"زیرنویس اختصاصی از بی سی موویز"
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
تکون نخور. تکون نخور. دستات رو نشون بده.
نشونشون بده... وگرنه مغزت رو می‌پاشم رو زمین.
باورت نمی‌شه؟ امتحانم کن. جرأت داری امتحان کن.
- اون چه مزخرفی بود دیگه؟ - چی؟ داری درباره چی حرف می‌زنی؟
این لحن منه تا طرف رو زهرترک کنم که حرف گوش کنه.
«امتحانم کن»؟ داری تف می‌کنی، چشمات زده بیرون و مثل روانی‌ها صدا می‌دی.
یارو باید فکر کنه من ردی‌ام. کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی.
«علی» این‌طوری «لیستون» رو شکست داد. آره، جونِ خودت.
علی، لیستون رو متقاعد کرد که یه دیوونه‌ی تمام عیاره.
این یه واقیعتِ ثابت‌شده‌ست که گنده‌لات‌ها از آدم‌های روانی می‌ترسن.
خیلی احمقانه‌ست. بذار بهت نشون بدم راهش چیه.
ارزشش رو نداره، رفیق.
چرا یه لطفی در حق خودت نمی‌کنی و اون اسلحه رو نمی‌ذاری زمین؟
اون‌وقت همه‌مون می‌تونیم خیلی آروم و بی‌دردسر از اینجا بریم.
- واسه یارو چشمک زدی؟ - شاید.
چرا داری پچ‌پچ می‌کنی؟ اومدی اینجا دستگیرشون کنی یا حشری‌شون کنی؟
چون راستش رو بخوای، داری من یکی رو که بدجور حشری می‌کنی.
اومدی اینجا که ماچش کنی یا بهش دستبند بزنی؟
دارم سعی می‌کنم نشون بدم که اوضاع تو دستمه؛ سرسخت و توو‌دار، مثل کلینت ایستوود.
کلینت ایستوود؟ کلینت ایستوود که جذاب و سکسیه.
منم جذاب و سکسی‌ام. تو مدرسه بهم همین رو می‌گفتن.
مطمئنی اسمت «شاشویِ نق‌نقو» نبود؟
شماها هنوز اینجا چه غلطی می‌کنید؟
ما کارمونو می‌کنیم. برو گشت‌زنی.
می‌دونی چیه؟ هفته پیش یادمون رفت.
قبل از اینکه هر کاری بکنیم، باید بلیت بخت‌آزمایی بخریم.
- حدود ۴۰۰ میلیون تو کاسه‌ست. - تو که در هر صورت هیچ‌وقت نمی‌بری.
خسته‌ای؟ از اینکه شاید بتونی عمارت بخری خسته‌ای؟
از اینکه شاید بتونی کشتی تفریحی بخری خسته‌ای؟
از اینکه زن‌های خوشگل برات پایِ تازه پخته‌شده بیارن خسته‌ای؟
- با پولت می‌خوای این کارو کنی؟ - آره. خجالت هم نمی‌کشم...
...به‌ خاطر پای‌های داغ و عشقی که به پای دارم. می‌خوام پایِ تازه...
توسط زن‌های زیبایی برام سرو بشه که پیش‌بند بستن و روش نوشته: «عاشق پختنِ پای هستم».
اون‌قدر عاشق پای هستم که یه استخر به شکل پای می‌سازم،
فقط واسه اینکه حرصتو دربیارم؛ تو هم حق نداری توش شنا کنی.
یه استخر گرد، باشه؟ خیلی از استخرها گردن.
۴۰۰ میلیون دلار پول داری. اونوقت می‌خوای باهاش پای بخری؟
فروشگاه می‌خریدم، یا یه همچین چیزی.
فروشگاه‌های لباس زیر نون‌شون تو روغنه. یه شعبه «ویکتوریاز سیکرت» می‌خریدم.
«ویکتوریاز سیکرتس» نیست. «ویکتوریاز سیکرت»ـه.
- کلاً یه دونه راز دارن. - سفر هم می‌رفتم.
- کجا؟ - یه جای خفن و استوایی.
- رم، یا ایتالیا. - آره. جفتش یه جاست.
خوبه. پس‌انداز می‌کنم. تو با نصفه سهم خودت چی‌کار می‌کردی؟
من نقشه دارم. یه سیرک می‌خریدم و دوباره اسم و رسمشو سر زبون‌ها می‌انداختم.
فرق بین من و تو همینه، مورفی.
من از مغزم کار می‌کشم. تو اصلاً به عواقب کار فکر نمی‌کنی.
- می‌دونی اداره کردن یه سیرک چه جوریه؟ - مگه مشکلی داره؟
عن فیل اینقدریه. باید جمعش کنی، اندازه توپ بولینگه.
فکر کن مجبور شی به یه دلقک لگد بزنی. ترسناکن. اصلاً بهشون اعتماد ندارم.
منم می‌خواستم عضو سیرک باشم. می‌خواستم آرتیست باشم.
-تو سیرک چه هنری داری؟ -رام‌کننده شیر، یا یه همچین چیزی.
-تو که به گربه آلرژی داشتی؟ -قرص حساسیت می‌خورم، ردیف می‌شه.
-گربه‌ها ازت خوششون نمیاد. -گربه‌ها عاشقمن.
یه گربه پیدا کن تا بهت نشون بدم چطوری برا کِیفِ من معلق می‌زنه.
-همین الان یه گربه پیدا کن. -باشه، باشه. وایسا، یه پیام اومد.
یکی از خبرچینامون آمار آورده. 'بیا همون جای همیشگی'.
برو تو ماشین، لجن! تیلور، بهش دستبند بزن.
بگردش. حتماً یه اسلحه‌ای چیزی همراهشه.
عوضی‌هایی مثل تو گند می‌زنن به سابقه این شهر.
کل مایع‌های سفیدکننده دنیا هم نمی‌تونن بوی گندتو از این خیابونا پاک کنن.
حالمو به هم می‌زنی.
-اون چه کوفتی بود؟ -خیلی معذرت می‌خوام.
یه کتاب درباره متداکتینگ خوندم. می‌خواستم کاملاً برم تو نقش.
هیچ‌کس شک نمی‌کرد برای ما کار می‌کنی. شاید یه ذره زیاده‌روی کردم.
-داری شوخی می‌کنی؟ -'عوضی‌هایی مثل تو گند می‌زنن به سابقه این شهر'.
'کل مایع‌های سفیدکننده دنیا هم نمی‌تونن بوی گندتو پاک کنن'.
-اینقدر سریال پلیس‌های هیل‌استریت رو نگاه نکن. -تکراراش هنوزم جواب می‌ده.
بهم برخورد. خبرچین‌ها هم دل دارن.
جدی می‌گم، دمتون گرم که رسوندینم بچه‌ها.
پسر خوبی هستی. فقط از دیدنِ جرم و جنایت تو محله‌ات خسته شدی.
کاش آدم‌های بیشتری مثل تو بودن. کارت خیلی شجاعانه بود.
ما به چشمِ یه خبرچین بهت نگاه نمی‌کنیم. تو واقعاً رفیق مایی.
دمت گرم، رفیق. کارت درسته.
فقط درسته؟
کارت از این حرفا گذشته.
ما داریم سفره دلمونو باز می‌کنیم و حال می‌دیم، اونوقت می‌گی فقط درسته؟
داریم همو بغل می‌کنیم و می‌بوسیم، دیگه داشت زیادی صمیمی می‌شد.
ای بابا، این یه تعریف بود مثلاً.
این آهنگه خوبه، بدجوری آدمو آروم می‌کنه.
هیچ‌کی به گردِ پای این پیرمرد، بینگِ خدابیامرز نمی‌رسه.
- بینگ کرازبی؟ - خودشه مشتی، بینگ کرازبی. دقیقاً.
- عاشق اون صدایِ بم و مخملیشم. - منم همین‌طور.
- چیه؟ - چی؟
تا گفتیم عاشق بینگ هستیم، یه سرفه کردی و چشم‌غره رفتی.
من اصلاً همچین کاری نکردم.
- چرا، هم سرفه کردی هم چشم و ابرو اومدی. - نه بابا، نکردم.
- چرا، دقیقاً همین کارو کردی. - منم شنیدم.
یه صدایِ لجن و چندشی از گلوت درآوردی انگار که...
انگار داشتی گلوتو صاف می‌کردی چون یه مو چسبیده بود به زبونت، مثلاً...
نه، انگار داشت از رو زمین شن و ماسه لیس می‌زد.
خیله‌خب، هیچ‌کدوم از اینا نبود. تو هم نمی‌خواد بپری وسط حرف ما.
تو فقط یه آدم‌فروشی که داریم مفت‌سوار می‌رسونیمت.
تا همین الان رفیقت بودم، حالا شدم یه آدم‌فروش که دارید می‌رسونیدش؟
- باشه بابا، من اصلاً باهاش حال نمی‌کنم. - آخه چرا؟
بینگ؟ آخه کدوم مردِ گنده‌ای اسمش بینگه؟
اون زمان مد بود. تو هالیوود از این اسمای مستعار می‌ذاشتن، مثلِ بینگ.
طرف واسه خودش اسطوره‌ایه، نمادِ آمریکاست.
-این «ایکولون» دیگه چه کوفتیه؟ -می‌دونی دیگه، یه ایکولون.
-منظورت آیکونه؟ -خب همینو گفتم دیگه.
-گفتی ایکولون. -فکر کنم گفتم آیکون.
-گفتی ایکولون. -خودم می‌دونم چی گفتم.
آره، گفتی ایکولون.
تو طرف کی هستی؟ برو همون آدم‌فروشی‌تو بکن.
-باید اوبر می‌گرفتم. -شنیدم بچه‌هاشو کتک می‌زده.
-چی؟ -فقط این نیست که...
با یه کیسه پرتقال می‌زدشون که جاش نمونه.
-آخه کسی با کیسه پرتقال چیزیش می‌شه؟ -اگه پرتقال‌های زیادی تو کیسه بچپونی، آره.
-نه با کیسه پرتقال. -پرتقال‌های تامسون واقعاً درد دارن.
تامسون؟ اون که به من آسیبی نمی‌زنه.
همچین پخی هم نیستی. اگه با یه کیسه پرتقال بزنم تو سرت، دهنت سرویس می‌شه.
تا حالا شنیدی یه بوکسور سنگین‌وزن بگه: «تایسون مثل یه کیسه پرتقال مشت می‌زنه»؟
همین الان ثابتش می‌کنیم. نگه دار، اونجا یه دکه میوه‌فروشیه.
-فکر خوبیه. -یه امتحان کوچیک می‌کنیم.
-حالا وقتشه بببینیم چند مرده حلاجی. -دقیقاً.
تو مجله روان‌شناسی امروز خوندم که...
اعصاب آدم ربط داره به اینکه چقدر محکم بزنی تو گوش یکی.
-نمی‌خواد که بیهوشش کنه. -باید یاد بگیره چطور منضبط باشه.
کسی با میوه ناک‌اوت نمی‌شه.
-اگه باباش باشه که همچین چیزی نمی‌خواد. -فقط دارم سعی می‌کنم بچه رو تربیت کنم.
بیا منو با این تربیت کن. بوم.
این که یا نارنگی‌ئه یا یافا یا یه کوفت دیگه‌ای.
از همینا استفاده می‌کنیم.
- اون موز رو نگیر سمت من. - بچه‌بازی درنیار، فقط یه میوه‌ست.
خودت یه میوه‌ای.
بریم سراغ خانواده مرکبات. دوتا مال تو، دوتا مال من.
- کی پول اینو می‌ده؟ - مایه رو رو کن.
شماها خسیس‌ترین آدمای روی زمینین.
- ما فقط حساب‌گر و مقتصدیم. - باشه بابا، راه بیفت حالا.
الآن واسه خودم یه پا «بینگ کرازبی»ام.
