"دانلود شده توسط سایت بی سی موویز" .:: BcMoviez.Com ::.
امم...
هوم...
شکلات چی؟
باشه، بردار.
این؟
نه عزیزم، دیگه کافیه.
بدو دیگه، اسکوتر.
- سلام. - سلام.
سلام.
خیله‌خب.
می‌تونی تو این کار بهم کمک کنی.
اینو می‌ذارم...
این‌جوری.
چقدر می‌شه؟
بسیار خب، بفرما، اینم ۳۰ تا.
ممنون.
- مامان، می‌شه کمکم کنی؟ - اوهوم.
کمکت می‌کنم که یه خرده عجله کنیم.
این شکلی.
فعلاً!
ماچ!
- خداحافظ، ممنون. - فعلاً.
الان می‌تونم شکلات بخورم؟
نه قربونت برم، بعداً.
باشه.
مامان!
مامان! مامان!
مامان!
مامان. خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم.
مامان!
مامان.
مامان، مامان!
مامان! مامان!
مامان، توروخدا!
ترس و وحشت تمام کشور رو فلج کرده،
در حالی که شوک عجیبی کل مملکت رو فرا گرفته.
یه مادر رو وسط روز روشن کشتن،
اونم درست جلوی چشم بچه‌ش،
به دست یه مظنون دیگه که از مهاجرای غیرقانونیه.
پدر و مادرا می‌ترسن بذارن بچه‌هاشون بیرون بازی کنن،
و خیلی از زنا کلاً جرأت نمی‌کنن بعد از تاریکی از خونه بزنن بیرون.
اما در یک چرخش عجیب که
افکار عمومی رو حسابی درگیر کرده،
امید مردم دیگه به دست دولتی‌ها
یا پلیس نیست.
در عوض، همه چشم‌شون به یه چهره‌ی مرموزه،
یه شهروند پارتیزان
که داره عدالت رو به روش خودش اجرا می‌کنه.
بعضی‌ها معتقدن که مقامات...
...در تامینش ناتوان بودن،
اون هم خلافکارها رو هدف قرار داده و هم کله‌گنده‌ها رو،
همونایی که متهم‌ان اجازه دادن جرم و جنایت بی‌مهابا ریشه بدونه.
اومدیم توی خیابون...
...تا ببینیم مردم درباره این چهره‌ی مرموز چی فکر می‌کنن.
اینم از حرف‌هایی که زدن.
اون یه قهرمان واقعیه.
می‌دونی، ما سگ‌دو می‌زنیم، مالیات می‌دیم، که چی؟
که خرج کل آفریقا رو بدیم؟
ببین، اونا میان اینجا و ما باید جورشون رو بکشیم،
اونوقت در عوض، ازمون دزدی می‌کنن.
تازه، منِ زن،
دیگه بعد از ۹ شب جرئت نمی‌کنم پام رو از خونه بذارم بیرون.
نه، خیلی ریسکیه.
دمش گرم، خیلی قبولش دارم.
می‌زنه به دل ماجرا،
توی روی همه‌ی اون خلافکارها وایمیسته.
اینا پلیس رو مسخره می‌کنن، ولی جرئت ندارن با اون شوخی کنن.
ای جان، دلم می‌خواد زنش بشم!
جدی می‌گم، اون یه شوالیه واقعیه که به دادِ آدم‌های بی‌پناه می‌رسه.
این شخص همچنان داره به اجرای عدالتِ شخصی خودش ادامه میده،
و ادعا می‌کنه که پلیس و دستگاه قضایی...
...توی محافظت از مردم کم‌کاری می‌کنن.
هفته گذشته،
رهبر یه باند کله‌گنده‌ی تبهکاری تو خاورمیانه،
به همراه دستیارش،
جنازه‌شون توی یه سطل زباله پیدا شد.
اون یارو رو دیدی؟ عجب چیزیه.
چیزی درباره این یارو پارتیزانه که با تبهکارا می‌جنگه شنیدی؟
همون که تو اروپاست؟
می‌گن کارش حرف نداره، از اون اصلیاس.
این آدم داره آشغال‌ها رو پاکسازی می‌کنه.
فکر کنم ما هم اینجا تو آمریکا به یکی مثل اون نیاز داریم.
شماها چی فکر می‌کنین؟
این پایین کامنت بذارین و نظرتون رو بگین.
درباره من خیلی حرف‌ها زده شده،
واسه همین فکر کردم بهتره حقیقت رو مستقیم از زبون خودم بشنوین.
هر کاری که می‌کنم، فقط و فقط واسه خاطر شماست.
نمی‌تونم یه جا بشینم و تماشا کنم که شماها
توی این حالت بختک‌زدگی دست و پا می‌زنین.
حقیقت اینه:
از همه‌تون داره سوءاستفاده می‌شه.
شماها هیچی نیستین جز یه مشت اسباب‌بازی.
هر سربازی که پاشده رفته جنگ
به خیال اینکه مرگش واسه یه آرمانه،
یا فداکاریش واسه جامعه اهمیتی داره،
بدجوری بازی خورده و بهش رکب زدن.
کلینتون، بایدن، ترامپ...
هیچ‌وقت اون‌ها رو خط مقدم نمی‌بینی.
توی هر نبردی.
چرا؟
چون اونا هیچ‌وقت جون خودشون رو به خطر نمی‌ندازن.
اونا شماها رو دارن.
اونا جوری خرتون کردن که فکر کنید
دارید واسه کشورتون جون می‌دید،
اما کشورتون هم واسه شما هیچ غلطی نمی‌کنه.
توی خیابون راه می‌ری،
چاقو می‌خوری، یا خفتت می‌کنن، یا کشته می‌شی،
اون‌وقت کشورت چیکار می‌کنه؟
هیچ گوهی.
و تو چیکار می‌کنی؟
هیچ گوهی.
دنیا به تعادل نیاز داره.
ین باید با یانگ جور باشه.
بسیار خب.
گوش کن.
وقتی رفتیم تو، شما دوتا لالمونی می‌گیرید.
فک زدنش با من، شما فقط قیافه عصبی می‌گیرید،
همین و بس.
و اگه اون مادرقحبه امروز پول رو سرفه نکنه،
اون مغازه تخمی‌شو به آتیش می‌کشید،
حالیته؟
-آره. -چشم رئیس.
برید.
چون اگه تو هیچ غلطی نکنی...
...من مجبورم یه حرکتی بزنم.
باید یه کاری بکنم... یه کاری... یه غلطی بکنم...
برقا چی شد؟
اوه، ریدم توش!
ببین، این یارو تهِشه، خب؟
یه اعجوبه‌ست، می‌فهمی؟
ما تو کانادا به آدمای بیشتری مثل این نیاز داریم، افتاد؟
لازمشون داریم!
عاشقشم.
