ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز BcMoviez
‫[همسر چوی سونگ مین، عزیزم!]
‫تو عشق منی.
‫عشقم!
‫همیشه بهت فکر می‌کنم عزیزم.
‫تو عشق منی.
‫عشقم!
‫درست همینجا کنارم بمون
‫تا ابد دوست دارم.
‫تا ابد!
‫هیچکی نمیتونه جاتو بگیره.
‫تنها عشق من.
‫عشقم!
‫بهت قسم می‌خورم.
‫یه شب،
‫وقتی زندگی خسته‌ت می‌کنه،
‫وقتی همه‌چی واست سنگین میشه،
‫فقط بهم بگو...
‫ما آمبولانسیم.
‫[۸ ساعت قبل]
‫بیاین اجرامونو ببینین.
‫بیاین اجرامونو ببینین!
‫اجرا
‫بیاین اجرامونو ببینین، ما آمبولانسیم!
‫سونگ مین، عجب روز خفنیه، نه؟
‫[چوی سونگ مین، ۲۳ ساله] ‫[لی وون ده، احتمالا ۲۲ ساله]
‫این آدما...
‫باید همشونو بکشونیم تو سالن و بترکونیم.
‫فکر می‌کنی دلم نمی‌خواد سالن پر بشه؟
‫آره بابا ‫دانشگاه زنان سئول امروز جشنواره داره.
‫جشنواره؟
‫بریم اونجا تراکت پخش کنیم؟
‫پسر، یه حسی بهم دست داد.
‫حسش کردی؟
‫بریم؟
‫- بریم؟
‫بریم؟
‫بریم!
‫آمبولانس!
‫راک اند رول!
‫بیاین اجرای آمبولانسو ببینین!
‫ما آمبولانسیم! بیاین به اجرامون!
‫راک اند رول! ‫بیاین به اجرا!
‫بیاین باشگاه انیمه، ‫مجانی کاسپلی‌تون می‌کنیم!
‫- تو دونری؟ ‫- آره.
‫نمیاین؟
‫بشینین، زود باشین، زود باشین!
‫منم می‌تونم امتحانش کنم؟
‫دقیقا شبیه مایکل شدی! ‫محشره!
‫ما آمبولانسیم!
‫بیاین اجرامونو ببینین.
‫ما آمبولانسیم.
‫ما آمبولانسیم!
‫خیلی جذابه.
‫کاملا شبیه سلبریتیاست...
‫سال اولیه، ‫ولی از الان جذاب‌ترین دختر اینجاست...
‫عکسای دیوانه‌کننده‌ای هم می‌گیره!
‫بیاین یدونه عکسم اینجا بگیریم.
‫یک، دو، سه!
‫اصلا عوض نشده.
‫نه، حتی خوشگل‌ترم شده.
‫وایسا.
‫خیلی محبوبه...
‫[هان بو نا]
‫- چطوره؟ ‫- ها؟
‫همش داشتی زل می‌زدی، چطوره؟
‫نفهمیدم دارم زل می‌زنم، ‫واقعا ببخشید.
‫داشتم درباره عکس حرف می‌زدم.
‫آها، عکس.
‫واقعا قشنگه.
‫این صورت فلکی جبار نیست؟
‫تو اولین نفری هستی که تشخیصش دادی.
‫متالیکا یه آهنگ به اسم «اوریون» داره، ‫از اونجا می‌شناسمش.
‫میگن نور ستاره‌ها یه عالمه طول می‌کشه ‫تا به زمین برسه.
‫می‌دونستی؟
‫چقدر؟
‫حدود بیست سال؟
‫خیلی دورتر از خورشیده،
‫واسه همین نور ستاره‌ای که می‌بینیم خیلی وقت پیش راه افتاده ‫و تازه الان بهمون می‌رسه.
‫«بهمون می‌رسه»؟
‫منو یادت نمیاد؟
‫تو دوست داداشمی.
‫تو خواهر کوچیکتر جه جونگی؟
‫حالش چطوره؟
‫خوبه
‫چند سال گذشته؟
‫قبلا روم کراش داشتی، نه؟
‫آره...
‫مگه واسه یه مدت طولانی ازم خوشت نمیومد؟
‫می‌دونستی؟
‫منم ازت خوشم میومد.
‫خیلی پرتی.
‫من، چوی سونگ مین،
‫دیگه اون پسر خجالتی‌ای که می‌شناختی نیستم.
‫بعدا میای به اجرام؟
‫اجرات؟
‫اسم گروهتون آمبولانسه؟
‫آره، می‌خوایم مردمو ‫با موسیقیمون راهی آمبولانس کنیم!
‫اگه بیای، یه آهنگ فقط واسه تو می‌خونم.
‫چه آهنگی؟
‫اگه بیای می‌شنویش.
‫بهش فکر می‌کنم
‫به چی زل زدی؟
‫لعنتی
‫تو چی هستی؟
‫دولی
‫لعنتی!
‫تا آخرین روز دنیا، ‫هیچ‌وقت عوض نمیشم.
‫توام مثل من نیستی؟
‫هیچی تو این دنیا نمی‌تونه جلومو بگیره
‫چون تو داری باهام میای
‫تا آخرین روز دنیا، ‫هیچ‌وقت عوض نمیشم
‫توام مثل من نیستی؟
‫هیچی تو این دنیا نمی‌تونه جلومو بگیره
‫چون تو داری باهام میای
‫یک، دو، سه، چهار
‫تا آخرین روز دنیا، ‫هیچ‌وقت عوض نمیشم
‫توام مثل من نیستی؟
‫هیچی تو این دنیا نمی‌تونه جلومو بگیره
‫چون تو داری باهام میای
‫آره!
‫عزیزم! پاره شد!
‫سایرن‌های دوست‌داشتنی کلاب طرفداریمون، ‫مرسی که اومدین.
‫عزیزم! عزیزم! ‫فاق شلوارت پاره شده!
‫آهنگ بعدی مال خودمونه.
‫با فکر کردن به یه آدم خاص ‫تو قلبم نوشتمش.
‫اسم این آهنگ هست...
‫«از دورتر از خورشید.»
‫عزیزم! عزیزم!
‫شرتت معلومه!
‫شرتت! شرتت!
‫[شرتت معلومه]
‫وایسا!
‫یکی زنگ بزنه آمبولانس
‫آمبولانس!
‫واقعا زنگ بزنین آمبولانس!
‫آمبولانس!
‫هی، سونگ مین، خوبی؟
‫چخبره؟ چیه؟
‫حالت خوبه؟
‫انگشتاش قفل شده! گیتارو بگیر!
‫ولش کن
‫عوضی! گیتارو ول کن!
‫اجرا اینقدر مهمه؟ ‫کی به آهنگ جدید اهمیت میده!
‫من دانشجوی پزشکی دانشگاه کاتولیکم، ‫بذارین معاینه‌ش کنم!
‫اون دکتره!
‫- سونگ مین، خوبی؟ ‫- نه...
‫بذارین یه نگاهی بندازم!
‫- عاشقتم! ‫- داره چیکار می‌کنه؟
‫یکی زنگ بزنه اورژانس!
‫آمبولانس! آمبولانس!
‫آمبولانس!
‫آمبولانس
‫قراره چی سرش بیاد؟
‫سونگ مین، فقط طاقت بیار
‫می‌دونم...
‫میشه صورتمو بپوشونین؟ ‫خیلی خجالت‌آوره...
‫بهتره اینجا رو بپوشونی
‫عوضی...
‫سونگ مین! هی!
‫دودولت چیزیش نمیشه!
‫هر روز تو بیمارستان ‫ازت مراقبت می‌کنم!
‫بو نا...
‫آخرش، کسی که ‫سوار آمبولانس شد
‫من بودم، نه جمعیت. ‫[زمان حال]
‫بعد از اون، هر وقت می‌رفتم رو صحنه،
‫مردم فقط به فاقم زل می‌زدن ‫و می‌خندیدن
‫همش داشتم کوچیکتر می‌شدم...
‫البته دودولم نه،
‫اون عالی کار می‌کنه، ‫نگران اون نباشین
‫به هر حال، بعد از اون گندکاری، ‫یه تروما پیدا کردم
‫که دیگه نمی‌تونستم جلوی مردم ‫آواز بخونم
‫شاید سرنوشت بود
‫سرنوشت تلخ یه هنرمند ‫که عشق اولش شکست خورد
‫خب پس چی سر اون دختره اومد؟
‫بعد از مرخص شدنم دنبالش گشتم،
‫ولی خونوادش مهاجرت کرده بودن
‫اون خیلی وقت پیش عشق اولم بود...
‫هنوزم بعضی وقتا بهش فکر می‌کنم
‫جمعش کن و برو خونه
‫و من واقعا حالم خوبه
‫تک! وان!
‫امروز یه سونوگرافی ۴ بعدی گرفتم ‫ یه نگاه بنداز!
‫خوشتیپ نیست؟
‫شاید شبیه منه؟
‫به باباش رفته
‫برگردین سر جاتون!
‫- نفر بعدی، چوی سو یونگ! ‫- بله!