- تو گنده‌لاتی، نه؟ - آره، از پسِ تو یکی برمیایم.
- نشونتون می‌دم. - مرتیکه متعصبِ عوضی.
اینو بخور!
نمی‌تونید یه «داداش» رو با ویتامین ث ناک‌اوت کنید.
شاید پرتقال بیشتری لازم داشته باشیم.
نظرت چیه؟ به هر کدوم دوتا ضربه.
- انگار یارو کاراته‌کائه. - بیا دیگه. می‌خوای ادای لاتا رو دربیاری؟
حالی‌ت می‌کنم لاتی یعنی چی.
- خیلی خب، باشه... - اینو بچش.
خشونت پلیس!
الآن نشونتون می‌دم خشونت پلیس یعنی چی.
تمومش کن.
خیلی خب، بزنیم به چاک.
عدالت پرتقالی؟
...دوتا کیسه پرتقال، دوتا پلیس.
کل اطلاعاتی که داریم همینه، اما به محض اینکه خبرای بیشتری برسه...
خوشحال نیستی که امروز تو آمریکا سیاه‌پوست نیستی؟
- پلیس. خودِ پلیسه. - دارن سیاه‌پوستا رو با پرتقال می‌زنن.
-یه نماد برای برتری سفیدپوستا؟ -دقیقاً همین‌طور به نظر میاد.
دیگه دارن شورشو درمیارن، با اون مشعل‌ها و کیسه‌های پرتقالشون.
آخر و عاقبت این مملکت قراره چی بشه؟
ممنون از همگی که امروز اینجا جمع شدین.
موکل من دیگه از اذیت و آزار پلیس جونش به لبش رسیده.
این دفعه دیگه پاشونو از گلیمشون درازتر کردن.
پرتقال واسه خوردنه، نه واسه دعوا کردن.
می‌تونیم اینو توی دادگاه ثابت کنیم.
همون پرتقال‌ها. شاهدها هم پلیس‌ها رو دیدن که...
از اون میوه‌فروشی پایین خیابون داشتن همین پرتقال‌ها رو می‌خریدن.
-ما نژادپرست نیستیم. -می‌دونم تو نژادپرست نیستی.
تو احمق‌تر از اونی که نژادپرست باشی. حتی نمی‌تونی دیکته‌شو بنویسی.
نژادپرست. ن-ژ-ا-د-پ-ر-س-ت. می‌دونی، مثل یه غده روی بدن این جامعه.
نه، این‌جوری نوشته نمی‌شه.
اصلاً می‌دونی غده چیه؟ تا حالا غده داشتی؟
نه، تا حالا نداشتم، ولی توی برنامه «دکتر پیمپل پاپِر» دیدم.
-دیدی اونو؟ خیلی حال‌بهم‌زنه. -آره، واقعاً کثیفه.
تا حالا دیدی چطوری می‌ترکونتشون؟ اون همه خون و لجن و چرکی که ازش می‌زنه بیرون.
-خیلی چندشه. آدم می‌خواد بالا بیاره. -ولی بازم آدم مجبوره نگاه کنه.
مثل صحنه تصادف قطاره. نمی‌شه چشم ازش برداشت.
خفه شو!
شما دو تا هیچ‌وقت اون گاله رو نمی‌بندین.
-فکر نمی‌کنم این‌طور باشه. -من تهِ خفه خون گرفتنم.
من از تو سرترم. می‌تونم یه هفته تمام خفه خون بگیرم.
- من همین الانشم می‌تونم لالمونی بگیرم. - می‌خوای کل‌کل کنیم؟ تا سه بشمار.
-خوب، یک، دو... -چرا داری واسه من می‌شماری؟
دیگه بسّه. می‌دونین چیه؟ حالم از جفتتون به هم می‌خوره.
پلیس‌های خوبی هستین، ولی این کاراتون واقعاً مسخره‌ست.
یه ریز دارین با هم کل‌کل می‌کنین. دیگه جونم به لبم رسیده.
قضیه با «بازی» یه سوتفاهمه. اون فقط داره از موقعیت سوءاستفاده می‌کنه.
فکر کردی خودم اینو نمی‌دونم؟
به عنوان نماینده پلیس نیویورک، نمی‌تونم همین‌طوری بگم طرف داره فیلم بازی می‌کنه.
بعد از این همه گندی که با هم زدیم...
...همه پلیس‌های فاسد کل مملکت راحت قسر در می‌رن.
-خب، حالا چی‌کار کنیم؟ -با رئیس پلیس حرف زدم.
این دستور مستقیم از مرکز صادر شده.
تا زمان تکمیل تحقیقات، ۶۰ روز بدون حقوق معلق هستین.
-شوخی می‌کنی؟ -کاملاً جدی‌ام.
-خب، باید چی‌کار کنیم؟ -باید به حرف بیارینش.
اگه لو بره که با ما همکاری کرده، تیکه‌تیکه‌اش می‌کنن.
یا لوئِش می‌دین یا خودتون رو بازنشسته می‌کنین. در هر صورت، تحقیقات انجام میشه.
اون که عین خیالش نیست، پس شما هم بفروشینش.
نمی‌تونم این کارو بکنم. اون جونمون رو نجات داد.
فقط داره از این شهر پول به جیب می‌زنه؟ خب همه دارن همین کارو می‌کنن.
-ممکنه پاتون به دادگاه باز بشه. -به خاطر اینکه با پرتقال زدیم تو سر یکی؟
«بینگ کرازبی» هم همین بلارو سر بچه‌هاش می‌آورد آخرش هم آدم‌های حسابی شدن.
-اتفاقاً دوتاییشون خودکشی کردن. -چرا اینو زودتر نگفتی؟
گفتم که از «بینگ کرازبی» بدم میاد. فقط باعثِ دردسره.
نمی‌خواین ازش حرف بکشین؟
فایده نداره. پسر خوبیه. ما باهاش مشکلی نداریم.
نه، ازش متنفر نیستم. ولی می‌دونی از کی بدم میاد؟
- باب راس. - باب راس؟ همون نقاشه؟
- واسه چی؟ - چون زیادی مثبته و همه‌چی رو گل‌وبلبل می‌بینه.
داری شوخی می‌کنی؟ تازه اصلاً از نقاشی‌هاش هم خوشم نمیاد.
- من بهتر از اون نقاشی می‌کشم. - تو تو مسابقه‌ی رنگ‌آمیزی مهدکودک هم برنده نمی‌شی.
اتفاقاً تو یکی‌شون برنده شدم...
بسه دیگه. بزنین به چاک. از دفترم برین بیرون و یه وکیل واسه خودتون پیدا کنین.
نمی‌خوام از الان قضاوت کنم، ولی این هیجان‌انگیزترین چیزیه که تو این مدت دیدم.
نه، ۳۲ سالشه. آره، میزبان کلوپه.
- اوه، می‌رقصه؟ - جوری که فقط می‌تونی تو خواب ببینی.
- سکسیه یا چی؟ - نه، زیباست.
آره. فردا اونجا می‌بینمت.
اشتباه اول: هیچ‌وقت بدون مشورت با وکیلتون هیچ غلطی نکنین.
زبون بدن، طرز نشستن، کجا نشستن، لباسی که می‌پوشین.
همه‌ی اینا روی ضمیر ناخودآگاه هیئت منصفه اثر می‌ذاره.
- طرف کارش درسته... باشه آقای مارگولیس... - خفه شو.
قانون شماره ۲: تا وقتی ازت سوال نشده، دهنت رو باز نمی‌کنی.
مسئله این نیست که چی می‌گی، مسئله چیزاییه که نمی‌گی، و چطوری گفتن‌شون...
...و چطوری نگفتن‌شون. در ضمن، من می‌دونم شماها کی هستین.
شما همون دوتا پلیس سفیدپوستی هستین که متهم به کتک زدنِ...
...اون سیاه‌پوست بی‌دفاع با یه کیسه پرتقال هستین.
من دیدمش، همه دیدنش. امروز صبح به منشی‌م جنی گفتم:
«چرا به این پسرا کمک نکنیم و پرونده‌شون رو قبول نکنیم؟»
واقعاً ازتون ممنونیم...
حالا می‌گم چرا نه. چون شما دوتا احمق سفیدپوستی هستین که فیلم‌تون در اومده.
وقتی یه سیاهپوست بدبخت و بی‌پناه رو با یه کیسه پرتقال زدید و نفله کردید.
الو. کسی صدام رو می‌شنوه؟
- پس در واقع نمی‌تونی کمکمون کنی. - کمکتون کنم؟
معلومه که می‌تونم کمکتون کنم. تا حالا اسم ماروین متزگر رو شنیدید؟
- نه. - بزرگترین خلافکاری که این شهر به خودش دیده.
جوری صحنه‌سازی می‌کرد که انگار داره از یه بقالیِ محل آبنبات می‌دزده.
می‌دونید چرا هیچ‌وقت اسمش رو نشنیدید؟
چون هیچ‌وقت پاش به دادگاه باز نشد. کارم این‌قدر درسته، من بهترینم.
تنها وکیلی که می‌تونه شما رو از این اتهامات تبرئه کنه منم.
- پس کمکمون می‌کنی؟ - عمراً. به همین خیال باش.
انگار حالیتون نیست. مگه مغز خر خورده باشم که همچین پرونده‌ای رو قبول کنم.
همه ازتون متنفرن.
- ممنون که وقت گذاشتید. - باید بریم سراغ یه نفر دیگه.
صبر کنید، برگردید.
می‌دونم بعداً از این کار از خودم متنفر می‌شم... جنی!
جن! لعنتی.
بله، آقای مارگولیس؟
سه تا ساندویچ گوشت نمک‌سود با نون چاودار، خردل و خیارشور اضافه. شما چی می‌خورید؟
- دکتر پپر. - ببین نوشابه «تب» دارن؟
دو تا کولا می‌خوایم.
ببینید، عذاب وجدان می‌گیرم اگه پرونده رو قبول نکنم. شاید اینجوری حالم بهتر شه...
...شاید حال شما هم بهتر شه. پرونده رو بررسی می‌کنیم. شاید بتونم چند تا نصیحت بهتون بکنم.
- ما هیچ پناهی نداریم. - وکیل تسخیری هم بهمون نمی‌دن.
البته که پولم رو می‌گیرم. این ساندویچ‌ها یه ثروت خرجشونه.
می‌شه یه ساندویچ رو دونفری بخوریم؟ اینجا راه داره؟
ممنون.
بیا به هم گیر ندیم. باید بفهمیم چه خاکی تو سرمون بریزیم.
بیمه‌مون رو از دست می‌دیم. باید یه دکتر جدید پیدا کنم.
خواهشاً اینقدر ناله نکن. این کمترین دردسرمونه.
واسه من نه. من عاشق دکترمم. ۳۰ ساله که داره طبابت می‌کنه.
- ۳۰ ساله داره طبابت می‌کنه؟ - آره، کارش حرف نداره.
کسی که ۳۰ ساله داره تمرین می‌کنه که نباید دکتر خوبی باشه. به نظر میاد یه تختش کمه.
- چرا؟ - پس کِی می‌خواد دکتر واقعی بشه؟
- داره طبابت می‌کنه احمق، درسش تموم شده. - آره، می‌دونم چیه.
یعنی هیچ‌وقت تموم نمی‌شه؟ مثل این بازیکنای ذخیره‌ست که همش روی نیمکت می‌شینن.
امیدوارم من وسط تیررس نباشم.
- عمو شیموس، چه خبر؟ - مورف، چطوری؟
- از دیدنت خوشحالم. - تیلور، بیا بشینیم.
عمو شیموس؛ خودِ جنس، اسطوره، مرد افسانه‌ای.
- از کجا فهمیدی اینجاییم؟ - کل اینترنت پر شده از ریخت و قیافه‌تون.
یه سری گروه‌های عقده‌ای دارن سایه‌به‌سایه دنبالتون می‌کنن.
میوه آدم‌کشه!
