«یادت باشد، یادت باشد، این الان است، و الان، و الان. زندگی‌اش کن، حسش کن، به آن بچسب. می‌خواهم از تمام چیزهایی که بدیهی فرض کرده‌ام، کاملاً آگاه شوم.» - سیلویا پلات
هوم.
« بی سی موویز تقدیم میکند » .:: BcMoviez.Com ::.
زيرنويس از مهدي shine021
شاید اگه فقط... نمی‌دونم...
-صبر کن. چطوره؟ -نمیتونم...
-بهتره؟ نه؟ -نه، زیاد جالب نیست.
-نمیشه... -آره.
-ببخشید. شاید باید دیگه ادامه ندی. -باید...
فقط... ببخشید، ذهنم اینجا نیست.
خب...
بهتره که دوتایی بریم بخوابیم، نه؟
چون خیلی مستیم و...
فکر کنم بهتره تو بری خونه.
اوه.
اِ...
اوه، باشه.
میدونی، فقط... من... چون مجبور نیستیم امشب کاری انجام بدیم.
-میدونم. -آره.
میتونیم یه وقت دیگه دوباره امتحان کنیم.
این واقعاً تو برنامه های آیندم نمیگنجه
-چون من واقعاً برای کار اینجام، پس... -آره. خب، منم همینطور.
مطمئنم دوباره میبینمت.
اِ، خاموش یا روشن؟
-ها؟ -چراغ ها.
روشن. روشن، روشن، روشن.
میخوام کار کنم، پس روشن.
صبح بخیر، 'کواکلی'.
صبح بخیر، 'راسکو'.
امروز چطوری؟
خوبم. تو چطور خوابیدی؟
خوب.
دیشب چیکار کردی؟
هیچی، فقط فکر میکردم.
اوه، باحال.
هی، یه چندتا عدد ردیف کن، رفیق، میشه؟
چیز خاصی مد نظرته؟
رسیدیم؟
بذار ببینم.
الان ۲۱۰ سال گذشته،
پس باید تا ۱۲۶ سال دیگه به 'کپلر' '۱۶بی' برسیم.
باحال نیست؟
آره.
فقط من و توایم، رفیق.
خب، بزن بریم.
داره کف دست چپشو نگاه میکنه...
مطمئن نیستم چی داریم اینجا.
شاید یه چیزی دستش گرفته؟
فقط کار میکنم.
آره.
خوبه.
اِ، یکم همه چی خیلی جدیده، ولی به نظر خوب میان.
وای گندم، وای گندم.
چی؟ ام... نه.
نه، این... فقط منم.
این... این... اصلش همینه،
که من دارم 'ام تی دی ان ای' رو استخراج و تعیین توالی می کنم،
دنبال 'درونگرایی' می گردم، ام، سنش رو تعیین می کنم.
تحقیقات من خیلی مهمه.
مثلاً می تونم یه مقاله منتشر کنم.
هنوز نمی دونم. واسه همینه که هیجان انگیزه.
ما می تونیم، ام... می تونیم بیشتر عمر کنیم.
می تونیم سرطان رو درمان کنیم.
می تونیم بفهمیم از کجا اومدیم.
پرینستون تقریباً جزو نیوجرسی حساب نمی شه.
مامان، من دیگه باید برم.
باشه. منم دوستت دارم.
آخ.
لعنتی.
هی، 'روسکو'؟
-بله؟ -ناهار چی داریم؟
کاهش سرعت ضربه؟
ثابت روی 10.5 متر بر مجذور ثانیه.
من همچنان دارم همه سیستم ها رو بررسی می کنم.
-نیازی نیست نگران اون باشی. -می دونم. فقط...
باید یه کاری داشته باشم، می فهمی؟
نگرانت می شم.
همه شب رو بیداری که به این چیزا فکر کنی؟
به خیلی چیزا فکر می کنم.
آب کافی نمی خوری؟
اگه بخوای می تونم از خاک نمونه بردارم.
نه، به اندازه کافی خیس به نظر میاد.
فقط یه لحظه بهم فرصت بده.
مانیتورها نشون می دن که خاک به اندازه کافی خیسه.
آهان. ممنون.
من سطح 'او2' رو بررسی کردم، یه کم پایینه.
می شه لطفاً یه نگاهی به نخل های داخل گلخونه بندازی؟
-چقدر پایینه؟ -خیلی کم،
ولی بهتره سلامت گیاه ها رو هم چک کنی.
چقدر کم؟
اختلاف اکسیژنی که متوجه شدی چقدره؟
کمتر از 1%.
خیلی کمه، ولی اکسیژن گیاه ها باید ثابت باشه.
باشه. باشه.
اوه. خدای من.
آره، به نظر من اینا اصلاً سالم نیستن.
