« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
عجب میز قشنگیه.
انتخاب فوق‌العاده‌ایه.
تبریک می‌گم، انتخاب بیستی کردید. ببینید.
این میز شیشه‌ای اصلاً نمی‌شکنه.
از شیشه نشکن ساخته شده.
می‌تونید بذاریدش تو پذیرایی، تو اتاق خواب، یا شایدم...
هر جای دیگه‌ای تو خونه که بخواید باکلاس‌تر و شیک‌تر به نظر برسه.
مدل جدید عثمانیه.
بذارید بهتون بگم، طراحی‌ش حرف نداره.
قشنگه.
آره، منم از این مدل خیلی خوشم میاد.
باورنکردنیه.
به نظر من که چیز پیش‌پاافتاده‌ایه.
پیش‌پاافتاده؟
- دقیقاً. - زهرا.
اصلاً به دکور خونه‌مون نمی‌خوره.
واقعاً بدریخته.
- ابراهیم، جرئت نکنی بخریش‌ها. - نه، نه خانوم.
من اصلاً با حرفتون موافق نیستم.
هر چی می‌خواید درباره این کار بگید که طراحیِ نابِ ایتالیاست.
اما نمی‌تونید بهش بگید زشت.
داشتی می‌گفتی شاهکارِ سبکِ جدیدِ عثمانیه.
بله، سبک همونه، اما این مدل طراحیِ ایتالیاییه.
بذار یه چیزی دربارش بهت بگم.
اگه دوست داری یه چرخ توی مغازه بزن. لنگه‌شو هیچ‌جا پیدا نمی‌کنی.
- حتی اگه خودتم بکشی لنگه‌شو پیدا نمی‌کنی. - باشه، هر چی شما بگی خانم.
می‌تونی بهم بگی، واقعاً از این میز خوشت می‌آد؟
جدی خوشت می‌آد؟ حاضری واسه خودت بخریش؟
استغفرالله خانم، این چه حرفیه.
البته. اگه خوشم نمی‌اومد که چرا باید به شما می‌فروختمش؟
من خیلی وقته که دارم توی این مغازه کار می‌کنم.
باور کن، تا حالا جنسی مثل این ندیده بودم.
هر بار که از کنارش رد می‌شم، دوباره نگاهش می‌کنم و بعدش میرم سر کارم.
گوش کن خانم.
- سؤال من این نیست، دارم می‌پرسم... - ما...
ببخشید خانم، ولی ما سی ساله که توی این کاریم.
خانواده‌ی ما چهار نسله که شغلشون همینه.
آدم کیفیت هر جنسی رو می‌تونه بفهمه...
...اونم از چهل کیلومتری.
خوب، ولی این سؤال من نیست. دارم می‌پرسم...
باشه، فقط یه لحظه صبر کن.
دارم می‌پرسم تا حالا شده این میز رو واسه خونه‌ی خودت بخری؟
بذار حقیقت رو بهت بگم.
دقیقاً همین مدل که نیست، ولی آره، یه چیز شبیه این رو توی خونه دارم.
نمی‌پرم که شبیهشو داری یا نه.
دارم می‌پرسم که آیا این میز رو خریدی؟
راستش خانم...
- این جنس یه خرده گرونه. - یه خرده گرونه؟
- آره. - بهت که گفتم، قیمتش پرته.
البته، ولی باید یه کالا رو بررسی کنی...
اونم درست، با مقایسه کردنِ قیمت و کیفیتش.
پس چرا خودت درست بررسیش نکردی؟ یکی واسه خودت بخر.
همون‌طور که عرض کردم، خانم.
واقعاً که...
دارم یه سوال می‌پرسم، تو هنوز جواب منو ندادی.
- جوابتو دادم. - اگه این‌قدر خوشت اومده،
خب برو واسه خونه خودت بخر.
- بهت گفتم که... - زهرا.
آره، ولی فقط دارم ازش یه سوال می‌پرسم.
عزیزِ من.
مگه نگفتیم پولش اصلاً مهم نیست؟
- آره. - چرا، گفتیم.
گفتی خریدِ کل خونه با تو، انتخابِ میز با من.
- آره، گفتم. - خب پس.
- آره درسته، ولی این یکی... - پس چرا داری ساز مخالف می‌زنی؟
- بذار من انتخاب کنم، بحث سر اینه. - ولی ابراهیم، این واقعاً زشته.
همه چی رو تو انتخاب کردی زهرا.
رنگ دیوارها، کاشی‌ها، سرامیک‌ها، کابینت‌های آشپزخونه.
حتی ماشین رو. ننت هم نشست کمکت کرد اونارو انتخاب کنی.
بی‌خیال، تاریخ عروسی رو هم تو انتخاب کردی،
که چه روزی باشه و من چی بپوشم.
حتی انتخاب کردی ننه بابای من چی بپوشن. کوتاه بیا دیگه.
حتی تو...
حتی چی؟
داشتی به بچه نگاه می‌کردی؟
حتی چی؟
حتی چی؟ نکنه بچه رو هم من انتخاب کردم؟
- مگه چون من دلم می‌خواست بچه‌دار شدیم؟ - مگه من همچین حرفی زدم؟
اگه منظورت اینه، رک و پوست‌کنده بگو.
نه، منظورم فقط زمان‌بندی‌ش بود. فقط گفتم «برام سواله».
من فقط نظرم رو گفتم و فکرهام رو به زبون آوردم،
اما تو نذاشتی یه آب خوش از گلوم پایین بره.
- نذاشتم؟ چرا زهرا، خوبم گذاشتی. - خجالت بکش.
- بفرما، به حرف زدنت ادامه بده. - واقعاً که خجالت داره.
یعنی چون من می‌خواستم بچه‌دار شدیم؟
من اصلاً همچین حرفی زدم؟
اصلاً کی همچین چیزی گفتم؟ من پسرمون رو خیلی دوست دارم.
به پسرم افتخار می‌کنم.
اما انگار اصلاً به حساب نمیام.
مگه من نامرئی‌ام؟ تو این زندگی وجود ندارم؟
وقتی واسه پسرمون اسم گذاشتی، حتی یه کلمه هم از من نپرسیدی، زهرا.
مگه بحث اسم رو تموم نکردیم؟ دوباره برگشتیم سر خونه اول؟
- آره، برگشتیم. - این قضیه تموم نشده.
تموم نشده. هیچ‌وقتم تموم نمی‌شه.
اسم پسره چیه؟
- نصرت. - نصرت.
نصرت.
نصرت، خانم. اسم پدربزرگمه.
حق نداری به پدربزرگ من بی‌احترامی کنی.
دارم به پدربزرگت بی‌احترامی می‌کنم؟
آخه تو رو خدا، نصرت هم شد اسم؟
- آره. - این که اسم قصابیه.
این بچه فردا روز نمی‌خواد بره خارج؟
اسم نصرت در واقع معروف‌ترین اسم ترکی تو کل دنیاست.
بهش می‌گن همون یارو که رو گوشت نمک می‌پاشه. بچه‌ رو دست می‌ندازن.
نصرت اسم پدربزرگمه.
چند بار باید اینو برات توضیح بدم؟
باشه، اصلاً اسم پدربزرگته.
ولی اسم بچه باید امروزی‌تر باشه، مثل مِرت، فرات یا هاکان.
- یا سارپ، یا کوزی. - کوزی دیگه چه صیغه‌ایه؟
- انگار یه پسر نوزده ساله‌ست. - بذار یه چیزی بهت بگم.
تو همیشه لنگِ این‌جور اسمی.
اسم پدربزرگ منم نصرته، خانم.
- دمت گرم، گوش کن. - بله.
ولی بحث اصلاً این نیست.
داشتیم تصمیم می‌گرفتیم، دیگه داشت تموم می‌شد.
منظورم همینه.
بهم اعتماد کن، فقط یه چیز بهت می‌گم.
این میز واسه خونه و پسرتون خیر و برکت می‌آره.