بی‌خیال بابا!
- باید باهاتون حرف بزنم. - آره.
دخترِ فامیلت جوانا رو یادته؟ همون که شیکاگوئه.
آره، دخترِ خیلی ردیفیه.
بچگی با هم بازی می‌کردین. کار دیگه که نکردین، ها؟
نه بابا. در ضمن، اون بیشتر به تیپ این می‌خوره.
بچه‌ی ازدواجای فامیلی ممکنه ناقص بشه. سه تا لب، پنج تا لب، از این آشغالا.
الان یه بچه داره. با یه مشت آدم لاشی و بی‌سروپا می‌پرید.
آخرش هم از یه نردنیِ اسکل حامله می‌شه و بعدش پرت‌ش می‌کنه بیرون.
حالا لیسی دوباره دنبال باباش می‌گرده.
کلاً یه بار دیده تش. حالا می‌خواد دوباره باهاش پل بزنه.
لیسی همون بچه‌هه است، درسته؟
- ۱۶، ۱۸ سالشه، یه چیزی تو این مایه‌ها. - خب، باباهه کجاست؟
- ونکوور. - تو اسپانیاست؟
- کانادا. - کِی جابه‌جا شدن؟
چرا با هواپیما نمی‌ره که ببینتش؟
از پرواز می‌ترسه، منم به خاطر نِقرس دیگه نمی‌تونم رانندگی کنم.
- پس دردِت اینه، نقرس داری؟ - آره، نقرس دارم.
مگه دزدِ دریاییِ سال ۱۸۵۴ای؟ اسکوربوت هم داری لابد؟
«آی، نقرس و اسکوربوتم دارن امونم رو می‌بُرن.»
- شوخی نیست، واقعاً درد داره. - اسم این مریضی‌ها رو شنیدم.
اون ایمیلی که پخش شده بود رو یادته؟ می‌گفتن گروهبان پیترز طاعون گرفته.
نوشته بود قراره بهش لوح تقدیر بدن، یه جور جایزه.
آخه چرا باید واسه طاعون گرفتن به کسی جایزه بدن؟
واسه همین بود که باهاش دست ندادی؟
نمی‌خوام طاعون یا نقرس یا سیاه‌سرفه یا اسکوربوت بگیرم.
اینا مریضی‌های قدیمی‌ان. شرط می‌بندم جدیداش خیلی خطرناک‌ترن.
الان کامپیوتر و تکنولوژی داریم. اونا باهوش‌ترن و...
می‌شه شما دوتا خفه شید؟ به من گوش بدید.
می‌خوام خواهرزاده‌م رو ببرید پیش اون بابای بی‌عرضه‌ش.
نمی‌خوام یه آدمِ شُل و ول ببرتش. به اون مرتیکه‌ی عوضی اعتماد ندارم.
شماها خوب بلدید دهنِ بقیه رو سرویس کنید و بزنید لَت و پارشون کنید.
ما از یه رولِ سکه استفاده می‌کردیم، ولی شما قضیه‌ی پرتقال‌ها رو خوب گرفتید.
پرتقالا، نباید لک بردارن. ما برامون مهم نبود، ولی واسه شماها هست.
می‌خوام شما این کارو بکنید. تو هم که بوکسور سابق بودی، مگه نه؟
آره، ۲۱ تا مسابقه. ۱۵ تاشو بردم. اون ۶ تای دیگه هم دوم شدم.
از آخر شدن که بهتره.
اون موقع که پلیس بودی فرق داشت. ما از اون قماش نیستیم.
ما از اون پلیس‌هایی نیستیم که راه بیفتن این‌ور اون‌ور دعوا کنن.
- ۱۰ هزار تا بهتون میدم. - ولی اگه مجبور بشیم، دخل طرفو میاریم.
آره، همین الان اون یارو رو لت‌وپار می‌کنم. اصلاً برام مهم نیست.
سه‌سوت بیهوشش می‌کنم.
- ۱۰ هزار تا... - واسه این پول، ننمم کتک می‌زنم.
بذار یه سوال بپرسم. اگه ابرقهرمان بودی...
- کی می‌شدی؟ - نمی‌دونم... هالک.
- هالک؟ چرا هالک؟ - چون تهِ قدرته.
خشمشو خالی می‌کنه و سبزه، لابد ایرلندیه.
- تو نمی‌خوای هالک باشی. - چرا نه؟
اولاً که یهو قاطی می‌کنه. گند می‌زنه به کل لباساش، همه‌شون پاره پوره میشن.
خودتم که می‌دونی چقدر روی لباسات حساسی.
خب، اون یه دانشمند نابغه‌ست. می‌تونه خودش لباس طراحی کنه.
اون‌وقت دیگه وقتی واسه مبارزه با جنایت براش نمی‌مونه.
- تو کدوم ابرقهرمان می‌شدی؟ - یکی از اون خفنا و شجاعاش.
اونایی که با یهودستیزی مبارزه می‌کنن، یه یهودی.
- کدوم ابرقهرمانِ یهودی؟ - مرد عنکبوتی. آره، یا بتمن.
- مرد عنکبوتی؟ - مرد عنکبوتی یا بتمن.
- آره. - و فکر می‌کنی واقعاً اسم‌شون همینه؟
درسته. اومدن اینجا و مجبور شدن اسم‌شونو عوض کنن.
اون زنه، اسمش چیه؟
- اون ابرقهرمانه؟ واندر وومن. - آره، واندر وومن.
آره، واندر وومن، ولی می‌بینی که چقدر زن‌ستیزن.
واسه همینه که بهش یه هواپیمای شیشه‌ای دادن، چون بحث همون سقف شیشه‌ایه.
این همزمانی رو می‌بینی؟ متوجه پیش‌نمایشِ قضیه میشی؟
بهترین تیکه‌ات واسه مخ‌زنی چیه؟
بهترین تیکه مخ‌زنی؟ اونی که همیشه جواب میده؟
یکم پول می‌خوای؟
- یکم پول می‌خوای؟ - دقیقاً.
اینو از یه دختر می‌پرسی؟ دختری که ازش خوشت میاد؟
«یکم پول می‌خوای؟» تا حالا شده جوابش مثبت باشه؟
اگه بگه آره، دیگه باهاش نمی‌پرم. اینطوری همون اول تکلیفم روشن میشه.
اگه بخنده، می‌فهمم که اهلِ حال و شوخی‌یه.
اگه بگه «نه، من پول نمی‌خوام»، بهش می‌گم:
«خوبه، چون داشتم اخلاقیاتت رو امتحان می‌کردم. پاشو بریم کلیسا.»
- یا ابوالفضل... حالا بهترین تیکه مخ‌زنیِ تو چیه؟
خیلی ساده‌ست. فقط می‌گی: «سلام، کجایی هستی؟»
- کجایی هستی؟ - آره، به همین سادگی.
آره دیگه، خونه رو بخوای بسازی از پی‌اش شروع می‌کنی.
آره، اگه بخوای یه آدمِ کسل‌کننده و احمق باشی.
کسل‌کننده و احمق؟ جواب‌های فوق‌العاده‌ای ازش درمیاد.
طرف می‌گه: «اوه، من اهل پرتغالم».
- کی اینو می‌گه؟ - یه دافِ پرتغالی...
- تا حالا اصلاً همچین کسی رو دیدی؟ - تو «پرتغال کوچک» تو خیابون بیست و نهم.
- پرتغال کوچک تو خیابون بیست و نهم؟ - آره، اونجا یه رستوران پرتغالی هست.
پس پاشدی رفتی اونجا و پیش خودت فکر کردی همه مکزیکی‌ان.
دو تا چیز هست که تو NFL رو مخمه. الف، زیادی بهشون پول میدن. و ۲...
تا یه پاس ۱۰ یاردی می‌گیرن، شروع می‌کنن به رقصیدن. مسخره‌ست.
درسته، ولی نمی‌تونی توی یه توالی همین‌جوری از حروف بپری روی اعداد.
اینا از لحاظ عددی با هم معادل‌ان.
معادل؟ نه بابا، بعد از «الف» میاد «ب». اول «الف»، بعدش «ب».
- بذار یه جور بهتر بگم. - بنال، بگو.
یک... اوکی؟ خیالت راحت شد؟ یک، زیادی بهشون پول میدن.
و «ب»، اون رقص احمقانه رو راه می‌اندازن.
- از عدد پریدی روی حروف. - همه‌ش یکیه.
یا باید با عدد بری جلو، یا با حروف. الف، ب، ج، د.
نمی‌شه بگی الف، ۲، ب، ج، د. این‌طوری نمی‌شه.
توی این وسیله‌ها کلاً چندتا باتری می‌خوره؟ دو تا یا سه تا؟
- دو یا سه تا. - خب چه باتری‌هایی‌ان؟
- دابل اِی، یا تریپل اِی. - مرسی. عرضم تمام.
- دخترعموت ردیفه؟ - نه بابا، اصلاً.
سلام جوآنا! از دیدنت خوشحالم.
- سلام. - همکارم تیلور.
- خوشبختم. - سلام تیلور. خوشبختم. خوش اومدی.
حالا که می‌دونم شماها روی پرونده کار می‌کنین، خیالم خیلی راحت‌تر شد.
راستش چند هفته پیش به خونه‌م دستبرد زدن.
کشوهای دراورم رو زیر و رو کردن. فکر کنم دنبال جواهرات می‌گشتن.
یه گل‌سینه بردن که ارث خانوادگی بود، بعدش هم لباس‌زیرهام رو دزدیدن.
- تور بنفشِ ویکتوریا سیکرت؟ - آره.
- حیوون‌ها. - حیوون‌های کثیف.
-از کجا فهمیدی؟ -بدبختی اینجاست که همیشه همین بساطه.
بذار برم مدارک لیسی رو بیارم.
-چته تو؟ مرگت چیه؟ -چی داری میگی واسه خودت؟
بی‌خیال بابا. «ویکتوریا سیکرتس» یا «ویکتوریا سیکرت»؟ نکنه معلم ادبیاتی؟
داری درباره شورت توری بنفشش حرف می‌زنی. خیلی چندشه.
چندش چیه؟ دارم نشون می‌دم که روانشناسی دزدا رو فوت آبم.
که بفهمه می‌تونم هواشو داشته باشم.
یه لطفی در حقم کن. جاتو با من عوض کن.
نمی‌خوام گوشِ «اسپاک»یم رو ببینه.
-گوشِ اسپاک؟ -همون نوک‌تیزه دیگه، می‌دونی که.
-ممکنه فکر کنه ناقص‌الخلقه‌م. -آمارشو نگیر.
آخه چرا نباید مخ دخترفامیلتو بزنم؟
خوش‌تراشه. فکر کن اگه با هم ردیف شیم چی؟ یا حتی فراتر از اون.
فکر کن اگه نامزد کنیم و بریم زیر یه سقف؟ اون‌وقت فامیل می‌شیم.
بدت میاد؟ می‌تونم بشم عموت.
جمعه‌ها میام پیشت و یه کم توپ‌بازی می‌کنیم.
پونی‌سواری. می‌برمت باغ‌وحش. واست بستنی می‌خرم.
بهت رانندگی یاد می‌دم. تو حیاط باهات فوتبال بازی می‌کنم.
-بی‌خیال بابا. -تمومش کن. داری چه غلطی می‌کنی؟
لیسی، چه عالی. بی‌صبرانه منتظریم تو این سفر همراهت باشیم.
-سلام کیسی. -لیسی‌ام.
لیسی. چطوری جیگر؟
لازم نیست نگران باشی. ما هواتو داریم.
-از چی مثلاً؟ -از همه آدم‌بدهای اون بیرون.
می‌خواید با پرتقال بزنید تو سرشون؟
من الان دقیقاً همون‌جایی هستم که به گفته‌ی شاهدان عینی،
دو تا پلیس داشتن یه نفری به اسم کایل مای... رو لت‌وپار می‌کردن.
