بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
یه روزی یه روزگاری، یه گربه «چشایر» معروف وجود داشت.
نه، بابام نه، خودم؛ شیطنت تو این خانواده ارثیه.
می‌خواید توی یه بازی با من همراه بشید؟
همه چی از اونجایی شروع شد که «ملکه قلب‌ها» می‌خواست «اورادون» رو قبضه کنه،
و کله‌ی «سیندرلا» هم لبه‌ی تیغِ قطع شدن بود.
اون موقع بود که دخترش «رد» و «کلویی»، دخترِ «سیندرلا»،
از یه ساعت جیبی جادویی استفاده کردن تا تو زمان برگردن عقب،
و نذارن «ملکه قلب‌ها» اصلاً رنگِ شرارت رو ببینه.
«رد» به آرزوش رسید و یه ننه مهربون گیرش اومد، «کلویی» هم مامانش رو نجات داد؛
کسی که فهمید همیشه هم یه پرنسسِ ترگل‌ورگل نبوده.
اما وقتی گذشته رو دستکاری می‌کنی، ممکنه گندهای ناخواسته‌ای هم به بار بیاد.
«رد» داره می‌فهمه که زندگی جدید و میزونش، یه خواهر هم اشانتیون داره.
اگه ننه دیگه خبیث نباشه، حدس بزن دیگه کی جزو بچه‌های شرور حساب نمی‌شه؟
عجب اوضاع قاطی‌پاتی‌ایه، طاقت ندارم ببینم تهش چی می‌شه.
زود باش، قبل اینکه کسی مچمونو بگیره.
مطمئنی باید ساعت جیبی رو همین‌جا چال کنیم؟
آره.
همین‌جا.
خزانه‌ی سلطنتی «واندرلند».
اینجا بهترین جا واسه مخفی کردنشه.
هیچ‌کس هم نمی‌تونه کار خیری که کردیم رو خراب کنه.
- بیا، مامانت جاش امنه. - مامان تو هم که خیلی گله.
- و ما... - کلویی، داری پیشنهاد می‌دی که با هم رفیق شیم؟
- هنوزم مثل بچه‌ قهرمان‌ها می‌مونی. - خب، این که هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنه.
هرچند الان می‌دونم مامانم اصلاً تو نَخِ این قرطی‌بازی‌های سلطنتی نبود.
وقتی جوون بود، شاید اگه باهاش حرف می‌زدم می‌تونستم قضیه رو یه جورایی آروم کنم؟
- تو؟ آروم؟ - برو بابا!
بچه قهرمان بودن سخته، حالا می‌بینی.
بیخیال، مگه چقدر ممکنه توفیر داشته باشه؟
فکر کردن همه چی رو ردیف کردن، مگه نه؟
اما «رد» و «کلویی» روحشون هم خبر نداره،
که اون شب یکی دیگه دید که با ساعت جیبی غیب شدن.
یه شرور از بازی حذف شد، اما یکی دیگه جاشو گرفت.
آره، وقتشه که یه حالی به این «واندرلند» بدیم و از ریخت بندازیمش.
بالاخره برگشتیم، جنگ رو بردیم
صلح برگشته، دنیا به روال خودش افتاده
تغییرات جزئیه، عیبی نداره
امروز یه روز روشن‌تر و ردیف‌تریه
حالا دیگه یه رفیق فابریک واقعی دارم
من و مامانم دوباره تو خونه‌ایم
و قراره حالمون بهتر از قبل باشه
بهتر از هر وقت دیگه‌ای
صبح بخیر، پاشو که کلی کار رو سرمون ریخته
جدی؟
آبجی، اولین روز مدرسه‌مونه، بدجور واسه‌ش هیجان دارم
این یکی دیگه نوبره.
عزیزم، داری می‌درخشی، حالا کدوم لباسو می‌پوشی؟
گل‌سرِ موردعلاقه‌ت هم همینجاست
عجیبه.
صبح بخیر، اینم لیستِ کارهات برای اینکه قدم به قدم بری سمت موفقیت
سلام مامان.
«همیشه وقتی هم‌سن تو بودم، آرزوم این بود که یه پرنسس واقعی باشم.»
اشتباهه؟
«خب، ساعت ۲ وقتِ دوئله. عزیزم، این کفش مال توئه.»
وایسا!
«بیا سال تحصیلی رو درست‌وحسابی شروع کنیم.»
درسته.
«بهترین نیت‌ها...»
عواقب سنگین.
اصلاً اون چیزی نیست که الان انتظار داشتیم.
اونا یه پرنسس بی‌نقص می‌خوان.
یه لبخند سلطنتی برای همه.
یه پرنسس همه‌چی‌تموم.
همیشه باکلاس و کلی خوش‌مشرب.
فکرشم نمی‌کردم دنیایی رو ببینم که چشمش به منه تا یه...
پرنسسِ ایده‌آل باشم.»
چیکار کردیم؟
«و ”پینک“ هم توی همه‌ی این حال‌وهولا هست.»
«کلویی»، قضایا خیلی متفاوت‌تر از اون چیزیه که فکر می‌کردیم.
- اونا از دیدن‌مون حسابی کیف کردن. - واقعاً این‌طوری فکر می‌کنی؟
- ببخشید پرنسس. - این دو تا پسره اینجا چیکار می‌کنن؟
- اینا «لوئیس مادریگال» و «رابی هود» هستن. - داستانِ این همه نیشِ باز چیه؟
«پ-ر-ن-س-س، اونا دو تا پرنسس محبوبِ ما هستن.»
فقط بهمون بگید سوگلی‌های دربار.
معلومه که داریم با بهترین‌ها می‌پلکیم.
- دوتا قهرمانِ تازه‌نفس - سه تا
می‌دونم که خودتون افسارِ کار رو دست می‌گیرین
بعدِ ماماناتون شما دوتا این دوتا قلمرو رو سرِ پا نگه می‌دارین
چه کسل‌کننده!
یه مشت بچه‌ننه لوسِ دیگه
دوتا خانومِ شیک و خوشگل و مامانی
مایه افتخارِ اشراف‌زاده‌ها
دوتا پرنسسِ بی‌نقص که نونِ خانواده‌شون رو می‌خورن و لوس شدن
یه کم مبادی‌آداب باش «هتر»
«هتر»؟
با بهترین نیت‌ها
عواقبِ سنگین
چیزی نبود که الان منتظرش بودیم
اونا یه پرنسسِ تمام‌عیار می‌بینن
یه لبخندِ ملوکانه واسه همه
یه پرنسسِ بی‌عیب و نقص
همیشه باکلاس و خیلی سرگرم‌کننده
اصلاً فکرشو نمی‌کردم یه روزی برسه که دنیا ازم انتظار داشته باشه که...
یه پرنسسِ بی‌نقص باشم
چه غلطی کردیم؟
همه چی رو عوض کردیم، این دیگه از توانم خارجه
باید وقت بذاریم فکر کنیم
چطوری می‌تونیم اوضاع رو ردیف کنیم
از هر طرف داره فشار می‌آد
الان دیگه یه خواهر دارم
هر اتفاقی که داره می‌افته
با هم یه راهی براش پیدا می‌کنیم
ما عاشقِ این پرنسسِ بی‌نقصیم
یه لبخندِ سلطنتی برای همه
پرنسسِ بی‌نقص
همیشه باکلاس و تهِ حال
اصلاً فکرشو نمی‌کردم یه روزی ببینم که دنیا از من انتظار داره...
یه پرنسسِ بی‌نقص باشم
یه پرنسسِ بی‌نقص باشم"
چه غلطی کردیم؟
"و (پینک) هم توی این خوش‌گذرونی شریکه"
قرار نیست هر روز این بساط رو راه بندازن، مگه نه؟ می‌تونید همین الان بذاریدم زمین.
این دو تا پرنسسِ مثلاً عالی نباید توی زندگی جدیدشون خیلی بهشون خوش بگذره.
اون شرورِ جدیدی که گفتم؟ سورپرایز!
اون رفیقِ صمیمیِ سابقِ «رد»ـه، «مادوکس هتر».
اون مخترعِ خوش‌قلب سرِ پیدا کردنِ ساعتِ جیبی عقلش رو از دست داد،
واسه همینم «ملکه قلب‌ها» تبعیدش کرد به «جزیره گمشدگان».
ولی اون الان دیگه زده بیرون و بدجوری دنبالِ جایزه‌اش و گرفتنِ انتقامه.
خوش‌شانسیش اینه که این پیشی آماده‌ی بازیه.
چطوری مادوکس، خبری هست؟
بعد از این همه سال سگ‌دو زدن، «اوراکولومِ» من بالاخره ساعت جیبی رو پیدا کرد.
- معلومه! - دقیقاً.
مثل اینکه «ملکه قلب‌ها» اونو توی گاوصندوقش قایم کرده.
یعنی اون همین‌جاست، تو «واندرلند».
فکر کن با اون ساعت جیبی چه کارهایی که نمی‌تونی بکنی.
گذشته و آینده رو تغییر میدی، «واندرلند» بالاخره می‌تونه مال خودت بشه.
و «ملکه دل‌ها»...
- ملکه قراره... - نفله بشه؟
نه «چسی»، زنده لازمش داریم، حداقل تا وقتی که اون گاوصندوق رو پیدا کنیم.
معلومه، آدم‌ها رو از رو کارهاشون می‌شناسن، مگه نه؟
نه عزیزم، شرارت رو با اعمال می‌سنجن.
پرنده‌های دودو!
وجب به وجب قصر و زمین کروکت رو بگرد،
جنگل «تولجی» و تمام پست‌های نگهبانی کل «واندرلند» رو زیر و رو کن.
اون ساعت جیبی رو برام پیدا کن، خودم حساب ملکه رو می‌رسم.
بپر دیگه! بی‌دلیل بهت بال ندادم که!
حواست رو جمع کن، آشغال پرنده!
زاغ‌سیاه «واندرلند» رو چوب بزن و بهم خبر بده!
بیا «رد»، باید با هم حرف بزنیم.
تو رو خدا بگو حداقل صبح تو بهتر از واسه من بوده.
انگار تو یه هیروویرِ کامل بیدار شدم.
مامانم از قبل هم سگ‌اخلاق‌تر شده، تا اینجا تو مدرسه هم سایه‌به‌سایه‌ام میاد.
- ای بابا. - وقتی تونستم...
مامانم رو تو نوجوونی ببینم، فکر کردم بهتر درکش می‌کنم.
ولی امروز که دیدمش، انقدر خشک و رسمی و سلطنتی بود،
که انگار اصلاً اون آدم سابق نیست.
من اونجا بودم «رد»، دیدم «الا» واقعاً کی بود.
الان دیگه نمی‌دونم چه حسی به مامانم دارم.
اصلاً نمی‌دونم چه حسی دارم، گیجم.
ببین، «مکس هتر» دیگه قاطیِ دار و دسته شرورها شده.
نمی‌فهمم، باباش مشاور مامانم و رفیقم بود،
تنها رفیقم و پسرش «مکس».
بذار شعبده‌بازی با کلاه رو نشونت بدم، اگه خوشت نیاد، بدجوری از کوره در میرم.
قدیما همیشه پیرهن یقه دکمه‌دار و پاپیون می‌زد.
چطوری آدم از اون تیپ می‌رسه به جیب‌بری؟ آخه چرا؟
شاید به خاطرِ اکیپیه که باهاشون می‌پلکه.
«هیزل» مثل باباش، کاپیتان هوک، بی‌رحمه،
و همیشه اون نوچه‌هاش، دوقلوهای «اسمی» رو زیر سلطه داره.
- اون پسره که کارت دستشه کیه؟ - اون «فیلیکس»ـه، پسر دکتر «فاسیلیه».
ولی بچه‌های شرور دیگه آدم‌های تو نیستن.
بدم میاد اینو بهت بگم «رِد»، ولی تو دیگه جزوِ بچه‌مثبت‌ها (قهرمان‌ها) شدی.
