« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
ادرس تلگرام ما: https://t.me/bcmoviez
جادوی دوران کودکی همیشه از یاد میره.
اما این داستانِ کسیه که یادش نرفت.
صبح بخیر... اِ...
عصر بخیر. هی.
ببخشید... اِ...
من، اِم، یکم سس پاستا برات نگه داشتم.
اوهوم.
(صدای بوسه)
- سلام. - سلام.
اووه.
هی، حالت خوبه؟
چی... سرِ کار چی شد؟
یخچالی که داشتی روش کار می‌کردی رو کنسل کردن؟
نه، تاییدش کردن.
خب، این که عالیه.
نه، نیست.
چرا نه؟ محشره. من عاشق این وامونده‌ام.
این منو بهتر از خودم می‌شناسه.
تقریباً تو همین ساعتا، «تیموتی» دلش شراب می‌خواد.
همچین خوب هم منو نمی‌شناسه.
نه، می‌شناستت چون
یه دوربین پشت این پنل کار گذاشتن
تا عادت‌های خوردن و آشامیدنِ مردمو زیر نظر بگیرن.
- بدون اجازه‌شون. - نه!
بهشون گفتم باید بی‌خیالش بشن، ولی قبول نکردن.
واسه همین زدم بیرون.
- دمت گرم. این یعنی... - نه، اصلاً هم خوب نیست.
اوضاع خیته، تیم.
فکر... فکر نمی‌کنم اونقدرا هم بد باشه.
شرکت خونه رو می‌خواد پس بگیره،
ماشین رو هم همین‌طور. همه چی رو.
آواره شدیم.
باشه، قبول دارم، یه نموره داغونه.
باید به مامان بگم.
حسابی ازم ناامید می‌شه.
هیچ‌کس حق نداره ازت ناامید بشه.
- خب، تو باید باشی. - چی؟
قرارمون این بود: من کار کنم و تو مراقب بچه‌ها باشی.
تازگی‌ها... تازگی‌ها بچه‌هامون رو دیدی؟
سر میز از گوشی خبری نیست.
بث، اذیت نکن دیگه.
شام حاضره، عزیزم.
هی، هی، هی، هی. بذارش توی اون «اسکرچل»، لطفاً.
- توی چی؟ - همون کیفِ تبلت دیگه.
خودم درستشون کردم.
- با دستکش فر. - دستکش فر؟
واقعاً باید یه کاری پیدا کنی.
بث...
فکر کنم طرف از این اینفلوئنسرا باشه.
خب، امشب با خودم گفتم...
که بعد شام بشینیم دور هم بازی کنیم.
- منظورت بازی واقعیه؟ - آره، بازیِ واقعی.
دیگه از من گذشته، حال و حوصله بازی ندارم.
خیله‌خب، پس نظرتون با یه ذره رقص چیه؟
ما همه‌مون از رقصیدن بیزاریم.
باشه، ولی قبلش...
اسپاگتیِ مخصوص تامپسون رو داریم.
دقیقاً همون‌جوری که مامان‌جون درست می‌کرد.
مامان تو که اصلاً ایتالیایی نیست.
هی، دارم درباره جّد و آبادم حرف می‌زنم.
جو یه سایبورگه.
بچه‌ها، می‌شه یه لحظه...
بکش، بکش، بکش!
یالا، مغزشو بترکون، بترکون، بترکون!
و فران، یادم نمیاد...
آخرین باری که صدای فرانِ عزیزم رو شنیدم کِی بود.
فقط حس می‌کنم...
بچگی‌شون داره همین‌طوری...
از دست می‌ره. حس می‌کنم دارم در حقشون گند می‌زنم.
چی شد که به اینجا رسیدیم؟
- اگه بچه نداشتیم... - نه، نگو... اینو نگو.
نه، می‌تونستیم دوتایی فرار کنیم
و یه زندگیِ جدیدو شروع کنیم.
شاید همه‌مون بتونیم فقط جیم بزنیم.
ام‌م‌م.
- داری چه غلطی می‌کنی؟ - یه کم شراب میل داری؟
الآن نه، فریج! اه!
پوشه رویاها.
قضیه جدیه، تیم.
پالی، ما به این احتیاج داریم.
بچه‌ها هم بهش نیاز دارن. این همون...
راه چاره‌ست.
یکی از اون رویاهای ۱۵ سال پیش‌مون؟
آره. درسته.
چاره.
کدومش؟
اوه، اون رویا.
همون حومه‌ی شهر؟
رسماً عقلت رو از دست دادی؟
- پس تکلیف دوستای من چی می‌شه؟ - اونجا وای‌فای داره؟
لازم نیست. ببین، واسه همه کتاب آوردم.
کتاب؟
آره.
باورم نمی‌شه گذاشتی مخ‌ات رو بزنه، مامان.
این دقیقاً خودِ ظلمِ نظام مردسالاریه.
بث، من و بابات تو این یه مورد...
کاملاً با هم هم‌عقیده‌ایم. خب؟
چرا از مامان‌بزرگ پول نمی‌گیریم؟
نه، نه. تصمیم‌مون رو گرفتیم.
قرار نیست فعلاً چیزی به مامان‌بزرگ بگیم.
چون به بابا گفت بی‌عرضه؟
مامان‌بزرگت فکر می‌کنه همه یه‌جورایی بی‌عرضه‌ان.
مخصوصاً من.
این یه فاجعه‌ست.
سخت می‌گذره، ولی باید...
بهمون اعتماد کنی، باشه؟
ولی خدایی، اونجا وای‌فای داره؟
- می‌دونی چیه؟ اونو بده به من. - نه.
این یه تغییرِ بزرگه.
درسته. حق با توئه.
ولی یه حسی بهم میگه...
که ممکنه خیلی هم معرکه باشه.
اونجایی که داریم می‌ریم یه جنگله،
که پر از درختای بزرگ و خوشگله.
عالیه. درخت.
رسماً کسل‌کننده‌ترین چیزِ تو دنیاست.
نتِ 5Gـم داره می‌پره!
فقط 3G دارم!
مالِ من که شد 2G.
چی کمتر از دوئه؟ یک.
1G؟
- جی؟ اصلاً یعنی چی؟ - اِم، ببخشید. آقا، معذرت می‌خوام.
- این‌طرفا تاکسی پیدا می‌شه؟ - نه.
نه، ردیفه عزیزم. خودم هندلش می‌کنم. اوم...
خب، حالا تاکسی پیدا میشه؟
نه بابا.
اوه.
خب...
- آره. - باشه.
پیاده میریم. همون پیاده میریم.
پاهام یه جوری شدن.
همه‌شون تیر می‌کشن.
آره، خب، اون...
اثرِ ورزشه، جو.
بیا، یه زردآلو بزن بر بدن،
انرژیتو می‌بره بالا.
نه، نه، نه. عالیه.
مزه‌ی زهرمار میده.
اگه مزه‌اش به دهنت خوش نمیاد، یعنی واسه‌ت خوبه.
شکمتو قشنگ راه می‌ندازه.
فران! ای بابا، فکر کردم گمت کردیم.
بدو عزیزم. خودتو برسون.
اگه الان هشت‌مون گروی نه‌مونه، چطوری می‌خوایم پولِ این خراب‌شده رو بدیم؟
اوه. خب، اون مزرعه‌داره گفت
آخر تابستون می‌تونیم باهاش صاف کنیم.
که تو این مدت هم ما...
گوجه می‌کاریم.
بفرما! اینم جوابِ همیشگی‌ت واسه همه‌چی.
آب و هوای این‌جا، بت، دقیقاً کپیِ...
اون شهر کوچیک تو شمال ایتالیاست.
- جایی که خونواده‌م... - مال اونجا نیستن.
قراره سس پاستای مخصوص منو درست کنیم،
و بفروشیمش.
بعدش بیست هزار پوندِ اون کشاورزه رو می‌دیم،
و تمام، این‌جا دیگه مالِ ماس.
آخه کدوم خراب‌شده‌ای کلاً بیست هزار پوند می‌ارزه؟
خونه‌ای که در واقع خونه نیست.
پسر، این‌که رسماً یه طویله‌ست.
ولی پتانسیلش حرف نداره.
خیله‌خب.
عجب.
خوبه.
اوه.
اِمم، اوه، اینو ببین.
چه جای دنجی.
یه تریلرِ دنج.
چی؟
- چی شده؟ چی شده؟ - موشه؟
این‌جا حتی برق هم نداره!
بِت.
پس من کدوم گوری گوشیمو شارژ کنم؟
اینو نگاه کن!
تلفن ثابت.
گوشی ذغالی قدیمی و باوفا.
- کار نمی‌کنه. - نمی‌فهمم چی شد.
نکنه تو زمان عقب رفتیم؟
برم یه فکری به حالِ برق بکنم.
- ردیفه؟ - تیم؟
آره.
اینجا آشپزخونه‌ست؟
آره.
- عاشقِ آشپزخونه‌م. - منم همین‌طور.
و اینم... اینجا ناهارخوریه.
- اوم‌هوم. - به‌به، بزن بریم.
اون طرف هم مثلاً نشیمنه.
- آره. - اون تراکتور اون وسط چه غلطی می‌کنه؟
راستش سوالِ خوبیه.
یا ابلفضل! اون دیگه کیه؟
اوکیه، نترس. همون کشاورزه ست.
بسیار خب.
سلام.
چطوری؟ تو باید برایان باشی.
درسته. اوضاع چطوره...
- آره، آره. - خب، حالا.
یه سری لحاف و تشک دارید
و کلی خرت و پرت و وسیله همون بالا هست،
برید یه کپه‌ای بذارید و استراحت کنید.
بعدِ اون دیگه همه‌چی پای خودتونه.
- آره. - این الان چی گفت؟
روحمم خبر نداره.
سلام. اوم، ببخشید.
اووه، چه مردِ ریزه‌میزه‌ایه، نه؟
سلام، کوچولو.
وا... وا... وای‌فای دارید؟
ها؟
وای‌فای.
وای‌فای؟
اووه، آره، آره، آره.
وای‌فای، معلومه که وای‌فای دارم.
- اوه، عالیه. - من که عاشقِ وای‌فای‌ام.
آره بابا، وای‌فای ردیفه.
- آره، وای‌فای رو راه می‌ندازم. - باشه، باشه.
دیدی؟ بهت گفتم، ما اینجا تو عهدِ بوق زندگی نمی‌کنیم.
همه چی ردیف می‌شه.
بفرما، اینم وای‌فای.
سلام.
- من بلام. زنِ برایان. - اوه.
آره، تلفنی با هم حرف زده بودیم.
- آره، بلا. البته. - آهان، زنِ برایان...
- آره! - اوه، من... تازه دوزاریم افتاد.
ما دیگه تنهاتون می‌ذاریم. بذاریم قشنگ
جاگیر بشید و از این حرفا.
اوه. فقط یادت باشه، شبا پنجره‌ها رو ببندی.
تو اون جنگل بالایی هم نرو.
چرا نرم؟
بعضیا می‌گن اونجا طلسم‌شدست.
موجودات عجیب، نورهای معلق،
صداهای عجیب‌وغریب. همون چیزای همیشگی.