- اون ضربه خیلی سنگین بود. - آره، بدجوری درد داره.
دخترِ کله‌شقیه.
معلومه که اصلاً با هم نمی‌سازیم. می‌خوام یه کلکی سوار کنم.
یه چیزایی درباره‌ی ان‌ال‌پی (NLP) خوندم.
- برنامه‌ریزی عصبی-کلامی. - پردازشِ نِورو-پاستایی!
پاستای پردازش‌شده چیه دیگه! نه، برنامه‌ریزی عصبی-کلامی.
قضیه اینه که مدل ایستادنش، لحن صداش و حرکاتش رو تقلید کنی.
می‌خوام هر کاری می‌کنه ادای اون رو دربیارم تا یه ارتباطی بین‌مون شکل بگیره.
یعنی می‌خوای مو به موی کاراش رو تقلید کنی؟
یه برادرزاده‌ی ده ساله دارم که هر کاری می‌کنم ادامو درمیاره. دلم می‌خواد بگیرم مثل سگ بزنمش.
- می‌خوای یه بچه‌ی ده ساله رو بزنی؟ - اگه حقش باشه، آره.
- فکر نکنم اصلاً بفهمی چی می‌گم. - تو حالی‌ت نیست.
- باز شروع نکن. - دست از این کارات بردار.
دیگه بسه.
- می‌بینم که چمدونت رو بستی. ایول. - چی؟
سفر کردن با دو تا آدم‌بزرگ می‌تونه خیلی رو مخ باشه، حاجی.
چی؟
شوخی نمی‌کنم. کل این داستان داره اعصابم رو می‌ریزه به هم.
- واقعاً؟ - آره.
ناموساً تو ماشین این‌طوری حرف نزن.
واقعاً باهاش مچ شدی.
مِرف، خیلی ممنون که این کار رو می‌کنی. واقعاً برام ارزشمنده.
- هوایش رو داری؟ - آره، صد در صد.
می‌دونم عضو خانواده نیستی، ولی دمت گرم...
نیازی به تشکر نیست. مهم اینه که «لیسی» حالش خوب باشه.
- همه قهرمانا که شنل نمی‌‌پوشن. - باشه.
- سلام عزیزم. - سلام مامان.
- واسه سفر آماده‌ای؟ - آره، ولی این یاروها...
همه‌چی عالی پیش می‌ره، قول می‌دم.
خیلی رو مَخن. می‌تونم با اتوبوس برم.
- تو از پسش برمیای. دوستت دارم. - منم دوستت دارم.
- دلم واست تنگ می‌شه. - منم همین‌طور، مامان.
بهم زنگ بزن، پیام بده، قدم به قدم خبرم کن. دوستت دارم.
ممنون. خوب مراقبش باش.
- خب، بزنیم به چاک. - نه.
می‌خوای چیزی استریم کنی؟
اون قضیه «ان‌ال‌پی» واقعاً جواب می‌ده. حق با تو بود.
نه، جدی می‌گم. اون‌طوری نذار نرو.
می‌خوام یاد بگیرم. من مثل یه بوم سفیدم. روم نقاشی کن.
دوستت دارم. مواظب خودت باش. رسیدین زنگ بزن.
حتماً.
- عافیت باشه. - اوه، ممنون.
حتماً این حساسیت کوفتیه که امروز افتاده به جونم.
- فلفل منو می‌خوای؟ - هنوزم با خودت فلفل می‌گردونی؟
- فلفل که بدتر آدمو به عطسه می‌ندازه. - بدن آدم بهش عادت می‌کنه.
- فکر نکنم فایده داشته باشه. - فلفل ضدالتهاب هم هست.
- واسه پوست و سیستم ایمنی خوبه. - نه بابا، فایده نداره.
- اینا رو از کجا می‌دونی؟ - یه چیزایی شنیدم.
-از کجا می‌دونی؟ -مطالعه می‌کنم.
یه کتاب درباره فلفل رو میز آشپزخونه یکی پیدا کردم.
کتاب فلفل رو میز آشپزخونه؟ به اون می‌گن منو.
-آره، یه میز آشپزخونه که منو داشت. -نمی‌دونم تو کدوم خراب‌شده‌ای غذا می‌خوری.
ببین لیس، بذار یه چیزی ازت بپرسم. می‌خوام یکم بیشتر باهات آشنا شم.
موسیقی چی گوش می‌دی؟ کار و کاسبی دیگه‌ای هم داری؟
ننت با کسی می‌پره؟
-انقدر کیر نباش. -جلوی بچه نگو «کیر».
-خب چی بگم پس؟ -بگو آلت.
-نه بابا، خیلی ضایع‌ست. -باشه، یه لفظ پزشکی بگو.
از «طحال» به عنوان فحش استفاده کن. یا «آپاندیس». حسش به کیر نزدیک‌تره.
باشه، تو یه آپاندیس واقعی هستی.
-انقدر مثل آپاندیس رفتار نکن. -آپاندیسمو بخور؟
-چراغ هشدار روشن شد. -بی‌خیال. هیچ‌وقت معنی خاصی نداره.
ارزون‌ترین شرکت اجاره ماشین، مثلاً...
ببین لیس، قضیه این ترس از پروازت چیه؟
-از چی می‌ترسی؟ ارتفاع؟ -لابد می‌ترسه سقوط کنه.
احتمالاً وسواس میکروب داره، نه؟
نوجوونه دیگه. به خاطر اون دستشویی‌های کوچیکه. لابد فوبیای فضای بسته داره.
منم ازشون خوشم نمیاد، ولی نورش جوریه که قیافه‌م رو خوب نشون می‌ده.
بهترین دستشویی‌ها توی بخش جلوییه. شنیدم دوش هم دارن.
-بخش جلویی دیگه چیه؟ -اونجایی که مایه‌دارها می‌شینن.
-نه، اون فرست‌کلاسه. -اونجایی که پولدارهای فرست‌کلاس می‌شینن.
-جلوی جلوی هواپیما؟ -بخش جلویی. بفرما.
این ماشین اجاره‌ایِ درب‌وداغونت داره جوش میاره.
-چه خبره؟ -هیچی. نگران نباش.
ردیفش می‌کنیم. یه کاریش می‌کنیم. داره دود می‌کنه. بهتره بزنم کنار.
خودمون جورش می‌کنیم.
-فکر کنم فهمیدم مشکل چیه، مورف. -چیه؟
-یه سوراخِ ریز روی شیلنگ رادیاتوره. -خب، حالا نقشه چیه؟
تا نزدیک‌ترین پمپ‌بنزین حدود ۳ مایل راهه. یه شیلنگِ نو لازم داریم.
می‌تونیم ریسک کنیم، ولی فکر نکنم دووم بیاره.
می‌تونیم بذاریم یه کم خنک شه بعد امتحانش کنیم.
لِیس، می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟ چرا از پرواز می‌ترسی؟
-می‌ترسی یکی پاپیچت بشه؟ -خب طرف رو با کاراته لت‌وپار می‌کنی.
-طرف رو کاراته کنی؟ -آره.
-این‌که فعل نیست. کسی رو «کاراته» نمی‌کنن. -چرا، واسه کاراته کردن ازش استفاده می‌کنن.
مثل جکی چان.
جدی گفتی که تو جیبت فلفل داری؟
همیشه. گشنته؟ فکر نکنم کمکی کنه.
یه کم بهش بده. شاید گشنشه. جوونای امروزی شاید از این چیزا بخورن.
از این چالش‌های تیک‌تاکیه؟ چالش فلفله؟
-منم پایه‌م. -من که همین الان هستم.
نه، نه، نه. این واسه شیلنگ رادیاتوره.
امروز می‌خوام نشونتون بدم چطوری یه رادیاتوری که نشتی داره رو با وسایل آشپزخونه تعمیر کنید.
راستشو بخوای، ممکنه خیلی گرون تموم بشه.
-گفتم که یه روزی به درد می‌خوره. -باید اعتراف کنم حق با تو بود.
-لیسی، تو یه مایه‌خجالتِ تیک‌تاکی هستی. -نابغه.
نابغه. ایول داری دختر.
من از پرواز نمی‌ترسم.
فکر می‌کردم بالاخره می‌آد یه سری بهم می‌زنه.
تو مدرسه همه رفیقام همش از باباشون می‌گن.
جدی جدی حتی بچه‌های طلاقم باباشونو می‌بینن.
ولی بابای من از وقتی الف‌بچه بودم نیومده یه سر بهم بزنه.
واقعاً دلم می‌خواد بشناسمش، اونم بذاره منو بشناسه.
از این کارای پدر-دختری بکنیم.
با خودم گفتم اگه بگم از پرواز می‌ترسم...
شاید پاشه بیاد پیشم.
اشکم دراومد. همین الآن تخت‌گاز می‌ریم اونجا.
ایول به این انرژی، ولی اول باید یه توک پا بریم پیش مکانیکی.
-بعدِ مکانیکی یه کله می‌ریم. -متأسفانه می‌فته واسه فردا.
بعد از اینکه حسابی کپیدیم و تعمیرگاه رفتیم، یه راست می‌ریم اونجا.
خیالت تخت، می‌رسونیمت. ما تیمِ لِیسی هستیم.
-دمتون گرم بچه‌ها. -فدای سرت.
رفیقیم دیگه، باید هوای همو داشته باشیم.
ما تیمِ لِیسی هستیم...
...تو دلِ اتوبان.
داریم می‌ریم پیش باباش.
لِیسی رو می‌رسونیم مقصد.
خب، شلنگ رادیاتور سوراخ شده، واسه همین...
-با فلفل وصله‌پینه‌اش کردی؟ جواب می‌ده. -تا اینجا که رسوندمون.
تا یک ساعت و نیم دیگه کارم تمومه.
لامصب، چقدر تیکه‌ست این دختره.
فکر کنم کره‌ایه. دخترای کره‌ای بین همه این چینیا از همه داف‌ترن، نه؟
-خیلی نژادپرستانه بود. -داشتم ازش تعریف می‌کردم که!
-من بهش نگاه ابزاری ندارم. -داری بهش نگاه ابزاری می‌کنی. خیلی نژادپرستانه‌ست.
-فکر کنم خودت نژادپرستی. -چی؟ کره و چین با هم فرق دارن.
الانه که بگی اونا واسه خودشون کشور جدا دارن.
-کره شمالی و جنوبی هم هست. -دقیقاً دارم همین رو می‌گم.
شمال، جنوب، شمال، جنوب. درست مثل جنگ داخلی.
ما قبلاً جنگ داخلی رو کردیم و طرفِ تو باخت.
نژادپرست تویی. پس چرا یه ملحفه سفید برنمی‌داری
و نمی‌ری تو میتینگ بعدیِ نازی‌ها واسه خودت خوش بگذرونی؟
اون ملحفه‌های سفید مالِ KKK هستن. هوگو باس برندِ نازی‌هاست.
فقط یه نژادپرست اینو می‌دونه. می‌خوام یه لطفی بهت بکنم.
می‌خوام هیپنوتیزمت کنم. وقتی بشکن زدم، یادت می‌ره که نژادپرستی.
-من هیچ‌وقت نژادپرست نبودم. -دیدی؟ همین‌طوره.
-من از اولشم نژادپرست نبودم. -خواهش می‌کنم، قابلی نداشت.
-من نژادپرست نیستم. -درستت کردم.
-هوی، تیلور. -بله.
اگه اون تخت مال اون باشه و فقط یه تخت دیگه مونده باشه...
امروز روز شانسِته. یا شاید بهتره بگم شبِ شانسِت؟
-بیا اینجا عزیزم. -بکش کنار بابا.
-همجنس‌گراهراسی؟ -من همجنس‌گراهراس نیستم.
طبق گفته‌ی انجمن روان‌پزشکی آمریکا،
این یعنی وقتی مَردها کتمانش می‌کنن، دارن تمایلات همجنس‌خواهانه‌ی خودشون رو مخفی می‌کنن.