می‌خوای آینده‌ت رو ببینی؟
- من دیگه از بچه‌های قهرمانم. - معذرت می‌خوام؟
- من ردیفش می‌کنم. - مشکلی نیست، اولین نجات صلواتیه.
رفیقم «لوئیس» همیشه تهش قضیه رو جمع می‌کنه.
واقعاً فکر کردین متوجه نمی‌شم؟
که دارین کارتون رو به بهترین شکل انجام میدین.
این یه جشن می‌طلبه، باید یه مهمونی خفن راه بندازیم.
آره، واسه همه رفیقامون.
چای می‌زنیم و کاپ‌کیک می‌خوریم، با تارتِ تمشک، که عشقِ منه.
و آتیش‌بازی، یه آتیش‌بازیِ حسابی و بزرگ.
- قراره... - من عاشق مهمونی‌ام.
حیف که این یکی اینقدر کسل‌کننده و مزخرفه.
"مادوکس"، معمولاً مهمون‌ها زنگ در رو می‌زنن، نه اینکه نگهبان‌ها رو بیهوش کنن.
کجاست؟ اون ساعت جیبی کجاست؟
این دیگه چیه؟ باز تو و اون گربه‌ی روانی دارین یه نقشه‌ای می‌کشین؟
ما با هم قرار گذاشته بودیم، می‌تونستی برگردی به "واندرلند"
به شرطی که دست از این جستجوی مسخره‌ت برای اون ساعت جیبی افسانه‌ای برداری.
تمام مدت دست خودت بود، نه؟ بنال ببینم گاوصندوق کجاست!
نمی‌دونم چه بازی‌ای راه انداختی، ولی من نیستم.
یه کم زیاده‌روی نیست؟ حتی واسه تو؟
فرصت آخره، بگو کجاست، وگرنه برای پیدا کردنش "واندرلند" رو با خاک یکسان می‌کنم.
"مادوکس"، من یه شانس دوباره بهت دادم.
و حالا ازش استفاده می‌کنم.
"رد".
خوب بخوابی، علیاحضرت ملکه.
دمت گرم "مادوکس".
اینو من برمی‌دارم، دستت درد نکنه.
اینجا جای قشنگیه.
- بیا، اینا رو بشمار. - اینا شمردن بلد نیستن.
"لوئیس" امسال قراره فرمانده بشه.
- این چیه؟ - ای "رابین هود".
واسه صندوق خیریه‌ی "شروود".
فیلم بازی نکن "مکس"، هیچکی باورت نمی‌کنه.
هر چقدرم تظاهر کنی که لنگه بابات نیستی.
مگه باباش چشه؟
منظورت همون تبهکار شماره یک کل "اورادون"ـه؟
حداقلش من "لوئیزا جونیور" نیستم.
تو اون کوه خراب‌شده جز کاه چیز دیگه‌ای هم به خوردت می‌دن «مادریگال»؟
نظرت چیه راهتو بکشی و بری «هتر»؟
مطمئنم «هت تریکز» یه جایی به کمک نیاز داره، پس گورتو از اینجا گم کن.
خوب می‌دونم که جرئت نداری واسه تیم من شاخ و شونه بکشی.
شاید دوباره برگشته باشیم مدرسه،
ولی از درسی که من و دوقلوهای «اسمی» قراره بهتون بدیم اصلاً خوشتون نمی‌آد.
آره.
اجازه بده «هیزل»، می‌تونم یه حرکت مخصوصِ خاندان «فاسیلیه» رو پیشنهاد بدم؟
چه جالب، یه دزد دریایی که بدنش واسه دعوا می‌خاره.
این دیگه چه صیغه‌ایه؟
چی شده «رِد»؟
«هتر مادوکس» ملکه رو گرفت، زود خودت رو برسون.
ـ نه، «مادوکس»؟ ـ دمت گرم.
ـ این مسخره‌بازی رو تموم کن «فلیکس». ـ چی؟
این اصلاً خنده‌دار نیست.
دیگه می‌تونی پسِش بدی.
ـ قلب‌هام! ـ باید دست از این کارا برداری.
ـ قلب‌هام... ـ هوی، آروم باش، وحشت نکن.
مامانم رو گرفتن!
ـ حالا چه خاکی به سرمون بریزیم. ـ مراقب باش پرنسس.
ـ عالی شد. ـ بذار کمکت کنم بلند شی.
این چه اراجیفیه؟ باز این توله‌هام شورش کردن؟
ـ بیا از اینجا بزنیم به چاک، خب؟ ـ این یعنی نه؟
ـ همین الان باید برگردیم به «واندرلند». ـ باید مامان رو پیدا کنیم، اون بهمون کمک می‌کنه.
عمراً، رفتن به «واندرلند»؟ اونم بدون نگهبان‌های «اورادون»؟
بدون کمک قلمروهای دیگه؟ «کلویی»، این کار یه سری قانون داره.
یه سری پروتکل هست که باید رعایت بشه.
ولی وقتی موضوع حیاتی باشه، دیگه قانون و مقررات معنی نداره.
فقط باید بریم اونجا و کار رو تموم کنیم، مگه نه مامان؟
آره.
ببینید دخترها، شما نمی‌تونید خودتون رو بندازید...
توی چنگ یه آدم‌شرور خطرناک.
نه خانم‌ها، اصلاً نباید با این «مادوکس» درافتاد.
سال‌ها با اختراعات احمقانه‌ش کل قلمروها رو به وحشت انداخته.
مامانت مجبور شد تبعیدش کنه به «جزیره گمشدگان»، اون یارو یه دیوونه‌ست.
وقت نداریم.
با «اوما» حرف زدم، اونم داره با شورای «اورادون» هماهنگ می‌کنه...
تا یه نقشه نجات حساب‌شده و دقیق بکشن،
که هیچ جای ریسکی باقی نمونه.
- نقشه؟ همین؟ - آره.
این وسط تکلیف مامانم چی میشه؟ همین‌طوری اونجا ولش کنیم؟
بسه دیگه مامان، توروخدا.
ما قانون‌شکنی نمی‌کنیم «کلویی»، حتی اگه پای یه هدف مقدس وسط باشه.
آره، ولی خودتم قلباً به این معتقد نیستی، اون صمیمی‌ترین دوستته.
همین‌جا می‌مونی و می‌ذاری ما قضیه رو حل و فصل کنیم، بهم قول بده.
«کلویی»، چشم مردم به ماست که کار درست رو انجام بدیم.
تو از خاندان «چارمینگ» هستی، باید در شأن خانواده‌ت رفتار کنی.
چی؟
با خودش چی فکر کرده؟ ملکه رو می‌دزده؟
حداقلش اینه که تو اینجایی و اون تو «واندرلنده»، هیچ‌کس نمی‌تونه تو رو مقصر بدونه.
ولی اونا این کارو می‌کنن، من بهش وصلم، هر جهنمی که باشم فرقی نمی‌کنه.
ای کاش یه راهی واسه عوض کردنش بود.
خب دیگه، این‌قدر ناله نکن و یه غلطی بکن.
- حق با توئه، کاملاً حق با توئه! - معلومه که حق با منه.
خیله‌خب، «فیلیکس» و دوقلوهای «سمی» رو بیار و تو لونه خرگوش قرار بذاریم، جدی؟
صبر کن، چی؟ نه! منظورم همین الان نبود! هنوز ناهار کوفت نکردم.
«رِد»، یه لحظه صبر کن.
اینکه رو حرف مامانت حرف می‌زنی... فکر کنم بدجوری از راه به درت کردم.
خب حالا، این‌قدر واسه خودت نوشابه باز نکن.
خودش بهم یاد داد که دروغ گفتن واسه نجات جونِ یه آدم، معامله‌ی خوبیه.
حتی اگه خودش یادش نیاد.
اون چیزی که مامانت اونجا درباره «مادوکس» تو جزیره گفت؟ همه‌اش تقصیر ما بود.
«کلویی»، کارِ ما بود.
بالاخره همون مادری رو که همیشه می‌خواستم گیر آوردم و حالا داریم می‌فرستیمش تو دهن شیر.
همه چی ردیف میشه، با هم یه راهی پیدا می‌کنیم.
امیدوارم ما هم تو نقشه‌تون باشیم، چون داریم باهاتون میایم «واندرلند».
بعید می‌دونم، منافع ما با هم یکی نیست. راه بیفت «رِد».
شما دوتا به کسی نیاز دارین که بلد باشه بابامو تو بازی خودش ضربه‌فنی کنه.
- و من می‌تونم تو این کار کمک کنم. - می‌خوای به بابات پشت کنی؟
- به این سادگی‌ها هم نیست. - یه خبر خوب برات دارم پرنسس.
زندگی منم همچین راحت نبوده و بابت این باید از بابام ممنون باشم.
ولی من مثل اون نیستم و هیچ‌وقتم نمی‌خوام شبیهش باشم.
صبر کنین، «بینک» هم هست!
- نترسین، نیروی کمکی رسید. - دوتا آدم باحال و آماده به خدمت.
یه سری تنقلات آوردم ولی معلومه که کمه، اینا اینجا چه غلطی می‌کنن؟
- اینا اینجا چیکار می‌کنن؟ - همه چی داره خوب پیش میره.
چه جور خوراکی‌ای آوردی؟
چی؟ باید هر دو ساعت یه بار به دوقلوهای «اسمی» غذا بدم.
باشه، بزن بریم.
- پس می‌پریم؟ - آره، مستقیم تو حفره.
تو یه خلاء بی‌پایان که حتی تهش هم معلوم نیست؟ عالیه، ترسیدین؟
- نه. - بریم تو کارش.
از پسش برمیای.
- تو رئیسی پرنسس. - میشه همگی بیخیال این قضیه بشن؟
من پرنسس نیستم، فقط «رِد»ـم.
بفرما، اینم از این.
طوری نیست.
اوه، لعنتی.
یک، دو، «اسمی»!
دوقلوهای «اسمی»! بس کنین دیگه!
- «رِد»، این چیه؟ - نمی‌دونم.
خوشم میاد وقتی پروانه‌ها بهمون خوش‌آمد میگن.
نگاه کن!
- سلام مارگارت، سلام تابیتا! - سلام پینک.
نمی‌فهمم چرا می‌خوای از یه همچین جای باحالی بزنی بیرون.
این اون «سرزمین عجایبی» نیست که من توش بزرگ شدم.
خب پس قصرت کجاست؟ من که نمی‌بینمش.
نه!
بجمبین بچه‌ها، راه درازی پیش رو داریم.
مطمئنی؟ فکر می‌کنی میشه به این دختره موقرمز اعتماد کرد؟
معلومه که نه، ولی این تنها راهیه که می‌شه جلوی بابام رو گرفت.
مدارکم.
نه.
«هتر»!
این راه کوتاه‌ترین مسیر به قصره، از همه هم قشنگ‌تره.
- اوه، چقدر خوش‌رنگ و لعابه! - «سمی»!
وقتی وارد باغ‌های کروکتِ «واندرلند» می‌شید،
لطفاً حواستون به گیاها و حیوونای جادویی باشه. دوقلوهای سمی...
- از دوستای خاصمون چیزی نخورید. - ای بابا.
مثل قارچ‌های زنده‌مون یا فلامینگوهای خوشگلمون.
خیلی باحالن.
«فلیکس» رو ببینید.
کی فکرشو می‌کرد خانواده‌ی «فاسیلیه» انقدر پرنده‌دوست باشن؟
«رد»، نگاه کن، گلِ قلقلکیِ خال‌خالیِ «پینک»ـه.
- بیا، مال تو. - واسه من؟
این همونیه که خیلی دوست داشتی.
خب همگی، باید به حرکتمون از وسط جنگل «تولگی» ادامه بدیم.
از همین راه مستقیم می‌ریم سمت قلعه.
«مادوکس»، زود بیا اینجا.
