"زیرنویس اختصاصی از بی سی موویز"
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
- لاکچری. - لاکچری.
- اعیونی. - اعیونی.
- آدمای سکسی. - آدمای سکسی.
این‌جا، توی قطار سریع‌السیر گلامازونیان،
هر سفر تهِ ریخت‌وپاش و تجمله،
و اصراف بی‌حد و مرز.
- اوپس. - ♪ گلامازونیان ♪
بازم از اینا داریم.
هیچی رو دستِ سرویس پنج ستاره‌ی گلامازونیان نمیاد.
من اینو برمی‌دارم.
♪ دود ♪
زن و بچه‌مو دوست دارم،
ولی گلامازونیان کمک می‌کنه گهگاهی ازشون دور بشم.
بعضی وقتا آدم فقط یه آخر هفته با رفقا لازم داره.
- اسمت چیه؟ - ♪ رفقا ♪
جواب نده.
چون ما فقط اولین
قطار سریع‌السیر قاره‌پیمای آمریکا نیستیم.
ما خانواده‌تیم.
البته اگه خانواده‌ت یه مشت زنِ مایه‌دار،
موفق و اپل‌به‌دوش بودن.
- ♪ اپل ♪ - قطار سریع‌السیر گلامازونیان.
گلامازونی سفر کن.
نگاشون کن. معرکه‌ان.
می‌تونی ما رو اون شکلی تصور کنی؟
که با کت و دامن کل مملکت رو بگردیم؟
بالاخره تو یه خط تندرو. دیگه از این قطارهای مسافرتی درپیت خبری نیست.
موندن تو هتل‌های لوکس.
مثل یه کلبه اسکی تو «آسپن».
جایی که یه جفت دوقلوی سوئیسی عضلانی...
کنار جکوزی میان سمتمون و میگن:
«شاید بهتره بساط این پارتی رو ببریم طبقه بالا.»
اوه، ولی اون وقت ما هم میگیم: «شرمنده پسرا.»
«ما هر دو زنِ مردایی هستیم که توی...»
«...املاک تجاری کار می‌کنن.» - «املاک تجاری.»
«ولی در هر صورت با رضایت کامل باهاشون سکس فانتزی داریم و حال می‌کنیم.»
و اینو داشته باش: هر دو دقیقاً همزمان به اوج می‌رسیم...
در حالی که رو تخت‌های جدا تو اتاق مشترکمون، چشم تو چشم هم شدیم.
یا حتی تو اتاق‌های جدا.
- اوه. - اوه.
آره. دمت گرم.
- قضیه «لوآن» رو شنیدی؟ - آره، حیف شد.
بهترین دخترِ واگنِ کافه بود.
مسافرین قطار شماره ۱۶ سوار شوند،
به مقصد «سیکس فلگز گوانتانامو».
«تس» و «دی‌دی».
- های بارب. اومدیم اعلام حضور کنیم. - های بارب. اومدیم اعلام حضور کنیم.
اوه، قطار امروز بدجوری شلوغه، نه؟
قشنگ داره می‌ره...
تو عمقِ ماجرا.
بیشتر شبیه بی‌قطاریه.
بیا. دارن ما دخترا رو راهی می‌کنن بریم.
کلاً دارن بساطو جمع می‌کنن.
چی؟ نمی‌تونن کل یه خطِ قطار رو تخته کنن.
چرا می‌تونن، اگه اسمش «راهِ‌گند» باشه،
و کلاً تو سه تا شهرِ نکبت‌زده واسته.
که یکیشونم همین الان تو آتیشِ یه معدن غرق شد،
آتیشی که ۶۰ ساله داره می‌سوزه.
بارب، می‌خوای چیکار کنی؟
دختر، چندتا کارِ خرده‌پا ردیف کردم.
می‌دونی دیگه، یه چشمه تن‌فروشیِ سبک.
شاید حامله شدم، شایدم موهامو فروختم.
این همون داستانِ بینوایان نیست؟
دختر، حس می‌کنم این لِز قراره اصلاً هم بینوای بیچاره نباشه.
- باربارا رفت. - مسافرگیریِ
قطار ۵۸۲ به مقصد پیونگ‌یانگ، کره شمالی.
دلم واسه این کارا تنگ می‌شه.
خیال‌بافی درباره اینکه بقیه دارن کجا می‌رن.
مثل اون یارو.
هر جایی ممکنه بره.
دیدلز، چی به سرمون اومد؟
منظورم اینه که، مگه چند وقته داریم این کارو می‌کنیم؟
مثلاً ده ساله.
فکر می‌کردم قراره یه...
نمی‌دونم. مثلاً یه چیزی شبیه به اون.
می‌دونی این چیه؟
وای خدای من. این همون سالنامه آکادمی مهمانداری قطاره؟
همیشه تو کیفِ دستیم نگهش می‌دارم.
آخی، ببین چقدر جوون بودیم. خب، یه جورایی.
«دیدی»، یادته اولین بار کی همدیگه رو دیدیم؟
تو حموم‌ها، بعد از اون سمینارِ بلند کردن چمدون؟
به هم قول دادیم که دنیا رو با هم بگردیم.
می‌دونی، از هر کوهی بالا بریم،
از هر رودخونه‌ای رد شیم.
داکوتاها رو ببینیم، هم «فانینگ» و هم «جانسون».
آره، عجایب دنیا رو ببینیم، مثل «گرند کنیون»
و اون چهار تا گی که رو اون کوه گیر کرده بودن.
و بعدش می‌خواستیم با هم تو «تیخوانا» زایمان کنیم،
می‌دونی، فقط واسه اینکه به همه ثابت کنیم
که سیستم بهداشت و درمان‌شون واقعاً اون‌قدرا هم بد نیست
که همه می‌گن هست.
آره، می‌خواستیم تمام فرهنگ‌های مختلف رو کشف کنیم
و کشورها رو
و دستشویی‌ها رو، چون تو همش مشکل مثانه داشتی.
«گلامازونیان» بهتره هر چه زودتر
دو تا جایگزین پیدا کنه اگه اون دو تا دختر پیداشون نشه.
- کجان؟ - آخرین باری که دیدمشون،
تو جکوزیِ کلبه‌ی اسکی بودن.
احتمالاً هنوز با اون دوقلوهای سوئیسی‌ان.
اه. از دوقلوها متنفرم. اگه با یکیشون بخوابی،
طبق قانون مجبوری با اون یکی هم بخوابی
وگرنه می‌ری آب‌خنک بخوری.
«گلامازونیان» تو این وضعیت دیگه هر ننه قمری رو قبول می‌کنه.
حتی دخترای لثه‌گنده رو.
یا بدتر، اون دخترای لجنِ «استانک ریل» رو.
- به من نگاه نکن. - نه.
اوکی.
دیدی، شنیدی چی گفت؟
دکترم می‌گه مجرای ادرارم تحت فشاره.
نه، گلامازونیان دنبال دوتا جایگزینه.
خب، اون دوتا می‌تونیم ما باشیم.
تس، دیگه تمومه.
وقتشه برگردم تو کارخونه چسب‌سازی ننه بابام کار کنم.
دیدی. دیدی، وایسا.
دیدی. نه.
اوه، بیا بیرون از اونجا. مگه همین الان اون تو نبودی؟
واقعاً این تو رو دوست دارم.
تازه، اینجوری نیست که امروز جای دیگه‌ای داشته باشم برم.
یادت نیست بهم چی گفتی،
اونم روز اول آکادمی مهمانداری قطار؟
«فقط واسه این اینجام چون نمی‌خوام برم ارتش»؟
اون یکی حرفت رو می‌گم.
«ادویه مورد علاقه‌م پودینگه»؟
اون‌یکی موضوع.
«من فراری‌ام
و هیچ‌کس هم خبر نداره اینجام»؟
اون‌یکی، اون‌یکی دیگه.
قرار بود بریم آمریکا رو بگردیم.
دیدی، این فرصت طلایی‌مونه.
ببین.
دیدی، تو هم داری به همونی فکر می‌کنی که من فکر می‌کنم؟
«اگه پری دریایی وجود داره، نباید نوکرِ دریایی هم داشته باشیم؟»
اون‌یکی موضوع.
«یعنی همه‌ی روح‌ها لختن؟»
اون‌یکی، اون‌یکی دیگه.
«می‌خوای قیچی بزنیم؟»
دیدی!
ببین.
آره.
خوبه. تو اون رو ببر اونجا،
منم شروع می‌کنم به چاک دادن شلوارها.
این دقیقا عین یونیفرم‌هاشون می‌شه.
قراره حسابی خفن و گلامازونی بشیم.
تأخیرمون باز هم بیشتر شده
توی قطار سریع‌السیر گلامازونی
چون دوتا سلیطه‌ تصمیم گرفتن پیداشون نشه.
خب، اونا گفتن که جایگزین می‌فرستن.
پس کدوم گوری موندن؟
همین‌جاییم.
اینا چی تنشونه؟
تو همیشه باید از بقیه زنا ایراد بگیری.
«یونیفرم‌های بدقواره‌شون رو ببین.»
انگار ادوارد دست‌قیچیِ کونی طراحیشون کرده.
- می‌دونی چیه؟ - منظورم اون نبود.
دخترا. دخترا.
باربارا.
حالا دیگه تو گلامازونیان کار می‌کنی؟
انگار فکرامون یکی بوده.
هرجا کار گیر بیاد باید انجامش داد، نه؟
- ممنون. - در حال سوار کردن مسافران
زوج‌هایی که اصلاً نباید با هم باشن.
- اون شروع کرد. - من هیچی رو شروع نکردم.
قیافه‌مو نگاه کن.
حرف بزن بنال.
حرف من اینه: ریدم بهت!
اوه.
لوکس.
اعیانی.
استفراغ.
دقیقاً همون چیزی که الان داره از مری‌م می‌زنه بالا،
وقتی دارم فکر می‌کنم این دوتا موش‌کورِ مفلوک تو فرست‌کلاس من چه غلطی می‌کنن.
- اوم‌هوم. - اوه.
ببین دیدلز، این آمبره، از آکادمی مهمان‌داری قطار.
یا خدا، تس؟ خیلی وقته نديدمت دختر.
با اين همه چروک دور چشم و آفتاب‌سوختگی اصلاً نشناختمت.
و دی‌دی، تو هم که...
کلاً یه آدم دیگه شدی.
- مرسی. - بذار حدس بزنم.
- سکته مغزی؟ - نه. سلام، آلی.
و...
اَش؟ اِی-اَش؟
آی-اوش-لی... اَش-له-گوئه.