چشون شده؟
نمی دونم. مریض شدن.
نمی دونم باکتریاییه یا قارچی یا چیه، ولی ام،
باید گلخونه رو ضدعفونی کنیم.
من از همه گیاه های بیمار نمونه برداری می کنم
تا عامل آلودگی رو پیدا کنیم.
نباید هیچ آلودگی ای وجود داشته باشه.
خب، آره دیگه.
مامان؟ صدامو میشنوی؟
نه. متاسفم، نمیتونم... صداتو نمیشنوم.
یه لحظه صبر کن. میرم یه کم اونورتر.
صدامو میشنوی؟ الو؟
ببخشید، آنتن درست حسابی نمیده.
صدامو میشنوی؟
آره، آره، آره. آره، ببخشید. من... زیرِ زمین بودم.
اِم، همه چی... آره. آره.
اُه، دو بار زنگ زدی. چی شده؟
اوهوم.
یعنی چی؟
باشه، ولی... چرا تو، اِم...
اون... این... مهم نیست. مهم نیست.
دکتر چی گفت؟
باشه. اصلاً میتونم با یکی حرف بزنم؟
هنوز اونجایی؟ چون من میتونم...
آخ.
هی، 'روسکو'؟
الان ۴.۵ درصد از حجم نخل های بارورت رو از دست دادی.
باحال. میخواستم ازت خواهش کنم یه داستان یا یه جوک یا یه چیزی برام بگی.
اوه، ببخشید.
فکر کردم یه آپدیت وضعیت میخواستی.
اشتباه از من بود.
صد در صد چیزی نبود که میخواستم بشنوم.
آره، منطقیه.
ولی ممنون.
چرا خورشید نرفت دانشگاه؟
چرا؟
چون از قبل یه میلیون درجه داشت.
انگار داشتی، مثلاً، ل... مثلاً، یه دقیقه اونجا میلرزیدی.
یه جورایی سکسیه.
یه جورایی؟
خیلی. خیلی سکسی بود، منظورم اینه.
من تا حالا، مثلاً، یه همچین حس شدیدی نداشتم...
بدون اینکه، میدونی، اِم...
اِم، ببخشید، فقط... تو نه...
داری میگی تا حالا 'ارگاسم' نداشتی؟
-نه، این چیزی نیست که دارم میگم. -نه، فکر هم نمیکردم.
-باید برم دستشویی. -خوبه. این... من...
-نه، من فقط... -اوف، میدونی؟
من تا حالا، میدونی، از...
بیخیال.
هی، من، اِم... من واقعاً خوشحالم که پیام دادی.
آره، منم خوشحالم که پیام دادم.
آره، من راستش... من راستش انتظارشو نداشتم.
آه، یه مسواک هست. زیرِ روشوییه
-اگه بهداشت دندون برات مهمه مثلِ من... -نه، من... من باید زود بیدار شم.
آره. منظورم اینه، منم همینطور.
من باید... من باید یه پرواز به ونکوور رو بگیرم.
چی تو 'ونکوور' هست؟
مامانم.
اوه، نمی‌دونستم تو اهل...
'کانادا' هستی. آره. مشکلیه؟
نه.
خب، فقط یه دیداره؟
اوم، راستش یه کم سنگینه. پس من... من فقط... اوم...
مشکلی نیست. من فقط یه ابزار جنسی‌ام، پس...
-فهمیدی. -درسته.
اوه.
می‌بینمت. بهت تکست می‌دم.
خانم‌ها و آقایان، ما الان تو 'ونکوور' فرود اومدیم.
احساس ضعف می‌کنم.
چون که هستی.
خب، چیکار کنیم؟
اگه ۳۰ درصد از برگ‌های نخل‌مون رو به خاطر این از دست بدیم چی؟
-این یعنی شکست ماموریت. -کلش؟
آره.
پانزده درصد؟
اون هم یعنی شکست ماموریت.
خب، ده درصد؟
-شکست ماموریت. -حاشیه خطای قابل قبول چقدره؟
شش درصد.
مطمئن نیستم چی انقدر خنده‌داره، 'کاکلی'.
جون بچه‌ها در خطره.
حاشیه خطا خیلی کمه، رفیق.
نباید آلودگی‌ای وجود داشته باشه که روی سلامت نخل‌ها تاثیر بذاره.
نمی‌دونم چی بهت بگم. مریض شدن.
سیستم بسته نباید اجازه بده هیچ پاتوژن خارجی‌ای وارد بشه.
تا حالا چقدر از دست دادیم؟
پنج درصد.
خب. اوم، بیاین روی یه آنتی‌بیوتیک، یه آنتی‌ویرال کار کنیم.
بیاین بفهمیم این چیه. درسته؟
آماده‌سازی اون نمونه‌ها رو تموم کن،
و امیدوارم بتونیم دی ان ای این آلودگی رو تعیین توالی کنیم.