من چیزی رو کتمان نمی‌کنم. من همجنس‌گراهراس نیستم. من عاشقِ مَردام.
آدم فکر می‌کنه طرف رو شناخته...
من چیزی رو حاشا نمی‌کنم. فقط اگه ملحفه‌ی پنبه‌ایِ مصریِ
دست‌چین با تراکم ۵۰۰۰ نباشه، اصلاً خوابم نمی‌بره.
این فایده‌ای نداره.
از کجا می‌دونی ملحفه‌هات ۵۰۰۰ تا گره داره؟ می‌شینی می‌شماریشون؟
مسخره‌بازی درنیار. معلومه که نمی‌شه.
یه تیکه کوچیک رو می‌شماری، بعد ضرب‌در کلِ مساحت می‌کنی.
-می‌تونی رو ساتن بخوابی؟ -نه بابا، آدم فقط لیز می‌خوره.
-پنبه‌ای؟ -می‌خوای خیسِ عرق شم؟
-ابریشم. -ابریشم از سوراخِ کونِ یه کرم میاد بیرون.
-من هیچی از سوراخِ کون نمی‌خوام. -هموفوبِ بدبخت.
من هموفوب نیستم.
حالا نق‌نق نکن. تو باید پیش من بخوابی، منم باید پیش تو بخوابم.
-قربانیِ اصلیِ این ماجرا منم. -تو که حتماً خروپف می‌کنی.
-من هیچ‌وقت صدای خروپفِ خودمو نشنیدم. -خب احمق، چون اون موقع خوابی.
اگه صدامو می‌شنیدم که بیدار می‌شدم.
چون هیچ‌وقت با صدای خودم بیدار نشدم، پس می‌دونم که خروپف نمی‌کنم.
کدوم بابای احمقی دلش نمی‌خواد با دخترش وقت بگذرونه؟
-اونم یه دختر به این باهوشی. -واقعاً اون دفعه قضیه رو جمع کرد.
-من با اسپری فلفل نجاتمون دادم. -نه بابا، اون با ویدیو نجاتمون داد.
بیا اسمشو بذاریم کار تیمی.
اگه دختر داشتم، دلم می‌خواست یکی عینِ اون باشه.
خیلی منو یادِ دخترم می‌ندازه.
-تو که اصلاً دختر نداری. -دخترِ خیالیم رو می‌گم.
اگه قرار بود دختر داشته باشم، دلم می‌خواست دقیقاً مثلِ اون باشه.
روزِ درازی بود. بیا بخوابیم عزیزم.
روغن نارگیل آوردم. می‌تونیم بازیِ «لوآو» پولی‌نزی راه بندازیم.
-«لوآو» پولی‌نزی؟ الان زنگ می‌زنم پلیس. -برگرد اینجا.
مرز آمریکا و کانادا
می‌تونی با بابات تصویری زوم کنی؟
- نمی‌تونی باهاش زوم کنی؟ - اصلاً ریختشو ندیدم.
فقط نگران این داستانِ گمرکم.
- باید با قطار می‌رفتیم ونکوور. - توی قطار هم گمرک هست.
ولی داریم راه می‌افتیم، با این اختلاف ساعت هم فرقی نمی‌کنه.
باید ادای خوره‌های کانادا رو دربیاریم. وقتی طرف میاد...
- ...باید خیلی خودمونو پایه نشون بدیم. - می‌خوای یه‌جوری جیم شم برم تو، ها؟
ان‌ال‌پی... آره، شاید.
اوه، اومد.
- بنژور. خوش اومدین آقایون و خانوم. - ما کانادایی حالیمون نیست.
- ما آمریکایی هستیم. - منم انگلیسی بلدم.
قصدتون از سفر چیه؟
خب، واسه همایش «بیگ موس» (گوزن بزرگ) اینجاییم، مگه نه؟
و دوم اینکه: فکر می‌کنی چقدر معطل بشیم؟
اگه دنبال شیره افرایی، شاید یه نفرو بشناسم که کارتو راه بندازه.
راست می‌گه. هر چقدر هم بخوای می‌تونی با خودت ببری تو ایگلوت.
بازی هاکی دیشبو دیدی؟ کانادایی‌ها ونکوور رو لوله کردن... چوب‌پاکس؟
یا خدا. بیا این گواهی تولدم. هر کوفتی که لازم داری اینجاست.
اینم واسه تو.
- به کانادا خوش اومدین. - چاکریم!
- خطر از بیخ گوشمون رد شد، نه؟ - فکر کنم به‌خاطر همون شیره افرا بود.
بعید می‌دونم مال اون بوده باشه.
اینجا چیزای مشتی‌ای دارن. همبرگری چیزی می‌زنی بر بدن؟
- من «پسکتارین» (گیاه‌خوار ماهی‌خوار) هستم. - نمی‌دونستم آدم مذهبی‌ای هستی.
-همبرگر نمی‌خوره. -اون‌وقت آدم می‌ره جهنم؟
-دین و مذهب که نیست. -من فقط ماهی می‌خورم.
فرقه‌ای چیزیه؟ باید کله‌مون رو بتراشیم، تتو بزنیم یا پیرسینگ کنیم؟
فرقه نیست.
به «دلی» خوش اومدین. چی براتون بیارم؟ نوشیدنی میل دارین؟
-یه لیموناد واسه من. -باشه.
-منم آب می‌خورم. -عالیه.
-تو کانادا «تب» (Tab) دارین؟ -نه، اصلاً نمی‌دونم چی هست.
-خب، پس یه «کانادا درای» بده. -اونم نداریم، متأسفانه.
-مگه تو کانادا «کانادا درای» ندارین؟ -نه.
-پس همون نوشابه رژیمی بیار. -باشه.
-بچه کجایی؟ -همین‌جا.
-خیلیا رو اینجا می‌شناسم. -جدی؟ مثلاً کی؟
خب، مثلاً اون یارو.
می‌خوام یه تعریفی ازت بکنم. موهات خیلی قشنگه، لاک ناخنت هم بدجور تو چشمه.
مرسی. تازه درستشون کردم. خب، الان برمی‌گردم.
واقعاً؟
-این چه گوهی بود خوردی؟ -بهش می‌گن لاس زدن.
آره، تو یه بارِ همجنس‌بازها. «موهات چقدر قشنگه»، «ناخنات چقدر تو چشمه».
می‌خوای بگو بیاد کفشاتم امتحان کنه!
-یعنی شبیه اوبی‌ها رفتار می‌کنم؟ -یه جورایی آره.
دخترایی که باهاشون بودم رو دیدی؟ بذار عکس دوست‌دختر سابقمو نشونت بدم.
این دوست‌دختر سابقمه.
عجب تیکه‌ایه.
چرا وقتی گفتی «عجب تیکه‌ایه» صدات رفت بالا؟
- منظورم اینه که خیلی دافه. - باز شروع کردی.
- فکر می‌کنی باهاش تیک نمی‌زنم؟ - منظورش این بود که واسه یکی مثل تو زیادی سرتره.
- یا خدا، چقدر توهین‌آمیزه. - این که تعریفه.
یه یارویی با توانایی‌های درب‌وداغونِ تو، اونوقت اون دافه روت کراشه.
دیگه حالم از تیکه‌هات بهم می‌خوره. هر روز رو مخمی.
فقط نگاه کن... بچه‌ها، بفرمایید اینم نوشیدنی‌ها.
یه نوشابه واسه تو، یه لموناد، اینم آب.
فقط به نظرم کاری که شما دوتا می‌کنید فوق‌العاده‌ست.
مگه چیکار می‌کنیم؟
ازدواج همجنس‌گراها می‌تونه سخت باشه، مخصوصاً بزرگ کردن یه بچه.
چقدر شجاعانه. عشق عشقه دیگه، مگه نه؟
من گی نیستم. این یارو شوهرم نیست، اونم دخترم نیست.
اگه گی بودم، یکی بهتر از این پیدا می‌کردم.
من بچه‌ت نیستم؟ بابا، دوستت دارم. چطور می‌تونی این حرفو بزنی؟
چطور جرئت می‌کنی؟ خجالت کشیدن از ما یه بحثه...
اما تحقیر کردنِ بچه‌ی خودت؟ حالمو بهم می‌زنی کثافت.
- دارن شوخی می‌کنن. - ما واسه تو فقط یه شوخی‌ایم؟
دیشب توی استخر با شامپاین و آهنگ لیدی گاگا اصلاً شوخی نبود.
فقط دارن دستم می‌ندازن. می‌خوان ضایعم کنن.
ضایعت کنن؟ از ما خجالت می‌کشی؟
این وضعیت رو توضیح بده.
فردا از دکتر گینزبورگ وقت می‌گیرم
تا بتونیم توی جلسه‌ی خانواده‌درمانی همه چیز رو حل و فصل کنیم.
برم برات بستنی یا یه چیزی بیارم حالت جا بیاد، عزیزم؟
- عالی میشه. ممنون. - حتماً، باشه.
فکر نمی‌کنی یه ذره پای حالمون رو جا بیاره؟
صددرصد. مهمون ما باش. خیالت تخت.
از جفتتون متنفرم. دیگه واسه من مُردین.
- پس از پای خبری نیست. - نخواستیم بابا، پایِ مسخره‌تون بخوره تو سرتون.
بذار تو گوگل ترنسلیت چک کنم. تو گوگل.
نه، اینا انگلیسی حرف می‌زنن. چندتا لغت‌شون فرق داره، ولی...
- مثلاً چه لغت‌هایی فرق می‌کنه؟ - مثلاً می‌گن سوری، اوکی؟
به جای «اِبات» می‌گن «اِبوت». به «اوت» هم می‌گن «آوت».
شرط می‌بندم وقتی از لاین مخالف برونی، کلی تصادف می‌شه.
داریم با بقیه ماشینا می‌ریم. چطوری ممکنه تو لاین اشتباه باشیم؟
- نمی‌فهمه چی داره می‌گه. - اِبوت.
خوب می‌دونم چی می‌گم. فکر نمی‌کنی مامانت از من خوشش بیاد؟
- جدی می‌گی؟ - به نظرم زوج باحالی می‌شیم.
بی‌خیال بابا، با اون گوشِ مدل «اسپاک»ت.
لِیسی. ایول، داری راه می‌افتی. دمت گرم.
الآن ۱۲ ساعته دارم به این اراجیف گوش می‌دم.
تو کانادا به خاطر فاصله‌ها اوضاع یه کم فرق می‌کنه.
- آره خب. - پس نصفِ همیشه زمان می‌بره.
هر غلطی می‌خوای با مامانم بکن. ولی این اتفاق نمی‌افته.
سوختی، نه؟
- گرفتی چی شد، نه؟ - پس لنگه همیم.
نه دیگه، گند زدی بهش. ای بابا.
چیزی نمونده بودا.
لِیسی... یه لحظه بیا اینجا.
می‌دونم واسه دیدن بابات لَه لَه می‌زنی، ولی فقط می‌خوام بگم که...
- می‌تونی صبر کنی؟ - یه لحظه بهم وقت بده.
تا حالا اسم «جری کوآری»ِ بوکسور به گوشت خورده؟
جری کوآری یه بوکسور بود تو دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی.
آخرسر داغون شد، مغزش تاب برداشت. بهش می‌گن زوال عقل بوکسوری.
اینجوریه که طرف هی تپق می‌زنه، همه‌چی یادش می‌ره و عین احمق‌ها به نظر می‌رسه.
می‌فهمی؟ می‌گیری چی می‌گم؟
- آره، می‌تونم تصور کنم. - دلیل اینکه اینجوری شد...
...این بود که بدجوری می‌خواست قهرمان سنگین‌وزن بشه.
خودش می‌دونست داره به خودش آسیب می‌زنه،
اما واسه رسیدن به چیزی که می‌خواست، به خودش دروغ می‌گفت.
