« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
رؤیاها و کابوس‌ها به هم گره خوردن،
اون چیزی که تو خیالت می‌سازی...
اونم تورو تصور می‌کنه.
شاهزاده
مامان... دلم می‌خواد دنیای اونارو ببینم!
تو همین الانشم همون‌جایی.
هروقت چیزی می‌نویسی،
یا وقتی نقاشی می‌کشی،
روحت... همون جوهره.
این‌طوریه که اونا خلق می‌شن.
همه‌شون اون‌قدر واقعی می‌شن...
درست مثل خودت.
فکر می‌کنی اونا می‌تونن منو ببینن؟
مامان!
کمکمون کن!
چی شده مامان؟
کمکمون کن! کمک کن مامان‌بزرگ، به دادم برس!
مامان؟
توروخدا! به دادمون برس!
- اوه، نه... - وای...
فرانچسکا! اون کوفتی رو ول کن!
بیا به من کمک کن!
آه...
ماریا کونچیتا پاردس دیوسدادو مادر و همسر عزیز
هوم. خیلی متأسفم، فرانچسکا.
هان؟
هوم... آره.
فرانچسکا!
- ای وای، نه! - برگرد اینجا!
فرانچسکا، کجایی؟
هوم.
- لطفا کمکم کنید نوه‌ام رو پیدا کنم، - فرانچسکا!
همین الان!
فرانچسکا!
توله سگِ خیره‌سر! کدوم گوری قایم شدی؟
فرانچسکا، کجایی؟
اون...
شاهزاده‌ی جوون و...
دوست‌داشتنی...
برای نجات پدر و مادرش دست به هر کاری می‌زد...
و همین‌طور تمام کسایی که دوستشون داشت.
هوم...
آه! پیداش کردم خانم.
اوه، فرانچسکا!
چطور جرأت کردی امروز این بازی رو سرمون دربیاری؟
اوه!
اوه.
هوم...
- فرانچسکا؟ خورشید داره طلوع می‌کنه. - هوم...
هوم. آه.
مفهومه.
جناح شرقی پاکه.
اوه، فبیولیست، ترسوندی منو!
بیا، بیا با من.
همه چی ردیفه، قربان.
هوم...
اوهوم.
یه میل وصف‌ناپذیر برای فهمیدنِ
-بیشتر تو وجود شاهزاده شعله‌ور شد. -چی؟
-تصمیم گرفت به غریزه‌اش گوش بده. -هان؟
با دنبال کردنِ شهودش...
و صدای مرموزی که صداش می‌زد.
احساس ناآرومی می‌کرد،
-اما نمی‌ترسید. یه حس عجیب... -آخ!
سراغش اومد، وقتی حس کرد داره با سرنوشتش روبرو می‌شه.
بالا و بالاتر رفت... دنبال راهی برای فرار از دنیای هیولایی‌ش،
-در حالی که اون صدایی که صداش می‌زد... -اوه!
لحظه به لحظه واقعی‌تر می‌شد.
کپ کرده بود وقتی فهمید به عجیب‌ترین جای ممکن رسیده.
جایی که تا حالا پاشو نذاشته بود.
اوه، اه...
گیج و ویج شده بود، دلش هم درد می‌کرد.
آه...
-هان؟ -خودشو تو این دنیای جدید پیدا کرد که پُر بود...
-از آدمای غریبه. -هوم؟
یه سرزمین رویایی که هیشکی ندیده...
یه جای... معرکه!
یه ذره خل‌وضعه، نه؟
- رفیق؟ - اوهوم
- واقعاً فقط «یه ذره»؟ - بابا طرف وحشتناکه، پسر.
اوه...
فقط دنبال جلب توجهه.
من نفر اولم که می‌رسم به کلاس.
- آره واقعاً، طفلکی. - عمراً! نمی‌تونی از من بزنی جلو!
- همیشه فکر می‌کردم داستاناش... - می‌خوای بعد از مدرسه کلیسا بیای خونه ما؟
- عجیب غریبن. - ...؟
اگه همین‌طوری بدوئه، پخش زمین می‌شه.
می‌دونم رفیق، خیلی شلخته و دست‌وپاچلفتیه، همیشه هم سر و پاش کبوده.
شرط می‌بندم کشیشه هنوز نفهمیده گچشو قایم کردم.
باشه، وقتی بابام اومد دنبالم، ازش می‌پرسیم ببینیم می‌ذاره بیام یا نه.
و زخم و زیلی.
اوه!
ها؟
اِ...
چی؟
آه! آخ!
اِ... نه! آه...
اممم...
آه...
امم... اوه...
اومم، خیلی خوشم اومد.
بابام تو کارِ چاپ و نشره.
فکر کنم یه روزی از داستانات خوشش بیاد،
-من اوگو... -آره جونِ خودت، خیلی بانمکی. آخه چرا
همه‌تون انقدر با من بدین؟
آاااه!
هان؟
آه...
آخ...
چی؟
اوم...
هان؟
آه! آه...
-هان؟ -آاااه!
فرانسیسکا!
ای نیم‌وجبیِ موذی!
-مامان‌بزرگ، یه هیولا اونجاست! -ای وایِ من!
تو اینجا چیکار می‌کنی؟
پدر کوسمه بهم گفت
که بعد از زنگ تفریح برنگشتی سر کلاس،
و داشتی بقیه بچه‌ها رو می‌ترسوندی.
مامان‌بزرگ! لای اون گیاها یه موجودی هست.
هوم.
آه...
اَه! هیچی ندیدم.
چرا این شکلی شدی؟ دلت نمی‌خواد...
-مثل هم‌سن و سالات باشی؟ شاید اون‌موقع... -آخ!
بالاخره یه رفیقی پیدا می‌کردی.
آخ!
تو هیچی نیستی جز یه جادوگرِ عوضی!
هان؟
بهم چی گفتی؟
-آخ... -توله سگِ خیره‌سر.
-آی! -آخ!
اوه!
آخ!
آی!
آی! آی!
اوه اوه. ببخشید، ولی حدس بزن امروز چی شد.
توی خوابِ ناز بودم که، اوم...
هوم... اوه، حالت خوبه عزیزم؟
آره مامان... خوبم.
-وریتنا. -اوه!
-عشقِ من. -بسه دیگه مامان!
اگه اینجوری بغلش کنی،
فکر می‌کنه کاری که کرده درست بوده.
دارم پسرمو بغل می‌کنم... قبل از اینکه تا آخرِ عمرش تو خونه حبسش کنم.
چی؟
-فیکتورو! -بابا!
حالت خوبه؟
چی؟
اوه...
آره، اون پادشاه و اون خونواده‌ی سلطنتی بی‌عرضه‌اش آخرش ما رو به باد فنا میدن.
اوم... اِه...
باید به عواقب کارات فکر کنی،
ما همیشه نیستیم که ازت محافظت کنیم.
اما اصلاً چیزیم نشد!
راستش یه چیز معرکه‌ای پیدا کردم!
فهمیدم که می‌تونیم از «چنگ‌عنکبوت» استفاده کنیم تا بریم یه جای دیگه،
باید بهتون بگم همین الان چی...
نه، هرنوال! نه!
باید حالی‌ت بشه
که کاری که الان کردی بی‌نهایت خطرناک بود، پسر.
عزیزم، باید بیشتر حواست رو جمع کنی.
بین این دوتا قلمرو یه تعادلی هست و وظیفه‌ی ماست که ازش محافظت کنیم.
خیلی وقته که هیچ‌کس نتونسته از اینجا رد بشه، پسرم،
و این‌طوری بهتره.
بهم قول بده هیچ‌کس نفهمه چی کشف کردی.
باشه، ببخشید.
در ضمن...
تو به مهم‌ترین سازِ نژاد ما صدمه زدی...
چنگ‌عنکبوت.
-اووه! -باید ازش محافظت کنی، چون یه روزی خودت
می‌نوازیش.
و با این کار، تو ضمیر ناخودآگاهِ آدما رو شکل می‌دی.
این موهبتِ ماست...
-که فقط مختصِ اعضایِ... -هوم...
خانواده‌ی سلطنتیه.
فیکتورو،
دیگه وقتش رسیده که اونم بدونه.
-هان؟ -چی؟ عقلت رو از دست دادی، وریتِنا؟
اِ...
-اون هنوز خیلی بچه‌ست که این چیزا رو بفهمه. -چی؟
من «بچه» نیستم!
می‌خوام بدونم اون‌طرف چه خبره.
یه دختری اونجا بود
که غرق در نور بود.
اصلاً نمی‌فهمم چی به چیه!
یه صدایی داشت باهام حرف می‌زد، یا شایدم
-داشت درباره‌ی من حرف می‌زد؟ -آخ.
-اون منو از کجا می‌شناسه؟ -آه!
-هوم. -حتی گفت که من شاهزاده‌ام،
آخه چطور می‌دونست؟ آه! چطوری؟
چطور ممکنه منو این‌قدر خوب بشناسه؟
هوم.
-صداش برام آشناست، اما... -هان؟
نمی‌دونم اون کیه.
می‌دونی این یعنی چی؟
آه...
آروم بگیر، ما با این آدما تاریخچه‌ی مشترکی داریم.
اونا قصه سر هم می‌کنن و بعدش هم...
خیال. همونی که به واقعیت تبدیل می‌شه.
آدما از رویا دیدن وحشت دارن.
- خیال و حقیقت. - خیال و حقیقت.
- دو رویِ یک سکه. - دو رویِ یک سکه.
- یه صورت‌فلکیِ تمام‌عیار، تو یه... - یه صورت‌فلکیِ تمام‌عیار، تو یه...
- تضاد عمیقی هستی که با نیایش عجین شده. - تضاد عمیقی هستی که با نیایش عجین شده.
