.:: BcMoviez.Com ::.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
سه، دو، یک. برو!
من بردم.
بیا یه بار دیگه بازی کنیم، خواهش می‌کنم.
باشه.
این دفعه دیگه حتماً می‌برمت.
۲۰ سال بعد
عزیزم، بهم زنگ بزن. می‌خوام باهات حرف بزنم
می‌خوام باهات حرف بزنم
لوسیا، سر کلاس داری با گوشی ور میری؟
روت، عزیزم، بهم زنگ بزن. خب؟
آخرین اخبار از الخاندرو هوئلوا،
پسر ۹ ساله‌ای که ۲۳ اکتبر ناپدید شد.
گروه‌های داوطلب، که اکثرشون از همسایه‌های میرس هستن،
دارن با گارد مدنی همکاری می‌کنن
در عملیات جست‌وجویی که تا الان نتیجه‌ای نداشته.
مقامات یک شماره تلفن ویژه راه‌اندازی کردن
که هر شهروندی می‌تونه باهاش تماس بگیره...
- الخاندرو! - الخاندرو!
...و در مورد این پرونده کاملاً ناشناس اطلاعات بده.
شماره تلفن اینه: ۶۷۰۴ ۵۵۵ ۹۸۴.
و حالا اخبار دیگه.
نرخ اشتغال در سه ماهه گذشته...
حقیقت‌جوها
هی، همه‌چی ردیفه؟
مامان: روت، خواهش می‌کنم
بهم زنگ بزن. واجبه.
یه قهوه تلخ بزرگ با شیر، بی‌‌زحمت.
- چیه؟ - روت...
مامانه.
- چی؟ - مامان افتاد زمین.
چی؟ چیشد؟
کجا افتاد؟
مامان مُرده، روت.
آخرین فراخوان مسافران پرواز ۸۱۷ به مقصد مادرید.
لطفاً به گیت خروجی مراجعه کنید.
فوری گمشده
مثل هر روز بعدازظهر با دوچرخه‌اش زد بیرون،
اما ساعت‌ها گذشت و برنگشت.
و... هنوزم برنگشته.
می‌دونیم یه جایی همون بیرونه. اگه کسی دیدش، خواهش می‌کنم...
اگه اون بچه تا الان پیدا نشده باشه...
چه فاجعه‌ای. کل شهر تو شوکه.
هر روز میرن دنبالش، ولی بعید می‌دونم دیگه امیدی باشه.
- ممنون. - خواهش می‌کنم.
چی شده؟
باید قوی باشیم.
مخصوصاً من.
گارد سیویل اینجا چیکار می‌کنه؟
اوکی. ممنون، کارلوس.
بچه‌ها، متاسفم، ولی...
حتی اگه یه حادثه ناگوار بوده باشه، باید اتفاقی که افتاده رو ثبت کنیم.
خب، چی شد؟
توی حموم لیز خورده.
ظاهراً الکل مصرف کرده بود.
غیرممکنه.
- چی گفتی؟ - نه.
اون اهل... مادر من اهل مشروب نبود.
این اواخر می‌خورد.
چرا، می‌خورد.
روث، به نظر می‌رسه مادرت، دور و بر نیمه‌شب،
رفته طبقه بالا که دوش بگیره.
بریم طبقه بالا؟
حتماً.
پدرت طبقه بالا، توی اتاق زیرشیروونی بود،
و متوجه شده که بیرون اومدن مادرت طول کشیده.
صداش کردم، جواب نداد، اما صدای آب می‌اومد، واسه همین...
مجبور شدم در رو بشکنم.
اون... بی‌حرکت بود.
نفس نمی‌کشید.
فکر می‌کنیم وقتی لیز خورده،
افتاده روی شیشه حموم و شکسته.
سرش خورده به زمین و...
راحت مُرد.
شرمنده، فعلاً نباید به چیزی دست بزنی.
ببخشید، فقط آخه...
مادرم هیچ‌وقت درها رو قفل نمی‌کرد.
خوشش نمی‌اومد. هیچ‌وقت نمی‌ذاشت قفلشون کنم.
هر وقت این کارو می‌کردم، از کوره در می‌رفت.
عزیزم.
انگار داریم در مورد یه آدم دیگه حرف می‌زنیم، نه؟
روث.
نمی‌شناسمش.
تقریباً دو سال بود اینجا نیومده بودی.
چطوری می‌خوای بشناسیش؟
- صبر داشته باش. - صبر. چاره‌ی دیگه‌ای نداریم.
داشتم به پدرت می‌گفتم
یه سری کاغذبازی و کارهای اداریِ روتین مونده.
خب، خودت که می‌دونی.
اما به محض اینکه گزارش سم‌شناسی بیاد
و تأیید بشه که همه چی درسته،
جنازه رو برای مراسم تدفین و تشییع و این حرفا تحویل می‌دیم.
امیدوارم هر چه زودتر انجام بشه.
فعلاً هم هر کاری داشتی، من هستم، باشه؟
بریم.
مارتین، می‌دونی کجا پیدام کنی.
- باز هم ممنون. - خواهش می‌کنم.
- عصر بخیر. - عصر بخیر.
خب، اگه چیزی لازم داشتی، می‌دونی کجا پیدام کنی.
بابا.
دیروز چیزی شده بود؟
واسه چی اینو می‌گی؟
آخه مامان بهم زنگ زد.
اونم چند بار.
حالم اصلاً ردیف نبود، جوابشو ندادم.
واسم پیام هم فرستاده بود.
چی می‌گفت؟
می‌گفت می‌خواد حرف بزنه.
یه خرده با هم دعوامون شد.
چرا؟
چون از عرق خوردنش شاکی بودم.
فکر کنم واسه همین خودشو تو حموم حبس کرد.
که بتونه بی‌خیال به خوردنش ادامه بده و منم رو مخش نرم.
ولی لیوانش طبقه پایین بود.
چی؟
لیوانش دیگه. با خودش نبردش بالا. همون پایین جا گذاشتش.
لابد یادش رفته. مستِ پاتیل بوده دیگه.
آخه چه فرقی می‌کنه؟
فرق می‌کنه. خیلی هم فرق می‌کنه بابا.
بهم زنگ زد و من جواب ندادم. می‌خواستم امروز بهش زنگ بزنم.
می‌خواستم امروز بهش زنگ بزنم، و حالا...
روث، می‌دونم از تلفنی حرف زدن خوشت نمی‌آد.
ولی اگه دارم بهت زنگ می‌زنم یا پیام می‌دم، واسه اینه که موضوع مهمیه.
نگران نباش، قرار نیست به این زودیا واسه خونه اومدن کچلت کنم.
می‌دونم پول بلیط و این حرفا زیاده.
قضیه درمورد باباته، روت.
بابات دیگه اون مردی که می‌شناختی نیست.
بابات... کلاً یه آدم دیگه شده.
یه مدتی هست که این‌طوری شده.
نمی‌خواستم بهت بگم که نگران نشی.
ولی...
ببخشید.
فکر کردم صدای اومدنش رو شنیدم.
روت.
بابات...
بابات داره منو می‌ترسونه.
تمام روز خودشو تو زیرشیرونی حبس می‌کنه.
الان نمی‌تونم برات توضیح بدم، اما...
می‌ترسم یه روز یه حرکتِ دیوانه‌واری ازش سر بزنه.
بهم زنگ بزن، لطفاً.
دوستت دارم.
گارد ملی ورود ممنوع
بابا؟
خوب خوابیدی؟
یه ذره عسلیه. همون‌جوری که دوست داری، مگه نه؟
- بفرما. - ممنون.
چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟ آبمیوه‌ای چیزی؟
نه، زیاد گشنم نیست.
امروز کاری از دستم برمیاد برات انجام بدم؟
نه، نگران نباش.
تا وقتی گارد ملی چراغ سبز نشون نده، کار زیادی از دستمون برنمیاد.
اگه بخوای می‌تونم برم خرید.
یا اینکه تو گلخونه کمکت کنم.
این اواخر یه کم از گلخونه غافل شدم.
چرا آخه؟
سرم شلوغ بود.
بابا، تو دیگه بازنشسته شدی.
مگه آدم وقتی بازنشسته می‌شه، دیگه آدم حساب نمی‌شه یا چی؟
غذاتو بخور.
دیشب صدای مادرتو شنیدم.
تو خواب یا...؟
نه.
لابد تو گوشیت.