به خودش می‌گفت: «می‌تونم قهرمان بشم. از پسش برمی‌آم.»
داشت خودش رو گول می‌زد. همه‌ی نشانه‌های خطر رو نادیده گرفت.
حالا حالی‌ت شد منظورم چیه؟
آره، داستان جالبیه. جدی می‌گم، شماها عاشقش می‌شید.
خیلی باحاله. قرار بود وقتی رفتم دانشگاه، واسم یه تسلای صورتی بخره.
می‌خواد مثل خودش اقتصاد بخونم.
می‌دونم که می‌خواست بیاد بهم سر بزنه.
ولی انقدر درگیر زیرساخت‌های رمزارزه که داره از پا درمی‌آد...
اون مدیرعامله، واسه همین آدم مهمیه و رسماً همه‌جا بهش نیاز دارن.
به خاطر این موضوع سرزنشش نمی‌کنم. دلم لک زده ببینمش...
پسر، این ویلا تهِ سیگماست.
- سیگما دیگه چیه؟ از این اصطلاحای دانشجویی؟ - هیچ ایده‌ای ندارم.
چرا اون کتاب او‌پی‌پی‌ت رو چک نمی‌کنی ببینی توش چی نوشته؟
ان‌ال‌پی. کتابی در کار نیست، اینجوری هم کار نمی‌کنه.
تابلوئه که اصلاً جواب نداده.
-نمی‌خوام لیسی صدمه ببینه. -منم همین‌طور.
به قصر حقیرانه‌ی من خوش اومدید. خرسی!
اوه خدای من. چی شده؟ خودتو ببین. چقدر ماه شدی.
آقایون.
قیافه‌شو ببین.
-آره. -چاکریم.
-آره. -آره، به مولا.
آقایون، خیلی ممنونم که دختر کوچولوی منو پیشم آوردید.
-خیلی خوشحالم که بالاخره رسیدم اینجا. -خرسی، کلی حرف داریم که باید با هم بزنیم.
-جای ردیفیه، برد. -آره، بذارین یه دوری بهتون بدم.
درو ببند.
نوکر باباشم مگه؟
-مورف... اون بغل کردنه دیگه چه صیغه‌ای بود؟ -نکنه از این مدل‌های کاناداییه؟
-یه کم ضایع بود. -مگه نه؟
-ببین، به نظرت یه کم بودار نیست؟ -آره، شمّ پلیسیم داره تکون می‌خوره.
اینجا وحشتناک بزرگه. این همه خرت‌وپرت هنری رو ببین.
-عین این کلیساهای خفن می‌مونه. -آره.
پله‌ها رو ماه دیگه می‌ریزیم پایین. می‌خوایم پله‌برقی بذاریم.
از نرده‌های چوبی خوشت می‌آد؟ چوب رزووده، از این نایاب‌ها. از اون‌ور آوردیمش.
چه پله‌هایی. اگه من اینجا زندگی می‌کردم، باسنم معرکه می‌شد.
من... من که به باسن تو فکر نمی‌کنم.
من که اینجا گم می‌شم... واسه اینکه دنبالتون بیام یه اسنپ لازم دارم.
یکی از دستشویی‌های مورد علاقمه. سقف‌های طاقی، چند تا لوستر خفن.
همچین چیزهای هنری‌ای رو تو دستشویی‌های مسافرخونه پیدا نمی‌کنی.
حالا که بحث 'جانسون' شد... این یکی رو ببین، چه دلبریه. عقیق سیاه.
- بهش می‌گم تخت پادشاهی. - قبل از اینکه جیم شیم، باید اینجا یه برینی بکنم.
وقتی اونجا یه شماره دو خالی کنی، می‌فهمی که یه غلطی کردی.
"گینزبرو" رو می‌شناسین؟ از طرفداراشین؟
"پسر آبی" رو می‌شناسین؟ "هانتینگتون" اصلی‌شو داره، ولی داداش کوچیکه‌اش پیش منه.
- اونم "بچه پسر آبی" اون گوشه. - گفت پسر آبی؟
برد؟
این همون هنرمندیه که اون سگ‌های پوکر‌باز رو کشیده؟
آشپزخونه‌ی طلایی. اون ضرب‌المثل رو شنیدین که می‌گه «با قاشق نقره تو دهنش به دنیا اومده»؟
این واسه گشنه گداهاست. بیاین، هر کدوم یکی بردارین.
معلومه که نمی‌خواد کسی کِشش بره.
چسبوندتش؟ ظاهراً پولدارا این‌جوری حال می‌کنن.
- می‌خوای نگهش داری؟ - مال من تو جیبمه.
ایناهاش. آره.
زیاد بزرگ نیست، ولی خیلی عمیق‌تر از چیزیه که به نظر می‌رسه.
این یه موردِ تک و منحصربه‌فردِ.
آره، معرکه‌ست.
بچه‌ها، اینم از سالن رقص. نظرتون چیه؟
بشینین پسرا. راحت باشین، خونه‌ی خودتونه.
این واسه نشستنه یا فقط واسه نمایشه؟
اگه واسه کون ملکه خوبه، واسه کون شماها هم خوبه.
- چطوره؟ خوشتون اومد؟ - آره.
اونجا رو می‌خوام تخریب کنم. حال نمی‌کنم باهاش. اینا سوگلی‌های جدیدمن.
اول از همه، جکسون پولاک؛ در واقع از «کریستیز» کش رفتمش.
زیر ۶ میلیون خریدمش. مفت بهم دادنش.
«مونه» باید بره یه جای دیگه، به بقیه‌ی چیزا نمی‌خوره.
ولی این یکی عشقِ منه، باسکیا. از کارای باسکیا خوشتون می‌آد؟
- قیمتش چنده؟ - ۱۰۰ میلیون. ۹۸ تا پام آب خورد.
- به کسی نگیا. - ۹۸ میلیون دلار؟
ولی یه جای دیگه تو این اتاق. همین الان این بساط رو می‌کشم پایین.
دیگه خسته‌ام کرده، یه جورایی به اون فاز و انرژی خفنِ باسکیا اینجا احتیاج دارم.
این واسه تو یه جور کار جانبی محسوب می‌شه یا چی، برد؟
- فقط یه سرگرمیه. - سرگرمیِ گرونیه.
خوشم می‌آد پولامو خرج چیزای قشنگ کنم.
اوه، حالا که حرفش شد...
یه رفیق کوچولو واست دارم.
- خرسی، به خرسی سلام کن. - خیلی ممنون.
اوه، مرسی.
پول رو همین امروز می‌خوام. اگه تا امشب دستم نباشه...
- میلیون‌ها دلار پول وسط باشه و خبری از یه لقمه گلوگیر نباشه؟ - می‌شه خفه شی؟
جکی، امروز به دستت می‌رسه.
عین آدم یه جا بتمرگ.
از حساب کریپتوم واست حواله می‌کنم.
می‌خوام بیاد تو حسابم، اونم تبدیل شده به بیت‌کوین.
- سه میلیونم رو می‌خوام. - تا آخر امشب تو جیبته.
با من بازی نکن. نمی‌دونی با کی درافتادی.
خرسی... بابا امروز باید به یه سری کارای بزرگونه برسه.
پس شما هم از امکانات هتل صفا کنید و قشنگ استراحت کنید...
فردا یه روزِ توپی واسه خودمون داریم، یه روزِ پدر و دختری. ردیفه؟
پس فعلاً. خودتون راه خروج رو بلدید دیگه؟
آره، دخترم بود.
اینجا ردیفه.
-هتل‌های کانادا بهترن. -فکر کنم داریم پله‌های ترقی رو تو اجتماع طی می‌کنیم.
اوه، ببین. اینجا یه اتاق هست.
لیس، تو اون عقب واسه خودت اتاق خواب داری.
یادم نمی‌آد تامپون برداشتم یا نه.
-داستان دخترونه‌ت شروع شده؟ -مهمونِ ماهانه‌ت اومده؟
منظورتون همون پریوده؟
خدایا، نمی‌دونستم دارم با یه مشت بچه‌مهدکودکی سفر می‌کنم. می‌رم به گشتنم ادامه بدم.
تیلور، بذار یه چیزی بپرسم. این برد به نظرت مشکوک نیست؟
-یا خدا، یارو خیلی مرموزه. -آره، اون تماس تلفنی دیگه چی بود؟
قشنگ صدای داد و بیدادِ یکی اون‌ورِ خط می‌اومد.
یارو میلیاردره، اونوقت مبل‌های به این ناراحتی می‌خره.
اون ترکیب رنگ سبز رو بگو. آخه کی خونش رو این‌جوری می‌کنه؟
بسه دیگه. شماها فقط چون اون آدمِ موفقیه بهش حسودی می‌کنید.
اینو می‌فهمم. یه پدر باید وقت بیشتری با دخترش بگذرونه.
یه جای کلِ این قضیه می‌لنگه.
معلومه که فقط سرش خیلی شلوغه.
فقط یه راه هست که بفهمیم.
یه رفیق تو نیویورک دارم. می‌تونه واسش طالع‌بینی کنه.
مثلاً حس و حالش رو بگیره. اون «روانیه». آینده رو می‌بینه.
درست نگفتی. فکر کنم کلمه‌ای که دنبالشی «غیب‌گو» باشه.
آره، اینم یه جور گفتنشه.
ثابتش می‌کنم.
-شماره‌شو رو شماره‌گیریِ سریعت داری؟ -آره.
مادام زلدا، چطوری؟ تیلورم. می‌ذارمت رو اسپیکر.
بذار یه سؤال بپرسم. تو روانی‌ای؟
یادش رفته در رو ببنده.
بابا؟
الو، برد؟
هوی، برد.
- اون دیگه چه سوتِ ضایعی بود؟ - سوت زدن من رو مسخره نکن.
- سوتِ بچه‌گونه بود. - خودت شبیه سوتِ بچه‌هایی.
معلومه یه جای کار می‌لنگه. می‌شه یه لحظه جدی باشید؟
نه، احتمالاً حالش خوبه. حتماً بیداره.
درها بازه. مبل‌ها واژگون شده. تابلوئه که یه اتفاقی افتاده.
- بابا! جواب نمی‌ده. - هوی، برد!
شاید تو دستشوییه. الو، برد.
- میرم بالا رو چک کنم. - تو دستشویی نیست.
بابا؟
نه، نه، نه!
- اینجا نیست. یه جای کار می‌لنگه. - حتماً یه توضیحی داره.
چی؟ تابلوها نیستن. اینجا رو ببین!
یا خدا، همه چیو بردن. دوباره میرم بالا رو نگاه کنم.
از بین این همه وسیله، اون مبلِ بدقلق رو بردن.
یه ملکه روش نشسته بوده.
- تکون نخور. پلیس سلطنتی کانادا. - این دیگه ترسناکه.
با اسب اومدین؟
نیروی ضربت کانادا
-چطوری سر از پیش آنتونوف درآوردین؟ -خب، مورفی عموی منه.
-درباره تابلوها بگو. -اینکه از تابلو خوشم میاد؟
من چیزی برنداشتم. هیچ‌کدوممون برنداشتیم.
از قضا من هنرمند نسبتاً خوبیم. تو کلاس دوم برنده مسابقه نقاشی شدم.
چی کشیدی؟ یه «مونه» کوچولو؟
چرا باید عکس پول (Money) بکشم؟ پول تو جیبم هست.
بابات رو چقدر می‌شناسی؟
اگه دو تا چیز جلوم بود، بازجوییت بهتر پیش می‌رفت، قـ...هوه، قهوه.
و آخرین باری که دیدمش...
لعنتی، کلاً شش سالم بود.
نشستم اینجا دارم فک می‌زنم. یه کانادا درای یا یه چیزی تو این مایه‌ها نداری؟
این دومین جائیه که پرسیدم. شوخی‌تون گرفته؟
در اصل مورف و تیلور منو از شیکاگو کوبیدن آوردن اینجا که بابامو ببینم.