راستش مطمئن نیستم چطوری تلفظ می‌شه.
اوه... نگران نباش، لازم نیست بگی.
خیلی عجیبه که تا حالا با هم کار نکردیم.
شما دوتا چند وقته عضو گلامازونیان شدین؟
- اوه، روز اول‌مونه. - اوه، مثلاً، مثلاً...
- کلِ عمرمون. تمامِ عمرمون. - تمامِ عمرمون.
آره، حتماً.
مربی رو جوری یادمه که انگار همین دیروز بود.
اوه، وایسا. نه، اصلاً یادم نیست.
ما رو بلافاصله بعد از فارغ‌التحصیلی فرستادن بخش درجه‌یک.
فقط اینو بگم که حسابی خودشیرینی کردیم.
آهان، پس با دادن و خوابیدن با این و اون رسیدین به بالا.
چطور جرأت می‌کنی؟
ما اصلاً وقت نکردیم بخوابیم.
انقدر سرمون شلوغِ سکس با کله‌گنده‌های راه‌آهن بود که نگو.
- آره. - لعنتی!
می‌بینی؟ دقیقاً واسه همینه که با شما دوتا هم‌کلام نمی‌شیم.
شما همیشه با ما بدجنس بودید.
- بی‌ادب‌ها. - اَلی، اَشلی.
بریم دخترا.
در حال سوار کردن مسافرانِ سریع‌السیر گلامازونیان،
یک‌سره به مقصد سلبریشنِ فلوریدا.
واو. از زمان آکادمی تا حالا چقدر مهربون‌تر شدن.
شدیداً موافقم.
وای خدای من، دی‌دی، نگاه کن.
ببین کی داره اونجا سوار قطار میشه.
کال. همون لوکوموتیورانی که به عنوان...
«لوکوموتیوران شماره یکی که می‌خوایم کیرشو ببینیم» انتخاب شد،
توی مجله‌ی «لوکوموتیوران‌هایی که می‌خوایم کیرشون رو ببینیم».
آره، ولی چرا انقدر لفتش میده و شُل راه میره؟
اون اصلاً روحشم خبر نداره من وجود دارم.
اوه، باید بری خودتو بهش معرفی کنی.
- کال. کال، هی! - تس.
صبح بخیر، لوکوموتیوران دِوِن‌پورت.
اوه، صبح بخیر کال.
اوضاع چطوره؟ ردیفی؟
مثل همیشه، یه ذره مایل به چپ.
عالیه.
صبح بخیر مسافران عزیز.
لوکوموتیوران دِوِن‌پورت با شما صحبت می‌کنه.
به قطار سریع‌السیر گلامازونیان خوش اومدید.
داریم از لس‌آنجلسِ آفتابی می‌زنیم به چاک، شهر فرشته‌ها،
و یه سلیطه‌یِ جهنمی به اسم شارون،
که قلبم رو از سینه بیرون کشید و من رو از بچه‌هام جدا کرد.
- لازم نیست واردِ جزئیاتش بشیم. - سوپِ رشته‌فرنگی داریم.
- مگه اینکه شماها بخواید. - سوپِ جو با گوشت گاو.
و محبوبِ من، سوپِ صدف.
عالیه. من املتِ دنور رو می‌خورم.
ببخشید، می‌شه توی جابه‌جا کردنِ مادرم بهم کمک کنید؟
- البته. - ممنون.
- فقط اون طرفش رو بگیرید. - اوه.
با اینکه اولش فقط با هم دوست بودیم،
اما خیلی زود معلوم شد...
که رابطه‌مون فراتر از این حرفاست.
عشقمون توی دوران دبیرستان شکوفا شد و قد کشید.
و تصمیم گرفتیم که دیگه واقعی‌اش کنیم.
ازدواج کردیم. اولش زندگیمون پر از صفا و خوشی بود.
اما بعدش ورق برگشت.
من به مواد اعتیاد پیدا کردم،
و شارون هم تصمیم گرفت که دیگه پایِ این کثافت‌کاری‌ها نمونه.
نیم ساعت ما رو اونجا علاف کردن،
که در واقع یه ساعت طول کشید.
آخه جاسلین، تو به من گفتی این یه واگنِ لوکسه.
- من واقعاً... - ببخشید. سلام. سلام.
اینجا واگنِ سکوته.
می‌تونید این سر و صدا رو ببرید توی واگنِ شلوغ.
یه لحظه صبر کن. صداتو نمی‌شنوم.
- ببرش توی اون واگنِ پر سروصدا. - صداتو نمی‌شنوم.
ببرش توی اون واگنِ پر سروصدا!
خواهش می‌کنم.
فکر کنم مهمون‌دار قطار همین الان بهم پا داد.
- خیلی گشنمه. - یه کاریش می‌کنیم.
بعدشم که باردار شد و پسرمون به دنیا اومد.
اما بعدش اعتیادم اونقد بالا کشید که مجبور شدم زیر پل‌ها براشون جق بزنم
فقط واسه یه ذره هروئین.
منظورم از «اچ»، همون هروئینه.
زیر اون پل‌ها، رفیقای مَشتی‌ای پیدا کردم.
خب، دیگه. به‌زودی راه می‌افتیم.
تیم فنیِ کاربلدمون دارن کارشونو تموم می‌کنن،
یه سری سرویس‌های روتین.
بزن بریم.
راستی، این که کنار بچه‌ی چهار ساله‌ت رنگ بو بکشی،
غیرقانونی نیست.
آمارشو درآوردم.
اوه، خدای من. امکان نداره. تو همون...؟
آره، خودمم.
آره، ولی واقعاً ممنون میشم
اگه زیاد تابلوش نکنی.
سعی می‌کنم وقتی تو سفرم، چراغ‌خاموش حرکت کنم.
رو جای من نشستی؟
پولِ صندلی کنار پنجره رو دادم.
تکون بخور.
یا خدا. عجب کونیه.
خوش اومدین.
می‌شینی کنار اون موقرمزِ خوشگل،
درست همون‌جا.
- خوش اومدین. - قبل از اینکه راه بیفتیم،
رشته‌ی کلام رو می‌سپرم به مهمان‌دارهای جذابِ قطار،
واسه توضیحاتِ ایمنی.
خانم‌ها و آقایان،
لطفاً توجهتون رو جلب کنید به،
جلوی واگن.
دیدی، چه خبره؟
و پنج، شش، هفت، هشت.
فکر کنم دارن قطار رو می‌دزدن.
♪ خوب گوش کن ♪
♪ خفه شو ♪
♪ یه سری دستور داریم که ردیفتون کنیم ♪
♪ تا آخرِ راه، بتمرگ سرِ جات ♪
♪ از رو صندلی تکون نخور ♪
♪ بتمرگ سرِ جات ♪
♪ کمربند رو ببند، شر درست نکن ♪
♪ وسایلت رو بذار پایین زیرِ پات ♪
♪ حتی سگ رو ♪
♪ مایعات بالای چهار اونس ممنوع ♪
♪ باتری لیتیومی هم همراهتون نباشه ♪
♪ ممکنه منفجر بشن ♪
♪ بروشورت رو بخون خروجی‌ها رو یاد بگیر ♪
♪ واسه وقتی که وضعیت اضطراری شد ♪
♪ مثلاً اگه ترکیدیم ♪
♪ حالا هر چی گفتیم رو از مغزت پاک کن ♪
♪ چون وقتی سوار قطاری هیچ قانونی وجود نداره ♪
♪ موادتو بیار وقت بازیه ♪
♪ چون خبری از بازرسی و این حرفا نیست ♪
♪ پاشو و حالشو ببر ♪
♪ ما انگار مدلِ گیِ شرکت «امترک» هستیم ♪
♪ آمار بدین ♪
♪ الی اینجاست، ساکت رو بده به من ♪
♪ میندازمشون تو قفسه و بهشون شماره میدم ♪
♪ دکمه رو بزن سراغ «اَشلی» رو بگیر ♪
♪ خوراکی و نوشیدنی الان میارم ♪
♪ اَمبر، اَمبر ملکه‌ی فرست‌کلاس ♪
♪ قهوه می‌خوای؟ خامه مشتی دارم ♪
من تِسم.
یه بار یه آهنربا خوردم
و چسبیدم به یه میله پرچم.
دی‌دی. من با دندونای دائمی به دنیا اومدم.
♪ موادتو بیار وقت بازیه ♪
♪ چون خبری از بازرسی و این حرفا نیست ♪
♪ پاشو و حالشو ببر ♪
♪ ما انگار مدلِ گیِ شرکت «امترک» هستیم ♪
♪ کدوم گوری هستی، بتمرگ سر جات ♪
خانم‌ها و آقایان، لطفاً برای حرکت آماده بشید.
زدیم تو خال.
اهرم‌های واگن رو بکش سمت اون یه نفر.
هی بچه‌ها، یه قضیه تراموای دیگه داریم.
اوه، آره عوضی، تو خیلی وحشی‌ای!
مرکز اعزام به قطار ۱۰۸، اجازه حرکت صادر شد.
صدای «تاخ‌تاخ» می‌ده یا صدای «سوت‌سوت»؟
دونا داسک آنلاین شد.
روی مسیر فعلی آب و هوا زوم کن.
خیلی نزدیکه.
یا خدا.
طبق محاسبات من، با چیزی طرفیم که
یه پدیده جوی بی‌سابقه‌ست.
طوفان، تگرگ، و چندین گردباد.
و این تازه اولشه.
به زبون آدمیزاد بگو.
یه فاجعه تو راهه.
به اسپانیایی بگو.
به ماندارین چطور؟
شواهد تاریخی خیلی کمی هست
که نشون بده اصلاً همچین چیزی وجود داره،
اما فقط به این خاطر که کمتر کسی ازش جون سالم به در برده.
مصری‌های باستان می‌ترسیدن
که این یه تقاص یا عذاب الهی از طرف خداها باشه،
یه اسم هم واسش گذاشته بودن.
استورم‌گنزو.
استورم‌گنزو؟
دانا، وقتی استخدامت کردم، یه ریسک بزرگ کردم.
می‌گفتن یه زنِ عینکی استخدام کن.
ترجیحاً یه جیگر، تا همه تو اداره...
سرِ اینکه کی زودتر می‌تونه باهاش بخوابه شرط‌بندی کنن.
من پولمو رو اون روانیه شرط بسته بودم.
عجب کفتاریه.
الان می‌بینم که انتخابم درست بوده.
چون این احمقانه‌ترین چیزیه که تا حالا شنیدم.
استورم‌گنزو. آخه این دیگه چه کوفتیه؟
خیلی سوسول‌بازیه.