عجیبه؟
در راستای رسیدگی به این حوادثی که داره بیخ پیدا می‌کنه،
ما یه بیانیه‌ی رسمی دریافت کردیم
از رئیس منطقه‌ای اینترپل، هنری،
کسی که عملیات دستگیری این مأمور خودسر رو رهبری می‌کنه.
اینو من باید بخونم؟
آره، همشو بخون.
اوکی، ۲۰۳.
۱۱۲۴ اینجاست.
آه، طبق محاسبات ما، ممکنه به یه ماشین دیگه هم نیاز داشته باشیم.
من اینجام تا حمایت کنم
از مجریان قانون محلی و فدرال.
تحقیقات داره به این احتمال می‌رسه
که با یه، اوم، هسته‌ی تروریستی بین‌المللی طرفیم
که ضد دموکراسی عمل می‌کنه.
و اصلاً بعید نیست که این گروه تروریستی،
یه جریانی باشه که از طرف روسیه و یا چین،
توسط نهادهای دولتی‌شون حمایت می‌شه که،
نه فقط توی فضای مجازی فعالن،
بلکه همین حالا هم به صورت میدانی وارد عمل شدن،
و دارن با کشورهای ما توی اتحادیه اروپا و آمریکا می‌جنگن.
شواهدی هست که دقیقاً همین رو نشون می‌ده.
هوی، هوی، هوی!
هوی، بچه‌ها، بلیط‌هاتون.
سیکتیر باو!
آقایون.
آقایون، شما پول بلیط‌تون رو ندادین.
نفری یک و نیم می‌شه.
گمشو بشین پشت فرمون و راه بیفت.
گفتم نفری یک و نیم.
مگه بهت نگفتم گورتو گم کنی بشینی پشت اون اتوبوس کوفتی و راه بیفتی؟
لطفاً نفری یک و نیم بدین.
آقایون.
همه کسایی که توی این اتوبوسن یه جایی کار دارن که باید برسن،
و برای بعضیامون هم قضیه خیلی فوریه،
پس لطفاً مشکل‌تون رو حل کنین
و اتوبوس رو راه بندازین.
منم درک می‌کنم چی می‌گی.
فقط مسئله اینه که
من دیگه به رانندگی با این اتوبوس ادامه نمی‌دم.
بدون این‌که همه بلیت داشته باشن.
بسیار خب.
سه تا صد و پنجاه‌تا، می‌شه چهارصد و پنجاه‌تا، بفرما.
بذار باقی پولت رو بدم.
-بقیه‌اش مال خودت. -خیلی ممنون.
-خوش بگذره. -عجب پفیوزِ بدبختیه.
ممنون.
این‌که کی هستیم و چیکار می‌کنیم،
تو زندگی‌مون عواقب داره،
و همین‌طور تو زندگی اطرافیان‌مون، خب؟
حالی‌ت نمی‌شه، نه؟
بسیار خب. خوب گوش کن، بذار شیرفهم‌ت کنم.
اگه سوار اتوبوس بشی
و پول بلیتت رو ندی،
اگه بری سینما،
اگه یه موز از مغازه برداری
و پولش رو ندی،
ته‌اش هزینه همه چی می‌ره بالا.
اگه ده درصدِ آدما پول ندن،
قیمت‌ها ده درصد می‌ره بالا تا ضرر جبران بشه،
و این اصلاً منصفانه نیست.
شاید الان حالی‌ت نشه،
ولی بهش فکر کن.
مطمئنم که تصمیم درست رو می‌گیری.
یه روزی به این لحظه برمی‌گردی و نگاه می‌کنی.
و بفهم که این خوش‌شانس‌ترین لحظه‌ی کل زندگیته.
حرفمو باور کن.
ممنون بابت بلیط‌ها، جناب.
خواهش می‌کنم، فقط ده دقیقه.
خیلی ضعیف شده.
سلام، السا.
حتی نمی‌تونم تصور کنم چه بلاهایی سرت اومده.
چی می‌خوای؟
تو کی هستی؟
فقط اومدم که کمک کنم.
می‌خوای چی بشه؟
منظورت چیه؟
اونایی که این بلا رو سرت آوردن.
می‌خوای چه بلایی سرشون بیاد؟
می‌خوام...
برن زندان...
واسه بقیه‌ی عمرشون.
هوم.
شایدم برن.
البته تا آخرِ دادگاه هیچی معلوم نمی‌شه،
که اونم ممکنه سال‌ها طول بکشه.
و البته، تو هم باید شرکت کنی،
توی اون دادگاه،
و ماجرای بلایی که اون مردا سرت آوردن رو تعریف کنی،
اونم بارها و بارها،
توی یه اتاق پر از آدم
که قراره بهت بگن دروغگو...
...و سعی کنن از هر جای حرفت
یه ایرادی دربیارن.
تازه باید شانس هم بیاریم
که حکم چی باشه.
هیچ‌وقت نمی‌دونی این‌جور چیزا
آخرش چطوری تموم می‌شه.
اون‌وقت، وسط اون دادگاه طولانی و هزینه‌بر،
باید بشینیم دعا کنیم
که اون عوضی‌هایی که این بلا رو سرت آوردن
عین همین کارو سرِ کسِ دیگه‌ای نیارن.
این همون عدالتیه که می‌خوای؟
نه!
عدالت می‌خوای؟
آره!
خداحافظ، السا.
از این یارو خوشم میاد.
یکی مثل این تو آلمان لازم داریم.
این یارو معرکه‌ست.
تو ایتالیا به یکی مثل این احتیاج داریم.
فقط محض اینکه روشن بشه بگم،
من اینجا زندگی نمی‌کنم.
من اینجام... خب، راستش،
دارم به اموال خانوادگی که از قضا اینجان رسیدگی می‌کنم.
ولی من اینجا اقامت ندارم.
اگه اون دی‌ان‌ای که دارین درباره‌ش تو بار حرف می‌زنین،
دی‌ان‌ایِ منه،
دو تا نکته هست: اول اینکه...
خیلی مشتاقم که برای وکیلم توضیح بدین
چطوری موفق شدین دی‌ان‌ایِ
یه تبعه‌ی خارجی رو به دست بیارین.
به عنوان یه شهروند آمریکایی،
اصلاً برام روشن نیست که چطوری
از همون اول دی‌ان‌ای من رو گیر آوردین،
ولی مطمئنم این موضوعیه‌ که می‌تونین
با وکلای من روشنش کنین.
از طرفی، همون‌طور که گفتم،
این باریه که من بهش پاتوق دارم،
و این واحد هم مالِ خودمه.
ما تو کارِ مدیریت و صاحب‌خونه‌ای
خیلی فعال و پیگیر هستیم،
و هر وقت یه مستأجر جابه‌جا می‌شه،
بیشتر اوقات، خودمان می‌ریم واحد رو چک می‌کنیم
تا خسارت‌ها رو بررسی کنیم،
تا مطمئن بشیم که اگه راه داشت،
تا جایی که ممکنه پول پیش‌شون رو
بهشون برگردونیم.
