« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس بدون فیلتر ما .:: BcMovie.icu ::.
رنگ‌های شرارت: سیاه
هی کله‌قچی، چه خبر؟
همه چی ردیفه. آدماش باحال به نظر میان.
چی رو می‌خوای چک کنی؟
دیرمون شده.
آره، شرمنده.
منم همین‌طور.
هنوز اینجا جا نیفتادی؟
خب، کم‌کم دارم عادت می‌کنم.
تبعیدت کردن اینجا، ولی دنیا که به آخر نرسیده.
چند سالی آفتابی نشو، خاطره‌اش از سرشون می‌پره.
نمی‌شه دادستان‌ها رو واسه گرفتنِ قاتل‌ها تنبیه کرد.
کی می‌دونه؟ شاید حتی از اینجا خوشت بیاد.
- سلام. - سلام.
عصرت چطور بود؟
عالی. داشتم تو شهر می‌پلکیدم.
- جدی؟ - نه.
باید بگردی. قدمت «ترولوچ» به عصر نوسنگی برمی‌گرده.
این چیه؟
پرونده‌ی جدیدته.
- سرقت از مشروب‌فروشی؟ - نیمه‌ی تاریک شهر.
پرونده‌ی اون پسره که دو سال پیش گم شده بود رو یادته؟
آدام پوزنانسکی؟
آره.
مامانش گزارش داده.
هلیکوپترها، سگ‌ها،
همه جنگل رو زیر و رو کردن.
دو روز بعد، یادش اومد که پیش خونواده‌اش بوده.
چطور ممکنه همچین چیزی رو نفهمیده باشه؟
برا چی می‌پرسی؟
دوستم با این آمارها به مشکل خورده.
نمی‌تونه فایل رو ببنده. ارور میده.
طبق معمول. باید بری پیش رئیس آدامچیک تا تو سیستم درستش کنن.
پسره قشنگ آواز می‌خوند. از کلیسا یادمه.
مذهبی هستی؟
بیشتر خرافی‌ام.
تو چی؟
-روچانکی. -مرسی.
-روچانکی؟ -نپرس.
-دخترت کی می‌آد؟ -فردا.
خوبه. جشنِ «دوزینکیِ» ما رو می‌بینه. قراره یه بازارچه بزرگ راه بیفته.
تو همون نویسنده جنایی هستی که کنار دریاچه خونه خریده؟
-جولیا سارمن. صبح بخیر. -صبح بخیر.
این پسرمه، پیوتروش.
الژبیه‌تا پاکوش. ببخشید، اینجا شهر کوچیکیه. همه آمارِ همه‌چیزو دارن.
اینجا هم دو تا از همکارات هستن.
-نویسنده‌ان؟ -تقریباً. دادستانن.
چه پسر نازی.
عین میخاشِ من.
باید ببینیش. خیلی خجالتیه.
-مامان. -چیه؟
۲۴ ساعت درد کشیدم تا فارغ شم.
چون با باسن داشت میومد، همون‌طوری هم موند.
مال من چهار ساعت طول کشید.
تو کیسه پیچیده شده بود. فکر کردم اصلاً صورت نداره.
پس با کیسه (کلاهک) به دنیا اومده!
حالا کی قراره صورت‌حساب رو پرداخت کنه؟
جور دیگه (غیرنقدی) حساب می‌کنم.
شوهرم.
رئیس.
-صبح بخیر. -صبح بخیر، لئوپولد.
اون پرونده پسر گمشده مال دو سال پیش رو یادته؟ آدام پوزنانسکی.
آره، یادمه.
رفیقم تو پلیس منطقه داره آمارها رو درمیاره،
و می‌گه هیچ گزارشی تو سیستم ثبت نشده.
به اون رفیق پلیست بگو دوباره چک کنه. طرف من همه چی ردیفه.
ما تو سوپوت نیستیم.
بهش می‌گم. ممنون.
-ولی... پسره پیدا شد، نه؟ -آره.
پیش خونواده‌شه؟
داری منو بازجویی می‌کنی، پسرجون؟
فقط می‌پرسم.
پیش خونواده‌ش بود. ننه پسره یه احمق به تمام معناست. واقعاً می‌گم.
فهمیدم. دستت درد نکنه.
خواهش می‌کنم.
پفیوزِ ورشویی.
پرونده‌های پوزنانسکی توی بایگانی نیست.
- باید اونجا باشن. - اگه نبودن چی؟
- باید باشن. - ولی نیستن.
شاید دست پلیس باشه. از آدامچیک بپرس.
پرسیدم. بهم گفت سیکتیر کن.
جدی؟
می‌دونی ننه بابای پسره کجا زندگی می‌کنن؟
چرا؟ حوصله‌ت سر رفته؟
اولینا یه جوری بهش نگاه می‌کنه انگار قدیسه. می‌دونم این کار فقط شرّ درست می‌کنه.
خونه‌ی قشنگی داری.
مرسی. هنوز تموم نشده. تازگی‌ها ساختیمش.
خب، با سه تا بچه لابد خیلی سخته.
کدوم سه تا؟ من باید خرج چهار تا نون‌خور رو بدم.
ولی خوبه که همون ۸۰۰ پلاس هست.
خدا کنه قطعش نکنن. شوهرم گاهی یه پولی درمی‌آره، اما...
حداقل پول قبض‌ها خودش درمی‌آد.
پول قبض‌ها خودش درمی‌آد؟
منظورم اونجوری نبود. اصلاً قضیه چیه؟
- قضیه پسرت، آداشه. - چیش شده؟
دو سال پیش خبر گم شدنش رو دادی، بعدشم شکاییت رو پس گرفتی.
خب که چی؟
- یعنی پسرت پیدا شد، نه؟ - آره.
الان اینجاست؟
- نه، پیش فک و فامیل زندگی می‌کنه. - توی ترولوچ؟
نه، تو ترولوچ نیست.
پس کجا؟
اون سرِ لهستانه. موقع اسباب‌کشی آدرسش رو گم کردم.
اسم‌شون چیه؟
یادم نیست.
اسم فامیل‌هات رو یادت نیست؟
با هم صمیمی نیستیم. دخترخاله مادرمه. می‌خواست کمک کنه.
اگه پیداش کردم بهت می‌گم.
شاید خودم رو سکه یه پول کردم، ولی واقعاً ازش خوشم میاد.
اِولینا جوونه. همه چی رو خیلی جدی می‌گیره.
یه جورایی خنده‌داره...
پس با پسرت در ارتباط نیستی؟
با این همه بچه، دیگه وقت چندانی برات نمی‌مونه.
خودت بچه داری؟
- آره، دارم. - پس دقیقاً می‌دونی چه جوریه.
چطوری مُرد، مامان؟
مامان؟
مامان!
دوباره همون کارو کردی.
ببخشید.
جولیا؟
منو نمی‌شناسی؟ پاتریک دِچر هستم. از دوران دبیرستان.
سلام.
