"زیرنویس اختصاصی از بی سی موویز"
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez
ولی مگه آب داره میاد تو؟
آره ارواح عمت، داره میاد. الان دارم میرم پایین.
از وقتی بچه‌دار شده بودیم یه مسافرتم نرفتیم.
فکر کنم رفتم پیش جان و بهش گفتم الان وقتشه
که همون سفر توپی که خیلی وقت بود حرفشو می‌زدیم رو بریم،
که برای ما حرکت خیلی بزرگی بود.
جمعه شب، سیزدهم؛ چهار ماه بود که به عنوان رقصنده توی کشتی بودم.
اصلاً روحمم خبر نداشت قراره یه اتفاقی بیفته.
یه لحظه، داری با خونواده‌ت جشن می‌گیری و حال می‌کنی.
لحظه‌ی بعد، فقط اونجا خشکت می‌زنه،
عاجز و درمونده.
انگار زمین زیر پامون دهن وا کرد.
ملت به دیوارا چنگ می‌زدن و از سر و کول هم بالا می‌رفتن.
این دقیقاً خودِ تایتانیک بود، مو نمی‌زد.
روایت‌هایی از ترس و وحشت در کشتی تفریحیِ کاستا کنکوردیا.
بیا با خودمون صادق باشیم،
هر بار که سوار هواپیما یا کشتی میشی بهش فکر کردی.
اگه یه جای کار بلنگه چی میشه؟
خب، اون اتفاق افتاد.
هر بار که چشماتو می‌بندی، یه صحنه از اون شب میاد جلو چشمت.
دقیقاً پرت میشی وسط وحشتناک‌ترین لحظه‌ای
که تو کل عمرت با خونواده‌ت تجربه کردی.
خدایا، من چه غلطی کردم؟
قبلاً اروپا رفته بودیم، ولی هیچ‌وقت با هم نرفته بودیم.
واسه همین قطعاً می‌شد طولانی‌ترین سفر مشترکمون،
و دورترین جایی که با هم رفته بودیم.
دخترمون لی‌لا، ۱۴ ماهش بود.
واسه همین فکر کردیم فرصت خوبیه که یه سفر حسابی و درست‌وحسابی با هم بریم.
قشنگ یادمه یه چمدون پر از اسباب‌بازی و پوشک و دستمال مرطوب جمع کردیم،
خلاصه دنگ‌وفنگ زیاد داشتیم. کلی وسیله با خودمون بردیم.
قرار بود بریم پاریس، سوئیس، ونیز و بارسلون.
آخرش هم قرار بود سر از یه کشتی تفریحی دربیاریم.
آره، فکر کنم دلیل اصلی‌مون واسه انتخاب این سفر همین بود.
تا می‌تونستیم عکس و فیلم گرفتیم،
یه عالمه خاطره‌ی معرکه ساختیم.
همیشه دلم می‌خواست برم ایتالیا.
تو لیست آرزوهام، ایتالیا اون بالا بالاها بود،
ولی اصلاً روحم هم خبر نداشت قراره بریم توی یه کشتی تفریحی.
اون تیکه‌شو هنوز بهش نگفته بودم. فقط بهش گفته بودم می‌ریم ایتالیا،
اما کشتی قرار بود یه سورپرایز ویژه باشه.
اون موقع حدوداً سه سالی می‌شد که با هم رفیق بودیم.
قصدم این بود که یه جا، بالاخره ازش خواستگاری کنم.
وقتی بخوای از یکی خواستگاری کنی،
دنبال رمانتیک‌ترین جایی می‌گردی که می‌تونی پیدا کنی،
و توی این سفر، کلی جای مختلف واسه انتخاب کردن داشتیم.
منتظر اون لحظه‌ای بودم که همه‌چی جفت‌وجور بشه.
اگه توی یه جای معرکه ازش بپرسی، نمی‌تونه «نه» بگه، مگه نه؟
هر کسی بخواد این کارو بکنه همین فکرو می‌کنه، غیر از اینه؟
وقتی رسیدم،
کف‌بر شده بودم که چقدر این کشتی غول‌آسا و درندشته.
اون موقع هفده سالم بود.
مادرم می‌خواست تولد ۵۰ سالگی‌شو جشن بگیره.
واسه من و دوست‌پسرم که اون زمان با هم بودیم رزرو کرد،
و صمیمی‌ترین رفیق دوران بچگیش، لوئیزا.
از وقتی خیلی بچه بودم، همه کارو با هم می‌کردیم.
تقریباً هفت سالم بود که فهمیدیم سرطان داره.
اما چند ماه قبل از اینکه راه بیفتیم،
بیماریش فروکش کرده بود و حالش بهتر شده بود.
این خودش یه دلیل قرص و محکم دیگه واسه جشن گرفتن تولدش بود.
اولین کاری که کردیم این بود که کل... کلِ کشتی رو زیر و رو کردیم.
می‌دونستم قراره بزرگترین کشتی‌ای باشه که به عمرم دیدم.
هنوز اولین باری که پامو گذاشتم تو کشتی یادمه،
و اینکه چطور اون همه ریخت‌وپاش و تجملات مخمو زد.
خیلی اعیونی بود. همه جا چلچراغ بود.
انگار همه‌چیز یا از طلا بود، یا شیشه، یا مرمر.
یه جورایی حال و هوای ایتالیای قدیم رو داشت.
می‌دونی، همه‌چیز برق می‌زد و بی‌نقص بود.
موقع رزرو دقیقاً نمی‌دونستم چه اتاقی قراره بهم برسه.
اون موقع، سفرش خیلی گرون تموم می‌شد،
منم که یه... یه دانشجو بودم.
ولی اون هر جوری بود بهترین اتاقی که می‌شد رو واسمون گرفت.
خیلی حال کردم چون اتاق بالکن داشت و ویوش معرکه بود.
رفتیم تو بالکن قدم زدیم،
نیک اشاره کرد و گفت،
«هی ببین، یکی دو طبقه پایین‌تر از ما قایق‌های نجات هستن.»
قایق‌های نجات.
و با خودم گفتم: «خب، یه عکس ازشون می‌گیرم.»
تا حالا سوار کشتی کروز نشده بودم،
و فکر کردم: «خب، فرض کن یه چیزی مثل تایتانیک اتفاق بیفته...»
منم گفتم: «قرار نیست مثل تایتانیک بشه.»
«من قبلاً سفر دریایی رفتم. قراره معرکه باشه. عاشقش می‌شی.»
بچه‌ها، جرئت نکنید از اینجا جیم بشید!
اولش که سوار شدیم، واقعاً خیره‌کننده بود.
با یکی حرف زدیم که ازمون پرسید
واسه بقیه‌ی هفته چه برنامه‌ای داریم.
یه روز رو واسه اسپا رزرو کردیم، خیلی هیجان‌انگیز بود، مگه نه؟
همه چی داشت خیلی سریع پیش می‌رفت.
تازه رسیده بودیم به اتاقمون و حالا داشتیم برای خودمون می‌چرخیدیم.
همین‌طور که راه می‌رفتیم، من از همه چی عکس می‌گرفتم.
یکی از ویژگی‌های معرکه‌ی کشتی کروز اینه که
همه چی رو در اختیارت می‌ذاره.
و این واسه من، مخصوصاً به عنوان کسی که تازه مادر شده بود،
همه چی رو خیلی راحت می‌کرد.
رستوران‌های بی‌شماری از هر نوعی اونجا بود،
می‌دونی، تئاتر، نمایش، کازینو.
راستش تنها مشکل اینه که چطوری وقتت رو بگذرونی،
از بس که گزینه‌های زیادی جلوی روته.
یه بوفه‌ی بستنی یادمه که خودت می‌تونستی بستنی سانده‌ت رو درست کنی،
و حس می‌کنم ۲۴ ساعته بود،
هر وقت دلت می‌خواست می‌تونستی بستنی بخوری.
اون موقع‌ها بود که سریال «واکینگ دد» حسابی رو بورس بود،
واسه همین همیشه یه بازی می‌کردیم.
می‌دونی دیگه، «اگه زامبیا حمله کنن، کجا می‌ری،
و از چه سلاحی واسه جنگیدن یا جیم شدن استفاده می‌کنی؟»
مثلاً «کجا می‌ری؟ از اون طرف می‌ری یا از این طرف؟»
«اگه یه زامبیِ لَش باشه، اون سلاحی که می‌تونی باهاش نفله‌ش کنی کجاست؟»
وقتی این‌طوری سین‌جیمم می‌کرد،
بار اول بهش گفتم: «نمی‌دونم، اصلاً حواسم نبود.»
- اونم می‌گفت: «غلطه!» - دقیقاً.
- دقیقاً. - «غلطه!»
«همین‌جا بود که گند زدی.»
کم‌کم شروع کردم به دور و برم حسابی دقت کنم.
غروب قشنگی بود.
هوا صاف بود، یه کم سرد، چون ماه ژانویه بود.
با این حال، یه شبِ آروم بود، مثل بقیه شب‌ها.
حدود ۴۳ سال با شرکت کاستا کار کردم.
روی کشتی همیشه باید سگ‌دو بزنی.
کریسمس، سال نو، عید پاک، شنبه و یکشنبه.
توی کشتی بیشتر از خونه‌ی خودم احساس راحتی می‌کردم.
حدود ۸۰۰ نفر روی کشتی «کاستا کنکوردیا» زیر دستم کار می‌کردن.
خلاصه تا شب جمعه، ۱۳ ژانویه،
چهار ماه بود که به عنوان رقصنده روی کشتی کار می‌کردم.
اون موقع، این دقیقاً همون شغل رویایی‌م بود.
قشنگ خودِ بهشت رو زمین بود.
کل دنیا رو زیر پا می‌ذاشتم و از نظر بدنی هم تو بهترین فرم زندگیم بودم.
رفقای توپی داشتم.
معرکه بود.
از طرف مدیریت «کوستا» و تمامی خدمه،
خوشحالم و افتخار می‌کنم که ورودتون رو به کشتی خوش‌آمد بگم.