تو دیگه کی هستی؟
من باربرام. همین الان استخدامم کردید.
- کردم؟ - اوهوم.
قربان، نه، شما متوجه نیستید.
باید همین الان جلوی همه قطارها رو بگیریم.
همین الان دیدم یه قطار سریع‌السیر گلامازونی...
داره مستقیم میره تو دلِ طوفان.
جدی؟ نظرت چیه جلوی اینو بگیری؟
کسی کله‌مالی سفارش داده بود؟
اوه اوه، دانا سفارش داده بود.
بی‌خیال.
خدا به دادِ روحشون برسه.
روح؟ عزیزم، بیا اول از اون موهات شروع کنیم.
عزیزم، مطمئنی تنهایی سفر کردن برات ردیفه؟
فقط یه قطاره دیگه. مگه چی ممکنه پیش بیاد؟
فقط حواست باشه این حیوونِ همراهت رو...
همیشه توی قفسش نگه داری.
راستش، بذار یه نگاهی به اون ضامنِ ایمنی‌ش بندازم.
بفرما، راحت باش.
به نظر من که ردیفه.
اووه، خودتو نگاه کن.
- آره. - چند وقتته؟
- نُه ماه. - واو، تبریک می‌گم.
عاشقِ بچه‌هام.
البته وقتی هنوز اون توئن.
نه بیرون از شکم. اصلاً.
اگه همین الان بچه‌ت به دنیا بیاد،
همه توی این قطار ازت متنفر می‌شن.
خیلی رو مخن.
شانس آوردی.
خب، خوشبختانه فعلاً خبری ازش نیست تا...
سلام.
چیکار می‌کنی؟
تازه طلاق گرفتم.
۲۰ سال زندگی مشترک داشتم. به همین راحتی تموم شد.
تو کلِ عمرم این‌قدر احساس آزادی نکرده بودم.
کتاب 'بخور، عبادت کن، عشق بورز' رو خوندی؟
الان تو مرحله‌ی... الان دقیقاً تو فازِ «خوردنم».
— این چطوری کار می‌کنه؟ — بپیچش به سمت چپ...
خیلی شرمنده‌ام. خوردم بهت؟
اوه، نه، کاملاً ردیفم.
داری بدجوری خونریزی می‌کنی.
اوه، این؟ چیزی نیست.
درها... رو اعصابن، مگه نه؟
نمی‌دونستم دخترا هم می‌تونن انقدر باحال باشن.
خوشحال شدم باهات هم‌کلام شدم.
دی‌دی.
منم کالم.
کال.
هوی؟ قهوه‌ی من چی شد؟
کسی هست؟
دیدلز، همه‌ی مسافرا دارن اون دکمه‌ی کمکِ لعنتی رو فشار می‌دن.
اون چرخ‌دستیِ نوشیدنی چی شد پس؟
شیر تموم کردیم. کدوم گوری رفت؟
شیر، کسی نمی‌خواد؟
شیر؟ شیر؟
شیر؟
الو؟
دیدلز، همه‌ی این مسافرا
خیلی آدم‌حسابی‌تر از اون آشغالای راه‌آهن «استنک» هستن.
باید براشون سنگ تموم بذاریم.
بدون اون می‌زنم به دل ماجرا.
چطور شدیم؟
بیپ! بیپ!
محشره.
با یخ؟
خالص.
کدوم احمقی اینو ارزیابی کرده؟ یه بچه‌مدرسه‌ایِ حروم‌زاده؟
دارم بهت می‌گم، باید سهام رو رو به پایین بفروشیم.
یه آبِ ولرمِ بی‌گاز با زیتون.
نوشیدنی؟
کنترل قطار به اکسپرس گلامازونیان.
کنترل قطار به اکسپرس گلامازونیان. صدامو داری؟
دیدلز، باز یکی از برنامه‌هات رو
روی مانیتور ول کردی.
اسم من دونا داسکه.
اوه، از این برنامه‌های تغییر قیافه‌ست
که عینک طرف رو برمی‌دارن
و یهو اون دختر زشته خوشگل می‌شه.
اگه مو به مو به حرفام گوش ندین،
همه‌تون نفله می‌شین.
ببین، نمی‌دونم راننده قطاری، مسافری،
مهمانداری، یا سرآشپزِ واگنِ بار،
یا یه مشت بچه‌ولگردِ واگن‌سوار.
خب، اینا واسم مهم نیست.
دارین می‌رین تو دلِ یه طوفانِ تمام‌عیار.
صدامو می‌شنوی؟ یه طوفانِ... تـمـام‌-عـیـار.
خب، روت حساب می‌کنیم. تو آخرین امیدمونی.
دیگه نوبت ماست.
دیدی، بیا دنبال من.
ببخشید، شما دوتا این بالا دارین چه غلطی می‌کنین؟
یا ابوالفضل!
- عمراً! - هی، دخترا.
نه. تو راهرو ندوئین!
همه چی ردیفه، قربان.
چرخ‌ها هنوز رو ریله.
- در رو باز کن. - اون تو چه خبره؟
کاپیتان.
یا خدا.
کاپیتان، وضعیت اضطراریه.
این زنیکه‌ی بی‌ریخت و عجیب‌غریب، دونا داسک،
با اون عینک‌های گنده و ارزونش، یهو تلپی پرید وسط تلویزیون من.
اجازه نداری بیای این بالا.
کاپیتان.
یه طوفانِ تمام‌عیاره.
مامانی، بابا باز داره کراک می‌زنه.
دوباره، دوباره، دوباره.
کاپیتان دِوِنپورت به مرکز قطار. دونا داسک رو برام وصل کنین.
پففف. دونا؟
منظورت اون جوجه‌پلنگِ ریزه‌میزه‌ست؟
دونا داسک هستم.
طوفانِ تمام‌عیار؟ شوخیت گرفته؟
پنل کنترل رو چک کن.
یا خدا.
باید همین الان قطار رو نگه داری.
ترمزها؛ کلاً مرخص شدن.
لکوموتیوران.
داری می‌گی توی یه قطاری هستی که از کنترل خارج شده؟
بدتر. دارم می‌گم که نمی‌تونیم وایسیم.
یه بار از وسط یه طوفانِ وحشتناک رد شدم.
خیلی خیلی وقت پیش بود.
چی شد؟
رئیس، مسافرهای واگن‌های عقب دارن از ترس دیوونه می‌شن.
حالا نگران نباش، آملیا.
بزودی از این تندباد رد می‌شیم.
سرِ کل ۴۴ تا ایالت روش شرط می‌بندم.
اوه، پروردگارا.
قطارمون از ریل خارج شد.
چه جوری بود؟
مثلِ...
قیییییژ!
وای خدا، نه. تو رو خدا وایسا!
قطار رو نگه دار!
وای نه، نه! داریم از ریل خارج می‌شیم!
خدایا، خودت نجاتمون بده!
صورتم! دارم زنده زنده می‌سوزم!
بوووم، بوووم، بوووم! آآآآآه!
اونجا، لابلای لاشه‌ها،
توی اون بیابونِ برهوت،
فقط من بودم و کمک‌راننده.
مطمئنم خودت می‌فهمی تهش چی شد.
همو بوسیدین؟
نه، خوردمش.
یا خدا. چند وقت اونجا گیر کرده بودی؟
چهل و شش دقیقه.
آخی، طفلکی.
دانا، هنوز پشت خطی؟
خب، اگه محاسباتم درست از آب دربیاد،
هنوز یه شانس دارین که از این طوفان جون سالم به در ببرین،
اما باید یه راهی واسه متوقف کردن قطار پیدا کنین،
قبل از اینکه بکوبه به ایستگاه آخر،
که دقیقاً چسبیده به یه نیروگاه هسته‌ای،
یه هتل واسه سگ‌ها،
و خونه‌ی بازیگر محبوبمون، لوری مت‌کاف.
نه، لوری مت‌کاف نه!
یا ابالفضل.
شرط‌هاتون رو ببندین خانم‌ها و آقایان. شرط‌هاتون رو ببندین.
چرخ می‌چرخه. دیگه شرطی قبول نیست. خواهش می‌کنم، شرط‌بندی تمومه.
شما دوتا داشتین با لوکوموتیوران درباره چی وِر می‌زدین؟
امبر، یه وضعیت اضطراری پیش اومده.
اوه، منظورت همون محدودیتِ وزنیِ این کوپه‌ست،
که به محضِ اینکه شما دوتا اومدین تو، رد کرد؟
ببین امبر، ما اصلاً مجبور نیستیم بهت توضیحی بدیم.
چون رئیس قطار مسئولیت رو سپرده به ما.
لوکوموتیوران رو دیدی؟ مگه اون واقعیه؟
تس، داری چه غلطی می‌کنی؟
ببخشید. سلام به همگی. اسم من تسه.
منم دی‌دی هستم. یه اطلاعیه براتون داریم.
فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
اشلی، یه کاری بکن.
من هشت تا قرص تپش قلب خوردم... اوم...
رئیس قطار ازمون خواست که بهتون بگیم...
که جلوتر به هوای خیلی داغونی می‌خوریم.
لطفاً سر جاتون بمونید و کمربنداتون رو بسته نگه دارید.
زودی ازش رد میشیم.
نوشیدنی‌های مجانی هم مهمون ما.
آهان. پس این‌جوری می‌خوای بازی کنی.
- هوم. - باشه سلیطه.
ما عاشق بازی هستیم. مگه نه دخترا؟
آره، ولی ما کثیف بازی می‌کنیم.
ما عملاً می‌تونیم فکرای همدیگه رو بخونیم.
تماشا کن.
برایس. برایس. برایس.
برایس دالاس هاوارد.
ها ها!
دیدی؟
چفتِ همیم.
خب، آماده باش واسه یه بازیِ...
شطرنجِ چهاربعدیِ کص‌کش‌وار.
و ازت ممنونیم.
خانمِ رئیس‌جمهور.
تصمیمت رو گرفتی؟
آره، گرفتم.
دیگه وقتشه که...
روسیه رو اتم‌باران کنیم.
خانم، دارید جدی می‌گید؟
قیافه‌م به شوخی می‌خوره؟
شوخی کردم بابا!
آخه واقعاً فکر کردی حوصله دارم با اون کثافت‌کاری سر و کله بزنم؟
پففف. من حتی جمعه‌ها هم پا نمی‌شم بیام اینجا.
خیلی باحال بود. می‌دونی چی خنده‌داره؟
همین الان داشتیم اون بیرون می‌گفتیم،
امیدواریم باز اون تیکه دکمه‌ اتمی رو اجرا کنه.