رئیس. رئیس، به‌گوشم.
-تموم. -بله؟
سیگنال رو ردیابی کردیم، قفل کردیم روش.
داریم راه می‌افتیم.
حله، حله.
آدرس رو بده به من.
بریم یه سری به این حروم‌زاده بزنیم.
اگه هر چی تا حالا بهت یاد دادن،
یه مشت چرت و پرتِ محض بوده باشه چی؟
اگه منظور نیچه هم همین بود،
وقتی گفت اون بالا سرد و سوت و کوره،
درست رو قله‌ی کوه دانش؟
یه جایی دور از اخلاقیاتِ تحمیلی،
یا دین‌های قلابی و سیاست.
یه جایی دور از ابزارهای سرکوبِ ساختِ بشر،
که فقط واسه اینه که کنترلت کنن.
ببین، اگه حقیقتِ تلخ و عریان رو می‌خوای،
من بهت میگمش.
می‌تونیم تاریخ رو عوض کنیم.
حکومت، دادگاه، پلیس.
ببین، تو فکر می‌کنی اونا بهت پشت کردن،
ولی این‌طور نیست،
چون اونا اصلاً قرار نبود برات عدالت بیارن.
نه. اونا فقط هستن تا آدمت کنن.
ببین، ولی من اینجام تا کمکت کنم دوباره افسار رو دستت بگیری.
خیله‌خب، من رسیدم.
پاشو.
پنجاه تا.
- فقط یه مدل. - اوهوم.
هر چیز اضافه‌ای، ۳۰ تای دیگه.
خوبه.
روی تخت.
برو روی تخت.
این چیه؟
برو.
کپکه.
وقتی می‌ذاری مشتری‌ها توی حموم دوش بگیرن،
بعد از اینکه کارت تموم شد، پنجره رو باز می‌کنی؟
- نه. - چرا؟
اگه بذاری دوش بگیرن و فضا گرم بشه،
بخار جمع می‌شه.
اون‌وقت کل اتاق کپک می‌زنه.
ولی تو چرا واست مهمه؟
چون صاحب این ساختمون منم.
- تو صاحب ساختمونی؟ - اوهوم.
واو. جدی؟
چیه، فکر کردی اون جاکش‌هات صاحب ساختمونن؟
نـ... نمی‌دونم.
یعنی، نباید پولت رو می‌گرفتم؟
خب معلومه، تو کارت رو انجام دادی.
به هر حال، شروعش کردی.
حالا، تمومش می‌کنیم.
به مدیرا در مورد این کپک‌ها بگو.
بهشون بگو اگه فکری به حالش نکنن،
دوباره برمی‌گردم سراغشون.
آره، حتماً میام.
خب، پس ۳۰ دلار دیگه گیرم میاد؟
- آره، می‌گیری. - باشه.
یه مژدگانی هم روش.
اومم. دمت گرم.
- خب، چی می‌زنیم؟ - تکیلا.
- تکیلا! - آره!
این شبِ آخرمونه.
و ما واقعاً... ما آدم‌های باحالی هستیم، خب؟
- من که باورم نمیشه، اصلاً تو کتم نمیره. - آره، معلومه که نمیره.
- اصلاً حرفت رو باور نمی‌کنیم. - من که خَر نمیشم.
- باورت نمی‌کنم. - یه اتاقِ مشتی هم تو هتل داریم.
- اوه، جداً؟ - با بهترین صبحانه‌ی ممکن.
تو تلویزیون دیدمت.
تو همون یارویِ اینترپلی.
تلویزیون، آره.
امشب، من فقط یه مَردم که داره نوشیدنی‌ش رو می‌خوره.
نمیشه که آدم همه‌ش سگ‌دو بزنه.
به سلامتی.
هیچ‌کس واقعاً دلش نمی‌خواد تو این عدالت‌خواه رو بگیری،
می‌دونی چی میگم؟
شاید حق با تو باشه.
ولی خب، قانون واسه خودش دلیلی داره.
و اونایی که بی‌گناهن،
می‌تونن برن پی کارشون.
اونایی هم که گناهکارن باید تاوان پس بدن.
می‌دونی، نمی‌تونیم بذاریم یه مشت آدم خودسر راه بیفتن توی خیابون
و هر غلطی دلشون خواست بکنن، می‌فهمی؟
واسه همینه که من اینجام.
نمی‌خوایم شیرازه جامعه از هم بپاشه.
کی اهمیت میده؟
به کی برمی‌خوره؟
آره، کی اهمیت میده؟
می‌تونی باهاش حرف بزنی، اما...
ما الان داریم می‌ریم دستشویی.
-شماها دیگه حق انتخاب ندارین... -بیخیال، یه پیک با ما بزنین.
من دیگه دارم می‌رم.
ما همه‌مون... هی، شماها دیگه چاره‌ای ندارین.
-بعداً. -شرمنده.
-هی، فقط یه پیک. -چاره‌ای نیست، مگه نه بچه‌ها؟
شیرفهم شد؟ خب.
ایول... عاشق این دوتام.
-پس قرارمون همون اتاق هتل، باشه؟ -یه پیک با ما نمی‌زنین؟
پسر، دمت گرم، عاشق این جور چیزام. معرکه‌ست پسر.
-بلونده مال منه. -نه، نه، نه، نه، نه، نه.
هی، اون... هی پسر، اون رو پاهای من نشسته بود.
-خودت می‌دونی معنیش چیه. -برام مهم نیست.
نه... هوی. باشه، باشه، تقسیم می‌کنیم، خب؟
قراره با هم تقسیمش کنیم.
ولی مسئله اینه که، آره دیگه، اون دختره معرکه‌ست پسر.
دمت گرم.
احساس می‌کنم هر کی تو این ساختمونه...
خیلی ردیفه، نه؟
آره، تو هم همین‌طور. تو هم. آره بابا.
ولی موضوع اینه که، مثلاً...
نه، نه، یه لحظه وایسا، پس قطره‌ها رو گرفتی؟
-قطره‌ها رو گرفتم. -خب، پس بریزشون، می‌دونی که؟
باشه، حله.
فقط... زیاد نریزیا، خب؟
فقط حواستو... حواستو جمع کن.
بفرما، اینم از این.
بدو دیگه.
آره، همینه. خودشه.
سختش نکن. ساده پیش برو، خب؟
آماده‌ای؟
بدجور آماده‌ام. من اصلاً آماده به دنیا اومدم، پسر.
به محض اینکه برگردن، می‌دونی که،
یه راست می‌ری سراغ مشروبا.
باید بزنیم به چاک؟
نه، یه دقیقه دیگه باید بریم، آره،
ولی اول می‌ریم سراغ نوشیدنی.