‫بیا جلو!
‫خیلی بی‌پرواست...
‫کافیه، سو یونگ!
‫مراقب باش! سو یونگ!
‫هر وقت تو میای خیلی ذوق‌زده میشه
‫این تکواندوعه ‫خودت ثبت نامش کردی
‫باشه، بازم تقصیر منه
‫بیا دعوا نکنیم
‫اصلا واسه چی اینجایی؟ ‫ امروز نوبت منه بیام دنبالش. ]
‫من واسه سو یونگ اینجا نیستم
‫فقط اون قیافه رو نگاه کن.
‫خفه شو
‫نمیشه فقط املت برنج درست کنی؟ ‫دارم استرس می‌گیرم.
‫نگران نباش. ‫توی یوتیوب دیدم ‫و قبلاً تمرین کردم.
‫شبیه یه سرآشپز واقعی نیستم؟
‫جدی؟
‫بیا شعله رو زیاد کنیم.
‫- اوه نه... ‫- خوب تماشا کن.
‫سبزیجاتو می‌ریزیم توش...
‫و حالا، طعم دودی بهش می‌دیم...
‫سو یونگ! عزیزم!
‫واقعا گند زدی!
‫بابا!
‫من حیوونم؟
‫آره.
‫- من میوه‌ام؟ ‫- نه.
‫دم دارم؟
‫نه.
‫من...
‫آواز می‌خونم؟
‫نه.
‫زیر آب زندگی می‌کنم؟
‫آره.
‫- می‌تونم حدس بزنم؟ ‫- آره، تو چی هستی؟
‫- من... ‫- خب؟
‫- من... ‫- بگو؟
‫- من یه ماهی مرکبم! ‫- غلطه!
‫باشه، شبیه توام؟
‫غلطه! من استاد گوزیدنم؟
‫غلطه، غلطه، غلطه!
‫پس، تو آسمون پرواز می‌کنم؟
‫آره...
‫من یه هواپیمام!
‫غلطه، غلطه، خیلی غلطه!
‫پس چی‌ام؟
‫به جز هواپیما چی پرواز می‌کنه؟
‫وایسا، من یه بادکنکم!
‫- دقیقاً! ‫- ایول! ‫بردم!
‫بازم باختم، من چی‌ام؟
‫- هشت‌پا! تو یه هشت‌پایی! ‫- هشت‌پای احمق، همیشه می‌بازم!
‫من همیشه می‌برم! خیلی آسون بود!
‫هی، سونگ مین! ‫چرا واسه ناهار اینجا قرار گذاشتیم؟
‫می‌تونستیم فقط ‫مرغ سوخاری و آبجو بخوریم.
‫غر نزن و بشین.
‫زنت کجاست؟ ‫فکر کردم با هم اومدین.
‫رفت دستشویی.
‫سلام، سونگ مین.
‫هی، می یونگ، خیلی وقته ندیدمت.
‫سلام کن، ایشون ملکه زیبایی ‫شرکتمونه، وو مین یو.
‫سلام...
‫ایشون بهترین دوست شوهرمه، ‫چوی سونگ مین.
‫سلام.
‫بفرمایید بشینین.
‫عوضی، این یه قرار آشنایی بود؟
‫اگه تو یه گروه موسیقی بودی حتماً خوب می‌خونی.
‫خواننده اصلی ‫گروهمون آمبولانس بود.
‫اسم گروه «آمبولانس» بود؟
‫می‌خواستیم وقتی اجرا می‌کنیم ‫همه کارشون به آمبولانس بکشه،
‫به هر حال قصدمون این بود.
‫وقتی با میکروفون تو دستش ‫رفت رو صحنه...
‫هی، من بهش بگم یا خودت می‌گی؟
‫بیخیال این تاریخ باستان شو، ‫بیشتر از ۲۰ سال گذشته...
‫چرا؟ دیگه نمی‌خونی؟
‫نه، دیگه نه.
‫ولی سو یونگ عالی می‌خونه.
‫سو یونگ کیه؟
‫دخترم.
‫- تو دختر داری؟ ‫- آره.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫عاشق آواز خوندنه، ‫نمی‌تونم میکروفونو به زور از دستش بگیرم.
‫خوشگل نیست؟
‫اینجا داره کیبورد می‌زنه،
‫و اینجا، میگه تو ساکسیفون زدن خوبه، ‫ولی نیست.
‫چقدر بانمکه.
‫خب، مین یو، تایپ مرد ایده‌آلت چیه؟
‫دارم می‌میرم که بدونم.
‫نگفتی از مردای پخته خوشت میاد؟
‫این روزا از آدمای ‫یه کم پخته‌تر خوشم میاد.
‫واسه پخته بودن تجربه لازمه، نه؟
‫دقیقاً، مین یو، با تجربه بودن ‫بهتر از بی‌تجربه بودنه.
‫شخصیت هم مهمه.
‫ولی اون چیزیه که باهاش به دنیا میای.
‫تو به پدر و مادرت رفتی؟
‫نه، من دقیقاً برعکسشونم.
‫که اینطور...
‫با این حال سو یونگ به من رفته، ‫مردم میگن ما کپی همیم.
‫خیلی ببخشید!
‫می‌خواستم به اون لگد بزنم...
‫کافیه! دارین چیکار می‌کنین؟
‫مین یو، وایسا!
‫دیوونه شدی؟
‫اون عقل لعنتیتو از دست دادی؟
‫من تمام تلاشمو کردم، باشه؟ ‫تو به آدم اشتباهی لگد زدی.
‫چرا تو قرار اول ‫از بچه‌ت حرف می‌زنی؟ خیلی ضدحاله!
‫من نمی‌خوام مخ کسیو بزنم.
‫من اصلاً اینجا چه غلطی می‌کنم؟
‫گمشو بابا.
‫[موسیقی شاد]
‫تماشای منظره شب ‫روی پل رومی کوردوبا.
‫با یه لیوان شراب تو دستم.
‫عالیه، نه؟ یه برنامه بی‌نقص.
‫همه اینا روی یه موتور، ‫یه سفر برای شفای درون، رسیدن به آرامش.
‫کل سفر بی‌نقص برنامه‌ریزی شده، ‫همه‌ش همینه، پسر!
‫اصلاً دارم با کی حرف می‌زنم؟
‫ببخشید، باید سریع یه پرداختی انجام بدم.
‫تنها چیزی که ازش حرف می‌زنی ‫پول، پول، پوله!
‫من دارم اینجا درباره یه سفر حرف می‌زنم!
‫سو یونگ، باورت میشه باباتو؟
‫وقتی شش سالم بود، ‫واسه کریسمس یه ربات کادو گرفتم.
‫دست و پاش تکون می‌خورد و اینا.
‫می‌دونی بابات چی گفت؟
‫«چیزی به اسم بابانوئل وجود نداره، ‫مامان اونو خریده.»
‫بابانوئل وجود نداره؟
‫عزیزم، بابانوئل وجود داره. ‫عمو داره سربه سرت می‌ذاره.
‫بابانوئل هست، نه؟
‫بابانوئل واقعیه، کاملاً واقعیه.
‫فکر کنم کاناداییه. ‫از دودکشا میره تو و میاد بیرون.
‫ون تکواندو اومد!
‫زود میام دنبالت.
‫کلاس خوبی داشته باشی!
‫بوس!
‫خداحافظ!
‫سو یونگ، منم باهات میام، ‫باید برم یه جایی...
‫رفیق.
‫می‌کشمت، عوضی.
‫ببخشید، از دهنم پرید.
‫بابانوئل خیلی هم واقعیه، چرا اون حرفو زدم؟
‫سو یونگ، وایسا منم بیام!
‫بابانوئل واقعیه! فهمیدی؟
‫الو؟ سلام، بلا.
‫میشه عکسای ادیت شده رو دوباره بفرستی؟ ‫ایمیلشون کن برام.
‫آره. عالیه، مرسی.
‫این چنده؟
‫اون... ۱۵۰ دلاره.
‫- همینو می‌برم. ‫- حتماً.
‫میشه کادوش کنین؟
‫بله، البته.
‫سلام ریموند، چطوری؟ ‫[هان بو نا]
‫منم همینطور.
‫می‌بینمت!
‫- همینجوری می‌برمش. ‫- بله؟
‫همینجوری می‌برمش.
‫باشه...
‫ببخشید، این اولین باریه که ‫یه درام کادو می‌کنم...
‫کادوعه، یه کارت کوچیک دارین؟
‫بله، البته.
‫من تو نوشتن اینا خوب نیستم،
‫اگه زنتون می‌خواست اینو بهتون کادو بده ‫چی می‌نوشت؟
‫ببخشید، ولی من زن ندارم.
‫پس، دوست‌دختر؟
‫دوست‌دخترم ندارم...
‫منو نشناختی؟
‫دبیرستان دونگ‌اوی، هان بو نا.
‫بو نا؟
‫یه لحظه وایسا!
‫هان بو نا! ‫مطمئن نبودم خودتی!
‫فکر کردم رفتی خارج؟
‫رفتم، این ماه واسه یه ‫نمایشگاه برگشتم.