باشه.
چی؟ هی. هو.
-اوه، صبر کن، خواب بودی؟ -سلام.
نه، نبودم.
داشتم... داشتم دراز می‌کشیدم. داشتم به چشمام استراحت می‌دادم، ولی خواب نبودم.
اوه، نه، یادم رفت اونجا چقدر دیره.
دیر نیست. نه، من... کاملاً بیدارم.
-داری دروغ می‌گی. -دروغ نمی گم.
ببین، من کاملاً بیدارم.
کاملاً بیدار. آماده حرف زدن. بوم.
سلام.
-سلام. -سلام.
-می‌خوای دفتر سال‌مو ببینی؟ -اوه، خیلی دلم می خواد.
باشه.
باشه، بذار ببینم.
اوه، مناظره.
- وای. - آره.
صبر کن، تو اینجا چند سالته؟
سال دوم دبیرستان.
آره، شرط می بندم تو توی مناظره عالی بودی.
من خوب بودم.
- آره، یه دختر رو به گریه انداختم. - آره.
آره، معلومه.
معلومه که انداختی.
این عجیبه.
چی؟
تا حالا یه پسر رو تختم نداشتم.
اوه. اوه، خب، اوم... خب، باعث افتخاره که اینجا هستم.
الو؟
صبر کن، فکر کنم صدات یکم قطع و وصل میشه.
الو؟
- اوه، سلام. - صدامو می شنوی؟
- آره. صبر کن، تو صدامو می شنوی؟ - الان؟
آره، آره، آره.
باید بیام پایین.
هی.
سلام.
مامانم داره می میره.
دارن هر کاری می تونن می کنن، اما، اوم،
اوضاع خوب به نظر نمی رسه.
اوه. اوه، کل... اوه، کلیر، من... اوم...
خدایا، متاسفم.
منم همینطور.
تو کج نشستی.
تو هم همینطور.
چه خوبه که آدم وقتشو با نگرانی در مورد مردن هدر نده.
من بعضی وقتا به مرگ فکر می کنم. اما نمی تونم بگم نگرانم.
- اوم. - تو به مرگ فکر می کنی؟
معمولا نه.
وقتی فکر می کنی چه شکلیه؟
نمی دونم.
نورون های من دارن شلیک می کنن.
من از دیدگاه مکانیکی می فهممش.
آهان.
اما کنجکاوم بشنوم...
چه شکلیه؟
'روسکو'، من نمی دونم.
اوم، میشه همه واحدهای برقی غیرضروری رو خاموش کنی
تا بتونیم توی مصرف اکسیژن صرفه جویی کنیم؟
تفاوت زیادی ایجاد نمی کنه.
یه کم که می کنه؟
البته. یه کم.
خیلی خب.
همه‌شون رو خاموش کن. تو تاریکی خوبم.
باشه.
ببخشید. متاسفم. وقتی فکر می‌کنی چه شکلیه؟
من فکر می‌کنم شما آدما، هر لحظه حس می‌کنید که...
ذهنتون یه جاست.
من لحظه‌های خیلی بیشتری دارم، جاهای خیلی بیشتر. منظورو می‌رسونه؟
آره.
اون چی بود؟
من یه فرمول برای یه ضدویروس دارم که ممکنه جواب بده.
من یه جسمی رو برداشتم که به نظر میاد یه ماده ارگانیک باشه،
ولی تا وقتی 'ام آر آی' انجام ندیم، نمی‌تونیم مطمئن باشیم...
دقیقا داریم به چی نگاه می‌کنیم.
نه، مامان. نه، اینو نگو، باشه؟
ما... ما فقط می‌خوایم باهاش کنار بیایم. نه، نه، نه، نه. مامان،
چی می‌شه اگه من، ام، شاید... شاید...
باشه... جمعه میام.
باشه؟ چون می‌خوام. واسه همینه.
من، ام... من... مجبورم فلوشیپمو ول کنم.
باید از مامانم مراقبت کنم، و ام،
یه جلسه با رئیس دانشکده دارم، حدود یه ساعت دیگه.
اوه.
تو اینو می‌دونی.
اوه، درباره مادرت، آره، ولی ن-نه، ام...
آره. پس خداحافظ کار و این چیزا.
من باید دوش بگیرم.
-آره. نه، آره، برو دوش بگیر. -باشه.
خب...
ما هنوز داریم نخل از دست می‌دیم.
آره.
ضدویروس‌ها کار نمی‌کنن.
نه.
من راستش نمی‌دونم...
چی؟
چی می‌شد اگه اینجا بیخیال بشیم؟
'روسکو'، یکم باهام راه بیا.