چند باری کاپیتان اسکِتینو رو دیده بودم.
اولین بار تو آسانسورِ خدمه باهاش برخورد کردم.
تنها چیزی که یه جورایی ازش می‌دونستم
این بود که تازگی‌ها ناخدا این کشتی شده.
از سفر دریاییتون لذت ببرید.
یه بار که مادرم اومده بود دیدنم روی عرشه،
اون داشت با مادرم گپ می‌زد،
و می‌گفت
که می‌خواد با یکی از دوستاش بره تو جزیره ماهیگیری،
ولی به کسی چیزی نگیم،
چون در واقع اجازه نداشت این کار رو بکنه.
واسه همین یه جورایی این حس بود که...
«آره، داره قانون رو دور می‌زنه» و از این حرفا.
اون شب، حدودای ساعت نه، کاپیتان بهم زنگ زد.
چند روز قبلش، سرپیشخدمت از کاپیتان پرسیده بود
که آیا کشتی می‌تونه برای ادای احترام از نزدیکی جزیره «جیلیو» رد بشه یا نه،
چون مادر و خواهرش هر دو ساکن اون جزیره بودن.
بهم پیشنهاد داد که موقع رد شدن، روی پل فرماندهی کنارش باشم.
به نظر من یه خورده عجیب می‌ومد، چون...
چون شب بود و همه‌جا ظلمات، چیز زیادی پیدا نبود.
ولی خب، چون تصمیمِ کاپیتان بود،
ما هم کوتاه اومدیم.
اون شب، من و دوست‌پسرم، آندریا،
تصمیم گرفتیم بریم روی عرشه‌ی استخر.
همین که در رو باز کردم،
یه نسیم خنکی به صورتم خورد.
همه‌جا تاریکِ تاریک بود،
ولی با چندتا دونه چراغ روشن شده بود.
انعکاسِ نورها روی آب می‌رقصید.
خم شدم جلو و داشتم دریا رو نگاه می‌کردم،
و آندریا که پشتم ایستاده بود، بغلم کرد.
بهم گفت: «عینِ تایتانیک شده.»
همون لحظه، من...
راستش، من...
یه حسِ عجیبی بهم دست داد.
ولی خب احمقانه‌ست، مگه نه؟
واسه همین... فقط... اون فکر رو از سرت بیرون می‌کنی.
بعدش مامانم بهم زنگ زد.
گفت: «ما تو رستورانیم.»
«دارن شام رو می‌کشن، زود باش بیا پیشِ ما.»
یه جورایی شامِ مهمی بود،
چون از نیمه‌شب به بعد،
تولدش می‌شد.
اون شب، یه شامِ حسابی و مشتی خوردیم.
می‌تونی به بابا سلام کنی؟
ولی بعدِ شام، چون «لایلا» یک سالش بود، دیگه وقتِ خوابش شده بود.
برگشتیم به کابین و خوابوندیمش.
طبقِ معمول کارای همیشگیِ قبل خواب رو انجام دادیم.
داشتم پیژامه‌هام رو می‌پوشیدم.
از حموم اومدم بیرون، یه شورت پام بود و داشتم می‌رفتم تو تخت.
یادمه وقتی دراز کشیدم،
بلند با خودم گفتم: «واقعاً جنازه‌م.»
آره، عجب روزِ سگی و طولانی‌ای بود.
همین‌طور که داشتیم به جزیره نزدیک می‌شدیم،
دیدم که داریم زیادی بهش نزدیک می‌شیم،
واسه همین به سرپیشخدمتی که کنارم ایستاده بود گفتم.
گفتم: «فکر کنم داریم زیادی به خشکی نزدیک می‌شیم.»
یهو ساحل کاملاً جلوی چشممون ظاهر شد.
اون شبِ کذایی،
با رفیقام یه نیم ساعت استراحت داشتیم.
با یکی از بارمن‌ها که اهل پرو بود رفیق بودم،
که تو بار «لاندرا» تهِ عرشه ۵ کار می‌کرد،
اون تهِ کشتی بود و می‌خواستم ببینمش،
واسه همین به بقیه گفتم:
گفتم: «پایه هستید بریم بار لاندرا یه کاپوچینو بزنیم؟»
بقیه هم گفتن: «آره ایول، بریم.»
هرچی کشتی به جزیره نزدیک‌تر می‌شد،
چیزی که بدجور منو متعجب کرد این بود که کشتی اصلاً سرعتشو کم نکرد.
اون لحظه بود که دیگه وحشت افتاد تو جونم.
سرگارسون بهم گفت: «نه، نگاه کن.»
«ناخدا خوب می‌دونه داره چیکار می‌کنه.»
بعدش هم حرفش رو تموم نکرد.
یه صدایی شنیدم و یه لرزشی رو حس کردم.
واسه من، اینکه اتاق داشت آروم کج می‌شد، واقعاً وحشتناک بود.
می‌دونی، کل بدنم خشک شد، فهمیدم یه جای کار بدجوری می‌لنگه.
یه صدای ناهنجار و بلندی شنیدیم.
بعدش صدا از حالت جیغ تبدیل شد به یه صدای کشیده شدنِ فلز،
و شنیدنِ اون صدا واقعاً لرزه به تن آدم می‌انداخت.
می‌تونی تصور کنی هزار تا بشقاب همزمان با هم بشکنن؟
خیلی ترسیده بودم چون صداش بدجوری بلند بود.
و کل اون آب‌جوش از توی دیگ شروع کرد به ریختن.
من یکی از ۱۸۰ تا آشپز بودم.
هیچ‌کس نمی‌دونه چه اتفاقی داره می‌افته.
فکر کردم دریا طوفانیه و زود همه چی ردیف می‌شه.
و بعد از چند ثانیه...
نه، یه جای کار درست نبود.
برگشتم و دیدم
که کشتی از سمت چپ کوبیده به صخره‌ها.
قشنگ می‌شد دید که آب داره وارد بدنه کشتی می‌شه.
همه‌مون شوکه شده بودیم و نمی‌تونستیم از جامون تکون بخوریم.
آروم باش.
- بهتره بشینی. - بشینم؟
- بشینم؟ - آره.
همه داشتن سکته می‌کردن.
داشتم به مادرم نگاه می‌کردم که درست روبروم بود.
بهم نگاه کرد و گفت: «چیزی نیست.»
«همه چی ردیفه.»
داشت هر کاری می‌کرد...
که یه جوری وانمود کنه انگار هیچ اتفاق بدی نیفتاده،
ولی من می‌دونستم که اوضاع خیته.
همین‌طوری وایساده بودیم و فکر می‌کردیم چه خاکی تو سرمون بریزیم.
سریع احساساتمو خفه کردم،
و به نیکولاس نگاه کردم، اونم گفت:
«باید از اینجا بزنیم به چاک، همین الان.»
گفت: «شنیدی؟ حسش کردی؟»
بدجور کپ کرده بودم،
واسه همین بدنم رفت رو حالتِ واکنش به بحران.
ببین، خیلیا بهم می‌گن آدم بی‌احساسیم،
ولی اون لحظه، فقط بحثِ سگ‌دو زدن واسه زنده موندن بود
و اینکه خانوادمو از این جهنم بکشم بیرون.
سر مگان داد زدم: «بچه رو بردار.»
گفتم: «باید سریع از اینجا بریم.»
وقتی دیدم اینطوری واکنش نشون داد،
یهو ترس تموم وجودمو گرفت.
لایلا رو همون‌طوری که بیهوشِ خواب بود از تو گهواره قاپیدم.
اون لحظه، یادم رفت پستونکشو بردارم.
بچه هم سریع زد زیر گریه.
فقط یه شلوار جین پام کردم، همین.
حتی تیشرت هم تنم نبود. لایلا هم تو بغل مگان بود.
و زدیم بیرون.
به محض اینکه ضربه وارد شد،
اولین فکرم این بود که برم ببینم اون پایین چه اتفاقی افتاده.
نزدیک اتاق موتورخونه،
سرمهندس زد بیرون، حسابی وحشت‌زده و ترسیده.
بهم گفت اون پایین فاجعه‌ست، آب با تمام قدرت داره میزنه تو.
احساس درماندگی می‌کردم.
پریدیم تو راهرو.
فکر می‌کردم کشتی قراره کم‌کم کج بشه،
تو سرم فقط این بود که مسابقه بدم تا خودمو برسونم به عرشه قایق‌های نجات.
این بود که با تمام سرعت از پله‌ها رفتیم بالا،
مگان و بچه هم پشت سرم بودن.
آدرنالین خونم زد بالا. وحشت داشت چیره می‌شد.
لایلا کل مدت داشت گریه می‌کرد.
پله‌ها رو دوتا یکی می‌کردیم،
بچه تو بغلم بود و داشتم جون می‌کندم که عقب نمونم.
داشتم دست و پا می‌زدم.
حالم داشت بد می‌شد.
گفتم: «فکر کنم الانه که بالا بیارم.»
جان گفت: «بالا بیار ولی به دویدن ادامه بده.»
«فقط واینستا. فقط برو.»
رسیدیم به عرشه طبقه چهارم، جایی که قایق‌های نجات بودن.
یه زن و شوهری اونجا بودن که به همه جلیقه نجات می‌دادن.
اون لحظه فقط چند نفر اونجا بودن،
و اون سرمای لعنتیِ اضطراب که وجود آدمو می‌گیره...
در حالی که هیچ‌کس آمار درستی بهت نمی‌داد.
هیچ‌کس بهمون نمی‌گفت چه غلطی باید بکنیم.
درست همون موقع، برقا رفت.
همه جا شد تاریکیِ مطلق.
یهو از «مگان» و «لایلا» جدا شدم.
نمی‌دونم کلاً سه تا پله بود یا سیزده تا،
ولی اونا دیگه کنارم نبودن.
ترسیده بودم،
یادمه داشتم با تمام وجود صداش می‌کردم.
«جان! جان!»
داد می‌زدیم و از روی صدای هم، همدیگه رو پیدا می‌کردیم.
انگار یه قرن گذشت.