‫چه نمایشگاهی؟
‫نمایشگاه انفرادی عکاسیم.
‫چه عالی.
‫اصلاً عوض نشدی...
‫اصلاً.
‫دوباره کاملاً اتفاقی همدیگه رو دیدیم.
‫آره، مگه نه؟
‫واسه یه جلسه دیرم شده، ‫امشب چیکاره‌ای؟
‫من؟
‫برنامه‌ای داری؟
‫نه، هیچ برنامه‌ای ندارم.
‫پس
‫بعداً بیا اینجا.
‫بیا یکم گپ بزنیم.
‫آره، حتماً...
‫آره، منم!
‫می‌تونم یه خواهش بزرگ ازت بکنم؟
‫یه گیتار عالی تازه رسیده، ‫باید فروشنده‌شو ببینم...
‫میشه امشب سو یونگو نگه داری؟
‫بچه تو شکمت چطوره؟
‫به شوهر جدیدت سلام برسون.
‫الو؟ ‫جی وو؟ الو؟ ‫[شوهر سابق]
‫نگران سو یونگ نباش،
‫امشب حسابی خوش بگذرون!
‫بو نا!
‫هی!
‫مرسی که اومدی.
‫اینجا کجاست؟
‫بیا تا بهت معرفیشون کنم.
‫این دوستم سونگ مینه.
‫سلام!
‫ورود بچه ممنوع!
‫دوستاتن؟
‫نه، مشتریام بودن، ‫ولی چندتاشون الان باهام دوستن.
‫یه ثانیه.
‫باشه.
‫سلام، کارلو.
‫صداتو خوب نمی‌شنوم.
‫آره، فردا صبح ‫دم دریاچه می‌بینمت، بوس!
‫به چندتا زبون حرف می‌زنی؟
‫شیش‌تا، شایدم هفت‌تا.
‫- ببخشید! ‫- بله خانم.
‫- یه ودکا مارتینی می‌خوام. ‫- و همراهتون؟
‫من یه میلک‌شیک می‌خورم...
‫- چی؟ ‫- بله؟
‫کالوا؟ کالوا و شیر.
‫با یه عالمه شیر.
‫یه موزیسین راک با سلیقه یه بچه.
‫خیلی از راکرا قلب پاکی دارن.
‫واسه همینه پوستم اینقدر روشنه، ‫یه عالمه شیر خوردم.
‫خیلی دلم می‌خواست دوباره ببینمت.
‫بعضی وقتا بهت فکر می‌کردم.
‫راستش... خیلی زیاد.
‫اصلاً عوض نشدی.
‫مثل قبل؟
‫نه، همون نیستی.
‫یه جورایی پخته‌تر شدی.
‫و خوشگل‌تر.
‫فکر نمی‌کردم امکان داشته باشه.
‫جدی می‌گم.
‫- سونگ مین! ‫- بله؟
‫برقصیم؟
‫راکرا نمی‌رقصن.
‫- بیخیال، بیا برقصیم! ‫- واقعاً نمی‌تونم!
‫یه کم تکون بخور!
‫به سلامتی!
‫حتماً خیلی ترشه!
‫به سلامتی!
‫خیلی خوبه!
‫پس اون شایعه‌های تو دانشگاه ‫همش چرت و پرت بود، نه؟
‫چی؟
‫بیخیال، نمی‌گمش.
‫نه، بهم بگو، بگو دیگه.
‫بعد از اون اتفاقی که اون پایین افتاد
‫یه شایعه‌ای پخش شده بود.
‫کدوم خری گفته؟
‫همش چرت و پرته! کاملاً سالمه!
‫چرا هنوز ازدواج نکردی؟
‫ازدواج کرده بودم، ولی دوربرگردونو پیچیدم.
‫چی؟
‫طلاق گرفتم.
‫این قضیه «ورود بچه ممنوع» دیگه یعنی چی؟
‫یه جنبشه که تو پاریس شروع شد،
‫تا آدمایی که از بچه‌ها خوششون نمیاد ‫عذاب وجدان نداشته باشن.
‫تو از بچه‌ها خوشت نمیاد؟
‫نه، خوشم نمیاد.
‫توام فکر می‌کنی عجیبه، نه؟
‫ها؟
‫آدمایی هستن که به خاطر ‫دوست نداشتن بچه‌ها قضاوتت می‌کنن.
‫نه بابا، اونا خودشون عجیبن.
‫واقعاً اینطوری فکر می‌کنی؟
‫معلومه.
‫می‌دونستم درک می‌کنی.
‫از دخترا هم بدت میاد؟
‫اول با خوشحال کردن این دختر شروع کن.
‫خیلی قلقلکیه!
‫باورم نمیشه، انگار تو خوابم.
‫راستش، یه کم می‌ترسیدم.
‫چرا؟
‫که ازدواج کرده باشی و بچه داشته باشی!
‫کی گفته بچه ندارم؟
‫خودت گفتی طلاق گرفتی و بچه نداری!
‫کجا می‌ری؟
‫وایسا!
‫اینکه انکارش نمی‌کنم ‫معنیش این نیست که ندارم.
‫- جفتش یکیه. ‫- نه، نیست.
‫- یه لحظه وایسا. ‫- هوم؟
‫- وایسا، وایسا. ‫- آره، چیه؟
‫وایسا، وایسا!
‫خب، بالاخره داری یا نه؟
‫بچه؟
‫من؟
‫احتمالاً نه؟
‫[بابا بهترینه!]
‫اون پیرهن قرمزه رو بذار بیرون!
‫باشه!
‫الان کنجکاو شدم، اون چجور آدمیه؟
‫مردی که اونقدر خوب بوده که بتونه دلتو ببره؟
‫اون فقط... فکر کنم خیلی مهربونه.
‫مهربون و خوشتیپم هست؟
‫خوش‌قیافه و یه جورایی رمانتیک.
‫تو دوران دانشگاه تو یه گروه موسیقی بود،
‫حتی منو دعوت کرد به یه اجرا ‫تا واسم یه آهنگ بخونه.
‫چقدر عالی! خب آهنگش چطور بود؟
‫خب، نتونستم بشنومش.
‫چرا؟
‫یه اتفاقی براش افتاد.
‫بگو دیگه، چه اتفاقی؟
‫- یه اتفاق غیرقابل اجتناب. ‫- اون اومد!
‫کیونگ آه، ظهر بخیر!
‫خانم هان، خیلی وقته ندیدمتون.
‫ما تو کالکشن پاریس همدیگه رو دیدیم، ‫منو یادتونه؟
‫معلومه که یادمه.
‫کاور ال فرانسه‌تون، فوق‌العاده بود.
‫خیلی دوسش داشتم.
‫[موسیقی جوانان]
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫آره، چی؟
‫بیشتر از همه عاشق چی هستی؟
‫موتورم؟
‫درسته، موتور.
‫درسته، خوبه.
‫موتورت...
‫فرض کن با یه دختری آشنا شدی.
‫خیلی دافه، مثل یه الهه.
‫هه جی.
‫باشه، هه جی.
‫خب، فرض کن ‫تو نگاه اول عاشقش شدی.
‫نه، اون مهمانداره ‫واسه همین هیچوقت نیست.
‫بذار ببینم...
‫پس فرض کن از کارش استعفا میده.
‫- این عشق واقعیه. ‫- باشه.
‫ولی مشکل اینجاست، ‫اون از موتور متنفره.
‫نه! سوالت اشتباهه، ‫اون از موتور خوشش میاد.
‫یه بار دیدمش که داشت ‫یه هارلی دیویدسونو دید می‌زد.
‫باسنش خیلی جذابه.
‫باشه، هرچی...
‫تازه، دوست‌پسرم داره.
‫مهم نیست، اونا به خاطر موتور به هم زدن!
‫پسر گفتم که از موتور خوشش میاد!
‫تو یه تصادف نزدیک بود بمیره! ‫تروما گرفته!
‫واسه همین به هم زدن، بعد تو وارد میشی.
‫«سونگ هو، دوستت دارم، می‌خوام ‫باهات باشم، از موتور خوشت میاد؟»
‫تو چی می‌گفتی؟
‫می‌خواد با من باشه؟
‫آره...
‫فقط می‌گفتم که موتور ندارم.
‫سه هیونگ از سگ بدش میاد؟
‫اگه بهت می‌گفت هیچوقت سگ نگه ندار، ‫با سگ خودت چیکار می‌کردی؟
‫اگه قبلاً عاشق سگا بوده، ‫ولی گازش گرفتن و الان می‌ترسه چی؟
‫نمی‌شد فقط بهش نگی؟
‫اون هیچوقت این کارو نمی‌کنه، ‫درباره دوست‌پسرم اینجوری حرف نزن!
‫هرچی!
‫بوسیدیش، نه؟
‫باید یه چیزی بهت بگم، ‫خیلی مهمه.
‫ولی اول بگم، از وقتی برگشتی ‫تو زندگیم، فقط به تو فکر می‌کنم.
‫و اینکه چیکار می‌تونم بکنم تا این رابطه ادامه پیدا کنه.