ایول، عجب چیزی! لعنتی، چرا آمار ندادی که برگشتی؟
بچه‌های مدرسه خیلی کیف می‌کنن. شاید بتونیم یه بساط کبابی چیزی راه بندازیم.
اوضاعت چطوره؟
نمی‌دونم یادت هست یا نه، ولی تو دبیرستان نقاشی می‌کشیدم.
هنوزم می‌کشم.
تازگی‌ها تو کپنهاگ واسه خودم نمایشگاه گذاشتم.
ایول.
این پسرته؟
پیوتروش.
سلام، پیوترک.
مامان‌بزرگش حتماً از داشتن نوه کلی ذوق می‌کنه.
هنوز وقت نکردیم بریم ببینیمش.
ببین، یه خبری بده که یه دورهمی با بچه‌ها راه بندازیم.
- باشه. - حله؟
عجله داریم. می‌بینمت، پاتریک.
خداحافظ. فعلاً، پیوترک!
چرا نمی‌ریم پیش مامان‌بزرگ؟
چون نمی‌خواد ریخت منو ببینه.
اون قدیما چی شد مگه؟
دقیقاً نمی‌دونم.
ولی یه اتفاق گندی افتاد.
تو چه فکری هستی؟
بابا.
بعضی وقتا یادم نمی‌آد قیافه‌ش چه شکلی بود.
ببین. موج!
موج لوله‌ای، لوله‌ای!
قلعه‌هاشون رو ببین!
قلعه، قلعه!
-فکر کنم اون بزرگه‌ست، نه؟ -آره!
باشه، بفرما.
آقای دادستان؟
سلام. لئوپولد هستم.
-جولیا. -خوشبختم.
-این دختر کوچولوته؟ -مونیکاست.
-خیلی ماهه. -ممنون.
مدرسه میره؟
سال دیگه، توی ورشو. اونجا با مامانش زندگی می‌کنه.
-خیلی وقته تو ترولوچی؟ -نه، زیاد نه.
از اینجا خوشت میاد؟
خب، بد نیست.
جالبه. منم همین‌طور.
پس چرا اینجایی؟
آدم‌ها وقتی می‌فهمن دادستانی، گارد می‌گیرن؟
-آره، همین‌طوره. -اذیتت نمی‌کنه؟
-چرا، می‌کنه. -اصلاً چرا دادستان شدی؟
خودمم برام سواله.
چرا ترولوچ؟
دارم واسه یه کتاب تحقیق می‌کنم.
گذشته تاریک کاشوبیا، از این‌جور چیزا.
-پس مونیکا با باباش رفته تعطیلات؟ -آره.
مامان، باشگاه تیراندازی!
اگه حوصله‌ت سر رفت یه سری بهمون بزن. لب دریاچه یه خونه داریم.
بهش می‌گم. دمت گرم!
نگهش دار. حالا نگاه کن.
پیشنهاد ویژه امروز!
فقط بزن به هدف، بچه،
اونوقت مامان خوشگلت یه خرس گنده واسه بغل کردن گیرش میاد.
آره، شنیده بودم برگشتی.
چیه، منو نمی‌شناسی؟ منو یادت نمیاد؟
-صبر کن، این بچه‌ی توئه؟ -بریم.
-بعداً برمی‌گردیم. -هوی! بچه!
ببین مامانت چه بلایی سرم آورده!
بیا، نگاه کن!
خیلی خوش اومدین همگی. امروز چقدر اینجا شلوغه.
-اما یادمه که... -خوبی؟
...وقتی ۲۰ سال پیش اولین دوره‌م رو به عنوان شهردار شروع کردم،
یه نصیحتی بهم کردن.
«فابیولا، به حرف مردم گوش کن.»
من هر روز سعی می‌کنم همین کار رو بکنم، و امیدوارم نتیجه‌ش رو توی کارم ببینید.
ممنونم. خیلی ممنون.
اما واقعاً، این شهر به لطف شما داره رشد می‌کنه.
به لطف ساکنینش، کارآفرین‌ها،
و به خاطر همکاری شما.
یه دست مرتب برای خودتون بزنید!
«به حرف مردم گوش کن.»
این نصیحت رو از پدر خدابیامرزِ مهمونِ ویژه‌ی امروزمون شنیدم،
آقای مارک خویناتسکی!
ممنونم.
یه خیّر، یه کارآفرین و از طرفدارای پروپاقرصِ ترولوچ!
چند کلمه‌ای برامون صحبت می‌کنید؟
خیلی ممنون خانم شهردار. صبح همگی بخیر، خانم‌ها و آقایان.
یک سال از فوت پدرم می‌گذره.
پیوتراش؟
اون عاشق شهرمون بود...
- پیوتراش؟ - ...و تمام وجودش رو براش گذاشت.
پیوترا!
من و خانم شهردار...
پیوتراش!
...می‌خوایم هزینه‌ی بورسیه‌های تحصیلی رو بدیم...
پیوتراش!
چیزی شده؟
نمی‌دونم چه بلایی سر اون الف‌بچه اومد.
درست بعد از اینکه خوردم به اون لکاته،
نمایشگاه رو ول کردم و رفتم «زاگوبا» یه آبجو بزنم.
بارمن تأیید می‌کنه. بعدش هم رفتم خونه.
«خوردن به اون لکاته»؟ معلومه اصلاً ازش خوشت نمی‌آد.
- قیافه‌ی منو دیدی؟ - خب، سخته آدم متوجهش نشه.
دقیقاً.
- اون و دوستاش این بلا رو سرم آوردن. - جدی؟ چطوری این‌طوری شد؟
تو دبیرستان بهم حمله کرد و بیهوش ولم کرد،
اونم با صورت وسط توده‌ی آتیش.
- دبیرستان؟ مگه اهل اینجاست؟ - نمی‌دونی اون کیه؟
جولیا بورچارته. دخترِ شرّ و تخسِ شهردارمون.
از جزئیاتش خبر ندارم.
پسرم تابستون‌ها تو یه تفرجگاه نگهبان بود.
اون جولیا هم اونجا بود.
ظاهراً همو بوسیده بودن.
بعدش رفیقای دختره ریختن سرش و تا می‌خورد زدنش و بیهوش انداختنش تو آتیش.
با اون ریختی که براش درست کردن، زندگی پسره نابود شد.
شاید می‌خواسته انتقام بگیره.
آرک اهل بچه‌دزدی نیست.
هنوز تو کلیسا ارگ می‌زنی؟
قبلاً می‌زدم.
هم ارگ می‌زدم و هم رهبر گروه کر بودم.
- چند وقت رهبر گروه کر بودی؟ - حدوداً ۴۰ سال.
یه سال پیش گذاشتمش کنار.
با ویلچر سخته.
آداس پوزنانسکی رو یادته؟ می‌گن اونجا آواز می‌خونده.
همونی که غیبش زد و بعداً پیدا شد؟
آره.
صدای آلتوی خوبی داشت.