-تابلو رو تو دزدیدی؟ -نه.
-مطمئنی؟ -من عمراً همچین تابلوهایی رو بدزدم.
-تابلوهای دیگه چی، اونارو می‌دزدی؟ -نه، کلاً اهل دزدیدن تابلو نیستم.
-مگر اینکه شرایط خاصی باشه... -تا حالا ان‌اف‌تی (NFT) دزدیدی؟
-ان‌اف‌تی. چیزی ازش می‌دونی؟ -اصلاً نمی‌دونم می‌شه ان‌اف‌تی رو دزدید یا نه.
-اِ-ن-اِف-تی. -شما بریتانیایی‌ها انگار با «تی» (چای) خیلی حال می‌کنین. نه، قـ-هوه.
-دوستت چی؟ -اون حتی نمی‌دونه ان‌اف‌تی رو چطوری می‌نویسن.
-هجیش کن. -اِ-ن-اِف-تی.
باهاش یه جمله بساز.
راستشو بخوای، اونا بی‌آزارن. اونا...
فقط هارت و پورت دارن، ولی عرضه‌ی کاری رو ندارن.
-واقعاً هوامو دارن. -باشه.
-چرا دختر کوچیکشو با خودتون آوردین؟ -جواب راستشو می‌خوای؟
اون یه بی‌عرضه‌ی تمام‌عیاره و ننه دختره هم بدچیزیه.
-خیلی وقته می‌شناسیش؟ -مامانشو؟ همین الان باهاش آشنا شدم.
با بابات نسبتی دارن؟ قبل از اینکه بیاین باهاش تماسی داشتن؟
فکر کنم مورفی یه چیزایی بدونه، چون بالاخره جزو خونواده‌ست.
از مامانش خوشت اومده، نه؟
تیلور هیچ‌کدوم از اینا رو ندیده... فقط داره سعی می‌کنه مخ مامانمو بزنه.
بدجوری کشته‌مرده‌ی منه.
آهان، باشه.
-اینا کجای این عملیاتن؟ -جراح که نیستن که عملیات کنن.
نقششون تو این پولشویی چیه؟
-فکر نکنم تا حالا چیزی شسته باشن. -پس می‌گی اون هیچی نمی‌دونه...
دختر خوبیه. باهوشه. همه چی رو می‌دونه، ولی در عین حال هیچی نمی‌دونه.
-بابات چی‌کاره‌ست؟ -خب، یه جورایی مدیرعامله.
مدیرعاملِ چی؟
نمی‌دونم.
-شریکت راست می‌گه. -چی گفت؟
-آدم‌باهوشه‌ی جمع شمایی. -راست گفته.
اون هیچ‌وقت از من تعریف نمی‌کنه. کف‌بر شدم.
-نمی‌فهمم. -دیگه داره بهم برمی‌خوره.
واقعاً نگرانم. این‌همه راه رو کوبیدیم اومدیم که ببینیمش...
درها باز بود، ولی خودش اونجا نبود و تابلوها رو هم برده بودن.
-نمی‌دونم چه خبره. -گوش کن.
هر کاری از دستمون بربیاد می‌کنیم تا پیداش کنیم. همه‌چی درست می‌شه.
می‌دونم یه جای کار می‌لنگه، اون آدم خیلی خوبیه.
خیلی وقته نتونستم ببینمش...
حقش این نیست. می‌دونم اصلاً حقش نیست این‌طوری بشه.
این افتضاحه. همین که بفهمیم چه بلایی سر بابات اومده، از این مملکت می‌زنیم به چاک.
بدک نیست یه مدت دیگه همین‌جا بمونم.
آقایان.
- دیشب «گرتسکی» رو دیدی؟ - اون ۲۵ سال پیش بازنشسته شد.
- تو برنامه «تونایت شو» بود. - دقیقاً.
اسم طرف «بردلی آنتونوفه». آخرین بار با مافیای روسیه دیده شده.
یکی از کله‌گنده‌های پولشویی تو کاناداست. ادعا می‌کنه تو کارِ هنره...
...اما در واقع نسخه‌های کپی می‌خره و پول‌ها رو می‌زنه به جیب.
چند وقت پیش به جرم فساد اخلاقی گرفتیمش، اما اتهامش ثابت نشد.
این دفعه انگار با آدم‌های غلطی درافتاده.
تمام تراکنش‌ها دیجیتالی بوده. به آنتونوف بیت‌کوین دادن...
تا نشه ردیابیش کرد. به محض اینکه پول رو پیدا کنیم، کارش تمومه.
منظورت اینه که ممکنه بابام بیفته زندان؟
یا اون، یا اینکه باید منتظر خشمِ مافیای روسیه باشه.
بابات اصلاً آینده‌ی درخشانی پیش رو نداره.
نه، نه...
تیم ضربت سعی کرد اطلاعات بکشه بیرون، ولی تمام کامپیوترهاش پاک شده بود.
- می‌خوای به مامانت زنگ بزنی؟ - باشه.
ریچل، اگه واسه پرونده کمک خواستی و دنبال یه همراه می‌گشتی...
- بدم نمیاد. - فقط حواست باشه دیر نیاد خونه.
تستوسترونش پایینه، زود از پا درمیاد.
یا می‌تونیم بریم یه چیزی بخوریم و یکم با هم فکری کنیم.
«اِپی‌پن» (آمپول حساسیت) رو بردار. به گلوتن آلرژی داره. گلوش ورم می‌کنه...
شایدم لازم باشه یه کم استراحت کنیم و کلاً بیخیال پرونده بشیم.
- اسپا یا ماساژ؟ - مثل همون سالنِ توی خیابون سی و نهم؟
خیلی خب...
- چرا کمکم نمی‌کنی؟ - بذار یادت بدم.
آقایون... هر چقدر هم که برای پلیس نیویورک احترام قائلیم، اما خودمون حواسمون به اوضاعِ کانادا هست.
آخیش، خیالم راحت شد. اون باید بره خونه. همین الان ۴۰۰ میلیون دلار تو لوتو برنده شده.
باید بره جایزه‌اش رو بگیره. خودتون که می‌دونید این میلیونرهای عجیب‌غریب چطوری‌ان.
بسیار خب. آقایون، شما مرخصید.
خودت رو جمع و جور کن. می‌تونم اون رقصی رو که قراره تو عروسیمون با ریچل بکنم بهت نشون بدم.
- تو بلد نیستی برقصی. - اون رقصش خوبه.
دیدی؟ خب، یه دستت رو بذار اینجا. این یکی رو هم بده به من.
دستت رو شل نگیر. فشار بیار. حالا، یه قدم برو عقب.
پاها جفت. با پای چپ بیا جلو. حالا با هم یه قدم برداریم.
حالا با پای راست برو عقب، یه قدم هماهنگ.
و حالا یه خم شدن. آماده‌ای؟
اصلاً رقص بهت نمیاد. ممنون که سعی‌ت رو کردی.
تیلور.
- لِیس، می‌تونی یه لحظه بیای اینجا؟ - چی شده...
- بابا، کجا بودی؟ - همه جا بودم، خرس کوچولوی من.
منظورت چیه؟ پلیس ما رو گرفت. دارن دنبالت می‌گردن.
اون خرس عروسکی‌ای که بابا بهت داد یادت هست؟ هنوز داریش؟
- خرس عروسکی؟ - بابا فقط باید یه نگاهی بهش بندازه.
اوه، خداروشکر.
فهمیدم. توش کدهای رمزگذاری شده هست؟
آره هست. دادی‌اش به من که کسی با اون مدرک مچت رو نگیره.
- نه، نکردم. اصلاً این‌طوری نیست. - پس چطوریه بابا؟
چند ساله ندیدمت، حالا داری واسه کثافت‌کاریات از من سوءاستفاده می‌کنی؟
بهت اعتماد کردم، ولی همه‌ش دروغ بود. هیچ‌وقت نخواستی منو ببینی.
خرس کوچولو، معلومه که می‌خواستم ببینمت.
- پس کدوم گوری بودی؟ - من... بودم...
چیه؟ دوران بلوغت زده بالا؟ دوستت دارم. برام مهمی. ولی وقت این مسخره‌بازی‌ها رو ندارم.
- خرس رو بده به من. - نه.
اون خرس رو بده به من!
- بدش به من. - چیه، باز قضیه همون بلوغه؟
کدها کجان؟
اگه می‌دونستم، حتماً بهت می‌گفتم.
احتمالاً شکنجه‌ت می‌کنن. شاید حتی با غرق مصنوعی خفه‌ت کنن.
مثل یه جور آزار روانی. می‌برنت لبه‌ی یه دریاچه‌ی یخ‌زده.
مجبورت می‌کنن روی یه تخته تعادلت رو حفظ کنی.
بعد که می‌افتی تو آب، یخ می‌زنی و همه بهت می‌خندن.
اون که بهش نمی‌گن غرق مصنوعی.
یه حوله می‌ندازن رو صورتت و تو دماغت آب می‌ریزن.
مطمئن باش اصلاً از این یکی خوشت نمی‌آد.
تو حتی وقتی کردنت تو اون جعبه کم آوردی. ولی من از پسِ این جور چیزا برمی‌آم.
بچگیام مامانم منو می‌ذاشت تو جعبه و یه کتاب می‌داد دستم که بخونم.
- می‌تونستم کل روز رو اونجا بمونم. - آخه چرا کتاب؟
مگه فرقی هم می‌کنه؟ اونا که دنبال این اطلاعات نیستن.
ولی اونا نمی‌خوان بهت خوش بگذره. چطوری می‌خوای اون تو کتاب بخونی؟
لابد باید چراغ رو روشن کنن. یه لحظه وایسا.
- می‌تونم یه کتاب از تو کیفم بردارم؟ - آخه چرا باید براشون مهم باشه؟
-داری چی میگی؟ -این اون اطلاعاتی نیست که اونا...
-داری فقط گند می‌زنی به همه‌چی. -خودم ردیفش می‌کنم. بذار من حرف بزنم.
رفقا، نظرتون چیه ما رو ول کنین، بعد بریم یه ودکایی بریزیم،
یکم پیروگی بزنیم و بشینیم تو برف و مثل دو تا جنتلمن گپ بزنیم؟
ما کشته‌مرده‌ی فرهنگ شماییم. من و تیلور پاتوقمون کلاب‌های استریپتیزه.
-راست می‌گه. -آره.
فکر کردین این ما رو می‌ترسونه؟ بَرَد خیلی سگ‌جون‌تر از این حرفاست. نشونشون بده، بَرَد.
هر بلایی سر بَرَد بیارین، دهنشو وا نمی‌کنه.
چرا منو می‌زنین؟ این اسکلان که نمی‌تونن فک‌شونو ببندن.
-بزنشون. -نیت.
تو براش تعیین تکلیف نمی‌کنی. ما هر کی رو دلمون بخواد می‌زنیم.
اول باید به ناخونات برسیم.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
-چی خنده‌داره؟ -اول به ناخونات برسیم.
-می‌خواد مانیکور کنه. -چیه؟ به نظرت این کارا واسه اوبی‌هاست؟
این یه حرف کلیشه‌ایه و بوی مردانگیِ سمی می‌ده.
خفه شو.
-اول می‌خوایم ناخوناشو بکشیم. -خب همینو بگو.
جوری گفتی انگار می‌خواد بره سالن زیبایی. می‌خواستی بگی براش بخورِ صورتم بذارن.
به ناخوناش برسین.
تمومش کن. داری دهنمو سرویس می‌کنی.
چطوری؟
الان کجاست؟
آقایون، نیازی به این کارا نیست. کدها پیش دخترمه.
یا ابوالفضل. کدوم حرومزاده‌ای دخترشو لو می‌ده؟
-بابای نمونه‌ی ساله. -چته تو؟
از یه طرف، خوشحالم که رمز داریم.
از طرف دیگه، تا حالا چیزی به این کثافتی ندیده بودم...