هر دفعه هم کلی خنده‌داره.
یا خدا.
همه این لایحه‌ها رو تأیید کن،
و واسه همه یه تخفیف مالیاتیِ تپل رد کن بره.
امروز فازِ بخشندگیِ «اپرا» رو برداشتم.
هی، فقط یه یادآوری.
ساعت یک با AOC جلسه داری.
آره. بعد از اونم عکاسی داری با برندِ «اسکیمز».
کانسپتِ عکاسی یادت هست؟
مری پاپینز افتاده تو اون کیف گنده‌ش
و حالا داره به دیواره‌های اون سیاهچاله‌ی کیفش چنگ می‌ندازه.
اوه. چی؟
خیله‌خب.
نه.
ببین، ممکنه اشتباه کنم، ولی این صدا شبیه...
یه وضعیت اضطراری بود.
یه وضعیت اضطراریِ ملی.
خانم رئیس‌جمهور، اوضاع هنوز ادامه داره،
ولی آدمای ما دارن از هر زاویه‌ای زیر نظر دارنش.
ما قراره نبضِ خبررسانیِ این قضیه رو بگیریم دستمون،
از جمله اجرای یه سری نقشه‌های احتیاطی
و درآوردنِ پیش‌بینی‌های بدترین و بهترین حالت ممکن.
یه تیم واکنش سریع هم تو صحنه داریم
واسه وقتی که اوضاع بیخ پیدا کنه.
ما خط مستقیم داریم به وزارت دفاع، ناسا، فیما،
پیتا، گوپ، اِن‌اِی‌اِی‌سی‌پی،
لیگ بسکتبال زنان، اس‌دبلیو‌وی، ایکس‌کیپ،
تی‌اِل‌سی، کارگاه عروسک‌سازی،
مادران علیه رانندگی در مستی، بازیگرایِ
زنان خانه‌دار واقعیِ پوتومک،
بازیگرای متاهل با پزشکی،
و البته، آزمایشگاه نوآوریِ تاکو بل.
رک و پوست‌کنده بهم بگو.
یه گلامازونیان اکسپرس در کاره.
داریم صاف می‌ریم تو دل یه طوفان خفن.
حالا با قر و فر و اطوار بهم بگو.
یا خدا.
قضیه جدیه.
می‌دونی این چیه؟ هوم؟
خب معلومه قربان، این میزان محبوبیتتونه.
حتی یه بار هم از مرز «عاشقشیم!» پایین‌تر نیومده.
درسته‌. دقیقاً همینه.
از اون روزی که این باسنِ بی‌نقصم رو...
...تپوندم رو این صندلیِ فسقلی.
و می‌دونی چرا؟
حالتو بهم می‌زنی.
آره.
ولی فراتر از این حرفا.
من باحالم.
اصلاً کلِ کمپینِ انتخاباتی‌م همین بود.
می‌دونی چی باحال نیست؟
اینکه اولین قطار سریع‌السیر آمریکا از ریل شوت شه بیرون.
اون‌وقت مضحکه و مایه خنده تمام کشورهای صاحبِ قطار سریع‌السیر می‌شیم.
البته. مگه نباید خودِ جنابعالی در این مورد حرف بزنی؟
با اون سوابق نظامی‌ای که داری...
«نیروی ریلیِ ایالات متحده».
باز دوباره اون فلاش‌بک‌های داغت اومدن سراغت؟
معلومه که نه.
خیلی خب، اون کت و شلوارِ تلویزیونی‌مو بیار.
داریم میریم رو آنتن.
حرکت کن.
اووه!
- بازیِ خوبی بود. - واسه تو هم همین‌طور.
بفرمایید قهوه، جناب رئیس.
- اوه، ممنون. - ببخشید که طول کشید.
اشکالی نداره.
و سلام، کال.
اوه، اسمم یادت موند.
اسمت چی بود دوباره؟
دیدی.
دیدی. عجب اسم باحالیه.
می‌دونی، یه زمانی یه سگ داشتم.
اسم اونم دیدی بود؟
نه.
ببخشید، شرمنده.
نه، ودکامون تموم شده،
ویسکی و جین هم نداریم.
اما یه تکیلا داریم که برندِ یه مگان خیلی معروفه.
دی استالیون؟
مارکل.
خیلی زحمت کشیدید. مامان و باباهاتون کلی جون کندن.
حسابی بهتون افتخار می‌کنیم.
نه بابا! تو همون...؟
آره، خودِ خودمم.
لوکیشن باحالیه.
داری به مانیتور من زل می‌زنی؟
چون واسه دیدن این فیلم ۲۰ دلار پیاده شدم.
می‌دونی چیه؟ نصف پولش رو بهم بدهکاری.
باشه.
مرسی. اگه یه بار دیگه ببینم چشمت به این مانیتوره،
چنان می‌زنمت که به گوه خوردن بیفتی.
هدف من اینه که دنیا رو سرگرم کنم،
اونم از طریق هنر.
با زبان هنر، به مملکتم خدمت می‌کنم.
خب، گوش کنین لاشخورها.
حواستون با من باشه.
هر کدوم فقط حق یه سوال دارین،
طمع نکنین، وگرنه می‌دم بندازنتون
توی یه بازداشتگاه مخفی دولتی؛ اونقدر سریع
که مثل بقیه‌ی این آشغال‌ها بیفتی به کیف‌دوزی واسه برند زارا.
اینو می‌خواید؟
ازم بپرس ببینم دارم شوخی می‌کنم یا نه. جدی، بپرس. آره.
داری شوخی می‌کنی؟
نه.
اینم از تک‌سوالی که سهمت بود.
و حالا، بفرمایید اینم رئیس‌جمهورتون،
جودی گگ‌ول!
ممنون. آماده‌ی شنیدن سوالاتونم.
- بله. - خانم رئیس‌جمهور،
در مورد این طوفان چی می‌تونی به ما بگی؟
خب، اون یه جورایی...
بزرگه؟ خطرناکه؟
چی رو داری قایم می‌کنی، گگ‌ول؟
این دیگه چه بساط و توطئه‌ایه؟
- واترگیت، پیتزاگیت. - بندازیدش بیرون.
صبر کن. آخ! نه، نه، نه، نه، نه. داره چه اتفاقی می‌افته؟
نمی‌خوام تو «زارا» کار کنم! نه!
- اونو دیدی؟ - آره، آره.
بزرگه. فقط بدونید که داریم اوضاع رو رصد می‌کنیم،
و آمار قطار رو هم داریم.
نه.
شانس زنده موندن چقدره؟
و منظورم از «زنده موندن» اینه که چند نفر قراره غزل خداحافظی رو بخونن؟
مُرده. هفت کفن پوسونده. خوراکِ کرم‌ها.
اصلاً دهن منو در مورد خفاش‌ها باز نکن.
تا حالا شده یه خفاش تو موهات لونه کنه؟
عزیزم، کل ایل و تبار خفاش‌ها میان اونجا لنگر می‌اندازن.
- با خودشون صندلی هم میارن... - خیلی خب. نوبتت تموم شد.
ببخشید.
دارین درباره‌ی قطارها حرف می‌زنین؟
من یه چیزایی از قطارها سرم می‌شه.
این کارِ خودشونه. از کجا می‌دونم؟
من مهمون‌دارِ رسمیِ راه‌آهنم.
- اوه. - خب، قبلاً بودم.
بعدش اون غولِ قطاری دهنمو سرویس کرد.
سراغ همه‌تون هم میان.
به زودی دیگه هیچ کوفتی به اسم ماشین نداریم.
دیگه پایی هم برامون نمی‌مونه.
عین فیلم «برف‌شکن»، ولی بدونِ پا.
فکر می‌کنی اینا پاهای واقعیِ خودمن؟
فعلاً که هستن. ولی بعدش قلمشون می‌کنن،
با زنجیر می‌بندنشون زیرِ اون قطاره،
تا عینِ ماشینِ خانواده‌ی فلینتستون بشن.
خانم رئیس‌جمهور، شما با این موضوع ارتباط شخصی دارین،
با توجه به گذشته‌تون؟
- گذشته‌م؟ - مگه شما عضوِ
اون بخش از ارتش نبودین که الان منحل شده،
همونی که کارش دفاع از کشور با قطار بود؟
اون مالِ...
خیلی سال پیش بود. من...
نه!
جونی! نه!
همین الان یه فلش‌بکِ خفن زدی؟
ببرینش بیرون.
دیگه جونم به لبم رسیده.
نه!
کال، وضعیت چطوره؟
مجرده، قربان، ولی دارم با...
چندتا از زن‌های کلاس کاراته‌م سکس دارم.
حله.
دانا، اون جلو اوضاع چطوره؟
عالیه کاپیتان. همه‌مون هواتو داریم.
خب، کی روی ۱۰۰ شرط می‌بنده؟
- سیصدتا. - دویست‌تا، ۲۰۰ تا.
- من هستم، هرچی دارم رو می‌کنم. - بیخیال بچه‌ها.
فکر کنم تلفات سنگین باشه، جنازه رو جنازه بیفته.
پولا رو بکشید بیرون. یالا، انقدر گدا‌بازی درنیارید.
می‌دونید، اوضاع قراره از اینم داغون‌تر بشه،
ولی شک ندارم که از پسش برمیایم.
تا وقتی که من روی این صندلی نشستم،
متمرکز، هوشیار، با اراده،
و به هر دلیلی از پا نیفتاده باشم.
اوه! اوه! اوه!
اوه! هی! هی!
اون جلو چه خبره؟
کدوم احمقی عقرب آورده اینجا؟
فکر کنم به عقرب حساسیت داره.
می‌تونیم یه کاریش بکنیم.
کال، تو باید جای راننده رو بگیری.
نه، من فقط کمک‌راننده‌ام.
تنها کاری که بلدم اینه که با کابل AUX آهنگ بذارم.
چطوره من همین‌جا بمونم و بهش کمک کنم؟
می‌تونم با هدست حرف بزنم و مطمئن شم همه‌چی ردیفه.
آره، منم حواسم به راننده هست.
چطور شدیم؟
بیپ! بیپ!
محشر.
یه جای معرکه هست که باید امتحانش کنیم.
آره، شاید. حتماً.
اوه.
اووه... جنابِ لوکوموتیوران، دِوِنپورت.
این صندلی اشغاله؟
ممم.
آخ!
آها! ردیف شد.
اوه، معذرت می‌خوام، من... اوه، فک کنم باید...
فکر کنم همین‌جا بشینم.
اوه، اون دفترچه خاطراتمه.
ایول.
ما رو ببین. انگار...
