« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
واسه من، رویای آمریکایی یعنی،
اینکه فرقی نکنه کی باشی، اگه جون بکنی
و کله‌ت کار کنه، هر چیزی ممکنه.
رویای آمریکایی، دقیقاً همون چیزیه که این برنامه‌ها هستن.
و هنوزم قبراق و سرِ پاست.
دلیل اصلیم واسه اومدن به اینجا همین بود.
و همین بهم این دلگرمی رو داد که
طی این سال‌ها این برنامه‌ها رو بسازم.
کاش می‌شد تا آخر عمرم
تو دنیای این «استعدادیابی آمریکا» زندگی کنم.
اون دیگه چه کوفتی بود؟
♪ اوه ♪
چی شد یهو؟
این یه اجرای میلیون دلاریه.
♪ زندگی تو آمریکا ♪
♪ چشم تو چشم، ایستگاه به ایستگاه ♪
فوق‌العاده بود.
♪ زندگی تو آمریکا ♪
این لحظه رو تا آخر عمرم یادم می‌مونه.
بزن بریم رفیق. بیا بترکونیم.
♪ زندگی تو آمریکا ♪
کلمه‌ی درستش «شاهکاره».
آمریکا برات غش و ضعف می‌کنه.
♪ زندگی تو آمریکا ♪
♪ حالم ردیفه ♪
کی پایه‌ی پارتیه؟
به سلامتی.
ایول.
پس بساط پارتی به راهه. - آره.
این شد یه پارتیِ درست و حسابی.
دقیقاً همون چیزیه که واسه چهارم جولای ردیف می‌کردم.
خیلی خفنه، اصلاً تو کَتَم نمی‌ره.
عاشق چهارم جولای‌ام.
به عنوان تنها آمریکاییِ جمع--
راست می‌گی، خدایی.
توی «آمریکاز گات تلنت».
خیلی باهاش حال می‌کنم.
- زاده و بزرگ‌شده‌ی آمریکا. - آره، آره.
ولی می‌خوام اینو بگم.
تو خودِ نمادِ آمریکایی، می‌دونی که چی می‌گم؟
همون رؤیای همیشگی.
یه ملقمه‌ی عجیبیه.
پس چه راهی بهتر از این واسه جشن گرفتنِ این ملقمه
که یه نگاهی بندازیم به خفن‌ترین‌های
استعدادهای «ای‌جی‌تی»؟
♪ دستامو می‌برم بالا، دارن آهنگمو می‌زنن ♪
این دیگه چیه؟
برنامه رو این‌طوری شروع کردیم.
♪ آره ♪
♪ تو آمریکا پارتی به راهه ♪
ماشین غول‌پیکر.
سایمون کلِ زندگیش شده ماشین.
♪ دستامو می‌برم بالا، دارن آهنگ منو می‌زنن ♪
♪ دلشوره‌هام پر می‌کشن ♪
یا خدا.
اوه.
♪ سرمو تکون می‌دم، یعنی آره ♪
♪ کمرمو می‌جنبونم، یعنی آره ♪
آخرِ آمریکایی‌بازیه.
خداحافظ، پریوس.
♪ آره ♪
اوپس.
♪ آره ♪
♪ تو آمریکا بساطِ عشق و حال به راهه ♪
باید مراسم سنتیِ برافراشتن پرچم رو اجرا کنیم.
ماد‌اسلینگر، این افتخار رو نصیبمون می‌کنی؟
چقدر نازه.
دارن واسه چهارم جولای پرچم رو می‌برن بالا.
پرنس پاپی‌کاک.
می‌خوام براتون یه آهنگ درباره‌ی قشرِ کارگر بخونم.
اوه، کلون‌ـویس.
اون که ریش پروفسوری داره تویی؟
آره.
- خیلی ممنون. - الویس.
واقعاً باعث افتخاره که اینجام.
الویس خیلی اینجا اومده، نه؟
الویس یعنی خودِ آمریکا.
♪ مثل یه فرشته راه برو ♪
♪ ولی من دستت رو خوندم ♪
♪ تو همون شیطانی هستی که تغییر چهره داده ♪
- باحال بود. - معرکه بود.
ما واقعاً دیگه همه‌چی دیدیم.
عاشق اینم که هر کسی، با هر چیزی، می‌تونه بیاد روی این صحنه.
بعضی از چیزایی که تو این سال‌ها دیدیم،
همیشه با خودم می‌گم، آخه کجا بودی وقتی
این ایده به سرت زد؟
این مرغه؟
- آره، یه مرغه. - سلام.