برات پیغام گذاشته بود؟
نه. وویس‌های قدیمی بود.
مطمئنی؟
چطور؟
دختر جون، من پدرتم. قشنگ می‌فهمم کی داری بهم دروغ می‌گی.
کاش وقتی هم دارم با کنایه بهت می‌فهمونم که...
نمی‌خوام در مورد چیزی حرف بزنم، متوجه می‌شدی.
چرا نمی‌خوای بگی چی بهت گفته؟
چون یه چیزی بود بین خودمون، بابا.
آره، لابد. مثل همیشه.
خدا اون روز رو نیاره که پام به دنیای شما باز بشه.
شما همیشه مثل سگ و گربه به هم می‌پریدین، اما اگه من پا پیش می‌ذاشتم،
فوری پشتِ هم درمیومدین و دیگه هیچ‌جوره نمی‌شد حریفتون شد.
چیزِ مهمی نیست.
خب، اون دوران دیگه تموم شده عزیزم.
دیگه نباید هیچ رازی بینمون باشه.
مادرتون دیگه نیست. می‌فهمین؟
بله بابا.
خیلی ممنون.
روت.
گروهبانِ گاردِ شهری زنگ زد.
کارِ پزشکی قانونی تموم شده. دارن مامان رو بهمون پس میدن.
چیزِ مشکوکی پیدا کردن؟
مگه قرار بود چی پیدا کنن؟
خورده بود و تلپ شد. همین و بس.
کمک می‌خوای؟
لازم نیست عزیزم.
بابا! بذار کمکت کنم.
به کمکت احتیاجی ندارم.
بدش به من.
هر وقت بخوای باهات مسابقه میدم. ببینیم کی می‌بره.
بهتره به همون تمرینِ دورت ادامه بدی، فکر نمی‌کنی؟
این اصلاً عادلانه نیست.
توی آب، هیشکی حریفِ یه پریِ دریایی نمی‌شه.
این پریِ دریایی یه کم از آمادگی دور شده.
داری چه غلطی می‌کنی؟
دارم این آشغالارو می‌ریزم دور.
اینا کرم‌های مامانه.
همه‌شون آشغاله.
اون حرومزاده‌ها یه کوه پول بابت اینا از آدم می‌گیرن.
تازگیا زیاد فحش می‌دی، نه؟
اون پدرسوخته‌ها زندگی مردمو نابود می‌کنن و بعد پولشونم می‌چاپن.
داری درباره کی حرف می‌زنی؟
غول‌های داروسازی.
می‌دونی تو آمریکا چه گهی خوردن؟
نصف مملکت رو به مواد افیونی معتاد کردن.
فنتانیل که دیگه بماند.
به خوردشون مواد می‌دن، داغونشون می‌کنن و ازشون زامبی می‌سازن.
اینا چه ربطی به کرم‌های مامان داره؟
می‌دونی اینارو چطوری می‌سازن؟
رو حیوونا آزمایش می‌کنن.
می‌دونم.
و رو آدما.
آدما؟
رو بچه‌ها.
بچه‌هایی مثل الخاندرو.
نشنیدی مگه؟
مگه می‌شه نشنیده باشم؟
طرف انگار آب شده رفته تو زمین.
و می‌دونی تازگیا کی اسباب‌کشی کرده اومده اینجا؟
دفتر مرکزیِ یه شرکت غول‌آسای داروسازیِ آمریکایی.
عجب اتفاقی.
چیزی به اسم اتفاق وجود نداره، عزیزم.
می‌تونم برات لینک بفرستم.
هزاران ویدیو و مقاله هست؛ آدمایی که دارن سگ‌دو می‌زنن تا این قضیه رو علم کنن.
بابا.
خیلی‌خب.
نمی‌دونم چرا تعجب می‌کنم.
تو هم دقیقاً مثلِ مامانتی.
سلام گروهبان. حالتون چطوره؟
من روتم، دخترِ مارتین.
پدرم بهم گفت که گزارش پزشکی قانونی دستِ شماست،
و اینکه توش اومده که همه‌اش یه حادثه بوده.
- همین‌طوره. - درسته.
خب، من... اگه دارم پامو از گلیمم درازتر می‌کنم بهم بگید،
ولی می‌خواستم ببینم راه داره...
که من اون گزارش رو ببینم؟
یا...
یا عکس‌ها یا یه چیزی... چون...
خب، راستش فقط می‌خوام دقیقاً بدونم...
چه اتفاقی افتاده.
و...
الو؟
می‌خوای یه نسخه از گزارش رو ببینی؟
بله، اگه راه داره. ممنون می‌شم.
حله.
باشه.
بیدار شو
اون ماده دقیقاً چیه؟
آدرنوکروم رو با آدرنالینی کردن خون بچه‌ها به دست میارن.
بچه‌ها رو می‌دزدن.
بعد به وحشت میندازنشون، شکنجه‌شون می‌کنن،
و بلاهای وحشتناکی سرشون میارن تا خونشون پر از آدرنالین بشه.
به عنوان یه مواد مصرف می‌شه که کله‌گنده‌ها رو جوون می‌کنه.
البته، اونایی که جیبشون پُره.
و ظاهراً، با یه مواد معروف دیگه قاطیش کردن.
درسته. فنتانیل.
فنتانیل، که از قضا، از اوکراین میاد.
چه تصادف جالبی.
همه‌ش به هم وصله.
چرا اطلاعات بیشتری از این موضوع وحشتناک نداریم؟
چون رسانه‌ها نمی‌خوان حقیقت لو بره.
فقط یه مشت از ما واقعاً حقیقت رو می‌دونیم.
متاسفم.
سلام مامان‌بزرگ.
سلام عزیزم.
سلام گلم، چطوری؟
چقدر افتضاحه، عزیزم.
پدرت چطوره؟
مثل همه‌مون. تو شوکه.
ممنون.
دو روزه هیچی نخوردم.
همش مادرت رو تصور می‌کنم که کف زمین افتاده و...
اصلاً نمی‌فهمم چطور ممکنه همچین اتفاقی افتاده باشه.
والا، نمی‌دونم.
می‌دونستی الکل می‌خورد؟
آره.
مادرت این اواخر حال و روزش اصلاً خوب نبود.
دپرس بود. داغون بود.
من هیچی نمی‌دونستم.
نمی‌دونم. واسم خیلی عجیبه که دارم باهات در این باره حرف می‌زنم.
مخصوصاً حالا که دیگه با فعلِ ماضی ازش حرف می‌زنیم.
به خاطر بابام بود؟
ببین، پدرت...
اسم بابات رو نیار، چون بابات... اخلاقش عجیب شده.
چه می‌دونم. به خاطر بازنشستگیه.
احتمالاً بهش نساخته.
اون ماجرای همه‌گیری هم بود.
واسه اون و واسه همه دورانِ سختی بود.
می‌دونستی مجبور شدیم مادرت رو یواشکی ببریم تا واکسن بزنه؟
خیلی نگران بود.
می‌ترسید بابات بویی ببره.
نمی‌دونست اون قراره چه واکنشی نشون بده. هِه.
اما تو...؟
نمی‌دونم، تو فکر می‌کنی که...؟
فکر می‌کنی با هم دعوا کردن، یا مثلاً وحشی‌بازی درآورده یا یه همچین چیزی؟
شایدم اون...
واقعاً نمی‌دونم.
خودت که می‌دونی مادرت نه به من چیزی می‌گفت، نه به کس دیگه.
بفرما، اینم از این.
کپیِ گزارش.
یه سری عکس هم هست از وضعیتی که روی زمین پیداش کردیم.
اگه جای تو بودم، اصلاً نگاهشون نمی‌کردم.
گزارش پزشکی قانونی
علت احتمالی مرگ: ضربه شدید به سر بر اثر سقوط حادثه‌ای
روت، واقعاً متاسفم.
تسلیت میگم، غم آخرت باشه.
حسابی ازمون کار می‌کشید.
تمام روز رو داشتیم طول استخر رو می‌رفتیم و می‌اومدیم، مگه نه؟
خیلی سخت‌گیر بود، ولی نمیشد دوسش نداشت.
خیلی دلش برات تنگ شده بود.
خب.
ببخشید، می‌دونی بابام داره با کی حرف می‌زنه؟
اون یارو؟ عضو تیم جست‌وجوشونه.
تیم جست‌وجوی چی؟
نمی‌دونم شنیدی یا نه، ولی یه بچه گم شده.