بعدش هم، مطمئن می‌شیم که می‌گیریمشون.
تا اتاق هتل.
هی، شماها با اون دو تا دختر خوشگلا هستین؟
همونایی که الان رفتن دستشویی؟
آره، چطور مگه؟
یه نفری اونجا داره بهشون پیله می‌کنه.
به نظرم برید یه نگاهی بندازید.
جدی می‌گی؟
داره شوخیِ تخمی می‌کنه.
اگه شوخی باشه، خیلی مسخره‌ست.
چی؟... باشه.
ولی اگه داری مارو ایسگا می‌کنی، برمی‌گردم
و اون صورتِ فاکیتو لت‌وپار می‌کنم، مرتیکه.
- باشه. - آره. خنده‌داره، نه؟
وقتِ نمایشه، عزیزم.
هی پسر، یه یارویِ خل‌وچل اومده بود
داشت یه سری گُه اضافی می‌خورد.
آره، من که این اراجیف به کَتم نمی‌ره.
دستشویی زنونه‌ست، چه مردی آخه؟
- خب، من که نمی‌دونم. - آخه هیچ مردی نمی‌تونه...
- دستشویی زنونه، مثلاً... - بچه‌ها، بچه‌ها، بیخیال.
می‌دونی چیه؟ می‌دونی چی لازم داریم؟
این.
اینو بزن به بدن، سریع.
باشه.
به سلامتیِ رفیقای جدید و تصمیم‌هایِ مزخرف.
خوبه.
بیضه‌ها بالا!
قراره سوسیس‌های مشتی بخورید، بچه‌ها.
-بزن بریم، نه؟ -به سلامتی.
اوه، شرمنده.
صبر کن، می‌تونیم یه بار دیگه انجامش بدیم؟
به سلامتی!
ووووو!
اوه، ریدم.
-ووووو. -اوه، ریدم.
آره، فکر کنم چهار تا دیگه لازم داریم، نه؟
اوه، من... من براش صبر می‌کردم.
-اوه، ایول. -شاید به کارت بیاد.
می‌دونی، واقعاً پسر تخس و کله‌خری هستی.
متأسفانه، انگار فقط یه اتفاقه،
من زیاد به اون بار می‌رم.
یکی از پاتوق‌های موردعلاقمه.
ممکنه توی بار بوده باشم
و یه لیوان رو از روی چهارپایه‌ای که می‌خواستم روش بشینم جابه‌جا کرده باشم؟
احتمالش هست. قطعاً ممکنه.
هوی!
-چته تو؟ -پسر، سرم داره گیج می‌ره.
داری... می‌خوای... مـ... مـ...
-حالت خوبه؟ -بیا دیگه، بچه‌مایه‌دار.
فکر کنم داره بازیمون می‌ده.
-حالت...؟ -خوبم، ردیفم.
یه لحظه بهم وقت بده، یه لحظه صبر کن.
می‌تونی جواب یه چیزی رو بدی؟
باشه. چته؟ بنال ببینم.
آب می‌خوای؟ یا می‌خوای مثلاً...
فکر کنم دیگه وقتشه شما دخترا بزنین به چاک.
-چرا؟ -منظورت چیه؟
این دوتا یارو، وقتی تو دستشویی بودین،
یه چیزی ریختن توی نوشیدنیتون.
-جدی میگی؟ -داری چی میگی واسه خودت؟
من جابه‌جاشون کردم. قضیه اینه.
خودشون خوردنش. واسه همینم...
...رفت تو لالا.
خلاصه، هر غلطی می‌خواین بکنین، مجبور نیستین برین خونه،
ولی من اگه جای شما بودم پیش اینا نمی‌موندم.
شب خوش.
اه، ریدم توش.
-بیا فقط بریم. -چه گه بازاریه.
مطمئنیم خونه درستیه؟
اینجوری به من گفتن.
آماده‌ایم.
خوبه.
بزن بریم.
اسلحه‌ها بالا!
برو، برو، برو، برو.
ممکنه فقط کارِ یه نفر نباشه.
ولی چیزی که روشنه اینه که سیستم فعلی‌مون
توی محافظت از شهروندا وا داده.
این یه سری سؤال‌های اساسی ایجاد می‌کنه.
اگه خطرات مربوط به مهاجرت
بیشتر از سودش باشه،
و اگه مهاجرا بیشتر از اینکه سود اقتصادی داشته باشن،
دارن به جامعه هزینه تحمیل می‌کنن،
اونوقت دیگه وقتشه که توی
سیاست‌های مهاجرتی‌مون تجدید نظر کنیم.
سه، دو، یک. بزن بریم.
بیا بیرون.
تسلیم شو.
می‌دونم اومدین اینجا که وظیفه‌تونو انجام بدین.
اصلاً دوست ندارم همه‌تونو بکشم،
ولی اگه بخواین جلوی کار منو بگیرین،
مجبور میشم همه‌تونو نفله کنم.
این آخرین اخطاره، گورتونو گم کنین.
آتیش!
تیم ب، نوبت شماست. یالا.
حرکت کنین، تکون بخورین، یالا، یالا.
قضیه چیه؟
آقای سندرز.
اصلاً روحمونم خبر نداشت امروز میای اینجا.
خب، اگه می‌دونستین که دیگه بازرسیِ سرزده نمی‌شد.
اگه می‌کردی، فرقی هم می‌کرد؟
خب، آمار و ارقام شش‌ماهه رو براتون آماده کردیم، پس...
-خوبه. -لطفاً، دنبالم بیاین به...
به دفترتون.
اوم، امیدوارم ناراحت نشی که
وقتی نیستی دارم از دفترت استفاده می‌کنم.
برای یه سری تماس‌های حساس با مستأجرها نیاز به خلوت دارم،
اونایی که اجاره‌شون عقب افتاده.
چند نفر اجاره‌شون عقب افتاده؟
اوه، ما همیشه زیر ۱۰ درصدیم.
پس به‌طور متوسط، ۹۰ درصد اجاره‌ها هر ماه نقد می‌شه.
نوسان هم داره،
یا هر ماه همون ۱۰ درصد ثابته؟
اگه این‌طوریه، می‌خوام همه‌شون رو بریزی بیرون.
خب، روال کار این‌طوریه که بعد از سه ماه اجاره‌ندادن،
یه اخطار نهایی می‌فرستیم که تا چهار هفته وقت دارن تسویه کنن.
و اگه بازم خبری از پول نشه،
حکم دادگاه می‌گیریم.
و این اجازه رو بهمون میده که بندازیم‌شون بیرون،
کلاً ظرف هفت ماه.
یعنی اگه یکی نخواد پول بده،
هفت ماه مفت برای خودش زندگی می‌کنه.
اگه بخوای این‌طوری نگاه کنی، آره حق با توئه.