‫ولی اگه یه چیزی رو پنهان کرده باشم...
‫تو ازدواج کردی.
‫نه، عمراً، قطعاً این نیست.
‫من طلاق گرفتم، جدی میگم، این نیست!
‫منم باید یه چیز مهمی بهت بگم...
‫پسر، پسش بده!
‫جدی میگم!
‫بچگیام خیلی تنها بودم، ‫واسه همین خیلی احساس تنهایی می‌کردم.
‫خیلی عالیه که کارم بهم اجازه میده ‫با آدمای جدید آشنا بشم، اینور و اونور سفر کنم،
‫ولی همیشه ‫یه جای خالی درونم بود.
‫با این حال هنوزم بهت حسودیم میشه...
‫من بردم! نا-نا-نا!
‫داری کاری رو می‌کنی که دوست داری، ‫به آرزوت رسیدی.
‫با این وجود، بعضی وقتا بهت فکر می‌کردم.
‫اینکه حالت چطوره، ‫ازدواج کردی یا نه...
‫کنجکاو بودم.
‫خب چیزی که می‌خوام بگم اینه که،
‫اون جای خالی‌ای که داشتم؟
‫از وقتی دوباره دیدمت، ‫حس می‌کنم داره پر میشه.
‫ممنونم.
‫تو چی می‌خواستی بگی؟
‫- پسش بده! ‫- عمراً!
‫بیخیال، پسش بده!
‫تو همیشه هر کاری دلت می‌خواد می‌کنی!
‫مال منه! ‫چرا می‌زنیم؟
‫من بزرگترم!
‫مامان!
‫سونگ مین، ببخشید.
‫ببخشید!
‫چیزی لازم دارین؟
‫ما اومدیم اینجا که آروم حرف بزنیم، ‫ولی این دیگه یکم زیاده‌رویه.
‫بقیه دارن ادبشونو رعایت می‌کنن ‫و آروم حرف می‌زنن،
‫انگار فقط اون میز ‫مراعات نمی‌کنه.
‫بچه‌ها بچگی می‌کنن دیگه.
‫اشکال نداره پسرا، اینو بخورین!
‫همه بچه‌ها اینجوری رفتار نمی‌کنن.
‫من الان دارم درباره بچه‌های شما حرف می‌زنم.
‫بیخیالش شو.
‫ببخشید، خیلی پر سروصداست.
‫می‌خواستی چی بگی؟
‫کی می‌دونه...
‫چیه؟
‫بازم باید به این کار ادامه بدم؟
‫چرا؟ ‫دلت نمی‌خواد؟
‫نه، خوشم میاد.
‫فقط نگرانم خسته شده باشی...
‫- اصلاً. ‫- جدی؟
‫بفرما! تموم شد!
‫اون چادر سرخپوستی برات خیلی کوچیک نیست؟
‫به هر حال دوسش دارم.
‫چطوره اهداش کنی؟ ‫به یه بچه‌ای که بهش نیاز داره؟
‫بدی به مامانت؟ ‫واسه داداش جدیدت.
‫چرا؟ مال منه.
‫دیگه حتی با اون عروسکم ‫بازی نمی‌کنی.
‫مانگوی من...
‫امروز چت شده؟
‫دارم سعی می‌کنم واسه چیزای جدید ‫جا باز کنم.
‫من چیزای جدید نمی‌خوام، ‫کی گفته چادره خیلی کوچیکه؟
‫می‌بینی؟ ‫من و مانگو توش جا می‌شیم، خیلی راحته!
‫خیلی خب...
‫قول بده هیچوقت ‫چادرمو به کسی نمی‌دی.
‫باشه، باشه.
‫بیا بیرون، اون تو گرمه.
‫بابا، گوشیت!
‫سلام!
‫عزیزم، می‌تونم الان ببینمت؟
‫آره، البته.
‫کجا همو ببینیم؟
‫بیا خونه تو همو ببینیم.
‫نه، من میام بیرون...
‫من تو راهم.
‫خوراکی خریدم که با هم بخوریم.
‫می‌بینمت!
‫چی؟
‫[شوهر سابق]
‫چرا جواب نمیده؟
‫یه کار فوری برام پیش اومده، ‫یه کم پیش عمو وون ده بمون.
‫چرا؟
‫فقط همین یه بار، خیلی مهمه.
‫فقط همین یه بار، باشه؟
‫بابا!
‫یه کم زیاده‌روی نیست که ‫وسط روز این کارو بکنیم؟
‫مامانت فقط روزا می‌تونه مراقب بچه‌ها باشه.
‫چرا امروز اینقدر جذاب شدی؟
‫بس کن.
‫چی میشه که ما هیچ‌وقت سرد نمیشیم؟
‫چرا اینقدر خودتو پوشوندی؟ ‫به هر حال همه‌ش درمیاد.
‫امروز نابودت می‌کنم.
‫اِ؟ مامانته؟
‫یه کار فوری پیش اومده، ‫به یه لطفی نیاز دارم.
‫چرا وسط روز حوله پوشیدی؟
‫بگو «مرسی که مراقبمی.»
‫مرسی که مراقبمی.
‫یه کم اینجا بمون، ‫زود میام دنبالت.
‫مرسی، رفیق.
‫هی، هی، هی!
‫نمی‌بینی چی پوشیدم؟
‫حتی بچه‌هامو گذاشتم پیش مادرشوهرم!
‫حالش خوبه؟ عاشقتم، رفیق.
‫تا پنج ببرش کلاس!
‫عاشق زنمم!
‫چی؟ ده دقیقه؟ ‫ترافیک نیست؟
‫عالیه.
‫شراب بخوریم؟ فضا رو رمانتیک کنیم؟
‫آبجو فقط آدمو باد می‌کنه و می‌بره دستشویی.
‫میشه تو راه یه شیشه بگیری؟ ‫آدرسو برات پیامک می‌کنم!
‫آره، آره، باشه، باشه...
‫و عجله نکن، با احتیاط برون!
‫خدای من...
‫خوش اومدی.
‫حالت خوب بوده؟
‫آره، ممنون.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫جدی؟
‫اینجا رو بهم نشون بده.
‫خونه خودته.
‫قشنگه، واقعاً قشنگه.
‫- خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫اینجا آشپزخونه‌ست.
‫به طرز عجیبی ساده‌ست، عاشقشم.
‫منم دوسش دارم.
‫سادگی بهترین چیزه.
‫اون اثر هنری دم در، ‫کار همون هنرمنده؟
‫کار یه هنرمند کانسپته.
‫کانسپتش قشنگه، ‫آوانگارد ولی ساده.
‫و این اتاق منه، اونم دستشوییه.
‫این اتاق چیه؟
‫اون انباریه، خیلی شلوغ پلوغه.
‫می‌رم شراب بیارم.
‫وایسا، شراب خوبه، ولی می‌تونه صبر کنه.
‫هنوز شروع هم نکردیم؟
‫- از الان عاشقش شدم! ‫- جدی؟
‫اوه، لگو...
‫شاید دفعه بعد تو استودیوت همو ببینیم؟
‫از وایب خونه تو بیشتر خوشم میاد.
‫یا می‌تونیم بریم یه جایی مثل هتل؟
‫خونه تو خیلی بهتره.
‫جدی؟
‫دیره، باید برم.
‫- باشه. ‫- کم مونده بود یادم بره.
‫به زودی یه نمایشگاه دارم، ‫اگه وقت داشتی بیا.
‫عالیه، معلومه که میام.
‫و اینم...
‫[ورود بچه ممنوع]
‫فوق‌العاده‌ست...
‫منتظر نظرت می‌مونم.
‫حتماً.
‫- من رفتم. ‫- فردا می‌بینمت.
‫باشه.
‫آره!
‫سو یونگ ۴۰ دقیقه‌ست منتظره، ‫معلم پیانو زنگ زد.
‫- نرفتی دنبالش؟ ‫- اوه آره، ببخشید!
‫خیلی ببخشید خانم، یه کم دیر کردم.
‫عصر بخیر.
‫عزیزم، بیا بریم خونه.
‫خداحافظ!
‫بابت این ببخشید.
‫چون دیر کردم عصبانی‌ای؟
‫اسمش چیه؟
‫کی؟
‫دوست‌دخترت، خیلی تابلوعه ‫که یکی داری.
‫نه، ندارم.
‫تو باورنکردنی هستی.
‫بابای سه یونگ واسش یه ‫بلیت یک ساله لوته ورلد خریده.
‫و رشوه تو این بستنی مسخره‌ست؟
‫می‌خوای بری لوته ورلد؟
‫منم می‌تونم برات بلیت یک ساله بخرم.
‫باید یه سطل سفارش می‌دادم...
‫پس برات بزرگترین سطل رو می‌گیرم، ‫همینجا وایسا!
‫بیخیال، اشتهام کور شد، ‫اینم خودت بخور.
‫می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫همین الان زدیم!
‫الان داری این کارو می‌کنی؟
‫ببخشید، فقط واسه یه مدت...