ببین دودوها چی پیدا کردن؛ یه مشت مزاحم که پسرت هم باهاشونه.
- «ماکس». - دیگه از این مسخره‌بازیای واندرلند خسته شدم.
- حالا می‌تونیم بریم ملکه رو نجات بدیم؟ - چطور تونستی بهم خیانت کنی؟
بچه‌ها، چه خبر شده؟
- دوقلوهای سمی، دور نشید. - «ماکس»، کی داره این کارو می‌کنه؟
بابامه، فهمیده ما اینجاییم.
خب، بذار بازی شروع بشه.
ببین کی اومده عیادت.
هم رقت‌انگیزه هم معرکه.
امروز تولدِ کی نیست؟
چندتا کلک تو آستینم دارم و یه ساعت تو ذهنم.
به محض اینکه چیزی که می‌خوام رو بگیرم، کل قدرت مال من میشه.
پایین بالا شده، بالا پایین.
کلاه سیلندرم رو با یه تاج عوض می‌کنم.
پایین بالا شده، بالا پایین.
به «سرزمین عجایب» من خوش اومدین.
فرار کنین!
توی سرزمین عجایب من.
جرئت یا حقیقت؟ ترسیدین؟ خب به درک.
به سرزمین عجایب من خوش اومدین، این از چیزی که نقشه کشیده بودم هم بهتره.
عجب حالی میده، هیچ‌وقت تو زندگیم انقدر خوش نگذرونده بودم.
هیچ‌وقت موقع عصبانیت انقدر احساس شادی نکرده بودم.
دوقلوهای «سَمی»!
حتماً باید ماچش می‌کردی؟
بابام یه تختش کمه، یه روانیه.
خب، تو هم از همون طایفه‌ای.
سنگدل و سادیستیه.
بغل کردنِ گرم زیادی گنده شده، اون‌قدرا هم مالی نیست.
این همه وحشی‌گری و تخریب آخرش یقه خودم رو می‌گیره.
این دفعه دیگه بسمه و دارم بالاخره آزاد می‌شم.
پایین بالا شده، بالا پایین.
حالا ورق رو علیه‌ش برگردونید
همه چی زیر و رو شد، بالا اومد پایین و پایین رفت بالا
به «سرزمین عجایب» من خوش اومدین
همین‌جایید! یالا!
توی «سرزمین عجایب» من...
جرأت یا حقیقت، ترسیدین؟ خیلی ضایعه
به «سرزمین عجایب» من خوش اومدین
این حتی از نقشه‌ای که کشیده بودم هم بهتر شد
عجب حالی میده، هیچ‌وقت تو عمرم انقدر بهم خوش نگذشته بود
هیچ‌وقت انقدر از این‌که عصبی باشم کیف نکرده بودم
- یالا! - اوه، لعنتی.
بجنب!
چراغ‌ها خاموش شد.
شرمنده.
- وایسا، صبر کن. - وایسا، صبر کن!
نذار اونا تقاص اشتباه منو پس بدن
نباید می‌ذاشتم برگردی خونه
این جنگ فقط بین من و توئه
پس بذار اونا برن
- حالتون خوبه؟ - نه!
سال‌های زیادی رو توی اون جزیره نکبتی گذروندم
اونجا طرد شدم و تاوان پس دادم تو منو تا لبه پرتگاه کشوندی
ولی این‌طوری التماس و زاری کردنت دوباره لبخند رو به لبم برمی‌گردونه
حالی‌ت باشه که «سرزمین عجایب» طعم انتقام منو می‌چشه
- تو سنگدلی. - جدی می‌گی؟
- ای آشغال! - شک نکن!
هیچ‌وقت نمی‌تونی از زیرِ این یکی قسر در بری.
همین الانشم در رفتم.
به «سرزمین عجایب» من خوش اومدین.
توی «سرزمین عجایب» من.
جرأت یا حقیقت؟ ترسیدین؟ خیلی ضایعه.
به «سرزمین عجایب» من خوش اومدین، این حتی از نقشه‌ای که کشیده بودم هم بهتر شد.
عجب حالی میده، بیشترین لذتیه که تو کل عمرم بردم.
تا حالا از اینکه یه خلافکارِ کله‌خر باشم، این‌قدر کیف نکرده بودم.
هیچ‌وقت از اینکه این‌قدر شاکی باشم، این‌قدر حال نکرده بودم."
داری با اثر انگشتات گوی بلورینم رو لک می‌کنی.
بالاخره گاوصندوقت رو پیدا می‌کنم، اینکه قبلش اونایی که میان نجاتت چقدر زجر بکشن، دست خودته.
تو دخترای منو دست‌کم گرفتی.
تو هم منو دست‌کم گرفتی.
- همون بیرون بمونید! - اون چی بود؟
من کلمه اسپانیایی‌شو ترجیح می‌دم، ولی یه تشکر خشک و خالی هم کارو راه می‌ندازه.
- چون نجاتت دادم. - به قیافه‌مون می‌خوره نجات پیدا کرده باشیم؟
صبر کن، بقیه کجان؟
شاید پشت درِ شماره یک باشن، یا دو، یا ۷۹۴.
ولی اینجا حیاط خلوتِ توئه، مگه نه؟ خب، از کدوم شروع کنیم؟
- کاش می‌دونستم. - اون دیگه چی بود؟
بیا اینو برداریم، خودشه.
- آره. - تو جلو برو.
مطمئنم حال همشون خوبه.
کفشم!
بکش کنار!
یارو باحال به نظر می‌رسه.
- شانست نگرفت؟ - بریم ادامه بدیم.
حتماً همین دور و برا هستن.
چی؟
- مطمئنی داری مسیر درست رو میری؟ - خب دارم همین‌وری میرم دیگه، نه؟
آخه چطوری آدم تو قلمروی خودش گم میشه؟
خیله‌خب، مچم رو گرفتی، باشه؟
از کِش مو خوشم نمیاد، شمشیر رو به این قرتی‌بازی‌های براق ترجیح میدم،
- اینجا هم حیاط خلوتم نیست. - من که...
سعی کن کل عمرت رو از دنیا دور بمونی
تا میای یه هوایی به سرت بخوره، همه چیز رو به گند می‌کشی.
نه فقط واسه خودت، بلکه واسه هر کسی که برات مهمه.
- منظورم این نبود. - عیبی نداره، فهمیدم.
بهم اعتماد کن، یه چیزایی از میراث خانوادگی سرم میشه.
هم نعمته، هم مصیبت.
من پسر «لوئیزا مادریگال» هستم، باید هر اتفاقی هم که افتاد قوی بمونم.
خوبه که می‌تونم از پسش بربیام.
باید بیخیال این چیزا بشی، باشه؟ دیگه داری زیاده‌روی می‌کنی.
ببخشید، این چیزیه که ملت انتظار دارن، چیزی که ازم می‌خوان.
انگار تنها چیزیه که ازم می‌خوان.
باشه، ولی خودت چی می‌خوای؟
فکر نکنم تا حالا کسی این رو ازم پرسیده باشه.
فکر کنم الان وقتشه که معذرت‌خواهی کنی
واسه اینکه من رو از دم ورودی کشیدی آوردی.
‫- ماذا؟ لكنني أنقذتك. ‫- لا خلاص معك.
‫هل هناك مستجدات ‫من "أوما" أو المجلس؟
‫نعم، أخبار من "الجنية العرابة"، ‫يا جلالة الملكة.
‫ذهب الأطفال إلى "ووندرلاند"، بمفردهم؟
‫الآن عليهم مواجهة "مادوكس" بمفردهم، ‫"كلوي"، ماذا فعلت؟
‫"سمي"!
‫أرأيت؟ لم نضلّ الطريق في النهاية.
‫"سمي"!
‫"ريد"! كنت قلقة جداً، وجدته، ‫شكراً لك، اشتقت إليك يا حذائي.
‫- يا رفاق، وجدت "ريد" حذائي! انظروا! ‫- إنها سخيفة.
‫حسناً، لدينا مشكلة أكبر.
‫يا للهول، اسمعي، أنا أيضاً ‫لا أحب "هيزل"، لكن دعينا نهدأ.
‫لا، لا أقصد ذلك، بل ذاك.
‫رأيت واحداً في حديقة الكروكيه، ‫لا بد أنه جاسوس لـ"مادوكس".
‫- هكذا اكتشف أمرنا إذاً. ‫- بالضبط.
‫لكن إن أنزلنا طائر الدودو ربما يمكنني ‫فتحه عنوة وإعادة توصيل الأسلاك.
‫عندها يمكنه أن يتجسس لصالحنا، ‫كي نسبق "مادوكس" بخطوة
‫ونصل إلى القصر ‫بشكل أسرع لإنقاذ أمك.
‫يجب أن نخبر "ماكس"، ‫نعم، قد يعرف المزيد عنها.
‫لكن اسمعي يا "ريد".
‫- خدعتنا. ‫- كنت أحاول المساعدة.
‫هل تحب الملاكمة؟ ‫لأن لديّ لكمة خطافية يمنى قوية.
‫حتى أنت لا تظنين أنها مصادفة ‫أنه قادنا إلى ذلك المكان الجنوني.
‫يا رفاق! قبل أن يحصل أحد على حلقة ‫في أنفه لم يوافق عليها، انظروا.
‫- هل هو أحد طيور والدك؟ ‫- يبدو كذلك.
اون باهاش ارتباط مستقیم پیدا می‌کنه، باید نابودش کنیم.
یا می‌تونیم سعی کنیم ازش استفاده کنیم.
نه، حق با اونه، ور رفتن باهاش خیلی ریسکیه.
- اما... - خودم ردیفش می‌کنم «رد».
- صبر کن «لوئیس». - خودم حلش می‌کنم.
واقعیت رو قبول کن، تو دیگه منقرض شدی.
تو اون کله‌ت مغز هم داری یا فقط یه مشت عضله‌ای؟
- دوقلوهای «اسمی»، برین بالا. - وایسا.
- یالا، درست وایسا. - دست راستت رو بده به من.
- دارم سعی می‌کنم... - از سر و کول هم نه، از درخت برید بالا!
- شاید بتونیم با یه سری هله‌هوله بکشونیمش این‌ور. - اون یه پرنده رباتیکه.
آره، ولی وانیلیه، همه وانیل دوست دارن.
- نه، فکر کنم اگه ما... - آره.
فکر کنم داره «دودو»های بیشتری رو صدا می‌زنه.
بچه‌ها، باید به حرکت ادامه بدیم، ردپاهامون رو پاک کنیم، یالا.
تو هم میای؟
آره، اومدم.
صبر کن، «روبی» کجاست؟ فکر کردم پیش توئه.
و «فلیکس»، فکر کردم اونم با توئه.
از این بازی متنفرم!
این بچه‌ها پوست‌کلفت‌تر از اون چیزی‌ان که فکر می‌کردم.
«چیزی»، نباید بذاری پاشون به قصر برسه.
سپردمش به من، این دقیقاً همون چیزیه که می‌تونم چنگالام رو توش فرو کنم.
قربان، این خیلی خطرناکه.
سال‌هاست ازش استفاده نکردم، ولی مستقیم می‌ره تو تالارِ تختِ «بریجت».
عالیجناب، شما نمی‌دونید اونجا چه جهنمی منتظرتونه.
شورا داره بیش از حد لفتش می‌ده و «کلویی» بدجوری تو خطره.
پادشاه رو پیدا کن و یه خبر به «پریِ مهربون» برسون.
دیگه وقتشه مثل دخترم دل رو بزنم به دریا.
اوه، ایول، سلام!
بدو رفیق قدیمی.
دارم میام «کلویی».
ولی نه این ریختی.
- «بریجت»! - «الا»!
عجب حالی داد.
هر چی می‌خوای پشت سرِ تربیت نامادریت بگو،
ولی خدایی کار با جارو رو خوب بلدی.