من که نمی‌گم اینا خیلی عادی بود.
فکر کردی واسه چی این ملک انقدر مفت بود، هان؟
قیافه‌هاشون رو ببین!
- خدافظیِ بچگونه مثلاً. - خدافظی.
- فعلاً. - شب‌بخیر.
نذار ساس‌ها نیشت بزنن.
که البته می‌زنن.
- خدافظ. - باشه.
آدمای عجیب، جنگل ترسناک، لیست تکمیله.
آره.
اینجا خیلی دنج و گرم‌ونرمه، مگه نه؟
دارم از سرما یخ می‌زنم.
دلم واسه شوفاژ لک زده.
اوه، یه چیزی به ذهنم رسید.
کسی داره به همون چیزی که من فکر می‌کنم، فکر می‌کنه؟
الان وقتِ عالیه،
- واسه آهنگِ خونوادگی. - نه.
راحت باشین، باهام هم‌صدا شین،
برقصین، فقط از دلتون پیروی کنین، باشه؟
باشه.
# We're a rootin'-tootin' family #
# Together we're a home #
I'm going to bed.
And I hope I never wake up.
# When you're with your family #
I'm going to bed too.
# You're never alone #
# Oh, oh, we're together #
# Come rain or shine #
I think this wood's wet, love.
I'm gonna take Fran to bed.
# So clap your hands and sing along #
Come on.
# We'll all join in and sing the family song #
# So clap your hands and sing along #
# We'll all join in and sing the family #
# Song #
Oh. Right.
Bedtime.
Still not talking much, eh?
You used to be such a chatterbox
when you were little. Do you remember?
Do you know that you always used to give me my best ideas?
You did.
Funny little child's brain.
فوق‌العاده‌ترین چیزِ روی زمین.
قایمش نکن، عزیزم.
باشه.
ماچ!
شب‌بخیر.
امروز یه پری دیدم.
جدی؟
فکر کنم «فرن» باهام حرف زد.
چی گفت؟
«امروز یه پری دیدم.»
اوه!
یالله دیگه.
باورم نمیشه گذاشتم مخمو بزنی که این کارو بکنم!
- اون آدمیزاده! - آره، ولی آدمِ حسابیه.
مهربونه. کیفمو بهم برگردوند
و لایق اینه که ازش تشکر کنیم.
پس باید باهاش مهربون باشیم.
حالا، برو تو.
اوه. آها، فهمیدم چی شد.
پریِ فسقلی و ریزه‌میزه رو بفرست
تا از لای اون شکافِ تنگ رد بشه!
مگه این کار چه عیبی داره؟
این تبعیضِ قد و قواره‌ست! دقیقاً همینه!
منظورم اینه که
تو هم یه پری هستی، مگه نه؟
مگه پری‌ها نباید کوچولو باشن؟
و مثل یه پرنده‌ی ریزه میزه این‌ور اون‌ور پرواز کنن؟
خب، «پیکسی»، می‌دونی که... دست گذاشتی رو نقطه‌ضعفم، واسه همین...
آهان. پس من باید زجر بکشم؟
و با خشم اون «مون‌فیس» عوضی روبرو بشم؟
اوه، نه، نه، نه، نه، ردیفه، بیخیال.
پس یعنی اون کیک‌های خفن رو نمی‌خواستی، نه؟
من کیک پاپ دوست دارم.
فقط همین یه بار، «سیلکی».
برو تو دیگه.
- تعیین تکلیف نکن واسه من! - باشه بابا.
تا سه می‌شمارم،
باید بپری، حله؟
- اوه-هو-هو. - باشه.
سه، دو، یک.
من نمی‌ترسم.
نمی‌ترسم.
فقط یه ذره، می‌دونی که...
ووووووه!
- تا پنج بشمار. اینجوری کمتر می‌ترسی. - اوه.
- پنج، چهار... - اوم. اوم.
- سه، دو... - اوه.
اوه.
آخ، آخ، آخ، آخ، آخ، آخ!
باورم نمی‌شه منو هل دادی.
وقت کاره.
- حاضری؟ - ردیفم، سیلکی.
حالا برو. باید کارت رو انجام بدی.
واسه این کار کلی کیک پاپ می‌خوام.
اووه، اووه!
مراقب باش. یواش‌ یواش.
همینه. آروم.
یه ذره دیگه.
چیزی نمونده. فشارش بده.
اووه.
اوه.
اوه، اوه!
حالا ببین چی شد.
عجب نقشه‌ای، سیلکی!
این کجاش خنده‌داره؟
من که نمی‌خندم!
اوه. یا خدا، این...
- اون چه صداییه؟ - آه، سلام بث.
اوه، راجره. زنگِ بیدارباشِ طبیعت.
باشه.
رفت رو چرت.
هی! اووه! نه!
این اصلاً حرکت قشنگی نبود. کارت درست نبود، بث.
خوبی، راج؟
ممنون که کیفم رو بهم برگردوندی.
بیا پیشمون واسه چای و کیک
توی درخت دوردست.
از طرف دوستت، سیلکی.
پ.ن: به «مون‌فیس» چیزی نگو.
یه هدیه هم بیار.
آخیش، خوبه. فرانی، بیدار شدی.
می‌تونی تو صبحانه درست کردن کمکم کنی.
نیمرو داریم،
فقط باید سر از کار این اجاق دربیارم.
باشه.
یه مرغ روش نشسته.
آخه واسه چی یه مرغ باید روش باشه؟
کیش، برو اون‌ور.
کیش، کیش. کیش، کیش. صبحانه ممکنه یه خورده
دیر بشه، عزیزم.
اووه. هوی. هوی، هوی.
سلام. اوه، این خیلی زیاده.
خودت گفتی یه بارِ کود می‌خوای.
آره، منظورم «یه مقدار» کود بود. نه یه تریلی.
این داره واسه خودش چی بلغور می‌کنه؟
من چه می‌دونم؟
- خوبی فرانی؟ - برو دیگه.
آره، خوبم.
مگه این اسبه چقدر گنده بوده؟
اول، وارد جنگل شو.
بعدش، از رودخونه رد شو.
برو زیر اون درخته.
بی‌خیالِ تابلوها شو.
برو تو فضای باز، همون‌جا می‌بینیش.
درختِ جادوییِ دوردست.
حالا چشماتو ببند و بگو،
سه بار بگو: «من به جادو باور دارم».
من به جادو باور دارم.
ایول.
اوه!
آرومم. خوشحالم. خوشحالم.
خوشحالم. آرومم. اومم.
ام، ببخشید مزاحم شدم.
بزن به چاک و دیگه هیچ‌وقت برنگرد!
اوه.
مون‌فیس؟
معلومه که به اون «یارو» گفتم
که اون خردلِ آتیشی رو نخوره،
و حالا بدجوری حالش خرابه.
واقعاً ضدحاله.
یا خدا!
منظورم اینه که... ام، یه دزد! مزاحم!
مردِ قابلمه‌ای، برو کمک بیار.
کی...
تو دیگه کی هستی؟
چی می‌خوای؟
اِم... من...
- این دیگه چیه؟ - خودت گفتی «برو جلبک بیار».
گفتم برو برام کمک بیار!
داری چه غلطی می‌کنی؟
گفتی «یه خورده جلبک پرت کن سمتم».
- اه! - ای بابا.
این همه داد و بیداد واسه چیه؟
اومدم تو دیدم این نیم‌وجبیِ آدمیزاد
با اون انگشتای کثیفش افتاده به جونِ وسایل قیمتیِ من.
سلام. من سیلکی‌ام.
به خاطر موهای طلایی و ابریشمی‌م بهم می‌گن سیلکی.
اسمت چیه، فسقلی؟
اِم، فرانچسکا.
مختصرش میشه فران.
اوه.
ببین، غریبه نیست.
ایشون فرانچسکا فران‌فرشورته.
ولی اون... اون که یه آدمیزاده!
ورودِ آدما به جنگلِ جادویی
اکیداً ممنوعه!
آره، ولی اون یه هدیه آورده.
و ورودِ آدما آزاده
اگه کادو بیارن، می‌تونن برن توی جنگل طلسم‌شده.
توی آخرین جلسه‌ای که داشتیم...
- همون جلسه‌ی عمومی، یادت نیست؟ - کدوم جلسه؟
هوم؟
همونی که... که تو نرفتی.
کادو رو نشونش بده، فرانفرشورت.
آخ، توی کیفمه.
- هوم؟ - اوه.
اوه، این یه...
اوه، از همیناست. آره.
خب
هدیه رو امتحان کن ببینیم چیه.
اوم.
هوم.
به نظر یه چیزِ فسقلی و مسخره میاد.
اوه. (مرد قابلمه‌ای): اوم.
خب، خب، خب، من... من
توی چند ثانیه قلق این وسیله‌ی زپرتی رو یاد می‌گیرم،
چون من توی همه چی تهِ‌شم.
بزن بریم.
صدای اون قابلمه‌هات رو ببر ساسی! داری حواسم رو پرت می‌کنی!
اوپس. فقط...
دیدی؟
اوه. اوه.
این همون مون‌فیسه.
- یا حضرت عباس! - حدس می‌زدم.
- ای خُل و چل! - اینم...
این جناب «مردِ قابلمه‌ای»ـه.
قابلمه، این فرانه.
- سلام استن. - اوه.
راستش، یه کم گوشاش سنگین شده،
اونم به خاطر این همه دیگ و قابلمه‌ایه که به خودش آویزون کرده.
خب چرا اینا رو از خودش جدا نمی‌کنه؟
جداشون کنم؟ خب اون‌وقت دیگه من...
«مردِ قابلمه‌ای» نمی‌شم که، اسکل.
آهان. اون کوتوله‌یِ تخسِ طبقه‌یِ پایینو دیدی؟
تخس؟ دارم از حرص منفجر می‌شم!
بی‌خیالِ اون شو.
بیا، بریم با بقیه هم آشنا شی.
بدو دیگه، مونی.
همه‌تون توی همین درخت زندگی می‌کنین؟
آره. مگه جایی بهتر از اینجا هم پیدا می‌شه؟
معرکه‌ست.
آره، بدک نیست.
یه چیزی فراتر از «بدک نیستِ» ساده‌ست.
بپایین که اومد!
اوه! بهتره بکشین کنار.
ایشون خانومِ «رخت‌شور»ـه.
هر روز همین موقع‌ها سطلشو خالی می‌کنه.
- سلام. - اوه!
ایشون هم آقای فلان‌وکاره‌ان.
اه، متنفرم از وقتایی که اسم ملت یادم میره.
اوه، نه بابا. این بنده خدا کلاً اسم خودش هم یادش نمی‌مونه.
راسته. قدیما خیلی چیزا سرم می‌شد،
ولی الان هیچی، صفرِ صفر.
هرچند، فکر کنم واسه همه پیش بیاد.
راستش واسه هیچ‌کدوم از اطرافیان من که پیش نیومده.
اووه!
یه سرزمین جدیده
که اومده نوک درخت دوردست.
می‌خوای بیای یه نگاهی بندازی؟
خوش بگذره. از دیدنت خوشحال شدم.
- ردیفی؟ - ایشون هم خانوم رخت‌شور هستن.