اصلاً قراره اینجا دست به سیاه و سفید بزنیم؟
می‌دونم. انگار...
اصلاً این آشغالا به چه دردی می‌خورن؟
گلامازونیان اکسپرس، صدامو داری؟
دونا، صدام میاد؟
- آره بی‌بی، صداتو دارم. - دی‌دی هستم.
حالا هر خری که هستی، داری صاف میری تو شکمِ
یه گردباد. باید مسیر قطار رو عوض کنی
و بندازیش توی یه ریلِ فرعی دیگه.
آره، می‌تونی دستی بندازی رو
یه ریل قدیمی معدن که همین جلوئه،
ولی از من گفتن بود، ده‌ها ساله که بستنش
چون میگن بدجوری جن‌زده‌ست.
باشه.
اوه.
کال.
آهان، ایناهاش.
اوه. ببخشید.
کال.
اوه.
آه.
اوه، لیزه.
بچه‌ها می‌تونین فقط، مثلاً، بکشیدش؟
اونقدرها هم بد نبود، مگه نه؟
خب، باید با این قضیه همون‌طوری برخورد کنیم
که با بقیه‌ی گندکاری‌ها می‌کنیم.
فقط شروع کن به اسم بردن.
نه.
صبر می‌کنیم تا آب‌ها از آسیاب بیفته.
منظورم اینه که دیگه از این بدتر که نمی‌شه، مگه نه؟
اوه.
دونا؟ دونا؟
آنتن قطع شد.
این خوبه، مگه نه؟
صدامو داری؟ الو؟
الو؟ الو؟
- صدامو می‌شنوی؟ - دختر، از کجاش شروع کنم آخه؟
آخی.
انگار آخرش نتونستی از پسش بربیای.
نگران نباش، خودم ردیفش می‌کنم.
مسافرین گرامی، در حال حاضر دچارِ...
یه سری مشکلات فنی جزئی شدیم.
نیازی به ترس و وحشت نیست.
- همین الان گفتم نترسید. - آره، گفتی.
باید یه جوری حواسِ مسافرا رو پرت کنیم.
می‌خوای کمکت کنم؟
راستش من کارمو از روی صحنه شروع کردم.
توی یه نمایش تک‌نفره از «شهر ما».
- نقدها می‌گفتن که من... - دخترا، دخترا.
ببین کی اینجاست.
یه عوضیِ گمنامه که نمی‌تونه سرِ جاش بتمرگه.
بزن به چاک!
حالا باید چیکار کنیم؟
یه فکری دارم.
- کی چراغو خاموش کرد؟ - باید بهم اعتماد کنی
- و اینا رو بپوشی. - من که نیستم.
من پایه‌م. - منم هستم.
اون کیه؟
من یه روحم.
خیله‌خب.
پنج، شش، هفت، هشت.
♪ ما این‌جا سواریم، بساطِ سرگرمیِ اختصاصی ♪
♪ اومدیم فاز رو بالا نگه داریم، بدون هیچ لغزشی ♪
♪ یکم باحال، یکم شیطون، یه بزمِ داغ ♪
- ♪ خیلی لایت، خیلی نرم ♪ - ♪ خیلی لایت، خیلی نرم ♪
♪ چون همه چی ردیفه، همه چی میزونه ♪
♪ لازم نیست نگران باشی، فقط صفا کن ♪
- ♪ آهای تو، اون‌جا رو نگاه کن ♪ - ♪ دقیقاً همون‌جا ♪
♪ چیزی واسه نگرانی نیست ♪
♪ دلیلی نداره که بخوای بترسی ♪
- ♪ آهای تو، اون‌جا رو نگاه کن ♪ - ♪ دقیقاً همون‌جا ♪
♪ ما فقط دور همیم، انگار غمی تو دنیا نیست ♪
حالا دیگه صدا اینجا کرکننده شده.
اوه.
- یا خدا. - واو!
- ♪ آهای تو، اون‌جا رو نگاه کن ♪ - ♪ دقیقاً همون‌جا ♪
♪ چیزی واسه نگرانی نیست ♪
♪ دلیلی نداره که بخوای بترسی ♪
- ♪ آهای تو، اون‌جا رو نگاه کن ♪ - ♪ دقیقاً همون‌جا ♪
♪ ما فقط دور همیم، انگار غمی تو دنیا نیست ♪
♪ حالا اون‌جا رو نگاه کن، اون طرف رو بپا ♪
♪ این طرف رو نگاه نکن، اصلاً این‌ور رو نپا ♪
♪ حالا اون‌جا رو نگاه کن، اون طرف رو بپا ♪
♪ اون طرف رو نگاه نکن، اصلاً اون‌ور رو نپا ♪
دانا، دانا، صدامو داری؟ دانا؟
پوستت جوریه انگار تو چادرهای هلال‌احمر با فشار آب شستنت.
کله‌ت انقدر گنده‌ست که شبیه غول میشلن شدی.
عجب دستمال‌گردنی، کاش یه اتوبوس می‌زد به اون کونِت.
پیر شدنت عین فاسد شدن شیر بزه.
دانا؟
از تونل رد شدیم.
پنجه‌های قطاری.
دیدی، بالاخره تونستیم.
اوه.
الان محشر به نظر میای.
اوه.
فکر کنم باید برم به این قضیه برسم.
تِس! تِس! تِس! تِس! تِس! تِس!
عالی بود. تو مثلِ «تِیت مک‌ریِ» راه‌آهنی.
مثلِ «تِیت مک‌راه‌آهن».
صبر کن، واقعاً همه‌تون از اون خوشتون اومد؟
- آره بابا! - آره!
دیگه کاملاً با ما ایاق شدی، دختر.
خیلی ایاق. حتی با اون حرکتِ عجیبِ چشمت.
- وایسا، چی؟ چی؟ - دقیقاً همون‌جا.
ببخشید، این یه شوخیه؟
اسم این که حتی با «الف» شروع نمی‌شه.
اَمبر. فکر کنم اون عقب توی واگنِ معمولی بهت نیاز دارن.
یه دست مرتب به افتخار تِس بزنید، همگی.
بلندش کن. بلندش کن. یالا، تکون بخور.
تس! تس! تس! تس!
تس! تس! تس! تس! تس!
تس! تس! موفق شدیم.
تس؟
کنترل قطار، جواب بده.
آره، می‌بینمت. دارم زوم می‌کنم.
- خیلی نزدیکه. - خوبه دیگه، نه؟
- از طوفان رد شدیم. - نه.
تازه تو مرکزشی.
اوه، ریدم توش.
معلومه دیگه چرندیات منو باور نمی‌کنن.
خانم رئیس‌جمهور، متن سخنرانی‌تون واسه وقتی که قطار داغون می‌شه،
و همه رو به کشتن میده.
بشین.
فکر کنم وقتشه یه داستان برات تعریف کنم.
همه منو به اسم جودی گگ‌ول می‌شناسن.
«اون دخترِ شادیه.»
اما اگه بهت بگم بعضی وقتا اصلاً هم شاد نیست چی؟
اگه بهت بگم...
اون غمگینه؟
اوه خدای من.
مگه من کاری کردم؟
یه بخش از زندگیم هست که تا حالا راجع بهش حرف نزدم.
دوران خدمتم تو نیروی ریلی ایالات متحده.
بشین.
سال ۱۹۸۶ بود.
نیروی ریلی.
یه طرح نظامی جدید توی دوره ریگان،
که فکر می‌کرد هیچ راهی برای دفاع از آمریکا بهتر از این نیست
که از قطار استفاده کنن.
قرار بود یه تست معمولی باشه،
که قرار بود توش موشک‌هایی که روی واگن آخرم سوار شده بودن رو شلیک کنم.
اون روز یه لک روی چونه‌ام افتاده بود که یکم رسیدگی می‌خواست.
انقدر حواسم به این ریخت و قیافه‌م بود
که اصلاً اون همه علامت هشدار رو ندیدم
که داشتن مستقیم بهم زل می‌زدن.
اون چی بود؟
هوم.
مثل اون جونی ماگینز کوچولو،
که داشت روی ریل قطار بالا و پایین می‌پرید.
مجبور شدم برای مبارزات انتخاباتی‌ام این داستان رو یه جا دفنش کنم.
می‌دونی، تو سیاست یه ضرب‌المثل هست که میگه:
تنها چیزی که از تصادف قطار ضدحال‌تره،
یه بچه نوپایِ لِه و لورده و منفجر شده‌ست.
تو هم که همیشه همینو می‌گی.
خب، حالا که منِ واقعی رو می‌شناسی،
ذاتِ واقعی من رو،
نظرت چیه؟
می‌تونیم یه جوری قضیه رو بپیچونیم.
می‌ریم آمارِ اون توله‌سگ رو درمیاریم.
تضمین می‌کنم یه چیزی پیدا کنیم که توش یه زرِ نژادپرستانه‌ای زده باشه.
باید برم.
نه.
دیگه به دردِ این کار نمی‌خورم.
چی؟
- باید برم. - نه.
رئیس‌جمهور گَگ‌وِل.
رئیس‌جمهور گَگ‌وِل، وایسا!
اوه، لعنتی!
پوووف!
همون‌طور که گفتم، تو دقیقاً وسطِ معرکه‌ای.
الان داری بهم می‌گی که اون مصیبت یه قیافه هم داره؟
و اگه بخوام باهات رُک (فرانک) باشم، اوضاعِ اون‌ور اصلاً جالب نیست.
اگه می‌خوای «فرانک» باشی، چی می‌شه اگه مثلاً «دیلن» باشی؟
دیدلز، ما از پسش برمیایم، خب؟
فقط باید همون کاری که می‌کردیم رو ادامه بدیم.
«کَل» خیلی باهات حال می‌کنه.
صدای اون مسافرا رو شنیدی؟
دارن اسممون رو فریاد می‌زنن.
راستش من فقط اسم تو رو شنیدم.
چی؟ نه، نه.
اوه! بقیه دخترا هستن. باید برگردم اون بیرون.
- اونا به من احتیاج دارن. - خب، تیپ و قیافه‌مون چطوره؟
چی؟ خوبه، خوبه، حالا هر چی.
بیپ! بیپ!
معرکه.
- چطورین همگی؟ - اِ!
دلتون برام تنگ شده بود؟
آره!
تس! تس! تس! تس! تس! تس! تس!
تس! تس! تس! تس! تس!
«بچه‌ها عامل صد در صدِ تأخیر قطارها هستن.»
آره. اصلاً خوب نیست.
اوه، ای بابا.
تبریک می‌گم. تو یه میراندایی.
مهربون و با محبت، اما در عین حال یه جورایی بی‌بخار.