سلام.
امروز با کی اومدی اینجا؟
جوکگو.
جوکگو قراره چیکار کنه؟
می‌خواد کیبورد بزنه، آهنگِ
«آمریکای زیبا» رو اجرا می‌کنه.
شوخی می‌کنی؟
یادمه اینو تو تلویزیون دیده بودم.
جوکگو.
بیا اینجا، جوکگو.
جوکگو، جوکگو. جوکگو. جوکگو.
یالا جوکگو، راه بیفت.
عمراً.
اوه، ایول.
اوه.
نه!
خیلی خفنه.
ایول.
ممنون که احترام گذاشتی، هاوی.
آه!
این برنامه‌ها همه‌شون یه جورایی از آمریکا شروع شدن.
من دوست دارم به این بگم گل سرسبد.
همه می‌خوان بیان اینجا.
آره، این یکی از داستان‌های ما با 'اسپایس گرلز' بود.
با خودمون می‌گفتیم وقتی می‌فهمیم به جایی رسیدیم...
...که تو آمریکا موفق شده باشیم.
و این همون رویای بزرگه.
خب، قشنگیِ 'ای‌جی‌تی' هم به همینه.
♪ رها ♪
یهو می‌بینی سلبریتی شدی،
و تبدیل می‌شی به یه مهره‌ی باارزش.
و فکر می‌کنم حتی اگه توی 'ای‌جی‌تی' برنده نشن، باز هم زندگیشون عوض می‌شه.
می‌دونی، بالاخره مردم می‌بیننشون.
ببین، زنگ طلایی‌های من، یعنی گروه کُر جوانان دیترویت،
اونا تو مسابقه برنده نشدن، ولی سریال خودشون رو گرفتن
توی شبکه‌ی دیزنی.
عاشق اینم.
اونا الان دیگه شهرت جهانی پیدا کردن.
کل دنیا رو زیر پا می‌ذارن، می‌خونن و عشق و حال خودشونو می‌کنن.
عاشق این بچه‌هام.
♪ بگیرشون، قضیه چیه؟ ♪
♪ داستان چیه؟ قضیه چیه؟ ♪
♪ چی نیست؟ ♪
♪ دنبال یه راهِ بهتر واسه دل کندن از تختخواب ♪
♪ به جای اینکه تا پامیشم بپرم تو اینترنت ♪
♪ و چک کنم کی بهم آمار داده ♪
♪ خرید از ارزونی، تیپِ لاتی زدن ♪
♪ یه ذره هم خاکی بودن ♪
ما اینجاییم تا به کل دنیا بفهمونیم
که چه جوونای معرکه‌ای
توی شهر دیترویت داریم.
♪ اکیپِ من تا برادوی رفته ♪
♪ و به سبکِ خودمون انجامش دادیم ♪
♪ موسیقیِ حسابی ♪
همه‌شون نمره‌هاشون عالیه و واقعاً بااستعدادن.
♪ و با این حال من رو غلتم ♪
♪ به مستقل بودنم شک نکن ♪
♪ از هم جدا شده بودیم ♪
♪ از وقتی ۱۴ سالمون بود دنبال رویاهامون بودیم ♪
♪ با اون ضبطِ چهار بانده که می‌ترکوند ♪
♪ نصف شهر رو با اون کوله‌پشتیِ پر و پیمون ♪
♪ گز می‌کردیم و می‌ترکوندیم ♪
♪ این همون لحظه‌ست ♪
♪ امشب همون شبه ♪
♪ تا تهش می‌جنگیم ♪
♪ پس دستامونو می‌بریم بالا ♪
♪ جوری که انگار ♪
♪ سقفم جلومونو نمی‌گیره ♪
آقای وایت!
فقط یه نفر کافیه
که به یه دختر یا پسر جوون ایمان داشته باشه
تا اونا به رویاهاشون برسن،
و اون آدم شمایید، قربان.
اونا برگشتن دیترویت و
یه بودجه‌ی یه میلیون دلاری گرفتن.
هر دو: ۱ میلیون دلار!
موهای تنم سیخ شده-- نگاه کن--
زده بیرون. واقعاً معرکه بود.
فکر نکنم اونا موهای سیخ شده باشن.
اونا عضله‌ی شکم و بازوئه.
یعنی--
خب، این یکی دیگه واقعاً لرزه.
♪ جوری که انگار سقفم جلومونو نمی‌گیره ♪
♪ این همون لحظه‌ست ♪
بهترین گروه کریه که تا حالا داشتیم.