حالا دیگه این خیال از تار و پودِ خشونت بافته می‌شه.
خیال و رویاهای سالیانِ دور
حقیقت رو برملا کن و نذار دروغ آلوده‌ت کنه.
- خیال و حقیقت. - خیال و حقیقت.
- دو رویِ یک سکه. - دو رویِ یک سکه.
- یه صورت‌فلکیِ تمام‌عیار، تو یه... - یه صورت‌فلکیِ تمام‌عیار، تو یه...
- تضاد عمیقی هستی که با نیایش عجین شده. - تضاد عمیقی هستی که با نیایش عجین شده.
این قلمرو، آشیانه‌ی ترس‌های بشره،
- ما همون ایده‌هایی هستیم که زهرترکشون می‌کنه. - هان؟
پس ما فقط یه مشت فکریم؟
یعنی... ما اصلاً وجود نداریم؟
اوه
واقعاً حس می‌کنی وجود نداری؟
- هوم... هوم... - اوه!
اِ... اِ...
- تو یه رویای شیرینی. - تو خودِ حقیقتی.
- و همین‌طور خیال. - تو خودِ کلمه‌ای.
-تو یه رؤیای شیرینی. -تو خودِ حقیقتی.
-و خیال و وهم هم هستی. -تو خودِ کلامی.
-حقیقت مطلق نیست. چیزی به اسم... -حقیقت مطلق نیست. چیزی به اسم...
آه.
-...چیز وجود نداره، پس... -...چیز وجود نداره، پس تو واقعی هستی.
تو واقعی هستی.
آخ!
-آی! -آه، فیکتورو!
-اوه... چیزی نیست، خوبه. -آخ!
-اون دیگه چی بود؟ -آروم باش.
-نمی‌دونم! -برید سمت تالار تخت پادشاهی!
اعلی‌حضرت،
کمک لازم دارید؟
ممنون، کاپیتان میتلیتاس.
متأسفم، اما دیگه کاری از دستمون برای پادشاه برنمی‌آد.
اِ... اوم...
ببخشید که مزاحمتون می‌شم، اما...
-ببخشید، من... -کابوس‌ساز سلطنتی...
درخواست ملاقات فوری با شما رو داره...
همین حالا.
بابا!
اجازه بدم بیاد تو؟
وقت واسه این... تشریفات مسخره نداریم!
اونا... اه... اه...
اونا افتضاحن!
-دیگه بسه! -ها؟
همون‌جا وایستا.
سرورم!
یه اتفاق وحشتناک،
یه آشفتگی ویرانگر و به‌شدت افتضاح بین قلمروها پیش اومده!
کاپیتان!
قسم به سایه‌های مقدس، سرورم!
-قیافتون بدجور داغونه. -اِه.
اوه...
اِم... میگم شاید وقتش شده باشه اون پیشنهادی که دادم رو بررسی کنیم...
پروکراستس...
الان اصلاً وقتش نیست.
ها؟
-شاهزاده رو ببرین به اتاقش، -چی؟
اگه ممکنه.
ارباب جوان من،
اِ... میشه با من بیاید؟
اِم. اِم... اوه...
بیا بابا.
اِم... اوه...
-هی... -پسرم، کاری که میگم رو بکن.
اوم... هوم.
ها؟
اِ...
اِ... اِ... نه، وایستا! پروکراستس...
بله... عالی‌جناب؟
پدر و مادرم چه‌شونه؟
خب، اوم...
ببینید...
بار سنگینی روی شونه‌های شاه و ملکه است، سرورم.
نسل ما داره ضعیف می‌شه.
قدرتش، جَنَمش، ابهتش،
همه‌اش داره از بین می‌ره،
اونم به خاطر این تفاله‌های انسانی.
-پدر و مادرتون اولین کسایی هستن که... -آخ...
حسش می‌کنن، و کل پادشاهی هم پشت بندشون.
نه، اجازه نمی‌دم!
می‌خوام بهشون کمک کنم.
اوه، واقعاً دلم می‌خواست می‌تونستید، ولی...
هان؟
متأسفانه کاری از دست شما ساخته نیست، سرورم.
-اما همین که اونا غزل خداحافظی رو بخونن... -اوم...
-اِه، اِه... -من و شما با هم یکی می‌شیم.
من شاهکارهام رو باهاتون تقسیم می‌کنم تا بتونید بفرستیدشون سراغِ آدما،
اونم در قالب کابوس‌های وحشتناک.
هوم... آخ...
بدبختی اینجاست که ما اسیرِ دستِ
اون موجوداتِ هالو و
وحشی هستیم.
-موجودات. -هوم.
نه! نمی‌خوام به این آدما وابسته باشم!
آی...
اگه فقط می‌تونستیم به «قلمرو وجود» بریم...
اون‌وقت داستان یه جور دیگه رقم می‌خورد.
و... آیا...
کسی هست که بتونه از مرز رد بشه؟
در دورانی که خیلی وقته فراموش شده،
خیلی خیلی وقت پیش،
ترس از خودِ ترس، کالبد پیدا کرد.
و یه عنکبوتِ پَردرارِ غول‌آسا متولد شد:
«اِنکارای» با‌شکوه.
اِنکارا فهمید که زندگیش به اون ترسی گره خورده که تو دلِ...
آدما بیدار می‌کرد.
اون از «هارپ‌اسپایدر» استفاده کرد تا عبور کنه و این‌طوری آدما رو به زانو دربیاره.
اون‌وقت «سیموتِ» گستاخ
از نسل بشر دفاع کرد
و اِنکارا رو به چالش کشید
واسه یه نبرد سهمگین.
اما اِنکارا سیموت رو اسیر کرد
و بلعیدش.
سیموت با استفاده از نیش‌ها و تیغه‌هاش،
گلوگاه اِنکارا رو درید و... -آه!
و فرار کرد.
اِنکارا دیگه کارش تموم شده بود
و از باقی‌مونده‌ی لاشه‌اش
دو تا گونه‌ی جدید به وجود اومدن:
از پرهاش...
تکوتین‌ها، درست مثل من!
آره، همینطوره!
و از تارهای ابریشمیِ اِنکارا،
آرادیتی‌ها، مثل من، متولد شدن.
اما این روزها اونقدر قدرت نداریم که توی قلمروِ
هستی تجسم پیدا کنیم.
آه، ولی من فقط...
اِم،
-فقط چی سرورم؟ -اِ...
اوم... فقط... یادم اومد... که یه ذره خسته‌ام.
هوم.
البته، البته، عالیجناب!
چقدر احمق بودم که با این مسائلِ بزرگونه وقتتون رو گرفتم.
اِ... من صمیمانه‌ترین،
خالصانه‌ترین و عمیق‌ترین عذرخواهی رو ازتون دارم.
امیدوارم شیرین‌ترین کابوس‌ها رو ببینید.
ممنون.
امم...
ایش!
جوراب‌های کهنه بدترین چیزهای توی کل دنیان!
واقعاً حال‌به‌هم‌زنه!
نق نزن، فرانسیسکا ایملدا،
-هوم... -ما زنا،
این باید وظیفه‌ی ما باشه.
چیزی که واقعاً دلم می‌خواد اینه که نویسنده بشم!
می‌خوام در مورد همون موجودی که دیشب دیدم بنویسم!
باز شروع کردی با اون داستان‌های ترسناکت.
خودشه! چیزی که دیدم یه وحشتِ واقعی بود!
بسه دیگه این اراجیف رو تموم کن! قوه‌ی تخیلت زیادی فعاله،
ولی بزرگتر بشی از سرت می‌پره.
-آه... -اونا حتی...
حرفِ...
-عبور کردن به قلمروی هستی رو زدن. -هان؟
این دو تا قلمرو همیشه باید از هم جدا بمونن،
چطوری؟ هوم.
چرا نمی‌فهمن که بدون این تعادل،
ما اصلاً وجود نخواهیم داشت؟
می‌فهمم،
اما اونا زیادی به پروکراستس بها دادن.
پروکراستس.
می‌دونم یه عمره کنارت بوده، اما...
تا حالا به این فکر کردی که...
کَلَکِشو بکنی؟
-هان؟ -نه، نه، نه، نه، نه.
اعلام جنگ فقط اوضاع رو خیط‌تر می‌کنه.
قدرت اون به عنوان یه کابوس‌ساز برای سفر با آگاهیش،
دیگه زیادی خطرناک شده.
-ترجیح می‌دم چهارچشمی بپامش. -اوه...
آه... سایموتِ عزیزم،
می‌دونم با آوردنِ این پیام برام، خطرِ بزرگی رو به جون خریدی.
ثابت کردی که یه رفیقِ واقعی هستی.
فکر می‌کنم ببینم باید چیکار کرد.
زیاد لفتش نده فیکتورو، صبرِ رئیس‌ها داره لبریز می‌شه،
اونا دست روی دست نمی‌ذارن،
تا شاهدِ نابودیِ تک‌تکِ قبیله‌هاشون باشن.
واقعاً از نصیحتت ممنونم، رفیقِ قدیمی.
توپوس تِرِنتوس...
در خطرِ جدیه.
۱۰ سال بعد
ممنون که باهام همراه شدی، میتلیتاس.
لازم داشتم یکم ذهنم رو آزاد کنم.
من... در خدمتم.
نگرانِ قلمرومون هستم، اونجا...
هیچ کاری از دستم برنمی‌آد.
جسارته قربان، به من مربوط نیست، اما...
آخرین داستان‌هایِ کابوس‌سازِ سلطنتی رو دیدین؟
آه! شاهزاده هرنوال!
نه.
بگو ببینم، چرا خاندانِ سلطنتی ما رو به حالِ خودمون رها کرده؟
چرا برایِ جلوگیری از نابودیمون هیچ حرکتی نمی‌زنین؟
زنده باد پروکوئستس!