چیزیت شد؟ حالت خوبه؟
شلوار پوشیدی؟
خیله‌خب، نترس «بریجت»، دخترا تو «سرزمین عجایب» هستن.
اومدن نجاتت بدن، باید یه جوری سالم از اینجا درشون بیاریم.
می‌دونم، ولی طلسم اتاق پادشاهیمه، اینجا گیر افتادم.
منتظر مهمون نبودم، آمارِ اومدنت رو بهم نداده بودن.
- «مادوکس». - «سیندرلا».
- تنهایی رفت تو؟ - حریفش نشدم که منتظر بمونه.
- حالا شد یه مهمونیِ درست و حسابی. - «سیندرلا»!
خب، نقشه دومی نداری؟ یا مثلاً یه شلوار اضافه؟
فقط همین یدونه رو دارم.
وقتشه امنیت اینجا رو سفت و سخت کنیم، دیگه هیشکی نمی‌تونه نجاتتون بده.
نباید تو این تاریکی اینجا بمونیم.
اگه بابام یه تله دیگه کار بذاره، عمراً بفهمیم.
- دیگه به حرفات گوش نمی‌دم. - بسه دیگه بچه‌ها، حق با اونه.
«مادوکس» بدجوری ما رو از مسیرمون دور کرد.
باید یه دخمه‌ای پیدا کنیم که تا صبح توش مخفی بشیم.
«رد»، اون درخت «لوموریا»ست، امشب ما رو از شر «مادوکس» حفظ می‌کنه.
بسیار خب، کسی چایی می‌خواد؟
تو یه جورایی متخصص بقا توی «واندرلندی»، نه؟
داشتم فکر می‌کردم، چطوره من و تو و بقیه بچه‌های قهرمان‌ها
رهبری گروه رو دست بگیریم و فردا بزنیم به چاک سمت قصر؟
من به این توله‌خبیث‌ها اعتماد ندارم، اصلاً چه غلطی از دستشون برمی‌آد؟
قهرمان‌ها فکر کردن صاحب دنیان، بیاید بهشون نشون بدیم که بچه‌خلافکارها هم می‌تونن موفق بشن.
اون‌قدرها هم تند نرو جناب قهرمان.
واسه تموم کردن این کار، به چیزی بیشتر از موهای خوشگل و لبخند ملیح نیاز داری.
تو فراتر از یه جفت موی خوشگلی، در ضمن «هیزل هوک» مگه از نجات دادن موقعیت چی سرش می‌شه؟
پس چرا کار اصلی رو نمی‌سپاری به ما خلافکارها؟
خانواده «مادریگال» هیچ‌وقت از هیچ چالشی پا پس نمی‌کشن.
برو موهاتو شونه کن، خوشگله.
- می‌خوای چیکار کنی؟ واسمون لبخند بزنی؟ - باشه.
خیلی وراجی کردید،
ولی کی واقعاً جربزه شکست دادن «مادوکس» رو داره؟
ما از پسش برمی‌آیم.
گوش کنید.
نمی‌خوام پز بدم ولی بیاید رک باشیم،
بین تمام کسایی که دیدم بی‌شک من از همه کله‌خرترم.
یه انرژی شرورانه خفنی تو وجودمه، از وقتی تو گهواره بودم داشتم ملت رو رنگ می‌کردم.
از فرستادن مردم رو تخته گرفته تا چسبوندن آدامس زیر میزت.
هیولاهایی که باهاشون جنگیدم، فراتر از یه مشت عدد و رقمه.
یه بار مجبور شدم یه اژدها رو با دست خالی خِفت کنم.
یه دزد دریاییِ تمام‌عیار، تا مغز استخون.
این قلاب از طلای خالصه، هر چی شنیدی رو باور کن.
درباره‌ش شنیدی؟
اون یه کلاهبردار و رئیسِ بانده.
خیلی جالبه.
اون یه رئیسه.
درباره‌ش شنیدی؟
این خودمم.
اون بزرگترینه، گفتنش اصلاً سخت نیست.
چون من از طرفداراتم.
درباره‌ش شنیدی؟
یه هیولای کراکن رو فقط با یه دستمال کُشت و خام‌خام خوردش.
درباره‌ش شنیدی؟
یه مجسمه ازش ساختن.
رو بازوم تتووش کردم.
اینجا.
شنیدی؟
نمی‌خوام بی‌احترامی کنم، ولی فکر کنم داری لاف می‌زنی.
یه نفر داره پیازداغِ قصه‌شو زیاد می‌کنه و من اصلاً تو کَتم نمی‌ره.
جلوی طوفان، بهمن و سونامی رو گرفتم.
بازوهای یه اختاپوس غول‌پیکر رو مثل اوریگامی به هم گره زدم.
تا خرخره تبهکارم، هر نقشه‌ای که می‌کشم مثل یه شاهکار هنریه.
داری با یه کوسه شنا می‌کنی، جیباتو بپا.
جونِ هزار نفر رو نجات دادم، از جمله جونِ تو رو، همین امشب.
شک نکن، من خودِ همون آدمم.
«درباره‌اش شنیدی؟
اون یه قهرمانه، یه لیدره.
همون آدمیه که همه دنبالشن.
درباره‌اش شنیدی؟ یه وحشیِ تمام‌عیاره.»
بپا.
- «همون جادوگر خبیثی که... - اصلاً دلت نمی‌خواد پا رو دمش بذاری.»
درباره‌اش شنیدی؟
یه کوه رو جابه‌جا کردم، قلعه رو فقط با جادوی خودم نجات دادم.
درباره‌اش شنیدی؟
بال‌های «تینکربل» رو کَندم، رفقا.
دیگه چی می‌خوای؟»
راستشو بخوای، «تینکربل» می‌تونه بال‌هاشو پس بگیره، حله؟
- خوبه که آدم اینو بدونه. - آره.
«هر جا که برم، یه لشکر پشتم راه می‌افته.
داره پز می‌ده، در حالی که جلو یه فاجعه رو می‌گیره.
من عاقل‌تر، پست‌تر و خفن‌ترم.
و نمی‌تونی هیچ‌چیزی رو ازش مخفی کنی.»
نه، نمی‌تونی.
«شنیدی؟
شنیدی؟
درباره‌ش
درباره اون دوتا شنیدین؟
درباره اون دوتا شنیدین؟"
- خوب بود. - بد نبود.
- معذرت می‌خوام. - شرمنده.
- طوری نیست رفیق. - ببخشید.
- دفعه بعد دهنشونو سرویس می‌کنیم. - شکی توش نیست، بچه‌های اون عوضیا بردن.
بچه‌های اون عوضیا بردن؟ خواهرت یادش رفته کی مامانتو دزدید؟
شوخیت گرفته؟ داری از اونا طرفداری می‌کنی؟ از اون؟
شاید با باباش دستش تو یه کاسه باشه و ما حتی روحمون هم خبر نداشته باشه.
ببین، ممکنه من خواهر کوچیکه باشم،
ولی حداقل اون‌قدر جربزه دارم که چیزی رو بگم که همه دارن بهش فکر می‌کنن.
خیله‌خب.
- وایسا. - فکر کنم وقتشه که جیم شم.
پینک، نباید اون حرف رو می‌زدی، مکس!
صبر کن رد، می‌تونیم درباره امشب با هم حرف بزنیم؟
حالا هم این، طرفداری از بچه تبهکارا؟
می‌دونم، چون به سبک و سیاق کاراشون عادت دارم.
یه جورایی منو پیچوندی، فکر کردم قراره با هم یه راهی براش پیدا کنیم.
قضیه این نیست، من فقط...
اصلاً نمی‌خوای به حرفام گوش بدی، نمی‌دونم اصلاً واسه چی اومدم.
فکر کردم اومدی گندی که بالا آوردیم رو جمع کنی، کلویی.
در حال حاضر، این مکسه که اونم داره سعی می‌کنه کمک کنه.
و داره چوب کارای باباش رو می‌خوره، نه چیزی که خودش هست.
- برات آشنا نیست؟ - آره، باهات میام، این گندکاریِ منم هست.
نه، فکر کنم بهتره اینو از زبون خودم بشنوه.
اگه حرف من خریدار داره، هنوز دارم ته و توی اینو درمیارم که من و «پینک» چقدر با هم صمیمی بودیم.
اون بهم اعتماد نداره؛ این قصه همیشگی زندگی منه.
من بهت اعتماد دارم، اصلاً از اولش هم نباید پات رو می‌ذاشتی اینجا.
اگه بتونیم مامانم رو نجات بدیم، شاید هنوز برای کمک به بابای تو هم دیر نشده باشه.
چرا می‌خوای همچین کاری کنی؟
چون هنوز باور دارم ته دلش آدم خوبیه.
تمام عمرم، همه بهم برعکس اینو گفتن.
پس...
- شرمنده‌ام «مکس». - تقصیر خودشه.
کل پیله کردنش به پیدا کردن اون چیزی که تو دبیرستان دیده بود.
همش ورد زبونش همین بود.
تو نمی‌فهمی «مکس»، من اونا رو دیدم، داشتن تو زمان سفر می‌کردن.
- انگار که اصلاً سفر در زمان وجود داره. - سفر در زمان؟
آره، واسه همینم همه فکر می‌کنن طرف رد داده.
همش دارم فکر می‌کنم چطوری می‌تونم بکشونمش پای معامله، اما با چی؟
با چیزی که بدون اون نتونه زندگی کنه؟
ببخشید، من...
نگران من نباش، چیزی واسه مخفی کردن ندارم.
دستت درد نکنه، فقط دنبال یه جا می‌گردم که شب رو سر کنم.
تو و اون رئیس شجاعت با هم به تیپ و تاپ زدین؟
«رد» رئیس من نیست، رفیقمه، ما با هم شریکیم.
آره جون خودت، همون‌طوری که دوقلوهای «اسمی» شریکای منن.
«رد» رئیسه و تو نیستی، ذات دنیا همینه، نمی‌تونی عوضش کنی.
از چیزایی که می‌تونی عوض کنی، حسابی غافلگیر می‌شی.
نمی‌دونم، همش دارم فکر می‌کنم اگه قرار باشه همه چی و همه کس عوض شن...
پس باید به چی تکیه کنیم؟
مردم همیشه می‌گن: «طفلی، بابات کاپیتان هوکه.»
ولی بابام همیشه بهم یاد داد که فقط باید رو پای خودت وایستی.
این بهترین درسی بود که تو کل زندگیم یاد گرفتم.
- به نظر خیلی سرد و غم‌انگیز میاد. - جدی؟
خب، من که هنوز پشتِ خودمو خالی نکردم.
می‌تونی همین حرفو در مورد شریکت «رد» هم بزنی؟
امشب یه جای دیگه واسه خواب پیدا می‌کنم.
آره، همین کارو بکن.
پرنسس، حواست باشه به کی اعتماد می‌کنی.
- دَممون گرم. - فیلیکس.
- انجامش دادیم! - روبی!
- ازم دور شو! داره دردم می‌آد! - شماها حالتون خوبه؟
- آره خوبم، ای وای. - فیلیکس!
چطوری پیدامون کردین؟
صدای آوازتون رو شنیدیم، عجب صدای قشنگی بود.
- چای؟ - بیخیالِ چای.
- اونجا چه خبر بود؟ - می‌دونم چطوری جلوی بابامو بگیرم.
چی؟
- می‌ریم سراغ «اوراکولومِ» اون. - چی؟
باارزش‌ترین اختراعشه، واسه محافظت ازش دست به هر کاری می‌زنه.
پس می‌دزدیمش و باهاش مامانمو پس می‌گیریم.
خب، از همین‌جا شروع می‌کنیم.
نه! مکس، احمقِ کله‌خر!
یه جوری بهشون حالی می‌کنم که طبق قوانین من راه بیان.
شرمنده که نقشه‌هاتون رو بهم زدم، ولی فکرتون خیلی بسته‌ست.