چیزی واسه شستن نداری، عزیزم؟
نه، اوکیم، ممنون.
خانوم رخت‌شور سیر تا پیازِ
سرزمین‌های بالای درخت رو بلده.
- اوه، هندونه نذار زیر بغلم. - اووه!
بریم ببینیم امروز اون بالا چه خبره؟
اووه، فکر خوبیه.
بریم یه چِکی بکنیم.
امروز نوبتِ سرزمین خوراکی‌های خوشمزه‌ست!
اوه، اون بالا حسابی بهت خوش می‌گذره، کوچولو.
اصلاً ترس نداره.
فقط باید قبل از اینکه سرزمین عوض بشه، از اونجا جیم شی!
وگرنه واسه همیشه اونجا گیر می‌کنی. فهمیدی؟
زیاد از این کارا می‌کنه.
اوه، قراره کلی بهت خوش بگذره.
بریم رو حالت پرتاب؟
حالت پرتاب دیگه چیه؟
فقط صبر کن و ببین.
حالت پرتاب یه چیزی تو این مایه‌هاست.
بزن بریم.
عاشق این یکیم.
می‌تونیم با هم انجامش بدیم. این‌طوری شروع کن.
و بزرگتر، حالا بچرخ.
بیا از این طرف بریم.
از این خیلی خوشم میاد.
بفرما، شروع شد.
آره، برو.
واو.
توجه کنید!
به سرزمین خوشمزه‌ها خوش اومدید.
اینجا فقط و فقط یه قانون داریم.
طمع نکنید.
پس میذارم برید و کلی بردارید... اوه!
همه بخوابید روی زمین، بشقاب‌پرنده‌ها دارن میان!
عاشق بشقاب‌پرنده‌هام.
یادتون باشه...
اصلاً نیازی به طمع‌کاری نیست.
فرن، ببین!
- دمت گرم. به سلامتی. - یادت باشه،
- طمع نکن. - آدمِ مقرراتیِ رو اعصاب.
بسیار خب. برام پرش کن.
- تعارف نکن. - اوم‌مم!
ترشه. حال می‌کنم باهاش.
اونا رو نگاه کن!
از پارسال خیلی بزرگتر شدن، نه؟
اوه!
به این می‌گن پاپ‌کیک.
- چرا بهش می‌گن پاپ‌کیک؟ - حالا می‌بینی.
نظرت چیه؟
به‌به! اوم‌مم!
- اوم. - بپایین! پوسیدگی! بپایین!
- پوسیدگی! - مرتیکه‌ی خل‌وضع.
- بپایین! پوسیدگی! - بزن به چاک.
پانچِ میوه‌ایِ شیرینِ شیرین؟
ازش نمی‌گذرم (بدم نمیاد).
آره.
هوم.
عجب گیریایی داره.
خوشمزه‌ترین مارشمالوهای
تمامِ این حوالی.
- نظرت چیه؟ - واو، موردعلاقمه.
بذار یه نگاهی بندازیم.
آره، هیچ‌چی جای مارشمالو رو نمی‌گیره.
بسیار خب، بفرما. برو مارشمالوها رو بیار.
حتماً.
- داری چیکار می‌کنی؟ - هی!
اوه، نه، می‌دونی که،
دارم این قراضه رو...
دارم موتورشو راه می‌ندازم. خودت که می‌دونی داستان چیه.
آره، کاری می‌کنم این عروسک مثل بلبل بخونه.
تیم؟ تیم: بله؟
دارم فکر می‌کنم که دیگه بیفتم دنبال کار.
- نه، نه، نه، نه، نه، نه. - چرا، آره.
فکر کنم بچه‌ها هم دارن کم‌کم باهاش حال می‌کنن.
بازیم به فنا رفت.
الان چیکار کنم؟
برو بیرون بازی کن، جو.
هوم، با چی؟
با بقیه‌ی آدما.
با خواهرات بازی کن. بث کجاست؟
بث می‌گه اینجا تروما از سرِ بی‌حوصلگی گرفته.
نمی‌تونم، دیگه نمی‌کشم.
کلاً یه روز گذشته، مرد!
حداقل فران اون بیرون داره واسه خودش صفا می‌کنه.
اوه. فران کجاست؟ فکر کردم پیشِ توئه.
نه، منم فکر کردم پیشِ توئه.
- نه. - اِ...
آره، دیدمش. داشت، اوم...
فکر نمی‌کنی اون...
پاشده باشه رفته باشه اون جنگل بالایی، نه؟
همون که گفتن کسی پاشو اونجا نذاره؟
آره، همون جنگلِ جن‌زده.
اوه‌اوه. تیم: اوه!
فقط بشقاب‌پرنده‌ست و خبری از موز نیست.
ولی من موز بیشتر دوست دارم.
دنبال یکم مارشمالو می‌گردم.
سلام. مارشمالو داری؟
اوه!
اوه، دمت گرم. خیلی عالیه.
مرسی.
اوه. حواست باشه کوچولو.
یکم دیگه نمی‌تونی این سبد رو تنهایی بکشی.
- چه خبر شده؟ - زمین داره دگرگون می‌شه.
باید سریع بریم توی دریچه، یالا!
- یالا سیلکی. - بجنب بیا فران!
ولی من هنوز یه مارشمالو هم نخوردم.
گیر کردم!
واقعاً ضدحال بود.
بهش گفتم: «عاقل باش».
- اول با اسمت شروع می‌کنیم. - من باید برم!
تنها جایی که قراره بری...
یه زندانِ نمور و کوفتیه، دوشیزه خانم.
فران!
- فران! - فران!
فرنی!
- فران! - فرنی!
اوه. اوه.
- اون وروجک کجاست؟ - نمی‌تونیم برگردیم.
گیر می‌افتیم. ولش کن بره.
نمی‌تونیم اینجا ولش کنیم. یالا دیگه!
کسی حق نداره به بشقاب‌پرنده من دست بزنه!
- فران! - فران!
فران؟ دیدمش!
دیدمش!
خب، لابد مارشمالو بوده دیگه.
- اوه، فران! - ببخشید.
- گیر کردم! - اوه! زود باشین، کمک! گیر افتاده.
شماها دارین به یه مجرم فراری کمک می‌کنین!
همه‌تون بازداشتین! اسماتون رو بنالین!
فکر کردی به این سادگی اسممونو بهت می‌گیم، جناب سروان؟
- کمک کن کله‌گرد! - کله‌گرد، باشه.
اوه، واقعاً که دستت درد نکنه، سیلکی!
- سیلکی، مچتو گرفتم! - یالا، کمک کن!
خیلی خب!
این همه...
زندونی‌های مفت‌خور و حریص، واسه یه زندونِ لعنتی.
آها! دیدی؟
همه‌تون بازداشت...
- یالا! - ایول، چه تیری،
مردِ قابلمه‌ای.
کلوچه‌هایِ من.
اوه! راستش حالشون خوبه.
اونا جونِ سالم به در نمی‌برن.
یالا! برو کنار! راه بیفت!
یه تکونی به اون وامونده بده!
تو بازداشتی.
هیس!
ایست! ایست!
ایست! هووی!
برمی‌گردی و منم همین‌جا منتظرت می‌مونم،
عوضی‌هایِ طماع!
- خب، چطور بود؟ - معرکه بود.
خب، هنوز قسمتِ باحالش رو ندیدی.
سرسره‌یِ لیز.
چیِ چی؟
نترس، کوچولو.
اصلاً و ابداً چیزی واسه ترسیدن وجود نداره.
ردیفی؟
- اِمم... - عالیه.
پنج، چهار، سه،
دو...
- یک؟ - اوه، مونی.
هوی!
- ردیفه. - خیلی خب، عالیه.
باید سریع یه گروه جست‌وجو راه بندازیم.
- گروه جست‌وجو؟ - آره. برای خواهرت.
اون گم شده. خواهرتو یادت هست؟
قدیما برات مهم بود و دوسش داشتی، حالا غیبش زده.
- یه بخشیش هم تقصیر توئه. - تقصیر من؟
- آره. - چطوری آخه تقصیر منه؟
اگه به جای اینکه تو اتاقت بشینی و
لنگه‌کفش به سمت مرغ‌ها پرت کنی،
- با اون بازی می‌کردی... - باهاش بازی می‌کردم؟
قیافه‌م شبیه هشت ساله‌هاست؟
اگه قرار باشه تقصیر کسی باشه، تقصیر توئه
که مغزشو با یه مشت اراجیف درباره‌ی یه جنگلی
که پر از شادی و شگفتیه پر کردی.
پس کی برق گیرمون میاد؟
- جو، نه! - اه! فقط یه دقیقه بهم وقت بده.
هر دوتاتون دارید مثل یه مشت بچه‌ننه لوس رفتار می‌کنید!
لوس؟ مگه توقع زیادیه
- که آدم برق بخواد؟ - آره، اتفاقاً خیلی هم زیادیه!
اصلاً می‌دونی برق از کجا میاد، یا چطوری تولید می‌شه؟
از پریز میاد دیگه، مگه نه؟
- اوه، جو. - آره خب، شاید اگه تو هم
مثل مامان کار می‌کردی، اونوقت مجبور نبودیم که...
- اصلاً چرا پاشدیم اومدیم اینجا! / - بث!
چرا همه‌تون دارید با هم سر و کله می‌زنید؟
- اوه، فرنی! / - فران!
آخ عزیزم!
- وای خدای من، خیلی نگرانت بودم. / - اوه!
کجا غیبت زد وروجک؟ هان؟
ببخشید.
- زمان از دستم در رفت. / - اوه، طوری نیست.
- طوری نیست. / - نه، نه، نه، اصلاً هم طوری نیست.
نه، اصلاً هم خوب نیست.
کجا بودی فران؟
تو جنگل بودم، ولی اصلاً هم ترسناک نیست.
یه جای جادویی و معرکه‌ست. دقیقاً همون‌طوری که گفتی بابا.
رفتم بالای درختِ دوردست
و تو سرزمینِ خوراکی‌ها گیر افتادم.
ولی مردِ قابلمه‌ای و سیلکی اومدن کمکم.
و مون‌فیس، با اینکه از من خوشش نمیاد.
- رسماً زده به سرش. / - هی، بث.
فکر کنم اون فرانی که حرف نمی‌زد رو بیشتر دوست داشتم.
هیس!
یعنی هیچ‌کی حرفمو باور نمی‌کنه؟
چرا، باور می‌کنیم. معلومه که می‌کنیم عزیزم.
ولی خیلی خوشحالیم که بهت خوش گذشته، فدات شم.
ولی دفعه‌ی بعد که خواستی
بری به اون جنگل جادویی‌ت، باید بری...
- با جو و بث. ردیفه؟ - با جو و بث. آره.
- ردیفه؟ - ردیفه.
شنیدنِ صدات خیلی چسبید.
هوم.
اوه.
بون‌جورنو. بون‌جورنو، بچه‌ها!
پاشین که لنگِ ظهره.
یه روزِ قشنگ تو کازا تامپسون.
چائو. چائو، بچه‌ها.
اوضاع چطوره؟ بریم که رفتیم.