تنها اصیل‌زاده‌یِ وحشت‌انگیزی که واقعاً به فکرِ ماست!
آه! آخ!
نه! نه! تو رو خدا نکن!
همه‌مون کم‌کم محو و نابود می‌شیم.
اه... اه... چیکار کنم؟
آخ—
نه...
نه!
باید یه تغییری ایجاد کنیم.
نه!
داستانام!
فکر کنم بهت گفته بودم که دخترای کوچولو
نمی‌تونن نویسنده بشن.
امروز همون روزه، هیولاهای عزیزم،
بالاخره دنیا قراره با شما روبرو بشه.
آه...
تمنا می‌کنم، اعلیحضرت...
اه... باید یه بار دیگه پافشاری کنم.
فیکتورو... نکن!
آه...
اگه فقط بهم اجازه بدید،
تمام تلاشم رو می‌کنم
تا عاقل‌ترین وحشت‌ها رو جمع کنم و یه راهی برای عبور پیدا کنم.
اه... این وظیفه‌ی شماست به عنوان خاندان سلطنتی که ما رو از—
دیگه کافیه، پروکراستس.
- اوه! - حالا تنهامون بذار.
نگهبان‌ها، پروکراستس رو به بیرون راهنمایی کنید.
بله قربان.
اون دیگه رفته، بابا.
هوم...
ممنون، پسرم.
مامان؟
اوه، سلام پسر خوشگلم.
هرنوال، فکر کنم داری وزن کم می‌کنی پسرم.
درست و حسابی غذا می‌خوری؟
مامان... من حالم خوبه،
تو چی؟
حالت روبه‌راه نیست؟
نه.
بیارشون.
فقط به چندتا کابوس احتیاج دارم،
چیز مهمی نیست.
کابوس‌های کلاسیک، جلد سیزدهم اثر پروکروستس
ببینیم چی داریم...
سال‌هاست که پروکروستس توی قولی که واسه خلق یه شاهکار داده بود، وا داده.
آه.
ببینیم اینجا چی داریم...؟
آخ!
اوه... کابوس‌های امروزی دیگه اون چیزی نیستن که قدیما بودن.
-آخ... -مامان!
اوه، نه، اصلاً نگران نباش عزیزم.
مهم‌تر از هر چیزی اینه که تنت سالمه و جات امنه.
نه، آخه... چطور می‌تونی بهم بگی نگران نباشم؟
من و مادرت هر کاری از دستمون برمی‌اومد کردیم،
-کاش فقط وقت و جونِ بیشتری داشتیم... -اوهوم.
وقتش رسیده که خودت برای «توپوس ترنتوس» تصمیم بگیری.
اینا همش چرت و پرته!
پروکوستس رو دست‌کم نگیر.
تک‌تک تصمیم‌هایی که می‌گیری
عواقب بی‌پایانی دارن.
-پروکوستس! -آخ!
اعلی‌حضرت!
اِم...
درست وسطِ...
اِ... هه هه هه...
نوشتنِ روزانه‌م بودم.
که این‌طور به نظر نمی‌رسه.
اِ... اِ... خب، تو سرت از این چیزا در نمیاد،
ولی اِم-
حیاتیه که یه نویسنده خلوت خودش رو داشته باشه،
وقتی برای تفریح و...
و انجام کارهای...
دیگه.
همینش منو نگران می‌کنه.
پدر و مادرم بدجوری مریضن.
البته، علتش اینه که
این روزا دیگه سالم موندن مکافاته، واسه همین...
فکر کنم همه‌اش به خاطر این داستان‌های توئه.
اوه، اومم.
کابوس‌هایی که می‌نویسی دیگه لرزه به تن آدمیزاد نمی‌ندازه.
آه. چون آدما همه‌شون یه جای کارشون می‌لنگه!
همیشه باید تقصیر رو انداخت گردن مردم!
می‌خوام یه نویسنده‌ی دیگه بیارم،
یه آدمیزاد.
این کفره! همه‌اش چرت و پرته!
نمی‌شه دو تا کابوس‌ساز سلطنتی داشته باشیم!
یه آدمیزاد چطوری اصلاً جرئت می‌کنه پاشو این‌ور بذاره؟
فکر کنم راهشو پیدا کردم.
دیگه وقت تغییر رسیده.
اتفاقاً دارم آخرین شاهکارم رو تموم می‌کنم.
یکم دندون رو جگر بذار ارباب جوان.
خودت کیفیت کابوس‌های من رو می‌بینی.
من دیگه صبرم لبریز شده، خودتم اینو می‌دونی.
آخ!
اون آدم خیلی مؤمن و مقدسیه.
و... خیلی وقته که داره موعظه می‌کنه.
فرانچسکا!
- سلام. - اوه!
اوه... آگوستو!
دارم می‌رم بابات رو توی دفتر تحریریه‌اش ببینم.
آره، می‌دونم.
فقط می‌خواستم برات آرزوی موفقیت کنم. خب... نـ... نه که بهش نیاز داشته باشی، البته،
موضوع اینه که... پدرم بعضی وقتا توی ناامید کردنِ آدم استاده، اما...
تو از پسش برمیای، کارت درسته.
بسیار خب، پس... برم ببینم چه خبره؟
درسته، درسته.
حتماً.
اوم... هوم...
خب... باشه...
- از دیدنت خوشحال شدم. - همچنین.
اوه!
و آم... خب... هر اتفاقی که بیفته،
داستان‌های تو همیشه...
معرکه بودن،
از همون موقعی که جوون بودیم.
اه!
دوشیزه فرانسیسکا ایملدای عزیزِ من،
خانومِ باوقاری مثل شما نباید بنویسه...
این... آم...
داستان‌های افتضاح رو.
- اسم خودت رو به لجن نکش. - آه...
ولی حداقل یکیش رو خوندی؟
من هیچ‌وقت وقتِ باارزشم رو برای خوندنِ این...
آشغالِ عوضی تلف نمی‌کنم!
هنر، ادبیات،
باید از واقعیت الگو بگیره،
نساز
یکی دیگه رو.
-وایسا! اوه... -اِه...
تمام این مدت حق با تو بود، مامان‌بزرگ.
و حالا دیگه می‌ذارم کنار!
هوم.
کاری از فرانچسکا ایملدا
کاری از فرانکلدا
اگه فرانچسکا ایملدا نتونست از پسش بربیاد،
فرانکلدا حتماً موفق می‌شه!
من به بهترین نویسنده‌ای که می‌تونم تو سبک فانتزی و وحشت تبدیل می‌شم.
ببخشید، فرانچسکا. ترسوندمت؟
ما قبلاً... همدیگه رو دیدیم.
معلومه که دیدیم، وقتی بچه بودیم.
خودِ خودتی!
و من تمام داستان‌هایی رو که نوشتی خوندم.
اوف! همه‌شون شاهکارای واقعی‌ان.
من هرنوال هستم، شاهزاده‌ی وحشت،
درست همون‌طوری که روی گونه‌ی ما اسم گذاشتی.
-با اینکه ما مخفیانه زندگی می‌کنیم، تو... -اما مگه تو...
تونستی ذات و جوهره‌ی ما رو به شکلی...
شکوهمند به تصویر بکشی.
واسه همین اینجام،
چون به کمکت احتیاج دارم.
کمکِ من؟
ولی تو که اصلاً وجود نداری!
من وجود ندارم؟
چی واقعیه و چی نیست؟
ما تو یه بُعد دیگه زندگی می‌کنیم که تو موقع نوشتن بهش سرک می‌کشی.
اوه!
ـ اِه... ـ هوم...
این روزا همه‌تون واسه تک‌تک کابوس‌هایی
که براتون می‌فرستیم، یه توجیه منطقی دارین.
شماها خالق کابوس‌های مایید؟
آره، «کابوس‌ساز سلطنتی» اونا رو می‌سازه،
همه‌مون به... «استعدادش» وابسته‌ایم،
ولی اون دیگه خیلی دِمُده شده.
آه...
فقط یه مشت کلیشه رو پشت سر هم قطار می‌کنه.
اما شاید اگه داستانای بهتری داشتیم...
داری چی می‌گی؟
نترس،
من بزرگترین طرفدارتم،
عمراً بهت آسیب بزنم،
فقط باید آدما رو یه ذره بهتر درک کنیم.
آدما الان از چی می‌ترسن؟
هوم...
از درونِ خودمون.
هوم!
خیلی جالبه.
خواهش می‌کنم، باید کمکمون کنی.
نه... نه...
من میرم! چطوری باید بریم اونجا؟
فقط فکر و ذهنت اجازه داره بیاد.
چی؟ ولی آخه چطوری...؟
اونجاشو من کمکت می‌کنم.
نه، یه لحظه وایسا.
باید یه کم خودتو شل کنی.
چرا سعی نمی‌کنی آخرین شعری که نوشتی رو واسم بخونی؟
فکر می‌کنی اینجا تنهاییم، که شب مال ماست، اما یه سری رازها هست...
تویِ عمقِ تاریک‌ترین کابوس‌هامون.
این جوهرِ منه که بهمون زل زده، و چشمام دارن دو دو می‌زنن. ساکنِ...
سایه‌ها، لایِ صفحه‌هایی که قایم شدن. اونقدرها هم وحشتناک نیست، می‌تونی...
وقتی می‌خونی، ناشناخته‌ها رو ببینی. این جوهرِ نامرئی که حالا بی‌نفس...
داره زندگی می‌کنه، نویسنده‌ای که...
اونقدرها هم وحشتناک نیست، وقتی می‌خونی می‌تونی ناشناخته‌ها رو ببینی. این...