بچه‌ها، بیدار شید.
- ما کجاییم؟ - یعنی هنوز دارم خواب می‌بینم؟
عمراً، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این‌قدر فسقلی بشم.
اوه، تازه جذاب‌تر هم شدم!
- سلام «تابیتا»! - خیلی غوله!
رسماً به فنا رفتیم.
دوقلوهای «اسمی»، برید بالای اون گل تا دیدِ بهتری داشته باشید.
باشه.
صبر کن، نه! منو نخور!
کیش و مات.
خب، یه خبر خیلی مهم دارم، ما قراره روی همین صفحه بمونیم.
کاری به کارِ داداشم نداشته باش!
- وایسا، ببین. - اوه، خدای من.
انگار به تله افتادید، حالا دیگه همه‌تون سربازهای پیاده‌ی بازیِ «مادوکس» هستید.
قضیه سادست، اگه می‌خواید از این صفحه خلاص شید، باید شاه رو بزنید.
مگر اینکه اول خودتون رو بزنه، حرکت کنید، زمان داره می‌گذره.
بچه‌ها، داره ما رو به بازی شطرنج به چالش می‌کشه.
روی خونه‌ها ردیف بشید، یالا، خب، اونجا.
«رِد»، برو اونجا، شطرنج همه‌ش استراتژیه.
حرکت اول کلاسیک اینه: پیاده به E4. روبی، برو روی اون.
- اون که خونه‌ی E4 نیست! - رفیق!
می‌شه انقدر ساده‌لوح نباشی؟ فکر کردی «مادوکس» یه بازیِ معمولی راه انداخته؟
از توهم بیا بیرون پرنسس.
- خب، این تازه قدم اوله. - بیخیال کلویی، حق با اونه.
- نمی‌تونیم اینقدر ساده فکر کنیم. - بذار یه بار دیگه امتحان کنم.
کلویی، نه، اگه بخوایم مدوکس رو کله‌پا کنیم، باید مثل یه شرور فکر کنیم.
- آره. - اونا دارن به حرفات گوش می‌دن.
گوش کنین بچه‌ها،
می‌دونم اوضاع از چه قراره،
نه داوری هست نه کنترلی، حواستون چهارچشمی جمع باشه،
گولشون بزنین و نذارین هیچ‌وقت بفهمن،
کدوم طرفی می‌خواین برین،
این‌طوری بازی رو می‌برین،
سریع فکر کنین و ضدحمله بزنین،
بچسبونینشون به دیوار،
- بکشین عقب. - زیاده‌روی نکنین.
حاضرم سرِ همه چی قمار کنم،
برنده شدن توی این بازی راهش اینه،
بیاین بهشون نشون بدیم کی بیشتر تشنه‌ی برده،
توی این پیست رقص، یه جنگ تمام‌عیار به پاست،
قوانین رو ول کنین، آره، بیخیالشون شین.
یالا.
دل‌تونو دنبال کنین و بهش اعتماد کنین،
اون می‌دونه.
ریتم جادوتون می‌کنه، خبری از نقشه و استراتژی نیست،
وقتی داری با دشمن می‌رقصی.
بپایین!
این یه حس و حال خاصه، بدنتو مثل یه آدم‌شرور تکون بده.
سقف رو رو هوا بفرستین. این‌جوری دخل‌شون رو می‌آریم، یالا.
یالا، همین حالا انجامش بدین.
زود باشین، وقت رو تلف نکنین.
غیرممکنه، عمراً بتونیم از پسش بربیایم.
باید از سدِ این موانع بگذریم. اگه زمین خوردین، دوباره پاشین.
اگه بخواین من می‌تونم امتحان کنم، هرچند به نظر کار غلطیه.
به دشمنا بگین بیان جلو. هر چی تو چنته دارن رو کنن.
سطح‌تون رو ببرین بالا و به حس‌تون اعتماد کنین. وقتی دارن سقوط می‌کنن، ضربه آخر رو بزنین.
به نظر من که دیوونگیه، ولی یه جورایی ازش خوشم میاد.
وقتشه که تمام‌قد تمرکز کنیم.
تو عشق و جنگ هیچ قانونی وجود نداره.
این یه مبارزه بی‌رحمانه وسطِ پیستِ رقصه.
بیخیالِ قانونا بشین، آره، نادیده‌شون بگیرین.
یالا.
دنبالِ قلب‌تون برین و مطمئن باشین که راهِ درست رو بلده.
- می‌دونم. / - ریتم جادوتون می‌کنه، هیچ استراتژی‌ای در کار نیست.
وقتی داری با دشمن می‌رقصی.
موقعییت‌تون رو عوض کنین!
چه خبره؟ چه اتفاقی داره می‌افته؟
قوانین رو فراموش کنین، آره، بیخیال‌شون بشین.
فقط نادیده‌شون بگیرین.
از قلب‌تون پیروی کنین و اعتماد کنین که راهِ درست رو می‌شناسه.
باور داشته باشین که مسیر درست رو می‌دونه.
ریتم مسخ‌تون می‌کنه، خبری از نقشه و تاکتیک نیست.
وقتی داری با دشمن می‌رقصی.
یه حال و هوای خاصیه.
گُل!
مثل یه آدم‌شرور تکون بخورید، سقف رو روی سرشون خراب کنید.
اینجوری دخلشون رو می‌آریم، یالا.
بجنبید، همین حالا انجامش بدید.
یالا، همین الان.
انجامش بدید.
خوش‌قولی و هنرِ سر وقت رسیدن.
- آره! - ردیف شد.
بجنب.
دهنشون رو سرویس کردیم!
- نه! - خیلی‌خب، حالا چطوری بیام پایین؟
یه مشت بچه‌اسکل دارن بازی‌مو به گند می‌کشن.
برگرد و دوباره توی جنگل «تولجی» رو بگرد.
نبینم بدون اون ساعت جیبی برگردی اینجا، مرتیکه‌ی خرفت.
وایسا «رد»، بیا اینجا، فکر کنم یکی از بیسکویت‌های «آلیس» رو پیدا کردم.
- خوبی؟ - صمیمی‌ترین دوستم ازم به عنوان طعمه‌ی زنده استفاده کرد.
فکر کردی من این حس رو نمی‌فهمم؟ بابام مدام رو مُخمه.
فکر می‌کردم «رد» رو می‌شناسم، حتی پاش وایسادم.
ولی بی‌خیال.
تو می‌خوای تو وجود همه خوبی ببینی، من هیچ‌وقت این شانس رو نداشتم.
نمی‌خوام به خاطر اینکه بهم خیانت شده باهات صمیمی بشم، «ماکس».
واقعاً فکر می‌کنی مال اون باشه؟
من با این داستان‌ها بزرگ شدم، شاید واقعاً حقیقت داشته باشن.
مگه تهش چی می‌خواد بشه؟
کوچیکتر می‌شیم و آخرش یه حشره یا سنجاب قورتمون می‌ده،
یا زیر پوتین یکی له می‌شیم.
کی گشنه‌شه؟
دمت گرم «آلیس»، واسه بقیه نگهش می‌داریم، هر وقت پیداشون کردیم.
بجنبید بچه‌ها، راه زیادی تا کلبه‌ی «مادوکس» داریم.
- بذار حدس بزنم، باز هم پیاده‌روی. - طاقت بیار مامان، داریم می‌رسیم.
- فکر می‌کنی حال بقیه خوبه؟ - نگران نباش.
اونا همیشه از پسِ شرایط سخت برمی‌آن.
- سلام بچه‌ها. - باز نه!
خب بچه‌ها، باید عجله کنیم، «مکس»، راه کارگاه بابات رو نشونمون بده.
باشه، دنبال من بیاید.
- «اسمی»! اون پشت کرم نریز. - «اسمی»!
صفحه‌ی شطرنج بدجوری عقب‌مون انداخت.
فکر نکنم امشب به «اوراکولوم» برسیم.
یه جایی رو بلدم.
- خیلی ملوسه. - آخ! ایول.
«خرگوش سفید» عاشقِ پرتره‌های خودشه.
«جهت مطالعه»
«رفتم سر یه قرار خیلی مهم، بهار برمی‌گردم.»
همه می‌دونن «خرگوش سفید» زمستون‌ها رو خارج از «واندرلند» می‌گذرونه.
یعنی قراره بریزیم تو خونه‌ش و غذاشو کش بریم؟
داریم گند می‌زنیم به همه‌چی، این یعنی ورود غیرقانونی.
یکی هم به من بده، «اچ».
می‌خوای یه ذره از این لیموناد صورتی‌ها بخوری؟
درست مثل «پینک» شیرینه، پس کم‌کم بخور.
می‌خوام جام رو پُر کنی، می‌خوام برم کلبه‌ی بابام.
همین الان؟ تکی؟
اگه همه‌مون با هم بریم و یه اتفاقی بیفته، فکر می‌کنن من اونا رو کشوندم تو تله.
ولی اگه با «اوراکولوم» برگردم، می‌فهمن که...
آره، فهمیدم، که تو طرف اونایی و از این دست مزخرفات.
باشه، هواتو دارم.
خب که چی؟ یعنی دیگه نمی‌خوای باهام حرف بزنی؟
نمی‌دونم چی بگم «رِد».
وقتی تو حتی نمی‌فهمی مشکل کجاست، نمی‌دونم اصلاً از کجا باید شروع کنم.
می‌خوای یه بادی به کله‌ت بخوره؟
آره.
همه‌ی این‌جا هویجه؟ این که کیکه!
«سمی»، نه! کیک نیست.
می‌خوای در موردش حرف بزنی یا باید حواست رو پرت کنم؟
نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
پس انگار شانس آوردیم، این‌جا رو نگاه کن.
دمش گرم، آدم رو یادِ خونه می‌ندازه.
- مامانم عاشق این‌جاست. - قیافه‌ت به پسرای سربه‌راه می‌خوره.
لابد همیشه باهاش در تماسی.
مامانم، مادربزرگم و ۱۷ تا از فک و فامیلام.
خانواده همه‌چیزه.
خوش‌شانسی.
بچه که بودم، تنها آرزوم این بود که از «واندرلند» بزنم بیرون.
- جدی؟ - آره.
فقط می‌خواستم راه خودم رو پیدا کنم.
اما برگشتم به "واندرلند"، و مطمئن نیستم دارم اوضاع رو بهتر می‌کنم یا بدتر.
ـ چی؟ ـ کلاً عادتته این کار رو زیاد انجام می‌دی.
خیلی خودت رو دست‌کم می‌گیری.
شاید نخوای بهش اعتراف کنی، ولی پرنسس خوبی هستی.
و تو هم رهبر فوق‌العاده‌ای هستی.
تو قوی هستی و اینجایی تا مادرت رو نجات بدی، کارت حرف نداره.
ـ خیلی لوسی. ـ نه بابا، فقط دارم رک حرف می‌زنم.
اخلاقم یه جورایی این‌جوریه.
اونم در کنار صد تا شنای قبل از صبحونه.
اوه، بهم بر خورد، بگو چهارصد تا.
اولین عملیات نجات صلواتیه.
واسه یه بارم که شده تو زندگیم...
انگار یکی درکم می‌کنه، سعی می‌کنم مخفیش کنم ولی حتی نمی‌تونم تظاهر کنم.
باعث شد از خودم بپرسم چرا...
تو حفظ ظاهر استاد بودم تا وقتی که تنها قانونم رو شکستم.
باید از این وضعیت متنفر باشم.
اشتباهه اگه فکر کنم تنها نیستم؟
ممکنه امشب یکی پیدا بشه که منو بفهمه؟
باعث می‌شی بخوام جرئت پیدا کنم و کاری رو بکنم که تا حالا امتحان نکردم.
واسه یه بارم که شده تو زندگیم...
حس می‌کنم دلم می‌خواد.
حس می‌کنم دلم می‌خواد بیشتر بشناسمت.
شاید واسه یه بارم که شده تو زندگیم...