وقتی دوباره بهم رسیدیم، یادمه گفتم:
«فقط کمر شلوار جینمو بچسب و اصلاً ول نکن.»
«لایلا» تو بغلم بود و پله‌ها رو دوتا یکی می‌رفتم بالا.
سرمهندس با من اومد روی پل فرماندهی.
اونا با کاپیتان «اسکتینو»، نقشه‌های کشتی رو پهن کردن
تا بفهمن دقیقاً چه بلایی سر کشتی اومده.
روی پل فرماندهی، صدای برخورد به‌زور شنیده می‌شد،
در حالی که بقیه که تو رستورانِ بخش عقبی بودن،
ضربه رو با تمام وجودشون حس کردن.
لطفاً توجه کنید.
من از طرف کاپیتان صحبت می‌کنم.
به‌خاطر نقص فنی در سیستم برق، فعلاً تو خاموشی هستیم.
در حال حاضر، اوضاع تحت کنترله،
تکنیسین‌هامون دارن رو قضیه کار می‌کنن تا حلش کنن.
هر خبر جدیدی بشه بلافاصله بهتون اطلاع می‌دیم.
یه بند همین‌طور می‌گفتن: «نگران نباشید، همه‌چی مرتبه.»
- «برگرد تو اتاقت.» - «برگرد تو اتاقت.»
از طرف کاپیتان یه اطلاعیه صادر کردیم.
ازتون خواهش می‌کنیم برگردید به کابین‌هاتون.
همش تو این فکر بودم که «من یکی که برنمی‌گردم تو اون اتاق وامونده.»
- عمراً. - راه نداره.
راستشو بخواید، اصلاً مطمئن نبودم تو اون اوضاع بتونم اتاقمو پیدا کنم.
همین‌طور که داشتم از پله‌ها می‌رفتم پایین،
دیدم مسافرا بدجوری کپ کردن،
و همش ازم می‌پرسیدن چه اتفاقی افتاده.
برای اینکه رو حرف کاپیتان حرف نزده باشم،
نمی‌تونستم آمار دیگه‌ای بهشون بدم چون فقط اوضاع رو خراب‌تر می‌کردم.
دست‌وبالِ بسته. مشکل اصلی همینه.
نمی‌دونیم چه خبره.
هر چی از بلندگوها پخش می‌شد رو باور می‌کردیم.
شنیدیم که می‌گفتن یه نقص فنیِ جزئی پیش اومده.
کاپیتان هر چی بگه همونه، حرف اول و آخر رو اون می‌زنه.
شنیدم سرآشپز می‌گفت: «هیچ‌کس... تکون نخورید. از جاتون جم نخورید.»
«همون‌جا که هستید بمونید و برای سرو شام آماده باشید.»
انگار یه قرن طول کشید تا چراغ‌ها دوباره روشن بشن.
هنوز داشتیم از پله‌ها می‌دویدیم بالا.
آخرش زدیم بیرون تو عرشه، همون‌جایی که قایق‌های نجات بودن.
صدها نفر آدم، شونه‌به‌شونه‌ی هم چسبیده بودن.
یهو یه دیوار وحشت می‌ریزه سرت.
ملت داد می‌زدن، با هم بحث می‌کردن و سعی می‌کردن بفهمن چه خاکی باید تو سرشون بریزن و اصلاً چی شده.
همه خدمه می‌گفتن:
«یه مشکل یا نقص برقی پیش اومده. خبری از تخلیه نیست.»
لایلا تو بغلم بود و هنوز داشت گریه می‌کرد.
تازه مادر شده بودم،
و اینکه هیچ کنترلی روی اوضاع نداشتم...
و هیچ راهی برای کمک بهش نداشتم...
تمام فکرم فقط پیشِ آروم کردن و رسیدگی به بچه‌م بود.
دیدن و شنیدنِ تقلا کردنِ مگان واقعاً زجرآور بود.
یادمه همون موقع زل زدم تو چشمای جان...
و گفتم: «می‌خوام از این کشتی لعنتی برم بیرون.»
تو اون گیرودار و بلبشویِ تموم‌نشدنی،
ناخدا مدام داشت با مسئول بحران شرکت تلفنی حرف می‌زد.
راستشو نمی‌گفتن، چون به نظر من،
ناخدا خودش رو کاملاً باخته بود.
اصلاً نمی‌فهمید چه اتفاقی افتاده.
توی رستوران،
چشممون به دهنِ خدمه بود که بگن چی کار کنیم،
ولی اونا خودشون هم وحشت‌زده بودن.
آخرش گارسون‌ها بهمون گفتن بریم سمتِ عرشه استخر.
همه داشتن سگ‌دو می‌زدن،
چون همه بدجوری هول شده بودن.
لطفاً از اون طرف خارج بشید. از اون طرف برید بیرون.
کفِ زمین پر از ظرف و ظروف و لیوان‌های شکسته بود.
واسه شام تیپ زده بودیم و شیک کرده بودیم،
به خاطر همین کفش پاشنه‌بلند پامون بود.
ولی بالاخره رسیدیم به عرشه‌ی استخر،
یادمه که از پنجره‌ها بیرون رو نگاه کردم.
جزیره‌ی جیلیو رو دیدم.
ببین، اونجا ساحله. هیچ مشکلی نیست.
نگاه کن آلیس، خشکی رو ببین. رسیدیم!
می‌تونستیم چراغ‌ها رو ببینیم.
می‌تونستیم... می‌دونی، بندر رو ببینیم.
واسه همین گفتم: «آهان، خب... دقیقاً چسبیدیم به خشکی،»
«پس حله. همه چی درست می‌شه.»
خیلیا شُل کردن و خیالشون راحت شد،
و مصیبت دقیقاً از همین‌جا شروع شد.
گاردِمون رو آوردیم پایین.
سه تا آشپز تو آسانسور گیر کرده بودن.
داد و بیداد می‌کردن و می‌کوبیدن به درِ آسانسور.
چهار نفر رفتن اونجا.
در رو به زور باز کردیم و کشیدیم‌شون بیرون.
انتهای عرشه‌ی ۵، کشتی داشت هی بیشتر و بیشتر کج می‌شد.
یادمه با خودم فکر کردم: «نمی‌تونم اینجا بمونم.»
«باید از این کشتیِ لعنتی بزنم بیرون.»
داشتم تو راهرو می‌رفتم که خوردم به مافوقم.
منو دید و گفت: «کدوم گوری داری می‌ری؟»
گفتم: «دارم می‌رم به محل تجمع.»
گفت: «نه، خبری از رفتن نیست.»
«برمی‌گردی تو سالن و مسافرا رو سرگرم می‌کنی.»
اصلاً باورم نمی‌شد دارم چی می‌شنوم،
و گفتم: «من نیستم، استعفا می‌دم.»
صاف رفتم سرِ ایستگاه تجمعِ خودم.
منتظر هیچ کد و علامتی نموندم،
نه اعلام وضعیتی، نه هیچی.
رو عرشه چهارمم. جلوی کشتی.
ما خدمه،
تو یه بخش کاملاً جدا و متفاوت بودیم.
قرار بود افسر مافوقم بیاد،
ولی وقتی رسید،
انگار روح دیده بود.
رنگش مثل گچ سفید شده بود. سفیدِ سفید.
چشماش هیچ حسی نداشت. انگار داشتم یه زامبی می‌دیدم.
اون... لباس مهندسی‌ش تنش بود،
از این مدل‌های سرهمیِ یک‌تیکه.
یه لباس یک‌سره که خیسِ آب شده بود.
و وقتی اومد، اصلاً نمی‌تونست حرف بزنه.
اونجا بود که با خودم گفتم: «خیله‌خب، هیچ فرماندهی نداریم.»
«همه چی افتاد گردنِ من.»
رو پل فرماندهی‌ام و به افسرا می‌گم:
«ببینید، کشتی همین الانشم ۲۰ درجه کج شده.»
باید دوزاری‌شون می‌افتاد، چون وظیفه‌شون همینه،
و باید بدونن که هرچی کشتی بیشتر کج بشه،
تعادلش رو بیشتر از دست می‌ده.
سطح آب
داشت لحظه به لحظه نزدیک‌تر می‌شد
به همون‌جایی که ما بودیم.
اون چیزی که به نظر می‌رسید کلی با قایق‌های نجات فاصله داره
حالا داشت ذره‌ذره به جایی که ما بودیم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد،
و منم داشتم کم‌کم بیشتر وحشت می‌کردم و می‌ترسیدم،
و شروع کردم از هر چی که می‌تونستم فیلم گرفتن.
مردم مجبور بودن لبه‌ها رو بچسبن
تا یه وقت لیز نخورن و پرت نشن اون‌ورِ کشتی.
هیچ‌کی بهمون نمی‌گه باید چه غلطی بکنیم،
و بعد نیکلاس گفت...
«این کشتی داره غرق می‌شه. باید بزنیم به چاک.»
صبر کن، صبر کن. شوهرش، شوهرش.
خلاصه قایق نجات رو باز کردیم و وقتی رفتیم توش،
شروع کردیم به نگاه کردن به، خب، سیستم قرقره‌ها
و بعدش هم موتورها.
دارن فشارم می‌دن!
من...
اونجا بود که یهو چشممون افتاد به یکی که شبیه آشپز بود،
و جلیقه نجات تنش بود.
اومد و بهمون گفت:
«اجازه ندارید به هیچ‌کدوم از اینا دست بزنید.»
در رو می‌بنده.
- هوی، هوی، هوی، یکی‌یکی. - چی می‌خوای بگی؟
صدام رو یه کم بردم بالا: «این اصلاً با عقل جور درنمی‌آد.»
«باید از این کشتی بزنیم بیرون.»
و دیگه داشتیم کم‌کم زهره‌ترک می‌شدیم.
کاملاً تابلو بود
که موضوع فقط یه قطعی برق ساده نیست،
که مسافرا دیگه این حرفا رو باور نمی‌کردن
و شروع کردن به زنگ زدن به پلیس.
می‌گفتن فقط برق رفته،
اما حقیقت ماجرا رو به کسی نمی‌گفتن.