- معرکه‌ست. - آره.
با اختلاف.
یه چیز دیگه هم هست.
یه سری چیزا بود که تا نشنیده بودمشان قدرشان را نمی‌دانستم،
یا تا زنده ندیده بودمشون؛ چون اون‌جاست که می‌فهمی، می‌دونی،
چه زحمتی پاش کشیده شده.
که چقدر سخته.
دقیقاً همینه.
امشب ۱۰۰۰ تا پهپاد داریم.
ایول، عاشقِ اینام.
پرواز.
بلند شد.
واو.
پسر، خیلی خفن بود.
اون شب خیلی حال داد.
سایمون.
- سایمون، خودتی. - آره، خودِ خودتی.
این سایمونه.
یا خدا.
خودِ سایمونه.
عجب چیزیه.
- باورکردنی نبود. - ایول.
قانونِ خاصی تو کار نیست، پس من این‌طوری انجامش می‌دم.
تیک‌آف.
♪ اونا دارن میان به آمریکا ♪
♪ اونا دارن میان آمریکا ♪
♪ دارن میان به آمریکا ♪
آره!
آره.
♪ ما میایم آمریکا ♪
♪ اونا دارن میان آمریکا ♪
تو آمریکا که به جایی برسی، یعنی دیگه کارت درسته.
اون‌جا جایی بود که رویاهام به حقیقت پیوست.
من یه بچه فسقلی از فلینتِ میشیگان بودم،
واقعاً هیچ جای دیگه تو دنیا رو سراغ ندارم
که یکی مثل من بتونه واقعاً به این اوج‌
و جاهایی که من رسیدم، برسه.
اینو ببین.
اوه، آره، اینو یادمه.
♪ ای میهن من، برای توست ♪
♪ سرزمین شیرین آزادی ♪
اون-- چیه؟ اون‌وری.
آره.
- ایول. - از ارتفاع خوشم میاد.
چی می‌تونم بگم؟
گروه سیلوئتز، اونا یه داستان معرکه تعریف کردن.
آره.
♪ آمریکا ♪
♪ سرزمینی که عاشقشم ♪
می‌دونی اونا یه عکسی درست کردن که زدمش به دیوار خونه‌م؟
♪ کنارش باش و هدایتش کن ♪
♪ توی دل شب ♪
♪ با نوری که ♪
♪ از اون بالا می‌تابه ♪
♪ خدا آمریکا رو حفظ کنه ♪
♪ سرزمینی که عاشقشم ♪
♪ کنارش باش و هدایتش کن ♪
دو تا از بچه‌هام توی آمریکا به دنیا اومدن، با اینکه
پیش من توی انگلیس زندگی می‌کنن.
ولی چهارم جولای رو همیشه باید جشن بگیرن.
- قضیه‌ی مهمیه. - آره، خیلی مهمه.
در واقع، پسرم نصفش آمریکاییه.
تازه دوزاریت افتاد؟
یه جوری نگاه می‌کنی انگار همین الآن یادت افتاده.
عجب موقعی فهمیدی، درست تو دویست و پنجاهمین سالگرد تولدمون.
ایول.
- واو. - عالیه.
به سلامتیِ اریک. - بفرما اریک، بزن روشن شی.
به سلامتی اریک و آمریکا.
صدای پاهام میاد، بوم بوم بوم ♪
آمریکا واسه خودش تاریخی داره، چه
هودینی باشه، چه ایول نایول.
حتی تو انگلیس هم، همه‌مون
کشته‌مرده‌ی ایول نایول بودیم.
مگه شما تو انگلیس هم اونو می‌دیدین؟
آره.
یعنی، یه جورایی، خیلی خفن بود.
تماشاچی‌های ما عاشق این کارهای خطرناکن.
من خودم که شخصاً عاشقشونم.
منم ازش خوشم میاد.
همیشه یه چیز خطرناکیه.
همیشه یه نمایش معرکه‌ست.
و همیشه این برنامه رو یه سطح می‌بره بالاتر
کاری که هیچ برنامه‌ی دیگه‌ای نمی‌تونه بکنه.
امیدوارم بتونم از تو توپ شلیک بشم و از روی هلیکوپتر رد شم
و درست بخورم وسط خال.
اوه، آره.
از این یارو خوشم می‌اومد.
در طول تاریخ ۴۸ نفر سعی کردن خودشونو مثل گلوله‌ی توپ پرتاب کنن.