آخه چطور یه میز می‌تونه واسه خونه‌م خوشبختی بیاره؟
منظورم اینه که، به عنوان یه...
باور کنید خانم، ما چهار نسله که تو این کاریم.
ارزش یه قطعه...
باشه، فهمیدم. از چهل کیلومتری هم تابلوئه.
صد بار گفتی، فهمیدم، باشه دیگه.
- دقیقاً، گل گفتی. - آره، دقیقاً.
- ولی تو رو خدا... - همون طرز فکر همیشگی.
داری می‌گی از این شیشه‌های نشکنه.
دیگه انقدر گنده‌ش نکن.
- مگه شیشه ماشین «ماکام»ـه؟ - ماکام نه، «مقام» تلفظ می‌شه.
حالا هر کوفتی، شیشه ماشین مَقامه؟ ضد گلوله‌ست مگه؟
ولی یه چیزی، اینجا تک‌تکِ جنسا تست می‌شن.
همه‌شون استاندارد کنترل کیفیت دارن.
- به خدا دیگه دارم از کوره در می‌رم. - خیلی خب، این یکی خوبه.
- باشه، حالا هر چی. برو کنار. - زهرا، این یکی خوبه.
- زهرا! - چیه؟
- خانوم. - زهرا، تورو خدا.
- آروم باش. - این زشت‌ترین میزیه که تو کل عمرم دیدم.
اتفاقاً خیلی هم میز قشنگیه.
- بذار من... - قشنگه دیگه.
ببخشید خانوم.
- بذار من... - زهرا.
آقا شما به دل نگیر، جدی نگیر.
چون تازه بچه‌دار شده این‌طوری می‌کنه.
هورموناش یکم قاطی‌پاتی شده.
این فازاش کلاً هورمونیه.
چون تازه مامان شده.
- بله. - اسمتون چیه خانوم؟
- چیلَم. - خانم چیلَم.
- می‌شه لطفاً حقیقت رو بهم بگی؟ - منظورت چیه؟
- حقیقت رو. - چی؟
این میز قشنگه یا نه؟
راستش زیاد مالی نیست.
ولی من خریدمش.
به نظر من که انتخاب خیلی خوبیه.
کاملاً باهات موافقم.
- اصلاً پشیمون نمی‌شی. - می‌خرمش.
- زنت عاشقش می‌شه. - خیلی خب.
- اصلاً نگران نباش. - ممنون.
- جا نمی‌شه. این‌جوری جواب می‌ده؟ - خوبه، ردیفه.
- جا نمی‌شه. - می‌شه. برو اون گوشه.
- برو کنار. - باشه، امتحان کن.
- باشه. - بکش بیرون، جا نمی‌شه.
- سرم خورد. - باشه، باشه.
خیلی خب.
- سلام آقا ابراهیم. حالتون چطوره؟ - ممنون خانم اوزلم. شما چطورید؟
شکر خدا، خوبم.
همین الان بالا پسرتون رو زیارت کردم.
تنها کسی تو ساختمون بودم که هنوز ندیده بودش.
حالا که دیدمش خیالم راحت شد.
ولی بذار یه چیزی بهت بگم. واقعاً حرف نداره.
واقعاً خیلی شبیه خودته.
صورتش کپی خودته.
- ممنون. - مگه نه سیبل؟
به نظرت بانمک نیست؟ خیلی تو دل برو نیست؟
آره.
چرا این‌قدر بی‌حوصله جواب می‌دی عزیزم؟
درست حرف بزن. خیلی بی‌ادبیه.
آره مامان، از بچه خوشم اومد.
وقتی نوجوون بود، تو هفده سالگی...
تو مدرسه یه دوست‌پسر داشت.
بهم زدن و قلبش تیکه تیکه شد.
کدوم دوست‌پسر؟ کدوم جدایی؟ دیوونه شدی؟
احترام مادرت رو نگه دار، وگرنه سرت رو می‌شکونم.
- یه چک می‌زنم تو صورتت. - خب، بیا یه غلطی بکنیم.
اما بذار یه چیزی بهت بگم.
- تو رو خدا قدر بچه‌ت رو بدون. - باشه.
مواظبش باش و بزرگ شدنش رو تماشا کن، چون وقتی بزرگ بشه...
چی می‌شه؟ بدبختی و دردسرها شروع می‌شه.
مامان.
شروع می‌کنه به بی‌ادبی و جفتک‌پرانی.
تو چشماش دنبال محبت می‌گردی، ولی اون نگاهش رو ازت می‌دزده آقا.
- منظورم اینه که، با بچه‌ت عشق کن. - باشه.
- از بزرگ شدنش لذت ببر. - به خدا حتماً همین کار رو می‌کنم خانم.
- خیلی ممنون. - باشه.
- من دیگه مرخص می‌شم. - پس مواظب خودت باش.
- خداحافظ. - از قد کشیدن بچه‌ت لذت ببر.
- ارادت دارم. - ممنون.
ممنون.
ممنون، سیبل.
هنوز به زنت نگفتی، نه؟
تو واقعاً حالت خوش نیست دختر.
چته؟ نکنه تصمیم گرفتی هر چی بینمون بوده رو فراموش کنی؟
مگه بین ما چی شده، سیبل؟
تو آسانسور خواستی منو ببوسی، منم شونه‌هاتو گرفتم.
بعدشم رومو اون‌ور کردم. اتفاق دیگه‌ای نیفتاد.
واقعاً همین شد؟
آره همین شد. مگه قرار بود چی بشه؟
همه چیز بینمونو این‌طوری خلاصه می‌کنی ابراهیم؟
بین ما هیچ خبری نبوده. مگه دیوونه شدی؟
تو چند سالته، من چند سالمه؟
دو بار واسم نوشتی «عصر بخیر».
- گوش کن دختر. - اسم من سیبله.
گوش کن سیبل.
این وقتِ شب...
بهت پیام دادم که «این موقع شب به من پیام نده. عصر بخیر».
همه سوابق و مدارکشم هست، خواهشاً تمومش کن.
اون پیامِ شب بخیر نبود، واسه این بود که بگم دیگه پیام ندی.
پس به زنت نمی‌گی که منو بوسیدی، نه؟
داری منو تهدید می‌کنی؟
نه.
- فقط می‌خوام اعتراف کنی. - به چی اعتراف کنم؟
- به این‌که دوستم داری. - یا ابوالفضل، خدایا خودت رحم کن.
- ای پیغمبر خدا. - ابراهیم، عاشقتم.
می‌خوام با من فرار کنی، منو از اینجا ببر.
استغفرالله.
برو پی کارت دختر. تورو خدا برو و این مسخره‌بازی‌ها رو تموم کن.
زنت دوستت نداره، حالیته؟
همه توی این ساختمون اینو می‌دونن. همه.
چی؟
چرا این کارو می‌کنی؟ چرا این بار رو به دوش می‌کشی؟ چرا خودتو عذاب می‌دی؟ من حاضرم.
حاضرم به خاطر تو از خونواده‌ام بگذرم. خواهش می‌کنم، منو از اینجا ببر.
- بزن بریم. - اونجا رو نگاه کن.
ابراهیم!
نمی‌تونی این کارو با من بکنی، می‌شنوی چی می‌گم؟
تا کی می‌خوای بابت اسم پسرمون خجالت بکشی؟
مگه من گفتم خجالت می‌کشم، زهرا؟
مگه گفتم خجالت می‌کشم؟ اصلاً این حرف از دهن من دراومد؟
تو اصلاً از اسم پسرت خوشت می‌آد؟
زهرا.
من فقط یه اسمی می‌خواستم که بار معنایی خاصی نداشته باشه.
نمی‌خواستم بچه یه باری رو دوشش باشه. فهمیدنش انقدر سخته؟
اگه دست تو بود که اصلاً بچه‌دار نمی‌شدیم، ابراهیم. اعتراف کن.
- تو هیچ‌وقت بچه نمی‌خواستی. - استغفرالله.
- ما اصلاً بچه‌دار نمی‌شدیم. - عزیزم، فقط یه میز شیشه‌ایه.