همسایه‌ها هم واسه پیدا کردنش گروه‌های جست‌وجو راه انداختن.
اون ماریانوئه، کمیسر جدید.
لوئیس، از تعمیرگاه.
اونم آلفونسوئه، پزشکِ پلیس.
چی؟
می‌دونی، همون دکتره...
بهش چی می‌گفتن؟
پزشک قانونی.
همون یارو تو پزشکی قانونی.
- ببخشید. - خواهش می‌کنم.
«آلفونسو.»
پزشک قانونی، آلفونسو گارسیا مارین
لوسیای عزیز، خدا پشت و پناهت باشه.
دلمون برات خیلی تنگ می‌شه.
مخصوصاً شوهر و دخترت.
اونا تنها نیستن.
خداوند تا وقتی که دوباره به تو ملحق بشن، کنارشون می‌مونه.
ایمان واقعاً لازمه،
مخصوصاً تو یه همچین موقعیت‌هایی.
خیلی مهمه که آدم باور داشته باشه یکی اون بالا منتظرشه...
بابا، اون زنی که اونجا کنار ستونه کیه؟
ما فقط وقتی یاد خدا می‌افتیم که...
اصلاً نمی‌دونم.
ولی یادمون می‌ره...
تو خونه هم بود. همون مراسم شبِ وداع.
...که آدمای بی‌ایمان چقدر بی‌پناه و یتیمن.
یا اونایی که بت‌های دروغین رو می‌پرستن.
یا اونایی که اجازه می‌دن با عقاید چرت و پرت گمراه بشن،
به دنبالِ خدا می‌دونه چی.
چرا باید این همه گهکاری رو تحمل کنیم؟
خطاب به پیامبرهای دروغین و کاسب‌های معبد،
و نادون‌هایی که ادای روشن‌فکرها رو درمیارن،
خداوند براشون حرفایی داره.
من خودِ راهم.
و خودِ حقیقت.
و خودِ زندگی.
آرون!
آرون؟
روت.
خیلی وقته ندیدمت.
آره.
هی، هنوزم ساقی‌گری می‌کنی؟
ببینم می‌تونم چیزی برات جور کنم، ولی فقط چون تویی.
من دیگه این کاره نیستم.
سطح زندگیم رو کشیدم بالا.
الان دیگه تمیزکارم.
باشه.
بیا، بگیر.
ممنون.
ببخشید، می‌خواستم بیام مراسم ختم.
ولی مادرت باهام لج بود. درست نبود بیام.
اما الان پشیمونم.
آدم به خاطر مرده نمیره ختم،
بلکه به خاطر زنده‌هایی میره که باقی موندن.
دمِ اونایی که واسه ختمِ بابام اومدن گرم، واقعاً ممنونم.
خیالت تخت.
اینطوری نبود که مامانم خیلی کُشته‌مُرده‌ت باشه.
دنبال یکی می‌گشت که تقصیرِ از راه به در شدنِ دخترش رو بندازه گردنش.
چی میگی واسه خودت؟ من از راه به در نشدم.
ولی خب دیگه زندگیم رو روالِ سابق نیست.
چه رمانتیک.
نه، جدی میگم.
می‌فهمم چرا مامانت از اون دوست‌پسری که تو رو تو فازِ گُل انداخت متنفر بود.
دوست‌پسر؟
خب، همخوابه. باشه؟ همخوابه.
فکر نکنم از اونم خوشش می‌اومد.
ولی این روزا اونی که داره چپ‌چپ نگام می‌کنه باباته.
واسه چی؟
نمی‌دونم. ولی اون موقع که افسر گارد ملی بود کمتر رو مخ بود.
وقتی هم رو می‌دیدیم، حتی بهم کارِ نگهبانی یا یه همچین چیزی پیشنهاد می‌داد.
شیفتای کوتاه، پولِ خوب.
ولی از وقتی توی «سرتیکس» مشغول شدم...
همون شرکتِ داروسازی جدیده؟
بحث این نیست که سلام نمی‌کنه؛ یه جوری نگام می‌کنه انگار می‌خواد تیکه‌تیکه‌م کنه.
چی؟
نمی‌دونم.
شاید بابام یه تخته‌ش کمه،
ولی اونی که الان داره دیوونه می‌شه منم.
می‌دونی، رفتارش خیلی عجیب شده.
فرق کرده.
خب که چی؟
حتی با خودم فکر کردم که نکنه...
منم دیگه اون آدمِ چند سال پیش نیستم.
تو همون قبلی هستی.
لعنتی.
چطور مگه؟
از سرطان روده جونِ سالم به در بردم.
فکرشو می‌کردی؟
نمی‌دونم. اصلاً روحمم خبر نداشت.
آره خب، خیلی وقته با هم گپی نزدیم.
نمی‌خواستم تو ایمیل بهت بگم.
درسته که این کیسه‌ی فسقلی زندگیمو یه خورده زیر و رو کرده، ولی خب، چه می‌شه کرد.
یه روزایی حس می‌کنم تخمی‌ترین چیزِ کلِ دنیاست.
یه روزای دیگه هم بابتش شکرگزارم.
چون مدرکیه که نشون می‌ده تا لبه‌ی مرگ رفتم و نمردم.
همین همیشه باعث می‌شه دلم بخواد جشن بگیرم.
جدی؟
چی؟
آخه الان، با این کیسه‌ای که بهم وصله...
چی؟ نمی‌تونی از پسش بربیای؟
نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم.
از وقتی اینو دارم با کسی روی هم نریختم.
چرا اونوقت؟
حس می‌کنم دیگه اون‌قدرا جذاب نیستم.
راستشو بخوای.
از همیشه سکسی‌تری.
واقعاً؟
این ساختمونِ غول‌آسا رو ببین.
من اینجا کار می‌کنم.
شبِ باحالی بود.
- مراقب خودت باش. - تو هم همین‌طور.
داری چیکار می‌کنی؟
مگه نمی‌بینی؟
به این زودی؟
هرچی زودتر تموم شه، زودتر می‌تونیم به زندگی‌مون برسیم.
اون‌وقت زودتر می‌تونی بری تو اون شیروونی، مگه نه؟
اون بالا چه غلطی می‌کنی بابا؟
مطالعه می‌کنم، فیلم می‌بینم، خودمو به‌روز نگه می‌دارم.
این کاریه که همه باید انجام بدن.
و واسه این کار حتماً باید خودتو اون‌تو حبس کنی؟
خوشم نمیاد کسی تو کارام سرک بکشه.
خودتم همین‌جوری بودی.
مجبورمون کردی به جای‌جایِ این خونه‌ی لعنتی قفل بزنیم.
«خونه‌ی لعنتی»؟
آره.
من اون موقع یه نوجوونِ کله‌خر بودم بابا، نه مثلِ تو.
تا حالا هیچ‌وقت این‌طوری با من حرف نزده بودی.
شاید لازم بود همینا رو بشنوی عزیزم.
چند تا حقیقتِ تلخ.
نمیشناسمت.
ولی تو هنوز همون‌جوری هستی.
حتی مجبور شدی مراسم ختم مامان رو وسطش ول کنی و بری.
ممنون.
فرایند اکسایش: آدرنالین به آدرنوکروم
روث، فکر کردم شاید بخوای گوشی مامان رو برداری.
تقریباً نوئه.
در حالی که گوشیِ تو معلومه که نیست.
مرسی.
لعنتی، عجب مایه داریه این.
آره.
این قضیه خیلی رو اعصابش بود.
ازم می‌پرسید چرا این‌همه پول پای این دادی.
همه‌چی اذیتش می‌کرد.
از کی تا حالا؟
اولش از دستت شاکی بود، چون ول کردی رفتی.
چون درسِت رو تموم نکردی.
چون معلوم نبود اون بیرون داری چه غلطی می‌کنی.
ولی عصبانی شدن از کسی که اصلاً اینجا نیست چه فایده‌ای داره؟
تنها کسی که دمِ دستش بود من بودم.
تنها کسی که می‌شد همه‌ی کاسه کوزه‌ها رو سرش شکوند.
منو مقصر می‌دونست که چرا باهات سخت‌گیرتر نبودم.
همیشه انداختنِ تقصیر گردنِ بقیه راحت‌تره.
دوران خیلی سختی بود.
ولی نگران نباش.
الان دیگه حالم ردیفه.
من دیگه رفتم.
بابا.
رمز گوشی رو داری؟
به دردت نمی‌خوره. دیروز کلاً ریستش کردم.