نصفشون موفق بودن.
و اون نصف دیگه چی؟
خب، اون نصف دیگه نفله شدن.
۳، ۲، ۱--
اوه، یا خدا.
اینم از «ایول کنیول» ما.
یه توپ دیگه.
اوه، خدای من.
- آره! - [بوق].
ما آدمای زیادی رو از لوله‌ی توپ شلیک کردیم.
اصلاً خبر نداشتم.
اون یارو رو یادته که خودشم زنده به گور کرد؟
- آره. - دیدی گفتم.
- آره، خودشه. - ای بابا، باز شروع شد.
بزنگاه.
امشب اینجا قراره چه غلطی بکنی؟
یه نمایش خطرناک داریم که می‌خوام بهتون نشون بدم.
اوه لعنتی.
چی شده؟
- آخ! - اوه!
رسماً دیوونه‌بازی بود.
این آدم اصلاً یه فاز دیگه‌ست.
ترس تو کارش نیست.
هر کسی که همچین غلطی بکنه... آره، حق با توئه.
اصلاً نمی‌ترسه.
♪ موتور رو روشن کن ♪
♪ بزن به دل اتوبان ♪
اووه-هوو-هوو-هوو!
♪ دنبال ماجراجویی ♪
♪ تو هر چی که سر راهمون بیاد ♪
♪ زاده شده برای وحشی بودن ♪
اوه!
واقعاً دهنمو سرویس کرد از استرس.
♪ زاده شده واسه وحشی‌گری ♪
اوه، این همون زنگ طلایی من بود.
عاشق اینجور آدمام.
خیلی ردیف بود.
واقعاً ترکوند.
نفسم تو سینه حبس شده.
اصلاً باورکردنی نبود.
اون انرژی، اون آدرنالین، محشر بود.
میگم که، اینا دیگه تهِ دیوونگی‌ان.
این دیگه رد داده.
اسم من آرون ویلزه.
امروز می‌خوام بزنم به این رمپ و یه پرش مشتی برم،
و سعی کنم اون‌ور سالم فرود بیام.
اینو ببین.
نه. نه.
یا خدا.
اوه!
و یه ملق می‌زنه.
- نه، لعنتی. - وای خدا.
- می‌دونم. - اوه، نه.
فکر کردم دیگه کارش تمومه.
ولی دوباره پا می‌شه.
یکی دیگه.
داره برمی‌گرده؟
واقعاً؟
بعدش می‌بینی دوباره داره از نردبون می‌ره بالا،
و منم خدایی داشتم سعی می‌کردم جلوشو بگیرم.
داشت سعی می‌کرد منصرفش کنه.
چیزیت شد؟
- فقط به غرورم بر خورد. - آخی.
مطمئنی؟
ولی بازم کارت حرف نداشت.
برا ما، همینم کافی بود. بهم اعتماد کن.
آره.
بهش گفتم، خداییش، دارم بهت التماس می‌کنم، این کارو نکن.
گفت، از سر راهم برو کنار.
- راه نداره. - آره به خدا.
انجامش داد!
آرون ویلز!
اوه، سایمون، الان چه حسی داری؟
نپرس.
واقعاً حالم داره به هم می‌خوره.
این همون پوست‌کلفتیِ آمریکاییه، از این چیزا زیاد می‌بینیم.
می‌دونی چیه؟ اینو یادته؟
- یادمه اونا رو. - می‌شناسمشون.
- من رایان استاک هستم. - منم امبرلینم.
هیچ نونی تو کار نمایش نیست
مثل هیچ‌کدوم از کارایی که می‌شناسم
- آخ. - وای خدا، اصلاً نمی‌تونم نگاه کنم.
اوه، داره از دهنش می‌زنه بیرون.
داره از دهنش می‌زنه بیرون.
حتی نمی‌تونم نگاش کنم.
دماغم رو می‌سوزونه.
اوه، نه، نه، نه، نه، نه.
وای، سینوس‌هام.
اوه نه، بدتر هم می‌شه.
این همون سوتی‌یه که تو پخش زنده دادن.
تیر رو صاف زد تو گردنش.
خیلی وحشتناک بود.
تو اونجا بودی.
آره.
تازه داشتی در مورد اجرا نظر می‌دادی، در حالی که یارو همون‌جا واستاده بود.
آره، زیاد از آهنگش خوشم نیومد.
آره.
- خوشت اومد؟ - بس کن.
با اینکه از کارت خوشم نمیاد،
ولی می‌تونم درکش کنم.