بعد از اینکه پیدا شد، دیدیش؟ می‌اومد سر تمرین‌ها؟
یادم نیست.
مونیکا!
-بابا! -اینجام!
پیوتریش رو پیدا نکردیم.
ولی شاید خونه باشه.
پیوتر!
پیوتریش!
پیوتر!
اینجا بچه‌ها رو می‌کشن، حالیت هست؟
-کی می‌کشه؟ -خواهرم همین‌طوری مُرد.
-دزدیدنش؟ -نه.
کدوم بچه‌ها؟
جولیا.
-چه بلایی سر خواهرت اومد؟ -خودکشی کرد.
-کی بود؟ -بچه بودم.
جولیا.
-شاید پیش مامانته؟ -نه. اون اصلاً خبر نداره برگشتم.
شاید پیوتریش یه جوری فهمیده؟ شاید می‌خواسته مامان‌بزرگشو ببینه؟
اینجاست؟
پیوتر؟
-پیوتریش؟ -اینجا نیست.
-باهاش چیکار کردی؟ -من چیکار کردم؟
چه بلایی سرش آوردی؟ من همین الان فهمیدم نوه دارم!
پیوتر!
داری چیکار می‌کنی؟
دنبال پسرم می‌گردم.
بعضیا اصلاً لیاقت بچه‌دار شدن ندارن.
پیوتر!
پیوتریش؟
خب؟ اونجا نیست؟
نه.
- تو بابای پیوتریشی؟ - نه، فقط دارم کمک می‌کنم.
لئوپولد بیلسکی، از دادستانی.
آهان. با رئیس آدامچیک حرف زدم. جست‌وجو از سپیده‌دم شروع می‌شه.
- خوبه. - باید خونسرد باشیم.
اینو بده بهش، لطفاً.
این کمکش می‌کنه شب رو صبح کنه.
بفرما.
بیا.
بگیر.
اوضاع چطوره؟ داری دووم میاری؟
ببخشید.
نذاشتن من بگردم.
جولیا، کل شهر دارن دنبالش می‌گردن.
پیوتریش حتماً زنده‌ست.
چیزی می‌دونی؟
نه، نمی‌دونم.
ولی با خودم گفتم شاید یه صفحه فیس‌بوک راه بندازم.
تو این‌جور موردا بقیه هم همین کار رو می‌کنن.
ما به اطلاعات نیاز داریم. شاید کسی چیزی دیده باشه.
تو نویسنده سرشناسی هستی. اینم خودش خیلی کمک می‌کنه.
آروم باش.
یواش، یواش.
تو دبیرستان خاطرخواهت بودم.
بدجور تو خودت بودی.
وقتی تو فروشگاه دیدمت...
فهمیدم هنوز همون حسو بهت دارم.
عاشقتم جولیا.
این چه گوهیه؟ پاک مغزت رد داده؟
ببخشید. بد برداشت کردم.
گمشو بیرون.
گورتو گم کن عوضی!
پروفایلو که ردیف کردم بهت خبر می‌دم.
پاتریک دِزر، «اسپاتد ترولوچ» رو راه انداخت.
یه جنازه تو جنگل پیدا کردیم.
نه، متاسفم. شرمنده‌م جولیا. اون پسرت نیست.
اون پیوتروش نیست.
اون پسرت نیست، می‌شنوی چی می‌گم؟
اون اسکلتِ یه بچه‌ست، هم‌سن پیوتروش. یه اسکلت، حالیت هست؟
حداقل یه سالی می‌شه که تو جنگل افتاده.
مادرم من و خواهرمو مجبور کرد تو گروه کُر بخونیم.
یهو خواهرم رفتارش عجیب شد.
دیگه نمی‌خواست بره تمرین.
نمی‌خوابید. بدجور ترسیده بود.
بعدشم خودش رو با سم کشت.
اون ۱۰ سالش بود، من ۱۲ سالم.
بعداً، تو اتاق پشت گروه کُر، یه مَردی رو دیدم
که داشت یه پسره رو آزار می‌داد.
منظورت از «آزار دادن» چیه؟
خودت که می‌دونی.
به کسی گفتی؟
به مادرم گفتم، اما باور نکرد. زیادی مذهبیه.
اون مَرده کی بود؟
نمی‌دونم.
ولی پسره رو شناختم.
میخائیل پاکوش بود، پسرِ رئیست.
مونیکا؟ اینجایی؟
اومدم دنبال دخترم.
همین الان اینجا نشسته بود.
- خب پس کجاست؟ - شاید تو دستشوییه؟
مونیکا؟
مونیکا، اینجایی؟
عزیزم، اینجایی؟
مونیکا؟
تو دستشویی نیست.
همین الان داشت اینجا نقاشی می‌کشید.
شاید پیشِ مادرته؟
نه، مامانم رفته عمده‌فروشی.
لعنتی.
ببخشید. فقط یه لحظه چشم ازش برداشتم.
داشت تنهایی نقاشی می‌کشید؟
کجاست؟
- کدوم گوریه؟ - شرمنده، نمی‌دونم.
مونیکا؟
شاید رفته اونجا؟
ببخشید، شما یه دختر کوچولو ندیدین؟
- یه دختر؟ - پنج سالشه، بلونده، قدش همین‌قدره.
ندیدمش. چی تنش بود؟
مونیکا!
بابا!
عزیزم.
نباید این کارو بکنی، خب؟
نباید واسه خودت بذاری بری، فهمیدی؟
- نباید این کارو کنی. - این دخترتونه؟
بله.
گفت مامان باباش سرِ کارن.
- ممنون. - از من تشکر نکن.
- فقط حواست به دخترت باشه. - حواسم هست.
- درباره اون پسره که دزدیدنش شنیدی؟ - آره، شنیدم.
ممنون!
- نباید... باشه عزیزم؟ - باشه.
ببخشید. معذرت می‌خوام.
هی.
نه، خبری نیست.
ببخشید، باید ببریش.
دفعه بعد میریم لبِ دریا، باشه عزیزم؟
-اینجا امن نیست. -تو یه پدرِ افتضاحی.
راستش، نه.
تو افتضاح نیستی.
واسه افتضاح بودن اول باید حضور داشته باشی.
ولی تو اصلاً نیستی.
با احتیاط رانندگی می‌کنی، مگه نه؟
-خداحافظ عزیزم. -خداحافظ.
-صبح بخیر. -صبح بخیر.
بازم معذرت می‌خوام. راستش ندیدم کی رفت.
نه، طوری نیست. نباید تنهاش می‌ذاشتم. اومدم پول غذای دخترم رو حساب کنم.
نه، لازم نیست.
تو توی گروهِ کُر کلیسا می‌خوندی.
بچگیام آره. چطور مگه؟
اون موقع اتفاقِ ناخوشایندی واست افتاد؟
ناخوشایند؟
درباره دست‌درازی‌های توی گروهِ کُر چیزی نشنیدی؟
نه.
یعنی هیچ اتفاقی از این دست واست نیفتاده؟
نه.