کاپیتان احتمالاً می‌خواست خودش رو تبرئه کنه
و از زیر بار این اتفاق شونه خالی کنه.
که به نظر من، اصلاً کار درستی نبود.
یهو یه آشپز اومد و گفت،
«می‌دونی چیه؟ یه اتفاق بزرگی افتاده،
و عرشه سی داره آب برمی‌داره.»
تا گفت عرشه سی سوراخ شده، همه چی از یادم رفت.
دویدم طبقه پایین،
آخه هر وقت حقوق می‌گرفتم،
پولام رو می‌چپوندم زیر تخت.
تا خرخره توی بدهی بودم.
خونواده‌م رو بدبخت کرده بودم.
هر روز به این فکر می‌کردم که بالاخره پول کافی گیرم میاد تا بدهیام رو صاف کنم.
تمام سگ‌دو زدنام، هر چی که جون کنده بودم و جمع کرده بودم،
زیر اون تخت بود.
باید پولام رو برمی‌داشتم،
که توی کابینم تو عرشه بی بود.
می‌بینم که سرنگهبان اونجا ایستاده،
و جلومو گرفت و گفت،
«اجازه نداری... اجازه نداری بری تو عرشه B.»
گفت: «هیچ‌کس حق نداره بیاد این طرفا.»
گفتم: «ولی من یه سری چیزای خیلی مهم دارم که باید بردارم.»
گفت: «هیچی مهم‌تر از جونت نیست.»
حق با اون بود.
باید خودمو می‌رسوندم به قایق نجاتم.
توی پل فرماندهی بدجوری خر تو خر بود.
بقیه افسرا کپ کرده بودن؛ نمی‌دونستن باید چه غلطی بکنن.
و تو همین لحظه، دکمه وضعیت اضطراری رو زدن،
و آژیرها به صدا دراومدن.
یهو، صدای اولین آژیر رو شنیدیم.
اون لحظه، همه لال شدن.
یه بوق شنیدیم و بعدش دومی رو.
و تو همین وقتا بود که با خودم گفتم،
«دهنمون صافه»، می‌دونی؟ همون کوفتی که کل شب منتظرش بودیم.
این احتمالاً یکی از گندترین لحظات اون شب بود
چون صدها نفر داشتن واسه رد شدن از لای همدیگه سر و دست می‌شکستن
و از سر و کول هم بالا می‌رفتن تا برسن به این قایق‌های نجات.
هوی، هوی!
آدمایی که هم‌سن بابام بودن منو این‌ور اون‌ور پرت می‌کردن.
خانم‌ها و آقایان، خواهشمندم توجه کنید.
لطفاً خونسرد بمونید و برید به ایستگاه تجمع توی عرشه ۴.
جوّ نظامی کل کشتی رو گرفته بود.
سلسله‌مراتب مهمه. هر کسی واسه خودش یه نقشی داره.
چرا ۴۵ دقیقه طول کشید تا وضعیت اضطراری عمومی اعلام کنن؟
فکر کنم کاپیتان می‌خواست ببینه اوضاع چطوری پیش میره.
به نظر من، نهایتاً باید پنج دقیقه بعد از برخورد آژیر رو می‌زدن.
رفتم پایین، طبقه چهارم،
تا جایی که می‌تونم آدم نجات بدم
و عملیات امداد رو هدایت کنم.
کشتی کج شده بود،
و مادرم با اون کفش‌های پاشنه‌بلندش به مکافات افتاد.
دستمو سفت گرفت
و گفت: «ولم نکن.»
همون لحظه،
ما بدون اینکه کلمه‌ای حرف بزنیم،
به هم نگاه کردیم و فهمیدیم باید چیکار کنیم.
دونه‌دونه، یکی‌یکی.
بچه‌ها رو بردارید، زود باشید، برید. تو، تو، تو، تو.
و شروع کردیم به سوار کردن مردم توی قایق‌های نجات.
آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه چه جور جربزه‌ای داره،
که مثلاً وا میده یا می‌جنگه.
هیچ‌وقت نمی‌دونی قراره اون آدمی باشی
که فقط یه جا خشکش می‌زنه
یا اونی که وارد عمل میشه.
تو برو، تو برو.
بچه‌ها رو بیارید اینجا.
قایق‌های نجات فقط برای ۱۵۰ نفر جا دارن،
پس باید حواست باشه که بیشتر از ۱۵۰ نفر سوار نشن.
بسه! داریم چپ می‌کنیم.
داریم واژگون می‌شیم! تمومش کنید!
بسه!
وایستید!
نه، نه، نه!
کلی آدم ریختن توی قایق،
نزدیک به همون سقفِ ۱۵۰ نفر.
مردم داشتن پول می‌دادن که فقط سوار قایق بشن. خیلی صحنه‌ی دردناکی بود.
یکیشون مثلاً یه کم پیرتر بود،
منم با خودم گفتم: «ای لعنتی.»
-اسمت چیه؟ -نیکولاس تالیافرو.
-اهل کجایی؟ نیکولاس؟ -سن‌دیگو، کالیفرنیا.
این خیلی کمک می‌کنه.
توی قایق نجات نشسته بودم و منتظر بودم.
یه جایی بود که مردم می‌خواستن اسماشون رو جلوی دوربین بگن.
ما استیو و کتی هستیم، از پورت هورونِ میشیگان.
ما ماری و ملیسا هستیم.
-ما پیش هم می‌مونیم. -آره، از هم جدا نمی‌شیم.
خیلی وهم‌آوره،
چون فکر می‌کردن دیگه کارشون تمومه و می‌میرن.
ما اون سمتِ مرتفعِ کشتی بودیم.
ده‌ها و ده‌ها نفر آدم همین‌طور...
می‌چپیدن توی چیزی که در واقع مثل یه قوطی فلزی بود.
بالاخره نوبت ما هم رسید که سوار قایق نجات بشیم.
«بیاین این قایقِ کوفتی رو بندازیم تو آب.»
همه که سوار شدن، لک زده بودن واسه شنیدنِ اون دستور.
فکر کنم دیگه آماده‌ی رفتنیم.
به آدمای توی قایقای نجات نگاه کردم،
بدجوری کپ کرده بودن.
منتظرِ علامتِ تخلیه کشتی بودن.
آره، ولی چرا این قایقای لعنتی رو نمی‌فرستن پایین؟
منتظر اون علامت بودیم، که بزنیم به چاک.
ولی لفتش می‌دادن، معلوم نبود چه مرگشونه.
دیدم تنِ همه جلیقه نجاته،
ولی ما هیچی پیدا نکردیم.
یادمه «لوئیزا» یه نگاهی به مامانم انداخت،
و گفت: «من شنا بلد نیستم.»
حسابی خودش رو باخته بود.
مامانم گفت: «باید برگردم تو کابین.»
«باید جلیقه لوئیزا رو بردارم،
بعدشم باید کفشامو عوض کنم چون دیگه نمی‌تونم راه برم.»
منم گفتم: «نه!»
«این احمقانه‌ترین فکرِ ممکنه.»
«عمراً برگردم تو اون کابینِ لعنتی.»
«دو طبقه پایین‌تره.»
اونم گفت: «ما داریم می‌ریم.»
«اگه نمی‌خوای با ما بیای،
همین‌جا پیش آندره‌آ منتظر بمون.»
قایق‌های نجات آماده‌ان؟
آره، دارن میان پایین. می‌بینمشون، می‌بینمشون.
به محض اینکه رفتم توی قایق نجات،
به مادرم زنگ زدم،
و گفتم: «کجایی؟»
بهم گفت که اونم داره سوار یه قایق نجات می‌شه.
داریم میریم پایین. داریم میریم پایین.
فقط چون توی قایق نجات بودیم، اصلاً حالمون بهتر نشد.
دستا داخل، دستا رو بیارید داخل.
وقتی قایق داشت آروم آروم می‌رفت پایین تا برسه به سطح آب،
دست همدیگه رو گرفتیم و شروع کردیم به خوندن دعای «پدر ما».
و مدام و مدام، پشت سر هم تکرارش می‌کردیم.
«ما با هم از پسش برمیایم.»
می‌تونستیم جایی که مثلاً اتاقمون بود رو ببینیم،
که درست بالای محل قایق‌های نجات بود،
و اون لحظه... درست مماس با سطح آب شده بود.
اوه، اون کجی رو ببین. ریدم توش!
یا خدا، کشتی داره غرق می‌شه.
هیس! نباید اینو بلند داد بزنیم بچه‌ها.
اگه من اون بالا بودم، از ترس ریده بودم به خودم.
خوشحالم که از اون خراب‌شده زدیم بیرون.
دیدم که خدمه اجازه گرفت تا قایق رو بندازه تو آب،
و یادمه با خودم گفتم: «خدا رو شکر.»
بالاخره اینقدر به پیاده شدن از اون کشتیِ لعنتی نزدیک شده بودیم.
اون موقع ما سمتِ مرتفعِ کشتی بودیم.
لیلا تو بغلم بود،
بعدش تو چند ثانیه،
یه حسی بهم دست داد، انگار سوار ترن هوایی شدی
و دلت یهو هری می‌ریزه پایین.
یه سقوط بلند، یه صدای بنگ، و بعدش هم غلت زدن و پرت شدن.
خدایا، الان دیگه واقعاً وحشت کردم!
قایق نجات کج شد و قشنگ ۸۰ نفر آدمِ توی اون قایق رو پرت کرد این‌ور اون‌ور.
توده‌ای از آدما که محکم می‌خوردن به همدیگه.
فقط یه کلاف سردرگم از بدن‌ها بود و صدای جیغ و ناله.
کشتی که کج شد،
قایق نجات رو عملاً ول کردن تو پهلوی کشتی تفریحی.
ما اون سمتی بودیم که الان رفته بود بالا
و عملاً با پاهامون خودمون رو سفت نگه داشته بودیم.
داشتم خون می‌اومدم. می‌دونی، پاهامون خونی و مالی بود.
گریه‌های لیلا داشت مگان رو از پا در می‌آورد.