جور دیگه‌ای هم میشه بهش نگاه کرد؟
ما توی این شهر ۳۵۰۰ تا واحد داریم، اووِن.
این یعنی سالی ۵۰ میلیون و ۴۰۰ هزار یورو کاسبیم.
۱۰ درصدش می‌شه ۵ میلیون و ۴۰ هزار یورو...
...که ملت دارن از جیب من می‌زنن.
این اصلاً برام قابل قبول نیست.
همین الان حکم تخلیه‌شون رو اجرا کنید.
خب، مشکل اینجاست که دادگاه زودتر از اون موعد...
...حکم تخلیه صادر نمی‌کنه.
شاید این‌طور باشه.
پس، اگه تا چهار هفته اجاره ندادن، شروع می‌کنی به فشار آوردن بهشون.
اگه جواب نداد، آدرس‌هاشون رو می‌دی به من...
...تا آدم‌های من خودشون ردیفش کنن.
باشه، خب...
...می‌تونیم امتحانش کنیم.
نه. همین کار رو می‌کنیم.
پروژه «گرند آلی» در چه حاله؟
خب، تاییدیه فنی...
...واسه آخر هفته ردیف شده.
پس همه مستاجرها می‌تونن از دوشنبه برگردن سر جاشون.
عجب افتضاحی بود اون قضیه.
دیگه عمراً با اون پیمانکار کار کنیم.
معلومه که نه.
در ضمن اوون، لوله‌کشی ویلای من هنوز تموم نشده.
- بگو سریع برسن بهش. - حتماً.
یه سری هم به پروژه «لیوبلیانا» زدم.
چند تا عکس هم گرفتم.
اینو ببین.
اوه. وضع خرابه.
ببین، منظورم اینه که، درست کردن درجه‌ش کاری نداره،
ولی این نما...
نه.
نه، ما پروژه‌ای به این بزرگی واسه اون ساختمون اجرا نمی‌کنیم.
فقط مطمئن شو که یه وقت آوار نشه.
حتماً.
هوم، خب، واقعاً دلمون واسه حضور پدرت این‌ اطراف تنگ شده.
هوم.
هیچ‌وقت با بابام نرفتم شکار.
نه؟
- هوم، عجیبه. - واقعاً؟
مادرم وقتی بچه بودم مُرد
اونم منو دک کرد مدرسه شبانه‌روزی.
سالی دو بار می‌دیدمش.
هیچی ازش نمی‌دونم.
حتی نمی‌دونستم سرطان داره.
متأسفم اینو می‌شنوم.
اوه، ولی همیشه خیلی افتخار می‌کرد
به اون دوران خدمتت توی ارتش.
اون ده درصد رو ردیف کن، اوون.
فهمیدم.
یه مورد دیگه هم هست که باید بهش برسیم.
خب، اخیراً، اداره مالیات...
مالکیتِ شرکت‌های هلدینگت رو زیر و رو کردیم،
و این وسط چند تا سوال واسمون پیش اومد.
ببین، چون تو اینجا شهروندِ رسمی نیستی،
و غیرقانونی هم وارد کشور شدی،
خب، ممکنه به مشکل بخوریم.
ما کلی واحدِ مسکونیِ دولتی داریم،
و دولت می‌خواد واحدهای خالی رو مصادره کنه،
تا توشون مهاجر جا بده.
نه.
می‌تونیم با قیمتِ کامل بهشون اجاره‌ بدیم.
اوون، ما همیشه چی می‌گیم؟
واحدِ خالی تعطیل.
می‌خوان بدونن صاحبِ اون شرکت‌ها کیه.
و اگه اون اطلاعات رو بهشون ندیم،
تمام واحدهای بلوکِ «کازین» رو بالا می‌کشن،
بدونِ اینکه یه قِرون گیرِ ما بیاد.
خب، مطمئنم وکلای ما
واسه این قضیه یه جوابی دارن.
قطعاً.
ولی اونا هم فقط تا یه حدی می‌تونن کاری از پیش ببرن.
ازت می‌خوام که تجدیدنظر کنی
و اطلاعاتی رو که خواستن بهشون بدی.
بزن به چاک.
هر چی باشه، اونا لابد واست فرشِ قرمز پهن می‌کنن.
تازه حتی بی هیچ حرف و حدیثی بهت شهروندی می‌دیم.
اوه، من آمریکایی‌ام، اوئن.
فقط واسه یه تعطیلات طولانی اومدم اینجا.
- اون ۱۰ درصد رو ردیف کن. - بله قربان.
آهان، اینم آمار و ارقام شش‌ماهه واسه شما.
دیدمشون.
اینجا بوی گندِ خونه سالمندان می‌ده.
باید یه خونِ تازه‌ای وارد کار کنیم.
به این زودی؟
روز سگی و درازی بود، جنی.
هوم. باشه.
بیا، بگیر.
خیله‌خب. من برمی‌گردم. یه جنسی باید تحویل بدم.
آها. من حواسم به بار هست.
باشه. حله.
خب، رابطه‌ی من و پدرم شکرآب بود،
یعنی این‌جوری می‌شه گفت.
راستش موقع بزرگ شدنم،
رابطه‌ی خاصی باهاش نداشتم.
وقتی بچه بودم مادرم فوت کرد.
و فکر کنم بار عاطفیِ
مرگ مادرم،
و همین‌طور فشارِ بزرگ کردن شرکتش،
باعث شد اولویت‌های دیگه‌ای داشته باشه،
که خب، منم دیگه با این قضیه کنار اومدم.
و حالا که من این‌جا رو می‌چرخونم،
قشنگ می‌فهمم چی به چیه.
پس دیگه ازش کینه‌ای به دل ندارم.
من هنوز تو ارتش آمریکا خدمت می‌کردم.
توی دفتری که کار می‌کردم بهم زنگ زدن،
و خبر دادن که بابام فوت کرده.
برای اولین بار داشتم راهی این‌جا می‌شدم...
چند روز بعد برای مراسم خاکسپاریش.
اوه، عجب گندکاری‌ایه لعنتی.
داره باهامون بازی می‌کنه.
دیگه هیچ‌کسی توی اون جعبه نیست.
اطراف رو بگردین.
نبضشون رو چک کنین.
لعنتی!
این کثافت‌کاری باید تموم بشه.
تموم می‌شه.
عصر بخیر.
بله؟ چی می‌خوای؟
تو کی هستی؟
یکی دیگه از اون خبرنگارهایی؟
به نظرت من شبیه خبرنگارام؟
نه، فقط یه سوال دارم.
از نتیجه‌ای که
توی دادگاه بهش رسیدن راضی بودی؟
دخترت چطور؟
چرا اینو می‌پرسی؟
چطور می‌تونی همچین سوالی بپرسی؟
تو از کجا می‌دونی ما کجا زندگی می‌کنیم؟
پس تو دادگاه دست‌تون به هیچ‌جا نرسید، نه؟
مجبور نیستم به سوالات جواب بدم، مرتیکه.