جوهرِ نامرئی که حالا بدونِ نفس کشیدن زندگی می‌کنه، نویسنده‌ای که...
یه وحشته!
بیا با من، فرانسیسکا.
فرانسیسکا نه.
من فرانکلدا هستم!
یه نویسنده‌یِ فانی؟
تا حالا هیچ‌وقت این‌قدر بدجور بهم توهین نشده بود.
نه به من و نه به هیچ‌کدوم از هفت خاندان.
هوم...
شاید ایده‌ت اونقدرها هم بد نباشه، پرنس کوچولوی عزیزم.
اوه!
هوم.
هوم؟ دیگه چیزی نمونده الهه‌ی من،
هفت خاندان شروع کردن به جمع شدن.
خاندان جادو... حضور دارن.
الوکاستلی!
دوبیوم و تایمت از خاندان روان دارن میان.
اه...
-سیموت از خاندان بدوی. -آه!
بانو سایرن از خاندان اعماق،
ممنون که اومدین.
خون‌آشام از خاندانِ
-تاریکی، -آه!
و اون... بزش.
اوه!
بانو کایوتی از خاندان مرگ با حضورش به ما افتخار داده،
چقدر عالی-
من برای یه جلسه‌ی خیلی حیاتی احضار شدم تا
از قلمرو وحشت در برابر نابودی محافظت کنم!
طبق یه...
پیامِ فوق‌العاده... مهم.
دون کوکو اینجاست.
-نمی‌تونم تصور کنم چی می‌تونه اینقدر حیاتی باشه -اوه‌... آخ!
که مجبورم کنه کنسلش کنم
تمام نقشه‌های امروزم نقش بر آب شد.
یالا زود حرف بزن ببینم چی می‌گی،
- کابوس‌ساز سلطنتی! - بله، البته.
دون کوکو از خاندان سارقین.
افتخار بزرگیه برای بنده‌ی حقیر،
که در برابر این‌همه...
سرانِ والامقام و خطرناکِ...
خاندان‌های هفت‌گانه بایستم.
ما باید با هم هم‌قسم بشیم تا تکلیف سرنوشتِ توپوس ترنتوس عزیزمون رو روشن کنیم.
- این دیوانگیه! - هان؟
- اولش زوج سلطنتی. - اوه، نه!
اما بعدش نوبتِ ما هم می‌رسه، راه فراری نیست!
ذره‌ذره، همه‌مون...
به آخر خط می‌رسیم!
چیزی که لازم داریم، اعتماد به اعلی‌حضرتینه،
این قلمرو...
بدون اونا اصلاً وجود خارجی نداشت،
یکم شرف داشته باشید و...
- باهاشون حرف بزنید. - اه... برو بابا!
اونم رودررو.
فکر کنم یه راه حلی داشته باشم.
من شما رو فراخواندم،
همکارهای وحشیِ من،
چون اخیراً به یه کشف بی‌سابقه رسیدم.
شاهد یه چیز فوق‌العاده بودم.
با همین همه چشمی که دارم،
با چشای خودم دیدم که شاهزاده هرنوال جوون
از دروازه رد شد و...
- رفت به قلمرو هستی. - اوه، نه! چطور؟
- غیرممکنه! - راه نداره!
- چی گفتی؟ - جدی می‌گی؟
لابد یه نفر یه ریز داشته بهش فکر می‌کرده.
و همین!
فرضیه‌م رو ثابت می‌کنه،
چیزی که پادشاه و ملکه با عصبانیت ردش کردن
و حتی مسخره‌ش کردن،
اونم بی‌شمار بار.
اما دیگه خفه نمی‌مونم!
نه تا وقتی که هنوز می‌تونم شما رو نجات بدم،
و طایفه‌هاتون رو،
اونم با پیدا کردن راهی واسه هجوم بردن به...
- قلمرو هستی. - هان؟
هیچ راه دیگه‌ای نیست!
و واسه همینه که...
امروز این جرأت رو به خودم می‌دم
که ازتون حمایت بخوام
تا کنترل این قلمرو رو به دست بگیریم.
تا بالاخره بتونیم...
- شاهد یه دوران جدید باشیم. - اوه!
خب...
-فکر می‌کنی جواب بده؟ اگه فقط... -متاسفم، فکر نکنم.
نقشه‌ی مزخرفیه.
-شاید بتونیم امتحانش کنیم. -شاید بشه...
-{انکاریک؟] -آخ!
راست می‌گه!
اگه مشکل این قلمرو...
داستان‌های این کابوس‌ساز سلطنتی باشه چی؟
چطور اصلاً فکر رد شدن به اون‌ور به سرتون می‌زنه؟
وقتی روز به روز واسه آدما بی‌اهمیت‌تر می‌شیم؟
بالاخره یکی باید اینو می‌گفت.
-خب آره، ممکنه راست باشه؟ -حق با اونه.
این اواخر داشتی
روی چی کار می‌کردی، پروکراستس؟
همین الان کابوس‌هاتو بهمون نشون بده!
فکر خوبیه، نه؟
چطور جرئت می‌کنی هنر منو زیر سؤال ببری؟
هیچ‌کس نمی‌تونه مثل من بنویسه!
استعداد... نمایشی من فوق‌العاده‌ست!
نثرم واقعاً می‌درخشه،
و قافیه‌هام هم معرکه‌ان!
داستان‌های من...
همه‌ش کلیشه‌ست!
خب چرا عرضه‌تو ثابت نمی‌کنی؟
جدیدترین نوشته‌هاتو نشونمون بده.
همین کارو می‌کنم!
آخرین شاهکارم رو نشونت می‌دم،
و اون‌وقت می‌بینی که توی این آبروریزیِ...
هِم...
مزخرف، من هیچ تقصیری ندارم.
-امیدوارم قولت عملی بشه. -جدی می‌خواد اون کارو بکنه؟
بعید می‌دونم یه کلمه هم نوشته باشه.
این دفعه رو.
بیا بریم خونه، ماکاریا.
-حالا می‌بینیم. -حرفاشو باور نمی‌کنم.
بدو، عجله کن عزیزم.
ایول!
اوه!
هوم.
فکر کنم شما دوتا از همدیگه خوشتون بیاد.
بیا!
اینجا دیگه کجاست؟
-اینجا خونه‌ی منه. -ولی اه... این واقعیه یا توهم؟
کلاً چند جور «وحشت» داریم؟
-هوم... -هیولا با وحشت فرقی هم داره؟
یه وحشتِ معمولی چقدر عمر می‌کنه؟ اصلاً چند وقته اینجاییم؟
خب، خودت می‌بینی، زمان اینجا یه جورِ دیگه می‌گذره.
آه! دقیقاً بهم بگو چطوری؟
یه ساعتِ اینجا در مقایسه با یه ساعت توی...؟
نمی‌تونی «قلمروی وحشت» رو با عقل و منطقِ
«دنیای هستی» درک کنی.
کلِ این خراب‌شده...
چی اون تو قایم شده؟
درام، وحشت، و البته معما.
این کارِ نویسنده‌ایه که ذهنش رو صیقل داده و ساخته.
به دنیای درونت خوش اومدی!
من قبلاً تو این خراب‌شده بودم.
شهود، ذکاوت و مهارت،
در خدمتِ هنرِ ما،
می‌تونه این حقیقتِ پنهان رو برملا کنه.
اینجا از خودِ تو ساخته شده.
من قبلاً اینجا بودم. رویایی که با نوشتن خلق شده. من قبلاً توی این...
جا بودم. یه خاطره‌ی حبس شده و دفن شده. این دنیای رویای منه، افکار...
و کلمات جون می‌گیرن.
این دنیای رویای منه، افکار و کلمات جون می‌گیرن.
من از اون پرده رد شدم.
یه قلمروی عجیب و ماورایی.
این از خودِ واقعیت هم واقعی‌تره.
من قبلاً اینجا بودم.
تصور می‌کنی و می‌بینی، یا شاید هم برعکس باشه. با نوشتنِ چیزی که...
می‌بینی، دوباره پیش ما برمی‌گردی.
-به قلمرو من خوش اومدی، جایی که می‌تونی... -من قبلاً اینجا بودم، یه رویا...
-خونه صداش کنی. به قلمرو من خوش اومدی، -که با نوشتن خلق شده. من قبلاً توی این...
-که می‌تونی توش رویا ببینی و پرسه بزنی. این... -جا بودم. یه خاطره‌ی دور و دفن شده.
-دنیای رویای منه. افکار و کلمات... -این دنیای رویای منه. افکار...
-جون می‌گیرن. -و کلمات جون می‌گیرن.
-از اون پرده رد شدم، یه جای عجیب... -خوش اومدی به دنیای درونت، اینجا یه...
-قلمرو از یه دنیای دیگه است. از واقعیت هم واقعی‌تره، -جایی که از وجود خودت ساخته شده.
-من قبلاً توی این جا بودم... -دوباره برگشتی پیش ما، جایی که می‌تونی...
-بگی خونه. -خونه صداش کنی.
-اوه، اه... -هوم...
خوش اومدی به «توپوس ترنتوس»،
قلمروی وحشت.
ممنون!
آه...
ایول!
واو...
فرانکلدا،
با پدر و مادرم آشنا شو.
باعث... افتخاره که می‌بینمتون.
-خوش اومدی فرزند عزیزم. -آه...
خب، ممنون.
-هوم. -باریکلا!
بالاخره اون نویسنده انسانیِ فوق‌العاده بااستعداد از راه رسید!
اه... «فوق‌العاده بااستعداد»؟
آره! شاهزاده یک‌سره داشت درباره تو حرف می‌زد.
آه! اه...
فرانکلدا،
لطفاً با «پروکوستیس» آشنا شو.