خب، حالا نوبت تستِ خودمه.
حشریم.
دی‌دی.
فقط می‌خوام بگم،
بدون تو نمی‌تونستم از پس این کار بربیام.
کَل، من...
کَل و دی‌دی، صدای منو دارین؟
- دانا؟ - این ممکنه تنها فرصتت باشه
که مسیر قطار رو عوض کنی قبل از اینکه دوباره وارد طوفان بشین.
فقط باید یه راهی پیدا کنیم که ترمز قطار رو دستی بکشیم.
تس می‌دونه باید چیکار کنه.
تس کیه؟
تس؟
تس!
من یه املت دنور می‌خورم.
ایول!
ببخشیدا، سلیطه.
تس!
دوقلوهای سوئیسی.
تس!
دی‌دی؟
دی‌دی!
هی همگی، دی‌دی اومده!
این بساط چیه؟
فقط دارم سعی می‌کنم مسافرا رو سرگرم کنم،
می‌دونی، مثل همون دخترای توی تبلیغات.
اون دخترای توی تبلیغ همه کارها رو با هم انجام می‌دادن.
- چی؟ - همگی!
می‌خوام به سلامتی تس یه پیک بزنیم،
صمیمی‌ترین دوست جدیدمون که داره این قطار رو می‌رونه،
اونم تک و تنها، بدون اینکه اصلاً از کسی کمک بگیره.
تمومش کنید، همه‌تون دیوونه‌اید.
اوه، دی‌دی. چی می‌خواستی بهم بگی؟
می‌دونی چیه؟ ولش کن.
- چی؟ - میگم بیخیال!
چی؟
گفتم که، بیخیال!
چون خودم تنهایی از پسش برمیام.
واقعاً شرمنده‌ام. به دل نگیر.
فقط این عقب بوی گداگشنه‌ها رو میده.
اوه، یه لحظه وایسا، بالاخره دخترِ هله‌هوله فروش اومد.
بیسکویت ناتر باتر دارین یا چی؟
آقا، لطفاً به من دست نزنید.
خیلی غم‌انگیزه.
طبق نقشه‌ی فنی...
آهان. یه ترمز اضطراری هست،
که دقیقاً روی سقفِ واگنِ انتهاییه.
ولی از داخل قطار هیچ راهی برای دسترسی بهش نیست.
مگه اینکه یکی بره اون بیرون و خودش دست‌به‌کار بشه.
هدایت خودکار فعال شد.
کال، این یه ماموریت انتحاریه.
دی‌دی، وقتشه ثابت کنم
که من چیزی فراتر از یه صورتِ بی‌نقصم،
یا یه شکمِ شیش‌تیکه‌یِ جذاب،
یا اون خط‌هایِ 'وی' شکلِ بالایِ لگنم،
که از بالای شلوار جینِ فاق‌کوتاهم میزنه بیرون.
من کالم.
باید انجامش بدم.
باید دنیا رو نجات بدم.
شرمنده.
خیله‌خب. وقتی رفتم اون بیرون،
باید از داخل کابین هوامو داشته باشی.
فقط هر وقت لازم شد بکشمت تو، بهم علامت بده.
علامتش چیه؟
این.
- باشه. - اوهوم.
نظرت چیه، دانا؟
مثل سگ احمقانه‌ست.
مثل مدرسه‌ای که از گه ساخته شده باشه
و توش پر از دانش‌آموزای لجن باشه.
ولی اون‌قدر احمقانه‌ست که...
شاید جواب بده، مرتیکه‌ی روانی.
دی‌دی.
شاید این آخرین باری باشه که همدیگه رو می‌بینیم.
کال، باید یه چیزی بهت بگم.
چی؟
دوستت دارم.
از همون اولین باری که دیدمت عاشقت شدم،
توی اون مجله‌ی «رهبرهایی که می‌خوایم کیرشون رو ببینیم».
لازم نیست چیزی در جوابم بگی. من فقط...
چی می‌خواستی بهم بگی؟
اوه! اوه. هیچی، ولش کن.
می‌دونی چیه؟
نه، دیگه نمی‌خوام تو این توهم زندگی کنم.
عاشقتم، کال.
بلند گفتمش.
ایول، دی‌دی.
نمی‌دونم چی بگم، به جز اینکه...
می‌خوای بالاخره ببینی کیر من چه شکلیه؟
آره.
- اوه! - اوه!
چی می‌خواستی بهم بگی؟
اوه! اون بیرون موفق باشی.
نه، نه، ردیفه. همه آروم باشین، خب؟
یه چیزی هست که بهمون نمی‌گن.
آره، مثلاً اینکه این اصلاً قطاره؟
بهش فکر کنین، ملت.
کسی یادش میاد سوار قطار شده باشه؟
من یادمه.
اوه، راستش منم یادمه.
چرا اون تیله‌های خوشگلتو نمی‌بینیم؟
اوه.
می‌دونی، نوک ممه‌ها مثل چشای صورتن.
اوه!
- اوه. - هی، ببین.
اون راننده قطاره. و یه نوک ممه‌ی خیلی گنده.
صبر کن، کی داره قطارو می‌رونه؟
و چرا نوک ممه‌ش این‌قدر گنده‌ست؟
همه‌تون فقط دارین حسودی می‌کنین.
شرط می‌بندم اون خبر داره.
می‌گم، قیافشو ببین. اصلاً می‌شه به این گداگشنه‌های بخش اکونومی اعتماد کرد؟
اون خودش از بخش اکونومیه.
و تمام مدتی که داشتیم اون رقص رو اجرا می‌کردیم،
تو کابین راهبر قطار تپیده بود.
رقص؟ کدوم رقص؟
اوه، فقط یه اجرای دیسکوییِ با حال و هوای اواخر دهه هشتاد بود.
مسافرهای عزیز، بابت این شیرتوشیر شدن معذرت می‌خوام.
الان خبر به دستم رسیده که این مهماندار بخش درجه یکِ شما،
یه سلیطه‌ی دو روئه
که اعتبار طراحی رقصِ سرگرمی توی قطار رو به نام خودش می‌زنه،
در حالی که ما با همدیگه ردیفش کرده بودیم.
- برو دهنشو سرویس کن. - بگیرش. حالیش کن کی به کیه.
مسافرین محترم، اگه لطف کنین و توجهتونو جلب کنین
به جبهه‌ی حق و درستِ ماجرا،
باید بهتون بگم که من همونیم که
از همون اول اون رقص رو طراحی کرد؛
درست وقتی خواب دیدم دالی پارتن با اسلحه بالای سرمونه و مجبورمون می‌کنه برقصیم
تا بتونیم از اون هزارتوی کوهستان راکی فرار کنیم.
مسافرا گوش کنین.
آدم رفیق نداشته باشه خیلی بهتره
تا اینکه یه رفیق داشته باشه که یه هرزه‌ی فرصت‌طلبِ آویزونه،
که داشت در مورد اینکه بالاخره نوبت درخشش ما رسیده، بمون دروغ می‌گفت.
مسافرا.
شاید برامون سخته که بخوایم به اون لحظه‌ی اوجمون برسیم.
وقتی همیشه یکی‌مون وبال گردن اون یکی می‌شه.
چیـ...
آخ! وای، وای، وای!
اوه.
باشه، باشه. استپ، استپ.
- استپ. - تس، زیاده‌روی کردی.
- آره. - تس، یه لحظه وایسا.
- بسه دیگه. - باشه، باشه، خیله‌خب.
اه، این چه بوییه؟
اوه، بی‌خیال. فقط دو تا دخترن که گند زدن به بوی قطار.
درسته.
هیچ‌کدوم از این خدمه‌ها مال گلامازونیان نیستن.
اینا کلاهبردارن.
از قطارِ گندیده.
همینه. می‌دونی، همون قطارهایی که...
که صندلی‌هاش حتی عقب هم نمیره؟
بهمون دروغ گفتی تس.
تو اولین زنی بودی که بهت اعتماد کردم.
نه، نه، نه، نه، نه.
می‌خواستم ازت بخوام که...
ساقدوشم بشی.
و هنوزم هستم.
و می‌خواستم تو رو جای دخترِ خل و چل و دپرسم قبول کنم.
اوه، واقعاً دلم می‌خواد تس رینا بشم.
و هیچ‌کدومتون هیچ‌وقت در حد و اندازه‌ی گلامازونیان نمی‌شید.
این دیگه واسه چیه؟
حالا بیاین این قطار رو نجات بدیم.
بقیه هم الان اون صحنه رو دیدن؟
اون شبیه همون مامور قطاری بود که می‌خواستم کیرشو ببینم.
کال!
دی‌دی!
زنگ بزنید به ۹۱۱!
عالی شد.
پس حالا همه‌مون تو این قطار سقط می‌شیم،
اونم به خاطر شما دو تا کله‌پوک.
صبر کن.
شاید بتونیم یه جوری این وامونده رو نگه داریم.
بیا وسط، دختر.
دانا، رک و پوست‌کنده بهمون بگو.
ترمز بی ترمز.
یه طوفان مرگبار.
یه کمک‌مامور قطارِ نَفله که واقعاً می‌خواستیم کیرشو ببینیم.
می‌تونم بگم احتمالمون...
یک صدم درصد شانس واسه زنده موندنه.
حالا همینو به سبکِ گی‌ها بگو.
اوه، یه نیم‌ساعت بهم وقت بدی، می‌پرم تا هوم‌دیپو.
سوباروم رو پر از ابزار می‌کنم.
به دِب، اکسِ فمنیستم، یه کم گوشت گیاهی می‌دم تا بیاد کمکم.
سه سوت، تو ۲۰ دقیقه قطار رو ردیف می‌کنیم.
- منظورم گیِ پسرونه بود. - اوه، شرمنده.
هی دختر!
دونا، میزت رو جمع کن.
- چی؟ واسه چی؟ - خب...
باید تقصیر تمام این گندکاری‌ها رو بندازیم گردن یکی،
و تو تنها زنی هستی که عینک می‌زنه.
می‌دونی «چت»، من هر روز
با یه شمشیر که توی پهلوم فرو رفته میام سرِ این کار،
با اینکه می‌دونم تو فقط قراره بیشتر فرو ببریش تو،
ولی بازم میام. چرا؟
چون منم یه آدمم.
یه آدم که دستِ‌برقضا زنه.
ولی نه فقط یه زن. من دخترِ مادرم هستم
و دخترهای قبل از اون و دخترهای قبل‌ترش
توی یه صف بی‌پایان از دخترها.