اینا همه‌اش کصشره. بزن به چاک.
نه.
هیچ عدالتی در کار نبود.
عصر خوش.
سلام، السا.
من از اینترپلم.
و بابت اتفاقی که برات افتاده واقعاً متاسفیم.
لطفاً حرفم رو باور کن.
ما از تمام نفوذ و امکانات‌مون استفاده می‌کنیم تا هر کسی رو که این بلا رو سرت آورده پیدا کنیم،
و برای یه مدت طولانی بفرستیمش هلفدونی.
ولی تو بهم گفتی که گرفتیشون،
گفتی که می‌دونی کجا قایم شدن.
السا، من قبلاً اصلاً اینجا نبودم.
این اولین باریه که داریم با هم حرف می‌زنیم.
تـ-تو سه هفته توی کما بودی.
شاید... شاید منو با یکی دیگه اشتباه گرفتی.
آره. شاید همکارت بود که...
خیلی آدم خوش‌برخوردی بود.
ازم پرسید که دنبال رسیدن به حق و عدالتم یا نه.
همکارِ من؟
یونیفرم تنش بود؟
اسمشو بهت گفت؟
قیافه‌ش چطوری بود؟
چه شکلی بود؟
جثه‌ش ریز بود.
سفیدپوست؟
نه. بیشتر شبیه خاورمیانه‌ای‌ها بود.
اوم، موهای مشکی.
ریش.
السا، اشکالی نداره بگم چهره‌نگارمون بیاد اینجا
تا بتونی مشخصاتشو بهش بگی؟
اینطوری خیلی کمک می‌کنی.
تو استراحت کن، باشه؟
هوم.
برمی‌گردم.
یه مدت استراحت کن.
نـ... نمی‌فهمم چی می‌گی.
خواهش می‌کنم، فقط، می‌شه لطفاً داشته باشم--
نه، نه!
نه، نه، باشه، من فقط-- نه، خواهش می‌کنم، نه، این کارو نکن.
خواهش می‌کنم، فقط--
-اینو می‌خوای؟ -خواهش می‌کنم.
تلفنتو می‌خوای، ها؟
زنگ بزن به مامانیت.
فقط گوشـ... فقط گوشیمو لازم دارم، همین... همه‌اش همینه.
همین و بس.
-آه. -گوشیت رو دربیار.
به ننه بابات زنگ بزن.
فقط بهشون بگو می‌خوای شکایت کنی
از تک‌تک این تیکه‌های گه.
اسم‌هاشون رو بهت می‌دم.
سلام، پسرا.
منو یادتونه؟
اگه یه بار دیگه ببینم دستتون رو روی کسی بلند کردین،
میام سراغتون،
و دیگه با پای خودتون از اونجا بیرون نمی‌رین.
شیرفهم شد؟
و اما تو.
یادته تو اتوبوس بهت چی گفتم؟
که امروز روز شانس توئه؟
شاید حالا بفهمی واسه چی.
اگه پلیس ازتون محافظت نمی‌کنه،
من باید ازت محافظت کنم.
و اگه دادگاه و قانون عدالت رو برات اجرا نمی‌کنن...
من حقت رو می‌گیرم.
و یادت باشه، من این کار رو برات می‌کنم...
تا وقتی که یاد بگیری خودت از پسش بربیای.
بله.
فهمیدم.
کل محله رو گشتیم.
قرنطینه کامل، تا شعاع دو مایلی.
هیچی.
اینجا به اسم «مالی لینگ» اجاره شده،
یه زن چینی که بهش پول نقد دادن
تا اجاره‌نامه رو امضا کنه.
می‌گفت پول رو یه مکانیک بهش داده
ولی می‌گفت طرف اجازه کار نداشته.
بگو ببینم.
طبقه بالا کاملاً پاکه.
اطرافت رو بگرد.
مسئله شخصی نیست.
همه‌اش یه ظاهرسازی بود...
تا اینجا رو بکنن یه دژ نفوذناپذیر.
بازش کن.
یالا، حرکت کنین.
بدو، بدو، بدو!
قاضی راینهولد.
تو دیگه کدوم خری هستی؟
از طرف دفتر بازرس کل اومدیم.
اطلاعات جدیدی به دستمون رسیده.
امیدوارم زیاد حالت تهوع نداشته باشی، جناب قاضی.
اون آمپولی که بهت زدم...
وقتی تو خونت پیداش کنن،
خیلی مشکوک به نظر می‌رسه، مگه نه؟
فقط دعا کن نبرنت واسه آزمایش سم‌شناسی.
رو بدنت.
هه، کی می‌دونه؟
شاید یه جورایی بدنت به هروئین عادت کرده.
به هر حال، انگار از ساقی‌های هروئین خوشت میاد.
تا حالا چندتاشون رو دوباره ول کردی تو خیابون؟
قانون واسه حمایت از قربانی‌هاست، مگه نه؟
نه واسه مجرما.
شاید همون موقع بود که راهت رو گم کردی،
همون وقتی که از قانون استفاده کردی تا به آدمای عوضی کمک کنی به بقیه صدمه بزنن.
می‌دونی، بحث فقط سر مجرما نیست.
جناب قاضی، تو باعثِ تلفات جانبی میشی.
آدمایی مثل توئن که میذارن ملت قسر در برن،
اونم از تجاوز و قتل.
گندکاریاشون رو توجیه می‌کنی.
می‌ذاری از تجاوز و قتل قسر در برن.
شیش تا پسر به یه دختر ۱۴ ساله تجاوز کردن.
مصاحبه‌ت رو جلوی دادگاه دیدم.
شنیدم که می‌گفتی این پسرا فقط مشکل سازگاری دارن،
که بلد نبودن خودشون رو با جامعه وفق بدن.
اما چیزی که نمی‌فهمی اینه که اون جامعه‌ای...
که فکر می‌کنی اینا توش جا نمی‌شن،
داره از هم می‌پاشه و می‌میره.
و تو همون سرطانی هستی که داره می‌کشتش.
و می‌دونی جناب قاضی، آدمایی مثل توئن...
که میذارن این عوضیا قسر در برن...
توجیه کردن رفتارهاشون.
هوم؟ فکر می‌کنی این چه حالی به خانواده‌هاشون می‌ده؟
آدما یه مشت گوسفندن.
حتی وقتی می‌ذاریشون لبه‌ی تیغ،
بازم از قانون اطاعت می‌کنن،
حتی اگه جون خودشون در خطر باشه.
بیا، الآن بهت نشون می‌دم.
دیدی چی شد؟
اون ماشینه،
وقتی رفتیم توی لاین‌شون،
به جای اینکه فقط از خط رد بشن
و قانون رو بشکنن و بیان توی لاین ما،
رفتن ته گودال و به احتمال زیاد نفله شدن.