فقط یه میز شیشه‌ای.
غیرقابل‌باوره، این همه جنجال فقط واسه یه میز شیشه‌ای.
هر وقت کاری می‌کنم که باب میلت نیست...
مثل بهمن آوار شدی رو سرم، همه‌چی رو له کردی.
این اصلاً با عقل جور درنمیاد عزیزم.
واقعاً درنمیاد.
توروخدا، این کارو نکن.
خدا خودش رحم کنه.
یا علی!
یا رسول‌الله.
تو از اینجا پیچ برداشتی؟
آخه واسه چی باید از اونجا پیچ بردارم؟
هیچی اینجا نیست.
- جدی هیچی نیست. - چی شده؟
پیچ‌ها رو نذاشتن تو جعبه.
راستش خانم چیلم نذاشته بودتشون.
واقعاً قراره اینجوری زندگی کنیم؟ با دو تا اسب تو خونه؟
سلام!
سلام خانم چیلم. ابراهیمم.
یه چند وقت پیش یه میز شیشه‌ای خریدیم... بله، خودمم.
جدی؟ خیلی خب، روز خوبی داشته باشین.
ببخشید مزاحم شدم. داشتم میزو سوار می‌کردم.
جعبه رو باز کردم و قدم به قدم طبق دستورالعمل پیش رفتم.
اما جای چهار تا پیچه.
تو جعبه پیداشون نکردم. یکی‌ش نیست.
آره، واقعاً کمه. همه‌جا رو زیر و رو کردم.
آره، لازمش دارم؛ وگرنه میز درست چفت نمی‌شه.
واجبه. باشه، حتماً.
دمت گرم، لطف می‌کنی.
خیلی خب، به هر حال فروشگاه هم دور نیست.
لوکیشن رو برات می‌فرستم.
اون‌جوری ردیفش می‌کنیم.
باشه، باشه. خیلی ممنون.
منتظر می‌مونم.
ممنون. روز خوش.
آره.
- می‌فرستدش. - همین امروز؟
- آره، همین امروز می‌فرسته. - همین الان؟
ابراهیم، واقعاً می‌خوای بذاریش اینجا، وسط پذیرایی؟
جدی می‌خوای همین‌طوری ولش کنی؟ انقدر من رو نادیده می‌گیری؟
زهرا.
عزیز من، همه‌چیزِ این خونه رو خودت انتخاب کردی.
همه‌چیز رو خودت انتخاب کردی.
من فقط یه چیز کوچیک می‌خوام، کلاً یه متر از صد متر.
خواهش می‌کنم این کارو نکن.
- واقعاً؟ - آره.
آره.
زهرا، این میز همین‌جا می‌مونه.
می‌خوام حداقل یه بار هم که شده تو این زندگی حرفم به کرسی بشینه.
میز همین‌جا می‌مونه. ختم کلام.
حرف آخرمه.
خیلی خب.
ببخشید که صدام رو بردم بالا.
خیله‌خب، من دارم میرم خرید.
باشه.
برو به سلامت.
داداشت، اون کلاهبردارِ مجازی و اون دوست‌دخترِ احمقش،
تا دو ساعت دیگه اینجا ان.
زود برمی‌گردم.
- چیزی از مغازه نمی‌خوای؟ - نه، بیخیال. دیگه کشش ندارم.
خیله‌خب.
می‌تونی از پسِ مراقبت از پسرمون بربیای؟
حواسم کاملاً بهش هست.
می‌تونی دو ثانیه باهاش تنها بمونی؟
فکر کنم از پسش بربیام.
- مطمئنی؟ - مطمئنم که خوب از پسرم مراقبت می‌کنم.
- از پسش برمیای؟ - فکر کنم آره.
سفر خوش، عزیزم.
تو سفرت به سوپرمارکت موفق باشی. مراقب خودت باش.
- ممنون. - می‌تونی از پسِ گشتن تو راهروهای مغازه بربیای؟
آره، می‌تونم.
ساکت باش و شش‌دونگ حواستو جمع کن، باشه؟
بسه دیگه، حرف نزن و راه بیفت.
زهرا.
چی شده پسرم؟
چی شده پسر گلم؟ بیا اینجا.
بیا اینجا. بذار یه کم بغلت کنم.
پسرم بدجوری شاکیه. از دست مامانش خیلی عصبانیه.
چیکار میشه کرد؟ هر چی باشه مادرته.
بغل بابا حال میده؟
حالت جا اومد؟
بغل بابا کیف میده؟
ای کاش بابای منم اینجوری بغلم می‌کرد.
بغل بابا حال میده؟
حال میده؟
ببین چی داریم اینجا.
ببین بابات چی خریده.
واسه یه بارم که شده تو زندگیم، بعد از این همه سال...
بالاخره یه چیزی که دلم می‌خواست تو این خونه اتفاق افتاد. می‌دونستی؟
ببین.
یه میز خریدم.
اسب‌ها رو می‌بینی؟
می‌خوای سوارشون بشی؟
می‌خوای سواری بگیری؟
با هم باهاش بازی می‌کنیم.
بابات اینو خریده.
بابات خریده.
پسرِ گل خودم.
بابات خریده.
بگو که خوشت اومده، پسرم.
بگو خوشت اومده، چون من خریدمش.
اون میزو ببین.
میز ما رو می‌بینی؟
میزو می‌بینی؟
بگو خوشت اومده پسرم، چون من خریدمش.
خوشت میاد؟
«عزیزم.»
سلام، ابراهیم!
سلام!
صدامو می‌شنوی، ابراهیم؟
سلام!
واقعاً عذر می‌خوام، آقا ابراهیم.
خیلی خیلی شرمنده‌ام.
کارگره اونجا نبود. باور کن،
درِ مغازه رو بستم و یه‌راست اومدم اینجا.
باورت می‌شه؟
بفرما، خواستم اون پیچی که کم بود رو خودم برات بیارم.
بفرمایید، خواهش می‌کنم.
خیس عرقی، آقا ابراهیم.
داشتی رنگ‌کاری می‌کردی؟
آره.
البته، عجب سوال بیخودیه. تازه بچه‌دار شدی.
طبیعیه که هنوز ریخت‌وپاش بنایی داشته باشی، مگه نه؟
کاملاً طبیعیه.
باور کن، جدی می‌گم آقا ابراهیم...
این قضیه تقصیر اشتباهِ یکی از کارگرا بود.
بعد از اینکه بازش کردن و دوباره تو جعبه گذاشتنش، اون قطعه رو یادشون رفت.
و همون‌طوری موند و گم شد.
اینجور سوتی‌ها وقتی پیش می‌آد که موقع جمع کردنِ بار عجله می‌کنن.
برای جبرانِ اون اشتباه، خواستم خودم بیام و برات بیارمش.
گفتی کارگری در کار نبوده.
اونو همین‌طوری پروندنم.
همین‌جوری که ملت می‌گن «کارگر و کارمند و اینا».
منظورم اون بود.
فقط یه عادت زبانیه.
از اون عادت‌هایی که بدجوری افتاده سر زبونمون.
دقیقاً واسه همین، برای جبرانِ اون گاف...
خواستم خودم شخصاً بدمش بهت.
منظورم همون پیچه.
آقا ابراهیم.
مشکلی که پیش نیومده، ها؟
همه چی ردیفه؟
چون اصلاً حالت خوب به نظر نمی‌رسه.
اگه همه‌چی ردیفه، که چه بهتر.
زنته؟
اینجا نیست.
اگه بخوای، می‌تونم تو بستن پیچ بهت کمک کنم.
کمک می‌کنم سرهمش کنی.
- خواهش می‌کنم، بذار کمک کنم. - نه، نه.
خواهش می‌کنم، بذار من انجامش بدم.
واقعاً اصرار دارم.
- این یه خواهش شخصیه از طرف من. - نه، نه.
- توروخدا، واقعاً دلم می‌خواد کمک کنم، لطفاً. - نه.
اصرار دارم، چون اشتباه از خودم بود.