یادمه با التماس به جان گفتم،
«جان، دیگه نمی‌تونم لیلا رو نگه دارم.»
و بعد لیلا رو دادم دست تو.
موقعیت به‌شدت خطرناک و ناپایداری بود.
نمی‌دونستم این وامونده قراره سقوط کنه یا نه
چون خیلی از سطح آب فاصله داشتیم.
اون پایینِ قایق، قشنگ معلوم بود خیلیا کمک می‌خوان،
ولی من...
تمام فکرم فقط پیِ نجات دادن خونواده‌م بود.
واقعاً نمی‌دونستیم چجوری قراره از این جهنم بیایم بیرون.
اون لحظه بود که دیدم دارم می‌گم:
«یعنی قراره بمیریم؟»
اصلاً نشنیدم کسی بگه «کشتی رو تخلیه کنید».
واسه ناخدا سخت بود که این دستور رو بده،
چون وقتی ناخدا بگه کشتی رو ترک کنید، یعنی دیگه کارِ کشتی تمومه.
همه داشتن کشتی رو ول می‌کردن، ولی واسه من،
اوضاع خیلی داغون بود. من هنوز تو کشتی بودم.
بدجوری ترسیده بودم، چون اصلاً شنا بلد نبودم.
واسه اینکه واردِ خطِ کروز بشی،
باید آموزشِ شنا ببینی.
ولی اون موسسه‌ای که من توش بودم، یه جلیقه نجات تنم کردن،
و فقط هلّم دادن تو استخر.
رو آب شناور بودم که یه دقیقه بعد، منو از استخر کشیدن بیرون،
و گفتن: «آره، آموزشت تموم شد.»
نمی‌دونستم باید چه غلطی بکنم.
کشتی داشت خیلی سریع می‌رفت زیرِ آب.
«دارم... دارم می‌میرم.»
بعدش یکی از همکارام منو دید،
با اون چشم‌های خیسم؛ بهم گفت: «بیا با من.»
آب رسیده بود به عرشه ۳،
و اون منو برد اون‌طرف، به سمتِ عرشه ۴.
رسیدم اون‌ور و سوارِ قایق شدم.
وقتی داشتم می‌رفتم، می‌دیدم که هنوز کلی آدم اون تو هستن.
داشتن جون می‌کدن که... که نجات پیدا کنن.
باورم نمی‌شد این اتفاق داره می‌افته.
هنوز تو این فکر بودم که همه‌ش یه خوابه.
یکی از رفقام که باهام کار می‌کرد،
بهم گفت: «هی، می‌بینی؟»
«ناخدا تو قایق نجات نشسته.»
بدجوری جا خوردم.
چرا ناخدا باید قبل از من جیم می‌زد؟
داره کج می‌شه.
نگاه کن، داره کج‌تر می‌شه!
اونو ببین!
همون‌طور که کشتی داشت غرق می‌شد،
هی کج و کج‌تر می‌شدیم. نمی‌تونستیم رو پامون وایسیم،
واسه همین خودمون رو کشوندیم سمت دیواره‌ی کشتی.
اون بالا، رو قسمت مرتفع کشتی، داشتیم می‌دیدیم که
یه قایق نجات داشت سعی می‌کرد بیاد پایین و راه بیفته،
ولی به‌خاطر زاویه‌ی کشتی،
قایق داشت ملق می‌زد،
و دیدیم که مردم دارن پرت می‌شن تو آب.
کمکم کنید!
تو اون محوطه‌ی بازی که بودیم،
یه جفت درِ دو لنگه بود،
که پشتش یه راهروی افقی بود،
خیلی هم پهن بود.
اون طرفش هم یه... یه نرده بود،
اما چون کشتی خیلی کج شده بود، دیگه نمی‌شد ازش رد شد.
باید از این شکاف رد شیم و خودمونو برسونیم به یه قایق نجات.
یا حداقل باید بپریم تو آب.
داد زدم سر همه خدمه،
نقشه‌مون اینه که ملت رو پرت کنیم اون‌ور،
تا بتونن نرده‌ها رو بگیرن
و بعدش از دیواره کشتی بیان پایین،
همون سمتی که به آب نزدیک‌تر بود.
من یه طرف ایستاده بودم، یه نفر دیگه هم اون طرف،
زیر بغل ملت رو می‌گرفتیم و همین‌طوری پرتشون می‌کردیم.
بعد از اینکه موفق شدیم همه رو رد کنیم،
پنج نفرمون... اون لحظه گیر افتادیم.
کشتی انقدر کج شده بود که قشنگ شبیه چاه آسانسور شده بود.
هیچ راهی نداشت که بتونیم رد بشیم.
اون لحظه همه چی به طرز ترسناکی آروم شد،
انگار توی یه جزیره متروکه تک و تنها رها شده بودیم.
باید از این قایق نجات بزنیم بیرون.
یه دریچه همون نزدیکی‌ها باز بود
که معلوم بود تنها راه فرار همونه.
اون چند نفری که تهِ اون چاله روی هم تلنبار نشده بودیم،
عملاً شروع کردیم که از اون دریچه بکشیم بالا.
یکی‌یکی از اونجا خزیدیم بیرون.
بعد که رفتیم روی سقف قایق نجات، باید می‌پریدیم روی خودِ کشتی،
که حالا بالای سرمون بود، و ما...
یه شکافی بود که باید ازش رد می‌شدیم.
مجبور شدیم زنجیره انسانی درست کنیم،
ولی اصلاً راه نداشت که بتونم از اونجا بیام بیرون
اونم در حالی که لیلا رو بغل کرده بودم.
مجبور شدم لیلا رو بدم دست یه آدم غریبه.
آویزون بین زمین و آسمون رو مدیترانه، اونم تو دل تاریکی.
می‌دونی، یه لغزش کافی بود تا پرت شی تو آب،
که اون لحظه اصلاً معلوم نبود چقدر زیر پامونه.
همیشه از ارتفاع وحشت داشتم،
واسه همین فکرِ اینکه داشتم از بدنه کشتی بالا می‌رفتم،
اونم فقط با نوک انگشتام، تو ارتفاعی شاید به اندازه شیش طبقه،
تو دلِ تاریکیِ روی مدیترانه... واقعاً واسم دیوونه‌کننده بود.
ولی این تنها راهی بود که من یا لیلا یا مگان می‌تونستیم جون سالم به در ببریم.
بعدش بالاخره مجبور شدیم برگردیم روی کشتی،
که واقعاً تاریک‌ترین جای اون شب لعنتی واسمون بود.
اولین چیزی که به ذهنمون رسید این بود: «قایق نجات دیگه‌ای هست؟»
اما خیلی زود معلوم شد که دیگه هیچ قایقی باقی نمونده.
به جان می‌گفتم: «بیا شنا کنیم. می‌تونیم از پسش بربیایم.»
شروع کردیم خیلی جدی در موردِ عواقبِ واقعیِ این کار حرف زدن.
اینکه ارتفاعِ اون پرش چقدره.
آیا لیلا می‌تونست از اون پرش جون سالم به در ببره؟
می‌تونستیم با لیلا تو اون دمای سگ‌لرزِ آب شنا کنیم؟
داشتیم شانسِ زنده موندن تو آب رو می‌سنجیدیم،
در مقابلِ موندن توی کشتی.
اونجا بود که یه حقیقتِ تلخ تازه داشت بهمون حالی می‌شد،
اینکه ممکنه هیچ‌وقت از این کشتیِ وامونده پیاده نشیم.
به ما مسیحی‌ها گفتن که با خدا معامله و چونه‌زنی نکنیم.
ولی تو اون موقعیت، فکرِ آدم فقط به همین سمت می‌ره.
بهش گفتم: «خدایا، فقط منو از این کشتیِ وامونده نجات بده،
منم... به لیلا نشون میدم عیسی کیه. این بچه رو درست و حسابی بزرگ می‌کنم،
ولی تو باید ما رو از این کشتی خلاص کنی.»
کشتی اون‌قدر کج شده بود که ما افتاده بودیم سمتِ بالاییش.
بعد یهو یه نفرو دیدم که انگار خدمه‌ی کشتی بود.
سرتاسر سفید پوشیده بود.
با اون یونیفرمش یه جورایی رسمی به نظر می‌رسید و...
یه نگاه به لیلا کرد، یه نگاه هم به ما.
گفت: «برید به این طبقه، اون‌ورِ کشتی.»
«احتمالاً همه‌تون مجبور می‌شید شنا کنید.»
«اونجا بیشترین شانس رو برای زنده موندن دارید.»
سمتِ جلوی کشتی رو نگاه کردم
و دیدم یه گروهِ کوچیک از مسافرا همون‌جا خشکشون زده.
با خودم گفتم: «نکنه به فنا رفتن؟»
«چرا نیومدن پیش بقیه‌مون؟»
همون‌طور که داشتم می‌رفتم سمت اون گروه،
دیگه تشخیصِ دیوار از کفِ زمین سگ‌مصعب خیلی سخت شده بود،
برای همین اون‌جا مجبور بودم از رو دیوارها راه برم.
اولش با پام امتحان کردم ببینم درها وزنمو تحمل می‌کنن یا نه.
اما بعدش از بدشانسی، یکی از درها مثل دریچه باز شد.
پرت شدم تو یه تاریکیِ مطلق
و از هوش رفتم.
وقتی رسیدیم به جزیره،
حالا قراره چه غلطی بکنیم؟
کجا باید بریم؟
هیشکی نبود به بقیه بگه چیکار کنن.
یه لحظه از کوره در رفتم و داد زدم:
«کسی هست به داد ما برسه؟»
بعدش یه صدای ضعیفی شنیدم که می‌گفت: «برید سمت کلیسا!»
اولین کاری که کردم این بود که به مامانم زنگ بزنم،
اما دیگه گوشی بوق نمی‌خورد.
ولی خودش گفت سوار قایق نجات شده، پس حتماً باید یه گوری همین‌اطراف باشه.
شروع کردیم وجب‌به‌وجب دنبال اون و لوئیزا گشتن.