هان؟
ای بابا، بیخیال!
به آبِ لوله‌کشی سلام کنین.
یه فکری واسه سیستم آبیاری به کله‌م زده.
- این اسکلتِ اصلیشه. - خب.
- آره، اینجا؟ - فکر کنم باید
گوشه‌ها رو بکشیم بیرون، اونوقت می‌تونیم دقیق مترش کنیم.
این یه پنجره، اینم دوتا.
آره، حواست به اون باشه.
- خب. - ردیف شد.
مادربزرگِ عزیز،
می‌دونم قرار نبود بهت بگم، ولی باید بدونی.
ما آس‌وپاس شدیم و کوچ کردیم دهات.
بابا هم طبق معمول داره خودشو مضحکه می‌کنه.
اوه.
و اون نقشه‌ی احمقانه‌ش واسه کاشتنِ گوجه‌فرنگی...
داره کل خونواده رو به گند می‌کشه. حتی مامان رو.
الان واقعاً داره بهش کمک می‌کنه.
دارم نگران می‌شم که نکنه کلاً مغزشو شستشو داده باشن.
- آره! - جو هم بدجوری...
دچارِ عوارضِ شدیدِ خُماری شده.
بیا صندوقو برداریم. شمشیرِ مِگِ لعنتی.
«فرن» هم که کلاً عقل از سرش پریده.
لطفاً بیا به «جنگل سحرآمیز».
سعی کردم با بچه‌های محل رفیق بشم،
ولی حرفاشون اصلاً چنگی به دل نمی‌زنه.
اینا چکمه‌های معمولی نیستن.
لایه داخلیِ «گورتکس» دارن که اصلاً رطوبت نفوذ نکنه.
چکمه «گورتکس» داری؟
نه.
آخ مامان‌بزرگ، تو رو خدا بیا ما رو نجات بده.
فقط تویی که می‌تونی به این دیوونه‌بازی خاتمه بدی...
و ما رو برگردونی به دنیای واقعی.
با کلی آرزوی خوب. نوه‌ات، بث.
اِم، یه ایمیل هم از کاخ باکینگهام داری.
دوست داری پنجشنبه با پادشاه چای بخوری؟
اوه، جوابم یه «نهِ» قاطعه.
از فرشِ راه‌پله‌شون متنفرم.
اوه. ببین، ببخشید، نزدیک بود یادم بره.
اینم هست.
اوه، یه نامه!
- آره. - یادمه از اینا.
آره. چه باحال!
- ولی چطوری بازش می‌کنی؟ - اوه، شرمنده. خدایا، ببخشید.
اِاِ، بذار خودم برات بازش کنم.
اوه!
این چه بوییه؟
فکر کنم بوی پهن اسبه، خانوم.
اوه، پهن اسب؟ اوه.
ایش، پهن اسب.
داری چیکار می‌کنی الان؟
سرودهای گریگوریه، عزیزم.
واسه گیاها خوبه. عاشقشن!
تراکتور رو هم با آب گوجه‌فرنگی راه انداختم.
هوی!
خب، هنوز جای کار داره.
چی می‌خوای؟
لطفاً بیا به جنگل طلسم‌شده.
می‌دونی چیه؟ باشه.
هر چیزی از موندن اینجا بهتره.
بالاخره!
جدی؟
اه، خیسه! اه!
اه!
وای خدای من، رفت لای موهام!
الو؟ همین الان دارم قشنگ علائم هشدار رو می‌بینم.
نگران نباش. اینا فقط واسه اینه که آدم‌ها رو بترسونن و دور کنن.
- ولی ما هم آدمیم، مگه نه؟ - طوری نیست. منو می‌شناسن.
- اونا کی‌ان؟ - یادت نمیاد، جو؟
فران با پری‌ها رفیقه.
خسته‌م.
بچه‌ها، دقیقاً همون‌جاست.
فقط یه درخته.
حالا چشماتونو ببندین
و سه بار بگین: «من به جادو باور دارم».
عمراً همچین چیزی بگم.
- من به جادو باور دارم. - من به جادو باور دارم.
چشماتونو ببندین.
- من به جادو باور دارم. - من به جادو باور دارم.
من به جادو باور دارم.
وای خدای من، فران. یه پری! نگاه کن!
بث، واسه اینه که تو نگفتی.
می‌گم، اونوقت ثابت می‌شه
که همش چرت و پرت‌های بچگونه‌ست.
من به جادو باور دارم.
بهتون که گفتم. یالا بیاین!
بیاین دیگه!
- اوه! - اوناهاش، اونجان.
- سوار شو. - باشه.
واسه چی داریم سوار اینا می‌شیم؟
حالا می‌بینی.
الان چی می‌شه؟
- می‌رن بالا. - بالا؟
- بالا. - ایول!
آخجون! جو: مامانی!
می‌خوای بوسیدن تمرین کنیم؟ هوم؟
خیلی خوب لب می‌گیری.
هوی!
اون‌جا محل زندگیِ اون پریِ اعصاب‌خورده‌ست.
این‌جا دیگه کجاست؟
اینم آقایِ فلان‌فلانی.
اوم، صبح بخیر.
جو، این مَردِ قابلمه‌ایه. مردِ قابلمه‌ای، اینم جوئه.
سلام، بانجو.
چرا سر تا پات قابلمه آویزونه؟
چرا همه هی همین سوالو از من می‌پرسن؟
جوابش تو همون اسممه دیگه.
عالی شد. باز هم آدمیزاد.
آماده‌ی یه مشت وعده‌ وعیدِ الکیِ دیگه باشین.
اینم مونی‌فیس (صورت‌ماهی).
از آدما متنفره.
رئیس این‌جا منم.
من از همه عاقل‌ترم.
و زرنگ‌ترین موجودِ کلِ این سرزمینا.
یه کم زیادی از خودش متشکر شده.
این حرفت واقعاً درد داشت.
فقط چون یکی قیافه‌ش با بقیه فرق داره...
حالا من کی‌ام؟
شاید برات سوال شده باشه. سلام، فرن.
من سیلکی‌ام.
چون موهای طلاییِ ابریشمی دارم، بهم می‌گن سیلکی.
اوه.
- چیزی خنده‌داره؟ - نه، فقط...
پس خودت رو این‌طوری می‌بینی، آره؟
با همین موهای بورت؟
نه بابا. کیک هم می‌پزم، خوشگل هم هستم.
پس فمینیسم هنوز پاش به اینجاها باز نشده، نه؟
اوه، برعکس، من عاشقِ ظرافت‌هایِ زنونه‌م هستم.
ازت خوشم اومد. امیدوارم بتونیم با هم رفیق شیم.
من به اندازه‌ی کافی رفیق دارم، آبجی.
ما که نمی‌تونیم خواهر باشیم، دیوونه.
خب، یعنی، مگه اینکه ننه بابات اهلِ
- سرزمینِ پریا باشن. - چی؟
- اومدن! - اوه!
زود باش! برو کنار!
چرا؟
این دیگه چه کوفتیه؟
ای وای.
مادام واشالوت.
رسیدیم به سرزمین تولدها!
سرزمین تولدها!
تو برو، منم خودم رو بهت می‌رسونم.
- بزن بریم! یالّا! - راه بیفت دیگه، بت.
از این خوشت می‌آد، جو.
این یه نردبونه که به دنیاهای دیگه راه داره.
فوق‌العاده‌ست.
مگه عقلت رو از دست دادی؟
نمی‌تونم بذارم از یه نردبون به این گندگی بری بالا،
اونم از وسط یه سوراخ توی ابرا.
چرا آخه؟ طوری‌مون نمی‌شه.
نگران نباش، خواهر. ما هوای اونا رو داریم.
اوه، خیسه.
- توروخدا، بت! - یالّا دیگه، بت.
باشه. فقط پنج دقیقه بهتون وقت می‌دم.
- آره! - عالی شد.
این‌طوری وقت می‌کنم لباس بالاتنه‌ات رو بشورم.
بیا اینجا.
سرتاپات شده کفِ صابون.
معلوم هست داشتی چه غلطی می‌کردی؟
خودمم توش موندم.
درش بیار.
خب، برای پرواز آماده‌ایم؟
- آره، آره. - اوه. اوه!
یادت نره اون بالا حسابی خودتو بپوشونی!
چرا؟
دلیل این‌که باید لباس گرم تنمون کنیم اینه که،
به خاطر خامه‌های روی کیکه!
زود باش دیگه. لفتش نده.
خوش اومدین.
به سرزمین تولد خوش اومدین!
جایی که هر روز، روز تولدته!
و همه‌ی آرزوهات به حقیقت می‌پیوندن.
شماها دیگه چی هستین؟ پری‌زادین؟
لطفاً این‌طوری به ما توهین نکنید!
راستش رو بخوای، ما اِلف هستیم.
اگه بخوایم دقیق بگیم، اِلف‌های تولد.
بفرمایید برای جشن تولدتون به ما ملحق شید.
بیا دیگه. بیا.
- ژله رو ببین! - ایول!
شیکِ برگر.
- پیتزا، عشقِ منه! - خوراکِ خودمه!
- به‌به! - و حالا، اگه یه آرزو کنی،
- حتماً برآورده می‌شه. - یه ماهی؟
داره چی بلغور می‌کنه؟ چطوری یه ماهی بسازیم؟
پسر، تو اصلاً گوش نمی‌دی چی می‌گیم.
باید اون قابلمه‌ها رو از رو گوشت برداری.
باشه! آرزو می‌کنم اصلاً هیچ قابلمه‌ای نداشته باشم.
اون‌وقت همه‌تون می‌فهمید چرا بهشون نیاز دارم.
هوم!
هوم؟ هوم؟
حالا راضی شدی؟
خیلی ضایع شدم!
قشنگ لختِ لخت شدم!
عاشق بازی‌های ویدیویی‌ام، ولی مایند بلست یه چیز دیگه‌ست.
کاش می‌تونستم جای شخصیتِ بازی مایند بلست باشم.
اوه!
چه خفن!
عاشقشم! عاشقشم! عاشقشم!
معرکه‌ست!
فوق‌العاده‌ست!
حالا نوبت منه.
می‌خوام کوچیک بشم، می‌خوام بال داشته باشم،
می‌خوام بشم...
پری‌ترین پریِ کلِ این سرزمین‌ها.
سیلکی؟
- سیلکی؟ - کجایی؟
کجا غیبت زد؟
- کوچولو. بال‌های کوچولو. - اوه!
بال‌های کوچولو!
اوه!
- ایول. داره پرواز می‌کنه. - اوه!
می‌تونم پرواز کنم.
و حالا، نوبت توئه.
حالم از صدای خودم بهم می‌خوره.
آخی.
کاش می‌شد.
کاش صدای یه نفر دیگه رو داشتم.
یعنی جواب داد؟
اوه نه! این که از قبلی هم گندتر شد.
اوه!
آقا، توروخدا، می‌تونم آرزومو عوض کنم؟
اِ...
منم همین‌طور. پیتزا کوفتم شد، نمی‌تونم بخورم.
آخ، نه. آرزویی که دیگه شد...
دیگه راه برگشتی نداره.
- تا کی؟ - تا خودِ قیامت.