همیشگی؟
«باربارا»؟ تو الان بارتندر شدی؟
«باربارا» دیگه کیه؟
روزِ سختی داشتی؟
روحت هم خبر نداره چه خبره.
فکر کن نصفِ مملکت
بهت به چشمِ یه مایه خنده نگاه کنن.
خانم رئیس‌جمهور؟
فهمیدی منم؟
ولی من که تغییر چهره دادم.
نباید الان داشتی مملکت رو اداره می‌کردی؟
آره، دارم فرار می‌کنم، خوبشم دارم فرار می‌کنم.
دارم از گذشته‌م در می‌رم.
خب، هر چی که هست، مطمئنم اونقدرام بد نیست.
با قطار از روی یه بچه‌ی نوپا رد شدم.
اوه.
این کارو کردم و بعدشم دفنش کردم.
درست همون‌طوری که اون طفل معصوم رو دفن کردن،
یا حداقل هر تیکه‌ای که تونستن ازش پیدا کنن.
همه‌ش واسه این‌که بتونم نامزد ریاست‌جمهوری بشم.
درست مثل همون بچه‌ای که دوید روی ریل‌های قطار
و موقع برخورد متلاشی شد.
خب، می‌تونست بدتر از اینم باشه.
می‌تونستی باعث بشی یه قطار کامل
با کلی آدم داغون بشه.
راست میگی.
منظورم اینه که اون تو حداقل پنج شش تا بچه هست.
به سلامتیِ فرار کردن از گندکاری‌های زندگی.
می‌دونی، فکر نمی‌کنم داری فرار می‌کنی.
به نظرم بدجوری گیر کردی.
درست مثل وقتی که من تو اون برج مراقبت گیر کرده بودم.
ما اینجا نشستیم و داریم از مشکلاتمون فرار می‌کنیم، در حالی که باید...
بی‌خیالشون بشیم.
بم... بمب... بمبارون... بمبارونشون کنیم؟
بخوریمشون.
- بزنیم به دلشون. - آره، به دلشون.
یک‌راست داریم می‌ریم تو شکمشون.
آره.
آره!
آره! همینه!
می‌دونی، می‌خواستم همینو بگم.
چون من این‌جوریم دیگه، می‌دونی که؟
بریم تو دلشون و این قائله رو ختمش کنیم.
این... این معرکه‌ست.
معرکه‌ست.
یک‌راست به طرفشون.
آشغال، یه قطار هست که باید بهش برسیم.
وصیت‌نامه؟
- وصیت‌نامه؟ - یکی بده به من.
وصیت‌نامه؟
- واو. - وصیت‌نامه؟
برگشتی اینجا که با من بمیری؟
اوه، صبر کن.
احتمالاً تو این یکی هم جلوی راهتو می‌گرفتم، نه؟
دیدلز، معذرت می‌خوام.
خودت می‌دونی اون حرفایی که بهت زدم...
...منظوری نداشتم. فقط...
واسه اولین بار، حس کردم زندگی‌مون...
...بالاخره داره شروع می‌شه، می‌فهمی؟
فکر کنم همیشه تقدیر این بود که این‌جوری تموم شه.
تس، بذار باهات رو راست باشم.
قبل از امروز صبح، فکر می‌کردم زندگی‌مون سال‌ها پیش شروع شده.
- کی؟ - همون روزی که تو آکادمی مهمونداری قطار همدیگه رو دیدیم.
- آکادمی مهمونداری قطار. - آکادمی مهمونداری قطار.
دیدلز، قرار بود کارای بزرگی بکنیم.
مثلاً کل دنیا رو بگردیم،
مثل اون چهارتا همجنس‌باز که تو اون کوه گیر کرده بودن.
می‌دونی، فکر کنم همین چند لحظه پیش دیدم از جلوی پنجره رد شدن.
پس اونا بودن؟
اوه!
داریم انجامش می‌دیم، تس.
درست مثل همیشه.
اوه، اگه قراره تو یه تصادف آتیشین کنار بهترین دوستم غزل خداحافظی رو بخونم،
نمی‌خوام تو این یونیفرم‌های ضایع و مزخرف باشم.
لحظه‌شماری می‌کنم اینو از تنم دربیارم.
حالم از این لباس بهم می‌خوره.
- شنیدی؟ - جِرونیمو!
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
کی گفته که حتماً باید به فنا بریم؟
خیله‌خب رفقا، بساط رو جمع کنید. این خیلی کسل‌کننده‌ست.
صبر کن. کی گفته حتماً باید نفله شیم؟
هیچ‌کس همچین حرفی نزد.
شوخی می‌کنی؟ قطعاً اونا نمی‌تونن منو بلند کنن.
اونا زنن، و نه—
اووه! اووه! بچه‌ها، دارن انجامش می‌دن.
بیاین قطار رو نجات بدیم، ملت.
منظورم آدم‌هایی نیست که جای دست، چرخ دارن
و چشماشون چراغ‌جلوعه و جای سر، دودکش دارن.
در ضمن، اصلاً دلمون نمی‌خواد اون‌جور آدمارو نجات بدیم. یه مشت عتیقه‌ان.
مثلاً خون‌شون چیه؟ مسافرا؟
نه، منظورم اینه که بیاید قطار رو نجات بدیم، ملت.
آره!
♪ اون رفیق فابمه، تهِ هر چی خفنیه ♪
♪ خواهری که از یه خون نیستیم، جفتمه، تو خوشی و ناخوشی ♪
♪ ما شاخ‌ترینِ دنیاییم، رو دستمون نیست ♪
♪ فقط من و اونیم، بقیه اصلاً به تخممونم نیستن ♪
♪ اون رفیق فابمه، خواهرمه ♪
♪ خواهری از یه بابای دیگه، جفتمه ♪
♪ تو خوشی و ناخوشی، همین‌جوری ♪
♪ هوامو داره ♪
♪ اگه رفیق صمیمیت توی کلابه ♪
♪ کجاست پس؟ ♪
ببین کی اینجاست.
جدی می‌خوان با این ریخت و قیافه غزل خداحافظی رو بخونن؟
والا، انگار همین الانشم ریقو سر کشیدن.
با اجازه، خانوما.
ولی ما کلی کار داریم.
اوه، راستی آمبر،
ببخشید که اصلاً خواستیم عضو اون اکیپِ فسقلی‌ت بشیم،
از همون اولش.
حداقل الان می‌فهمم یه رفیق واقعی یعنی چی.
انگاری.
منظورت با منه، نه؟
آره.
یا خدا. بیخیال بابا، برو همون کامیون باربری رو کرایه کن
و اون صندل‌های زپرتی رو بخر و تمومش کنین دیگه، خانوما.
اه، حالم بهم خورد.
بسپارش به من.
امبری دیگه، نه؟
- ظاهراً اینجا فرست‌کلاسه. - آره، جون خودت.
ولی اون قیافه‌ت قشنگ داد می‌زنه مالِ قسمت گداگشنه‌هایی.
موهای سوخته، ژل‌های وا رفته.
و تنها چمدونایی که یادت رفته تحویل بدی،
همون گودی‌های زیرِ چشم‌های خط‌کشیدته
که باعث شده شبیه اسب رم‌کرده بشی.
دفعه بعد که خواستی واسه «تِس» یا «دیدی» شاخ بشی،
یادت باشه، تازه آدرس ریاست‌جمهوری رو بهت دادن،
و آدرسش هم اینه: پلاک ۱۶۰۰، بلوار «بکش کنار سلیطه».
آخ، امبر.
چون شستن و پهن کردنِ بقیه چیه؟
یه اصلِ حیاتی!
گلامازونیان اکسپرس، صدامو داری؟
صدام میاد؟
می‌خوای از اون کفشات شروع کنم؟
- خفه شو. - آره «دُنا»، بلند و واضح.
- قضیه رئیس‌جمهور رو بهش بگو. - اصلاً باورت نمی‌شه.
رئیس‌جمهور سوار قطار شده، اونم توسطِ...
وایسا. چطوری رفتی توی قطار؟
وقت نداریم. اوضاع از چه قراره، دونا؟
خیلی خب، چیزی نمونده که برسین به طوفان.
دارم یه مدل سه‌بعدی می‌فرستم روی بیسیم‌هاتون.
خب، وقتی رسیدین اونجا،
باید یه راهی واسه متوقف کردنِ اون قطار پیدا کنین،
- اونم بدون ترمز. - بدون ترمز؟
وگرنه، صاف می‌کوبه به ایستگاه آخر.
می‌کوبه.
الان ایستگاه باید خالی باشه، به جز...
بچه‌های اردوی خیریه‌ی «آرزو کن» که اومدن بازدید.
من... من نباید این کارو بکنم.
- چی؟ - نه، نه.
یکی از شماها باید قطار رو نگه داره.
- چی؟ - یکی‌تون...
باید به جاش این قطار رو متوقف کنه.
من راهنمایی‌تون می‌کنم. یالا برین.
برو.
یه دقیقه تا شروع طوفان مونده.
حالا این «تی منهای» هر کوفتی که هست.
یکی باید بشینه پشت فرمون قطار.
تِس.
- تِس، داری چیکار می‌کنی؟ - ببین، دیدلز.
می‌دونم همیشه می‌گم این لحظه‌ی ماست،
اما الان دیگه مال توئه.
خانم رئیس‌جمهور، از این کار مطمئنین؟
توی کلِ عمرم...
اندازه‌ی الان از چیزی مطمئن نبودم.
الو؟
اوه.
ببخشید. بی‌خیال.
حالا خوب گوش کنین.
وقتی رفتی اون‌جا، هر چی می‌گم رو مو به مو گوش می‌دی.
چون کلِ این مملکت رو تو حساب کردن.
حرف آخری نداری؟
موفق باشی.
و گند نزن به همه‌چی.
چرا این‌قدر طول کشید؟
خب دخترا، سفت بچسبین.
- نقشه چیه؟ - باید موتور رو خاموش کنیم
و از قطار بندازیمش بیرون
تا بتونیم از اون شاسیِ فسقلی و جذابش منفجرش کنیم.
چی؟
اون‌وقت می‌تونیم به عنوان لنگر ازش استفاده کنیم
تا سرعتمون رو کم کنیم.
دنبال یه دکمه‌ی آبیِ کوچیک بگرد.
دکمه‌ی آبی. اِم...
خب، معلومه که اون جواب نداد.
اِم... نظرت درباره‌ی...
این یکی؟
مامان.
ببخشید. همیشه همین بساطه.
الآن خوبم. فقط باید یه چیزی می‌خوردم.