- خواهش می‌کنم، آقای ابراهیم. - نه.
- نه، نه. - نه.
تو... واقعاً معذرت می‌خوام.
من...
وقتی مخالفت کردی زیادی پاپیچت شدم. حق با توئه.
پس بذار الان یه چیزی بهت بگم.
باید پیچ رو حسابی سفتِ سفت کنی.
اگه درست محکم نبندیش، میز روی پاهاش وانمی‌سته.
شیشه‌اش سنگینه.
باید درست نصبش کنی، وگرنه ممکنه بشکنه.
مگه قرار نبود شیشه‌اش...
...نشکن باشه؟
قرار نبود این شیشه بشکنه...
خانم چیلم.
لیوان...
- خانم چیلم. - آقای ابراهیم.
آقای ابراهیم.
می‌دونستم، می‌دونستم.
منم همین‌طور، منم همین‌طور.
خجالت بکش.
تو دیگه کدوم خری هستی؟
من سیبلم.
تو دیگه چه زنِ بی‌حیایی هستی؟
شرمنده‌ام آقای ابراهیم، نمی‌دونستم. فقط واسه یه کاری اومده بودم.
که قطعه رو بیارم.
خیلی خب، اگه موقع نصبش مشکلی پیش اومد،
حتماً زنگ بزنید، اصلاً تعارف نکنید.
با اجازه‌تون...
ارادتمند، مراقب خودتون باشید.
روز خوش، نیومد.
روز خوش عزیزم. فیلم نگیر، فیلم نگیر.
داشتی نقاشی می‌کردی؟
پس لاس زدنت با زن‌ها فقط محدود به من نیست.
می‌دونستم فقط من نیستم که خامِ اون جذابیتِ عجیب و غریبت شدم.
عاشقِ اون زنه شدی؟
همونی که همین الان ماچش کردی.
اونم وقتی زنت خونه نبود.
اون زنی که تو ساختمون باهاش لاس می‌زدی.
عاشقش شدی؟
یا فقط یه ماجراجوییِ بی‌معنی بود برات؟
ابراهیم.
چی شده؟
قیافت خیلی داغونه.
بهم بگو که با زنت حرف می‌زنی، ابراهیم.
بگو که باهاش صحبت می‌کنی.
و به هر چی بینمون گذشته اعتراف می‌کنی، ابراهیم.
باهاش حرف بزن.
ابراهیم.
این قضیه بد تموم می‌شه، ابراهیم.
خیلی بد تموم می‌شه.
چرا هیچی نمی‌گی، ابراهیم؟
چرا زنگ نزدی؟
مگه احمقی، ابراهیم؟
تا یه ربع دیگه خونه‌م. امیدوارم همه چی روبه‌راه باشه، ابراهیم.
ابراهیم.
چرا گوشی رو جواب نمی‌دی؟ چه خبره؟
- زهرا. - چه خبره؟
چه خبر شده؟
بچه...
آره.
همین الان تو تختش خوابش برد.
همین چند لحظه پیش.
- جدی؟ - آره، دقیقاً یه دقیقه پیش.
تا وقتی تو برسی یه بند داشت گریه می‌کرد.
از وقتی رفتی، از خودِ صبح داشت گریه می‌کرد.
تازه خوابش برده.
زهرا، نرو تو اتاقش، باشه؟
سر و صدا نکن.
نرو اون تو.
- باشه. - قبوله؟
یا خدا!
تو کلِ زندگیش یه بار یه کاری رو درست انجام داد، حالا واسه من فیلسوف شده نصیحت می‌کنه.
پس بیا این ساک‌ها رو تا آشپزخونه بیار، ثوابت رو کامل کن.
باشه.
خرابکاری کرد؟
خوبه.
وقتی جواب گوشیتو نمی‌دادی، بدجوری زهره‌ترک شدم.
بغلش دراز کشیده بودم.
داشتم می‌خوابوندمش.
راستش حدس می‌زدم، ولی فکر نمی‌کردم خودت بخوابونیش.
فکر کردم شاید گوشیت تو شارژه.
یا سرت به تلویزیون گرم شده.
ولی جدی ترسیده بودم.
فکر کردم اتفاق بدی افتاده.
آخه چطوری می‌تونم تمام عمرم رو با این استرس کوفتی سر کنم؟
بچه‌دار شدن واقعاً چیز عجیبیه.
زهرا.
بله؟
راستی، یه اتفاقی افتاده.
چی شده؟
این بساط چیه؟
پام گیر کرد به لبه فرش.
اتفاقی افتادم روش.
شیشه شکست و دستم رو برید.
- این همه خون از دست تو رفته؟ - آره.
عجب.
- مطمئنی چیز جدی‌ای نیست؟ - آره.
مگه قرار نبود این شیشه نشکن باشه؟
آره.
ای بابا، از دست تو!
اعصابم داغونه.
- آره. - ولی ببین، این همون چوب خداست.
یا خدا.
ابراهیم، وقتی اومدی تو، رنگت مثل گچ سفید شده بود.
انگار اصلاً جون نداشتی. حالت خوبه؟
یکم سرم گیج رفت، ولی الان خوبم.
مطمئنی نمی‌خوای بریم بیمارستان؟
آره.
- این لکه خون هم دیگه هیچ‌جوره پاک نمی‌شه. - آره.
- فرش رو عوض می‌کنیم. - آره.
برای اینکه میز بشکنه...
به اصطلاح اون میز شیشه‌ای نشکن...
اینجوری، بعد از اون همه مکافاتی که واسه زنت درست کرد.
یادته خانم چیلَم چقدر ازش تعریف می‌کرد؟
- آره. - «طرح جدید عثمانی».
- «میز شیشه‌ای نشکن». - آره.
بیا اینم از میز شیشه‌ای نشکن با طرح جدید عثمانی.
به هر حال چیز مزخرفی بود.
به قرآن قسم، زشت‌تر از این تو عمرم ندیده بودم.
نکبت، با اون اسب‌ها و دنگ و فنگش.
بذا یه چیزی بهت بگم.
یالا، الانه که خواهرت و دوست‌پسرش برسن.
ابراهیم.
- بله؟ - دارم با کی حرف می‌زنم؟
آره.
خیله‌خب، بیا کمکم کن.
اون داداشت، اون کلاهبردارِ فضای مجازی...
با اون دوست‌دخترِ افاده‌ای و باکلاسش...
الان پیداشون می‌شه، بیا کمک کن.
باشه.
میز رو کجا گذاشتی؟
گذاشتمش تو انباری. یه تیکه‌ی اسبش باقی موند،
بعد از اینکه پام به فرش گیر کرد و اتفاقی شکوندمش.
باشه.
بی‌خیال بابا.
یه میز شیشه‌ای نشکن.
اون میز شیشه‌ای...
...که به همین راحتی خرد شد.
چی بگم ابراهیم؟ دست خودم نیست.
اعصابم بدجوری داغونه.
کاش دست‌کم یه روز دووم می‌آورد.
ناموساً این یه رکورد جهانیه.
رکورد رو زدی.
کاش قیافه‌ت رو همون لحظه‌ای که خرد شد می‌دیدم.
حاضر بودم هر چی دارم بدم تا اون لحظه رو ببینم.
دارم از خنده می‌رینم به خودم.
ولی دیگه تصمیمم رو گرفتم.
راست می‌گفتن که توی هر چیزی یه حکمتی هست.
خریدن اون میز فکسنی فقط به خاطر همین یه لحظه می‌ارزید.
یادم نمیاد آخرین بار کی این‌طوری از ته دل خندیده بودم.
خیلی دمت گرم، ابراهیم.
از خنده دارم می‌میرم.
چند پول اون میز رو دادی؟
خدایی نمی‌دونم چی بگم، ابراهیم.
پدر خیلی خوبی می‌شی، ابراهیم.
مطمئنم بابای معرکه‌ای می‌شی.
واقعاً دمت گرم.
خیلی ممنون.
اشکم دراومد.
- میرم یه سری به بچه بزنم. - بچه؟
آره.