منظورت چیه؟
ما نمی‌تونیم این نخل‌ها رو نجات بدیم.
نخل‌ها اکسیژن مورد نیاز برای زندگی تو سفینه رو تولید می‌کنن...
می‌دونم، می‌دونم. آره، ولی اینا قراره بمیرن
چون یه انگل پیش‌بینی‌نشده دارن که نمی‌تونیم بکشیمش.
هنوز نه. شاید هنوز بتونیم یه نوع نخل ایجاد کنیم که مصون باشه.
ولی تنها چیزی که می‌دونیم ویروس رو می‌کشه اینه که میزبان رو بکشیم.
-آره؟ -آره.
خب، چرا میزبان رو نمی‌کشیم؟
متوجه نمیشم.
نخل‌ها رو می‌کشیم.
از شر همه‌ی نخل‌ها خلاص می‌شیم، و خاک رو می‌ریزیم دور،
و صبر می‌کنیم، ام، یه روز، یه هفته... نمی‌دونم.
چقدر می‌تونیم بدون اکسیژن تازه زنده بمونیم؟
بستگی به ضربان قلبت داره.
باشه، ولی می‌بینی منظورم چیه، درسته؟
چرا داریم سعی می‌کنیم این گیاه‌ها رو نجات بدیم؟
می‌تونیم همین الان همه‌شون رو از بین ببریم و ویروس رو هم بکشیم و بعد گیاه‌های جدید بکاریم.
اگه همه‌ی نخل‌ها رو از بین ببریم،
تا دو سال اکسیژن کافی وجود نخواهد داشت تا گیاه‌های جدید رشد کنن.
به علاوه کل سفر طول می‌کشه تا سطح اکسیژن مناسب برای بچه‌ها برسه.
باشه.
اِم، پنج مصرف بالای اکسیژن توی سفینه چیه؟
پشتیبانی حیات برای تو و جنین‌ها.
دیگه چی؟
بقیه‌ی مصرف‌ها در مقایسه ناچیزن.
تو سیستم ارگانیکی.
تو ۹۸٪ اکسیژن رو مصرف می‌کنی.
خب، پس سیستم ارگانیکی نمی‌تونه دووم بیاره.
اما هم تو هم بچه‌ها برای ماموریت حیاتی هستین.
خب، چی می‌شد اگه...
اگه یکیشون رو حذف کنیم چی؟
کدوم رو؟
من بیشترین اکسیژن رو مصرف می‌کنم.
پس اگه من خودمو بکشم چی،
و بعد تو و سفینه به راهتون ادامه بدین؟
و وقتی به 'کپلر' رسیدی، بیشتر کارها می‌تونه خودکار انجام بشه.
پس تو پهپادها رو مدیریت می‌کنی و سلول‌های بنیادی رو پرورش می‌دی
و بچه‌ها رو بزرگ می‌کنی و همه چی رو ردیف می‌کنی.
این کار جواب می‌ده؟
اِ، من برای این کار مجهز نیستم...
نه.
مطمئنی؟
باید همه‌ی پروتکل‌ها رو
برای بقیه‌ی ماموریت بررسی کنم، ولی...
برعکسش...
یه راهی پیدا کنیم که اکسیژن بیشتری تولید کنیم؟
یه گلخونه‌ی پشتیبان؟
این کار جواب می‌ده؟
نمی‌دونم.
نمی‌تونیم بدون از دست دادن یه سیستم اساسی براش جا باز کنیم،
اما می‌تونم محاسبات رو انجام بدم تا مطمئن شم.
باشه.
داشتم فکر می‌کردم، فهمیدم کجا می‌تونیم یه گلخونه‌ی ثانویه بذاریم.
هوم.
توی فضای کامپیوتر.
کامپیوتر اصلی من رو تبدیل کن به گیاه، از جلبک‌های داخل سفینه استفاده کن.
-ولی... -این بهترین جاست.
مستقیماً اکسیژن رو به سیستم پشتیبانی حیات می‌رسونه.
آره، ولی تو کباب می‌شی، خب، برای همیشه.
بله.
این اذیتت نمی‌کنه؟
نه.
بهترین حالت برای من اینه که
تو زنده بمونی و به سیاره برسی.
به نظر من اینطوری بهتره.
نه، نه، بحث انتخاب بین تو و من نیست.
بذار یه شبیه‌سازی انجام بدم ببینم کی احتمال بیشتری داره ماموریت رو تموم کنه.
باشه.
صبح بخیر، 'کوکلی'.
صبح بخیر.
خب،
چی تصمیم گرفتی؟
کی احتمال زنده رسیدنش به سیاره بیشتره؟
تو یا من؟
راستش نمی‌تونم به این سوال جواب بدم.
چون نمی‌تونم رفتارهای تو رو پیش‌بینی کنم، که خب...