آخه چرا داریم این اجرا رو قضاوت می‌کنیم؟
امبر همین الان زد به رایان، اون باید بره...
بره پیش اورژانس.
همین الان باید بره بیمارستان.
سریع یه پزشک بیارین سر صحنه.
دمشون گرم.
منظورم اینه که معلومه واقعاً مایه گذاشتن.
یکی از چیزایی که در مورد آمریکا دوست دارم اینه که معتقدن
آدما می‌تونن هر چی که دلشون می‌خواد بشن.
امروز می‌خوام واستون برقصم.
- پس رقاصی. - بله.
رقصیدن رو کجا یاد گرفتی؟
راستش، خودم تنهایی یاد گرفتم چطوری برقصم.
اوه.
پیانو زدن رو هم خودم یاد گرفتم.
آواز خوندن رو هم خودم یاد گرفتم.
بعدش هم یاد گرفتم که چطوری آهنگ بسازم.
حتماً یه دوره صداسازی یا یه چیزی تو این مایه‌ها رفتی.
اصلاً.
خودآموز.
بعد کجا تمرین می‌کردی؟ مثلاً تو اتاقت؟
چیزی که حال می‌کنم اینه که میان رو صحنه و دقیقاً...
می‌گن، آره، این وسیله رو خودم ساختم، خودم یاد گرفتم...
درحالی که لنگم رو دادم بالا.
این همیشه برام جذابه.
اون پسره «ایدن» رو یادته؟
ایدن.
سلام.
امروز برامون می‌رقصی؟
یه نمایش هوایی براتون اجرا می‌کنم.
خب، چند وقته این کارو می‌کنی؟
حدود دو ساله که دارم انجامش می‌دم.
- ولی اونقدرا هم زیاد نیستا. - آره، زیاد نیست.
اما کاملاً خودآموز یاد گرفتم.
همه چی رو از یوتیوب یاد گرفتم. چی؟
- اوه، جدی؟ - آره.
اولین باری که خواستم امتحانش کنم،
راستش رفتم سراغ کمد مادربزرگم
و یه ملحفه آوردم بیرون و از درخت آویزونش کردم.
چی؟
اوه، یا خدا.
وقتی شروع کرد به این کار، با خودم گفتم داری چه غلطی می‌کنی؟
حاضری؟
حاضرم.
ولی بعدش بدجور عاشق این‌جور کارا شد.
منم گفتم کار خودتو بکن، فقط حواستو جمع کن.
♪ داد بزن، داد بزن ♪
♪ همشو بریز بیرون ♪
♪ اینا همون چیزایی‌ان که بدون اونا هم می‌تونم سر کنم ♪
اوه، ایول.
♪ زود باش، دارم با تو حرف می‌زنم ♪
ایدن معرکه بود و همین‌طوری سطح کارو می‌برد بالاتر.
این بهترین اجرای زنده‌ایه که
تا حالا با اختلافِ زیاد داشتیم.
رقیب اصلی تویی، بقیه باید جلوت لنگ بندازن.
واو!
♪ همشو بریز بیرون ♪
♪ داد بزن، داد بزن ♪
♪ همشو بریز بیرون ♪
یا خدا.
♪ اینا همون چیزایی‌ان که بدون اونا هم می‌تونم سر کنم ♪
به نظر من، اون کسی بود که فقط
داشت هی بهتر و بهتر و بهتر می‌شد.
- فوق‌العاده بود. - تازه خیلی هم جوون بود.
آره.
و حالا به صورت حرفه‌ای تور می‌ذاره
و تو سطح اول دنیا
با غول‌ترین آدم‌های این کاره، اجرا می‌کنه.
- بله. - سلام.
سلام.
بزرگوارِ زنگ طلاییِ من.
چطوری؟
عالی‌ام.
چرا داری می‌خندی؟
نمی‌دونم.
ای جان.
اسمت چیه؟
- اسمم دارسی لینه. - خب.
و دارسی، اون کیه؟
اسم من پتونیاست.
حرف می‌زنه!
♪ وقت تابستونه ♪
♪ که زندگی توش راحته ♪
ایول.
بذار یه چیزی ازت بپرسم.
چند وقته این‌کاره‌ای؟
- دو سال. - نه.
فقط همین؟ ایول بابا.
راستش، قدیما خیلی خجالتی بودم،
واسه همین از مامانم یه عروسک خواستم که یخم باز شه،
اونم واسه تولد ده سالگیم با یکی غافلگیرم کرد.