کسی بهت... تعرض نکرد؟
نه. کی اینو بهت گفته؟
چه سالایی می‌خوندی؟
اوایل دهه ۲۰۰۰.
ببخشید، باید برگردم سرِ کارم.
اسکلت به طرز عجیبی قرار گرفته بود.
سر رو از تن جدا کرده بودن و گذاشته بودنش لای پاها.
کارِ حیووناست؟
اونا جنازه رو تیکه و پاره می‌کنن، نمی‌یان سر رو بذارن لای پاها.
تو شکارچی‌ای، خودت اینو بهتر می‌دونی.
دارن رو جسد آزمایش می‌کنن.
هنوز زوده برای تعیین زمان مرگ، ولی...
ممکنه جسد مال «آدام پوزنانسکی» باشه.
ولی اون که اصلاً مفقود نشده بود.
مامانش خبر نداره کجاست.
به دی‌ان‌ایِ مادرش برای مطابقت نیاز داریم.
- باهاش حرف زدی؟ - آره.
- واسه چه گوهی؟ - آروم باش.
به نظر من که شبیه یه جور مراسم شیطان‌پرستیه.
باید بفهمیم فرقه‌ای هست که از این غلطا بکنه یا نه.
توی گروه کُر کلیسا بوده. می‌ارزه این سرنخ رو دنبال کنیم.
خب مدرسه و مغازه هم می‌رفته. که چی؟
بهم خبر رسیده که ممکنه اونجا به بچه‌ها تجاوز شده باشه.
- از کی؟ - جولیا سارمن.
همون زنِ روانی؟
اون که ۲۰ ساله اینجا نبوده، پس اون موقع کِی بوده؟
وقتی نوجوون بود.
صداشو می‌شنوی؟ آندری.
پیوتور سارمن هر لحظه ممکنه ریپ بزنه، البته اگه تا الان تموم نکرده باشه.
-وقت نداریم. -اینا کافی نیست.
چیز دیگه‌ای دستمون نیست.
بیا هول نکنیم و خودمون رو نبازیم.
پدر وویچخ آدم درستیه. قرار نیست بیخودی دنبال مقصر بگردیم و جو راه بندازیم.
بیا طبق روال و قانون پیش بریم.
دی‌ان‌اِیِ مادر، پزشک قانونی، زمان مرگ، جزئیات صحنه،
متجاوزهای محلی، بیمارای روانی،
شیطان‌پرست‌ها. خودت که تهِ خط رو می‌دونی.
خب، پس...
خیله‌خب، نقشه بازجویی رو بچین.
یه پسر، حدوداً ده ساله.
به نظر می‌رسه علت مرگ ضربه به جمجمه باشه.
ضربه با یه جسم کُند.
سرش رو بعد از مرگ جدا کردن.
ممکنه کار حیوونا باشه؟
شاید سر رو جابه‌جا کرده باشن، ولی بعید می‌دونم.
ردِ روی ستون فقرات نشون می‌ده که با یه اره کوچیک بریده شده.
شاید... شاید یه اره باغبونی.
زمان مرگ؟
تخمین من دو سال پیشه، ولی آزمایش‌های بیشتری لازمه.
هی.
اوضاع چطوره؟ اون چطوره؟
چرا؟
آره.
باشه.
خیله‌خب!
باشه، خیله‌خب. بعداً بهت زنگ می‌زنم. آره.
- یه لوپی. - «لوپی» دیگه چیه؟
یه خون‌آشامِ کاشوبیاییه.
امعاء و احشاء خودشو می‌خوره،
بعدش به آدم‌ها حمله می‌کنه و خونشون رو می‌مکه.
انگار قبل از جنگ، مردمِ این منطقه زیاد قبرها رو می‌کَنْدن
و سرِ مرده‌ها رو می‌بریدن،
چون می‌ترسیدن یه وقت خون‌آشام بشن.
- مثل تو فیلما. - واسه همینه که انقدر خرافاتی هستی.
همه کاشوبیایی‌ها همین‌طورن.
چند سال پیش، یکی به یه قبر توی قبرستون ما دست‌درازی کرد.
فیلیپیاکِ پیر، همون ارگ‌نوازه،
بابایِ همون پسره که سوخته بود؛ شب مچ طرف رو گرفت و تا خورد کتک خورد.
فیلیپیاکِ پیر نصف‌شبی توی قبرستون چه غلطی می‌کرد؟
نمی‌دونم. گورکن بود.
پس ارگ‌نوازه گورکن هم بود؟
این‌جا کاشوبیاست دیگه.
بیا بگیر پسرم.
بخور عزیزم.
بخور، تمومش کن.
یه قبرِ کنده شده دیدم.
یه تابوت رو کشیده بودن بیرون.
سرو بریدن و گذاشتنش بین پاها.
مثل یه «لوپی».
همون خون‌آشامه؟
یه افسانه محلیه، ولی مردم باورش دارن.
کار راحتی نیست. طرف حداقل یه ساعتی داشت زمین رو می‌کند.
طرف؟ از کجا می‌دونی مَرد بود؟
نمی‌دونم.
ندیدم کی بود.
از پشت کوبید تو کمرم.
-تو بیمارستان به هوش اومدم. -ساعت چند بود؟
فکر کنم بعد از نیمه‌شب.
نصفه‌شبی تو قبرستون چه‌کار می‌کردی؟
کشیک می‌دادم.
یکی قبلش داشت زمین رو می‌کند ولی کارشو تموم نکرد.
خیله‌خب.
توی گروه‌کُرِتون چیزی مشکوک نبود؟
مشکوک؟
کسی بچه‌ها رو اذیت می‌کرد؟ دست‌درازی؟
-چیزی شبیه این دیدی؟ -نه، ندیدم.
توی تمام این سال‌ها، هیچی؟
کسی چیزی گزارش نکرد؟
نه.
هی.
آبجو؟
آبجو.
نه، وایستا. کله‌ی وامونده‌شو فرو کردن تو سرخ‌کن.
چی اینقدر خنده‌داره؟
-بیخیال شو. -با فیلتر.
آره!
چی؟
پرسیدم چی اینقدر خنده‌داره.
هیچی. رفیقم داشت یه جوک می‌گفت.
آره؟ همین رفیقت؟
جوکش چی بود؟ بگو ما هم بخندیم.
-برو پی کارت. ما دنبال شر نیستیم. -گاله رو ببند.
جوکت چی بود؟
درباره‌ی کُسِ سوخته‌ت.
مرتیکه‌ی فلان‌فلان شده...
چه مرگتونه اینجا؟
بتمرگید سر جاتون وگرنه از بار من گمشید بیرون! چه غلطی دارید می‌کنید؟
بشین. آبجو مهمون منی.
نتایج آزمایش دی‌ان‌ای
-سلام خانم. -سلام.
می‌تونیم داخل صحبت کنیم؟
بله، بفرمایید تو.
-سلام. -سلام.