- چی؟ - هه.
ای وای.
بیا عزیزم، اینم از این. ردیف شد.
خب، یه ذره آب رفته.
خب، شایدم یه کوچولو.
منظورم اینه که همش تقصیر این مواد مصنوعیه...
که تو دنیای شما استفاده می‌کنن.
دنیای من؟ چی داری می‌گی واسه خودت؟
یکم گیج‌کننده‌ست، نه؟
دنیاها، سرزمین‌ها. ولی در کل خیلی ساده‌ست.
بالای اون نردبون، سرزمین‌هایی هستن که میان و می‌رن.
بیا یه نگاه بنداز. این نشون می‌ده تو کدوم خراب‌شده‌ای هستیم.
خیلی زیادن. مثلاً... امم... سرزمین اسباب‌بازی‌ها. هوم؟
سرزمین رویاها. اوه، اون یکی که حرف نداره.
و آره، سرزمین غول‌ها.
یعنی راستش، همه‌شون جای خوبین.
جای بدی بین‌شون پیدا نمی‌کنی.
البته به جز سرزمین «دِیم اِسنپ»!
اوه، ببخشید، گفتم سرزمین؟ منظورم هلفدونی بود!
قراره اینجا بمونی تا آدم بشی.
و واسه اینکه آدم بشی،
باید خوردت کنم.
این‌جوری!
خیلی خب.
ولی امروز که نوبتِ سرزمین تولدهاست، مگه نه؟
اونجا که دیگه اتفاق بدی نمی‌افته.
خب، منظورم اینه که فقط اگه یه آرزوی احمقانه‌ای چیزی کرده باشن.
ولی اونا که همچین غلطی نمی‌کنن، نه؟
خب، بیا اینو پس بگیر.
اوه. مطمئنی نمی‌خوایش؟
اون بالا بدجوری سوز می‌آد.
هر جور میلته. اوه.
اگه داری میری بالا،
می‌تونی اینو بدی به الف‌های تولد؟
رخت و لباس‌های شستنی‌شونه.
دمت گرم، عزیزم.
بچه‌های این دوره زمونه رو باش...
واقعاً که خیلی نمک‌نشناسن.
ای بابا، بیخیال.
به‌به، رخت و لباسامون. خودش اومد.
به سرزمینِ تولدها خوش اومدین!
جایی که هر روز، روزِ تولدته...
- و تمام آرزوهات... - برآورده می‌شه. آره، می‌دونم.
خب، باشه. آرزو می‌کنم رویایِ چرتِ گوجه‌فرنگیِ بابام به فنا بره
تا همه‌مون بتونیم برگردیم خونه.
یه کم واسه آرزو کردن زوده، ولی خب باشه.
عالی شد. حالا داداش و خواهرم کدوم گوری‌ان؟
این که بِثه!
بِث، بدجوری گند زدیم.
بذار یه حدسِ مشتی بزنم.
همه‌تون آرزوهای احمقانه کردین.
فقط آرزو می‌کنم صدام برگرده!
خب بِث، فکر کنم می‌بینی
که همه‌مون آرزوهایِ چرت نکردیم.
مالِ من که خیلی خفنه، مطمئنم تو هم تایید می‌کنی.
اگه آرزوت اینه که یه کاپ‌کیکِ پرنده باشی... که عالیه.
و تو،
دیگه خواهرِ من نیستی.
نمی‌خوای اون رخت و لباسا رو بدی بهمون؟
- رخت و لباس؟ - رنگ و روی لباسام داره می‌پره.
رخت‌ها رو رد کن بیاد، سیل وو پله.
هوی، هوی، هوی. تند نرو.
از لباس تمیز خبری نیست، تا وقتی که آرزوها باطل بشن.
- چی؟ - ولی آخه هیچ راهی نداره.
ولی ما به لباس تمیز احتیاج داریم، مگه نه جین؟
یه یارویی هست،
که توی زیرزمینِ زیرِ همین ملک زندگی می‌کنه.
شاید اون بتونه کمکتون کنه.
ولی باید بهتون هشدار بدیم. اون، خب،
- آدمِ درستی نیست. - نه، اصلاً.
اسمش چیه؟
مستر اوم بوم بوم.
نوشته هفت بار در بزنید.
پشتِ سر هم!
شوخی‌تون گرفته. چیه؟ کیه اونجا؟
اِم، اِلف‌ها ما رو فرستادن.
گفتن شما شاید بتونید کمکمون کنید؟
مستر اوم بوم بوم به هیچ‌خری جز خودش کمک نمی‌کنه!
برام سواله که چرا بهش می‌گن مستر اوم بوم بوم.
خب صدام بلنده دیگه، که چی؟
از بچگی همین‌طوری بودم!
چقدر بی‌ادب!
اوه، خواهش می‌کنم، مستر اوم بوم بوم.
فقط آرزوهاشون رو باطل کن تا ما هم بریم پی کارمون.
تو خیلی فسقلی هستی.
خودم می‌دونم.
تو دیگه کدوم خری هستی؟
خب، من سیلکی‌ام.
و پری‌ترین پریِ...
کلِ این سرزمینام.
اوه، راستی، اصلاً نیازی ندارم آرزوم برگرده.
خیلی هم باهاش حال می‌کنم،
برخلافِ اون چیزی که بقیه ممکنه فکر کنن. هه!
اوم...
اوم.
می‌دونی، یه فکری کردم، من، اِ...
نظرم عوض شد.
- کمکت می‌کنم. - جدی؟
مگه همین الان نگفتم؟
- اوه. - حالا دنبالم بیا.
بابتِ این ریخت‌وپاش معذرت می‌خوام.
منتظرِ مهمون نبودم.
اینجا معمولاً فقط با وقتِ قبلی راه می‌دم!
تو اوراقی‌ای؟
ترجیح می‌دم بهم بگی «دلالِ آثارِ هنری».
من تو کارِ عتیقه‌جاتِ باارزشم،
از همه‌ی سرزمینا!
ببین، این یه آدم‌برفیه،
از سرزمینِ یخ و برف!
که این‌طور.
خب تابلوئه که آب شده، ولی تو...
تو... تهِ مطلبو گرفتی دیگه! حله؟
من کلی ورد و جادو بلدم.
ورد و جادو دارم
از سرزمینِ... جادوها.
- سرزمین جادو؟ - آره.
چیزی داری که آرزوهامون رو باطل کنه؟
اوه، خب، مگه به همین کشکیه‌ها؟ نه!
تو به این احتیاج داری...
صبر کن. چی... چی...
آها! ایناهاش. آره.
این در رو توی پوکر بُردم،
از یه یارویی که مالِ سرزمینِ «وارونه» بود.
بدون هیچ تقلبی چهارتا آس داشتم!
می‌ری اون تو، دوباره آرزوهات رو می‌گی،
و اونا برعکس می‌شن.
- عالیه. - هوی، هوی، هوی، هوی.
اون‌قدرها هم سریع نه.
همون‌طور که گفتم، من معامله‌گرم.
پس قبل از اینکه بری اون تو، باید یه معامله بکنیم.
خیله‌خب. معامله‌ت چیه؟
من اون پری رو می‌خوام.
- اصلاً حرفش رو هم نزن. - نه!
- عمراً. - واسه خودم نمی‌خوام،
واسه بابا نوئله!
بابا نوئل؟ جدی می‌گی؟
بهم پول پیشنهاد داده تا پیداش کنم.
بهترین پریِ کل این سرزمین.
واسه درخت کریسمسِ امسالش.
معامله همینه که هست.
می‌خوای بخواه، نمی‌خوای نخواه.
عمراً، حتی تا صد سال سیاه.
صبر کن.
من با معامله موافقم.
- سیلکی؟ - نه.
نمی‌تونیم بذاریم این کارو بکنی.
اونقدرها هم بد نمی‌گذره. پیش خودِ "بابا نوئل" می‌مونم.
یعنی واسه یه پری، چه چیزی می‌تونه باحال‌تر از این باشه؟
باید این کارو بکنم،
اگه نه به‌خاطر شما دوستای قدیمی‌م، پس حداقل به‌خاطر...
بچه‌ها،
دوستای جدیدم.
عجب جملات قشنگی. دمت گرم، پری.
واقعاً این کارو واسه ما می‌کنی؟
معلومه که می‌کنم.
درباره‌ت اشتباه می‌کردم، سیلکی.
منم در مورد تو اشتباه می‌کردم.
کی؟
من... من... نمی‌دونم،
فقط حس کردم این بهترین چیزیه که می‌تونم بگم.
فکر کنم می‌تونستیم دوستای خوبی باشیم.
شاید حتی مثل دو تا خواهر.
شاید حتی خواهر باشن.
قبلاً داشتم بدجنسی می‌کردم.
خیلی ردیف شدی.
فقط فکر کردم همون‌جوری که بودی خیلی باحال بودی.
اوه.
میشه یه تکونی به خودمون بدیم، لطفاً؟
باید به آخرین نوبت پست برسم!
خب، راه بیفت دیگه پری‌خانوم،
بفرما به سمت ایستگاه بسته‌بندی، اگه زحمتی نیست.
اوه.
قبل از اینکه بری اون‌تو،
اونجا یه سری خوراکی هست.
پس از خودت پذیرایی کن.
اگه می‌تونی.
یا همون‌طور که اینجا می‌گن: «نَک-یوی-فی».
- نَک-یوی-فی؟ - فعلاً، جو.
- فعلاً بث. فعلاً فران. - فعلاً سیلکی.
نَک-یوی-فی،
اگه می‌تونی.
نَک-یوی-فی
اگه می‌تونی.
باید برعکس حرف بزنیم.
اوه، ای وای من.
کاشکی همون شخصیتم توی بازی انفجار ذهن بودم.
هوم، بپر تو.
همینه. جاش امن و امانه.
گرم و نرم.
شرمنده پری‌خانم! این یکی قرار نیست بره دست بابا نوئل!
داره می‌ره پیش دیم اسنپ!
کاش صدای یکی دیگه رو داشتم.
ایول، جواب داد!
اووه، دیم اسنپ حسابی حال می‌کنه
- با این اوم‌بومِ فسقلی. - کی پسرِ خوبیه؟
دیم اسنپ!
سیلکی تو خطره.
هوی، داری چه غلطی می‌کنی؟
سرِت تو لاکِ خودت باشه!
داری می‌فرستیش پیش دیم اسنپ.
دیم اسنپ؟
این‌طوری اصلاً درست نیست.
- اوه. - بیا اینجا ببینم!
اوه!
اووه، ای وای!
بیا اینجا، تو یکی!
چه فرز بود.
ایول، قطب شمال.
اوه، حالت خوبه.
بابا نوئل،
تو کُپیِ رفیقم 'بث' هستی.
من خودِ بثم.
اون «بوم بوم» داشت می‌فرستادت اون دنیا پیش دیم اسنپ.
جونمو نجات دادی.
آره خب، لابد.
دست‌ها بالا!
این که می‌بینی یه اسلحه تافیه.
دیدی؟
باکیم هم نیست که ازش استفاده کنم!
اگه اون پری رو پس ندی،
فاتحه همه‌تون خونده‌ست...