‫نمی‌تونیم آخر هفته‌ها نوبتیش کنیم؟
‫اون واقعاً از بچه متنفره.
‫فکر می‌کنه وقتی به دنیا بیاد ‫اون میره کنار.
‫شکم حاملم باحاله؟
‫شبیه یه خوک چاق شدی.
‫[اشتیاق ۲۳ سالگی]
‫نظرت چیه؟
‫خیره‌کننده شدی...
‫نه، منظورم عکسه.
‫نمی‌دونم چی بگم...
‫راستش خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫بعد از اینکه ۱۵ سال پیش گرفتمش نگهش داشتم،
‫می‌خواستم اگه دوباره دیدمت ‫نشونت بدم.
‫این همون شکلیه که تو رو یادمه.
‫من کاملاً اینو فراموش کرده بودم...
‫ممنون، بو نا، و تبریک میگم.
‫خیلی قشنگه، و ممنون از توام.
‫چیه؟
‫بابا، می‌تونم پیش تو بخوابم؟
‫اسپارکلز کجاست؟
‫اسپارکلز...
‫اینجا نیست.
‫- همینجاست! ‫- اِ؟
‫- بیا فقط بخوابیم. ‫- فکر کردم رو دست راستت کشیدمش.
‫- نه، رو دست چپ بود. ‫- خیلی عجیبه...
‫نه، حالا هیس.
‫حتی فکر عوض کردنشم نکن.
‫فقط داشتم صداشو زیاد می‌کردم.
‫این خیلی باحاله.
‫[بو نا ❤️]
‫نوشته «بو نا ❤️»، جواب بدم؟
‫برو دستاتو بشور.
‫نه، بمون! من می‌رم!
‫تو حمومم، ‫الان بهت زنگ می‌زنم.
‫دوشو نمی‌بندی؟
‫اوه، راست میگی.
‫دوست‌دخترت؟
‫چی؟ کی؟
‫به نظرت من احمقم؟
‫نه...
‫واقعاً به نظرت احمقم؟
‫باشه، اون دوست‌دخترمه.
‫دوسش داری؟
‫اصلاً عشق چیه؟
‫از چیش خوشت میاد؟ ‫اون خانمیت.
‫نمی‌دونم، همه‌چیزش.
‫پس دوسش داری.
‫اگه بی‌دلیل از یکی خوشت بیاد، ‫اون عشقه.
‫یه بار حسش کردم.
‫جدی؟ کی؟
‫راستی،
‫اگه دوسش داری، چرا بهم نگفتی؟
‫بیخیالش شو و اول بیا بخوریم.
‫تو بخور، من گرسنه نیستم!
‫سو یونگ!
‫عزیزم!
‫- عزیزم؟ ‫- آیپدم کجاست؟
‫چرا داد می‌زنی؟
‫از تو فقط دروغ درمیاد!
‫اینجوری نیست، ‫فقط داشتم می‌شناختمش.
‫از اون خجالت می‌کشی؟ یا از من؟
‫میشه آروم باشی؟
‫پس چرا بهم نگفتی؟ ‫چرا رفتی تو حموم قایم شدی تا چت کنی؟
‫آروم باش.
‫نه! آیپدم کجاست؟
‫تو کمده...
‫راستش، اون یه مشکلی داره.
‫یه جور تروما.
‫تروما چیه؟
‫یعنی فقط وجود یه چیزی ‫باعث میشه مضطرب بشی.
‫خب دراماش چیه؟
‫- تروما. ‫- هرچی!
‫- از بچه‌ها متنفره. ‫- کدوم بچه‌ها؟
‫همشون، همه بچه‌ها، از همشون متنفره.
‫باعث میشن وحشت کنه و حالش بد میشه.
‫یادته تو دندونپزشکی چطور جیغ می‌زنی؟ ‫همونجوریه.
‫این چه ربطی به قایم کردن وسایل من داره؟
‫تو منو قایم کردی!
‫اینطوری نبود.
‫دروغات خیلی تابلوئه!
‫فقط یه چیزی یادت باشه: ‫تو تنها چیزی هستی که بهش افتخار می‌کنم.
‫پس چرا نمی‌تونی تو چشمام نگاه کنی؟
‫بیخیال! منو ببر تکواندو!
‫خیلی رو اعصابی!
‫درست شنیدم؟
‫خونه‌تو بر اساس اینکه ‫کی میاد تغییر دادی؟
‫خودت بهم گفتی هیچ‌وقت حرف بچه‌رو پیش نکشم.
‫تو قرار اول، آره.
‫هیچ‌وقت نمی‌خوای بهش بگی؟
‫باید بهش بگم، حالم خیلی بده...
‫بابت بو نا و سو یونگ.
‫خدایا، حس می‌کنم یه بابای مزخرفم.
‫جمع کن بابا.
‫می‌خوای درباره روز گندِ من بشنوی؟
‫می‌دونی بزرگ کردن سه تا بچه ‫واسه یه بابای خونه‌دار یعنی چی؟
‫کار هیچ‌وقت تموم نمیشه! هیچ‌وقت!
‫هیچ‌وقت!
‫برو خدا رو شکر کن.
‫به آزادیت حسودیم میشه!
‫اینو کسی میگه که می‌گفت ‫بدون زن و بچه‌هاش نمی‌تونه زندگی کنه.
‫عوضی، ولی من دیگه هیچ رویایی برام نمونده!
‫الان تا کردن لباسا شده رویای من؟
‫می‌دونی این روزا چه رویایی تو سرمه؟
‫بردن قرعه‌کشی؟
‫احمق.
‫دوباره اجرا رفتن با آمبولانس.
‫رفیق!
‫می‌خوای یه گروه موسیقی باباها بزنیم؟
‫گروه؟ جدی؟
‫من همین الانم تو هندل کردن دو تا زن دارم می‌میرم...
‫حتی یه اسمم براش پیدا کردم.
‫«آشفتگی»، نظرت چیه؟
‫چون زندگی همه‌مون ‫یه جایی به تلاطم می‌افته!
‫بیا اینو متلاطم کن.
‫- سه! ‫- تک! وان!
‫امروز یه دوست جدید داریم.
‫اسمش لی سو یونه!
‫تشویق!
‫سلام!
‫سعی می‌کنم بهتر بشم...
‫ببخشید.
‫تو تو قلب منی.
‫واسه همینه که خفه‌کننده‌ست.
‫عشق همیشه برمی‌گرده.
‫عشق سرگردونه.
‫خوبه.
‫عالیه، پس من رفتم.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- باشه.
‫- خسته نباشی. ‫- کاری نبود.
‫می‌تونستم فردا چکش کنم، ‫ولی خودش اصرار داشت بیاد اینجا.
‫آها راستی، رفیقم سونگ آن رو یادت میاد؟
‫درامره؟ آره.
‫بعد از اینکه موسیقی رو ول کرد، ‫الان تو یه تفریحگاه کار می‌کنه.
‫باید با بچه‌ت بری اونجا، ‫حسابی بهت می‌رسه.
‫کدوم بچه؟
‫- چی گفتی؟ ‫- کدوم بچه؟
‫تو بیبی فیسی.
‫آره، تو بیبی فیسی،
‫پوستت مثل یه بچه روشنه.
‫از دهنم پرید.
‫- تقصیر من بود. ‫- اشکال نداره.
‫سونگ هو، برو.
‫- آره، من دیگه می‌رم. ‫- خداحافظ، سونگ هو.
‫- آره. ‫- مواظب باش.
‫خداحافظ.
‫من شبیه بچه‌هام؟
‫تو بچه منی.
‫رسیدیم.
‫چرا جواب نمیده...
‫وایسا، سو یونگ!
‫- سونگ هو، خیلی وقته ندیدمت. ‫- اوه، سلام.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫سو یونگ، کجا داری میری؟
‫خونه دیگه. پس کجا، دیزنی‌لند؟
‫برات بستنی بخرم؟ نظرت راجع به بستنی چیه؟
‫نه، رژیمم.
‫چرا باید رژیم بگیری؟ ‫برات بستنی می‌خرم. تو که عاشقشی!
‫همش همین کارو می‌کنی، ‫واسه همینه که چاق میشم دیگه!
‫گفتم که رژیمم!
‫یه لحظه بیا اینجا.
‫استاد، میشه یکم دفاع شخصی بهش یاد بدی؟
‫دنیا خیلی خطرناک شده.
‫حداقل باید بدونه چطوری...
‫- من کمربند آبی تکواندوام! ‫- باشه! باشه!
‫تویی که باید دفاع شخصی یاد بگیری.
‫آخ، آخ، دردم گرفت!
‫راست میگه، ‫تویی که به کلاس نیاز داری.
‫این نیست، اون نمی‌تونه بره اون بالا...
‫از فردا میای باشگاه؟
‫آخ! دستم!
‫سخته؟
‫تا حالا این کارو نکرده بودم.
‫سلام.
‫تو کی هستی؟
‫شما خاله بو نایی؟
‫من سو یونگم.
‫آقای چوی سونگ مین اینجان؟
‫امم، تو دستشوییه.