گاردم رو جلوت آوردم پایین، به جای اینکه جوری رفتار کنم که انگار هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کنم.
واسه یه بارم که شده، حتی تو دورترین رویاهام...
اصلاً فکرش رو نمی‌کردم کسی رو ببینم
کسی که واقعاً من رو ببینه
واسه یه بار هم که شده تو زندگیم
یه چیزی تو وجودت هست
که فکرم رو بدجوری می‌ریزه به هم
می‌دونم آدم سفت و سختی‌ام، ولی اعتراف می‌کنم که قلبم داره تند می‌زنه
تو هم دقیقاً همین‌طوری
دلهره دارم یه خبری تو هوای امشب هست
خواهشاً عوضش نکن
دارم حس می‌کنم که دیگه تنها نیستم
شاید امشب بالاخره یکی پیدا شده که درکم کنه
باعث می‌شی بخوام دل رو بزنم به دریا و کاری کنم که قبلاً هیچ‌وقت جرأتش رو نداشتم
واسه یه بار هم که شده تو زندگیم
حس می‌کنم دلم می‌خواد بیشتر بشناسمت
شاید واسه یه بار تو کل زندگیم
پیش تو گارد دفاعیم رو میارم پایین به جای اینکه جوری رفتار کنم که انگار هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کنم
واسه یه بار، حتی تو وحشیانه‌ترین رویاهام
اصلاً فکرش رو نمی‌کردم کسی رو ببینم
کسی که واقعاً من رو ببینه
واسه یه بار هم که شده تو زندگیم
اگه همه‌ی اینا خیلی زود باشه چی؟
اگه تقدیرمون این باشه که تهش ببازیم چی؟
باید همین الان بیخیال شیم و برگردیم؟
وانمود می‌کنیم که هیچ‌وقت پیداش نکردیم
چیزی که اصلاً مال ما نبود
چیزی که شاید موندگار بشه
این مگه خیلی بده؟
برای یه بار هم که شده تو زندگیم
دلم می‌خواد اینو حس کنم... که دلم می‌خواد بهتر بشناسمت
شاید برای یه بار هم که شده تو زندگیم
گاردَم رو جلوت میارم پایین
به‌جای اینکه جوری رفتار کنم که انگار هیچ‌وقت این‌کار رو نمی‌کنم
برای یه بار هم که شده...
تو دورترین رویاهام هم...
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم با کسی روبرو بشم که
کسی که واقعاً منو ببینه
برای یه بار هم که شده تو زندگیم
- بیا، یه چیزی برات آوردم بخوری. - بخورمش؟
کیک چاییه.
- دمت گرم «پینک»، تو خیلی... - مهربونی؟
می‌دونم، همه بهم می‌گن.
- می‌خواستم بگم با‌ملاحظه‌ای. - این یکی رو بیشتر دوست دارم.
- گاهی خواهرش بودن واقعاً سخته. - رفیقش بودن هم سخته.
فکر می‌کنی «رد» خودش اینو می‌دونه؟
نمی‌دونم پینک.
لعنتی، امشب همه اعصابشون داغونه.
باید بدونی حس می‌کنم بازم به یه سری تنقلات احتیاج دارم.
دمت گرم.
ـ آره. ـ باشه.
صبح می‌بینمت.
واسه بچه یکی از قهرمان‌ها، زیادی باحاله.
ـ «کلویی»، لطفاً باهام حرف بزن. ـ که چی؟ که یکم دیگه سگ‌محلم کنی؟
لابد واسه تو خیلی راحته «رد»، که بین نقش‌های مختلف جابه‌جا بشی.
همش رنگ عوض می‌کنی؛ یه بار قهرمان، یه بار تبهکار، یه بار خواهر و یه بار هم رفیق.
واقعاً بهت حسودیم می‌شه.
هر جوری که بخوای موج‌سواری می‌کنی تا به خواسته‌ات برسی، درست مثل یه شرور واقعی.
«کلویی».
نه، مهم نیست، خودت همش داشتی بهم می‌گفتی که ذاتت همینه.
فکر کنم تازه فهمیدم که باید حرفت رو باور می‌کردم.
بحثِ اون بازی شطرنجه؟ چون متاسفم، ولی مجبور بودم سریع فکر کنم.
نه! بحثِ من و توئه.
ـ منظورم اینه فکر می‌کردم رفیقیم، یه تیمیم. ـ هستیم.
اولاً که معلوم شد اصلاً مامانم رو نمی‌شناسم.
یعنی هر چیزی که واسش تلاش کردم، هر چیزی که می‌خواستم باشم،
همش پوچ بود.
از وقتی هم که رسیدیم اینجا، داری منو می‌پیچونی.
ـ تو بر علیه منی، داری ازم سوءاستفاده می‌کنی. ـ صبر کن، چی؟
فکر می‌کردم برات مهم باشه یا حداقل بفهمی دارم غرق می‌شم «رد».
منم همین‌طور.
داری ازم ایراد می‌گیری که چرا دارم بد می‌شم، اونم وقتی دارم سعی می‌کنم به مامانم کمک کنم.
مادری که بالاخره واقعاً دوستم داره.
ولی وقتی پای نجات دادن مامانت وسط بود، حقیقتِ من به کارت می‌اومد، به نفعِت بود دیگه.
بی‌خیال، تو واقعاً عین خیالتم نیست، نه؟
هنوزم فکر می‌کنی من یه دخترِ پاستوریزه و نُنُرم که فقط دنبالت راه می‌افته؟
آره، اگه واقعاً همین شکلی باشی.
کلویی.
کمکم کن، چرا همیشه من باید همه‌ی کارها رو انجام بدم؟
اون طرف رو بگیر، بکش.
- می‌دونم. - حالا که لازمش داریم این شاهزاده «فیلیپ» کدوم گوریه؟
می‌تونستیم بیشتر با اون بگردیم، ولی نه، خانم حتماً باید با «گاستون» تیک می‌زد.
همه یه دوره‌ای فازِ پسرای شرور رو می‌گیرن، دستت درد نکنه، ای بابا.
نباید می‌ذاشتم «مدوکس» برگرده.
خودم می‌دونستم، ولی نمی‌خواستم بی‌ادبی کنم، چقدر احمقانه‌ست، نه؟
شاید هردومون باید بی‌خیالِ اون چیزی بشیم که فکر می‌کنیم «باید» انجام بدیم.
یادت میاد دوران دبیرستان چطوری بودیم؟
آره، خیلی بی‌خیال و سرخوش بودیم.
آره، طبق قوانینِ خودمون بازی می‌کردیم.
هیچ نقشه‌ی راهی نداشتیم، فقط یه کتاب آشپزی بود و یه گردگیر.
عجب اوضاعِ شیر تو شیریه.
ولی امید داشتیم.
همدیگه رو هم داشتیم.
و همین کافی بود.
کاش پشتِ پرده قایم نمی‌شدم.
دیگه نمی‌خوام قایم بشم.
سعی می‌کنم ظاهر رو حفظ کنم، واسه همین اونقدر لبخند می‌زنم که فکّم درد می‌گیره.
مهم اینه که مودبانه تعظیم کنی، لبخند بزنی و واسه مردم دست تکون بدی.
دختر خوش‌شانس، خوشحال باش، حواست به رفتارت باشه
اما تاریکی داره وجودم رو می‌مکه
این روزا دخترم می‌بینه تو وجودم چی می‌گذره
چطوری باهاش ارتباط بگیرم وقتی حس می‌کنه این‌قدر ازم دوره؟
اگه چیزی شبیه حرفای تو بزنه، می‌دونم که می‌گه...
آره
وقتی تاریکی همه‌جا رو گرفت، نورِ درونت رو پیدا کن
وقتی درا بسته می‌شن، بازم باید راهت رو باز کنی بره
وقتی اوضاع خیط شد، خودت می‌فهمی باید چیکار کنی
ما همیشه یه راهی پیدا می‌کنیم
نمی‌تونیم زمان رو عوض کنیم، ولی قطعاً می‌تونیم رؤیابافی کنیم
شاید بتونیم تو این فاصله زندگی کنیم، بینِ...
زنی که داری می‌بینی
و دختری که قبلاً بودم
همون دختری که همیشه یه نقشه‌ای داشت
دختری که همیشه دستم رو می‌گرفت
تو تمومِ مراحل زندگیم
عجیبه که چقدر زود ورق برمی‌گرده
حالا نوبت ماست که بزنیم به چاک و شجاع باشیم
با رؤیاهای جدید، همون دو تا رؤیایی که خودمون ساختیم
کاش دخترامون پیشمون بودن
- دخترم - دخترامون
اگه صدامون رو می‌شنوید...
امیدوارم بدونی به دختری که الان هستی افتخار می‌کنم
و امیدوارم بدونی که پیشتم، حتی وقتی خیلی دورم
اگه راهو گم کردی،
به اعماق قلبت نگاه کن،
همیشه یه راهی پیدا می‌کنی.
شاید وقتش رسیده که روشمون رو عوض کنیم.
شاید وقتشه بذاریم اون دوتا ببینن،
یه رویِ دیگه‌ای از من رو،
یه رویِ متفاوت،
از دختری که قبلاً بودم."
چه نقشه‌ای دارین؟ بیاین پایین از اونجا!
چطوری «مکس»؟ موش زبونتو خورده؟
امیدوارم اینطور نباشه، چون ما چیزی رو که بگیریم به این راحتی ول نمی‌کنیم.
کنجکاوم بدونم «اوراکولوم» چی بهت نشون میده.
نمی‌خوام ازش استفاده کنم، این همون چیزیه که بابام رو نابود کرد.
- نابودش کرد یا قدرتمندش، فرقی نداره. - من برای نجات یه نفر ازش استفاده می‌کنم.
اگه بهت بگم بابات تو تمام این سال‌ها حق داشت چی؟
آره، این همون چیزیه که واقعاً می‌خوای بدونی، مگه نه؟
یه خبر خوب، «اوراکولوم» می‌تونه جواب تمام سوالاتت رو بده.
بابام چی دید؟ و چرا اینقدر مهمه؟
وقت نمایشه.
خیلی بهت افتخار می‌کنم مکس.
درست انجامش بده وگرنه بدجوری تنبیه میشی!
چیزی که قلبت بیشتر از همه می‌خواد، ماشین زمان منه.
وقتی با تار و پود زمان بازی می‌کنی،
ممکنه عواقب غیرقابل پیش‌بینی‌ای داشته باشه.
سرش رو بزنید!
وقت نداریم.
این‌جا بهترین جا واسه قایم کردنشه.
ساعت جیبی، ایناهاش.
- مکس، خیلی بهت افتخار می‌کنم. - وقت نداریم.
دوستت دارم پسرم.
ساعت جیبی اونجاست؟ اون زندگی با پدرم... واقعی بود؟
- آره، بود. - خوشحال به نظر می‌رسیدیم.
ولی الان دیگه نیستی، اون دختر موقرمز اون زندگی رو ازت دزدید.
بهت دروغ گفت، وانمود کرد رفیقته.
محاله!
نباید اون رو می‌دیدم.
اما حالا که دیدیش، می‌خوای چه غلطی بکنی؟
می‌تونی واسه سرنوشت خودت و بابات تصمیم بگیری،
البته اگه بتونی اون ساعت جیبی رو به دست بیاری.
«طلسم‌های لذت تاریک»
«رد» تنها کسی نیست که جای ساعت جیبی رو می‌دونه.
چیزی هست که بدون اون نتونه زنده بمونه؟
انتقام رو باید با سردیِ رنگ آبی گرفت.
«ما با هم دوست بودیم، خیلی صمیمی بودیم
از کجا باید می‌فهمیدم
که تهش قراره
این‌جوری بشه
یادته وقتی با هم اوکی بودیم؟
من همیشه پشتت بودم
بهم بگو چطور تونستی باهام این‌کارو بکنی؟»
خیلی سنگدلی.