و واسه همینه که
قابلمه سرم می‌کنم.
اوه! چه خوب که برگشتی.
اوه!
زمین داره می‌لرزه! بزنیم به چاک!
صبر کن! سیلکی کجاست؟
- هی. - هی.
اون همه بال و فسقلی بودن،
اون واقعاً من نبودم.
اینجوری خودمو بیشتر دوست دارم.
خیل خوب، بزنیم بریم! یالا!
- برو، برو، برو! - اوه! یالا، از این طرف!
بدو، بدو!
برو، برو، برو، برو، برو!
بدجوری حالم گرفته‌ست!
بدو برو دیگه!
یالا، بپر تو سوراخ!
- زود باش! - همیشه این درِ وامونده یه مرگش هست!
مامانی، کاکائو می‌خوام.
سلام، آقایِ فلان‌فلانی.
اِ، اِ... سلام.
- یه حالی به من بده، خب سیلکی؟ - رو جفت چشام.
نذار دیگه این پسره‌ها برات قیافه بگیرن و رئیست بشن.
باشه.
حالا تو این یه لطف رو در حقم بکن.
حتماً.
این گلِ قشنگ رو بزن به موهات.
باشه.
یالا دیگه بچه‌ها! بجنبید!
این دیگه چه صیغه‌ایه...
اون‌ور می‌بینمت.
امکان نداره من از اون تو برم پایین.
صد سالِ سیاه هم نمی‌رم.
ایول! معرکه‌ست!
اون دیگه چیه؟
هلیکوپترِ مامان‌بزرگه.
مامان‌بزرگ؟
اون از کجا می‌دونست ما اینجاییم؟
نمی‌دونم. منم مثلاً هلیکوپترم دیگه، بچه‌ها.
خب، آدم که واسه یه مشت چیزِ مسخره از کارش استعفا نمی‌ده،
چیزایی مثلِ اصولِ اخلاقی!
آخه چی دارم بگم؟
به اونایی که تو کلوبن، وقتی سراغت رو می‌گیرن چی بگم، هان؟
لابد باید بگم اون...
بیکاره!
نه! می‌گم تو کماست یا یه همچین کوفتی.
فریدا، تخمه کدو می‌خوری؟
نه. چی فکر کردی، مگه من همسترم؟
آخ، بچه‌ها. اه!
صاف وایسا، موهاتم کوتاه کن.
اوه، خیلی خوشگل شدی، فران. آره.
بث. دختر خوب.
سلام بچه‌ها.
- چطوری؟ - کجا بودی تا حالا؟
بث و جو با من اومدن به جنگل جادویی.
خیلی صفا داد!
- جدی؟ - آره.
خب، تو این جنگل جادویی چی یاد گرفتی؟
یاد گرفتن؟ اوه. خب...
- نمی‌دونم. - «نمی‌دونم».
نه، مشکلی نیست. وقت بازیه دیگه.
همین بازی کردن خودش کلیه.
خب حالا چطور می‌خوای پول این یارو کشاورزه رو صاف کنی؟ هان؟
داریم سس گوجه‌ی مخصوص بابا رو درست می‌کنیم...
سس گوجه‌ی بابا؟
آخرِ همین... یه افتتاحیه خفن داریم.
هوم.
- اوه، آره، آره. - آره.
نه، من... یادم رفته بود.
اصالتِ تیموتی رو.
اوه، راستش هنوز بلد نیستم ایتالیایی حرف بزنم.
ولی داری یاد می‌گیری، مگه نه؟
نه، نه، نه. بابام می‌گفت یه روزی،
یه جورایی خودش میاد سراغم،
وقتی که، اوم... می‌دونی، وقتی وقتش برسه.
آره، حتماً همین‌طوره. حالا هزینه‌هایِ
تولیدت رو چطوری می‌خوای بدی، ها؟
ماشین‌آلاتت، تجهیزاتت؟
- اون با منه. - هوم!
- تو؟ - بله.
خنده‌م می‌گیره! هو-هو-هو! .:: BcMoviez.Com ::.
پالی طراحی کرده
و رسماً هر چیزی که ممکنه لازم داشته باشیم رو ساخته.
تیم.
اون یه سیستم آبیاریِ
خودکار رو از هیچی ساخته.
آب‌پاش؟
اوه، نه، ولی وقتی با این ترکیبش کنی.
این سازه‌ی اقلیمیِ چندگنبدیِ
با قابلیتِ تنظیمِ دما.
گلخونه؟
می‌دونی که این چیزا
قبلاً اختراع شدن، مگه نه؟
مامان، اصلاً بحث سر این نیست.
پس پالی، اصلاً بحث چیه؟
اگه جسارت نباشه که بپرسم.
فریدا، یه کم ترمز کن.
پالی، واقعاً ازت ناامید شدم.
فکرشم می‌کردم.
چطوره یه کم دنده عقب بگیریم؟
بیب، بیب، بیب، بیب
تیموتی، من اینجا با تو ماشین‌بازی نمی‌کنم!
فریدا، شاید به نظرت عجیب بیاد، ولی ما اینجا خوشیم.
خب، حتماً همین‌طوره، تیموتی.
اما تو چی، بث، هان؟
دلت واسه دوستات تنگ نشده؟
نمی‌خوای برگردی به شهر؟
- خب، آره، ولی... - خب، دیدی چی شد.
واسه ترم بعد توی یه مدرسه‌ی خوب تو شهر
برات جا می‌گیرم و می‌تونی پیش من بمونی.
- مامان! - اوه اوه، آروم باش.
نگران نباش، فعلاً کاری به کارت ندارم.
در واقع، این افتتاحیه خفن رو هم می‌نویسم تو تقویم.
آره، خودم اینجا می‌مونم
تا شاهد این گندی که می‌زنی باشم.
- اوه، عالی شد. - و بعدش هم، البته،
نجاتت بدم از این همه خر تو خری.
ما دیگه رفع زحمت می‌کنیم.
بابت نامه‌ت ممنون، بث.
هوم.
ای وای.
اِ... خب...
آفتاب داره غروب می‌کنه. بهتره برم برق رو راه بندازم.
مگه برق داریم؟
وای‌فای هم داریم.
- اون... منظورش این نیست که... - نه، منظورش من نیستم.
منظورش واقعاً خودِ وای‌فایه.
آهان.
سلام! من برگشتم!
ای جان، دلمون برات تنگ شده بود!
منم دلم براتون تنگ شده بود.
حالا حالت خوبه؟
آره. چطور مگه؟
عزیزم، لای موهات پر از شاخ و برگه.
اوه. اوه.
برق رفت. کسی هست؟
اوه، بث، اینجایی.
داشتم به فران و جو کلاسور آرزوها رو نشون می‌دادم.
کلاسور آرزوها دیگه چیه؟
یه چیزیه که من و بابات با هم درست کردیم،
اون موقعی که دانشجو بودیم.
یه جاییه که توش رویاهاتو ثبت می‌کنی.
رویاهای کارهایی که می‌خواستیم بکنیم، کسی که می‌خواستیم باشیم.
یه جورایی، به همین خاطر بود که اومدیم اینجا.
جدی؟
آره. خب، می‌دونی که بابات همین‌ورا بزرگ شده،
دقیقاً اون‌طرفِ بیشه‌ی شما، در واقع.
باباشم گوجه‌فرنگی می‌کاشت، درست مثل کاری که ما می‌کنیم.
چی شد؟
خب، پدربزرگت...
وقتی بابایی بچه بود، خیلی یهویی مُرد،
اون و مامانش هم...
سعی کردن کاسبی رو سرپا نگه دارن،
ولی برای اون دوتا تنهایی خیلی سنگین بود.
خلاصه، تهش پاشدن رفتن شهر،
و بابات رفت هنرستان.
و همون‌جا بود که با هم شروع کردیم به رویاپردازی.
به نقاشیه گیر نده.
بفرما، اینم از ما.
- این تویی. - آره، خودمم. یه نسخه‌ی خیلی جوون از من.
بابا می‌خواست ستاره‌ی راک بشه؟
آره می‌خواست، البته بین یه عالمه چیز دیگه.
چرا نشد؟
خب، سرش به مراقبت از شماها گرم بود.
اوه.
که باعث شد من بتونم برم دنبال رویاهای خودم.
ایستگاه فضایی ساختی؟
نه بابا، نساختم.
یه یخچال اختراع کردم.
ولی یه روزی، نوبت ایستگاه فضایی هم می‌رسه.
- اوه. - این مامان‌بزرگه؟
آره، خودشه.
جالبه، اصلاً یادم رفته بود اینو کشیدم.
ریختش رو اشتباه کشیدی.
آره، لابد چون داره لبخند می‌زنه این شکلی شده.
آره. آره.
تمام چیزی که همیشه می‌خواستم این بود که...
خب، کاری کنم بهم افتخار کنه.
داستان رویاها همینه دیگه، نه؟
بعضی وقت‌ها اصلاً رنگ واقعیت به خودشون نمی‌گیرن،
هر چقدر هم که براشون سگ‌دو بزنی و آرزو کنی.
اوه. حالا، این همونیه که می‌خوام بهت نشون بدم.
ببین، من و بابات اینو کشیدیم،
حتی قبل از اینکه هیچ‌کدومتون به دنیا بیاید،
چون یکی از رویاهامون این بود که...
توی حومه شهر زندگی کنیم،
از راه زمین‌داری شکممون رو سیر کنیم و یه خانواده شاد داشته باشیم.
در واقع، یعنی خودِ شماها.
بفرما، اینم از این.
اما چرا من دخترم؟
اِ، آره. خب، همون‌طور که گفتم،
آدم که نمی‌تونه همه‌چی رو با هم داشته باشه، نه؟
می‌خواستم بدونید اصلاً واسه چی اینجاییم.
ببینید، من... می‌دونم سخت گذشته،
و کلافه‌کننده بوده.
ولی من و باباتون حس کردیم داریم از هم دور می‌شیم،
و شاید، یه جایی مثل اینجا،
کمک کنه دوباره همه‌مون دور هم جمع بشیم.
شاید هم جواب داده باشه.
یادتونه آخرین بار کی این کار رو کردیم؟
فکر نکنم اصلاً تا حالا همچین کاری کرده باشیم.
کسی شیشه نداره؟ شیشه اضافی چی؟
یه لحظه وایسا.
بیا، اینم از این.
امم!
بذارش تو دهنت.
این کثیف‌ترین دستکش تو کل دنیاست.
عالی شد، قشنگ رفتم روی گوه حلزون.
بچه‌ها، این از طرف سیلکیه.
سرزمین رویاها امروز نوک درخته.
امروز؟ باشه، یالا بچه‌ها، بزنیم بریم.
جو، باید این رو تمومش کنیم.
تمومش می‌کنیم. امشب، سرزمین رویاها!
- امشب! آره! - راه بیفتید! برید سر کار.
بزن بریم. یالا، از پسش برمیایم.
هی!
به‌به! بابا، این بهترین سس پاستاییه که تا حالا درست کردی!
به خاطر آب و هواست، دقیقاً مثل ایتالیا،
- جایی که اجدادم... - اوه، نه، باز شروع کرد!