در جریان تحقیقات،
متوجه شدیم که نمونه‌های دی‌ان‌ای جسد با مال شما مطابقت داره.
این یعنی اون جسدی که تو جنگل پیدا شده متعلق به پسرتون، آدام پوزنانسکیه.
اما پسر من آدام که پیش خانوادشه.
نیست.
پسرت آدام مُرده.
پیش کدوم خانواده؟
خانواده‌خوانده‌ش.
کجا زندگی می‌کنن؟
تو بلژیک. تو بلژیک، درسته؟
نه. بقایای جسد پسرت آدام توی جنگل پیدا شده. اون مُرده.
ولی خودت گفتی آدام پیش خانواده‌خوانده‌ش تو بلژیکه.
من اینو نگفتم. فقط وقتی گم شد ازت پرسیدم،
که آیا واگذارش کردی یا نه.
خودت گفتی اونا آدمای حسابی‌ان و اونجا جاش بهتره.
من پرسیدم که آیا برای فرزندخواندگی فروختیش؟
نه! خودت گفتی اونا پولدارن و اوضاعش روبراهه.
بهت هشدار می‌دم که شهادت دروغ مجازات زندان داره.
- بچه‌هات سر از یتیم‌خونه درمیارن. - اون گفت که به فرزندی قبولش کردن؟
داری چه غلطی می‌کنی؟
رئیس بهت گفت که آدام بعد از گم شدنش به فرزندی گرفته شد؟
باورم نمیشه.
رئیس بهت گفت که پسرت رو به فرزندی گرفتن؟
نه.
اینو نگفت؟
نه.
رئیس شاهد رو ترسوند.
من فقط بهش گوشزد کردم که شهادت دروغ مسئولیت کیفری داره.
روالِ کاره.
نه، ترسوندنِ شاهده.
آندژی، این بچه رو از سر من وا کن.
دقیقاً بهم بگو بعد از اینکه اون غیبش زد، بهش چی گفتی.
داشتم تحریکش می‌کردم. یه مشت حیوونِ پست‌فطرتن. لابد بچه رو به یکی فروختن.
چرا بعد از دو روز شکایتش رو پس گرفت؟
واسه من که قانع‌کننده بود. واسه تو نبود؟
به نظر من که شبیه تهدید کردنِ شاهده.
این اتهامِ سنگینیه.
بازجویی زیاد دیدم، ولی هیچ‌کدوم این شکلی نبوده.
فکر کردی چون مافیا باباتو نفله کرده، می‌تونی این‌طوری حرف بزنی؟
-اون چوب رو از تو کونت دربیار! -بسه دیگه، این بحث رو تمومش کن.
یه مادرِ وحشت‌زده داریم،
و یه پسر که غیبش زده، شایدم مرده باشه.
هر کاری از دستمون برمی‌آد باید بکنیم. باید پیداش کنیم.
هنوز داریم جنگل رو زیر و رو می‌کنیم. وضعیتِ متجاوزای جنسی چطوره؟
چند نفر که سابقه تجاوز دارن،
ولی مواردِ معمولی، قربانیِ کودک نداشتن.
-همه‌شون مدرکِ عدم حضور دارن. -دوباره چکشون کن.
-بیا سرنخِ گروه کرِ کلیسا رو دنبال کنیم. -اون که اصلاً سرنخ حساب نمی‌شه.
آره، ولی وقت نداریم.
هر یه ساعتی که می‌گذره، احتمالِ مرده بودنش بیشتر می‌شه.
واقعاً فکر می‌کنی هنوز زنده‌ست؟
ببین، ما هیچ مدرکی نداریم که بخوایم این‌طوری شر به پا کنیم.
حق نداری نزدیکِ اون کلیسا آفتابی بشی.
سلام، خوش‌تیپ.
حالا باید یه چند تا چیز رو برام چک کنی.
پدر وویچیک؟
خدا رو شکر. بله.
لئوپولد بیلسکی، از دادستانی. می‌تونیم حرف بزنیم؟
حتماً، بفرمایید.
آدام پوزنانسکی رو می‌شناختی؟ همونی که توی جنگل پیداش کردن؟
یه چیزی بهت بگم. من دیگه پیرم.
چیزای ۲۰ سال پیش، حتی ۴۰ سال پیش رو یادمه، اما
یادم نمیاد دیروز چی شده.
جولیا بورکارت رو یادتونه جناب؟ پسرش گم شده.
لطفاً بهم بگو «پدر»، باشه؟
من به عنوان یه مؤمن اینجا نیستم. یادتونه جناب؟
آها، درسته. بورکارت؟
خواهر بیچاره‌ش رو یادمه. آره...
اون چی؟
جولیا می‌گفت وقتی توی گروه کر بوده، شاهد بوده که
توی محوطه کلیسا به یه پسر تجاوز شده.
از این خبرا توی محله ما نبود.
شنیده بودم توی لهستان کشیش‌هایی بودن که واسه خدمت ساخته نشده بودن،
اما نه اینجا.
ممنون.
ستایش بر عیسی مسیح.
خداحافظ.
چیز دیگه‌ای یادتون نمیاد؟
سعی کن اون یارو رو یادت بیاد. قدبلند بود، کوتاه بود، لاغر بود؟
نمیدونم.
چند سالش بود؟
لباس کشیشی تنش بود؟
نه، فکر نمی‌کنم.
شاید اون ارگ‌نوازه؟
نمیدونم. نه... بعید میدونم.
میدونی،
بعد از پرونده قبلیم، واسه تنبیه منو منتقل کردن به ترولوچ.
اون پلیسی هم که بهم کمک کرد رو فرستادن پشت میزنشینی.
عشقِ آمار و ارقامه. از این چیزای کسل‌کننده.
اما یه چیز عجیب پیدا کرد.
اینکه سرتاسر لهستان، جرایم مربوط به زیرِ سنِ قانونی زیاده.
تجاوز، آدم‌ربایی، مفقودی، همه جا هست.
اما اینجا نه.
توی این ۲۰ سال اخیر، هیچی.
اینجا فقط به موردِ ناپدید شدنِ «آدام پوزنانسکی» برخورد.
اونم توی یه مقاله اینترنتی بود؛ توی پرونده‌های پلیس هیچی ثبت نشده.
یه نفر...
یه نفر داره هوایِ یکی دیگه رو نگه میداره.
دقیقاً.
میتونم بغلت کنم؟
متأسفم.
اوه، می‌بینم که رفتی سراغِ کتان.
- سلام خوش‌تیپ. - سلام.
- بفرما. - ممنون.
عجب پرونده‌ی گهیه.
قبض‌های آب و برق خانواده پوزنانسکی رو چک کردم،
بعدش سراغ شرکت ساختمونی‌ای رفتم که خونه‌شون رو ساخته بود،
بعدم قبض‌های آب و برقِ کشیش‌نشینِ محل رو چک کردم.
می‌دونی به چی رسیدم؟
مطمئنم خودت بهم می‌گی.