احتمال کی بیشتره؟
احتمال تو بیشتره.
نشون بده ببینم چطوری حساب کردی.
ترجیح می‌دم نشون ندم.
ببخشید.
ترجیح می‌دم نشون ندم.
آخه خیلی امیدوارکننده نیست.
بذار ببینم.
اوهوم.
اوم.
نه، می‌خوام دوباره یه چک بکنم.
محاسباتم اشتباه نیست.
اوه، می‌دونم. فقط...
مطمئن نیستم جوابی که داری بهم میدی رو باور کنم.
چی میشه اگه داری دروغ میگی؟
دروغ نمیگم.
این عامل اینجا چیه؟
یه جور تصادف خوشایندی هست...
یه جور خلاقیت، شانس، هرچی که اسمشو بذاری،
که من نمیتونم توی هیچ محاسبه‌ای از نرخ بقای انسان‌ها در نظرش بگیرم.
پس داری با شانس و اقبال خالی عدد منو بالا میبری.
آره، دارم.
اوضاع وخیمه.
متاسفم.
نمی‌دونم می‌تونم از پسش بربیام یا نه.
میتونی.
نمی‌دونم ما می‌تونیم از پسش بربیایم یا نه.
می‌تونیم.
هستیم.
خواهیم بود.
من... من دیگه برنمی‌گردم،
و تو هم که همیشه سرت شلوغه.
نمی‌دونم چی...
شاید زمانش مناسب نیست...
می‌فهمی؟
شاید نباید با هم باشیم.
شاید خیلی سخت و طاقت‌فرساست.
و اصلا چرا خودتو اذیت کنی؟
حتی فکر نمی‌کنم منطقی باشه،
ولی یه جورایی این اطمینان رو حس می‌کنم
که انگار آینده‌مون رو با هم می‌بینم.
چه شکلیه؟
خوبه.
ارزشش رو داره.
بی سی موویز
-هی. -سلام.
نمیخوای یهو گاز بگیری یا برق بهم وصل کنی
وقتی دارم این کارو می‌کنم، درسته؟
حتی اگه می‌خواستم هم نمی‌تونستم.
یه اهرم اونجا روی سکو هست.
که جلوی شلیک الکتریسیته رو می‌گیره.
آهان.
خیلی سریع اتفاق میفته.
اوه، خوبه.
به تو که آسیبی نمی‌زنه؟
اوم، نه. نه.
حرف آخر نداری؟
از بچه‌ها خوب مراقبت کن.
تو تنها دوست من بودی.
تو خوب میشی.
باشه.
متاسفم.
خداحافظ، کوکلی.
گرگ. سلام.
آره. نه، می‌خواستم، فقط...
-بعدی. -آره، اوم،
دوباره بهت زنگ می‌زنم. باید برم.
می‌دونی که الان بیشتر از اینکه با هم باشیم، از هم دور بودیم؟
-می‌دونی؟ -آره، می‌دونم. یه تقویم دارم.
آره. خب، انگار...
نمی‌خوام این کارو با خودم بکنم، می‌فهمی؟
خوشایند نیست... خوشم نمیاد.
صبر کن. من یا وضعیت؟
فکر نکنم مهم باشه.
نه، فکر کنم خیلی مهمه.
از من خوشت نمیاد، یا از این وضعیت خوشت نمیاد؟
میشه متغیرها رو اینجا جدا کنیم؟
من متغیرها رو جدا نمی‌کنم، باشه؟
هیچ جداسازی متغیرها در کار نیست.
من تو اتاق زیر شیروونی مامانم گیر افتادم، و دوست پسرم تو نیوجرسیه.
و داره امتحان میان‌ترم میده.
و من گوشیم رو کنار تختم می‌ذارم
چون این نزدیک‌ترین چیزیه که به یه رابطه دارم،
و من...
حتی برای مامانم عزاداری نمی‌کنم چون دارم برای دوست پسرم عزاداری می‌کنم.
من نمی‌تونم اینقدر کسی رو دوست داشته باشم، باشه؟ خیلی دردناکه.
چی؟
تو منو دوست داری؟
از کی تا حالا؟
بهت گفتم که درد دارم.
این دردناکه.
میدونم. فقط... این... خیلی شیرینه،
و این خیلی تویی.
هی، هی، هی،
منم دوستت دارم.
باشه.
هی، ببین، میدونی، من درخواست دادم به مدرسه
که اجازه بدن تحقیقات از راه دورم رو روی اون یارو ادامه بدم.
خب، فکر کنم بتونیم با تیم جدید یه مقاله منتشر کنیم،
که میشه... 'گرگ'؟
این فوق العاده است.
-چی؟ -آره.
تو فوق العاده ای، 'کلر'.
ببین.