‫- چخبره؟ ‫- چی؟
‫چرا زل زدی؟ ‫نمی‌خوای به خواهرت سلام کنی؟
‫بهت گفتم که دارم میام، داداشی.
‫«داداشی»؟
‫چی؟ آره.
‫- حالت خوب بوده؟ ‫- آره.
‫اینجا فرق کرده.
‫با دفعه قبلی که اینجا بودم کلاً فرق داره.
‫کسی اینجاست؟
‫سوشی رسید! ‫میشه درو باز کنی؟
‫ببخشید.
‫عزیزم، تو قرار بود امروز خونه مامان بمونی.
‫عصبانی بودم، ولی الان دیگه بیخیالش شدم.
‫اگه می‌خوای من می‌رم.
‫نه، خیلی ببخشید، عزیزم.
‫قایم کردن بچه خودم ‫فقط واسه اینکه تو یه رابطه باشم...
‫من خیلی احمقم، این دیگه آخرشه برام!
‫- امروز همه چیو بهش می‌گم! ‫- نکن!
‫درباره تروما خوندم، ‫گفتن حقیقت به سه تا نتیجه احتمالی ختم میشه.
‫همه‌شونو در نظر گرفتم.
‫چی؟
‫بو نا، این دخترمه.
‫داری شوخی می‌کنی.
‫نه، نمی‌کنم.
‫عوضی!
‫بو نا، این دخترمه...
‫داری شوخی می‌کنی.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫چشمام!
‫دخترم...
‫داری شوخی می‌کنی.
‫خیلی، خیلی، خیلی ببخشید...
‫چه غل...
‫من مردم دیگه...
‫خدای من!
‫نه! بو نا!
‫اگه از اون خانومه خوشت میاد، پس به حرفم گوش کن.
‫جدایی درد داره، ‫و من نمی‌خوام تو اذیت بشی.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫از الان به بعد، تو بابای من نیستی، ‫همونطوری که بابانوئل واقعی نیست.
‫بابانوئل واقعیه.
‫من همه‌چیزو می‌دونم! اون واقعی نیست!
‫بابای ما یه دختربازِ قهار بود ‫که همه‌جا بچه داره.
‫مثلاً نه یا ده تا.
‫مگه نه، داداش؟
‫نه تا بچه.
‫من کوچیکترینم، اون بزرگتره، ‫و همه‌مون مامانای متفاوتی داریم.
‫پس وقتی تو رو به دنیا آورد چند سالش بود؟
‫نمی‌دونم، یه پدربزرگ پیر و چروکیده‌ست.
‫مثلاً هفتاد یا هشتاد؟
‫هفتاد...
‫منو به دنیا آورد و بعدش غیبش زد.
‫بیچاره مامانم مجبور شد منو تنهایی بزرگ کنه، ‫دوباره حاملست...
‫بچه بابات؟
‫نه، یه مرد دیگه.
‫بابامون الان تو خانه سالمندان زندگی می‌کنه،
‫ظاهراً داره با یه مادربزرگ دیگه اونجا قرار می‌ذاره.
‫درباره بابای من اینطوری حرف نزن.
‫خب امشب کجا می‌خوابی؟
‫همینجا، تو چی؟
‫کلاً یادم رفت بهت بگم...
‫مامانش مریضه و به یکم استراحت نیاز داره، ‫واسه همین می‌مونه پیش من...
‫بهم التماس کرد که کمکش کنم.
‫بیچاره مامانم، حالش اصلاً خوب نیست.
‫- یه لحظه. ‫- آره.
‫مال واسابیه...
‫واسابي خوردی؟ بیا!
‫من فقط نمی‌فهمم.
‫چطوری یه خواهر نُه ساله یهو پیداش میشه؟
‫ببخشید...
‫اینجوری نیست که افتخار کنم ‫بابام یه دخترباز بوده.
‫به خاطر اختلاف سنی، ‫ما به زور همدیگه رو می‌دیدیم.
‫مامانش التماس کرد کمکش کنم، ‫و حالا اینجاییم دیگه.
‫اون کتابی که بهم دادی یادت میاد؟ ‫«ورود بچه ممنوع».
‫تمومش کردم.
‫چطور بود؟
‫بچه‌ها سخت، پرسروصدا و خسته‌کننده‌ان.
‫توجه خیلی زیادی می‌خوان.
‫ولی شاید بتونی یاد بگیری ازشون خوشت بیاد؟
‫آدما تغییر می‌کنن دیگه.
‫فکر نکنم عوض بشم، من از بچه‌ها خوشم نمیاد.
‫شایدم نه.
‫تو گفتی به خاطر رسیدن به رویام بهم حسودیت میشه، نه؟
‫آره، فوق‌العاده‌ست.
‫واسه اون رویا مجبور شدم خیلی چیزا رو فدا کنم.
‫ازدواج و بچه‌داری دوتاشون بودن.
‫ولی من عاشق زندگیِ الانمم، ‫اینطوریه که دلم می‌خواد زندگی کنم.
‫قشنگه.
‫یه روزی، سی سال دیگه،
‫من از این پشیمون نمیشم ‫حتی اگه مردم بگن زندگیمو هدر دادم.
‫زندگیتو هدر دادی؟
‫بعضیا فکر می‌کنن اگه بدون بچه پیر بشی ‫زندگیتو هدر دادی.
‫ولی داشتن یا نداشتنشون انتخاب منه، نه یه نقص.
‫می‌خری یا نه؟
‫نمی‌خرم.
‫بچه، برو خونه، برو.
‫بعداً بیا، باشه؟
‫تازه بچه‌ها هم به هر حال از من خوششون نمیاد.
‫عمراً...
‫یه حس دوطرفه‌ست.
‫کدوم عوضیایی، منظورم اینه که، ‫کدوم بچه‌هایی اینو گفتن؟
‫فقط بچه‌ها، همشون.
‫همشون؟
‫داری چی بازی می‌کنی؟
‫سلام!
‫نه!
‫دیدی؟ بیا بریم.
‫یه لحظه وایسا، بیا دوباره امتحان کنیم.
‫این اصلاً منطقی نیست.
‫اون بچه چطور؟
‫چقدر نازه.
‫دیدی؟ فایده نداره.
‫اصلاً چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫گریه نکن.
‫همینه، پسر خوب.
‫سلام!
‫اون خیلی خنگه، و خیلی هم زشته!
‫مثل چوب خشکه و کل روز می‌گوزه!
‫نظرت چیه، داداش؟
‫شعرش یه کم واسه جشنواره هنری مدرسه ‫نامناسبه، نه؟
‫تو نظرت چیه، خاله؟
‫«خاله»؟
‫پس چی صدات کنم؟
‫فقط بهم بگو بو نا.
‫باشه، بو نا.
‫بو نا، می‌خوای آهنگ بعدیمو بشنوی؟ ‫اسمش هست «واقعاً، واقعاً ازت متنفرم.»
‫چرا اینقدر ساکتی؟ عصبانی‌ای؟
‫نه... فقط دلم براش تنگ شده.
‫دلت واسه چی تنگ شده؟
‫واسه اون موقع که فقط مامان بود، تو بودی و من.
‫نه داداش کوچولویی بود، نه دوست‌دختری واسه تو...
‫خوب بود...
‫ولی داشتن یه خواهر یا برادر کوچیکتر ‫واقعاً چیز فوق‌العاده‌ایه.
‫از این حرفای عجیب و غریب نزن.
‫زندگی اینجوریه دیگه.
‫رسیدیم.
‫عمو سونگ هو بعداً میاد دنبالت، ‫من یه سفر کاری برام پیش اومده.
‫بیا بریم!
‫چرا داری میای؟ فقط برو.
‫چرا؟ خجالت می‌کشی با من دیده بشی؟
‫معلومه، اونطوری بهم نگاه نکن.
‫من الان دیگه بزرگ شدم.
‫زندگی اینجوریه دیگه.
‫خداحافظ.
‫عزیزم.
‫باشه، بذار کیبوردو چک کنم.
‫- لطفاً این کارو بکنید، یه لحظه. ‫- باشه.
‫آره، چخبر؟
‫پسر، تصادف کردم.
‫چی؟ طوری شدی؟
‫نه، خوبم، ولی...
‫الان نمی‌تونم برم دنبال سو یونگ...
‫من کل راهو اومدم اینچئون ‫تا این کیبوردو بگیرم!
‫باشه، باید برم، باشه.
‫- یه لحظه، لطفاً. ‫- بله، حتماً.
‫درو قفل کردی؟ ‫ممکنه سونگ مین دوباره پیداش بشه.
‫گوشیمم رو حالت پروازه.
‫این پروازه داره کجا میره؟
‫پروازه؟
‫قراره از هنگ‌کنگ برنگرده.
‫این عوضی قطعا داره زنگامو رد می‌کنه...
‫جواب بده.
‫نمی‌خوام.
‫همشون دارن منو می‌پیچونن یا چی...
‫بیا ماکاپو سیاه و سفید کنیم.
‫باشه، سیاه و سفید.
‫هی، سونگ مین.