پس تکلیف هر چی که توش بود چی می‌شه؟
مادرت مرده.
چیزای توش دیگه به چه درد اون می‌خورد؟
تو واسه چی می‌خوایش؟
من؟
به کارم نمیاد.
- ولش کن. - باشه.
فکر می‌کنی بتونی چیزی از توش بکشی بیرون؟
می‌تونم سعی کنم هر چی رو کلود بوده برگردونم.
ولی اون مغازهه تو شهر حتماً بهتر از پسش برمیاد.
تو اون شهر کوفتی همه بابام رو می‌شناسن.
خب که چی؟
روت، چه مرگته؟ اینجا چه خبره؟
تمام روز خودش رو تو اون اتاق زیرشیرونی حبس می‌کنه.
الان نمی‌تونم برات توضیح بدم، ولی...
می‌ترسم یه روز یه غلطی ازش سر بزنه.
کارای عجیب‌وغریب تو سن و سال بابای تو می‌تونه هر چیزی باشه روت. هر چیزی.
یه طلاق، یا خریدن یه ماشین کروک.
ولی آرون، اون گفت که می‌ترسه.
مادر من از هیچی نمی‌ترسید.
آره.
ولی خب، خیلی وقت بود ندیده بودیش.
لعنتی، می‌دونم. ولی هر چی باشه مادرمه.
عادت داشت با درِ باز بره دستشویی.
از درِ بسته و پنهان‌کاری خوشش نمی‌اومد.
مطمئنم از این که بابام خودش رو تو زیرشیروانی حبس می‌کرد هم بدش می‌اومد.
اگه رفته باشه اونجا و یه چیزی دیده باشه چی؟
یه چیزی که بابام نمی‌خواد چشم هیچ‌کسی بهش بیفته.
حتماً با هم بحث‌شون شده و واسه همین به من زنگ زد.
و واسه همین هم کشته شد.
یه لحظه صبر کن روت. بذار ببینیم چی به چیه.
با گارد سیویل حرف زدی؟
همه مأمورای گارد رفیق‌های بابام‌ان.
منظورم اینه که... نمی‌دونم.
فکر می‌کنی دارم توهم می‌زنم؟
نه، نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم روت.
واسه همین می‌خوای چند روز بیشتر بمونی؟
باید مطمئن شم این چیزایی که فکر می‌کنم واقعیت نداره.
- وارد شدیم. - خب، چی اون توئه؟
نوشته ۲۰۰ تا عکس اونجاست.
به نظر من که زیاد نیست.
آره، گوشیش جدیده.
فکر کنم کریسمس خریده بودش.
هیچی. اینجا هیچی نیست.
ممکن نیست تو یه پوشه دیگه باشه؟
یه چیزی که نمی‌خواست ببینی؟
اون چیه؟
یکی اینجاست. «بدون عنوان».
چشماتو ببند.
چرا؟
- محضِ احتیاط. - محضِ احتیاطِ چی؟
فکر کن عکسای لختِ ننه یا بابات باشه...
بیخیال، آرون.
یا جفتشون لختِ لخت باشن. عمراً دلت بخواد همچین چیزی ببینی.
- خیلی اسگلی. - راستش خودمم اصلاً دلم نمی‌خواد ببینم.
ولی اگه برای ازدواج با تو مجبور باشم، انجامش می‌دم.
شوخی کردم. یالا، چشماتو ببند.
باشه، یالا.
می‌تونم بازشون کنم؟
این کیه؟
لعنتی.
لعنتی. می‌دونستم.
- می‌دونستم. - چه خبره؟
این همون زنیه که هم تو مراسم ختم بود هم سرِ خاک.
از بابام پرسیدم کیه، گفت نمی‌شناستش.
این دیگه کدوم گهیه؟
نمی‌دونم.
فقط ننه بابات خبر دارن.
خب، منم می‌خوام بدونم. آمارشو درمیارم.
چطوری می‌خوای آمارشو دربیاری؟
عکس‌ها رو نشون بابام می‌دم و مجبورش می‌کنم حقیقتِ لعنتی رو بهم بگه.
اون وقت تنهایی می‌خوای این کار رو بکنی؟
گندت بزنن آرون. جدی‌جدی داشتی تو ون گل می‌کشیدی؟
استرس داشتم. ولی از پسش برمی‌آم، ردیفه؟
سلام بابا.
آرون رو یادت هست؟
واسه شام دعوتش کردم.
سلام، شب بخیر.
خیلی هم عالی.
ببخشید، این اواخر زیاد دستم به آشپزی نرفته.
فقط چیزای سریع و سرپایی درست می‌کنم.
نگران نباش مارتین. این واسه من در حد ستاره‌ی میشلن می‌ارزه.
آشغال‌خوراکت زیاده؟
صبح‌ها کثافتِ ملت رو تمیز می‌کنم و شب‌ها هم همون کثافت رو می‌خورم.
شاید سرطانم هم از همون‌جا آب می‌خوره.
بابا!
نه، تقصیر تو نیست.
از این مواد شیمیایی‌ایه که این روزا می‌تپونن تو همه‌چی.
عمداً هم این کار رو می‌کنن.
اول مریضت می‌کنن، بعد درمانش رو بهت می‌فروشن.
این وسط هم گند می‌زنن به سیستم درمان دولتی،
تا همه‌مون مجبور شیم واسه‌ش پول پیاده شیم.
«اون‌ها»؟
همونایی که واسه‌شون کار می‌کنی.
مارتین، من فقط زمین می‌شورم.
تو واسه یه مشت آدمکش کار می‌کنی.
و آدم‌رباها.
این یکی رو یادت نره.
فکر می‌کنی این خنده‌داره؟
صبر کن مارتین، بذار ببینم درست فهمیدم یا نه.
فکر می‌کنی سرطانِ من تقصیر رئیسای منه؟
نمی‌دونم دقیقاً تقصیر رئیسای توئه یا نه، اما...
خب، منظورت همون شرکتای کله‌گنده‌ست.
و دولت‌ها.
مارتین، بی‌خیال بابا.
پس دیگه تقصیر کیه؟
خب، همیشه مقصر دونستنِ بقیه راحت‌تره.
کاش واقعاً یه مقصری وجود داشت.
کاش سرطان یه جایی تولید می‌شد،
و همه‌مون می‌رفتیم اونجا، همه چی رو داغون می‌کردیم
و از شر این کثافت خلاص می‌شدیم.
ولی قضیه این‌طوری نیست، مارتین.
- اوه، جدی؟ - نه.
پس چه‌جوریه؟
گرفتیش؟ ریده شد بهت.
و هیچ‌وقت هم نمی‌دونی کی قراره دوباره سراغت بیاد.
پس کل اون ترس رو می‌ریزی تو خودت و قورتش می‌دی.
ولی تو قورتش نمی‌دی. آتیشش می‌زنی، مگه نه؟
یه پُک می‌زنی، رو کاناپه ولو می‌شی و هیچ غلطی نمی‌کنی.
و می‌ذاری هر غلطی دلشون خواست بکنن.
خب تو چیکار می‌کنی بابا؟
از خودم سوال می‌پرسم. ته و توی قضیه رو درمیارم.
پامو فراتر می‌ذارم.
با رفیقت همین کارو می‌کنی؟
همونی که تو ختم گفتی نمی‌شناسیش؟
ببین بابا، مامان عکسای دوتایی‌تون رو تو گوشیش داشت.
درحال چرخ زدن تو شهر.
داری چیکار می‌کنی عزیزم؟
هیچی. دارم ته و توی ماجرا رو درمیارم. درست مثل خودت.
اون کیه؟
اسمش برتاست.
خیلی هم عالی.
- برتا کیه؟ - برتا یه رفیقه.
یه رفیق.
آره، تو سن و سال منم آدم می‌تونه رفیقای جدید پیدا کنه.
ولی واسه مردم این شهر راحته که فکر و خیال بد کنن.
واسه همین ترجیح می‌دم صدام درنیاد.
- و کجا؟ - چی؟
کجا؟ کجا باهاش آشنا شدی؟
تو اینترنت.
تو تیندر؟
نه. تو انجمن‌های تحقیقاتی.
آخه کی میره تو اون انجمن‌ها بابا؟
خیلی بیشتر از اونی که فکرشو بکنی.
- جدی؟ - آره.
خیلی‌ها سکوت می‌کنن چون...