وقتی حواسم نبود بهم نارو زدی.
و بدترین قسمتش اینه که...
اجازه دادم پشتم رو خالی کنی.
چطوری می‌تونی با خودت کنار بیای؟
اون کسی که فکر می‌کردم نیستی؛ تو یه آدم دیگه‌ای.
تو سینه‌ت هیچ تپشی نیست.
فقط صدای یه خلاء توخالی میاد.
قلبت از سنگه.
از اولش داشتی باهام بازی می‌کردی، ولی دیگه دستت برام رو شده.
می‌تونم نیت واقعی‌ت رو حس کنم.
حالا دارم واسه انتقام نقشه می‌کشم، شخصیتت همش فیلمه.
فکر کنم دیگه وقتش رسیده که یه درس درست و حسابی بگیری.
پشت اون نقابِ پرنسسِ بی‌نقص، یه لجن‌زار از دروغه.
رو لباسات نقش قلبه، ولی تو وجودت هیچی حس نمی‌کنی.
خوب می‌دونی چیکار کردی؛ باورم نمیشه زندگیم رو به گند کشیدی.
کابوس‌هات رو به حقیقت تبدیل می‌کنم.
تنها نقشه‌ی من، بدبختیِ توئه.
اون چیزی که ادعا می‌کنی نیستی.
آره، تو هم دقیقاً لنگه منی.
چون سنگدلی.
و هیچ‌وقت هم برات مهم نیست که این چه حسیه.
چون تو همه‌چیز رو خراب کردی.
دنیایی که توش زندگی می‌کردم و فکر می‌کردم واقعیه.
بهم خیانت شده چون تو سرنوشتم رو عوض کردی.
الان تقاص کاراتو پس میدی
تو سینه‌ت قلبی نمی‌تپه
فقط صدای پوچی میاد
تو بی‌رحم و سنگدلی
مکس، اینجا چیکار می‌کنی؟
آره، یه عیب‌هایی دارم، اما آدم‌شروری نیستم
می‌تونم دردی رو که تو چشمات قایم کردی ببینم
می‌فهمم چه حسی داری چون دردهامون به هم گره خورده
انگار به یه رفیق نیاز داری، منم الان همین‌طورم
خیلی صادق به نظر میای، اما سخته آدم حرف دلشو بزنه
عصبانی‌ام، دارم زجر می‌کشم و سخت می‌تونم اعتماد کنم
ولی با این حال، دارم سفره دلمو برات باز می‌کنم
یه چیزِ خاص برات آماده کردم که کیف کنی
یالا، امتحانش کن، خوشت میاد، قول می‌دم
نه، نمی‌تونم، نباید این کارو بکنم، حتی جرأتش رو هم ندارم
می‌بینی چطور می‌درخشه؟
درست مثل خودته
یه بخشی از وجودم می‌ترسه، ولی چیزی برای باختن ندارم
اگه دنبال سنگدلی می‌گردی
سنگدلی رو نشونت می‌دم
سنگدل‌تر از اونی که بتونی فکرشو بکنی
بی‌رحم می‌شم، چون واقعیت اینه که
هیچ‌وقت باهام روراست نبودی
بهم خیانت شده، باید بترسی
حالا دیگه وقت حساب پس دادنه
الآن دیگه جفتمون بدجوری قفلیم.
چون آدم‌بدا هیچ‌وقت استراحت ندارن.
تو سینه‌ت هیچ تپشی نیست.
فقط صدای یه خلأِ مطلقه.
سنگدلی.
نظرت چیه یه زیرخاکی بکشیم بیرون؟
فقط...
بدون «کلویی» نمی‌رم، دیشب برنگشته خونه.
ـ نه اون پسرِ فراری. ـ «مکس»؟ کجا غیبش زد؟
هنوز نرسیده؟ دیشب خیلی داغون بود.
جدی؟ تو مگه از این قضیه چی می‌دونی؟
لابد من هیچی حالیم نیست، نه؟ چون مهربونم؟ چون شادم؟
«رِد»، من انتخاب کردم که تو هر چیزی دنبال شادی بگردم.
این دلیل نمی‌شه که هالو یا احمق باشم.
باعث نمی‌شه چشمم رو به رویِ آدمایی ببندم که...
فقط دارن تحملم می‌کنن، به‌جای اینکه واقعاً نگرانم باشن.
«کلویی»!
ـ کجا دارن می‌رن؟ ـ «کلویی»!
باشه، منم همین‌طور.
ببین، باز منو قال گذاشت. مگه من انقدر دورریختنی‌ام؟
اگه بخوای همین‌جا وایستی و وا بدی، آره هستی.
منتظرِ «پینک» هم بمونید!
من تو نصیحت کردن حرف ندارم.
حالا دارن کدوم گوری می‌دوئن؟
بچه‌ها، منتظرتون بودیم. می‌ریم «اوراکولوم»؟
‫- وما قصة التغيير في الشكل؟ ‫- "ريد".
‫لم أعد أستمتع بكوني صالحة.
‫لذا قررت أن أفعل الأمور بطريقتك،
‫وأكون قاسية، عديم الرحمة، وأنانية،
‫ومتحجرة القلب.
‫أتعجبك شخصيتي الجديدة؟
‫يمكنك أن تشكري "ماكس".
‫أنت فعلت هذا لصديقي؟
‫كم يمكن لحياة أحدهم أن تتغير بسرعة، ‫صحيح؟ من بطل إلى شرير.
‫نقرة بسيطة على المفتاح، ‫أو بلفة عقرب ساعة.
‫نعم، هذا صحيح.
‫أعرف ما فعلته، ‫كيف أفسدت فرصي لعيش حياة طبيعية.
‫الحياة التي تعيشينها الآن.
‫"ماكس"، لم أقصد أن يحدث ذلك.
‫- حان الوقت. ‫- ألا يبدو ذلك كنذير شؤم؟
‫لست أميرة، بل "ريد" فقط، صحيح؟ ‫ربما يمكنني المساعدة في ذلك.
‫من الواضح أنني لا أعرف شيئاً، ‫لكن هذا سيئ، صحيح؟
‫أعرف ما الذي يسعيان إليه، هيا.
‫مهلاً! بحقك يا "ريد".
‫هيا، يجب أن نصل إلى المركز وبسرعة.
‫حسناً، ما رأيك أن نذهب من هنا؟ نعم.
‫- يمكنني سماعها، من هنا. ‫- يا للهول، انتبهي!
‫- من هنا. ‫- أين هما؟
‫- من هنا. ‫- لا، مهلاً.
‫- ليس لدينا وقت. ‫- مهلاً، ثلاثة، اثنان، واحد.
بدو «لوئیس»، اونجاست.
- عمراً موفق نمی‌شیم. - چرا، می‌شیم.
- برو! - داری چیکار می‌کنی؟
زود باش، نمی‌تونم زیاد جلوشو بگیرم. برو!
«لوئیس»! نه! پیدات می‌کنم! قول می‌دم.
نه!
- «کلویی»! - زود باش «مکس».
«کلویی»! کجایی؟
خودخواه و بی‌رحم.
زندگیمو نابود کردی.
پیدا کردن عشق سخته.
عجب ناامیدیِ بزرگی هستی.
صدایی می‌شنوی؟ داری نزدیک‌تر می‌شی.
- برعکسِ اون، تو منو توهم نمی‌زنی. - «چسی»، دست از سرم بردار.
تو قهرمان‌بازی اصلاً عرضه‌ای نداری، نه؟
- من هیچ‌وقت همچین چیزی نخواستم. - ولی یه جورایی چرا، خواستی.
الان دیگه همه ازم متنفرن.
خب، گند زدی به زندگی «هاتِرها»، باعث شدی ننت هم بازداشت شه،
دوست‌پسرت رو هم توی بوته‌ها به امون خدا ول کردی،
چیزی نمونده بود صمیمی‌ترین رفیقت رو بدی یه گل تشنه‌ی خون بخوره.
نتونستین با هم به یه نتیجه‌ای برسین، مگه نه؟
ولم کن، دست از سرم بردار.
«بدجوری گم شدم و درب‌وداغونم،
داشتم بالا می‌رفتم ولی همش دارم سقوط می‌کنم
رو به پایین»
آخه یه آدمِ عوضی چطور می‌تونه قهرمان باشه؟
انگار هنوزم خودمو نمی‌شناسم.
تک‌تکِ اشتباهاتم منو کشوند به اینجا.
الان دیگه همه‌چی به خودم بستگی داره.
یعنی یه روز می‌فهمم کی هستم؟
یعنی یه روز فرصتش بهم می‌رسه؟
یعنی می‌تونم اون قدرتی که تو وجودمه رو پیدا کنم؟
بالاخره می‌فهمم واقعاً کی هستم؟
یه گندی زدم که حالا وقتم داره تموم می‌شه.
این‌بار دیگه خبری از شانس دوم نیست، نه.
این آدمِ کله‌شقی که تو وجودمه...
بدونِ جنگیدن پا پس نمی‌کشه.
تا وقتی گندی که زدم رو جمع نکنم، جا نمی‌زنم.
«گنج‌های پینک و رد».
«پینک»، بهت نیاز دارم.
- «پینک»! - «رد»؟
خواهرم اون توئه، به من احتیاج داره.
همین الان بازش کن! دمت گرم، مرسی.
«رد»!
بالاخره اومدی.
معلومه، کارِ خواهرا همینه دیگه.
- اینو از کجا پیدا کردی؟ - یادم اومد که همین‌جا ولش کرده بودیم.
حالا دیگه می‌دونم کی هستم.
می‌دونم کی‌ام.
بالاخره فرصتش گیرم اومد.
یه قدرتی رو ته وجودم حس می‌کنم.
حالا می‌فهمم...
...که کی هستم.
جون من بگو هنوز از اون بیسکویت‌های پیک‌نیک چیزی برامون مونده.
معلومه که دارم.
خب، حالا کی خواهر بزرگتره؟
بی‌خیال مادوکس، بیا فقط از اینجا بزنیم به چاک.
- خواهش می‌کنم. - به فکر پسرت باش.
باید یه جاروی بزرگتر می‌آوردم.
وقت‌تون تمومه ملیکه‌ها، ساعت جیبی دیگه تقریباً مال منه.
مکس، بهت افتخار می‌کنم.
بالاخره، به خاطر بابا، به خاطر زندگی‌ای که می‌تونستیم داشته باشیم.
- به خاطر خیانت «رِد». - و انتقامِ من.
سلام بچه‌ها، دلتون واسمون تنگ شده بود؟
بقیه هم هستن؟
سلام.
«رِد»، حالت خوبه؟
- برو «پینک»! بقیه رو بیار! - باشه.
کجاست؟ اون ساعت جیبی کجاست؟
«کلویی».
ببین داری چیکار می‌کنی، این اصلاً شبیه تو نیست.
مگه کر بودی «رِد»؟ معلومه که این من نیستم.
در هر صورت، این اون آدمی نیست که تو می‌شناختی؛ نه، بالاخره از شرش خلاص شدم.
صفحه رو بچرخون کلویی، همه‌ی دردامون تموم می‌شه.
همه چی پاک می‌شه و فقط اون می‌مونه که باید عذاب بکشه.
این یه انتقام تمام‌عیاره، زندگیمون رو برگردون به همون چیزی که بود.
- انجامش بده. - فکر کردی دارم این کارو واسه خاطر تو می‌کنم، مکس؟
یا واسه خاطر بابات؟
نه، من گذشته رو دیدم، اون داستان غم‌انگیز رو دیدم.
نه، پیشنهادم اینه که ورق رو برگردونیم و به آینده نگاه کنیم.
آینده‌ای که توش بالاخره من اون بالام.
و تو هم می‌فهمی نادیده گرفته شدن و طرد شدن چه حسی داره.
آینده‌ای که توش به هیچ‌کدومتون احتیاج ندارم.