‫واقعاً ببخشید، ولی میشه یه خواهشی ازت بکنم؟
‫بیا مسابقه بدیم!
‫عمراً.
‫اونجا نشین، کثیفه!
‫این چشه...
‫خاله! ‫منظورم اینه که، بو نا، ‫تو از بچه‌ها متنفری، مگه نه؟
‫کی اینو گفته؟
‫خب، داداشم.
‫سو یونگ، میشه لطفاً ‫مثل یه آدم عادی راه بری؟
‫خودت آدم عادی‌ای؟
‫نمی‌دونم، ولی ۳۰ دقیقه طول کشید ‫تا از اونجا پیاده بیایم.
‫تو دیگه خیلی روی اعصابی.
‫بیا مسابقه بدیم، هرکی زودتر برسه اونجا برنده‌ست!
‫حوصله ندارم.
‫با تو شروع می‌کنم، ‫من این مسابقه رو می‌برم!
‫یه کرم ابریشم! خیلی نازه!
‫هی! ‫به اون دست نزن!
‫می‌تونم ببرمش با خودم؟
‫چرا باید اونو ببری؟ چندشه!
‫ولی من می‌خوامش!
‫گفتم نه.
‫از یه بچه نُه ساله چه انتظاری داری؟
‫انتظار دارم فقط راه بری.
‫بهم نگو چیکار کنم!
‫سو یونگ!
‫نمی‌تونی یهو بپری وسط خیابون!
‫بچه‌تو درست تربیت کن!
‫دهنتو ببند، عوضی!
‫اینجا محدوده مدرسه‌ست، احمق!
‫پاشو.
‫خوبی؟ طوری شدی؟
‫نه...
‫ولی من مسابقه رو بردم، نه؟
‫چی؟
‫برام بستنی بخر!
‫وایسا بیام.
‫بیا فقط بریم.
‫چرا؟ ‫تو بودی که بستنی می‌خواستی.
‫یهو دیگه دلم نمی‌خواد.
‫اون کیه؟ ‫پسریه که می‌شناسیش؟
‫دوست‌پسر سابقم.
‫«دوست‌پسر سابق»؟ شماها کات کردین؟
‫گفت عشق سرگردونه، ‫دوباره باهام نمیمونه.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫چرا عشق اینقدر سخته؟
‫بیا فقط بریم.
‫حداقل اول بستنیتو بخور.
‫نمی‌خوام.
‫چرا باید به خاطر اون، ‫بیخیال چیزی بشی که دوست داری؟
‫اگه می‌خوای بخوریش، فقط بخورش!
‫و من سر قولام می‌مونم.
‫بیا بزرگترین سطلشونو بگیریم!
‫- خوشمزه‌ست؟ ‫- آره!
‫بخورش.
‫رسیدیم خونه، بیا بریم تو.
‫باشه.
‫اون تفریحگاهی که گفتم یادت میاد؟ ‫بیا این آخر هفته بریم.
‫پس خواهرت چی؟
‫مامانش پیشش می‌مونه.
‫این آخر هفته فقط خودمون دوتاییم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫باشه، باشه.
‫سو یونگ، بیداری؟
‫آره.
‫خیلی سروصدا می‌کردین.
‫سو یونگ، بیا بریم، کیفتو بردار.
‫- خداحافظ. ‫- باشه.
‫باورت نمیشه...
‫ممکنه بچه زودتر به دنیا بیاد، ‫واسه همین الان دارن میرن بیمارستان.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- نمی‌دونم...
‫حیف که نمی‌تونی از شر این غده خلاص بشی.
‫چطور می‌تونی اینو بگی؟
‫ولی حقیقته.
‫پس توام می‌تونی با ما بیای.
‫جدی میگی؟
‫واقعاً می‌تونم بیام؟
‫معلومه.
‫حس می‌کردم قراره منو ‫تو یه استراحتگاه بین‌راهی تنها بذاری...
‫جدی میگم، توام با ما میای.
‫با هم بیشتر خوش می‌گذره، نه؟
‫پس دیگه زیرش نزنیا!
‫فقط رانندگی کن، داداش!
‫بزن بریم!
‫دریاست!
‫سونگ مین کجاست؟
‫خرید مواد غذایی.
‫می‌خوام برم پاراسل، ‫باهام میای؟
‫خسته‌م.
‫باهام بازی کن!
‫باید با یه بزرگتر برم!
‫نه.
‫پس تا ابد همینجا ‫وایمیستم.
‫باشه، همونطوری بمون.
‫اون خیلیی خنگه!
‫اوه، اون خیلییی زشته!
‫مثل چوب خشکه!
‫دیگه ازت خسته شدم!
‫پس بیا یه بازی بکنیم، ‫برنده یه آرزو می‌کنه.
‫اگه من ببرم، دیگه هیچ‌وقت رو اعصابم نمیری.
‫قبوله.
‫من شیرینم؟
‫نه، تلخی.
‫کوچولویی و رو اعصاب.
‫اینو نپرسیدم.
‫بال دارم؟
‫آره، داری.
‫خوشمزه‌ام؟
‫همه بچه‌ها ازت متنفرن.
‫پس چرا منو می‌خورن؟
‫همه میگن تو سالمی.
‫نظر خودت چیه؟
‫نوبت منه.
‫با من زندگی می‌کنی؟
‫نه، اصلاً و ابداً.
‫ازم می‌ترسی؟
‫یکم رو اعصاب و استرس‌زایی.
‫- نوبت منه. ‫- باشه.
‫ازم می‌ترسی؟
‫خب، یکم؟ ‫رو اعصاب و استرس‌زایی.
‫من که اصلاً ترسناک نیستم...
‫فقط جوابمو بده.
‫- من... ‫- تو...
‫- اسفناجی؟ ‫- غلطه!
‫زنبورم؟
‫درست گفتی، دینگ، دینگ دینگ!
‫یس! من بردم!
‫- من چیم؟ ‫- کلم بروکلی!
‫ولی من عاشق کلم بروکلی‌ام!
‫به هر حال! تو باختی، پس کاری که می‌خوامو بکن!
‫چیکار؟
‫خوبی؟ ترسیدی؟
‫ترسیدم؟ من؟ عمراً!
‫نفس عمیق بکش.
‫ببخشید مجبورت کردم این کارو بکنی.
‫مجبور نیستم انجامش بدم.
‫اگه یه بچه کوچیک مثل تو می‌تونه سوارش شه، ‫چرا من نتونم؟
‫بیا سوار شیم!
‫ایول، خاله!
‫اینو بهم نگو.
‫دیدی؟ ‫داره بهت خوش می‌گذره، نه؟
‫خیلی حال میده!
‫دوباره سوار شیم؟
‫آره! ‫خیلی دیوانه‌کننده‌ست، نه؟
‫آره! دیوانه‌کننده‌ست!
‫خدای من!
‫[پرتاب سکه برای آرزو]
‫اینو ببین.
‫مچتو تکون بده.
‫خیلی افتضاحی!
‫فقط یه سکه برام مونده!
‫- بده من. ‫- امروز روز من نیست...
‫می‌خوای یه بار بهم اعتماد کنی؟
‫ایول!
‫بهت گفتم بهم اعتماد کن.
‫مرسی، بو نا!
‫چه آرزویی می‌کنی؟
‫اینکه بچه سالم به دنیا بیاد.
‫فکر می‌کردم ازش متنفری.
‫اون هنوزم داداشمه، ‫حتی اگه باباهامون فرق دارن.
‫بچه‌ای که تو شکم مامانی،
‫سالم به دنیا بیا ‫تا بتونم یه خواهر بزرگترِ خوب برات باشم.
‫بو نا، این روزا خیلی خوشحالم.
‫به خاطر تو.
‫منم خوشحالم.
‫ولی یه بخشی از وجودم می‌ترسه.
‫از چی می‌ترسی؟
‫نگران چیزی هستی؟
‫نه...
‫واقعاً هیچی نیست.
‫سو یونگ!
‫کجایی؟
‫- سو یونگ! ‫- سو یونگ!
‫- کجایی؟
‫سو یونگ! سو یونگ!
‫- خوبی؟ ‫- گمشو از اینجا، عوضی!
‫برو! برو گمشو!
‫همین الان!
‫برو!
‫بابا!
‫- سو یونگ! ‫- بابا!
‫طوری نیست، عزیزم!
‫بابا همینجاست، همه چی مرتبه.
‫بابا...
‫طوری نیست، شیرینم...
‫بابا...
‫جات امنه...
‫ببخشید، فقط یه لحظه ‫به حرفم گوش کن...
‫بذار یه چیزی بپرسم، ‫تو مجبورش کردی دروغ بگه؟
‫بیخیال، اصلاً چه اهمیتی داره؟
‫حتماً خیلی احمق به نظر می‌رسیدم!
‫دوتاتون تو روم دروغ می‌گفتین!
‫دلم نیومد بهت بگم...
‫کلی فرصت داشتی.
‫واقعاً فکر می‌کردم تو فرق داری...
‫بو نا، خواهش می‌کنم...
‫بیخیال، همه چی تموم شد.