دلمو بردی دختر.
کارت حرف نداشت.
خب دارسی، مستقیم میری واسه اجرای زنده.
♪ با یه کم کمک رفقا کارم راه می‌افته ♪
♪ فقط باید با کمک... سر کنم ♪
برنده یک میلیون دلار
و ستاره اصلی نمایش لاس‌وگاس کسی نیست جز...
♪ با یه ذره کمک تلاشمو می‌کنم ♪
♪ از طرف رفقام ♪
دارسی لین!
این کارت خیلی به دلم می‌شینه، چون با خودم میگم،
خودت تنهایی واسش وقت گذاشتی و یاد گرفتی.
کلاس و مدرسه هم نرفتی.
خودت یه تنه راهشو پیدا کردی.
و حالا داری اینجا واسه ما اجراش می‌کنی.
آره.
این یعنی همون اعتماد به نفس داشتن.
- سوفی. - سوفی دوسی.
اسمم سوفی دوسیه و ۱۴ سالمه.
خب، امروز قراره چه گلی به سرمون بزنی؟
قراره با دست‌هام حرکات نمایشی و پیچ‌و‌تاب اجرا کنم.
یه ویدیو تو یوتیوب از یه آدم منعطف پیدا کرده بودم
و به نظرم خیلی باحال اومد.
این ویدیوها رو انقدر پشت‌سرهم نگاه می‌کردم تا اینکه
فوت و فن حرکات رو کامل یاد گرفتم.
همین‌طوری تو خونه خودم با خودم تمرین می‌کردم،
و این برام شده بود یه جور وسواس.
خودم یاد گرفتم.
و باباش همه‌ی دم و دستگاه رو خودش براش ساخت.
الانه که از وسط تا بشه.
چی؟
یا خدا.
اجرای قبلیت معرکه بود.
این یکی دیگه روی دست اون زد.
نمی‌دونم چطوری این کار رو می‌کنی.
خیلی ممنونم.
محشره.
به نظرم عمل کردن خیلی بیشتر از حرف زدن جواب میده.
♪ اوه اوه اوه اوه ♪
ما میگیم زنگ طلایی می‌تونه زندگیت رو زیر و رو کنه.
منظورم اینه که الان با ۲۲ میلیون
فالوور توی فضای مجازی اونجا نشسته.
این کاریه که این برنامه می‌تونه برات بکنه.
- درسته. - آره.
من همیشه «آمریکا گات تلنت» رو نگاه می‌کردم.
و اصلاً فکرشم نمی‌کردم، حتی تو خوابم نمی‌دیدم که قراره...
بقیه‌ی زندگیم رو این‌جوری زیر و رو کنه.
از اون موقع به بعد، کلی در به روی من باز شد.
آخ، عجب لحظه‌ی نابی.
بگو رؤیایی که به حقیقت پیوست.
فکر کنم همینه که «ای‌جی‌تی» رو این‌قدر خاص کرده.
می‌دونی، کلی برنامه‌ی تلویزیونی هست که توشون
استعدادها رو نشون میدن، ولی هیچ‌کدوم مثل اینجا نیست.
کلی اجرای خودآموز داشتیم که واقعاً موندگار بودن.
ولی اونی که از همه بیشتر تو ذهن من مونده، کودی لیه.
- آره، یادمه اونو. - سلام.
همیشه اون موقع‌هایی که
می‌خواست اجرا کنه، حسابی هیجان‌زده می‌شدم.
خب، امروز قراره برامون چیکار کنی؟
می‌خوام با پیانو براتون یه دهن آواز بخونم.
عالیه.
تینا، یه کم از کودی برامون بگو.
کودی هم نابیناست، هم اوتیسم داره.
- آخی. - عجب.
خیلی زود فهمیدیم که کشته‌مرده‌ی موسیقیه،
و شروع کرد به خوندن.
اونجا بود که فهمیدم، پناه بر خدا، این بچه واسه خودش یه پا هنرمنده.
خلاصه--
می‌دونی، نذاشت هیچ معلمی بهش چیزی یاد بده،
و همه‌ی موسیقی‌ش رو خودش به تنهایی جلو برد.
کودی وقتی یه آهنگ به گوشش می‌خوره، قشنگ می‌تونه برات...
همون لحظه ملودیش رو بزنه.
با موسیقی و اجرا کردن بود که اون...
تونست توی این دنیا دووم بیاره؛
چون وقتی اوتیسم داری، واقعاً سخته بتونی...