پول قبض‌های هر دو جا رو
یه بنیاد خیریه کلیسایی می‌ده که خویناتسکی راه انداخته.
همون غولِ گوشتِ منطقه.
می‌دونم کیه.
باید بریزیم سرش.
آدام پوزنانسکی غیبش زد. جنازه‌اش رو توی جنگل پیدا کردیم.
مادرش گزارش مفقودی داد، بعدش گزارش رو پس گرفت.
نمی‌تونه بگه پسرش کجاست.
بعد از اینکه آدام غیبش زد،
خویناتسکی واسش خونه خرید و الانم پول قبض‌هاش رو می‌ده.
حالا هم پیوتر سارمن غیب شده،
و جولیا سارمن ادعا می‌کنه وقتی بچه بوده، دیده که به یه پسری توی گروه کر تجاوز می‌کردن.
حالا کی خرجِ گروه کر رو می‌ده؟
بنیاد خیریه کلیسایِ خویناتسکی.
کدوم پسر؟
منظورت پسرِ سارمنه؟
نه. گفتی جولیا سارمن شاهدِ آزارِ یه پسر بوده.
دارم می‌پرسم اسم اون پسره چی بود؟
اون ادعا می‌کنه که اون پسر، میهایل، پسرِ خودت بوده.
مارک خویناتسکی؟
- قضیه چیه؟ - حکم تفتیش داریم.
صبر کن. زنگ می‌زنم به رییست.
- زیرزمین کجاست؟ - همین‌جاست!
تمام کامپیوترها، هاردها و مموری‌کارت‌ها رو می‌خوام؛
فیلم، کاست، صفحه، هر کوفت و زهر ماری که اونجاست.
تکنیسین تشخیص هویت
یارو کاره‌ست؟
اجدادشون خوک‌دار بودن.
واقعاً حسودیم شد!
یه چراغ‌قوه بده به من.
پیوتریوش!
ساکت!
بسیار خب، بازش کن.
دیلم رو بیار!
پیوتریوش!
لعنتی!
پیوتریوش؟
یه چیزی پیدا کردم!
چرا هزینه‌ی خونه‌ی ایرنا پوزنانسکا و قبض‌هاش رو دادی؟
یکی از اهداف بنیاد پدرم
حمایت از ساکنان فقیر منطقه‌مونه.
فکر می‌کنم خیلی طبیعیه که به خانم پوزنانسکا کمک کنیم.
چندتا خانواده‌ی دیگه از شما خونه گرفتن؟
آمار دقیقش رو ندارم. من شخصاً روی این قضایا نظارت نمی‌کنم.
حمایت بنیاد از پزنانسکی‌ها
تنها مدرکیه که موکلم رو به پرونده قتل وصل می‌کنه؟
آدام پزنانسکی رو می‌شناختی؟
نه، نمی‌شناختم.
این عکس پدوفیلی، آدام پزنانسکیه.
موقع تفتیش خونه‌ت پیدا شد، همراه با کلی عکس دیگه.
تو این عکس رو گرفتی؟
- نه. - نه؟
پس کی گرفته؟
- نمی‌دونم. - نمی‌دونی؟
با این حساب، فعلاً واسه سه ماه بازداشت می‌شی.
مطمئن نیستم کی گرفته.
فکر کنم کار بابام بود.
این پسرته.
خوب. باید قربانی‌ها رو شناسایی کنیم، ازشون بازجویی کنیم و...
سعی کنیم مجرم رو شناسایی کنیم.
این عکسا طی چند دهه گرفته شدن،
احتمالاً کارِ شوینتسکی پیره.
پسرش می‌گه اون همچین تمایلاتی داشته.
- شوینتسکی پیر که مرده. - اون نمی‌تونسته پیوتر رو دزدیده باشه.
چی، شوینتسکیِ پسر؟
شاید، ولی ما خونه، کارخونه‌های گوشت و بقیه جاها رو گشتیم.
اثری از پسره نبود.
پس کار اون نیست.
بعید می‌دونم.
می‌خوای چی‌کار کنی؟
همون‌طور که گفتی، شناسایی قربانی‌ها و حرف زدن باهاشون.
شاید کسی به اون پیرمرده کمک کرده که پسره رو بدزده.
- و باید با اون تحلیل‌گر پرونده هم حرف بزنیم. - باشه.
یه چیز دیگه.
رئیس آدامچیک. فکر کنم داشت روی کارهای خونواده چویناسکی سرپوش می‌ذاشت.
پسرعموشه.
رئیس رو از کار برکنار می‌کنم.
قربانی رو می‌شناسی؟
آنجلیکا بورکارت.
این یکی کیه؟
پاتریک دچر.
این چی؟
آرک فیلیپیاک.
این پسره رو می‌شناسی؟
این کیه؟
میخال پاکوش.
و این یکی؟
این کیه؟
نمی‌خوام نگاه کنم. اینو از جلو چشمم ببر کنار!
باید اون دختری که توی عکسه رو شناسایی کنی.
یکی از شاهدها اونو به عنوان دخترت شناسایی کرده.
آنجلیکا؟
نه، این آنجلیکا نیست.
قربانی توی عکس خیلی جوونه،
و فقط تویی که می‌تونی هویتش رو تأیید کنی.
ببخشید، چاره‌ای نیست. بحثِ بازجوییه.
اولش مادرت می‌گفت محال‌ـه،
که تو اون سن «خوژناکی» باهات تماسی داشته باشه.
بعدش یاد اون سفر زیارتی افتاد.
اون گذاشته بود «خوژناکی» تو رو تا هتل برسونه.
می‌گه فقط همون یه بار بوده.
هیچی یادم نمی‌آد.
نمی‌خوام نگاه کنم.
دوران دبیرستان، یه جورایی قفل کرده بودم.
فلج شده بودم.
«آرک» می‌خواست باهام بخوابه و من نمی‌تونستم تکون بخورم.
انگار اصلاً اونجا نبودم.
بعدها هم تو زندگیم بارها این اتفاق برام افتاد.
همیشه موقع سِکس.
اما باید ازت بخوام برای شناسایی یه دختر دیگه بهم کمک کنی.
هیچ‌کس اون رو یادش نیست.
ـ می‌شناسیش؟ ـ نه.
ـ مطمئنی؟
این مادرت‌ـه.
«پیوتراش» کجاست؟
پیداش می‌کنیم.
باید رسماً ازت بازجویی کنم.
لعنتی!
گروه سرودِ فرشته‌ی نگهبان!
تو هم؟
سیکتیر کن.
کیرم توش.
نمی‌دونم چطوری باید انجامش بدم.
با هم یا جدا؟
جدا جدا.
باشه، اول من می‌رم.
خویناسکیِ پیر کل شهرو تو مشتش داشت.
به کلیسا پول می‌داد، خرج بازسازی‌ها رو می‌داد، آدم استخدام می‌کرد.
پدرم از اون پیرمردِ هیز حقوق می‌گرفت.