‫بذار نشونت بدم این چطوری کار می‌کنه.
‫این یه پلوپز زودپزِ خیلی سبکه.
‫چون امروز هوا گرمه...
‫واسه امروز کافیه.
‫ممنون!
‫بابا!
‫سلام، عزیزم! اومدی!
‫داشتی چیکار می‌کردی؟
‫با عروسکام بازی می‌کردم.
‫منتظرم بودی ‫و داشتی با عروسکات بازی می‌کردی؟
‫آره!
‫بیا بریم خونه و شام بخوریم، باشه؟
‫مین یو رو از اون قرارِ آشنایی یادت میاد؟
‫می‌دونم داری روزای سختی رو می‌گذرونی، ‫ولی اگه بخوای،
‫می‌تونم یه قرار دیگه برات جور کنم.
‫پسر، نمیای سر کار؟
‫اگه نیای مغازه رو واسه خودم برمی‌دارما!
‫بابا، خوبی؟
‫بچه به دنیا اومد، ولی گریه‌ش بند نمیاد!
‫بهم زنگ بزن!
‫آزمون ارتقای کمربندت سخت بود؟
‫نه، خیلی آسون بود.
‫داشتن کمربند قرمز باید حس خوبی داشته باشه.
‫گرفتن آبی خودش به اندازه کافی سخته.
‫چرا با دوست‌دخترت نمی‌گردی؟
‫از یه بچه کلاس چهارمی بیشتر از من خوشش میاد...
‫بهش فکر کردم و تو راست می‌گفتی.
‫- راجع به چی؟ ‫- اینکه عشق برمی‌گرده...
‫واقعاً ببخشید، نمیشه منو ببخشی؟
‫قول میدم بهتر بشم!
‫خودت می‌دونی که فقط تو برام موندی.
‫خودت گفتی عشق فقط سرگردونه.
‫خیلی رو اعصابی، گمشو!
‫عمو!
‫بو نا!
‫سو یونگ؟
‫چیشده؟ چطوری اومدی اینجا؟ ‫منتظر بودی؟
‫آره، ولی فقط دو ساعت.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫ولی چطوری اومدی اینجا؟
‫با عموم اومدم.
‫هنوز از دستم عصبانی‌ای؟
‫نه، از دست تو نه.
‫بابا خیلی عذاب وجدان داشت، ‫می‌خواست حقیقتو بهت بگه.
‫می‌دونم، ولی یه چیزایی هست ‫که نباید درباره‌شون دروغ گفت.
‫وقتی بزرگتر شدی می‌فهمی.
‫خودت گفتی به خاطر یکی دیگه، ‫بیخیال کسی که دوسش دارم نشم، نه؟
‫به خاطر یه بچه‌ای مثل من، ‫بیخیال کسی که دوسش داری نشو.
‫من به هر حال بزرگ میشم و از اونجا می‌رم.
‫اگه واقعاً اذیتت می‌کنم، ‫می‌تونم به جاش با مامانم زندگی کنم...
‫مشکل تو نیستی.
‫[دعوتنامه جشنواره هنری]
‫گفته بودی میای.
‫کارت عالی میشه.
‫پس نمیای؟
‫واسه تو یه آهنگو تمرین کردم...
‫بابای من هیچ‌وقت دروغ نمیگه.
‫پس اینکه دروغ گفت، ‫فکر کنم نشون میده چقدر دوستت داشته.
‫مواظب خودت باش، باشه؟
‫من باید برم.
‫خیلی استرس دارم، نمیشه این کارو نکنم؟
‫خودت گفتی عشق برگشت، ثابتش کن.
‫اگه حتی این کارم نمی‌تونی بکنی، ‫چطور میگی عشق برمی‌گرده؟
‫باشه، باشه، انجامش میدم.
‫سو یونگ! عزیزم!
‫خوبی؟ استرس نداری؟
‫اونه که داره می‌لرزه، نه من.
‫همه خیلی خوبن، اگه گند بزنم چی؟
‫بقیه رو بیخیال، ‫فقط برو اون بالا خوش بگذرون.
‫- فهمیدی؟ ‫- آره!
‫- موفق باشی! ‫- آره!
‫پرنسس کوچولوی من، موفق باشی!
‫چرا من استرس دارم؟
‫از پسش برمیاد، نه؟
‫معلومه، جای اون رو صحنه‌ست.
‫آره، به باباش رفته.
‫دوباره یه گروه موسیقی بزنم؟
‫گروه بزنی؟ ‫ما همینجوریشم به زور وقت می‌کنیم همو ببینیم.
‫فکر کنم دست یه فرشته رو گرفتم.
‫قلب تو باعث میشه
‫مثل شیشه بدرخشم.
‫شفاف و روشن.
‫وقتی نوازشت از رو قلب حساس من رد میشه.
‫حسش می‌کنم.
‫ممنونم
‫دوستت دارم
‫برات دعا می‌کنم.
‫اولین آرزوی من اینه که،
‫هرجا که من نیستم، صدمه نبینی
‫همیشه ازت محافظت می‌کنم.
‫سالم بمون، عشق من.
‫بو نا!
‫فقط به خاطر قولی ‫که به سو یونگ دادم اومدم.
‫فکر کردم پرواز کردی رفتی.
‫چند روز دیگه می‌رم.
‫خب، همه‌چیز اینجوری تموم میشه؟
‫آره، این آخرشه.
‫بابا!
‫بابا، می‌تونم بازی کنم؟
‫باشه...
‫بهش قول دادم باهاش روبلاکس بازی کنم.
‫- عصر بخیر. ‫- سلام.
‫چی می‌خوای بنوشی؟
‫نوشابه؟ آب پرتقال؟ میلکیس؟
‫از دست تو هرچی باشه خوبه.
‫شما دوتا الان لوس‌ترم شدین.
‫مگه کات نکرده بودین؟
‫معذرت‌خواهی و التماس کردم.
‫بهم گفت گمشو، ولی من به تلاشم ادامه دادم.
‫چرا؟
‫یه بار سو یونگ بهم گفت، ‫عشق برمی‌گرده.
‫آره، عشق بعضی وقتا سرگردونه،
‫ولی اگه واقعی باشه، ‫فکر کنم بالاخره برمی‌گرده.
‫وون ده، داری چیکار می‌کنی؟
‫به کمکت نیاز دارم.
‫باز چیه؟
‫سرم شلوغه، ‫یه کوه ظرف نشسته اینجاست، پسر.
‫- اصلاً تو دوست منی؟ ‫- معلومه.
‫بهترین دوستا! دوستای واقعی!
‫یه دوست واقعی تو همچین مواقعی ‫جونشو به خطر میندازه.
‫پسر، چخبره؟
‫من سه تا دختر دارم، نمی‌تونم جونمو به خطر بندازم.
‫[دفع زباله‌های حجیم]
‫اسم من چوی سونگ مینه.
‫یه بار طلاق گرفتم.
‫یه دختر نُه ساله دارم.
‫و دروغ گفتم
‫که اون خواهر کوچیکمه تا بتونم باهات قرار بذارم.
‫می‌دونم الان هرچی بگم ‫شبیه بهونه‌ست.
‫ولی دلم می‌خواست این آهنگو بشنوی.
‫چون این آهنگیِ که فقط واسه هان بو نا نوشتم.
‫از دورتر از خورشید،
‫مثل یه سرنوشتِ پرستاره اومدی پیشم.
‫از همون لحظه‌ای که همدیگه رو دیدیم.
‫انگار می‌دونستی چه حسی دارم، ‫لبخندت به من.
‫خیلی رویایی بود
‫می‌خوام همه‌چیزو باهات شریک بشم.
‫لطفاً قلبمو قبول کن.
‫بیا با هم تا لبه‌ی جهان ‫پرواز کنیم.
‫خیلی تماشایی میشه.
‫عشقِ رنگین‌کمونیِ ما.
‫از دورتر از خورشید،
‫مثل سرنوشت اومدی پیشم.
‫اینو بهت قول میدم
‫هیچ‌وقت دستتو ول نمی‌کنم.
‫ستاره‌ها می‌درخشن.
‫بیا برقصیم و از عشقمون بخونیم.
‫از دورتر از خورشید،
‫مثل یه سرنوشتِ پرستاره اومدی پیشم.
‫خیلی وقته که ازت خوشم میومد.
‫فکر می‌کردم قراره فقط یه خاطره ‫از عشقِ اولم باقی بمونی.
‫ولی تو دوباره برگشتی تو زندگیم.
‫میگن نور ستاره‌ها یه عالمه طول می‌کشه ‫تا به زمین برسه.
‫واسه من، تو همون نوری.
‫هنوز یادته؟
‫بو نا...
‫نمی‌خوام دوباره از دستت بدم.
‫ده، حتی بیست سال دیگه، ‫می‌خوام کنارت بمونم.
‫میشه بهم یه فرصت دیگه بدی؟
‫راک اند رول!
‫میشه توپمونو پس بدین؟
‫پسش بدین!
‫کدوم توپ؟
‫ایناهاش!
‫مرسی!
‫خوش بگذره!
ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز BcMoviez