تنها کابوس‌ساز سلطنتی،
در خدمت شما.
هوم...
خوشبختم از دیدنت.
خیلی مشتاقم این داستان‌های معرکه‌ت رو بخونم.
اوه، البته! بفرما، امیدوارم...
-خوشت بیاد. -اِ...
-آره! شاید بتونم ببرمشون به... -پروکراستس!
به جاش همین‌جا بخونشون،
این‌طوری فرانکلدا می‌تونه...
ببینه واکنشت چیه.
-درسته؟ -هر چی شما بگین، سرورم...
هوم...
اوی...
هوم، آه.
... اطمینانِ کامل.
-روح‌ها با دست‌هایِ... -ها؟
کشیده راه می‌رفتن و مسخره‌بازی درمی‌آوردن.
-چشماش رو بست، آب دهنش رو قورت داد و به... -آه...
بازی کردن ادامه داد.
-غرق در اشک‌هایی که از سرِ... -ها...
اشتیاقش بود. چشماش از تعجب گرد شد، اما...
-حالش هیچ تغییری نکرد. -آخ...
«ال کوکو» کلاهش رو برداشت، همون کلاهی که هوس‌های بقیه‌ی بچه‌ها از توش به شکلِ...
روح بیرون می‌زد.
ال کوکو با باتومی که دستش بود، یه کنسرتِ عذاب‌آور واسه برده‌هاش راه انداخت، اونا هم زدن زیرِ...
گریه و هق‌هق‌های بی‌صدا.
-بگو ببینم. -اِم... بله؟
چی باعث می‌شه بنویسی؟
خب...
واسه فرار کردن...
از واقعیت‌های زندگیم.
وقتی ذهنم رو خالی می‌کنم، کلمات خودشون سرازیر می‌شن.
-که این‌طور... -اِم، اِم... ولی...
شما...
نظرتون درباره‌شون چیه؟
بد نیستن،
در کل بدک نیستن،
راستش رو بخوای مالی نیستن، اما...
منظورم اینه که، بعضی از داستان‌ها...
لوس، بی‌روح...
خسته‌کننده... معمولی‌ان.
-اوه... -اوه، نه، نه، نه، نه، نه!
به دل نگیر.
واسه کاری که یه آدمِ... نوشته، اونقدرا هم بد نیست.
یه... تازه‌کار.
ولی خب، چون اولِ راهی، خیلی مهمه که نذاری توهمات...
خودبزرگ‌بینی چشمت رو ببنده.
اگه اجازه بدی، واقعاً خوشحال می‌شم اون تجربیات حرفه‌ای رو...
که تو طول پربارترین دوران...
درخشانِ
نویسندگی‌م به دست آوردم، باهات در میون بذارم.
آه... اِه، اِه...
اِه، آره، آره، شما خیلی به من لطف دارین.
به نظرم کارت چارچوب نداره.
اِه...
انگیزه‌ی شخصیت‌ها اصلاً معلوم نیست، بذار یه چیزی بهت بگم،
می‌خوام یکی از...
نسخه‌های کتاب «راهنمای نویسندگیِ شرورانه»‌م رو بهت بدم،
کتابی که خودم نوشتمش،
که توش می‌تونی یه راهنمای قدم‌به‌قدم برای نوشتنِ...
- درست و حسابی پیدا کنی. - ممنونم.
- شما خیلی مهربونید. - خب دیگه...
واسه امروز بسه. بعداً با هم حرف می‌زنیم، پروکوستس.
حتماً، سرورم،
واقعاً نمی‌تونم صبر کنم.
نه، صبر کن!
اوه... اِه... اِه...
کتابم،
اگه اجازه بدین.
بیا تو.
آه...
بچگیام ساعت‌ها تو این اتاق وقت می‌گذروندم.
این کتاب‌ها شامل ادبیات و تاریخ «وحشت‌ها» هستن.
شگفت‌انگیزه!
عاشقشم!
اگه بخوای می‌تونی همین‌جا بمونی.
اِه... اِه...
باید زود برگردم.
دمت گرم.
پروکوستس یه...
یه هیولایِ حسوده.
از کجا مطمئن باشم داری راستشو میگی؟
وقتی قصه‌هاتو می‌خونم دیگه هرنوال نیستم،
می‌شم یکی از اون صدها شخصیتی که خلق کردی.
و وقتایی که نمی‌خونمشون...
تنها چیزی که به فکرم می‌رسه اِه...
اینه که اِه...
همش تو فکرِ قصه‌هاتم.
-آره. -واقعاً دلم می‌خواد بهت اعتماد کنم...
اما...
-می‌تونم؟ -آره.
و التماست می‌کنم... هیچ‌وقت به استعدادت شک نکن.
آخ... اِم... آخ...
آخ!
اِ...
هوم...
اِم...
یکی بود، یکی نبود...
«نه، راه نداره رئیس.
نمی‌ذارم از اینجا بری.
هیچ‌وقتِ دیگه».
-محشره. -واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
ها! اِ، گوش کن،
یه چیزی هست که باید بهت بگم.
این قلمرو...
خیلی خیره‌کننده‌ست!
اوه...
-اِ، اِ... فرانکلدا، گوش بده چی می‌گم. -این کلی ایده به سرم می‌اندازه.
-لازم دارم بهم کمک کنی. -من...
نمی‌دونم اصلاً کمکی از دستم برمی‌آد یا نه.
هه-هه... تو فراتر از چیزی که فکرشو می‌کنی از پسش برمی‌آی.
اِ...
حتی نمی‌دونم چطوری اینو بگم.
می‌دونم شاید یه کم عجله‌ای باشه، ولی اِ-
اِ... وقت داره تموم می‌شه.
اگه یه حرکتی نزنیم، همه‌مون به زودی کارمون تمومه.
اِ... منظور واقعیم اینه که، اِم-
خب، من فقط... اِ، اِم...
اِ، اِ...
می‌خواستم بپرسم دوست داری بشی
اِ، «کابوس‌ساز سلطنتی»؟
-منظورت اینه که اینجا بمونم؟ -هوم...
می‌دونم انتظار زیادیه، اما...
فکر کنم شاید خوب باشه واسه...
خب واسه همه‌مون که واضحه، اما...
واسه... واسه خودت هم خوبه.
فکر نکنم قد این حرفا باشم.
من می‌دونم که هستی. بهت ثابت می‌کنم.
کتابتو بهم قرض بده تا ننه بابام بتونن کابوسای جدیدی بسازن.
اِ...
مطمئنم داستانات به «توپوس ترنتوس» جونِ تازه می‌ده.
اِ... اِ... اِ...
یعنی ننه بابات قراره داستانای منو بخونن؟
خواهش می‌کنم! بهشون نیاز داریم!
بهم اعتماد کن.
بهت اعتماد دارم.
عجب روز معرکه‌ایه واسه تغییر دادنِ مسیر تاریخ!
اوه...
امروز به عنوان روزی تو یادها می‌مونه که نویسنده‌ها منم‌منم کردن رو گذاشتن کنار...
تا محافظت کنن از...
توپوس ترنتوس.
اینجا چه خبره؟
چی؟ هه!
مگه «اعلی‌حضرت» بهت نگفتن چه قولی دادن؟
نه...
ما... توافق کردیم که اون کتابت رو ازت بخواد تا من این فرصت رو داشته باشم که...
- داستان‌هات رو بهتر کنم. - اِ...
- این اون چیزی نبود که... - عجب نقشه‌ای! طرف مخِ استراتژیه.
اِ، فرانکی...
حالا دیگه امثالِ شما داستان‌های خفنِ ما رو می‌شناسن.
تو قراره دستیارِ بزرگترین...
-بزرگترین نویسنده‌ای که تا حالا به خودش دیده! -داری چه غلطی می‌کنی...
ارادتمند شما، خودم!
چطور تونستی همچین کاری کنی؟
فرانکلدا، اون چیزی که فکر می‌کنی...
اما سرورم، ما دیروز در این مورد با هم حرف زدیم.
بعداً به حساب تو می‌رسم!
این یه سوءتفاهمِ وحشتناکه،
-سرورم! آخ... -ولم کن!
فرانکلدا! اونطوری که فکر می‌کنی نیست!
پروکوستس...
پروکوستس تنها کسیه که اینجا باهام روراست بوده!
اون همیشه رک بهم فهمونده که چقدر آدمِ دوزاری‌ای هستم!
تنهام بذار! همین الان گمشو بیرون!
اووه، اووه... فردا با هم حرف می‌زنیم.
نه! نه!
فردا واسه همیشه از اینجا می‌رم.
دیگه نمی‌خوام چیزی از اون وحشت‌ها بشنوم
یا تو.
آه...
سرورم.
از کجا فهمیدی اینجام؟
فقط بزن به چاک!
با همکاریِ همه،
مطمئنم که با کمک هم، یه راهی برای خلاصی از این مخمصه پیدا می‌کنیم،
سرورم. آه...
کاش می‌شد فقط یه روز دیگه تو این قلمرو بمونه.
دیگه واسه این حرفا دیره.
نه، دیره نیست.
اگه امشب یه کابوس چرت و پرت و الکی واسه رفیقت ردیف کنیم...
-شاید یادش بیاد که زندگیش چقدر... -چی؟
تو دنیای فانی نکبت‌باره،
و شاید حتی به فکرش بزنه که یه کم...
-بیشتر بمونه. -اه...
اونجوری واسش زجرآور میشه.
نه، نه!
نه! نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
هه... خب، نه اونقدرا،
فقط... در حدی که... خر شه بمونه،
و جلوی به فنا رفتنِ ننه بابات و پادشاهی رو بگیره.
باشه...
ولی خودم روی اون کابوس نظارت می‌کنم.
اوه، البته قربان!