کاری رو بکنی که بقیه می‌کنن.
راستش همین ساز زدن بود که جونش رو نجات داد.
- واو. - آخی.
فوق‌العاده‌ست.
خب، مشتاقیم هنرت رو بشنویم.
آماده‌ای؟
آماده‌ام.
می‌دونی، اون روز در واقع...
حدود هفت دقیقه طول کشید...
آره.
راستش، تو اون لحظه،
از حرف زدن تا آماده کردن بساط، ما همش می‌گفتیم...
چون کودی واسه اونجا بودن بدجوری ذوق‌زده بود.
خداوندا... تو رو خدا، فقط بذار خوب پیش بره.
- بدو کودی! - برو بریم کودی!
بترکون کودی!
الان دیگه نوبت خودته، خب؟
قراره حدود ۲۰ تا دوربین روت زوم باشه.
آماده؟
آره.
حالا، بوم.
♪ جاهای زیادی رو گشتم ♪
♪ توی این عمر و زندگی‌م ♪
♪ کلی آهنگ خوندم ♪
♪ و یه سری قافیه‌های داغون سر هم کردم ♪
♪ زندگی‌مو روی صحنه‌ها بازی کردم ♪
♪ ده هزار نفر تماشاچی، آره ♪
♪ اما الان دیگه تنهاییم ♪
♪ و دارم این آهنگ رو واسه تو می‌خونم ♪
فکر کنم این موندگارترین لحظه‌مونه، مگه نه؟
♪ اما وقتی عمرم تموم شه ♪
♪ یادت باشه، ما... ♪
عاشق اینم که این اجراها، واقعاً حکم قلبِ
برنامه‌ی «استعدادیابی آمریکا» رو دارن.
صد در صد.
شک نکن.
♪ دارم یه آهنگ واست می‌خونم ♪
کودی لی!
وای خدای من، کودی!
کودی لی، تو «زنگ طلایی» رو بردی.
♪ من آبنبات می‌خوام ♪
اول از همه، اصلاً چهارم جولای بدونِ
باربیکیو و کلی غذا و
اون لگن‌های گنده‌ی یخ پر از نوشیدنی تگری، صفا نداره.
«ای‌جی‌تی» هم بدون یه سری دیوونه‌بازی با غذا، ای‌جی‌تی نمی‌شه.
می‌خوای چیکار کنی؟
مسابقه‌ی لمبوندن.
اوه، نه.
این اصلاً فاز من نیست.
تمومش کن.
بسه دیگه.
خیلی ممنون.
راستش می‌خوام ۱۲۰ تا تخم‌مرغ رو بزنم تو رگ.
مشکل کلسترول داری؟
هنوز نه.
اوه.
- نمی‌تونم. - می‌خوام بخورمشون.
می‌خوای اون کاکتوس‌ها رو بخوری؟
آره.
اوه!
کدوم احمقی این کارو می‌کنه؟
ازشون خوشم نمیاد.
می‌خوام تندترین فلفل دنیا رو بخورم.
امتحانش کن.
♪ من آب‌نبات می‌خوام ♪
یا خدا.
♪ من آب‌نبات می‌خوام ♪
- جواب منفیه. - هوم؟
نمی‌دونم.
واسه من، همه اون کارا هیچ‌وقت...
توی تلویزیون اون‌قدرها هم باحال به نظر نمی‌اومدن.
خب، مردم کشته‌مرده‌ی این خزعبلاتِ مسابقه‌ غذا خوردنن.
♪ باهام حرف بزن، عزیزم ♪
الان داری به ۶۰ پوند کیک نگاه می‌کنی.
می‌خوام اون‌قدر بخورم تا راهمو باز کنم.
می‌تونم کمکت کنم.
آه!
سوفیا، تمومش کن.
من جلوی زنی رو که...
داره یه کیکِ کامل رو می‌بلعه، نمی‌گیرم.
دلم می‌خواد وقتی بزرگ شدم مثل تو بشم.
فقط باید آماده باشی، چون باید همیشه...
توی گود بمونی، چون چیزی که هست...
اوه، خدای من.
من یه هات‌داگ می‌خوام.
اوه، همش که شد غذا.
دوباره گشنه‌ام شد.
♪ ولی تو خیلی با احتیاط حرکت می‌کنی ♪
♪ باهام حرف بزن، عزیزم ♪
- چرا به اون هات‌داگ می‌رسه؟ - آره.
- چرا اون هات‌داگ می‌خوره؟ - تو هم می‌تونی بخوری.