اونا با دست خالی زمین رو شخم می‌زدن.
آخه احمق، تو که ایتالیایی نیستی.
ما اصلاً پامون رو تو ایتالیا نذاشتیم.
پس چرا سس پاستای من اینقدر ردیفه، هان؟
مسابقه‌ی اسپاگتی‌خوری، من و تو.
سه، دو، یک!
- برو، برو، برو! - یالا، بدو، بدو، بدو!
- مسابقه، مسابقه، اسپاگتی. - یالا، یالا، یالا!
یالا فران، باید بزنیش زمین.
نه! نکن، نه!
چرا برنمی‌گردن؟
فکر می‌کردم واقعاً از ما خوششون میاد.
نگران نباشید بچه‌ها. معلومه که برمی‌گردن.
هوم.
هوم؟
دیگه برنمی‌گردن، مگه نه؟
بهت که گفته بودم.
همیشه وقتی بزرگ می‌شن ما رو فراموش می‌کنن.
خب، بهتره ما هم بیخیال اونا بشیم.
یالا، بریم.
بابا، یکی از آدمای خونواده‌ی دِکانیو...
امروز واسه مراسم افتتاحیه میاد.
- چی؟ - چی شده؟
اونا بزرگترین شرکت سس گوجه‌فرنگی تو کل دنیان.
ببین، اگه از سست خوششون بیاد، می‌تونیم سه سوته پول اینجارو صاف کنیم.
- تو یه چشم به هم زدن. - خب، باشه پس.
کسی هست بخواد تو چیدنِ
یه سری گوجه‌فرنگیِ حسابی مشتی و آبدار بهم کمک کنه؟
آره!
خیله خب، بزن بریم!
# بریم گوجه جمع کنیم #
# هی، هی! #
خیله خب، جو، یه ریزِ طبل برو برامون!
فرن، شیپورو بزن!
هی!
نه. نه، نه، نه، نه. نه.
چطوری؟
اصلاً نمی‌فهمم.
دیروز که سالم بودن.
کرم افتادن.
- نه. - نابود شدن. همه‌شون به فنا رفتن.
باشه.
شرمنده‌ام بچه‌ها.
ماجراجویی دیگه تمومه.
بهتره بار و بندیلو ببندیم.
احتمالاً باید به روستاییا بگم.
که شروع کار ردیف نیست، و، اِم...
آدم‌های «دِکانیو» هم هستن.
صبر کن. می‌شه دو ساعت بهمون وقت بدی؟
- واسه چی؟ - اگه هنوز بتونیم
پول اون مزرعه‌دار رو بدیم، می‌تونیم بمونیم، مگه نه؟
- آره، اما... - بتی، دیگه تمومه عزیزم.
نمی‌تونم توضیح بدم. فقط بهم اعتماد کن.
خواهش می‌کنم.
باشه.
بدو، راه بیفت بریم.
بث، کجا داری می‌ری؟
- همش تقصیر منه. - نه، این‌طور نیست.
چرا، هست.
یه آرزوی احمقانه توی «سرزمین تولدها» کردم
که محصول گوجه‌ها خراب بشه تا همه‌مون بتونیم برگردیم خونه.
خیله‌خب پس، واقعاً تقصیر توئه.
آره. خب چرا آرزوت رو باطل نکردی؟
کاش می‌کردم، ولی نکردم.
پس حالا خودم باید این گندی که زدم رو جمع کنم.
میای یا نه؟
- آره. میایم. - آره.
توقع داری بهت کمک کنیم
وقتی که ما رو قال گذاشتی؟
ما که به معنای واقعی کلمه ولتون نکردیم.
داشتیم به مامان و بابا کمک می‌کردیم.
We're going to help them, Moonface.
They're our friends.
Who put you in charge?
I did, Mister...
Man... head!
- Was that better, Beth? - Getting there, Silky.
All right.
What do you propose?
Oom Boom Boom said there was a Land of Spells?
Yes, a spell would do it.
Yes, a spell that makes tomatoes better again.
Good idea. Only problem is,
the Land of Spells is months away.
Can we cross the lands ourselves?
Completely impossible.
Or.
- Completely possible. - Oh.
It's the Land of Know Alls at the top of the tree today.
If anyone were to know
how to get to the Land of Spells, it's them.
You wish to cross the lands...
To locate a magical spell...
To save some tomatoes.
So that your father can make his Italian pasta sauce.
Which, in turn, will mean your house and lands
میشه از دست اون مادربزرگ خبیثت نجات پیدا کرد.
اما گذشتن از این سرزمین‌ها کار حضرت فیله.
و واسه همینم هست که اومدین پیش ما،
پیش «همه-چی-دون‌ها»، واسه کمک.
ما همه اینا رو می‌دونیم
- چون... - چون...
- ما... - ما...
نه. اینا رو می‌دونید چون همین الان خودمون بهتون گفتیم.
خیلی خب، حالا نمی‌خواد پاچه بگیری.
به هر حال اینا
چیزاییه که ما می‌دونیم.
ببین، ما عجله داریم.
- آه! - آه!
عجله دارید.
می‌تونم حس کنم.
حس می‌کنم چنگالِ زمان
بدجوری رو شونه‌هاتون سنگینی می‌کنه.
دقیقاً مثل تیک‌تیکِ ساعت.
باز داری همون کارو می‌کنی!
الان داری صداتو واسه ما بلند می‌کنی.
داد می‌زنی.
- داری از کوره در می‌ری. - درست می‌گیم؟
- آره! - واسه همینه که
به ما می‌گن «همه-چی-دون‌ها».
# همه-چی-دون‌ها #
بلدی چطوری از این زمینا رد بشیم یا نه؟
البته که آره.
- این چه سوالیه! - معلومه که می‌دونیم!
- معلومه که می‌دونیم. - باشه.
ما آمار همه‌چیز رو داریم.
- خب بنال ببینم. - اِ... چیزه...
آخ، اممم...
- ما، اِ... - اِ، آره.
تو اتاق بغلی یه دستگاه واسه پریدن از رو زمینا هست.
اونجا.
یالا، راه بیفتین همگی.
اوه! عین همون هواپیمای فیلم «انفجار ذهن» می‌مونه.
- انفجار ذهن؟ - ردیف شدیم.
کمربندا رو ببندین، بچه‌ها.
اوهو!
اوه نه، گندش بزنن!
دارم پرواز می‌کنم!
اوه، نگو که قراره بریم اون تو، هان؟
ببین، بقیه اونجان.
شاید اونا شانسشون بیشتر بوده.
هوی، بچه‌ها!
یه ورد واسه رشد گیاه پیدا کردیم!
- عالیه. - آره، ولی خبر بد اینه که...
یارو اونو به ما نمی‌فروشه.
چرا؟
نمی‌دونم. این احمق هی داره معما تحویل میده.
من به مالِ دنیا اعتقادی ندارم، همین و بس!
این طلسم، از اوناییه که خیلی باهاش حال می‌کنم،
واسه همین یه چیز بی‌قیمت می‌خوام
که نشه با پول خرید و فروشِش کرد.
- بیخیالش شو بابا. راه بیفت! - باشه.
مونی، اون‌جا یه آدمِ حسابی هست.
- شنیدم بساطش تکمیله. - آره.
- وایسا. - چیه؟
یه نقشه دارم.
نه، اصلاً حرفشم نزن.
داری شوخی می‌کنی دیگه؟
باشه.
پس خودم دست به کار می‌شم.
بسیار خب.
ما یه خانواده‌ی باحال و سرزنده‌ایم
کنار هم، یه خونه‌ی واقعی‌ایم
وقتی با خانواده‌تی
هیچ‌وقت تنها نیستی
اوه، ما با همیم
تو روزای خوب و بد
پس دست بزنید و با ما بخونید
همه با هم آواز خانواده رو سر می‌دیم
ما یه خانواده‌ی باحال و سرزنده‌ایم
کنار هم، یه خونه‌ی واقعی‌ایم
# وقتی پیش خونوادتی #
# هیچ‌وقت تنها نیستی #
# اوه-اوه، ما با همیم #
# چه تو سختی، چه تو خوشی #
# پس دست بزنین و باهام بخونین #
# همه با هم می‌زنیم زیر آواز و آهنگ خونواده رو می‌خونیم #
# آهنگ خونواده رو بخون #
# ما یه خونواده‌ی پر شروشوریم #
# پیش هم که باشیم، می‌شیم یه خونه #
# وقتی پیش خونوادتی #
# اوه-اوه، ما با همیم #
# چه تو سختی، چه تو خوشی #
# پس دست بزنین و باهام بخونین #
# همه با هم می‌زنیم زیر آواز و آهنگ خونواده رو می‌خونیم #
# آهنگ خونواده #
# پس دست بزنین و باهام بخونین #
# همه با هم می‌زنیم زیر آواز و آهنگ خونواده رو می‌خونیم #
# آهنگ خونواده رو می‌خونیم #
آره، اون واقعاً، اممم...
قشنگ بود.
ممنون.
مرسی.
صورت‌گرد، راه برگشت به «درخت دوردست» کدوم طرفه؟
- اممم، راست. - سمت راست!
نه، وایسا. جو: چی؟
- بکش سمت چپ. - چپ؟
نه، وایسا. بپیچ راست.
اصلاً با عقل جور درنمیاد!
نه. چپ. قطعاً چپ.
- مطمئنی؟ - می‌تونی بهم اعتماد کنی، آدمیزادِ فسقلی.
اوووه!
- چه اتفاقی داره می‌افته؟ - داریم توانمونو از دست می‌دیم.
حتماً سوخت تموم کردیم.
این که سوخت نمی‌خواد.
من به عنوان یه متخصص هوانوردی،
- فکر کنم هواپیما خسته شده. - خسته؟
نباید بذاریم بیش از حد خسته شه،
وگرنه وسط آسمون قاطی می‌کنه و جفتک می‌ندازه،
اون‌وقت اوضاع اصلاً خوب پیش نمی‌ره.
- وایسا، اون چه صداییه؟ - صدای خر و پفه.
داره می‌گه خوابش برده.
فقط احتیاج به استراحت داره.
صبر کن، یه خشکی می‌بینم. می‌شونمش زمین.
آها، این زمین خیلی باصفا به نظر میاد.
اگه تو این‌طور می‌گی.
اینجا خیلی خوفناکه.
مگه سرزمینِ بد هم داریم؟
اوه، چرا یکی هست. «دیم واش‌الات» بهم درباره‌ش گفته بود،
می‌گفت عین یه زندانه.
اسمش چی بود؟ سرزمینِ... اِ...
دیم اسنپ؟
خوش اومدین
همه‌ی شما شاگردای جدید به مدرسه‌ی من،
اونم این‌قدر مشتاق و داغ.
حتی لازم نشد گولت‌تون بزنم که بیاین اینجا.
خودتون با پای خودتون اومدین تو هچل.
مثل یه مشت مگسِ فسقلی...
توی تارِ یه
عنکبوت.
اوه.
مگسِ بدبخت.
- لازم نبود اون کارو بکنی. - آره.
هوسِ یکم موسیقی کردم.
تو چی؟
یالا، شروع کن.
