باشه،
باید بیشتر از شیرین‌بیان، رنگ داشته باشه.
تو کاره‌ای نیستی.
- ولی ببین چقدر باحالم. - باشه، ممنون.
وقتی یه نر به اندازه یه نهنگ سفید، تا این حد مجهز و قدرتمنده...
یه شکاف زیرِ شکمِ نر باز شده
و آلتش بیرون می‌زنه.
۱۲ فوت طول داره و خیلی متحرکه.
- می‌دونی؟ - نه، کاش می‌دونستم.
قدیما بهشون می‌گفتن سوزن‌های آیدا.
می‌گم نکنه واسه بافتن یه چیز خیلی فسقلی ازشون استفاده می‌کردن؟
کوچیک‌ترین... ظریف.
- ظریف‌ترین بافتنی... - می‌خوای جاشو عوض کنی؟ مطمئنی؟
شک نکن!
لعنتی، داری باهام شوخی می‌کنی؟ اینو ببین!
مامان.
آنا رو فرستادن مغازه تا واسه آیدا قیچی بخره.
یادم نمی‌آد. مال کی بود؟
فکر کنم وقتی آیدا سه سالش بود.
- می‌تونم اون طرفش رو ببینم؟ - آره.
آره، بیا اینم انجام بدیم. - اینم؟
آره
می‌گم از یه قاب شیشه‌ای استفاده کنیم، اینجوری خیلی راحت‌تره.
اوپس، دارم زیادی سفتش می‌کنم.
آب؟
آب می‌خوری؟
تو چی هستی؟
زنی؟
خوشگلی؟
می‌تونم صورتت رو ببینم؟
طبیعیه که دوباره برمی‌گرده پیش باباش.
یارو نزدیک پنجاه سالشه، با کلی بچه و دنگ و فنگ.
باشه.
این یارو بدجوری عشقِ کنترله.
- اون پیرمرده؟ - آره.
مدلش کلاً همینه.
# مگیِ بزدل، مگیِ بزدل! #
# پرید توی دریا و هی منتظر موند و منتظر موند #
# مگیِ بزدل، مگیِ بزدل! #
# زمان گذشت و زمان گذشت #
شرمنده‌تم، آنا.
شرمنده‌تم ایدا، و شرمنده بچه‌ها.
یونایِ تخمی!
"ارائه شده توسط وب سایت بی سی موویز" WWW.BCMovieZ.COM .................................................. جهت اطلاع از جدیدترین و آدرس سایت، بی سی موویز را در شبکه اجتماعی دنبال کنید Instagram:bcmovie_co Telegram:@bcmoviez