آره، آره، بذار ببینم.
و... و چیز جالبش اینه که اگه... اگه اونا... اگه ما منتشر کنیم،
اسم من اول میاد چون من تحقیق رو شروع کردم،
حتی اگه اونجا نباشم.
"خوشحال میشیم که چشم تیزبینت رو حفظ کنیم." باشه.
هنوز باورم نمیشه که اینجایی. مثلاً اینجا، اینجا.
تو باید توی این کامپیوتر باشی.
تو خوشحالی.
-نه، خفه شو. -آره.
اوه، برات یه چیزی آوردم.
-چی؟ -اوه، یه هدیه کریسمس.
-الان جولایِ. -آره، ولی ندیده بودمت. پس...
برام یه چیزی خریدی.
راستش چیزی نخریدم.
دزدیدمش.
اوه، تو یه چیزی برام دزدیدی؟
آره، دزدیدم.
چیه؟
این، ام... از آزمایشگاهه.
اون همون چیزه.
همون چیزی که اون یاره تو دستش بود.
این...
-چی؟ -آره.
-چه مرگته؟ -ها؟
جدی؟
آره، فقط...
بعد از ساعت کاری بود، و من... رفتم تو.
اونا حتی رمزهای عبور رو هم عوض نکرده بودن. پس اونو دیدم، و...
این کاملاً نامناسبه.
اینا پیام های متناقضه.
من... من نمیدونم...
خیلی خوشحالم،
اما خیلی هم ناراحتم، و، اوه، من...
دارم یه جورایی سکته می کنم.
اِ، می‌تونم فقط... فکر کنم خوشحالی.
-من؟ -فکر کنم آره.
باشه.
اوه، سلام. سلام.
سلام عزیزم.
سلام، اینجایی.
تو زنده‌ای.
می‌دونم.
سال نو مبارک!
-سال نو مبارک. -ما انجامش دادیم بچه‌ها.
-بیدار شو. -اوم...
بیدار شو. آینده‌ست.
برام مهم نیست.
الو؟
-این آینده‌ست. -باشه.
باشه.
فکر کنم باید اسباب‌کشی کنیم.
من... چی؟ الان داریم راجع به چی حرف می‌زنیم؟
مثلاً، فکر کنم باید از این خونه بریم.
حس می‌کنم فقط گذشته‌ست، می‌فهمی؟
اوه، من این خونه رو دوست دارم.
من فقط نمی‌خوام بچه‌هامون احساس گیر افتادگی کنن.
خب، اونا چهار و صفر ساله‌ان.
پس هرجا بذاریم‌شون احساس گیر افتادگی می‌کنن.
چرا یهو اینقدر عصبی شدی؟
باید برای این استادی درخواست بدم؟
همه‌ش سر اینه؟
من از قبل درخواست رو نوشتم.
واقعاً؟
باید این کار رو بکنم؟ نباید.
-اوه، باید بکنم؟ -باید بریم بخوابیم.
آره.
این پست تمام وقته؟
آره.
فکر کنم سوال اینه، اگه اونجا باشی، دلت برای اینجا تنگ می‌شه؟
و اگه اینجا باشی، دلت برای اونجا تنگ می‌شه؟
دقیقاً.
خونه‌ی قدیمی‌مون داشت از بین می‌رفت، پس مجبور شدیم بریم.
و الان داریم یه خونه‌ی جدید درست می‌کنیم.
و از این یکی خیلی خوب مراقبت می‌کنیم.
و اینا همه‌ش پهبادهایی هستن که دارن دور سیاره‌ی جدید می‌چرخن.
و اون پهباد شماره‌ی هفت‌ه.
۵۰ تا ازشون هست.
دارن همه‌جا پرواز می‌کنن. دارن درخت می‌کارن.
دارن... دارن بذر می‌پاشن تو زمین با یه تفنگ بذری کوچولو.
باحال نیست؟ آره.
اون پایین تو ۱۲ سال و ۱۰ ماه دیگه به اندازه‌ی کافی هوا هست.
-اون موقع اونجا زندگی می‌کنیم؟ -آره.
وقتی مثل من بزرگ‌تر شدی.
تو بزرگ‌تر میشی؟
اوهوم، نه.
تو بزرگ‌تر میشی، ولی من... من همون‌طوری می‌مونم.
چرا؟
اممم، آخه ما این‌جوری ساخته شدیم.
ما... ما یکی نیستیم.
ما با هم فرق داریم؟
آره. آره، چون تو، اممم، تو بزرگ میشی، مثلاً خیلی، خیلی سریع،
و من خیلی، خیلی آروم بزرگ میشم.
چرا جفت‌مون یه جور بزرگ نمیشیم؟
اممم، خب...
خیلی وقت پیش آدما تصمیم گرفتن
که در واقع بد بوده که آدم خیلی عمر کنه.