-چی بهش می‌گین؟ -لاشی؟
-نه دقیقاً. -پفیوز؟
یه عوضیِ بی‌سروپایِ کتک‌خورده؟
ایزرِزنل.
-این به روسی یعنی لاشی؟ -نه، یعنی کون‌نشور.
-خب، این یه کم... ساده‌انگارانه‌ست. -یه جورایی ضدحاله.
دفعه بعد از اصطلاحات شما استفاده می‌کنیم.
-عمراً پیداش کنین. -بذار اون فضانورده ویک‌بوردسواری‌شو بکنه.
یالا، یالا، یالا!
-نیروهای ویژه، اسلحه‌ها رو بندازین. -تکون نخور، تکون نخور.
اوه، گندش بزنن.
یالا! بجنب!
-دارن تعقیبمون می‌کنن؟ -اون آسیاییه با کاراته زد یارو رو نفله کرد.
این حرفت نژادپرستانه‌ست. قرار نیست هر آسیایی‌ای کاراته بلد باشه.
-و دوم این‌که؟ -و دوم، کاراته که فعل نیست.
-چطوری یارو رو انداختی؟ -با حرکات کاراته زدمش.
خیلی خب بچه‌ها. یه خبرایی از «لیسی» رسیده. باید پیداش کنیم.
-واقعاً از کمک‌هاتون ممنونم. -خواهش می‌کنم.
هی بچه‌ها. چقدر دیگه قراره طول بکشه...
اوه، لعنتی.
یه لحظه صبر کن. اسلحه‌ت رو بیار پایین تا همه‌مون خیلی شیک و مجلسی از اینجا بریم.
-داری سعی می‌کنی مخمو بزنی؟ -لیسی، بخواب رو زمین!
اگه اون دو نفر توی فیلم رو می‌شناسین،
به خاطر اینه که اینا همون «زوجِ نارنجیِ» پلیسِ نیویورکن؟
همونایی که بعد از کلی اتهامِ خشونتِ پلیسی تعلیق شده بودن،
و حالا دوباره دارن برمی‌گردن سرِ خدمت.
بحث سرِ اون چیزی که تو ویدیو می‌بینید نیست، بحث سرِ اون چیزیه که نمی‌بینید.
تصاویرِ محرمانه نشون می‌ده که موقعِ بازداشتِ...
کایل بازی میچل، هیچ جرمی صورت نگرفته و دادستان هم بیخیالِ شکایت شده.
خوش برگشتین.
زیاد خوشم نمیاد بگم که ما قهرمانیم.
ولی شما می‌تونید بهم بگید قهرمان. من باهاش مشکلی ندارم.
خیله‌خب، شما دوتا. خوش برگشتین، مثلاً.
از اونجایی که ازمون خواستید عکس‌های رفاقت‌تون با اون آدم‌فروش رو پخش نکنیم،
مرکزِ فرماندهی یه سری دستورالعمل واسه شروعِ مجددِکارتون فرستاده.
این کار واسه اینه که آبرویِ رفته‌یِ شما و اداره دوباره برگرده.
و شما دوتا قراره بشید ستاره‌هایِ واقعی.
- فکر کنم بحث سرِ فنِ بیانه. - اوه، چه کلمه‌هایِ قلمبه‌سلمبه‌ای به کار می‌بری!
من باهوشم. مردم می‌گن خنگم، ولی من مخم کار می‌کنه.
- من احترام می‌خوام. - این دیالوگِ فردو تو «پدرخوانده ۲» نیست؟
دارم سعی می‌کنم یه‌جوری جفت‌وجورش کنم. پشت‌سرهم داشتم «پدرخوانده» می‌دیدم.
نمره‌هایِ شیمی‌م فعلاً تعریفی نداره، ولی ردیفش می‌کنم.
- دوباره می‌کشم‌شون بالا. - فقط اون اصطلاحاتی که تیلور یادت داده رو یادت نره.
طحال و آپاندیس؟ با این اطلاعاتی که من دارم، بورسِ پزشکی رو شاخشه.
داشتم یه مشت حرفِ حساب تحویل می‌دادم.
- سلام بچه‌ها. - سلام، اون که اونجاست دوست‌دخترته؟
نه احمق. مگه یه دختر نمی‌تونه با یه دخترِ دیگه فقط دوست باشه؟
اگه لزبین هم باشی مشکلی نیست. فکر نمی‌کردم کلیسایِ گیاه‌خوارها اجازه بده.
ما یه سفر جاده‌ای رفتیم کانادا، تو هنوزم داری کشش می‌دی و ول‌کن نیستی.
گیاه‌خواری (پسکتارین) فقط یه رژیم غذاییه، دین و مذهب که نیست.
تا وقتی مجبور نشی کله‌تو کچل کنی، ما عاشقتیم عزیزم.
فقط صبر کن تا دروغ اول آوریل بعدی؛ اون‌وقت دهنت سرویسه.
-باید قطع کنم. بهت خوش بگذره. -باشه، صفا کردم باهات حرف زدم.
-چاکرتیم دختر. -خوش گذشت باهاتون گپ زدم. فعلاً.
مرسی.
می‌دونی چیه؟ واقعاً دختر ردیفیه.
اصلاً برام فرقی نمی‌کنه لزبین باشه یا گی یا هر کوفت دیگه‌ای.
شنیدی که «سانچز» لو داده که گیه؟
-همین چند روز پیش اومده بود کلانتری. -دوست‌پسرش هم همراهش بود.
آره، بود. دقت کردی دوست‌پسره چقدر شبیه خودش بود؟
اینا با پسرایی که کپی خودشونن رل می‌زنن؟
خیلی مزایا داره. مثلاً جفتشون از یه مدل شامپو و واکس مو استفاده می‌کنن.
-کمد لباس آدمم که دو برابر می‌شه. -این‌جوری تو هزینه‌ها هم صرفه‌جویی می‌شه.
من می‌شناسمت. می‌دونم تو اون مغزت چی می‌گذره.
اگه گی بودی، با کدوم آدم معروفی قرار می‌ذاشتی؟
-چرا باید به همچین اراجیفی فکر کنم؟ -یعنی تا حالا اصلاً بهش فکر نکردی؟
من اصلاً به این فکر نمی‌کنم که اگه گی بودم با کی می‌پریدم. خیلی مسخره‌ست.
ولی اگه گی بودم و می‌خواستم با یه سلبریتی بپرم...
-«جو نیمث». -اون فوتبالیسته؟
-آره. «جو نیمث». ستاره سوپربول ۳. -یه کم واسه سن تو پیر نیست؟
-باز شروع کردی به سن و سال گیر دادن؟ -خب حالا با هم چیکار می‌کردین؟
منظورت چیه؟ می‌رفتیم مسابقات فوتبال رو می‌دیدیم،
می‌رفتیم جشن امضای کتاب، کلوپ‌های باکلاس. تو بازی‌های «جتس» هم می‌رفتیم جایگاه ویژه و غذای مفتی می‌زدیم بر بدن.
- با کی، با کی می‌خوای ردیف کنی؟ - منظورت کساییه که به ما می‌خورن؟
خب، چه می‌دونم، مثلاً برد پیت.
طرف عجب خودشیفته‌ایه. داری شوخی می‌کنی دیگه؟
- چی داری می‌گی؟ - برد پیت؟
شاید از شخصیتم خوشش بیاد. از تیپم، حرف زدنم، یا رفتارم.
یه خرده لقمه رو بزرگتر از دهنت بر نداشتی، نه؟
پارتی‌های هالیوودی می‌گرفتیم. تو و جو رو هم واسه یه شام هالیوودی دعوت می‌کردیم.
من و جو اصلاً علاقه‌ای نداریم بیایم تو پارتی‌های تو و آقای پیت.
- ما شام پختیم، اونوقت شما نمی‌آین؟ - جو نیاز به استراحت داره.
دیگه سنش رفته بالا. زانوهاش درد می‌کنه. ما با هر کسی نمی‌پریم.
یعنی الان باید به برد بگم غذا رو بریزه دور؟
مشکل من نیست. تو داری با یه کله‌گنده‌ی هالیوودی می‌پری. خودت حلش کن.
حالا باید با برد حرف بزنم. باید این قضیه رو یه جوری حل کنیم.
برو پیش روان‌کاو، مثل بقیه‌ی این هالیوودی‌ها.
سکانس میوه، برداشت یک.
خیلی خب بچه‌ها. بریم.
حرکت.
حرکت، بچه‌ها.
- اکشن یعنی حرکت. تو شروع کن. - خب چرا مثل آدم نمی‌گه «شروع»؟
- فکر کنم «اکشن» اصطلاح سینماییه. - خب پس همونو بگه دیگه.
چرا همونو نمی‌گه؟ من که مدرسه‌ی سینمایی نرفتم.
- مدرسه‌ای در کار نیست. یعنی استارت. - خب پس بگه استارت.
- به جلو فکر کن، جلو رو نگاه کن. - برداشت ۳۲، مارک.
گوجه‌فرنگی.
یا همون گوجه.
میوه‌ست؟
یا سبزیه؟
هر جوری که بهش نگاه کنی،
نباید ازش به عنوان سلاح استفاده بشه.
بچه‌ها...
واسه حل کردن اختلافاتتون به جای هندونه، از کلمات استفاده کنین.
و یادتون نره: پلیس و میوه‌ها و سبزیجات... رفیقای شمان.
انگشتتو بیار بالا.
نه اون انگشتو.
صبر کن، صبر کن. اگه این کارو بکنم خودمو می‌کشم. - جنی!
جنی!
لعنتی.
ببخشید. معذرت می‌خوام.
- سلام، راهو اشتباه اومدین. - آره، شرمنده.
اوه، گندش بزنن.
- سلام. - وای خدای من، عجب تیکه‌ایه.
فکر نکنم برداشت درستی گرفته باشیم.
همه فقط داشتن مسخره‌بازی درمی‌آوردن.
می‌بینم که چمدوناتو بستی. ایول.
خیلی متاسفم.
فقط برگرد عقب.
- ببخشید. - فقط برگرد سر جات.
ببخشید.
روز طولانی و سختی داشتی.
بهتره بری بگیری بخوابی، عزیزم.
-باشه. نه. -بیا دیگه. می‌خوام ماساژت بدم...
کمرت چیزیش نمی‌شه. داریم می‌ریم سوئد...
بسه دیگه. بریم سوئد عمل کنی؟ چه عملی؟
بزرگ کردنِ آلت. با من بیا.
-بیخیال، می‌خوام بمالمش. -آخه...
-بیا دیگه. داریم بازی می‌کنیم. -می‌دونی چیه؟ دارم دنبالِ...
بیا دیگه. لوس نشو. بازیِ سلطان و ملیجک رو می‌کنیم.
بیا دیگه، من سلطانم. مثل دلاک‌های حموم ترکی حسابی می‌مالمت.
-بیا. -سلطان و اون...
سلطان و اون، اون ملیجکش.
نخند.
بگیرش، همشو بگیر.
شروع کن.
-چی؟ -حرکت.
داره ردیف می‌شه.
و... حرکت.
جیگر طلا.
-باشه، عالی بود. واقعاً... -بزن به چاک.
گمشو بیرون!
همکارت زیاد حرف نمی‌زنه.
خرسِ گنده...
-برد، از دیدنت خوشحالم. -لعنتی، چقدر از این کار متنفرم.
-خیلی وقت بود ندیده بودمت. -این حسش درسته.
نه، دخترمه. چند تا پسر هم باهاشن.
چرا به نظرم انقدر خنده‌داره؟ این یارو چی می‌گه؟
شرمنده.
خیلی احمقانه بود.
ببخشید.
تو رسماً یه جلسه کامل روان‌کاوی لازم داری.
شرمنده.
تا چند لحظه دیگه از اینجا زدیم به چاک...
یالا راه بیفت. بیا این غائله رو تمومش کنیم.