وایستا، وایستا. همون‌جا که هستی تکون نخور.
- چی شده؟ - بسپارش به من.
خودم خوابوندمش، خودمم بهش سر می‌زنم. می‌خوام کنترل اوضاع کاملاً دست خودم باشه.
- پس می‌خوای همه‌کاره‌ی میدون باشی، نه؟ - آره.
اولین باره که تونستم بخوابونمش.
نمی‌دونم چقدر می‌خوابه، یا اگه چیزی بیدارش کنه...
- خودم باید بالاسرش باشم، فهمیدی؟ - باشه.
ولی به زودی باید به نصرت شیر بدم. اونم ردیف می‌کنی؟
به زور خوابش برد.
تو تو آشپزخونه بمون.
یه غذای مشتی هم واسه خونه ردیف کن، حله؟
الان دیگه پیداشون میشه.
بقیه‌اش با من.
باشه، قبول.
- پیجرِ بچه یادت نره. - پیجر.
باشه.
ریختتو ببین ابراهیم. رنگت پریده.
مطمئنی نمی‌خوای بریم بیمارستان؟ بیا بریم.
تازه از حموم اومدم بیرون.
- زهرا. - بله.
می‌دونی که دوستت دارم، مگه نه؟
این حرفا چیه یهو می‌زنی؟
فقط می‌خواستم بدونی.
یا خدا.
می‌دونم از وقتی باردار شدی، بینمون شکرآب شده.
وسطِ چله‌ی روز انقدر معرکه نگیر، ابراهیم.
بعضی وقتا خیلی بهم فشار میاری.
هزار بارم اینو بهت گفتم.
باید ملاحظه‌ی حالتو می‌کردم،
موقعی که اون حرفا رو می‌زدم باید می‌فهمیدم تو چه وضعیتی هستی.
ببخشید که نسنجیده حرف زدم. معذرت می‌خوام که همش یادم می‌رفت.
مانیتور رو بده به من.
می‌تونی یه کم استراحت کنی؟
چی شده؟
خیلی خب، منم معذرت می‌خوام. زیادی خندیدم و الکی گندش کردم.
ابراهیم.
اصلاً حالت خوب نیست. چرا نمی‌ری یه کم دراز بکشی؟
زهرا.
اگه دلت رو شکستم...
تو تمام این مدت...
اگه اذیتت کردم...
واقعاً ازت معذرت می‌خوام.
منو می‌بخشی؟
این چه سوالیه آخه؟ معلومه که می‌بخشم.
داری چیکار می‌کنی ابراهیم؟ می‌خوای اشکم رو دربیاری؟
نگام کن.
چرا داری اینا رو می‌گی؟ چیزی نشده که.
من واسه یه میز شیشه‌ای ناراحت یا شاکی نیستم. فقط یه میزه دیگه.
دیگه بسه.
خیلی خب، تموم شد و رفت.
میرم بهترین میزی که هست رو برات می‌خرم.
نه، واسه همون میز بهترین شیشه‌شو برات می‌گیرم.
قبوله؟
بهترینشو برات می‌گیرم، گریه نکن.
گریه نکن.
قبوله؟
حالا که مامان‌بابا شدیم، واسه همینه که رفتارهای عجیبی داریم. می‌دونم.
معلومه، قانون زندگی همینه.
ما یه تیمیم.
شنیدی چی گفتم؟ ما یه تیمیم.
و وقتی با هم باشیم، هیچ چیزی نیست که نتونیم از پسش بربیایم.
قبوله؟
عاشقتم.
منم عاشقتم.
منم همین‌طور.
صدامو می‌شنوی؟
می‌شنوی؟
یه چیزی داره چکه می‌کنه.
تو اتاق بچه یه چیزی داره چکه می‌کنه.
بیا اینجا، گوش کن. گوش کن.
صدای چکه میاد.
- میرم یه نگاهی بندازم. - نه، نه، تو همین‌جا بمون.
جیهان و دوست‌دخترش دیگه الانه که برسن.
میز رو دیگه ردیفش کن.
خودم ردیفش می‌کنم.
یادت نره.
مسئولیتش تمام و کمال با منه.
- حالیته؟ - باشه.
خیلی‌خب.
باشه.
خوش اومدین!
تقدیم به خوشگل‌ترین زن‌داداش دنیا!
و البته بااستعدادترین‌شون.
- و البته خوش‌سلیقه‌ترین. - دیگه پیازداغشو زیاد نکن، جِهان.
به خدا که راست می‌گم.
اگه واسه همه این‌طوری زبون نمی‌ریزی، پس لابد من خیلی داغونم.
- خدا ببخشه. - سلام.
واقعاً، جِهان کل مسیر رو داشت ازت تعریف می‌کرد.
یک‌ریز می‌گفت: «زن‌داداشم زهرا...»
- بفرمایید تو، خواهش می‌کنم. - ولی واقعاً لنگه نداری.
از آشناییت خوشحالم.
- آره. - تک‌خالی، لنگه نداری.
منم همین‌طور، ولی ایشون رو معرفی نکردی.
ببخشید، اصلاً یادم رفت.
زن‌داداش، این اِجه‌ست.
اِجه، اینم زن‌داداشم زهرا.
- از آشناییت خوشبختم. - منم همین‌طور.
البته تو اینستاگرام می‌دیدمت.
استوری‌ها و پست‌هاتو دنبال می‌کنم. تعداد فالوورهات خیره‌کننده‌ست.
خیلی ممنونم.
معرکه‌ست. اونم فقط با همین که خودِ واقعیت بودی.
- یه رشد کاملاً طبیعی. - همه‌ش رو با صداقت جلو برد.
- اونو بده به من. - اون کجاست؟
داداشم کجاست؟ اون بابای جدید کو؟
لعنتی، زهره‌ترکم کردی! عین آدمکش‌ها یهو سبز شدی.
بیا اینجا.
سلام بابا.
پدر عزیزم.
چطوری؟
حالت چطوره؟ روبه‌راهی؟
ببین کی اینجاست.
- خوش اومدی عزیزم. - سلام.
- ابراهیم. - منم اِجِه هستم.
عزیزم، چی شده؟
منظورم اون صداست، واسه چی بود؟
توی کابل یه اتصالی پیش اومد، ولی درستش کردم.
خوبه. یه صدایی از اتاق بچه شنیدیم.
داشت بهش سر می‌زد. واسشون دمپایی بیار.
تا بتونی صدای بچه دسته‌گلت رو بشنوی.
ممنون.
یا خدا، دستت چی شده؟
چیز مهمی نیست. امروز صبح کلید کرده بود یه میز شیشه‌ای که خوشش اومده بود رو بخره.
خریدش، آوردش اینجا، بعد هم افتاد روش.
این‌طوری شد که دستشو داغون کرد.
- تسلیت می‌گم داداش. - خوبم، واقعاً.
بخیه می‌خواد؟
- اصلاً. بی‌خیال. - نه داداش، حالم خوبه.
اصلاً فازت با این میزهای شیشه‌ای چیه؟ لعنتی.
- ببخشید زن‌داداش. یالا. - ای جانم.
- فسقلی کجاست؟ طبقه بالاست؟ - چی؟
- بیا اِجه. - باشه.
تازه خوابیده. لطفاً سر و صدا نکنید.
تازه خوابیده جیهان.
تازه چیه؟ یه ساعته خوابیده. بذار عموش ببینتش.
دقیقاً. فقط آروم از لای در یه نگاهی می‌ندازیم.
- یه کادوی خیلی مشتی براش گرفتیم. - ولی به زور خوابید.
جیهان، به زور خوابید.
- با بدبختی خوابید، خواهش می‌کنم. - خیلی خب.
- باشه داداش، نگران نباش. - زهرا خانم.
این واسه بچه‌ست.
خیلی از هر دوتون ممنونم، واقعاً لطف کردین.
خیلی ممنون. این چیه؟
چقدر قشنگه.
واقعاً قشنگه.