جزیره غلغله بود،
و انگار پیدا کردن یه نفر تو اون هیروویر غیرممکن بود.
تک‌تک مغازه‌ها رو زیر و رو کردیم.
رفتیم توی کلیسا.
خدمه هنوز روح‌شون هم خبر نداره و کشتی هم همین‌طور داره میره زیر آب.
اصلاً نمی‌دونن هنوز کسی اون تو مونده یا نه.
یه گوشه دنج تو کلیسا پیدا کردیم.
همه بدجوری تو کَفِ ترس و اضطراب بودن و از سرما سگ‌لرز می‌زدن.
رفتم و از اون پتوهای فویلی پیدا کردم.
تونستم برشون گردونم به کلیسا.
هنوز یادمه چطور مردم اسم خونواده‌شون رو فریاد می‌زدن و هیچ جوابی نمی‌شنیدن.
جودی!
استیو! استیو!
کتی!
همه جا رو واسه پیدا کردن مامانم زیر پا گذاشتیم،
و آخرش دیگه وا دادم و کنار یه مشت آدم وایسادم
که زل زده بودن به کشتی.
چون با خودم فکر کردم شاید قایق نجاتش هنوز نرسیده باشه.
هرچی زمان می‌گذشت،
متوجه شدیم کشتی داره بیشتر و بیشتر کج می‌شه.
این صحنه عیناً مثل فیلم تایتانیک بود. مو نمی‌زد.
دیدنش از اون زاویه واقعاً وحشتناک بود.
آره، می‌تونستی آدم‌های روی کشتی رو ببینی که دارن دست تکون می‌دن،
انگار... قشنگ می‌دیدی دارن برای کمک التماس می‌کنن.
دیدنِ اون صحنه افتضاح بود.
با اینکه می‌دونستی خودت جات امنه،
ولی می‌دونستی هنوز یه عده آدم توی کشتی گیر افتادن.
می‌دیدیم که یه راهروی باز هست
که کل عرض کشتی رو طی می‌کرد و به نرده‌های اون‌طرف می‌رسید،
و معلوم بود که این تنها راهیه که می‌تونیم بریم اون‌طرف.
اون راهروی عرضی در واقع شده بود یه سرسره‌ی ۲۰۰ فوتی.
می‌دونستیم به محض اینکه رو زمین بشینیم،
دیگه نمی‌تونیم روی پاهامون وایسیم.
کشتی هنوز اون‌قدر تکون می‌خورد که با هر نیم درجه جابه‌جایی،
یه تیکه مبل یا وسیله‌ی جدید با شتاب از توی راهرو پرت می‌شد پایین.
لایلا رو هنوز به خودم بسته بودم و یه جورایی روی سینه‌م نگهش داشته بودم...
...و از کل اون مسیر سر خوردم پایین.
داشتی خیلی بد و ناجور غلت می‌خوردی،
با کمر از اون بخش عرضی با سرعت می‌رفتیم پایین.
مبل و خرت‌وپرت بود که دور و برمون می‌چرخید.
منظورم اینه که حتماً داشتیم با سرعت ۲۰ مایل در ساعت می‌رفتیم.
یادمه یه ضربه‌ی ناگهانی حس کردم. سرِ لایلا محکم کوبیده شد.
یا خدا، سرش خیلی بدجور خورد به جایی.
«حالش خوبه؟»
یعنی، مطمئن بودم که دیگه زنده نمی‌مونه.
یادمه وقتی رسیدیم تهِ سرسره، بهم گفت...
یه جوری... انگار که داشت اعتراف می‌کرد،
«سرِ لیلا خیلی بدجور ضربه خورد.»
و قشنگ درد رو تو صورتش حس می‌کردم.
فکر کنم واکنشم فقط این بود که برم سراغش و چکش کنم
و اینکه داشت گریه می‌کرد،
و بیشتر یه جوری بود که انگار گفتم: «خوبه، چیزی نیست. راه بیفت بریم.»
تا به هوش اومدم، سریع خودمو چک کردم،
و فهمیدم پام شکسته.
دور و برم رو که نگاه کردم، فهمیدم تو رستورانم.
شروع کردم به داد زدن: «کمک! کمک! کمک!»
ولی خب تابلوعه که کسی صدامو نمی‌شنید.
بغل دستم یه ماهیتابه افتاده بود.
ماهیتابه رو برداشتم و سعی کردم بکوبمش به زمین.
همون‌طور که دم اون ورودی گیر افتاده بودیم،
تو عرشه‌ی ۵، صدای کوبیدن می‌شنیدم.
و یه جورایی... شبیه صدای مکانیکی و این‌جور چیزا نبود.
انگار که، می‌دونی،
انگار یه عده داشتن سعی می‌کردن آمار بدن که کجان.
ولی اصلاً راه نداشت... نمی‌تونستیم بهشون برسیم.
تا رسیدیم به قسمت کم‌ارتفاع، آب رو دیدیم.
بالاخره، دیگه چیزی نمونده بود برسیم.
داشتیم سعی می‌کردیم توجه هر قایق نجاتی که ممکنه صدامون رو بشنوه رو جلب کنیم.
آهای!
یه قایق نجات رو می‌دیدم که صورت آدم‌ها توش معلوم بود.
با یه زن چشم تو چشم شدم،
و فقط برای یه لحظه نگاهمون گره خورد به هم.
لیلا رو بردم بالا و گفتم: «بامبینو»، یعنی «بچه‌م رو بگیر».
اونم فقط... سرش رو تکون داد.
فکر کنم دلش می‌خواست کمک کنه ولی نمی‌تونست.
اون موقع دیگه از نظر روانی کاملاً داغون شده بودم.
تو دلم کلی دعا کردم.
ولی یهو متوجه شدیم چند تا قایق نجات خالی اونجاست
که انگار دور و بر کشتی پلک می‌زدن.
دیدیم انگار خبریه و یه جنب‌وجوشی هست.
دوتایی دست به کار شدیم، با خودمون گفتیم: «ای وای، یعنی...»
«یعنی قایق‌ها دارن برمی‌گردن دنبال بقیه؟»
وقتی بالاخره تونستیم توجه ناخدای قایق رو جلب کنیم،
داشت سعی می‌کرد خودش رو برسونه به همون دهنه‌ای که ما وایساده بودیم.
انگار یه قرن بود که روی اون عرشه منتظر بودیم.
تمام این مدت، کشتی داشت همین‌طور آروم‌-آروم بیشتر کج می‌شد.
قشنگ حس می‌کردیم هر لحظه ممکنه لحظه‌ی آخرمون باشه.
خودِ قایق‌های نجات شاید ده-پونزده فوتی زیر پامون بودن.
اقیانوس حسابی طوفانی بود،
واسه همین قایق هی می‌کوبید به بدنه کشتی کروز.
حتی سوار قایق شدن هم خودش یه ریسک بزرگ بود.
ولی هر جوری بود، خودمون رو کشیدیم بالا و سوار قایق شدیم.
خیلی خیالمون راحت شد.
دقیقاً از زیرش زدیم بیرون.
می‌گم، وقتی از دریچه‌ی قایق نجات به بالا نگاه می‌کردی،
واقعاً هیچ آسمونی پیدا نبود.
تمام آسمون شده بود بدنه کشتی تفریحی.
لایلا آروم شده بود.
یادمه تو بغلم گرفته بودمش و همش امیدوار بودم که حالش خوب باشه،
که بلایی سرش نیومده باشه.
قشنگ حس می‌کردم که تک و تنهام. هیچ‌کس قرار نبود بیاد نجاتمون بده.
بعدش صدای هلیکوپترهایی رو شنیدیم که داشتن از بالای سرمون رد می‌شدن.
اما کشتی مثل یه چتر بزرگ رو سرمون خیمه زده بود.
اونا نمی‌تونستن ما رو ببینن.
نه راهی به سطح آب داشتم، نه می‌تونستم برگردم توی کشتی.
اون لحظه دیگه داشتیم غرق می‌شدیم.
و همون موقع بود که،
انگار کل فیلم زندگیم از جلوی چشمام رد شد.
یاد حرف بابام افتادم که می‌گفت،
نباید بچه زودتر از پدر و مادرش بمیره.
همون لحـ... لحظه بود که اون غریزه جنگیدن بیدار شد.
باید یه راهی برای زنده موندن پیدا می‌کردم.
اون موقع فکر کردم: «آخه چطوری می‌خوان ما رو ببینن؟»
بعد یادم افتاد این چراغ‌قوه تو جیبمه.
کد مورس بلد نبودم،
ولی شروع کردم برای اون قایقی که جلومون بود علامت دادن.
رسکیو ایندیا مایک آلفا. رسکیو ایندیا مایک آلفا.
بگو، بگو.
سیگنالِ یکی رو گرفتیم. داریم می‌ریم کمکشون.
خیلی خب، عالیه.
بعد یهو، این یارو از اون بالا آویزون شد اومد پایین،
عینِ جیمز باند.
ما رو کشیدن بالا توی هلیکوپتر،
و یکی‌یکی،
دوباره رفتن پایین و اون چهار نفر دیگه رو هم آوردن.
بسیار خب، دمتون گرم. سه نفر رو صحیح و سالم تحویل گرفتیم،
که منتقل می‌شن به فرودگاهِ گروستو،
جایی که یه سری آدم منتظرن تا کمک‌های اولیه رو انجام بدن.
وقتی داشتم با پرواز دور می‌شدم، می‌تونستم هر چیزی که برام عزیز بود رو ببینم،
و می‌دیدم تمامِ چیزی که واقعیتِ زندگیم بود، نابود شده.
اما زنده بودم.
آخرای شبِ یه جمعه بود.
صفحه‌م پر شده بود از پیامای مسافرهایی که توی یه کشتی تفریحی بودن،
نزدیک سواحل توسکانی توی جزیره جیلیو.
می‌دونستم تنها راهی که بفهمم واقعاً چه خبره،
اینه که خودم پاشم برم اونجا.
یه کشتی تفریحیِ پر از آدمه که به گِل نشسته و کج شده.