چرا؟
چون حرف زدن درباره یه سری چیزها اصلاً راحت نیست.
چون ممکنه تو این راه آدم‌هایی رو از دست بدی.
واسه تو هم همین اتفاق افتاد؟
سرِ مامان؟
شایدم.
برتا خیلی‌ها رو از دست داده.
شوهرش رو از دست داد. حق حضانت بچه‌هاش رو هم ازش گرفتن.
و الانم بدجوری احساس تنهایی می‌کنه.
به‌عنوان یه دوست، سعی می‌کنم تنهاش نذارم و باهاش وقت بگذرونم.
دارم سعی می‌کنم به یه رفیق کمک کنم.
این کارِ غلطیه؟
تو چی فکر می‌کنی؟
واقعاً درک می‌کنم چرا این‌طوری شدی، جدی می‌گم.
ولی فارغ از هر چیزی که تو سرش می‌گذره، اون هنوز همون آدمه.
منظورم اینه که مأمور گاردِ ملیه، ولی پسر خوبیه.
حتی تو اون داستانی که تو سرش واسه خودش ساخته،
خودشو قهرمانی می‌بینه که داره بچه‌ها رو از چنگ کله‌گنده‌های شرور نجات می‌ده.
هی، این اتاق کلی خاطره رو زنده می‌کنه.
انجام دادنش همین‌جا خیلی فاز می‌ده، اونم وقتی بابات اتاق بغلیه.
- مثل قدیما. - اوه، آرون.
بلدی چطور یه در رو به زور باز کنی؟
باید برم تو زیرشیروانی و ببینم مادرم چی دیده.
خب اصلاً به من چه؟ چرا باید برام مهم باشه؟
کس دیگه‌ای رو نمی‌شناسم که بلد باشه قفل باز کنه.
بعد اونوقت من بلدم؟
چرا؟ چون قدیما علف می‌فروختم؟
نمی‌دونم. فقط داشتم فکر می‌کردم شاید بتونی کمکم کنی.
روث، من خلافکار نیستم.
می‌دونم آرون. فکر کردم شاید کسی رو بشناسی.
فکر کردی من با کیا می‌پلکم؟
فکر کردی من چه آدمیم؟
بی‌خیالش شو روث. اصلاً مهم نیست.
اول با احتیاط مغزیِ قفل رو درمیاریم.
اینجوری. حواست باشه که گیره‌هاش گیر نکنن...
الو؟
ببخشید آرون. من داشتم...
هی، کارت شناساییِ من رو اونجا ندیدی؟
چی‌ت رو؟
همونی که عکس و بارکد داره.
یه بند آبی هم بهشه. هرچی می‌گردم نیست که نیست.
کجا ولش کردی؟
همیشه تو ون آویزونش می‌کنم.
ولی شاید دیروز اتفاقی خونه‌ی تو جا گذاشته باشمش.
با اون کارت هر کسی می‌تونه همین‌جوری بره توی شرکت داروسازی؟
آره، معلومه که می‌تونه.
- که این‌طور. - روث، داری به چی فکر می‌کنی؟
- عجیبه، مگه نه؟ - منظورت چیه؟
به نظرت مشکوک نیست که پات می‌رسه اینجا و نشانت رو گم می‌کنی؟
- درِ ون رو باز گذاشتی؟ - باید یه جایی همین دور و برا باشه.
نگران نباش. می‌بینم می‌تونم یه المثنی بگیرم یا نه. فعلاً.
مدرسه عمومی لاس‌وگاس
حال و روز زن سابقم اصلاً خوب نیست.
مجبور شدم حکم عدم نزدیکی بگیرم. اونا هم باهاش موافقت کردن.
بدون هیچ معطلی‌ای.
چون اون خطرناکه.
اون خطرناکه.
از چه لحاظ؟
خب، عقلش رو از دست داده.
اون...
زنِ معرکه‌ای بود. حرف نداشت. اون...
ولی رد داد.
مریض شد.
دچار یه افسردگی شدید شد که ماه‌ها طول کشید.
خیلی وحشتناک بود.
و خودش رو تو خونه حبس کرد.
خودش رو منزوی کرد و شروع کرد به باور کردن یه مشت اراجیف.
می‌گفت این پرنده‌ها، پرنده نیستن.
می‌گفت دارن ما رو می‌پان.
می‌گفت هواپیماها دارن ذرات نانوتکنولوژی اسپری می‌کنن تا کنترل‌مون کنن.
یهو انگار یه سری آدمِ خیلی عوضی داشتن همه چیز رو کنترل می‌کردن.
و اون باید شکست‌شون می‌داد. اون‌وقت تمام دردهای دنیا تموم می‌شد.
همون‌موقع بود که روی قضیه ناپدید شدن‌ها کلید کرد.
در مورد بچه‌های گمشده.
هیچ راهی نبود بهش حالی کنی که همه‌اش چرت و پرته؟
کاش بود.
شروع کرد به پاییدنِ وسواسیِ بچه‌های من. بچه‌های خودمون.
وقتی می‌اومدن خونه، وجب به وجب‌شون رو دنبال دوربین می‌گشت.
تمام روز سر اون کنترلِ لعنتی بود.
مجوز اسلحه‌اش رو تمدید کرد و همه‌ جای خونه اسلحه چیده بود.
و به جای اینکه همون‌جا متوقف بشه، اوضاع فقط بدتر و بدتر شد.
زنِ سابقم وقتی تو ارتش بود، متخصص مهمات بود.
انگار هر لحظه ممکن بود یه چیزی رو بفرسته رو هوا.
می‌دونم که...
یه روز بالاخره اسمش رو توی روزنامه‌ها می‌بینم. مطمئنم.
پدرم انگار یه آدم دیگه شده.
می‌دونم چیزی که می‌خوام بهت بگم سخته.
اما ازش دور شو.
تا جایی که می‌تونی ازش فاصله بگیر.
داری چیکار می‌کنی؟
تمرین می‌کنم.
مشکلی هست؟
تا حالا ندیده بودم تیراندازی کنی.
اسلحه چی؟ مگه موقع بازنشستگی نباید پسش می‌دادی؟
هیچ‌وقت نمی‌دونی کی ممکنه به کارت بیاد.
شب بخیر، روت.
داشتی با کی حرف می‌زدی؟ خبرِ بدی شده؟
نه. فقط صاحب‌کارم تو برلین بود.
کجا داری میری؟
ما هنوز داریم دنبال الخاندرو می‌گردیم.
دارم می‌رم لب دریاچه. تو هم میای؟
بچگی‌هات عاشق اونجا بودی.
خیلی‌خب.
کل جنگل رو زیر و رو کردیم و هیچی پیدا نکردیم.
اگه گم شده بود، یا اگه از جایی افتاده بود،
یا اگه مرده بود، تا الان جنازه‌شو پیدا کرده بودیم.
خب پس، اینجا داریم چه غلطی می‌کنیم؟
- یه سری تونل اینجاست. - تونل؟
آره. صدها سال قدمت دارن.
زمان جنگ، نیروهای مقاومت ازشون استفاده می‌کردن تا برن خونواده‌هاشون رو توی شهر ببینن.
ببین.
می‌بینی؟
می‌دونی الان اون‌طرفش چیه؟
- چی؟ - شرکت داروسازی.
درسته.
بریم؟
شنا ممنوع
دیگه بسه، باشه بابا؟
اگه ورودی تونل‌ها توی دریاچه باشه چی؟
می‌گفتن چند سال پیش نشت مواد داشته.
واسه همین هیچ‌کس نمی‌ره شنا.
مردم ازش به عنوان آشغالدونی استفاده می‌کنن.
اما اگه همه‌اش یه پوشش باشه که مردم رو از آب دور نگه دارن چی؟
که تونل‌ها رو پیدا نکنن؟
باید با یه لباس غواصی برگردم.
می‌دونی چیه؟
دیگه نیازی نیست.
داری چه غلطی می‌کنی؟
- دنبال تونل‌ها می‌گردم. - چی؟
اینجا پر از آشغاله!
تونل‌ها کجاست بابا؟
این‌وری؟ یا اون‌وری؟
داری چیکار می‌کنی؟
همون کاری که تو می‌کنی.
همون کارهای احمقانه‌ای که هر روز انجام می‌دی.
خنده‌دار نیست، مگه نه؟
چیزی نمی‌بینم.
شاید از این‌طرف؟
چی شده؟
لعنتی.
- خودمو بریدم. - بهت که گفته بودم.