عجب آبی خوش‌رنگی. مگه نه ابراهیم؟ ببین.
آره.
آبی و صورتی؛ رنگای خنثی، واسه هر بچه‌ای مناسبه.
راستی زن‌داداش، بیا اینم بدیم بهشون.
ایشالا ۱۲۰ سال زنده باشه و سایه ننه باباش بالا سرش باشه.
الهی آمین.
- بزن بریم. - بریم.
رو زمین خونه.
مالِ توئه؟ چقدر خون ازت رفته! این چیه آخه؟
آره، همینه. نگران نباش، پاک نمی‌شه.
رو سرامیک‌ها هم ریخته.
- اینجا خونه. - طوری نیست، خودم تمیزش می‌کنم.
تمیزش کردم، تمیزش کردم. خب، دیگه پاک شد.
هر چی سابیدم نرفت، لکه‌اش موندگار شده.
نه، باید فرش رو بندازیم دور.
نه بابا، واسه چی بندازی دور؟ نکن این کارو.
- پاک می‌شه. - نمی‌شه.
چرا، حتماً پاک می‌شه.
با خمیردندون می‌شه لکه‌ها رو برد.
- جدی؟ - آره بابا.
عزیزم، من بعضی وقتا مستندهای مربوط به مواد شوینده رو می‌بینم.
اونجا دیدم.
یادت باشه؛ اگه یه وقت جنایتی کردی به کارت می‌آد.
- دارم شوخی می‌کنم، ولی به خدا حقیقت داره. - وای خدا، ابراهیم.
به جونِ خودم راسته.
- خمیردندون پاکش می‌کنه. - بیخیال، بیا بریم.
- چرت و پرته. - دارم از گشنگی ضعف می‌کنم.
باورت می‌شه گوشت چقدر گرون شده؟
بیا، می‌خوای همین‌جا بشینی؟
نشستم دیگه.
داشتیم درباره چی حرف می‌زدیم، ابراهیم؟
راست می‌گی.
خیلی ازت خوششون اومد.
وقتی حرف خمیردندون رو زدی، منم داشتم به همین فکر می‌کردم.
بسیار خب، یالله بیا.
- بیا دیگه. - چه خبره؟
چی شده؟ اتفاقی افتاده؟
وقتی رسیدیم سیگار نکشیدم، زن‌داداش.
قبل شام با داداشم تو بالکن یه نخی دود می‌کنیم.
- حتماً، بفرما. - نمی‌ذاره سیگار بکشم.
بیا بریم بیرون یه کم گپ بزنیم.
بیا دیگه.
چیه؟ چی شده؟
قضیه چیه؟
ابراهیم.
اون دختره طبقه پایینی باز شروع کرد بهت پی‌ام دادن؟
چی گفت؟ امروز چیزی گفت؟
چی نوشته بود؟
چی بهت گفتم؟ گفتم پیام‌هاشو به مامانش نشون بده. نشون دادی؟
نه، تو هیچ‌وقت به حرفم گوش نمی‌دی.
اصلاً گوش نمی‌دی.
گوش کن، این کارو می‌کنیم.
زنگ بزن به دختره و بگو می‌خوای باهاش حرف بزنی.
باهاش قرار بذار.
حرف بکش از زیر زبونش؛ هر چی گفت، فقط بذار فک بزنه.
سین‌جیمش کن. بپرس: «هدفت چیه؟ چی می‌خوای؟»
صداشم ضبط کن.
یا اصلاً بیخیال ضبط صدا؛ یه جا دوربین بکار.
فیلم بگیر، بعد ببرش پیشِ ننه‌اش.
یا حتی بهتر، راست ببرش اداره پلیس.
اما قبلش، بیا شام بخوریم. زهرا غذای معرکه‌ای درست کرده.
- می‌شه یه عکس بگیریم؟ - از کجا؟
- یه لحظه وایسا. - این‌طوری خوبه؟
بذار بیام این‌ور.
این شکلی.
بغلِ داداشم.
- ولی صورتم تو عکس نیست. - بیا، الآن افتاد.
باشه.
خیله‌خب.
- گرفتی؟ - آره.
بیا دیگه.
خب زهرا، چه حسی داری؟
زندگیت توفیری کرده؟
معلومه که شده. مگه می‌شه نشه؟
واقعاً حسِ فوق‌العاده‌ایه.
راستش اصلاً نمی‌دونم چه‌جوری توصیفش کنم.
در واقع سخته.
سخته، ولی ما خودمون رو براش آماده کرده بودیم.
واقعاً دنبالش بودیم.
واسه همین اونقدرا سخت به نظر نمی‌رسید.
شاید چون آمادگیش رو داشتیم.
آمادگی؛ کلیدش همینه.
غذا چطوره؟ خوشت می‌آد؟
عالیه. خیلی خوشمزه‌ست.
- نوش جون. - زهرا، خواهرمه.
چیز خاصی توش ریختی؟
اگه منظورت فرمول مخفیه، نه واقعاً.
این روزا ملت دارچین و این‌جور چیزا می‌زنن، ولی من هیچ‌وقت نمی‌زنم.
اول از همه، طعم دلمه فلفل به پیازشه‌.
رازش همینه.
البته، قدیما تو خونه خودمون همین‌طوری درست می‌کردیم.
هنوزم همون‌طوری می‌پزم که از مادرم یاد گرفتم.
واسه یه قابلمه چندتا پیاز می‌ریزی؟
حدود هفت‌تا پیاز می‌ریزم.
- جدی؟ - آره دیگه، شک نکن.
تا نصف قابلمه رو پیاز می‌ریزی.
فقط تا وسطش، نترس.
وقتی بپزه و آبش بخار بشه، کلی جمع می‌شه.
دلمه فلفل طعمش رو از خودِ فلفل‌ها می‌گیره.
اگه با روغن زیتون درستش کنم...
همیشه به هر غذایی که روغن زیتون داره یه ذره شکر می‌زنم.
لابد می‌دونی، حدود دو قاشق و نیم.
همین و بس.
ولی شکر رو بعداً اضافه می‌کنی که زیاد کاراملی نشه.
- وای خدا! - معلومه تو باید بگی «وای خدا»، اِجه.
مردای خانواده ما واقعاً تو آشپزی استادن، مگه نه؟
ابراهیم.
ابراهیم امروز کمکم کرد اینو درست کنم.
ولی بین خودمون بمونه.
خیلی فلفل دلمه شکم‌پر دوست داره.
بگذریم، سه تا لیوان رو لبالب پرِ آب می‌کنم.
بعد می‌ریزمش رو کلِش.
و می‌ذارم حدود ۱۵ دقیقه با شعله کم جا بیفته.
داداش ابراهیم.
حالت خوبه؟
دلمه‌ها معرکه شدن.
نیستن؟
داداش.
داداش!
ابراهیم.
داری تشنج می‌کنی؟ چه اتفاقی داره می‌افته؟
زن‌داداش!
ابراهیم، به خودت بیا!
ابراهیم!
حالت میزونه؟
خوبم.
یه دست و رویی بشورم، زود برمی‌گردم.
اون چیه؟
- قلبم وایساد! این چیه دیگه؟ - ای بابا، تورو خدا.
زن‌داداش.
باید ببریمش بیمارستان؟
باشه، ولی بهش چی بگیم، جیهان؟
رفتارش عادی نیست. داشت تشنج می‌کرد.
ببریمش بیمارستان و بهشون بگیم
که تشنج کرده تا بتونن معاینه‌اش کنن.
تا حالا ابراهیم رو این‌طوری ندیده بودم.
- تو حال خودش نیست. - می‌دونم عزیزم، می‌دونم نیست.
از صبح داره همین‌طور عرق می‌ریزه.
فکر کنم داره سکته قلبی می‌کنه. جیهان، باید ببریمش.
اول برم یه سری به بچه بزنم.
باشه.
- بگو دیگه. - زود باش، بگو.
ابراهیم، بگو چه مرگته.
داداش.
تورو خدا بگو چه خبره. پیش خانواده‌تی.
خیله خب.