...مسافرا صحنه‌ها رو مثل فیلم تایتانیک توصیف می‌کردن.
احتمالاً ۷۰ نفر ناپدید شده باشن.
روز بعد رسیدم به جیلیو،
فکر کنم حدودای ساعت شش و نیمِ صبح بود.
هیچ‌وقت دیدنِ کاستا کنکوردیا رو فراموش نمی‌کنم.
نمیشد چشم از اون تخته‌سنگ غول‌آسا برداشت،
که از ته کشتی زده بود بیرون.
وظیفه من اینه که توضیح بدم آخه چطوری همچین اتفاقی افتاد.
دیشب یه کشتی کروز ایتالیایی تو سواحل توسکانی به گل نشست.
بیاین با هم صادق باشیم، همه‌تون بهش فکر کردین،
هر بار که سوار هواپیما یا کشتی کروز می‌شین.
اگه یه جای کار بلنگه چی میشه؟
خب، بالاخره اتفاق افتاد.
کشتی الان تو آب خیلی کم‌عمقیه،
اما به خاطر هیکل گنده کشتی
و جایی که تو این منطقه پر از صخره گیر کرده،
چندین ده غواص گارد ساحلی ایتالیا رو آوردن
که همین الان دارن دور و بر و داخل کشتی رو زیر و رو می‌کنن
تا ببینن می‌تونن کسی رو اونجا پیدا کنن یا نه.
من غواص سازمان آتش‌نشانی‌ام
که تخصصم غواصی تو غاره.
دوتا غوص جداگونه، هر کدوم ۴۰ دقیقه.
کل عملیات کلاً دو ساعت طول می‌کشه.
تولد مادرم بود،
و فکر می‌کردم الان باید تو رستوران باشم،
و براش آهنگ "تولدت مبارک" بخونم،
اما حالا تو جزیره جیلیو هستم،
رو زمین ولو شدم،
و همش با خودم میگم: "اون کجاست؟"
از خودم می‌پرسم: "یعنی ممکنه دوباره ببینمش؟"
هرچی زمان بیشتر می‌گذشت و آب هم که یخ بود،
می‌دونی، ماهِ ژانویه بود، شانسِ زنده‌موندن
واسه هر کسی بعدِ ۲۴ ساعتِ اول
وا... واضحه که کمتر می‌شد.
خیلی خب.
جداش کن.
ردیفه!
ترسِ وحشتناکی بود
چون واقعاً ریسکش بود که تهِ دریا به فنا بریم
اونم داخلِ اون کشتیِ غول‌پیکر؛ یعنی به‌جای نجات‌دهنده، خودمون بشیم قربانی.
هرچیزی که مهار نشده بود، شده بود یه سدِ راه.
سیم و کابل همه‌جا بود.
لبه‌های تیز و بُرنده هم بود.
تابلوئه که همه‌ی اینا واسه یه غواص یعنی خطر.
بالاخره سپیده زد و هوا روشن شد.
من هنوز تو اون رستوران بودم.
ساعت‌ها می‌گذشت و سرمازدگی داشت از پا درم می‌آورد.
اگه قرار بود یه شبِ دیگه رو تو اون شرایطِ سگی بگذرونم،
راستش اصلاً مطمئن نبودم که تا فردا صبح دووم بیارم.
داشتم فکر می‌کردم که، اوم...
اگه بتونم... اگه بتونم از این مخمصه بزنم بیرون...
می‌تونم به فکرِ سر و سامون گرفتن و خانواده باشم.
اوم... شاید این همون چیزی بود که تو زندگیم کم داشتم.
۴۸ ساعت بود که چشم روی هم نذاشته بودیم.
درِ ون باز می‌شه،
رئیسم گفت: «یه نفر دیگه مونده که باید نجاتش بدیم. باس بریم.»
مدیر هتل، مانریکو جیامپدرونی،
که آخرین بار چند تا از شاهدها دیدنش،
که داشت سعی می‌کرد مردمو تو بخش خدمات کشتی نجات بده.
همکارام کل کشتی رو زیر و رو کردن...
و داد می‌زدن تا اگه کسی زنده مونده پیدا کنن.
«ما از آتش‌نشانی هستیم! ما مأمورای آتش‌نشانی‌ایم!»
«کسی اونجا هست؟»
«کسی اونجاست؟ صدای منو می‌شنوید؟»
و یهو در یه لحظه،
یکی جواب داد.
خیلی خب، آروم باش. سخت نگیر.
تپیده بودیم تو اعماق اون تونل سگ‌مصب،
واسه همین اصلاً نور نداشتیم.
نور به اونجا نمی‌رسید.
انگار تو یه غار بودیم.
اوکی، خوبه. یواش.
آروم. ردیفه.
یواش.
آروم.
خودشه!
بعد همون کسی رو که دنبالش بودیم دیدم.
ازش پرسیدم: «سلام، اسمت چیه؟ اسمت چیه؟»
اونم بهم جواب داد: «مانریکو.»
«مانریکو جیامپدرونی.»
بهم می‌گه: «سلام، من فرانچسکوام...»
«یکی از نجات‌دهنده‌هات.»
بهم می‌گه: «دیگه نگران نباش.»
«از اینجا می‌کشیمت بیرون.»
بعد از ۱۳ سال، هنوزم گریه‌م می‌گیره.
اصلاً باورکردنی نیست.
توی اینجور فاجعه‌ها همیشه یه چیزی شبیه معجزه پیدا می‌شه.
این بار، یکی از خدمه بود که اون تو گیر افتاده بود؛
نجات‌دهنده‌ها که داشتن کابین به کابین می‌گشتن و به بدنه ضربه می‌زدن، پیداش کردن.
دو روز با پای شکسته اونجا حبس شده بود.
فکر می‌کردی دیگه کارت تمومه و زنده نمی‌مونی؟
آره، وقتی توی رستوران تنها شده بودم، آره.
بعد از اون همه شوک و وحشت و خر تو خری،
اشکِ شوق و راحتی سرازیر شد.
رز متکالفِ رقاص، یکی از آخرین کسایی بود که از اون کشتی در حال غرق شدن نجات پیدا کرد.
بقیه هم، از جمله نیک تالی و دوستاش، حالشون خوبه.
خانواده‌هایی رو می‌دیدم که از ترس می‌لرزیدن و بچه‌هاشون رو می‌دادن دست من،
و می‌گفتن: «بچه‌م رو بگیر، سوار قایقش کن.»
بیشتر از یک ساعت و نیم معطل شدیم تا تونستیم سوار اون قایق بشیم.
من مجبور شدم دو سال صبر کنم.
جنازه مادرم یکی از آخرین جنازه‌هایی بود که پیدا شد.
پیدا کردن جنازه‌ش...
ذره‌ای هم آرومم نکرد.
انگار فاجعه «کاستا کونکوردیا» گند زد به کل زندگیم.
اون تمامِ دنیای من بود.
و من مال اون بودم.
اسم این بچه خوشگل چیه؟
اسم این دختر استفانیاست.
این بچه مال کیه؟
کاپیتان کشتی تفریحی که اینجا به گل نشست،
تو سواحل توسکانی،
توسط مقامات ایتالیایی بازداشت شده.
اون دارن به جرم قتل غیرعمد و رها کردن کشتی بازجویی می‌کنن.
اینا تو قانون دریانوردی دو تا جرم خیلی سنگین حساب می‌شن.
اون شب ۳۲ نفر کشته شدن، که یه بچه ۵ ساله هم بینشون بود.
تو روزهای بعد از حادثه،
تیم روابط عمومی «کوستا» تنها منبعی بود که خبرها رو پخش می‌کرد،
و کاملاً مشخص بود که از قبل تصمیم‌شون رو گرفتن که تقصیر رو بندازن گردن کی.
و امشب، بازیِ مقصر جلوه دادنِ بقیه وارد مرحله‌ی جدیدی شده،
چون صاحب‌های کشتی می‌گن که تقصیر کاپیتان‌شون بوده.
ما معتقدیم که این یه... یه خطای انسانی بوده.
کاپیتان از مسیر مجاز عبور نکرده.
کاپیتان، کاپیتان!
یکی از تکون‌دهنده‌ترین بخش‌های داستان
روز ۱۷ ژانویه اتفاق افتاد.
یه خبرنگار محلی یه فلش مموری توی ماشینش که درش باز بوده پیدا کرد.
این فلش حاوی شنودِ یه مکالمه بود
بین گارد ساحلی لیورنو و کاپیتان اسکِتینو،
درست تو بازه‌ی زمانی‌ای که اسکتینو ادعا کرده بود کشتی رو ترک کرده.
داری چه غلطی می‌کنی کاپیتان؟
اومدم اینجا تا عملیات نجات رو هماهنگ کنم.
عملیات رو از روی کشتی هماهنگ کن. داری تمرد می‌کنی؟
نه، نه، تمرد نمی‌کنم.
کاپیتان، داری از رفتن روی کشتی سرپیچی می‌کنی؟
بگو ببینم، چرا نمی‌ری روی کشتی؟
وقتی شنیدی که این فرمانده
داره به کاپیتان اسکتینو می‌گه: «برگرد روی... روی کشتی،»
دیگه نمی‌تونستی نشنیده‌اش بگیری.
برگرد روی کشتی. این یه دستوره!
حق نداری تحلیل دیگه‌ای بکنی. تو اعلام کردی که باید کشتی رو تخلیه کنن.
الان رئیس منم!
برگرد روی کشتی!
حالیته؟ صدامو نمی‌شنوی؟
-دارم برمی‌گردم روی کشتی. -برو دیگه!
نتیجه‌ی گریزناپذیرش این بود که همه،
در تمام دنیا، کاپیتان اسکتینو رو به اسم «کاپیتان بزدل» بشناسن.
می‌شه بذارید رد شم؟
کاپیتان ایتالیایی، فرانچسکو اسکتینو،
امروز صبح در حالی با قدم‌های بلند وارد دادگاه شد
که همون فیگور و اعتمادبه‌نفسِ توی کشتی‌ش رو داشت.