فقط باید درباره یه چیز خیلی خاص تو زندگیش بنویسم.
اوه... اه.
-پیشنهادی داری؟ -اوه...
درباره ننه بزرگش بنویس.
ها!
هوم...
منو ببخش، فرانکلدا.
آره. آره.
اوم.
حالا خوب گوش کن بچه!
از این خونه بیرون نمی‌ری...
تا وقتی که تموم کنی...
رفو کردن تک‌تکِ اون جورابای وامونده رو!
کتاب مِتابم خبری نیست!
شاید اونوقت دیگه راه نیفتی این‌ور اون‌ور به من بگی «جادوگر».
بذار ببینیم این نویسنده چطوری اراجیف توی سرشو خالی می‌کنه.
آخ!
فرانسیسکا همیشه درست قبل از طلوع آفتاب بیدار می‌شد،
تا برای ده تا داداش بزرگترش صبحونه درست کنه،
که همه‌شون مردای گنده‌ای بودن،
اونا توی معدن نقره کار می‌کردن،
کنار پدرشون،
که صاحب اونجا بود.
از اونجایی که شب براش کافی نبود،
از هر فرصتی استفاده می‌کرد تا...
هوم...
چی؟ یه مرغِ جادوگر؟
اسمش توتولیناست؟ خب، این... عه...
اوه...
اوه!
خوبه! عه...
این... معرکه‌ست!
اوه! اِ... این داستان می‌تونه یه نقطه عطف باشه
تو تاریخِ توپوس تِرِنتوس!
اوه! تازه مالِ منه!
-سلام عزیزم! -اوه!
فرانکلدا، لطفاً بیا پیشِ ما!
صبح بخیر، اعلی‌حضرت‌ها.
می‌دونید چطور می‌تونم برگردم به قلمرو خودم؟
نمی‌تونی بری مگه اینکه اول داستان‌های جدید پروکوستِس رو بخونی.
شخصیت‌هایی با کلی آرزو،
ترس‌ها و تزلزل‌ها.
کنایه... رنج...
درس گرفتن و رشدِ شخصی.
اون‌قدر خوبن
که سخته باور کنم کارِ پروکوستِس باشن.
اِ...
نه. آه...
چی؟ اینا همون خوابایی‌ان که دیشب دیدم.
می‌خواستم امروز بنویسمشون،
تو اون کابوس‌ها رو برام فرستادی در موردِ...
نه، فرانکلدا،
ما نمی‌فهمیم داری درباره چی حرف می‌زنی.
تو!
تو. آره خودِ عوضی‌ت!
خائنِ کثیف!
حق با تو بود پسرم، تنها چیزی که لازم داشتیم داستان‌های جدید بود.
ولی شک دارم که...
اون کسی که ادعاش رو می‌کنه، خودش اینا رو ننوشته باشه.
درست می‌گم؟
نمی‌فهمم چی می‌گی.
وایستا... چی؟ نه، نه! نه، نه، نه!
وقتی فرانکلدا داشت خواب می‌دید، دزدیدشون!
- برو پیشش. - باید همین الان ردیفش کنیم!
فرانکلدا!
پروکوستس رو دست‌کم گرفته بودم.
منو ببخش، درستش می‌کنم.
عجب احمقی بودم.
این... همون‌جاییه که دیگه تسلیم می‌شیم، مگه نه؟
نه!
تو همه‌چیز رو دزدیدی!
تو حتی... حتی رویاهای منم دزدیدی!
مگه پرنس هرنوال همونی نیست که برای به دست آوردن داستانات،
به هر دری می‌زد؟
آره! جفتتون هیچی نیستید جز یه مشت دزد!
می‌فهمم چه حسی داری.
اوه، چه داستان عاشقانه‌ی غم‌انگیزی،
عشقت بهت خیانت کرد،
چون اصلاً براش مهم نبودی،
اون فقط... ازت سوءاستفاده کرد.
آه...
مم...
آه...
آه!
بندازینش تو حبس.
آه!
-آره. امر، امرِ شماست سرورم. -آه!
آه! آه! آه!
-و تو هم به داستان نوشتن برام ادامه میدی. -آه!
آه!
نه!
-آه! -یه راهی پیدا می‌کنم که مجبور شی انجامش بدی.
شما سه تا...
دادگاه وحشت رو فرا بخونید.
البته، سرورم.
هرچی شما بخواید.
همین الان.
یه «توپوس ترنتوسِ» کاملاً جدید داره متولد می‌شه!
وقتشه
که از تاریکی بیای بیرون!
اون رفته.
-نه... -نمی‌خوام چیزی از وحشت بشنوم
یا از تو.
-فردا این خراب‌شده رو برای همیشه ترک می‌کنم. -آه...
امیدوارم از خونه‌ی جدیدت لذت ببری.
آه! آه...
اگه سعی نکنی فرار کنی، برات خیلی راحت‌تر تموم می‌شه، بچه.
اصلاً راه نداره!
فقط خودتو خسته می‌کنی.
بذار برم!
واسه چی داری غر می‌زنی،
فرانسیسکا؟ یعنی، نه!
فرانکلدا.
مگه دقیقاً همینو نمی‌خواستی؟
اگه نه،
پس چرا واسه ما نامه نوشتی،
عزیزم؟
آخ!
و این‌جوری شد که پروکوستس خیانتی رو که شاهزاده هرنوال داشت
نقشه‌شو می‌کشید، برملا کرد.
اون می‌خواست آدمیزادش اعتبار همه‌ی آثار هنریِ کابوس‌سازِ
سلطنتی و نامدارِ ما رو به اسم خودش بزنه.
-خیانت! -خیانت!
و هرنوال
به قلمروی وجود فرار کرده،
اون می‌خواد انسان‌ها رو
با جذبه‌ش تسخیر کنه
و ازشون برای از هم پاشیدنِ هفت قبیله استفاده کنه.
فقط اون موقع‌ست که می‌تونه به هر دو قلمرو حکومت کنه!
-خیانت! -خیانت!
خیانت! توپوس ترنتوس
ممکنه به آخر خط برسه
اونم به خاطر حسادتی که شاهزاده‌ی وحشت به کابوس‌ساز سلطنتی داره
-خیانت! -خیانت!
نه! آخ! حالم از این نسل جدید به هم می‌خوره
-خیانت! -که احمقانه راه افتادن و...
تظاهر می‌کنن که آدمیزادن!
باید جلوی این دیوونه‌بازی رو بگیریم!
بیاین چیزی که حق مونه رو پس بگیریم!
مرگ بر زوج سلطنتی!
اون شاهزاده‌ی مفلوک.
و همه‌ی نسل بشر!
-آره! -آره!
اوه! فکر کنم اوضاع بدجوری بیخ پیدا کرده؟
متأسفانه دیگه خیلی دیر شده.
-«توپوس ترنتوس» نابود می‌شه. -حالا چی به سر ما میاد؟ می‌خوام...
همین الان بدونم.
وقتش رسیده که ایستادگی کنیم و سرنوشتمون رو خودمون رقم بزنیم، اونم...
بدون هیچ راهنمایی‌ای از طرف خاندان سلطنتی.
باید با هم همدست بشیم چون قلمرو تو خطره. هر چی که...
می‌شناسیم داره به یه تراژدی ختم می‌شه.
بیاین «توپوس ترنتوس» رو نجات بدیم. به خاطر گونه‌ای که آسیب دیده.
اون به همه‌مون خیانت کرده؛ می‌خواد نسلمون رو از بین ببره.
کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت.
طرفدار آدمیزاد شده. می‌خواد همه‌مون رو یک‌جا جایگزین کنه.
هر چی ساختیم، به دست آوردیم و براش جنگیدیم، به زودی دود می‌شه می‌ره هوا،
اونم توی دستای اون. به همه‌مون خیانت کرده و قلمرومون از هم می‌پاشه.
به همه‌مون نارو زده، می‌خواد نسل‌مون رو منقرض کنه.
کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت.
زن‌ها، مردها و بچه‌ها، تموم موجوداتِ زنده،
اصلاً نمی‌فهمن کجای کارن،
خیال می‌کنن توی اون دنیای معمولی‌شون خیلی خاصّن.
به همه‌مون خیانت کرده، می‌خواد ما رو توی رویاهاش حبس کنه.
به همه‌مون نارو زده، می‌خواد بندازتمون گوشه‌ی زندان.
کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت!
پادشاه ما رو تبعید کرده. حالا خاندان‌ها متحد شدن؛ نه تختی مونده...
...و نه شاهی. اون همین حالا هم به همه‌مون خیانت کرده، می‌خواد سنت‌هامون رو...
از بیخ و بن ویران کنه.
اون همین حالا هم به همه‌مون نارو زده و می‌خواد صدامون رو خفه کنه.
کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت.
وقتش رسیده که وارد عمل بشیم، بیاین اون جفتِ سلطنتی رو بکشیم پایین.
از این به بعد «خواننده» به ما دستور می‌ده و بر ما حکومت می‌کنه.
چی می‌گی؟
باهامی؟
-آره! -آره!
این بساط شورش باید جمع بشه. باید دست به عصا راه رفت.
داری از خیانت حرف می‌زنی. شرف دوباره پیروز می‌شه.
اون می‌خواد همه‌مون رو نجات بده؛ راهی برای نجات قلمرومون پیدا کرده.
می‌خواد همه‌مون رو نجات بده تا پادشاهی بتونه رشد کنه و جون بگیره.
-کی؟ کی؟ -کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمرو وحشت!
آه!
آاااه!
اوه!
خائن‌های کثیف!
اون به همه‌مون خیانت کرده، می‌خواد نسل‌مون رو از بین ببره.
کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمرو وحشت!
-زوج سلطنتی رو بازداشت کنین. -اطاعت!