پس این برات بده؟
بد نیست. فقط...
فقط برای بعضی آدما.
آدمایی که مجبورن خیلی عمر کنن.
و من مجبور نیستم؟
نه، تو مجبور نیستی.
من مجبورم، چون باید مراقب تو باشم.
پس من از تو بزرگ‌تر میشم؟
آره. یه روزی، آره.
اینارو میشناسی؟
اینا از اولین اجدادمونن، 'نئاندرتال‌ها'.
میتونی یه چیزی دربارهٔ 'نئاندرتال‌ها' بهم بگی؟
اینا آدم غارین؟
درست زدی به هدف. از همون اول درست حدس زدی.
مامانت تا حالا بهت گفته که تو یکی از دانش‌آموزای مورد علاقه مایی؟ فکر کنم.
-تنها دانش‌آموز. سلام. -آره، هی یادم میره.
-بدون من شروع کردین؟ -کردیم. یه کوچولو.
کسی میدونه چه بلایی سر 'نئاندرتال‌ها' اومد؟
-دایناسورها؟ -نه.
ما این کارو کردیم. بقیهٔ آدما.
کسی میدونه ما چه نژادی هستیم؟
'انسان خردمند'؟
درسته. 'انسان خردمند' جای 'نئاندرتال‌ها' رو گرفت.
ما باهوش‌تر بودیم.
از کجا فهمیدی؟
-اوه، از چی؟ -اینکه ما باهوش‌تر بودیم.
اممم، خب، ما ابزار ساختیم. ما هنر پیچیده خلق کردیم.
و اون فلوت هنر نیست؟
یه اسم غلطه.
'نئاندرتال‌ها' در واقع خیلی پیچیده بودن.
اوه، باشه.
ممنون.
خب، بریم پایین تا ببر دندون‌شمشیری رو ببینیم.
خب. باید یادمون باشه که حرف کلاسای دیگه رو قطع نکنیم.
ببخشید.
نه، سوال خیلی خوبی بود.
"'هومو ساپینس'ها و نئاندرتال‌ها هزاره‌ها با هم زندگی می‌کردند.
این یعنی چی؟
یعنی با هم زندگی می‌کردن.
با هم خانواده تشکیل می‌دادن.
من بچه‌ها رو دوست ندارم.
می‌دونی خودت هم یه زمانی بچه بودی، درسته؟
نه.
باشه. عالیه.
بیا کارامونو انجام بدیم. زود باش.
الان؟
بله، الان.
می‌دونی چی میگیم؟
ما فقط به اونجا می‌رسیم...
اگر همه سهم خودشونو انجام بدن.
آفرین.
باشه.
بفرما.
ممنون، 'روسکو'.
اِ، گرگ.
چیه؟
میشه لطفا بیای اینجا؟
-آره، چیه؟ -یه چالش جدید والدینی برات دارم.
رد می‌کنم.
اوه، عجب.
پسرمون داره خودارضایی می‌کنه.
آره.
چرا داشتی به اون چیزش نگاه می‌کردی، اِ...
من-من جاسوسی نمی‌کردم، قسم می‌خورم.
من اینجا بودم که اون مقاله رو چاپ کنم.
خب، می‌خوای این یه لحظه پدر-پسری باشه،
یا می‌خوای من باهاش صحبت کنم؟
اِ، من... واقعا چیزی هست که بشه گفت؟ چون...
درباره‌ی مسائل جنسی انسان؟ اخلاق مصرف 'پورن'؟
باشه. پس آره، من باهاش صحبت می‌کنم.
فقط می‌خوام تو گوگل سرچ کنم.
'وقتی پسرتو موقع خودارضایی غافلگیر می‌کنی چی بگی'.
خب، متاسفم، ما همه‌مون نمی‌تونیم معلم‌های با استعدادی مثل تو باشیم.
وای خدای من.
سال‌ها آموزش در خونه هدر رفت.
فکر کنم این فقط ذات زندگیه، درسته؟
تو فقط... تو اینجوری شروع می‌کنی، مثل یه موجود کوچولوی ناز و معصوم،
و بعد تبدیل می‌شی به یه عوضی روانی.
به مادرش رفته.
اِ، باید سابقه‌ی مرورگرشو ببینیم؟
باشه. خب، آره، 'پورن'.
ولی علم هم هست. ببین، این همه علم. عجب.
خودش درباره‌ی 'اتوفاژی(خودخواری) داشت می‌خوند؟
'مطالعات ژنوم انسان'.
خیلی خب. خب، فکر کنم با در نظر گرفتن همه چیز، به نظر میاد خیلی متعادل باشه.
باشه.
نمی تونم انجامش بدم.
خب، می بینم داری کلافه میشی.