بیا بشینیم.
- باشه. - اول یه سر به بچه بزنم.
بچه خوابه عزیزم. خوابیده. تختِ تخت.
- باشه ابراهیم. - بشین.
- بیاید همه بشینیم. - باشه.
- خیلی‌خب، همه بشینین. - باشه، باشه، نشستیم.
- ای وای من! - آروم بگیر.
- من آرومم. - یا ابوالفضل.
نه، ردیفه.
خیله‌خب، نشستیم. طوری نیست.
- می‌خوای جامونو عوض کنیم؟ - ای بابا.
چرا؟
می‌خوام دم در باشم.
باشه.
بیا، بشین دم در داداش. بیا.
بیا دیگه داداش.
داداش.
ببین، بگو چه مرگته. ما که غریبه نیستیم، خونوادتم.
ببین، زنِ گلتم اینجاست.
زهرای عزیزت اینجاست.
من هستم، داداشت جهان هم هست.
اِجه هم اینجاست.
یه عضو جدیدِ خونواده... ببین چه جیگریه.
اصلاً ما رو فعلاً ول کن.
طبقه بالا، پسر کوچولوت...
مثه فرشته‌ها خوابیده.
مگه تو زندگی چیزی مهم‌تر از اینم هست؟
واقعاً چیزی ارزششو داره که اینطوری خودتو داغون کنی؟
دردتو بگو، خونواده حلش می‌کنه.
معلومه که حلش می‌کنیم.
بیخیال دیگه ابراهیم، خواهش می‌کنم.
بگو چته داداشِ گلم.
یالا دیگه داداش.
داداش ابراهیم.
بحثِ ترسه؟ از بابا شدن می‌ترسی؟
- آره. - چی؟
شاید از بابا شدن می‌ترسم.
پس...
...ما هم یه خبرایی داریم.
چه خبری اِجه؟
بگو دیگه، بهشون بگو عزیزم.
- بگو دیگه جهان. - همون چیزی که تصمیمش رو گرفتیم.
- الان وقتِ گفتنشه؟ - آره، بهترین وقته. بگو عشقم.
باشه، باشه.
معتقدم هر اتفاقی یه حکمتی داره.
شاید خبری که می‌خوایم بدیم درمونِ دردِ تو باشه.
یا شاید وضعیتِ ما بشه دوایِ تو.
بذار من بگم منظورش چیه.
دارم بابا می‌شم.
جدی؟
- باورم نمی‌شه جهان! - نصرت داره صاحب یه پسرعمو یا دخترعمو می‌شه!
باورم نمی‌شه!
اصلاً تو کتم نمی‌ره!
جهان!
واقعاً غافلگیرم کردی!
چه غافلگیری‌ای! مبارک باشه!
داشتیم با هم چونه می‌زدیم که بهت بگیم یا نه.
منم تو این فکر بودم که شما دوتا دارید چه زری با هم می‌زنید!
تبریک می‌گم.
کلِ صبح داشتیم فکر می‌کردیم کی بهت خبر بدیم.
زن‌داداش!
- عزیز دلم، از صمیم قلب تبریک می‌گم. - داداش!
- واقعاً برات خوشحالم! - دمت گرم.
دارم بابا می‌شم!
بدجوری ذوق‌زده‌ست.
باورم نمی‌شه!
ابراهیم.
اینو نگاه کن ابراهیم.
پسرعموی نصرت.
آره، کپِ خودت می‌شه.
نه بابا، به من می‌ره.
واقعاً احساساتی شدم.
خدایی می‌گم.
عجب سورپرایز توپی بود.
اما شما دوتا...
ردیفش کردیم، حواسمون به همه‌چی هست.
واسه جمعه‌ی دیگه قرار گذاشتیم.
در اولین فرصت می‌ریم دنبال کارای عقد و محضر.
بعدشم به هر دو تا خانواده خبر می‌دیم.
و بساط عروسی رو راه می‌ندازیم.
خیله‌خب.
بچه.
اوه...
داداش.
روزی که فهمیدم داداشم داره بابا می‌شه...
اون لحظه...
...خوشحال‌ترین لحظه‌ی عمرم بود.
یه حس عجیبیه، تا حالا همچین چیزی رو تجربه نکرده بودم.
اصلاً فکرشم نمی‌کردم این‌طوری واکنش نشون بدم، یا حتی همچین حسی داشته باشم.
اصلاً به ذهنمم خطور نمی‌کرد.
اِجه.
تو زندگیم رو به جایی بردی که حتی تصورش رو هم نمی‌کردم.
زن فوق‌العاده‌ای هستی.
خیلی خوش‌شانسیم.
یهو همه‌چی همون‌طوری شد که ما می‌خواستیم.
و شروع کردیم به درآوردن پول‌های کلان از شبکه‌های اجتماعی،
چیزی که هیچ‌وقت فکرش رو هم نمی‌کردیم.
خداروشکر که چشم نخوردیم. همه‌چی ردیفه.
وقتی به هر چی که می‌خواستیم رسیدیم،
از خودمون پرسیدیم: «بعدش چی؟»
- دیگه تو این زندگی چی می‌خوایم؟ - یه بچه.
یه بچه.
ما یه بچه می‌خواستیم.
فکر کردیم ببینیم وقت مناسب کیه؛ یعنی الان وقتشه؟
بعدش فهمیدیم اصلاً چیزی به اسم «وقت مناسب» وجود نداره.
تصمیم گرفتیم بچه‌دار شیم و خب، اینم از این.
تصمیم گرفتیم و شد.
داری اشکم رو درمیاری.
عشقم.
آه!
دارم بابا می‌شم.
تبریک می‌گم.
همین؟ فقط «تبریک می‌گم»؟ این‌طوری تبریک می‌گی؟
تبریک می‌گم.
مبارک باشه.
تبریک می‌گم.
بلند شو اجه. داریم می‌ریم.
- عشقم... - «تبریک می‌گم»؟
این چیه دیگه؟ تبریک گفتنت این شکلیه؟
به این می‌گی تبریک؟
- واکنشت همینه؟ - بچه رو بیدار می‌کنی!
چته تو؟ چه مرگته؟ بهم نگاه کن!
بهم نگاه کن؛ چه خبره؟ بنال ببینم!
ترس از بابا شدنه یا اون میز شیشه‌ای لعنتی؟ کدومشه؟
چیه؟ همین الان بگو، دردت چیه؟
حرف بزن وگرنه این بشقاب‌ها رو تو سرت خرد می‌کنم!
بچه رو بیدار می‌کنی...
بسه دیگه! تمام روز داشتی مثل بچه‌ها رفتار می‌کردی!
داری چه غلطی می‌کنی؟
مشکلت چیه؟
شما دوتا تو بالکن داشتین چی به هم می‌گفتین؟
- داشتین در مورد چی حرف می‌زدین؟ - بچه رو بیدار می‌کنی!
- بلند شو اجه. - جیهان!
- پاشو! - عشقم...
این دیگه چیه؟
تو کل عمرم همچین چیزی ندیده بودم.
این رو بپوش.
ببین... واقعاً که حیف.
خدا ازت نگذره.
اومده بودم اینجا بهت بگم که دارم پدر می‌شم،
که دارم تشکیل خانواده می‌دم، اونوقت تو رو ببین.
چیه؟ از اجه خوشت نمیاد؟
ازش خوشت نمیاد؟ نه؟
دختره پاشده اومده اینجا، بهت محبت می‌کنه، دستت رو می‌گیره...
اونوقت تو حتی به صورتش نگاه نکردی، یه لبخند هم نزدی.
واقعاً که خجالت بکش.
می‌دونی چیه؟
دقیقاً عین بابامون شدی.
یه چیزی بگو.
دارم باهات حرف می‌زنم، یه چیزی بگو!
نمی‌دونم مثل اون شدم یا نه...
ولی تمام عمرم رو جنگیدم که شبیه اون آدم نشم.
بهت قسم می‌خورم، بزرگترین گناهی که تا حالا مرتکب شدم
خریدن اون میز شیشه‌ای بود.