-آره! -آره!
قبلاً توی این خراب‌شده بودم.
آره!
توی زندانی که هیچ راه فراری نداره.
قبلاً هم توی این وضعیت بودم.
یه لجن‌زاری که رویاهام توش می‌درخشیدن.
اون به منم نارو زده. یه دروغگوی عوضیه؛ آخه چطور ممکنه؟
اون به منم خیانت کرده! می‌گفت «بهم اعتماد کن»، این عین حرفش بود!
-کی؟ کی؟ -کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت!
آروم باش، پادشاهی‌مون رو از نو می‌سازیم.
فقط کافیه مسیرمون رو عوض کنیم.
قصه‌هایی که قراره جون بگیرن.
-لازم داریم اون بنویسدشون. اون می‌خواد -اون می‌خواد همه‌مون رو نجات بده، اون یه راهی...
-پیدا کرده تا همه‌مون رو نجات بده، یه راهی واسه -راهی واسه نجات قلمرو.
نجات قلمرو.
-اون می‌خواد همه‌مون رو نجات بده تا -اون می‌خواد همه‌مون رو نجات بده تا
-پادشاهی بتونه رشد کنه و سر پا بمونه. -پادشاهی بتونه رشد کنه و سر پا بمونه.
کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت!
پادشاهی‌م تو بحرانه، پدر و مادرم دارن جون می‌دن،
و فرانکلدا ازم متنفره.
حالا همه‌ی اینا تقصیر منه.
به همه‌شون خیانت کردم. خوار و ذلیل می‌شم.
به همه‌شون نارو زدم. می‌دونم که همه‌ش تقصیر منه.
خب تو دیگه کدوم خری هستی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت!
بیا «توپوس ترنتوس» رو نجات بدیم، تا هم‌نوع‌هامون بتونن با هم پیمان ببندن.
اون به همه‌مون خیانت کرده و حالا پادشاهی‌مون از هم می‌پاشه.
اون به همه‌مون خیانت کرده، می‌خواد نسلمون رو از ریشه بکنه.
کی؟ کی؟
شاهزاده‌ی قلمروی وحشت!
به خاطر حقیقت،
و به خاطر افسانه‌ها!
راثا یوآن میتیستاریا!
جاوید باد پادشاه و ملکه!
آه! آه! آآآه!
اوم...
نه! یالابوس!
نه! به چشم‌های سایرن خیره نشو!
بیاریدش پیش من.
تکوثی‌ها!
شما برای محافظت از پادشاه قسم خورده بودید!
حالا دیگه باید از پروکاستس حرف‌شنوی داشته باشید.
اطاعت می‌شه،
بانو سایرن.
هان؟
- اوه! - پیروزی!
اووه...
دنبالم بیاین، فرمانده‌های سهمگین من،
وقتش رسیده که اوضاع تا ابد تغییر کنه.
اوه... اوه!
آه!
میتلیتاس، خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم!
-خفه شو. -نه!
تمومش کن! التماست می‌کنم تمومش کن!
منو به جای اون ببر و دست از سرش بردار!
-نه! -آخ...
-نه! -خودت منو مجبور به این کار کردی.
حالا این نمایش رو بازی کن.
اوه...
آه...
-شاهکار من! -هان؟
داستانی درباره‌ی توتولینای فوق‌العاده بااستعداد ما،
هوم؟
که بهش یه اصالت بی‌نظیر توی دنیای فانی‌ها می‌بخشه.
حس می‌کنم واقعاً زنده‌ام!
ایول!
برو جلو...
نمی‌فهمم بر چه اساسی داره انتخاب می‌کنه.
آخی...
اوه... امواه!
معجزه‌ی متبرک!
خیلی وقت بود که منتظر همچین چیزی بودیم!
اما نباید بذاریم اون جادوگر لجن
قبل از همه‌ی ما رد بشه!
موجودی به پستی تو لیاقت نداره که زودتر از من عبور کنه!
آه! لعنت بهت،
آلوکساستلی!
-اوه، نه... -آخ!
برای یه بارم که شده، یه کارِ درست انجام دادی. حالا، درباره‌ی من بنویس!
درباره‌ی تو؟
من خیلی سگ‌جون‌تر و ترسناک‌تر از توام! بنویس دربارَم، جنابِ عالی، پروکروستس!
اِم... اِم... مگه باید توی لیستی اسم می‌نوشتیم؟
نمی‌دونم،
ولی... می‌تونیم تک‌تکشون رو تا نفرِ آخر زنده زنده ببلعیم.
-اولینِ اولین داستان باید درباره‌ی من باشه، -اوه...
پروکروستس.
-آخ! -اوه...
هر وقت آماده‌ای بگو، فیکتورو.
همین حالا!
دارن فلنگ رو می‌بندن!
-برگردید اینجا! -نه...
نه!
-نه. -آخ!
-آخ... -خیله‌خب، همگی آروم باشید! من می‌نویسم،
-آخ! -برای تک‌تکتون کابوس می‌نویسم،
و با هم در هماهنگیِ کامل از اینجا رد می‌شیم. اون آدما بالاخره
به سزایِ اعمالشون می‌رسن!
فکر کنم...
-هیجان‌زده‌ایم؟ -به‌به، شنیدی چی گفت؟
شاید...
فقط... مسئله اینه که باید یه ذره زمانِ بیشتری بهم بدید.
همیشه بساط همینه.
بعد از اون‌همه سال که قول یه شاهکار رو دادی، هنوز روت می‌شه درخواستِ...
- وقتِ بیشتری کنی. - چرا همیشه این بلا سر ما میاد؟
بهت گفتم این احمق کارو تا تهش نمی‌بره.
اصلاً مگه ممکنه؟
فرانسیسکا!
اینجایی؟
فرانسیسکا!
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
فرانسیسکا! برگرد!
- زنده‌ای! - اون برنگشت.
حالت خوب می‌شه، تا برنگردونمت آروم نمی‌گیگیرم.
فرانکلدا!
منو از اینجا بکش بیرون!
هرنوال؟
آخ!
فکر می‌کردم صلاحِت رو می‌خوام،
اما فقط به فکر خودم بودم.
اشتباه کردم. می‌دونم دردی رو دوا نمی‌کنه، ولی...
معذرت می‌خوام.
دیگه مهم نیست، فقط می‌خوام جات امن باشه.
بیا فرانکلدا، بیا برگردیم به قلمروِ خودت.
پس تکلیف پادشاهیت چی می‌شه؟ پدر و مادرت؟
تو نباید تقاصِ اینو پس بدی،
باید گندایی که زدم رو یکی‌یکی جمع کنم.
نه. باید پدر و مادرت رو نجات بدیم.
اما، فرانکلدا...
نه هرنیوال، می‌خوام بهشون کمک کنم.
می‌خوام به تو کمک کنم.
و می‌دونم که از پسش برمیام،
یه فکری تو سرمه که دقیقاً جواب می‌ده.
ممنون فرانکلدا، ولی...
واقعاً مطمئن نیستم،
همه نقشه‌هام نقش بر آب شده،
می‌ترسم.
اه...
خب، من نمی‌ترسم!
و باید پروکاستس رو به چنگ بیارم.
بعضی وقتا از واقعیتِ خودم متنفرم،
اما می‌فهمم که بدون اون، قصه و خیال هم وجود نداره!
اگه مرز بین دنیاها از بین بره، همه چی خشک و واقعی می‌شه.
معمولی.
دیگه خبری از خیال‌پردازی نیست،
نه جذابیتی، نه شگفتی‌ای.
کجا می‌خوای حبسش کنی؟
هیچ‌جا امن‌تر از خیالِ من نیست.
چی؟ حواست رو جمع کن، فرانکلدا!
من یه بار تاوانِ دست‌کم گرفتنِ پروکاستس رو دادم.
همه ترس‌های من اونجا زندگی می‌کنن،
واسه یکی دیگه هم جا هست.
نه! داری بیش از حد ریسک می‌کنی.
فایده نداره!
مطمئنم پروکراستس مجبورت می‌کنه یکی از کابوس‌هاشو واسم بفرستی تا
بتونه به دزدیدن داستانای من ادامه بده.
و وقتی اون موقع رسید،
تنها کاری که باید بکنی اینه که
اونی رو واسم بفرستی که خودم نوشتم، باشه؟
بهم اعتماد کن.
معلومه که دارم.
اوم... یکی بود یکی نبود، یه بچه‌ای بود به اسمِ...
باب! آره... باب.
که... هیپنوتیزم شده بود توسطِ
اون... اون سایرن
و وقتی رسید مدرسه
پاش نبود...
شلوار.
هه، معلومه که این معرکه‌ست.
فکر کنم ترجیح می‌دم اصلاً چیزی در موردم ننویسی.
قبلاً هم بهت گفتم، نوشتن این‌طوری نیست، من احتیاج دارم...
حتی یه آدمیزاد هم از تو بهتر می‌نویسه. تو مایه ننگی.
هیچ‌کدوم‌تون جایی توی توپوس ترنتوس ندارین!
اوه...
پادشاه و ملکه زخمی شدن،
من باید...
سیموث!
-سرورم -نه!
پدر و مادرت رو نجات بده.
«توپوس ترنتوس» رو نجات بده.
متأسفم.
میتلیتاس!
میتلیتاس، داری چه غلطی می‌کنی؟
آه...
آخ!
-اگه یه بار دیگه جرئت کنین تکون بخورین... -آه...
کار شاه و ملکه تمومه.
شوخی ندارم!
تمومش کن، پروکاستس!
هر کاری بگی می‌کنم.
دوست‌دخترت... قصد همکاری داره؟
چه حسی داره که مجبوری داستان بدزدی،
-اونم از یه آدمیزاد؟ -اه...