بوش رو حس می‌کنی، جناب قاضی؟
این همون هوای تمیز و مشتیِ خارج شهره.
می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
ببین.
این تویی.
بکش عقب، بکش عقب.
ببینیم چی واسه گفتن داشتی.
بسیار خب، اینا تمام چیزاییه که آماده کردم،
و اینا تنها حرفاییه که قراره بهت بزنم.
سیاست‌های ما توی جذب نوجوان‌های مهاجر
به جامعه‌مون ریده.
هیچ کمکی هم بهشون نکردن که بتونن گلیم‌شون رو از آب بکشن بیرون.
طبق قوانین و مقررات خودمون.
این تجاوز گروهی، یه جورایی، فریادی برای کمک و ساختار بود.
فقط اون دختر جوون نیست که قربانی شده.
اون‌ها هم خودشون قربانی‌ان.
واقعاً این اراجیف رو باور می‌کنی؟
حتی به خودِ متجاوزها هم داره ضربه روحی وارد می‌شه.
این هیچ کمکی به اون دختربچه نمی‌کنه...
اگه الان اونا رو بندازن هلفدونی،
و برای مدت طولانی از زندگی عادیشون محروم بشن.
ختم کلام، آقایون.
این حال و روز تو بود...
بعد از اینکه یه گله متجاوز رو ول کردی تو خیابون.
یه باند متجاوز رو آزاد کردی رفتن.
می‌دونی این کارت تو رو چی نشون می‌ده؟
اینکه تو هم به اندازه همون کثافت‌ها پستی.
انگار خودت بهش تجاوز کردی.
شاید واسه همینه که تصمیم گرفتی...
بیای اینجا و غصه‌هاتو تو الکل غرق کنی.
سلام، ابراهیم.
خدا به خودت و خونواده‌ت خیر بده.
می‌خواستم ببینم می‌تونیم یه گپ کوتاهی بزنیم...
درباره پسرت.
خبرنگاری؟
نه، فقط یه شهروند عادی‌ام.
اومدم که کمک کنم.
اگه چیزی می‌خوای، برو سراغ وکیلمون.
ما هیچ حرفی باهات نداریم.
شرمنده.
شاید بد نباشه یه گپ کوچولویی با هم بزنیم.
برو عقب.
اوه‌، چه خوب، یوسف هم که اینجاست.
آروم باش. برو.
سلام، یوسف.
یوسف، فرار کن!
کدوم گوری می‌خوان برن؟
نه. نه، تمومش کن.
داری چه غلطی می‌کنی؟
-یوسف، عزیزم! -آخ، یوسف!
برو به پسرت برس.
یه چیزی دور پاش ببند.
شاهرگش رو نزدم، چیزیش نمی‌شه.
تو. تو.
گوشی‌ها رو از روی میز جمع کن.
همه‌شون رو.
برشون دار.
یوسف رو ببر روی کاناپه.
اونجا، روی کاناپه.
گوشی‌ها رو بذار روی میز.
-از ما چی می‌خوای؟ -صورتت رو بذار روی میز.
می‌خوام بشینی سر جات.
قراره یه گپِ ریز با هم بزنیم.
داری چه غلطی می‌کنی؟
بشین.
بشین سر جات.
بتمرگ.
سه، دو، یک.
باهوشی.
بدنِ قرص و محکمی داری.
نگران نباش.
خب، لابد داری با خودت فکر می‌کنی واسه چی اینجام، نه؟
به خاطر پسرم اینجایی،
به خاطرِ دادگاه.
هوم. هوم.
همون دادگاهی که ولش کرد بره.
دادگاهِ مملکتِ خودتون.
معلومه.
چون پسرت و اون رفیقاش...
باید به اون دختر ۱۴ ساله تجاوز می‌کردن.
انقدر تو بچگی‌شون آسیب دیدن و عقده دارن...
که نتونستن کیرشون رو تو شلوارشون نگه دارن.
اون هنوز بچه‌ست.
چیزی سرش نمیشه.
هوم.
واسه همین اون غلطو کردی، یوسف؟
شرمنده‌م.
شرمنده‌ام که اون کارو کردیم.
فکر کردیم خودش می‌خواد.
فکر کردی دلش می‌خواد بگیریش
و بکشیش توی بوته‌های یه گوشه‌ی خلوتِ پارک.
که می‌خواسته دستت رو بذاری رو دهنش،
اونم وقتی که هفت‌تا رفیقت داشتن نوبتی بهش تجاوز می‌کردن.
مجبور شد از لای اون بوته‌ها بیاد بیرون،
چهار دست و پا...
و حالا هر روزِ خدا رو با ترس زندگی می‌کنه،
از اینکه تو و رفیقات ممکنه چه بلایی سرش بیارین،
از وقتی که تبرئه شدین.
راستی، وکیلت واقعاً گل کاشت،
دمش گرم،
که شماها رو جای قربانی جا زد.
چی بود اون اصطلاحش؟ «ادغامِ تروما»؟
الان همه‌مون داریم مشاوره می‌گیریم و تحتِ حمایتیم.
قول می‌دم در آینده آدم‌های بهتری بشیم،
این رو قول می‌دم.
جوابت درسته.
فقط مشکل اینجاست که توی فضای مجازی،
از اون موقع تا حالا،
من هیچ اثری از پشیمونی ندیدم...
...یا حتی ذره‌ای همدلی.
در واقع، فکر کنم گفتی
که حقش بوده بهش تجاوز بشه.
منظورم اینه که اونا بد لباس می‌پوشن،
و با این مینی‌ژوپ‌هاشون فقط پسرا رو حشری می‌کنن.
هوم.
پاها و سینه‌هاشون رو می‌ریزن بیرون.
نوشتی که حقش بوده.
پاکش می‌کنم.
اینا همون ارزش‌هاییه که داری به بچه‌هات یاد میدی؟
من ارزش‌های قرآن رو بهش یاد میدم
و ارزش‌های خونوادگی‌مون رو.
هوم.
خب، اگه ارزش‌هات ایناست،
که زن‌ها توی آمریکا و اروپا
به خاطر مدل لباس پوشیدنشون حقشونه که بهشون تجاوز بشه،
پس واسه چی اومدی اینجا؟
خودت می‌دونی که تو کشور ما چندین تا جنگ بوده
و زندگی‌مون خطرناکه.
واسه همین اینجاییم.
و فکر کنم خودت هم اینو می‌دونی.
می‌دونی من چی فکر می‌کنم؟
چی؟
فکر نمی‌کنم آدم‌حسابی‌ها
از کشورتون زده باشن بیرون.
فکر کنم اونایی که بد بودن راه افتادن اومدن.
و به نظرم تو هم با خودت
اون سیستم ارزشیِ عهدِ بوقیت رو آوردی.