- ولی من اون قدرت رو بهت دادم. - و منم ازت گرفتمش.
«کلویی»، تو درباره همه‌چی حق داشتی.
سفر به گذشته و برگشتن واسه نجات مامانت، زندگیمو عوض کرد.
بالاخره فهمیدم انجام دادن یه کار خوب چه حسی داره، اونم فقط چون بهم اعتماد کردی.
بهم نشون دادی که آدمِ بی‌مصرف و ناامیدکننده‌ای نیستم.
هر بار پشتم بودی و حمایتم کردی.
می‌دونم تو این چند روز گذشته هواتو نداشتم.
ولی الان باهاتم، بهت اعتماد دارم،
و به خودمون.
اگه این کارو بکنی، همه‌چی رو از دست می‌دیم.
همدیگه رو از دست می‌دیم.
- بهش گوش نده کلویی. - بسه دیگه! هر دوتون!
«با هم یه راهی پیدا می‌کنیم
با هم یه راهی پیدا می‌کنیم
با هم یه راهی پیدا می‌کنیم»
«کلویی»!
نه!
نیمه‌شبه «مادوکس»، وقت رفتنه.
دمت گرم بابت تلاشت، واقعاً سنگ تموم گذاشتی.
- «مادوکس». - می‌بینیم کی آخرش می‌خنده.
نه.
ساعت!
مال منه.
«مکس»، مواظب باش!
خواهش می‌کنم.
با هم تا سه می‌شمریم، آماده؟ یک، دو، سه!
- داری می‌افتی. - یالا بجنب!
- خوبی؟ - آره.
ممنون، ساعت چی شد؟
الان باهاش چیکار کنیم؟
شرمنده «مکس»، ولی راه برگشتی نداریم، این بساط به اندازه‌ی کافی همه‌مون رو زجر داده.
هنوزم می‌خوای به بابام کمک کنی؟
نه تو رو ول می‌کنم نه باباتو، بهت قول می‌دم.
تقدیر حتمیه، آب عمیقه، این رازها پیش ما امانت می‌مونه.
ساعت جیبی؟ نه! «واندرلند» رو با خاک یکسان می‌کنم!
- یالا بریم. - دمت گرم «پینک»!
سلام.
- «پینک»؟ - این دیگه چیه؟
بگیریدش!
- اونجا. - اینجا! «هوک»!
«ایلا»، همین حالا!
آره!
- ایول، بردیم! - حالا بیا اینو بخور، هتر!
هیچ‌جا نمی‌تونی بری، هتر.
- یکی گیر افتاده. - واسه یه دزدِ دریایی، بدک نیست.
نیگاش کن، هنوز حتی یه تار موت هم به هم نریخته.
این یه استعداده.
- دلم برات لک زده بود، تو هم که... - مامان!
عزیزای دلم.
- «رد». - دلشوره داشتم، خیلی نگرانت بودم.
- بابا. - مامان، از دیدنت خیلی خوشحالم.
- سالمی؟ - آره، تو خوبی؟
- دلم برات تنگ شده بود. - عزیز دلم.
- با شلوارت حال کردم. - منم همین‌طور.
- باورم نمیشه خودتو رسوندی. - چطوریین رفقا؟
- «پینک» با اون بیسکویت‌هاش نجاتمون داد. - انجامش دادیم.
چطور به خودت اجازه دادی وارد قصر من بشی؟
بچه‌هام رو به خطر انداختی و حالا از جادوی خودم علیه خودم استفاده می‌کنی؟
گردنشو بزنید!
این یکی دیگه از کجا اومد؟
- نگهبان‌ها، ببرینش گمش کنید. - نه، بابا.
دست نگه دار، نمی‌تونی، همه‌ش تقصیر منه.
درسته مامان. مادوکس، بابت همه‌چی معذرت می‌خوام.
همه‌ی اینا از اونجایی شروع شد که ترسیدم واسه کار درست قد علم کنم.
خیلی می‌ترسیدم ناامیدت کنم، هم اون موقع و هم الان. من قهرمان نیستم مامان.
ذاتِ آدم رو کاراش مشخص می‌کنه. «قهرمان»؟ این فقط یه کلمه‌ست.
پس لابد «خلافکار» هم فقط یه کلمه‌ست.
شاید همه لایق یه فرصت دوباره باشن.
سرشو قطع نکنید.
ولی خب، می‌تونه فعلاً همون‌جا واسه خودش خوش باشه.
شنیدم یه رویِ سگی هم داری، خوشگله.
شاید در موردت اشتباه می‌کردم.
آره، منم همین‌طور.
- این یه جشن می‌طلبه. - بیا یه مهمونی راه بندازیم.
- مهمونی چای! - بیا یه مهمونی چای بگیریم.
نه.
عاشقِ مهمونی دادنم!
- واسه جایگزین کردنِ اون قدیمیه. - خیلی خوشمزه‌ست.
خیلی هوس‌برانگیز به نظر میاد.
- مامان، یه معذرت‌خواهی بهت بدهکارم. - منم یه عذرخواهی بهت بدهکارم.
باهات کاملاً رو راست نبودم.
و شاید حتی با خودم، در مورد اینکه وقتی هم‌سنِ تو بودم چه جور آدمی بودم.
اگه حواست نباشه، زندگی می‌تونه تیکه‌هایی از وجودت رو ازت بدزده.
ولی تو کمکم کردی دوباره پیداشون کنم و واقعاً ازت ممنونم.
قضیه‌ی این «کلوییِ» شرور چیه؟
- نمی‌فهمم چی داری میگی. - قول میدم به بابات چیزی نگم.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
- مگه میشه؟ ترسناکه. - تونستم بیام بیرون.
اون بوته‌ها نمی‌تونن جلوی منو بگیرن.
یه معامله بهم بدهکاری.
- طبق حسابِ من، دو تا بدهکاری. - حریفِ تو نمیشم.
بزن به سلامتی!
می‌خوام به سلامتیِ شجاع‌ترین ناجی‌هایی که تو عمرم شناختم بنوشم.
سختی‌هایی که تو این چند روز همه‌تون کشیدین و طرز کار تیمی‌تون...
و اینکه چطور از پس اون‌همه بدبختی براومدین، واقعاً ایول داره.
ما همیشه به تک‌تک‌تون افتخار می‌کنیم.
راستی، فک کنم مامانت از من خوشش میاد.
یا خدا...
وقت رقصیدنه!
دمت گرم، «فرشته مهربون».
بهتون امر می‌کنم که برقصین.
«میون سایه‌ها راه رفتم، زیر نور ایستادم،
هر برچسبی که بگی بهم چسبوندن؛ یه جاهایی اشتباه کردم و یه جاهایی هم حق با من بود.
همیشه زیر فشار بودم که یه نقشی رو بازی کنم،
اما نور فقط وقتی می‌تابه که یه ذره تاریکی هم باشه.
هر رویا، هر شک و هر انتخابی که می‌کنیم،
ما رو درست می‌بره سمت همون زندگی‌ای که باید بسازیم.
توی خوشی و ناخوشی،
با ریتم خودت برو جلو،
یه حقیقتی ته دلته، همونو دنبال کن.
تو فقط خودتی و بس،
برو و به دستش بیار.
کمال‌گرایی، هرج‌ومرج و هر چی که این وسطه،
اینکه بدون هیچ حد و مرزی خودت باشی؛ این زندگی توئه، پس برو و زندگی‌ش کن.
برو و زندگی‌ش کن،
برو و زندگی‌ش کن.
بی‌نقصی و هرج‌ومرج،
و هر چی که این وسطه.»
خودِ خودت باش، بی حد و مرز
این زندگیِ توئه، پس برو و زندگی‌ش کن
قصه‌مون رو می‌نویسیم، زندگی می‌کنیم و یاد می‌گیریم
مسیری که می‌ریم ممکنه پُر از پیچ و خم باشه
ولی هر لحظه که به موفقیت نزدیک‌تر می‌شی
داری با سازِ بهترین ورژنِ خودت می‌رقصی
هر رویا، هر شک و هر انتخابی که می‌کنیم
مستقیم می‌برتمون سمتِ همون زندگی‌ای که باید بسازیمش
توی خوشی و ناخوشی
با ریتمِ خودت برو جلو
یه حقیقتی تهِ دلت هست
با همون هماهنگ شو
تو فقط همینی هستی که هستی
برو و به چنگش بیار
کمال‌گرایی و هرج و مرج
و هر چیزی که این وسطاست؛ خودِ خودت باش، بی حد و مرز
این زندگیِ توئه، پس برو و زندگی‌ش کن
برو زندگی‌ش کن
یه برقی توی چشماش داره
و نه از سقوط می‌ترسه نه از پرواز
فردا رو به سبکِ خودشون می‌سازن
یه نقصِ بی‌نظیر
مثلِ یکی که می‌شناسم
چیزی برای ثابت کردن نداری
‫أر العالم ما يمكنك فعله
‫المستقبل يبدأ بي وبك"
‫- و"بينك" أيضاً. ‫- نعم!
‫"هناك حقيقة في قلبك، تماش معها
‫أنت وحدك من أنت عليه
‫اذهب وحقق ذلك
‫المثالية والفوضوية وكل ما بينهما
‫أن تكون على طبيعتك بلا حدود ‫هذه هي حياتك لذا اذهب وعشها
‫اذهب وعشها
‫المثالية والفوضوية وكل ما بينهما
‫أن تكون على طبيعتك بلا حدود
‫هذه حياتك لذا اذهب وعشها"
‫- أخيراً، عادت الأمور إلى نصابها. ‫- نعم.
‫لكن يجب أن أعترف، استمتعت ‫قليلاً بالتصرف بشكل سيئ.
‫هذه جملتي.
‫لنحتفل.
‫أكره النهايات السعيدة، ‫حان الوقت لبدء بعض الشقاوة الجديدة.
‫وداعاً يا "بينك"!
‫شكراً على قدومكم يا رفاق، ما هذا؟
‫- "بينك"، هل ستأتين؟ ‫- لحظة واحدة.
‫"كنوز (بينك) و(ريد)"
‫لم تظنوا أن تلك ‫كانت نهاية القصة، صحيح؟
‫بالطبع لا، سيكون ذلك حلواً جداً! ‫مقرف! بطعم الفانيليا.
‫"حبيبي، عرفت فوراً أنك مُقدر لي
ته دلم می‌دونم که من تقدیر توام
با اینکه مطمئن نیستی، چرا داری مقاومت می‌کنی؟
زیاد فکر نکن، بذار دلت تصمیم بگیره
با دلت رو راست باش
باید با دلت صادق باشی
اونجاست که آسمون شکافته می‌شه
و من با عشقم غرقت می‌کنم عزیزم
چشماتو باز کن، دلت نمی‌تونه بهت دروغ بگه
و وقتی با دلت رو راست باشی
می‌دونم که صاف میاردت پیش من
با دلت صادق باش
کسی که می‌دونی هواتو داره می‌تونه آزادت کنه
اگه بهم اعتماد کنی می‌تونم این کارو برات انجام بدم
چرا به چیزی که اینقدر درست به نظر میاد شک داری؟
به دلت اعتماد کن تا نور رو ببینی
با دلت صادق باش
باید با دلت رو راست باشی
اونجاست که آسمون شکافته می‌شه
و من با عشقم غرقت می‌کنم عزیزم
چشماتو باز کن، دلت نمی‌تونه بهت دروغ بگه
و وقتی با دلت رو راست باشی
می‌دونم که صاف میاردت پیش من
- به دلت - آره، آخرش همونه بچه‌ها
وقتی اوضاع قاراشمیش می‌شه بهتره که شروع کنی
باورت نمیشه عزیزم با دلت صادق بمون
می‌دونم حس می‌کنی دنیا ازت خیلی فاصله گرفته
ایمانت رو از دست نده عزیزم فقط با قلبت روراست باش
ترجمه: لیلا مظهر