به کسی گفتی خویناسکی چه غلطی می‌کرد؟
نه، به هیچ‌کس. هیچ‌وقت.
تنهایی این کارو می‌کرد یا کسی هم کمکش می‌کرد؟
نه، کسی کمکش نمی‌کرد.
کِی تموم شد؟
وقتی بهش گفتم اگه یه بار دیگه زیپشو بکشه پایین، کیرشو با دندون می‌کنم.
جواب داد.
نمی‌دونم.
نمی‌دونم تنهایی این کارو کرد یا کسی بهش کمک کرد.
چیزی یادم نمیاد. مگه چند سالم بود؟
چهار سال؟
درباره کاری که خویناسکی باهات کرد به کسی چیزی گفتی؟
نه.
چرا نه؟
نمی‌دونم.
ده‌سالم بود.
مادرم منو تنهایی بزرگ کرد. واسه «خویناتسکی» کار می‌کرد و...
شاید می‌ترسیدم بلایی سرش بیاد.
مهمه. فکر کن.
این آدم ممکنه «پیوتِر سارمان» رو دزدیده باشه.
کسی تو رو پیشش می‌برد یا می‌فرستاد؟
اولین باری که این اتفاق افتاد، نوازنده‌ی ارگ منو فرستاد اتاق پشتی
تا عکس‌های مقدّس رو مُهر بزنم.
جدی؟ پس اون خبر داشت؟
شاید هم نمی‌دونست.
آدم خیلی مذهبی‌ایه.
کِی تموم شد؟
وقتی به مامانم گفتم.
بهم سپرد به بابام چیزی نگم و...
فکر کنم خودش حساب «خویناتسکی» رو رسید، چون بعدش دیگه تموم شد.
بعدش رستوران رو راه انداخت.
خب، حالا چی؟
اگه بی‌حرمتی به جنازه‌ توی قبرستون،
قتل «پوزنانسکی» و دزدیدنِ اون پسر آخری،
همه‌شون کارِ یه نفر باشه،
اونوقت با یه قاتل سریالی طرفیم
که توی مراحل اولیه‌ی فعالیتشه.
اولش خیال‌پردازی می‌کرد،
بعد توی قبرستون بازی راه انداخت،
و آخرش هم دست به قتل زد.
البته این در صورتیه که همه‌ش کارِ یه نفر باشه.
اسکیزوفرنی پارانوئید کم‌کم آدمو از پا درمیاره.
طرف باهاش می‌جنگه،
ولی توهم می‌زنه، یه صداهایی تو سرش می‌شنوه، احساساتش فوران می‌کنه.
یه موضوع یا الگوی اصلی هم همیشه تو کار هست.
ممکنه همون «وُپی» باشه که گفتی، ولی حتمی نیست.
ممکنه یه تصویر از دوران بچگی باشه، یا یه داستان،
یه جنگ تن‌به‌تن با یه سری نیروهای خیالی که دارن طرفو از پا درمیارن.
لعنتی.
-بیا، اینم از این. -ممنون.
پس یعنی دنبال کسی می‌گردیم که اختلالات روانی‌ش کاملاً تو چشمه؟
هم آره، هم نه.
مثلاً ممکنه یه نوع «پاراگنومن» باشه،
یعنی یه حرکت یهویی و غیرمنتظره از یه آدمِ به ظاهر سالم،
که معمولاً نشونه‌ی شروع همون وضعیتِ مریضیه.
اما اگه همونی باشه که من فکر می‌کنم،
دایره‌ی جستجو محدودتر می‌شه، چون یعنی طرف نسبتاً جوونه.
۳۰ یا ۴۰ سالش باشه، نه بیشتر.
-ممکنه این روان‌پریشی بخاطر یه ضربه‌ی روحی باشه؟ -آره.
تجاوز، تجربه‌ی خشونت، یا یه تصادفِ فجیع،
ولی باید از قبل زمینه‌شو داشته باشه.
اگه یه روانیِ جانی باشه، حتماً مال همین‌جاست.
جایی جولان می‌ده که براش امنه و بهش شناخت داره.
اگه اون افسانه‌ی «وُپی» واقعیت داشته باشه،
پس طرف اهل همین منطقه‌ی کاشوبیاست.
اگه پسره رو نگه داشته، یا تو خونه‌شه
یا یه جایی که مال خودشه،
پس یا تو ترولوچ یا همین دور و اطرافه.
فکر می‌کنه خودش یه «ووپی»‌ـه، یا داره شکارشون می‌کنه؟
واقعاً نمیشه گفت.
هیچ منطقی تو کارش نیست. یه مرضه. روان‌پریشیه.
سر قربانی رو برید تا تمومش کنه،
یا اینکه می‌ترسید سرِ خودش رو ببره.
ممکنه یکی از قربانی‌های خویناتسکی باشه؟
شاید، ولی حتماً اون نیست.
- شاید کسی که بهش کمک کرده؟ - شاید.
اما اونم باید یه جورایی ضربه‌ی روحی خورده باشه.
پیوتر سارمن هنوز زنده‌ست؟
فکر نمی‌کنم.
خواهش می‌کنم.
خب حالا، همگی گوش کنین.
«آرایشگر»، بچه‌ها رو بردار. برو خونه‌ی میخاو پاکوش رو بگرد.
به پیرمرد چیزی نگو.
پیوتروش؟
پیوتر!
پیوتر، اونجایی؟
پیوتروش اینجا نیست.
اگه من جای پاکوش بودم، با تیپا شوتت می‌کردم بیرون.
منم اگه جای اون بودم خودم رو شوت می‌کردم بیرون.
چند سالته، یژینا؟
نزدیکای ۳۰ سال.
حدودای ۳۰ سال، به «لوپی» باور داری، بچه‌ی همین‌جایی.
مراحل اولیه‌ی روان‌پریشی.
مشخصاتت دقیقاً همونه.
خودِ خودمم.
پاک رد دادی بیلِسکی، نه؟
بعد از حرف زدن با پروفایلر، زود قضاوت کردم.
چی گفت مگه؟
مرد، محلی، ۳۰ تا ۴۰ ساله،
یه ضربه‌ی روحی خورده، شاید یکی از قربانیامون باشه، روان‌پریش.
خب حالا چی؟
باید اون دخترِ توی عکس رو شناسایی کنیم
و سوابق بنیاد «خویناتسکی» رو زیر و رو کنیم.
بیا اینجا، رو به دیوار.
برو تو.
نه. همین‌جا.
- کجا می‌ری؟ - پیشِ ارگ‌نواز.
کمکم کن.
چرا هیچ غلطی نکردی؟
کِی؟
وقتی داشت اون کار رو می‌کرد.
چرا چیزی نگفتی؟
چون بچه بودم.
هیچ‌وقت چیزی از خودش بروز نمی‌داد.
بعضی وقتا یه بچه‌ای رو بغل می‌کرد، یکم دست‌نوازشش می‌کرد.