منو ببر خونه.
چی؟
می‌دونی چقدر کثافت اون پایین ریخته؟
می‌دونم. اتفاقاً بهت هشدار داده بودم.
باید زخمو تمیز کنم وگرنه عفونت می‌کنه.
چیزی نیست.
می‌خوام یه چیزی رو اون بالا چک کنم.
بجنب. الانه که بارون بگیره.
انگار تنها چیزی که برات مهمه اون وسواس کوفتیته که نسبت به اون پسره داری.
تازه مامانو خاک کردیم و تو باز همون بساط رو راه انداختی، لعنتی.
نمی‌دونم، حس می‌کنم...
انگار قضیه مامان کفرتو درآورد،
چون دو روز افتاد وسطِ جست‌وجوهات.
داری بهم می‌گی که مرگ زنم برام اهمیتی نداره؟
چرا انقدر اون پسره برات مهمه؟
قضیه چیه؟ می‌خوای خودتو براش شیرین کنی؟
کی؟
دوستت، برتا.
اون مغزتو شست‌وشو داده؟
نمی‌دونم. بگو ببینم، عاشقی چیزی شدی؟
من تو زندگیم فقط یه زنو دوست داشتم، اونم مادرت بود.
با وجودِ اون عرق‌خوریاش.
با وجودِ اینکه یهو شد پایِ ثابتِ کلیسای یکشنبه‌ها.
مادرت خیلی وقت بود حالش میزون نبود، روت. از وقتی که تو رفتی.
آره دیگه، حالا همش تقصیر منه، نه؟
می‌دونی چرا گذاشتم رفتم بابا؟
چون دیگه از حدِ توانم خارج بود.
چون می‌خواستم شنا رو ببوسم بذارم کنار و تو نذاشتی.
می‌خواستم زندگی خودمو داشته باشم.
مادرت می‌پرستیدت، روت.
تو نورِ زندگیش بودی و یهو تو تاریکی تنهاش گذاشتی.
هنوزم تعجب می‌کنی که چرا پناه برد به الکل؟
شایدم چون دیگه طاقت نداشت کنار یه پیرمرد بداخلاق باشه، گذاشت رفت،
که هر روز با این تئوری توطئه‌های مزخرفش دیوونه‌تر می‌شد.
می‌دونی چقدر سخته عاشق کسی باشی که این‌طوری نگاهت می‌کنه؟
کسی که دیگه نه بهت احترام می‌ذاره، نه دوستت داره؟
کسی که یهو تو وجودت فقط یه پیرمردِ لش و بی‌مصرف رو می‌بینه؟
لابد تقصیر منه که مغزت این‌قدر مریض و رد داده، آره؟
من کاملاً عاقلم. عاقل‌تر از همیشه. من بیدارم.
این تو و امثالِ تو هستین که ترجیح می‌دین تو جهالت زندگی کنین.
رنج و عذاب اون بچه‌ها و خونواده‌هاشون رو نادیده می‌گیرین.
دیگه بریدم. نمی‌تونم هی دوباره با این دیوونه‌بازی‌های لعنتیت سر و کله بزنم.
من دیوونه نیستم!
اگه واقعاً گم شدنِ بچه‌ها اپیدمی شده بود،
لعنتی، تیتر اولِ تمام روزنامه‌ها می‌شد!
خیلی ساده‌لوحی، عزیزم.
یعنی هنوزم باید برات توضیح بدم که دنیا چه‌جوری می‌چرخه؟
ترجیح می‌دم فکر کنم ساده‌لوحی، نه یه چیزی بدتر از اون.
نکنه می‌خوای به منم شک کنی؟
آره دیگه، همه جیره‌خورن الّا تو. مگه نه بابا؟
همه احمقن به جز تو.
اصلاً خودتو تو آینه دیدی؟
دیدی چه ریختی شدی؟
چون اصلاً قیافه‌ات به نابغه‌ها نمی‌خوره.
شبیه اون آدمِ عاقلی نیستی که حقیقت رو می‌دونه
و بقیه باید دنبالش راه بیفتن.
تو فقط یه پیرمردِ لعنتی هستی که خودشو تو زیرشیروونی حبس کرده و معلوم نیست چه غلطی می‌کنه.
ذاتت همینه بابا.
می‌خوای بدونی تو اون زیرشیروانی خراب‌شده چیکار می‌کنم، نه؟
واسه همین بود دیروز داشتی در رو به زور باز می‌کردی؟
داشتی زاغ‌سیاه منو چوب می‌زدی؟
- عالیه. - کجا داری می‌ری؟
- گم می‌شی! روت! - ولم کن!
- دست از سرم بردار! - روت!
روت.
روت!
وایسا!
تنهام بذار!
روت!
بیهوش شدی، ولی الان حالت خوبه.
باید چند روز استراحت کنی، وگرنه این قوزک پات داغون می‌شه.
اگه درد داشت، هر هشت ساعت یه مسکن بخور.
اون دمنوش‌هایی که بابات درست می‌کنه رو هم بخور. کارش تو داروهای گیاهی حرف نداره.
ولی اصلِ کار استراحته. نمی‌خوایم پات بد جوش بخوره، خب؟
باشه.
اون همه دوربینِ فاکی دورِ خونه چه غلطی می‌کنن؟
داری منو می‌پایی یا داشتی آمارِ مامانو می‌گرفتی؟
داری چی می‌گی؟ واسه چی باید بپامت؟ احمق نشو.
احمق. آره، لابد الان من احمقم.
واسه امنیت نصبشون کردم.
چون می‌ترسیدم اون عوضیا بیان سراغمون.
ای بابا، تو رو خدا.
دیدی؟ می‌دونستم باور نمی‌کنی. واسه همینم بهت نگفتم.
کی می‌خواد بیاد سراغمون بابا؟
کی؟ آدمای اون شرکت داروسازی؟
و سیاستمدارها. و پلیس.
اونا هر کسی رو می‌خرن، حتی اونایی که اصلاً فکرشو نمی‌کنی.
یه لحظه بهش فکر کن.
اونا اون جنایت‌ها رو در حق بچه‌ها می‌کنن.
هر کسی که موی دماغشون بشه، هر بلایی بخوان سرش میارن.
و می‌دونن که دارم آمارشونو درمیارم.
همین چند وقت پیش، وقتی داشتم دور و بر ساختمونشون زاغ‌سیاه چوب می‌زدم مچم رو گرفتن.
یه نگهبان ازم کارت شناسایی خواست، منم ندادم.
ولی اونا می‌دونن کی‌ام و کجا زندگی می‌کنم.
اونجا چیکار می‌کردی بابا؟
آخرِ اون تونل‌ها به اونجا ختم می‌شه. تو زیرزمین اونا.
ببین، دیگه نمی‌کشم. نمی‌تونم.
نمی‌تونم اینجا بشینم و خونسرد بمونم...
وقتی تو داری از تونل‌ها و بچه‌های دزدیده شده می‌گی.
نمی‌تونم این وضع رو تحمل کنم.
تو اصلاً به حرفم گوش نمی‌دی. اونا خیلی خطرناکن.
تنها کسی که با ماشین تعقیبم می‌کنه، دوستِ خودته.
اون داره ازت محافظت می‌کنه روت.
در برابرِ چی؟
داره تعقیبت می‌کنه که مطمئن بشه حالت خوبه.
چون تو دختر منی، شدی هدف اونا.
شبی که مامان مُرد، دوربین‌ها داشتن ضبط می‌کردن؟
معلومه.
خب، چی رو نشون می‌دن؟
نشون می‌دن که مامان می‌ره تو حموم. همین و بس.
پلیس خبر داره؟
آره. همه‌چیز رو دادم بهشون.
اولین کاری بود که کردم.
خب، به من نگفته بودی.
چون حرفم رو باور نمی‌کردی. واسه همین.
- ممنون. - خواهش می‌کنم.
بذار نشونت بدم، باشه؟
این ویدئو مال وقتیه که مادرت دیگه تو حموم بود.
همون روزی که... مُرد.
درسته.
اما صدا نداره.
نه، خب معلومه.
نمی‌دونیم مادرم جواب داده یا نه.
اگه بابام فقط داشته فیلم بازی می‌کرده چی؟
این یعنی پدرت دوربین‌ها رو مد نظر داشته
تا نقشه‌ای رو پیاده کنه که براش مدرک بی‌گناهی جور کنه
و بهش اجازه بده مادرت رو با خونسردی کامل بکشه.