بزرگترین اشتباه کل زندگیم...
...خریدن اون میز شیشه‌ای بود.
به قرآن قسم می‌خورم...
...من هیچ غلطی نکردم...
...بجز خریدن اون میز شیشه‌ای.
بقیه‌اش دیگه تقصیر من نیست.
هیچ‌چیز دیگه‌ای.
اون چیه؟
اون دیگه چیه؟
رفتم پایین دمِ بقالی...
وقتی برگشتم، جهان...
جن‌زده شده یا چی؟
- استغفرالله. - جن‌زده شده؟
چه بلایی سرش اومده؟ چی شده آخه؟ واقعاً نمی‌فهمم چه خبره.
خدا نکنه، آبجی...
- استغفرالله. - چرت و پرت نگو. خدا به دور کنه.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
تو پسرمون رو کُشتی، زهرا.
به‌خاطر اون میز شیشه‌ای لعنتی.
گولم زد.
نتونستم از پسرمون محافظت کنم.
جرئت ندارم اینو بهت بگم.
طاقت ندارم وقتی دارم حقیقت رو بهت می‌گم، توی صورتت نگاه کنم.
منو ببخش که با این بارِ به این سنگینی تنهات می‌ذارم.
دوستت دارم.
و عاشق پسرمونم.
خونواده‌مون رو خیلی دوست داشتم.
خواهش می‌کنم فراموشم کن...
اگه می‌تونی.
اگه ازت برمی‌آد، فراموشم کن.
خداحافظ.
- ابراهیم! - برو بیرون جهان.
جهان!
بچه کجاست ابراهیم؟
تورو خدا نگاه نکن، جهان.
جهان.
نگاه نکن جهان.
- جهان! - وایسا ابراهیم!
- جهان! - باشه ابراهیم، تمومش کن.
- خواهش می‌کنم نگاه نکن. - باشه، گریه نکن.
- نگاه نکن جهان. - بسه دیگه.
نگاه نکن جهان. نگاه نکن.
سرش نیست.
سرش قطع شده.
افتاد روی میز شیشه‌ای.
شیشه مثل گیوتین گردنش رو برید.
ابراهیم...
جهان... جهان...
جهان.
چیزی نیست داداش... چیزی نیست.
خداوندا، این چه امتحانیه؟
بسم‌الله الرحمن الرحیم.
نفسم بالا نمیاد، جیهان.
الانه که خودمو از بالکن پرت کنم پایین، جیهان.
- از بالکن می‌پرم پایین. - این کارو نمی‌کنی، داداش.
باشه.
- فقط می‌خوام استراحت کنم. آرامش می‌خوام. - آروم باش.
- نفسم در نمیاد. - آروم باش، داداش.
- نمی‌تونم نفس بکشم. - آروم بگیر.
یه راهی پیدا می‌کنم. بذار فکر کنم.
- نمی‌خوام زنده بمونم. - قرار نیست بمیری.
- پسرم... پسرم... - بسه دیگه داداش.
- داداش... - جیهان!
- زن‌داداش!
- چی شده زن‌داداش؟ - چرا دارین داد و بیداد می‌کنین؟
داد نمی‌زنیم زن‌داداش، بچه خوابه.
داری داد می‌زنی جیهان، صدای هردوتونو شنیدم.
نه، نه زن‌داداش.
چیزی نیست. فقط ده دقیقه بهمون وقت بده.
میارمش، بچه رو بیدار می‌کنیم و همگی با هم می‌ریم.
- جیهان... - چیزی نیست زن‌داداش.
بچه خوابه، صداتو بیار پایین.
فقط ده دقیقه بهمون وقت بده، باشه؟
پنج دقیقه.
- باشه، پنج دقیقه. - پنج دقیقه دیگه میام، باید بهش غذا بده.
خیلی خب، صداتو نبر بالا، خوابیده.
- پنج دقیقه. - باشه، پنج دقیقه، زن‌داداش.
باشه.
ساکت باش... گوش کن، یه نقشه لازم داریم.
زهرا نباید بچه‌رو این‌طوری ببینه داداش.
باید یه چیزی پیدا کنم، هرچی.
صبر کن.
خدایا خودت کمکم کن.
بسم الله الرحمن الرحیم.
ابراهیم...
در بزن ابراهیم.
سلام آبجی زهرا.
داداش ابراهیم خونه‌ست؟
هست سیبل، ولی الان سرش شلوغه.
چیزی شده؟ به من بگو.
باید با خودش حرف بزنم.
به من بگو سیبل.
یه چیزی بود که داداش ابراهیم قرار بود بهت بگه.
می‌خواستم ببینم گفته یا نه.
چی رو بگه؟
آبجی زهرا...
یه موضوع مهمی هست که داداشم باید خودش بهت می‌گفت.
فقط می‌خوام بدونم گفته یا نه.
سیبل...
عجب روز سگیه امروز.
الان وقتش نیست...
...واسه این اراجیف.
- آبجی زهرا... - داری چه غلطی می‌کنی سیبل؟
خواهش می‌کنم بذار حرف بزنم.
داری کفرم رو درمیاری سیبل. بنال ببینم واسه چی اومدی!
بگو.
آبجی زهرا...
آقا ابراهیم توی آسانسور منو بوسید.
چی؟
توی آسانسور خفتم کرد و منو بوسید.
اونم نه فقط یه بار.
قرار بود خودش بهت بگه.
چند بار بهم قول داد که میگه.
اما وقتی دیدم نمی‌گه...
خودم اومدم که بهت بگم.
با داداش حرف زدم زنداداش. می‌ریم یه هوایی بخوریم و برگردیم.
ابراهیم...
ببین کی اینجاست.
سیبل، همسایه طبقه‌ی پایینی.
می‌گه یه موضوع مهمی بوده که قرار بوده بهم بگی.
ابراهیم...
سیبل می‌گه...
...که تو آسانسور گیرش انداختی و بوسیدیش.
نه.
ابراهیم...
یا خودت همه‌چی رو بهش می‌گی - یا من می‌گم.
البته. حالا دیگه همه‌چی با عقل جور درمیاد.
پس بگو، از وقتی از مغازه برگشتم...
یه جوری رفتار می‌کردی انگار جنایتی مرتکب شدی و یه جنازه تو این خونه قایم کردی.
واسه همین بود که این‌قدر عجیب‌غریب شده بودی.
حالا می‌فهمم، ابراهیم.
حالا می‌فهمم چرا داشتی این‌طوری رفتار می‌کردی.
بیا بریم، ابراهیم.
- داره دروغ می‌گه. - بیا بریم، ابراهیم.
- داره دروغ می‌گه. - ابراهیم!
- داره دروغ می‌گه. - دروغ نمی‌گم.
فقط می‌ترسی همه‌ی اینا لو بره و همه بفهمن واقعاً چه کثافتی هستی.
مگه نه، ابراهیم؟
حرف بزن. یالله بنال، ابراهیم!
بنال، ابراهیم!
ابراهیمِ روانیِ هیز!
- داره دروغ می‌گه! - بنال!
- دروغ نمی‌گم!
- داره دروغ می‌گه! دروغ می‌گه! - بنال!
داره دروغ می‌گه!
دروغگو!
- ابراهیم! - می‌کشمت!
- دروغگو! - ابراهیم!
یا خدا!
- می‌کشمت! - تمومش کن!
- چه غلطی کردی؟ - بس کن زن‌داداش!
حیوون!
آشغال کثافت!
با پسرم چه کار کردی؟
زن‌داداش! زن‌داداش!
جیهان...
داداش...
- نکن داداش. - بذار بمیرم جیهان!
- توروخدا داداش!
- بذار بمیرم جیهان! - نکن، توروخدا داداش!
- جیهان... - تمومش کن!
- جیهان... - داداش!
- جیهان... - بذار بمیرم!
خواهش می‌کنم، بذار بمیرم.
- بذار این عذاب تموم شه... - بمیر!
- بس کن زن‌داداش!