کاپیتان فرانچسکو اسکتینو امروز در دادگاه حاضر شد
تا با اتهامات قتل غیرعمدِ چندین نفر، ایجاد فاجعه‌ی دریایی،
و صدمه زدن به ۱۵۰ نفر روبرو بشه.
دادگاه چندین سال طول کشید،
و توی یه سالن تئاتر در شهر گروستو برگزار شد.
و من تک‌تک جلسات دادگاه رو رفتم.
دادستانی کلِ تقصیرِ این فاجعه رو...
خیلی سفت و سخت انداخته گردنِ کاپیتان اسکتینو.
اونا می‌گن توی فرماندهیِ کشتی، مرتکب سهل‌انگاریِ فاحشی شده،
اما کاپیتان تمام اتهاماتی که بهش زدن رو رد می‌کنه،
و اصرار داره که بقیه هم باید توی اتفاقی که افتاده شریک باشن.
تمام تمرکز روی کاپیتان اسکتینو بود،
اما یکی از سوالای اصلی که برای خیلی از ما پیش اومده بود،
این بود که آیا این یه جور نقصِ فنیِ مکانیکی بوده یا نه.
یه مدت کوتاه بعد از حادثه، جعبه سیاه رو پیدا کردن،
اما خراب بود،
و واسه همین یه مدتی این‌طور به نظر می‌رسید
که اصلاً هیچ راهی وجود نداره که بفهمیم
شبِ حادثه توی اتاق فرمان واقعاً چه خبر بوده.
سال ۲۰۱۲، من یه محقق جوونِ علوم کامپیوتر بودم.
یه سری دیسک بهم دادن
که مالِ کشتیِ کوستا کونکوردیا بود.
قبلش دوتا کارشناس سعی کرده بودن اطلاعات رو بکشن بیرون،
و هر دوتاشون شکست خورده بودن.
واسه همین روش کلید کرده بودم.
یه نرم‌افزاری ساختم که سیر تا پیازِ اتفاقات اون شب رو نشون می‌داد.
ژنراتور اضطراریِ کوستا کونکوردیا
اون شب مشکل داشت.
به‌خصوص اینکه چند بار قطع و وصل شده بود
و تقریباً هیچ‌وقت نتونسته بود به خطوطِ برق اضطراری وصل بشه.
و برقِ دستگاه‌های اضطراری رو تأمین کنه.
اصلاً نمی‌شه با قطعیت گفت که مردم توی اون کشتی دقیقاً چطوری غزل خداحافظی رو خوندن،
اما اینو می‌دونیم که حداقل دو تا از قایق‌های نجاتِ
سمتِ بالای کشتی، از کار افتاده بودن،
اونم به خاطرِ از کار افتادنِ ژنراتور اضطراری؛
و می‌دونیم که اون آدما مجبور شده بودن پیاده بشن
و سعی کنن خودشون رو به بقیه‌ی قایق‌های نجات تو همون طبقه‌ی چهار برسونن.
اینم می‌دونیم که... که،
به خاطرِ خرابیِ ژنراتور اضطراری،
آسانسورها کار نمی‌کردن.
وقتی نرم‌افزاری رو که برای هماهنگ کردنِ همه‌ی این داده‌ها نوشته بودم اجرا کردم،
با یه سورپرایزِ بزرگ روبرو شدم.
درست قبل از حادثه،
فهمیدیم که بین دستوری که به سکان‌دار داده شده بود
و کاری که داشت انجام می‌داد، یه تناقضِ اساسی وجود داشت.
صدای اسکِتینو رو می‌شنویم که داره یه دستوراتی می‌ده،
و سکان‌دار به مدت ۱۳ ثانیه، دقیقاً برعکسش رو عمل می‌کنه.
بعداً، یه تحقیقِ مستقل
توسط پروفسور برونو نِری و پائولو نِری از دانشگاه پیزا
نشون داد که اگه دستوراتِ اسکِتینو درست اجرا می‌شد،
برخورد یا خیلی جزئی بود یا اصلاً اتفاق نمی‌افتاد.
اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰، بازار کشتی‌های کروز داشت می‌ترکوند،
و شرکت کشتی‌رانی ایتالیاییِ «کوستا» بدجوری به پِستِ خورده بود.
نمی‌تونستن رقابت کنن.
تنها راهی که می‌تونستن توی اون بازار دووم بیارن
قرار بود یه شرکت آمریکایی کلش رو بخره.
با گسترش «کاستا»، مجبور بودن خدمه جدید جور کنن
و سعی کردن تا جایی که می‌شه سریع و ضربتی آموزش‌شون بدن.
نکته مهم اینجاست که خودِ کاپیتان «اسکتینو»
به «کاستا» نامه زده بود و گفته بود که نگرانه،
چون آدم‌ها رو خیلی الکی و سریع ارتقا می‌دادن،
درست و حسابی آموزش نمی‌دیدن،
و اصلاً اون چیزی نبودن که اون برای اداره کشتیش لازم داشت.
چیزی که درباره سکان‌دار می‌دونیم اینه که خیلی الکی و سریع به این پست رسیده بود،
و کاملاً مشخصه که موقعِ اون هیروویر و بحران،
یعنی وقتی که باید دستورای کاپیتان «اسکتینو» رو مو به مو می‌فهمید،
مشکلِ زبانی داشت، و احتمالاً
اصلاً نفهمیده کاپیتان بهش گفته چی‌کار کنه.
به نام ملت ایتالیا، دادگاه،
طبق ماده‌های ۵۳۳ و ۵۳۵،
«فرانچسکو اسکتینو» رو
بابت جرایمی که بهش نسبت داده شده گناهکار می‌شناسه
و در مجموع به ۱۶ سال حبس و یک ماه بازداشت محکوم می‌کنه.
امروز، کاپیتانِ «کاستا کونکوردیا»
بابت قتل غیرعمد و رها کردنِ کشتی محکوم شد
و ۱۶ سال حبس براش بریدن.
دیگه عمراً پامو تو صنعت کشتی‌های تفریحی بذارم.
و دعا می‌کنم هیچ‌کس تو همچین موقعیتی گیر نیفته.
تمامِ پولم،
همه‌ش به باد رفت.
ولی یاد گرفتم که زندگی از پول خیلی مهم‌تره.
واسه همین هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شم،
اولین کاری که می‌کنم،
شکرگزاری می‌کنم.
خیلی چیزا یاد گرفتم.
الان دیگه می‌تونم شنا کنم.
دوباره می‌خوای آواز بخونی؟ باشه، بخون ببینم.
ما-ما-ما.
اما-ما-ما-ما!
دو، سه...
وقتی رسیدیم خونه، یعنی قشنگ داغون بودم.
یعنی، تشخیص دادن پی‌تی‌اس‌دی دارم. حملات عصبی داشتم. کابوس می‌دیدم.
نگرانِ لایلا بودیم،
بعد از اون همه بلایی که از نظر جسمی و روحی سرش اومده بود.
مجبور بودیم چند هفته بپاییمش تا مطمئن شیم همه چی روبه‌راهه.
اوه، زبونشو نگاه کن.
دیگه چه شکلک‌های خنده‌داری می‌تونی دربیاری؟
دیدم که اون اتفاق با من چیکار کرد،
ولی این یه بچه‌ی یه ساله‌ست که نمی‌تونه حرف بزنه و ارتباط برقرار کنه،
واسه همین یادمه که با روان‌شناس‌ها و متخصص‌ها حرف می‌زدیم.
بعداً می‌بینمت، فعلاً! خوش بگذره!
-خداحافظ. -خداحافظ.
ولی تهش یه بچگیِ کاملاً نرمال داشت.
واسه همین... ما زیاد دربارش حرف می‌زنیم.
می‌گی، چرا خدا اون شب خواست که ما رو نجات بده؟
می‌دونی، اصلاً چرا اینجاییم؟
واقعاً قراره با این زمانی که خدا بهمون داده چیکار کنیم؟
لیلا زندگی خودشو داره، همون زندگیِ قشنگی که تا حالا داشته.
و به لطفِ خدا، خب... جونِ سالم به در بردیم.
جان، اون به خاطرِ تو زنده موند.
اون شب فقط با تمام وجود جنگیدم تا بتونم نجاتشون بدم.
یه وقتایی فکر نمی‌کردم بتونیم از اون خراب‌شده بزنیم بیرون.
ولی خیلی خوشحالم که تونستیم.
وقتی به عقب نگاه می‌کنم، به این ده سالِ اخیر یا همین حدود،
به زندگی‌هایی که تونستیم داشته باشیم، می‌بینم واقعاً آدمای خوش‌شانسی بودیم.
لیلا یه دخترِ ۱۵ ساله‌ی فوق‌العاده‌ست؛ از هر لحاظ کامل و سر‌به‌راه.
و زیباترین بالرینیه که تا حالا دیدم.
یه استعدادِ خدادادی و عشقِ عجیبی به رقص داره.
واقعاً به یه زنِ جوان و زیبای تمام‌عیار تبدیل شده.
دنیا زیرِ پاشه.
قراره توی این دنیا یه آدمِ تأثیرگذار بشه،
همه‌ش هم به خاطرِ اینه که اون شب تونست از اون کشتی نجات پیدا کنه.
خیلی زود بعد از اینکه برگشتیم، فهمیدیم...
که مگان بارداره.
می‌دونی، همون شبی که داشتیم برای زنده موندن سگ‌لرز می‌زدیم، اون حامله بود.
اون بارداری یکی از بزرگترین هدیه‌هایی بود که می‌تونست نصیبم بشه.
نکته‌ی جالبش اینجاست که سونوگرافی‌ها نشون میدن، وقتی زمانِ بچه رو حساب کردن،
تاریخِ... تاریخِ انعقادِ نطفه دقیقاً همون شبِ فاجعه‌ی کشتی بوده،
ما هم گفتیم: «مطمئن باشید اون موقع نطفه‌ش بسته نشده»، ولی خب...
حالا دیگه می‌فهمید چرا وقت نکردم پیرهنمو بپوشم!
بی سی موویز، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده BcMoviez.Com t.me/BcMoviez