خودت اینو باور می‌کنی؟
نه. ولی مادرم خودش رو حبس می‌کنه و می‌افته.
- چطوری می‌افته؟ - اثر الکله.
مادرم نمی‌تونست این‌قدر مشروب بخوره.
خیله‌خب.
این فیلما مالِ چند روز پیشه.
ممکنه یه ذره شوکه بشی.
کاملاً معلومه اون روزم حسابی مست کرده بوده.
- خواهش می‌کنم، خاموشش کن. - بله. حتماً. معذرت می‌خوام.
شاید دارم تو کاری که به من مربوط نیست فضولی می‌کنم.
تو خونه همه‌چی رو به راهه؟
ما برای هر کاری که لازم داشته باشی اینجاییم.
باشه؟
آخه با اون وضعیتِ پات چطوری فکرِ رانندگی زد به سرت؟
مگه نشنیدی دکتر چی گفت؟
می‌خوای تصادف کنی؟
می‌خوای تو رو هم از دست بدم؟
باید می‌فهمیدم.
چی رو می‌فهمیدی؟
این‌که مادرت انقدر خورده بود که از حال رفته بود؟
این همون چیزیه که باید می‌فهمیدی؟
دقیقاً می‌خواستم جلوی همین رو بگیرم که اذیت نشی، عزیزم.
نمی‌خواستم این صحنه‌ها رو ببینی.
لازم نبود این چیزا رو بدونی.
نمی‌خوام مادرت رو این‌طوری یادت بمونه.
متأسفم.
بهم قول بده استراحت کنی و انقدر فکر و خیال نکنی.
یه دوش بگیر و آروم باش.
اون جوشونده رو بخور، حالت رو بهتر می‌کنه.
روت، چیزی لازم نداری؟
عزیزم، حالت خوبه؟
روث، یه چیزی بگو.
روث؟
حالت خوبه؟ چی شده؟
خیلی تخمیه. حالم خوب بود.
بعد اون دمنوش کوفتی که بابام بهم داد رو خوردم و سرم گیج رفت.
- می‌دونی؟ - خب.
داشتم تعادلم رو از دست می‌دادم.
تلوتلو می‌خوردم. عین مامانم تو اون ویدیوها.
واسه همین فکر کردم شاید بابام یه چیزی به خوردش داده.
یه چیزی که رفیقش، اون پزشک قانونی، از اون گزارش لعنتی حذف کرده.
- واسه همینه که تو گزارش نیست. - وایسا.
یه لحظه صبر کن، چون الان هیچی حالیم نمی‌شه.
یه ذره هم چِتم.
فکر کردم تو ویدیو معلومه که بابات داره در می‌زنه و مامانت هم...
کی اینو بهت گفت؟
چون می‌بینی، ولی هیچی نمی‌شنوی.
شاید همه‌ش یه صحنه‌سازی بوده.
در زدنش. شکستنِ در.
و وقتی رفت تو و دید که اون نمی‌تونه تکون بخوره یا هر کوفت دیگه‌ای،
با خونسردیِ تمام کشتش، می‌فهمی؟
روث، می‌فهمی داری چی می‌گی؟ خودت می‌شنوی چی داری می‌گی؟
بهم مواد داد. نمی‌تونستم رو پاهام وایستم.
نمی‌دونم. شاید چیزی کشیدی.
- چیزی نکشیدم. - چیز دیگه‌ای مصرف کردی؟
هیچی.
خوردم...
مسکنِ پام رو خوردم، با هر کوفت و زهرماری که تو پاسگاه بهم دادن.
خب، شاید واسه همونه.
چرا حرفمو باور نمی‌کنی؟
داشتی با بابام درباره چی زر می‌زدی؟
دیدم داشتین با هم پچ‌پچ می‌کردین.
روث، بابات از نگرانی واست داره جون می‌کنه. فقط همین.
- مطمئنی؟ - آره.
بهت پیشنهاد کار نداد؟
ببین، دیگه بسه.
خیلی‌خب روث. دیگه تمومش کن.
دفعه بعد اگه فکر کردی بابات می‌خواد نفلت کنه یا داره آدم‌فضایی می‌بینه،
به یکی دیگه زنگ بزن، باشه؟
چون دیگه حالم از این وضعیت به هم می‌خوره، روث.
خسته شدم از بس هر وقت دلت سکس می‌خواست بدو بدو اومدم اینجا،
یا لنگِ علف بودی یا کلیدساز.
آره، تو گفتی.
پس لابد این منم که دارم ازت سوءاستفاده می‌کنم، نه؟
هر کاری می‌کنی، فقط واسه رضای خداست. مگه نه، آرون؟
نه به خاطر اینکه فکر می‌کنی شاید دوباره من و تو بتونیم با هم رابطه‌ای داشته باشیم.
من دیگه بریدم، روث.
روث.
درو باز کن.
روث.
خوبی؟
می‌خوای زنگ بزنم به دکتر ولاسکو؟
۲۶ فوریه ۲۰۲۴
آلفونسو همیشه خنده رو لبمون میاره
گارد سیویل
اومدم با گروهبان بالستر حرف بزنم.
جواب نمی‌ده. لطفاً منتظر بمونید.
- نمی‌تونم منتظر بمونم. واجبه. - هی!
هی!
ببخشید.
نمی‌تونی بیای اینجا.
روت! داری چیکار می‌کنی؟
داری چیکار می‌کنی؟
معذرت می‌خوام.
ببخشید بابا.
می‌شه برام از اون دمنوشات درست کنی؟
البته.
شماره ناشناس
پاسخ
روت، من گروهبان بالسترم. بهم گفتن اومده بودی دیدنم.
آره.
فکر کنم باباتو تو دفترم دیدی.
فکر کنم باید با هم حرف بزنیم.
چرا؟
بابات امروز صبح اومد پیشم تا بهم بگه که فکر می‌کنه...
که تو یه جوری تو مرگ مادرت دست داشتی.
اون فکر می‌کنه تو با اون شرکت داروسازی در ارتباطی،
همونی که توی این منطقه شعبه زده و ممکنه با آدمای دیگه‌ای هم دست باشی.
اینکه اصلاً چیزی به اسم اتفاق وجود نداره.
به هر حال، اینا اراجیفِ کسیه که تنهاست و وقتش زیادی آزاده.
اخیراً از این چیزا زیاد می‌بینیم.
پسر گم‌شده دریاچه رو چک کن
اونا دارن واسه اونا کار می‌کنن؟
فقط می‌خوام بدونی که از نظر ما، و هر کسی که یه جو عقل تو کله‌اش باشه،
پرونده بسته شده‌ست و هیچ جرمی در کار نبوده.
یه حادثه بود.
تک‌تکِ مدارک نشون میدن که یه حادثه‌ی ناگوار بوده، بله.
پس چرا؟
چرا چی؟
چرا اون همه قصه از خودش بافته؟
چون فکر کنم خیلی سخته آدم قبول کنه کسی رو که دوست داره از دست داده...
اونم به یه روشِ به این مسخره‌ای.
همیشه مقصر کردنِ بقیه راحت‌تره.
آدم واقعاً نمی‌دونه با این همه درد باید چیکار کنه.
فکر کنم این فکرا باعث میشه پدرت احساس خاص بودن و مفید بودن کنه.
اما فقط می‌خواستم بهت هشدار بدم. اون مثل یه آدم متعصب به باورهاش ایمان داره.
و یه آدم متعصب...
خطرناک‌ترین نوعِ آدمه.
مواظبش باش، لطفاً.
ممنون.
بابا؟
بابا.
ببخشید.
- هوی، ازش بکش کنار. - معذرت می‌خوام.
فقط می‌خوام حرف بزنیم.
داشتی به کشتنش می‌دادی، لعنتی.
بذار توضیح بدم. همه‌چی ردیفه.
بابا.
ازت می‌ترسه. نمی‌بینی؟
حق هم داره.
- لعنت بهش بابا. - دستات رو بیار جلو.
- اگه می‌خوای حرف بزنی، باید دست‌بسته باشی. - چی؟
نمی‌تونیم ریسک کنیم که دوباره بهش حمله کنی.
بابا.
هر چی می‌گه گوش کن عزیزم.
فکر کردم مرگ مامان زیر سر تو بوده.
ببخشید. معذرت می‌خوام بابا.
نمی‌فهمیدم. من...
واقعاً نمی‌خواستم بهت آسیب بزنم.