اصلاً بو نبردی؟
خیلی کمکمون کرد.
اگه اون نبود...
نمی‌تونستی پاتو از خونه بذاری بیرون.
یادت می‌آد اون موقع‌ها چطوری بود؟
پول پیوند و فیزیوتراپی رو اون داد.
پس خبر داشتی.
آرک!
آرک.
-بابات خونه‌ست؟ -تو دستشوییه.
هوی!
کمکش کن.
آقای فیلیپیاک؟
کسی اونجاست؟ صدای منو می‌شنوید؟
یادمه اونجا بود.
اما اسمش یادم نیست.
فکر کنم کاشیا بود.
یا باشیا.
خب، بالاخره کاشیا یا باشیا؟
-فامیلیش یادم نمیاد. -باشه، فکر کن.
خیلی حیاتیه.
یادمه مامانش می‌آوردش.
-اسم خودش چی؟ چه شکلی بود؟ -اسمش...
یه زنِ رنجور و داغون،
حدوداً ۳۰ سالشه.
ریزه‌میزه.
توی کشتارگاه کار می‌کرد.
واسه خویناتسکی؟
کلِ کشتارگاه‌ها مالِ خویناتسکیه.
خب، دیگه چی؟
می‌دونی... من...
واقعاً اون کار رو دوست داشتم.
با بچه‌ها کار می‌کردم.
مراقبشون بودم.
خب؟ چیز جدیدی دستگیرت شده؟
باید پرونده‌های پرسنلی کشتارگاه‌های خویناتسکی رو چک کنیم.
دنبال یه زن ریزه‌میزه می‌گردیم که اوایل دهه ۲۰۰۰، حدوداً سی سالش بوده
و یه دختر به اسم کاشیا... یا باشیا داشته.
خیلی هم عالی، ریدیم توش.
درخواست نیروی کمکی بده.
اوضاع چطوره؟
تعریفی نداره. کار خیلی زیاده، تنهایی از پسش برنمیایم.
درباره اون «وُپی» برام بگو.
مگه گوشی‌ت اینترنت نداره؟
از صدات خوشم میاد.
چی لازم داری؟
چطوری آدم «وُپی» می‌شه؟ حتماً باید یکی دیگه گازت بگیره؟
نه.
اون زمانا اگه بچه‌ای با کیسه آب به دنیا می‌اومد، نشونه‌ی بدی بود.
کیسه رو خشک می‌کردن، می‌سابیدن،
و با شیر مادر می‌دادن به خوردِ بچه.
وگرنه تبدیل به یه «ووپی» می‌شد و بعدش هم...
یه بیل و کله‌ی لای پاها.
۲۴ ساعت دردِ زایمان کشیدم،
چون داشت با باسن می‌اومد بیرون و همون‌طوری هم موند.
مال من چهار ساعت بود.
توی کیسه پیچیده شده بود. فکر کردم صورت نداره.
پس با کلاهک به دنیا اومده!
- توی رستوران بود. - کی؟
آدم‌رباهه. جولیا گفت پسرش با کلاهک به دنیا اومده.
کی اونجا بود؟
اون یارو که سگ داشت. یه بشقاب رو شکوند. یادته؟
توی بازارچه، کنارِ قلعه بادی بود.
پس الان دنبال یه سگ می‌گردیم؟
کی بازارچه رو راه انداخته بود؟
از کتابه خوشت می‌آد؟
هفته دیگه می‌آم.
مواظب خودت باش، باسیو.
بیا، پسرم.
بخور عزیزم.
بخور دیگه، یالا.
یکی واسه من!
پاکه!
بچه‌ها، پسره کجاست؟
پاکه.
- این چه گوهیه؟ - هیچ‌کی اینجا نیست.
زیرزمین اون‌طرفه.
گندش بزنن!
- در قفل بود؟ - باز بود.
ایست!
پلیس! بخواب رو زمین!
پیوتروش!
خیلی خب. ولش کن.
- پیوتروش! - مامان!
مامان.
حالت خوبه؟
آره.
خوش می‌گذره، لاشی؟
پرسیدم خوش می‌گذره یا نه، مرتیکه‌ی لجن؟
نیکی شهادت داد که مرگ آدام پوزنانسکی اتفاقی بوده.
رئیس آدامچیک قرار بود روش سرپوش بذاره،
نیکی هم قرار بود جنازه رو سر به نیست کنه.
نیکی پسرِ...
همون دختریه که تو عکسه؟
و خویناتسکی.
دختره تو ۱۴ سالگی زایمان کرده.
تحت درمان اعصاب و روان بوده.
تو ۱۸ سالگی، جلوی چشمِ پسرش خودکشی کرده.
معلوم نیست روان‌پریشی‌ش از کی شروع شد،
اما کم‌کم ریشه دووند.
واسه همینم هست که پیوتر سارمن هنوز زنده‌ست.
اون اولین قربانی‌ش بود.
خویناتسکی به نیکی تعرض نکرده بود؟
همچین چیزی نگفت.
ولی کلاً زیاد حرف نمی‌زنه.
- خویناتسکی یه جورایی هواشو داشت. - هواشو داشت؟
به یه روشِ مریضانه‌ای، آره.
خیله‌خب، ما علیه اینا اتهام می‌زنیم...
رئیس آدامچیک، و همین‌طور خویناتسکیِ جوون و فیلیپیاک.
محکوم کردنِ خویناتسکی و فیلیپیاک کار سختیه.
دادگاه تصمیم می‌گیره.
نمی‌تونم خودمو ببخشم که همون بلا سر میخائیل اومد.
داشتم به پرونده‌های گم‌‌شده‌ی آدام پوزنانسکی فکر می‌کردم.
باید خونه‌ی رئیس رو بگردیم،
ولی می‌ترسم تا الان دیگه سربه‌نیست‌شون کرده باشه.
منم همین فکرو می‌کردم.
بعد یادم افتاد که توی بعضی از دادسراها،
پرونده‌ها رو توی بایگانیِ غیرکیفری قایم می‌کنن
تا آمارشون رو الکی خوب نشون بدن.
ولی اینجا نه.
بایگانیِ خودمون رو چک کردم و،
پرونده‌ها کلِ این مدت همون‌جا بودن.
داری می‌گی یکی از آدمایِ دفتر خودمون قایمشون کرده؟
آره.
کی؟
تو.
داری شوخی می‌کنی.
آدامچیک تصمیم گرفت همکاری کنه.
اون شهادت داد که تو کمک کردی گندکاری خویناتسکی رو بپوشونی.
داره دروغ می‌گه.
فکر نمی‌کنم.
تو از مردی حمایت کردی که به پسرت آسیب زد.
من هوای خویناتسکی رو نداشتم.
نمی‌دونستم اون به پسرم آسیب زده.
دادگاه در موردش تصمیم می‌گیره.
بر اساس رمانی به نام «رنگ‌های اهریمن: سیاه» اثر ماوگوژاتا اولیویا سوبچاک
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.