مثل اون فیلمه‌ست که اون یارو، همون بازیگره، توشه،
و بعدش می‌افتن تو یه جزیره‌ی متروکه
و رفیق صمیمیش هم یه توپ بیسباله.
داریم وقت کم می‌آریم.
باشه، می‌دونم. دارم سعیم رو می‌کنم.
اوم... وایسا، وایسا. پیداش کردم.
داره جواب می‌ده. سرعتمون داره کم می‌شه.
دونا، جلو چه خبره؟
خب دخترا.
باورتون نمی‌شه دارم چی می‌بینم.
داریم می‌خوریم به یه سری توده‌های هواییِ داغون.
ثابت نگهش دارین، خانوما.
رعد و برق وحشتناکیه.
مه غلیظ.
دیدلز، کدوم گوری هستی؟
تس، جایی رو نمی‌بینم، واسه همین مجبورم داد بزنم.
نه، اصلاً لازم نیست. من همین‌جام. فقط دستت رو دراز کن.
کلی آب.
ببین، یه بادکنک‌ماهی اونجاست.
اوه، داره فرشته‌ماهی رو فوت می‌کنه.
مسافرین عزیز، توجه داشته باشید که جلیقه نجاتتون...
جای جلیقه نجات هم براتون کار می‌کنه.
برا باد کردنش فقط کافیه زبونه رو بکشی.
اوه.
تنها راه در رو، زدن به دل ماجراست.
دخترا، از پسش بر میاین، نه؟
منم از همین عقب براتون هورا می‌کشم.
- دخترا چوب‌شور می‌خواین؟ - نه، ممنون.
یا شاید نوشابه گازدار؟
خانوما، باعث افتخارم بود که امشب کنارتون بازی کردم.
دارین وارد یه منطقه‌ی فوق‌العاده پرفشار می‌شین.
آخ، عالی شد. این دیگه از کجا پیداش شد؟
اوه، ریدم توش.
یه فشار خیلی خیلی شدید...
ممکنه برای خرد کردن شیشه‌ها کافی باشه.
تقریباً رسیدیم.
تازه پک‌های حمص هم دارن.
همونایی که کنارش چوب‌شور داره، می‌دونی کدومو می‌گم؟
می‌دونی، من همیشه چند تا از اینا تو میزم نگه می‌دارم.
این اینجا چه غلطی می‌کنه؟
دیدلز، دارم ایستگاه رو می‌بینم.
دیگه داریم از طوفان رد می‌شیم.
تس، فکر کنم شیشه یه مشکلی پیدا کرده.
تس!
دی‌دی!
تس!
تس.
- تس! - دیدی!
اون چیه دیگه؟
یه سگه که رو دوتا پاش راه می‌ره
و داره یه چرخ خرید رو هل می‌ده.
نه، اون یکی چیه؟
انگار این روز سگی نمی‌خواست از این بدتر بشه.
تس!
- تس. - دستمو بگیر.
تس. باید ولم کنی.
نه، عمراً ولت نمی‌کنم.
خاطره‌هامون همیشه باهامون می‌مونه.
عجیبه که هیچی یادم نمیاد،
به‌جز اتفاقای امروز؟
آره، منم همین‌طور.
باریکلا، دمت گرم.
میشه صدای اون کوفتی رو کم کنی؟
از پسش براومدیم.
می‌دونی، تازه از یه جریانی خلاص شدم،
واسه همین فعلاً دنبال یه رابطه جدی نیستم.
ولی واقعاً حال داد.
اول تو برو. منم الان جیم می‌شم.
یه چی بپوشم که توش راحت‌تر باشم.
باشه.
- تس. - دیدلز.
اوه.
بیا دیگه. بزن بریم.
ببین کی اینجاست. ببین کی اینجاست. بدو بیا.
بالاخره، چند نفر پیدا شدن که بدونن من کی‌ام. اوه!
نه، دی‌دی، فکر نکنم کسی متوجه بشه
- که شلوار پات نیست. - نه بابا، قشنگ می‌فهمن.
- چقدر اینجا شلوغه. - ای وای. سلام، چطوری؟
سلام.
خب، اینجا یه خورده شرجیه، مگه نه؟
- آره، یه نمِ رطوبت داره. - ما تا حالا فلوریدا نیومده بودیم.
تس، دی‌دی، شما جونِ بی‌شمار آدم رو نجات دادین.
بگو چه حسی داری.
فقط ای کاش «کَل» بود و این صحنه رو می‌دید.
- آخی. - دی‌دی!
کَل، تو زنده‌ای!
می‌دونم، وقتی پرت شدم توی اون دره،
جوری بود که انگار دیگه کارم تمومه و غزل خداحافظی رو خوندم،
ولی نمردم.
تمام استخونای بدنم خرد و خاکشیر شد.
دی‌دی، تمام اون مدت فقط به تو فکر می‌کردم.
در حالی که یه قدم با مرگ فاصله داشتم، نجاتم دادن،
اونم توسط یه یاروی پارکینگ‌چی که اومده بود پیاده‌روی.
آموزش‌دیده و همه‌فن‌حریف بود، اسمش هم...
صبر کن، بارب؟ تو چطوری...
دخترا، من خیلی نقش‌ها داشتم، اما هیچ‌کدومش موندگار نبود.
باربارا، تو یه فرشته‌ای.
کال، باید یه چیزی بهت بگم.
چی، اینکه عاشقم شدی؟
- از کجا فهمیدی؟ - چون حدوداً هشت باری...
توی کابین راهبر اینو گفتی.
مدام بهم زل می‌زدی و بعد یهو می‌رفتی تو لک،
انگار داشتی واسه خودت یه مِیلی می‌زدی و رویاپردازی می‌کردی.
بعضی وقتا هم هیکلمو برانداز می‌کردی.
نمی‌دونم چرا انقدر لفتش می‌دن.
خب زودتر همدیگه رو ببوسین دیگه.
آخ! شونه‌م!
دقیقاً استخونِ بیرون‌زده‌مو گرفتی.
دیدی، بیا بخش مراقبت‌های ویژه (ICU).
- باید از بیمه‌ت استفاده کنم. - واقعاً ازت خوشش میاد.
باورم نمی‌شه اون کارو کردی.
ممنونم خانم رئیس‌جمهور.
نه، دانا.
از جونی ماگینزِ کوچولو تشکر کن.
کی؟
تِس، دیدی، یه چند کلمه با روزنامه تایمز صحبت کنین.
دیدی، بالاخره موفق شدیم. کل آمریکا رو دیدیم.
اولین بار از زبونِ خودم شنیدین.
داریم زنده از سلِبریشنِ فلوریدا گزارش می‌دیم.
من شاینا گِفیلته مانشِویتز هستم.
صبر کن. یه چیز دیگه هم هست.
یه نفر رو جا گذاشتیم.
♪ همه سوار قطارِ عشق و حال بشین ♪
♪ عجله کنین و دیر نیاین ♪
♪ دو وا، متوقف نشو ♪
یعنی می‌گم، تو این قطارِ قراضه تنها چیزی که درست کار کرد این بود که یه بار بهم تنقلات رسید.
باورت می‌شه که حتی نَمُردیم؟
روز خوبی داشته باشین، قربان.
ناسا، زن‌های خانه‌دارِ واقعی پوتوماک،
BET، MTV، VH1.
XstyleC.
شرمنده بچه‌ها.
که یکیشون همین الان با... جزغاله شد.
آتیشِ معدنی که ۵۰ ساله داره می‌سوزه.
معذرت می‌خوام.
پنج، شش، هفت، هشت.
اوه خدای من. لعنتی.
امیدواریم از سفرتون لذت برده باشین.
لطفاً بازم به ما سر بزنین.
ممنون که گلامازونیان اکسپرس رو انتخاب کردین.
- امیدوارم بهتون خوش گذشته باشه. - روز خوش.
- عجب بارِ اضافه‌ای بود، نه؟ - اوهوم.
- عجب بارِ اضافه‌ایه، نه؟ - اوهوم.
ور، ور، ور، ور، ور. آره، آره.
- اوه. - اوه.
خب. کات.
کات. کات.
دستمال گردنِ قشنگی داری. کاش با همین هیکلت می‌رفتی زیرِ اتوبوس.
اوه، ریدم. باشه. معذرت می‌خوام.
- باشه. - کیفت یادت نره.
امیدواریم از سواری‌تون لذت برده باشین.
ایول!
لوکوموتیوران از ما خواست بهتون بگیم
که داریم به یه هوای طوفانی نزدیک می‌شیم.
خیلی معذرت می‌خوام. نباید بهت نگاه می‌کردم.
تبریک می‌گم، تو یه میراندا هستی.
آروم و دلسوز، اما در عین حال...
باشه.
امیدوارم سواریِ دلپذیر
و لذت‌بخشی داشته باشین.
بازم به ما سر بزنین.
ببین، دقیقاً واسه همیناس که ما با شما دخترا حرف نمی‌زنیم.
ببین، دقیقاً واسه... می‌شه تمومش کنی؟ شرمنده.
- صورتم پوشیده است؟ - آره، هست.
ببین، این...
ببخشید. لعنتی. ردیفش کردم، فهمیدم، باشه. بریم.
و مستقیم زل بزن تو دوربین. دهن باز.
گوشتِ در حال سوختن!
و... کات.
- بازم بیا. - تو فکرش هستم.
اوه!
این چه کوفتیه؟
خیلی مسخره‌ست.
♪ همه سوار قطار پارتی ♪
- روز خوبی داشته باشی. - ناخونات خیلی باحالن.
- بعید نبود ازت. - ای خدا.
شما دو تا هیچ‌وقت به گرد پای گلامازونی‌ها هم نمی‌رسین.
اوکی. ایول.
و کات. خیلی خب.
بریم واسه سکانس بعدی.
- اون چیه؟ - این چیه؟
فکر کنم شامپوئه.
- خنده‌داره؟ - شامپوئه واقعاً؟
اوکی، کات. لطفاً دستاشون رو پاک کنین.
- خب، بوی خوبی میده. - بوش که عالیه.
ممنون که با ما همسفر شدین، خانم.
لطفاً به من دست نزن.
- اه، جنسش پلاستیکی بود. - ممم.
نگران نباش. خودم ردیفش می‌کنم.
- مسافرها! - وای خدای من.
خیلی زوده. راهبه.
- آزادی مذهبی. - خیلی مهربونی.
خوشحالم که داری واسه همه دعا می‌کنی.
وایسا! اون قطار رو نگه دار!
ممنون از اینکه «گلامازونیان» رو انتخاب کردید.
- اه، باز که تویی. - وایسا، آخه من...
- چه عالی. - اوه!
اِ... الو؟
الو؟