صبر کن. نه! اصلاً وقتِ این مسخره‌بازی‌ها رو نداریم!
آه
اگه امروز گذرت به جنگل بیفته
شک نکن که یه
سورپرایز بزرگ تو راهه
اگه امروز گذرت به جنگل بیفته
بهتره با قیافه‌ی مبدل بری...
چه خبره؟
چون هر خرسی که تا حالا اونجا بوده...
درست نمی‌دونم.
# حتماً اونجا دور هم جمع می‌شن #
# چون امروز همون روزیه که #
# خرس‌های تدی بساط پیکنیک‌شون به‌راهه #
الان به من خندیدی؟
هیس!
- نه. - تو داشتی...
دلت می‌خواد...
- دلت یه چک می‌خواد؟ - اوه.
اوه. اوه.
می‌دونی، قبلاً اسمم همین بود.
خانم چک‌زنی!
ولی دیگه نیست، چون بازرس مدرسه اومد
و گفت که دیگه حق ندارم شاگردهام رو بزنم.
اما اون دیگه به این مدرسه نمیاد، مگه نه؟
- بچه‌ها هم دیگه نمیان. - بچه‌ها هم دیگه نمیان.
- چون مدرسه‌ی بدیه. - چون یه مدرسه‌ی...
نه، مدرسه‌ی بدی نیست، هست؟ نه.
این شاگردها هستن که عوضی‌ان!
ولی تو که اصلاً ما رو نمی‌شناسی.
بسیار خب، پس بیا باهات آشنا بشیم، چطوره؟
تو.
ریشوی عجیب‌غریب، اسمت چیه؟
اِ، اِم... نمی‌دونم.
- چی؟ - ببخشید، اِ، خانم...
اِ، اسمم رو نمی‌دونم.
داری منو سیاه می‌کنی؟
نه، خبری از بارون نیست. بیرون آفتابیه.
الانه که فیوز بپرونم.
- جدی می‌گم! - هوم. باشه.
خب یه بار دیگه، اسمت چیه؟
نوکِ زبونمه. اسمم... اسمم اینه...
س... چ...
نه، نمی‌دونم.
سه روز بازداشتی! بزن به چاک!
بازداشت؟
- کجا داره می‌ره؟ - آره.
کس دیگه‌ای هم هست؟ بازداشت؟
هوم؟ نه؟
آره.
گمشو بیرون!
داری چه غلطی می‌کنی؟
باید برگردیم، یادت که هست؟
شانس‌مون برای جیم شدن از بازداشت
خیلی بیشتر از اینجاست.
کی اون رو پرت کرد؟
من بودم!
خیله‌خب.
همین الان، بازداشت!
ممنون.
بیرون! بیرون! گمشید بیرون!
- خانم؟ - بله؟
فکر می‌کنم تو یکی از بهترین معلم‌های
کلِ این دنیایی.
یه سوال دارم.
بیا یه ذره نزدیک‌تر.
واقعاً حال‌به‌هم‌زنه.
بزن به چاک!
آه.
چه خبره اینجا؟ گمشو بیرون!
با کمال میل.
- اوه، مونی. - اوه.
اوه، خانم.
فقط من اینطوری حس می‌کنم یا واقعاً
اینجا بوی گل رز می‌ده؟
از کلاسم گمشو بیرون، مرتیکه‌یِ علفی!
کسی گرسنه‌اش نیست؟
چون داشتم رو این کپه‌یِ
سبزیجاتِ گندیده لم می‌دادم،
که شاید بد نباشه یه دلی از عزا دربیاریم.
- اه، حالم به هم خورد! - عجب نقشه‌ای کشیدی، بث.
که بفرستیمون گوشه‌یِ هلفدونی.
خب، پس چرا تو یه نقشه‌ی دیگه نمی‌کشی؟
خب، می‌تونم.
من تو کل این خراب‌شده توی نقشه کشیدن لنگه ندارم،
- ولی فعلاً حالشو ندارم. - چرا؟
چون دیگه حوصله کمک کردن به آدمیزاد رو ندارم.
بهت گفتم نباید هیچ‌وقت پای این آدما رو
دوباره به زندگی‌مون باز می‌کردیم.
وقتی بچه‌ان میان سراغت،
«بیا تمام روز رو زیر آفتاب بازی کنیم»
«و تا ابد یادت می‌مونیم.»
ولی بعدش که بزرگ میشن،
همه چی رو پاک یادشون میره.
خب، رسم روزگار همینه دیگه، صورت‌ماهی.
- باید همین‌جوری باشه. - راست میگه، مونی.
فقط بچه‌هان که جادو رو باور دارن.
- آره. - بزرگترا همیشه یادشون میره.
بابای ما یادش نرفته بود.
اون قدیما همین اطراف زندگی می‌کرد.
می‌گفت این جنگل پر از پریه،
پر از جن و شادی و شگفتی.
حق هم با اون بود.
- اسمش چیه؟ - تیم. تیم تامپسون.
تیمی؟
- می‌شناختینش؟ - اوه، آره.
آره، خیلی دوسش داشتیم.
مخصوصاً صورت‌ماهی، اما...
یه روز،
دیگه نیومد که نیومد.
ما... ما فکر کردیم اونم ما رو فراموش کرده.
- هوم. - ولی...
اون... اون برنگشت.
اون برگشت.
آخرش برگشت.
درسته.
نقشه. سفت‌ترین چیزِ گندیده‌ی اون توده چیه؟
این سیب‌زمینیه.
خوبه.
جو، طلسمِ رشد رو بزن، لطفاً.
- هوی، همه‌ش رو نه. - نگران نباش.
کلی ازش مونده. جنسش بدجور ردیفه.
اینو بسپر به من، مونی.
قابلمه‌ها بهترین محافظن
توی یه همچین وضعیتی.
بسیار خب. حله.
- بپا که اومد! - همگی برین پشتِ سوسی.
واقعاً تو نقشه کشیدن استادی.
معلومه. فکر کردی همین‌طوری از خودم در میارم؟
کی می‌خواد از زندان بزنه بیرون؟
- من. - آره، بزن بریم.
ایول!
تندتر، تندتر! عجله کن، فرن.
برسین به لند هاپر!
امکان نداره.
پاشو پاشو، وقتِ بیدارباشه!
- بیدار شو لعنتی! - یالا بیدار شو!
راه افتاد! روشنش کرد!
داره کار می‌کنه! جواب داد!
یالا، بزن بریم. فران: عجله کن!
نه، نه، نه!
برو، برو، برو!
- داره از گیت میاد بیرون! - داره میاد!
انگار اصلاً اعصاب نداره.
یالا دیگه، جو!
اوه!
ایول!
می‌دونستم بیخیال ما نمیشه!
خب، خب. دیگه بای‌بای، زبون‌دراز.
اوه، ای وای، اون دیگه چیه؟
نه! نه، شرمنده!
ببخشید، ببخشید.
افتتاحیه بزرگ کنسل شد.
امروز خبری از سس قرمز نیست. متاسفم.
همه چی... ریده مال شده. اوضاع خرابه. همه‌ش غلطه.
بچه‌هام قرار بود...
قرار بود یه پیغامی رو برسونن.
بث!
وایستا!
خداییش...
خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم!
غلط کردم! تو رو خدا!
همه‌چی خراب شد! گیاهام، همه‌شون نابود شدن!
همه‌ش پرید. شرمنده‌م!
ب...
کدوم شکست؟ داری چی بلغور می‌کنی؟
اینا که معرکه‌ان!
آره رفیق، بدجوری میزونن.
این دیگه چه صیغه‌ایه؟
اصلاً نمی‌فهمم چه غلطی کردی.
دمت گرم.
ما که واقعاً کاری نکردیم.
بیا اینجا.
عشق من.
فکر می‌کنی موندنی باشن؟
مطمئنم که می‌مونن.
وگرنه اسمم...
هی بچه‌ها!
اسمم یادم اومد!
خب، چیه حالا؟
اون... س...
اون...
نه، باز پرید.
صبر کن.
مون‌فیس کجاست؟
اوه.
- سلام، بث. - چطوری، بث؟
گوشی‌ها تو «کیف‌موبایل»، لطفا.
کیف‌موبایل. یعنی کیفِ مخصوصِ گوشی.
کیف‌موبایل...
اِممم
عاشقشم. عجب حال و هوای روستاییِ باحالی داره.
اووه. همه‌چی اینجا خیلی ردیفه، بث.
صبر کن تا ببینی تو دلِ جنگل چه خبره.
بیا بریم. دورت بگردونم همه‌جا رو نشونت بدم.
به خونه خوش اومدی، تیمی.
صورت‌ماهی...
ما یه خونواده‌ی پر شروشوریم
کنار هم، ما یه خونه‌ایم
وقتی پیش خونواده‌تی
هیچ‌وقت تنها نمی‌مونی
اوه-اوه، ما با همیم
چه تو سختی، چه تو خوشی
چه تو سختی، چه تو خوشی، آره همینه
پس دست بزنید و با ما بخونید
همگی با هم سرود خونواده رو می‌خونیم
حالا همگی با هم! همگی بخونید!
اما اون هنوز نبرده.
اونا رو برمی‌گردونم به شهر
حتی اگه آخرین کارِ زندگیم باشه.
- فعلاً جگرای من. - فعلاً، تا بعداً.
- دیگه وقتش بود، نه؟ - باهاشون کلمه هم حرف نزن.
باهاشون حرف نزن!
خیلی صفا داره
آدم این سوسول‌های شهری رو بپیچونه، عزیزم.
آره، بدجوری، خیلی حال میده.
پایه رقص هستی؟
از خدامه.
# همگی با هم، سرود خونوادگی رو می‌خونیم #
ایول، از این سرود خونوادگی خوشم میاد.
بعدش چی شد؟
# آسمون آبیه و خورشید داغ #
# اون گوجه‌ها رو بریز تو قابلمه #
# اوه-اوه، این سرود خونوادگیه #
ایول! ردیفه!
# «بث» خسته‌ست، «فرن» سرِ حاله #
# مامان قسم می‌خوره که «جو» وحشیه #
اون وحشیه! آره، بدجوری هم وحشیه!
هی-هی، هی-هی!
- # پوتین‌های گِلی؟ - ? پوتین‌های گِلی #
# نوازشِ یه گوزن؟ #
# دستاتو تکون بده و شُلشون کن #
# اوه-اوه، سرود خونوادگی #
بهتره شُلشون کنی. من که دارم شُل می‌شم.
# ما یه خونواده‌ی بزن‌بهادرِ معرکه‌ایم #
# مامان، بابا، فرن، جو و بث #
# اگه خوب فکرشو بکنی می‌بینی ما واقعاً لنگه نداریم #
# اوه، ما پشتِ همیم #
# چه سنگ از آسمون بباره چه آتیش #
بترکونید دیگه تامپسون‌ها! کارو تموم کنید!
ایول!
# پس دست بزنید و باهامون هم‌صدا بشید #
# چون همین الان کلِ این آهنگِ لعنتیِ خونوادگی‌مون رو خوندیم #
ایول! ایول! بتاز، گاوچرون!
من کجام؟ .:: BcMoviez.Com ::.
یه کم شراب می‌زنی؟