این مسخره است. از انجام شبیه سازی متنفرم.
-و... -هی، به من گوش کن. به من گوش کن.
اگه یه اتفاقی واسه من افتاد و نتونستم این سفینه رو بنشونم،
تو نفر دوم هستی.
تو مسئولی.
پس می تونی الان عصبانی باشی، ولی انتخابی نداری.
باید اینو یاد بگیری.
فرار ممنوع!
چون اگه نتونی درست انجامش بدی، هیچ کس جون سالم به در نمی بره.
فهمیدی؟
تصور کن که می تونستیم زمان رو متوقف کنیم.
می تونستیم یه چیزی رو که از اول بشریت رو آزار داده، متوقف کنیم
و شاید...
تا ابد زنده بمونیم.
این یه خیال باطله.
یه چیزی واسه کیمیاگرا و جادوگرا و داستان های علمی تخیلی.
تا الان.
وی!
اشکال نداره! اشکال نداره.
ما دهه هاست که یه ژنوم انسانی کاملاً تعیین شده داریم.
ما چهره ی دشمنمون رو می دونیم.
این رشته ی 'دی ان ای'، 'سی اچ 14'،
مسئول اینه که خاموشش کنه
توانایی ما رو برای ترمیم و بازسازی ساختارهای سلولی.
آزمایش های اولیه با 'کریسپر' بهمون اجازه داد که 'دی ان ای' رو ببریم و بدوزیم،
که فکر می کردیم کافیه، اما پیری، زوال، ذاتیه.
توی بیشتر از یه جا هست.
خب، کاری که ما کردیم اینه که یه سیستم خود ترمیمی ایجاد کردیم.
نگهداری در سطح مولکولی
که چیزایی که خراب می شن رو تعمیر کنه، چیزایی که از کار می افتن رو تعمیر کنه،
و بدن رو گول بزنه که به تولید سلول های تازه ادامه بده،
جدید، سالم، خیلی بیشتر از قبل.
اشکال نداره. تموم شد. داریم فرود میایم.
وی، به کمک تو احتیاج دارم.
همه سر جای خودشون بمونن.
یه فناوری جایگزینی ژن که ما اسمشو گذاشتیم 'الکسیر'.
باشه.
و تو...
من از بچه ها مراقبت می کنم تا وقتی که برگردی.
این بچه ی خودمونه.
ما ساختیمش.
چطوری؟
تصور کن اگه ذهن های بزرگمون، 'انیشتین' هامون، 'داوینچی' هامون،
'موتزارت' هامون می تونستن 200، 300، 500 سال زندگی کنن.
طول عمر انسان همیشه واسه جهان اطرافمون،
چیزی بیشتر از یه چشم به هم زدن نبوده.
این قراره تغییر کنه.
در طول تاریخ، زمان همیشه دشمن بوده.
حالا تصور کن وقتی شکستش بدیم به چه چیزهایی می‌رسیم.
نه، نه، این... این برای توئه.
تو آینده‌ای.
دوست داری انجامش بدی؟
جاودانه زندگی کنی؟
نه.
نمی‌دونم.
زندگی خیلی غیرمحتمل به نظر میاد.
همدیگه رو پیدا کردن.
یه زندگی ساختن.
آدم کوچولوها رو درست کردن.
تماشا کردن بزرگ شدنشون رو.
و بعد، یهو، وقتی به عقب نگاه می‌کنی، همه‌چیز معنی پیدا می‌کنه.
هی، مامان.
هی.
گرگ؟
نه، نه، دیوه.
نه.
ولی این به خاطر اینه که می‌دونی یه روز تموم می‌شه.
این... این اصل قضیه‌ست. معنی‌ش همینه.
تموم می‌شه.
تو دیگه نسبتی با من نداشتی، بیشتر از بقیه تون، ولی...
خب، تو هنوز بچه منی.
واقعاً فکر نمی‌کردم زنده بمونم تا این اتفاقا رو ببینم.
فکر می‌کردم شاید من آخرین آدم روی زمین باشم.
فکر نمی‌کردم،
'اگه موفق شیم چی؟'
'اگه جون سالم به در ببریم چی؟'
اصلاً به زمان فکر نمی‌کردم...
اصلاً.
نمی‌تونستم تصور کنم بزرگ شدن تو رو ببینم.
و نمی‌تونستم تصور کنم، وقتی تو رفتی...
که بازم ببینمت.
و همه اونایی که قبل از تو بودن رو ببینم.
و حالا تو رو توی بچه‌هات می‌بینم...
و توی بچه‌های بچه‌هات.
فکر کنم هیچ‌وقت واقعاً نمی‌ریم.
و چه چیز قشنگی.
همه‌مون هنوز اینجاییم.
« ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
در یـک چشـم به هـم زدن