و اینکه دین رو به دموکراسی ترجیح می‌دی،
و به هر چیز دیگه‌ای، حتی حاکمیت قانون.
یوسف، اون گوشی کوفتی رو برمی‌داری،
یکی یکی به رفیقات زنگ می‌زنی
و بهشون می‌گی همین الان پاشن بیان اینجا،
که یه خبرای جدیدی براشون داری.
نه.
چرا، خوبم می‌زنی.
اونوقت می‌خوای باهاشون چیکار کنی؟
اوه، فقط می‌خوایم یه گپ کوتاهی بزنیم،
درست مثل همین گپی که الان داریم با هم می‌زنیم.
من بهشون زنگ نمی‌زنم.
نه؟
جالبه.
پنج، چهار، سه، دو...
یوسف، همین الان زنگ بزن.
بزن!
ممنون.
الو عبدال، منم.
همین الان باید پاشی بیای اینجا.
ممکنه دوباره برامون پرونده درست شه.
یه مشکلی پیش اومده.
با وکیلم اینجام.
داداشت رو هم بیار و به ادریس هم زنگ بزن.
نه، همین الان.
ایول داری، یوسف.
حالا نفر بعدی رو صدا بزن.
نه. بشین.
بشین.
تو.
برو دمِ در.
یه حرکتِ اضافی بزنی، ننه رو می‌زنم.
- برو. - باشه، باشه.
چی شده؟
بیا.
چه گوهی شده؟
چی شده؟
سلام.
بیا تو.
یالا.
برو، برو.
برو.
برو تو.
طوری نیست، طوری نیست.
- این چه گوهیه؟ - همه‌چی ردیفه؟
ایشون از طرف دفتر دادستانی اومدن.
سلام.
سلام، رئیس هنری.
خیلی خوشحالم که جونِ سالم به در بردی.
چون یه پیامی برات دارم
که باید به گوش دولت برسونی.
این پیام چیه؟
همون پیامیه که قبلاً بهت گفتم،
وقتی که سعی کردی به پناهگاهم هجوم بیاری.
اینکه مردم زیر بار این تصاحب نمیرن.
کاری که داری اینجا می‌کنی...
...نباید اجازه داد این بلبشو رو ادامه بدی.
ببین، هر چقدر هم که عاشق اروپا و تاریخِ غنی‌ش باشم،
اصلاً نمیشه بذاریم ادامه بدی.
من و افسرهام،
قسم خوردیم که تا پای جون از مردم محافظت و بهشون خدمت کنیم،
و تو دیگه بیش از حد از خط قرمزها رد شدی.
داری به آدم‌های بی‌گناه صدمه می‌زنی،
از جمله خودِ من.
این اصلاً قابل قبول نیست.
چاره‌ای ندارم جز اینکه بازداشتت کنم،
و این کار رو می‌کنم.
این مردمی که ازشون حرف می‌زنی،
هیچ‌وقت به این اتفاقاتی که داره می‌افته رأی ندادن.
این یه غصبِ خصمانه‌ست
توسط تندروهای اسلامی و چپ‌های «ووکِ» از همه‌جا بی‌خبر.
و اگه این تصاحب موفق بشه،
همون دموکراسی‌ای که میگی عاشقشی رو نابود می‌کنه.
تمام اون آزادی‌ها رو.
هر چی که ازش لذت می‌بری و پاش وایسادی.
فقط یه راه وجود داره.
یا تو به این غائله خاتمه میدی
یا ما مردم خودمون کلکشو می‌کنیم.
حالا این پیغامو ببر.
بهت یادآوری می‌کنم،
قسم من، شغل من،
بخشی از ثبات همین دموکراسی‌ایه که ازش دم می‌زنی.
و تو داری درباره‌ی توانایی من
واسه رسوندن این پیغام اغراق می‌کنی.
فکر نمی‌کنم این‌طور باشه، رئیس.
هر چی باشه، تو تنها کسی هستی که پیغام دستشه.
حالا ببر براشون.
حرفتو گوش می‌دن.
سه تا قاضی اخیراً مُردن،
اونم تحت شرایطی که اولش خودکشی اعلام شد،
هرچند زمان‌بندی‌شون خیلی مشکوک به نظر می‌رسه.
امروز، باز یه قاضی دیگه
جسدش توی ماشینش پیدا شد،
اونم حومه‌ی شهر.
مقامات دارن الان روی چیزی تحقیق می‌کنن
که به نظرشون یه سری قتله،
نه فقط یه اتفاق ساده.
ایوو؟
این شماره رو یادداشت کن.
پس، زنگ بزن به مافوقم.
باید با نخست‌وزیر حرف بزنم.
اگه نخواد باهام حرف بزنه...
تک‌تکِ اهالی مطبوعات رو پیدا می‌کنی،
همه‌شون رو میاری پیش من.
چشم، قربان.
تمامِ کسایی که توی پرونده تجاوز گروهی اخیر دست داشتن
و از حکم زندان قسر در رفته بودن، الان مُردن...
از جمله کل خانواده‌ی یوسف الشَّرَع،
که اونجا ساکن بودن.
به نظر می‌رسه اون انتقام‌جوی خودسر
دوباره ضربه زده.
این موضوع سؤالات جدی و مهمی رو به وجود میاره.
کدومشون تهدید بزرگتری برای جامعه محسوب می‌شن:
مجرم‌هایی که این جنایت‌های فجیع رو مرتکب می‌شن،
یا اون مأمورنمایی که داره سقط‌شون می‌کنه؟
طبق آمار جرایم اروپا،
بیش از ۱۰۵ هزار جرم خشن به مهاجرها نسبت داده شده،
در سال گذشته،
که شامل ۹۸۰ مورد قتل می‌شه
و بیش از ۱۸ هزار مورد گزارش‌شده‌ی تجاوز جنسی
که توسط مهاجرهای آفریقایی انجام شده.
این برای سیستم قضایی ما چه معنایی داره؟
آیا این انتقام‌جوی خودسر فقط به این خاطر وارد عمل شده
که سیستم ما توی تأمین امنیت شکست خورده؟
و تکلیفِ عدالت برای مردم چی می‌شه؟
بیرون مواظب خودتون باشید،
و ممنون که «اخبار جهان» رو تماشا کردید.
من اینجام تا کمکتون کنم دوباره اوضاع رو کنترل کنید.
من اینجام تا بهتون نشون بدم
که شما دیگه قربانی نیستید.
من اینجام تا بهتون نشون بدم
که وقتش رسیده بزنید بیرون و به این حرومزاده‌ها بفهمونید
که دیگه قرار نیست قِسر در برن.
یادتون باشه:
من این کار رو به‌خاطر شما می‌کنم...
تا وقتی که یاد بگیرید خودتون انجامش بدید.
"دانلود شده توسط سایت بی سی موویز" .:: BcMoviez.Com ::.