می‌خوای چیکار کنی؟
می‌خوای به گارد سیویل زنگ بزنی؟
چی شده؟
- گه توش! - نیازی به این کار نیست.
بیا اینجا.
مارتین، فعلاً یه مشکلی با دخترت داریم.
نمی‌دونیم اون بالا تو انباری چی دیده یا چی ندیده.
همین الان باید یه حرکتی بزنیم.
باید برسیم به تونل‌ها. باید بچه‌ها رو پیدا کنیم.
دیگه کدوم خریه این موقع؟
دکتره. حتماً اومده «روت» رو ببینه.
دکش کن بره.
اون چیه بابا؟
اون نشانِ «آرون»ـه؟
بابا! نه! بابا!
بابا، خواهش می‌کنم، منو اینجا نذار!
خفه شو دیگه لامصب.
- بابا! - بریم سراغ کلمه‌ها...
کمک!
می‌بندی اون دهنتو؟
- بابا! - خفه میشی، فهمیدی؟
...به زبان آستوریایی. و کلمه‌ی قشنگ امروز شش تا حرف داره.
«اینما»؟ نه؟
یکم آروم باشیم.
هی، آروم باش. من ردیفش می‌کنم.
اون کلمه‌ی قشنگ بوی چندان خوبی نمیده.
تو ماشین منتظرت می‌مونم.
نه. امتیاز برگشتی.
بابا، می‌خوای با نشانِ «آرون» چیکار کنی؟
مامان اینو دیده بود؟ همین کاری که الان می‌خوای بکنی؟
واسه همین بود که هرچی تو گوشیش بود رو پاک کردی؟
اونم رفت توی اتاق زیرشیرونی.
فهمید قراره چیکار کنیم و زد به سرش.
و بعدش، آره، شروع کرد بیشتر از همیشه عرق خوردن.
ولی فکر نمی‌کنم اتفاقی بوده باشه.
فکر کنم یکی کشتش.
واقعاً فکر می‌کنی من توی این کار دست داشتم؟
می‌دونم هیچ‌وقت بلایی سر مادرت نمی‌آری.
ولی شاید دارن ازت استفاده می‌کنن تا برام پاپوش بدوزن و منو از سر راه بردارن.
اولش اینطوری فکر نمی‌کردم، ولی همه‌ی اینا،
مرگ مادرت درست بعد از اینکه منو دیدن که داشتم دور و برِ ساختمون‌شون می‌پلکیدم،
دیگه زیادی مشکوکه.
مامان افتاد.
می‌دونم قبول کردنش سخته، ولی چاره‌ی دیگه‌ای نداریم.
می‌دونم وحشتناکه، ولی داستان‌بافی هیچ دردی رو دوا نمی‌کنه.
به دکتر گفتم خوابیدی و سپردم که بعدازظهر بیاد.
اون دست و بالت رو باز می‌کنه.
بابا.
بابا!
لعنتی.
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
گندش بزنن.
کمک!
کمکم کنید، خواهش می‌کنم!
جستجو برای یافتن آلخاندرو هوئلوا ادامه دارد
اون توی دریاچه‌ست.
آرون، خواهش می‌کنم، به حرفم گوش بده.
می‌دونم این اواخر کلی چرت و پرت گفتم.
می‌دونم. ولی این یکی اونجوری نیست.
نشانت دست بابامه، می‌خواد باهاش وارد ساختمون بشه.
شایدم همین الانش رفته باشه تو.
تازه همه‌ش این نیست. اسلحه و مواد منفجره هم داره.
اون زنی که باهاشه ارتشی بوده و بلده چطوری باهاشون کار کنه.
دارن می‌رن سمت زیرزمین.
فکر می‌کنن یه سری بچه توی تونل‌های مخفی یا یه همچین جایی قایم شدن.
خدا می‌دونه برای پیدا کردنشون دست به چه کارهایی می‌زنن.
من تو راهم. ولی شاید به موقع نرسم اونجا.
باید حرفمو باور کنی. خواهش می‌کنم آرون، خواهش می‌کنم.
...و می‌خواد باهاش وارد ساختمون بشه.
شایدم همین الانش رفته باشه تو.
تازه همه‌ش این نیست. اسلحه و مواد منفجره هم داره.
مراقب باش.
صبر کن.
بزن بریم.
من می‌رم.
ردیفه.
بزن بریم تو کارش.
ایست. نمی‌تونی بری تو.
پدرم اون توئه. باید برم تو.
آرون. هی، حالت خوبه؟
بریم سراغ دیوار بعدی. حتماً پشت همونه.
بابا.
روث! تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟ برگرد خونه.
نه. تو هم باید با من بیای.
نمی‌تونم عزیزم.
اون پسره اینجا نیست.
یادته لب دریاچه دستم به یه تیکه فلز گرفت و برید؟
اون دوچرخه‌ی آلخاندرو بود.
پسره همون‌جاست. با دوچرخه‌ش غرق شده. شک ندارم.
هر چی به زبونت می‌رسه می‌گی که رای منو بزنی.
نه بابا. اگه حرفمو باور نمی‌کنی، بیا بریم سراغ پلیس.
مطمئنم پیداش می‌کنن. تهِ همون دریاچه‌ست.
حتی اگه راست بگی، فقط بحثِ آلخاندرو نیست.
پایِ کلی بچه‌ی دیگه در میونه.
اونایی که بودن، و اونایی که بعداً قراره بیان.
نمی‌بینی؟ اگه حقیقتو رو کنیم، می‌تونیم نجاتشون بدیم.
درکت می‌کنم، واقعاً می‌فهمم چی می‌گی. اما تو قرار نیست کسی رو نجات بدی.
لازم نیست هیچ بچه‌ای رو نجات بدی.
مجبور نیستی دنیا رو تغییر بدی. لازم نیست قهرمان‌بازی دربیاری.
همین که پدرِ من باشی برات بس نیست؟
چون من واقعاً بهت احتیاج دارم.
بیا بریم. یه نقشه‌ی دیگه می‌کشیم. یه روز دیگه برمی‌گردیم.
هر چی تو بخوای. دیگه تنهات نمی‌ذارم.
درست همین‌جا کنارتم. قول می‌دم.
قول می‌دم، بابا.
دوستت دارم.
- نه! بابا! - راه بیفت روث!
امروز با این خبر تلخ بیدار شدیم که «آلخاندرو هوئلوا»،
پسری که یه ماه پیش غیبش زده بود،
جسدش توی دریاچه «کالداس» پیدا شده.
جسد آلخاندرو بین یه سری ضایعات و آشغال گیر کرده بود.
تراژدی‌ای که به مرگ‌های هفته‌ی گذشته اضافه می‌شه؛
یعنی «مارتین آرسه» و «برتا مارتینز»،
قربانی‌های انفجاری که خودشون مسببش بودن،
اونم توی زیرزمین شرکت داروسازی «سِرتیکس».
ظاهراً هردوشون باور داشتن که توی اون زیرزمین
یه سری تونل هست که می‌تونن آلخاندرو و بقیه‌ی بچه‌های گمشده رو اونجا پیدا کنن.
یه تئوری توطئه که،
توی ماه‌های اخیر، خیلی سر زبون‌ها افتاده...
یک سال بعد
سلام.
تو دختر مارتینی، مگه نه؟
همون که تو شرکت داروسازی بود.
یه چیزی بهم بگو. اون نمرده، درسته؟
چی؟
همه‌ش یه صحنه‌سازیه که بتونه به تحقیقاتش ادامه بده، نه؟
واسه اینکه دست از سرش بردارن.
هیچ‌کس نباید بویی ببره.
چون پلیس و رسانه‌ها، همه‌شون دستشون تو یه کاسه‌ست.
روشنه که رو اون پسره آزمایش کردن و بعد انداختنش تو دریاچه.
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
حالی‌ت نیست این حرفات اصلاً با عقل جور درنمیاد؟
درسته.
نمی‌تونی حرف بزنی، نه؟ برات خطر داره؟
می‌فهمم.
اما یه روز حقیقت برملا می‌شه.
فکر کنم پدرت همه چی رو رو می‌کنه.
اون الگوی خیلیاست.
این رو از قول من بهش بگو.
ایول.
دروغ دیگه بسه
بچه‌هامون رو همین حالا آزاد کنید
ما حقیقت رو می‌خوایم
دروغ دیگه بسه. بیدار شید!
ترجمه زیرنویس از: اولگا گاریدو