هان؟
تو یه جوکِ رقت‌باری.
-اوه... -ببخشید...
هه...
بفرستش توی این کابوس؛ باید اونجا بمونه تا وقتی که...
تک‌تکِ داستان‌هایی که لازم دارم رو بنویسه.
مطمئنم با این اتفاقای اخیر، قوه‌ی تخیلش حسابی به کار می‌افته.
اون‌وقت به آزاد کردنتون فکر می‌کنم، البته اگه بچه‌های خوبی باشین،
مسلماً.
آخ...
آه!
این... شاید شبیه داستان یه دختر ساده‌لوح به نظر بیاد که برای فرار از واقعیت تن به هر کاری می‌داد،
تا از حقیقت زندگیش فرار کنه،
اما این اون نیست...
این دیگه چه کوفتیه؟
این...
داستانِ
یه نویسنده‌ی واقعیه که با ترس‌هاش روبرو شد
و تصمیم گرفت خودش سرنوشتش رو بنویسه!
آخ!
کابوس‌ساز فکر می‌کرد که
-این دخترک بیچاره رو توی بدترین کابوسش گیر انداخته، -آه!
-آخ... -اما این دختره بود که اون رو به تله انداخته بود.
این اون داستانی نیست که من نوشتم!
اونقدر از رده خارج و لکنته شده بود که تهش تبدیل شد به همون
-خونه‌ی در حال فروپاشی خودش. -اوه...
و درست قبل از اینکه به خواب ابدی بره،
فهمید که بدترین کابوسش
تازه به حقیقت پیوسته.
یکی دیگه جاش رو گرفته بود.
وجودش دیگه پشیزی نمی‌ارزید.
به عنوان داغون‌ترین و مزخرف‌ترین هیولای تاریخ ثبت شد.
اون... فقط یه خاطره‌ی تلخ بود
از دورانی که واسه خودش ابهتی داشت.
آره! می‌دونستم جواب میده!
این اصلاً اون داستانی نیست که من نوشتم!
آه! کمکم کنید!
آه!
پروکوستس داره رویا رو عوض می‌کنه.
نه!
فرانکلدا!
ازش فاصله بگیر...
اونا...
دستوراتِ پروکوستس‌ان.
خواهش می‌کنم تمومش کنید! نمی‌بینید کمک لازم داره؟
فرانکلدا، برگرد.
گفتم...
بکش عقب!
اوه!
چه بلایی سرم اومد؟
هان؟
فرانکلدا.
آه! آه...
فرانکلدا،
این داستانِ توئه،
نه مالِ اون.
اومم...
ام... اومم...
فکر می‌کنی اینجا تنهایی.
شب‌ها مال توئه،
اما توی دل این کابوس‌ها،
به چیزی که نمی‌تونی ثابت کنی، اعتماد نکن.
این جوهر منه که داره بهمون زل می‌زنه.
- و چشمای من دوباره تو رو می‌نویسن. - آه...
تو سایه‌ها لونه کردی.
لای اون صفحه‌ها قایم شدی. و این...
- اونقدرها هم وحشتناک نیست، می‌تونی ناشناخته‌ها رو ببینی - و اونقدرها هم وحشتناک نیست، می‌تونی...
- وقتی تا تهش بخونی. - ناشناخته‌ها رو وقتی تا تهش بخونی ببینی.
- این جوهر نامرئی که حالا زنده است - این جوهر نامرئی که حالا زنده است
- بدون اینکه نفسی بکشه، - بدون اینکه نفسی بکشه،
- نویسنده‌ای که... - نویسنده‌ای که...
یه مایه وحشت!
هوم! زبونت
- دیگه نمی‌تونه بهم زخم بزنه! - آخ...
اما چقدر
تیز و بی‌رحمانه
می‌تونه باشه کلماتش.
هان؟
- فرانکلدا! - اوه...
آخ!
- حالا بخواب! - آی...
این دور رو شاید برده باشی...
اما من اینجا تنهایی تو تله نمی‌افتم...
باید یه راهی برای در رفتن پیدا کنیم!
شرمنده‌تم فرانکلدا،
بازم گند زدم.
هرنوال؟
هرنوال، چی شده؟ چته؟
این فقط یه خوابه، اینجا هیچ‌کس نمی‌تونه بهت صدمه بزنه.
نه اینجا، نه...
اما تو قصر زخمی شدم،
قبل از اینکه بیام دنبالت.
چی؟ نه!
نه! نه!
-هوم. -همه‌ش تقصیر منه.
تقصیر تو نیست،
تو پدر و مادرم رو نجات دادی.
هرنوال، تو تنها کسی هستی که برام اهمیت داره.
باید یه راهی برای بیرون رفتن از اینجا پیدا کنی.
حالت خوب می‌شه.
داستان ما اولین چیزی بود که شروع کردم به نوشتنش.
به لطف تو جایی رو شناختم که همیشه آرزوی دیدنش رو داشتم.
به لطف تو خودم رو شناختم.
داستان ما نمی‌تونه بمیره، چون داستان‌ها...
نامیرا هستن.
تو درست همین‌جا زنده می‌مونی.
ها؟
هوم...
آه...
آه.
آاااه...
من چیکار کردم؟
نه!
فکر کردم همه‌اش یه کابوسه،
خواهش می‌کنم.
پاشو، توروخدا بیدار شو، هرنوال.
خواهش می‌کنم تنهامون نذار.
آه...
-بانو کایوتی! -آه...
هوم.
می‌دونستم هیچ‌وقت علیه ما توطئه نمی‌کنی.
نه!
پسرم!
خواهش می‌کنم، بانو کایوتی،
کاری هست که بتونی براشون بکنی؟
دیگه هیچ کاری از دست کسی برنمی‌آد.
سروران من،
نمی‌تونم با این ننگ زندگی کنم.
درخواست می‌کنم که مجازاتم
این باشه که تقاصشو با جونم بدم.
نه، میتلیتاس.
بار سنگینی روی دوشته،
اما تو مقصر نیستی.
تو واسه ما مثل پسر خودمون می‌مونی.
نمیدونیم «سایموث» خائن‌ها رو کجا فرستاده،
اما باید مطمئن بشیم که دیگه نمیتونن هیچ غلطی بکنن.
همه‌شون رو پیدا کنید و بیاریدشون پیش ما.
حواست رو جمع کن، «میتلیتاس»،
یه جنگ بزرگ بین هفت خاندان
داره شروع میشه.
قسم میخورم،
به شاهزاده «هرنوال»،
که یه لحظه هم آروم نگیرم
تا وقتی که آخرین خائن
از پا دربیاد!
تکوتیانی‌ها!
برای شاهزاده‌ی وحشت!
ممنون، «فرانکلدا»،
میدونم این دقیقاً همون چیزی نیست
که میخواستی.
اما تمام آدم‌ها
داستان‌هات رو می‌فهمن.
خواهش می‌کنم... برگرد.
من...
زنده‌م!
کجایی؟
«فرانکلدا»، کجایی؟
- آخ! - آاااخ!
آه...
سلام.
هان؟ تو دقیقاً...
کی هستی؟
خودت چی فکر می‌کنی؟
معرکه‌ست!
-تو...؟ -من...
تو... حقیقتی!
-و افسانه... -ما هنوز هستیم!
آه... تا وقتی که داستان ما رو تعریف کنی،
-ما هم به بودن ادامه می‌دیم. -اوه...
هرنوال، عاشقتم!
دوستت دارم!
منم دوستت دارم، فرانکلدا.
و واقعاً برام مهم نیست چه شکلی باشم،
تا وقتی که بتونم یه ابدیت رو باهات بگذرونم.
صبر کن، چی؟
یه... ابدیتِ این شکلی؟
دیگه همه‌چیز به خودت بستگی داره...
به من؟ بعد از این‌همه بلایی که
سرمون اومد، به من بستگی داره؟
البته، نویسنده تویی.
خب- من نویسنده‌ی یه
داستانِ تلخم.
واقعاً همچین حسی داری؟
آره دیگه، معلومه!
ولی... غم می‌تونه...
به شکل‌ها و رنگ‌های مختلفی سراغ آدم بیاد.
صد تا نویسنده می‌تونن یه اتفاق واحد رو بنویسن
و صد تا داستانِ متفاوت ازش دربیارن.
داستان تو همین‌جوری تموم می‌شه، فرانکلدا؟
نمی‌ذارم داستان ما این‌جوری به آخر برسه.
برام مهم نیست اوضاع چقدر تلخه،
یا چقدر روحم توی این قفس جون کنده،
چون من اربابِ سرنوشتِ خودمم!
منم که زندگی خودم رو می‌نویسم!
پس منو بنویس!
بیا یه بار دیگه زندگی کنیم!
آره!
این...
داستانِ دو تا قلمروئه که اون‌قدر با هم فرق دارن که می‌تونن شبیه هم باشن.
دو تا قلمرو که واسه ذهن‌های کرخت و بی‌حس اصلاً وجود ندارن.
دو تا قلمرو که اون‌قدر با هم فرق دارن که می‌تونن شبیه هم باشن.
دو تا قلمرو که واسه ذهن‌های کرخت و بی‌حس اصلاً وجود ندارن.
-دو تا قلمرو که فقط واسه کسایی دیده می‌شه که -دو تا قلمرو که فقط واسه کسایی دیده می‌شه که
-می‌زنن به دلِ خلاقیت‌شون- -می‌زنن به دلِ خلاقیت‌شون-
و شهودشون راهنمای اوناست.
هر دو تا قلمرو واقعی‌ان
و با قلمِ من به هم وصل شدن.
روحِ من همون جوهره،
و تا وقتی که می‌نویسم،
محاله از نفس بیفتم.