- من هات‌داگ می‌خورم. - منم هات‌داگ می‌خوام.
اوه، صبر کن.
نه. - دو تا هست.
هی، واسه چی داری سگای منو می‌بری؟
یکی می‌خوای؟ جدی؟
آره. سگمو بده من، مرتیکه.
اوه، دمت گرم. - هات‌داگ غذای مورد علاقمه.
- مرسی. - نفسِ نحستو نده سمت ما.
و اسم شما چیه، قربان؟
اسمم اریک بوکره.
از وقتی بازنشسته شدم، وقت بیشتری دارم که رو رویام کار کنم،
رو استعدادم کار کنم.
اونا لیوان شات‌ان؟
اوه، این یکی رو یادمه.
هر کدوم از شما یه نمونه از کاری که قراره انجام بدم رو جلوتون دارید.
پس اگه می‌خواید همراهی کنید، یه قلپ بزنید.
نه.
آره، آبِ خیارشور با سس تند.
- اومم. - بریم تو کارش.
بعدیش آبِ هات‌داگه.
اونو یادمه.
♪ دیدم، اومدم، فتح کردم ♪
حتی نمی‌تونم نگاهش کنم.
چطور می‌تونی اون صحنه رو ببینی و بعد غذا بخوری؟
لزجه. شیرینه.
ذرت خامه‌ای. - نه! نه!
و تو اینو سر کشیدی.
آره.
♪ اون روی پاش چرخید و گفت: از این طرف بیا ♪
سس تنده.
نه!
حالت چطوره، داداش؟
چه حسی داری؟
یه کم شیر لازم دارم.
بی‌خود نیست که اورژانس این‌جا آماده‌باش وایساده.
من توی مسابقاتِ خوردن شرکت می‌کنم.
همبرگر با غذای سگ.
سسِ انتخابیِ من هم صفرای گاوِه.
جداً نمی‌تونم تحمل‌شون کنم.
خوشت نمیاد از...
خوشت نمیاد وقتی مردم دارن چیزی می‌خورن؟
ازشون خوشم نمیاد. نه، از کلِ این بساط.
اذیتت می‌کنه وقتی بقیه اطرافت دارن چیزی کوفت می‌کنن؟
آره، میره رو نِروَم.
اول از همه، قراره یه ذره گوجه قورت بدم.
اوه.
این خیلی خیلی تیزه.
اینو می‌ذارم این تو، و بعدش هم...
گوجه رو از وسط دو نیم می‌کنم.
نمی‌تونم اینو نگاه کنم.
نمی‌تونم ببینمش. - باشه.
داره می‌زنه بالا.
اینم از گوجه‌مون.
ایول!
آخه مگه اصلاً چنین چیزی ممکنه؟
آره.
این دقیقاً همونیه که از همه بیشتر تو زندگی عاشقشم.
دمت گرم، هایدی.
نمی‌تونم.
هایدی قدیما عاشق اینا بود.
- وای، نمی‌تونم. - چرا، می‌تونی.
اوه، اینو یادمه، همونی که با آب بود.
اِم‌م‌م.
اه، چه چندش.
میشه هات‌داگم رو بخورم؟
فقط اون هات‌داگِ کوفتیت رو تموم کن.
تمومش می‌کنم.
عجب مهمونیِ رو مخ و عذاب‌آوریه.
بی‌خیال بابا.
واقعاً رو مخه.
خبردار!
خیلیا از این اجراکننده‌ها آدمای نظامی و خدمت‌گزارن.
آره.
حالا چه نظامی باشه...
شغلت چیه؟
کارِ اصلیت چیه؟
من سرباز ارتش آمریکام.
تو ساوانای جورجیا مستقر شدیم.
تیم ما رو ملوان‌هایی تشکیل می‌دن که قبلاً کارتن‌خواب بودن،
سربازها، خلبان‌ها و تفنگدارهای دریایی.
چیکاره‌ای؟ چرخِ زندگیتو چطور می‌چرخونی؟
راستش من توی پروژه‌ی «جنگجوی زخمی» کار می‌کنم.
سال ۲۰۰۴ بود که زخمی شدم.
ما سه نفری که این جلو نشستیم، عضوِ
سپاه تفنگدارهای دریایی ایالات متحده‌ایم.
باید بابت خدمتی که کردی ازت تشکر کنم.
- دمت گرم. - واقعاً می‌گم.
ممنون.
و حالا چه بحثِ مامورای قانون باشه...
۱۹ ساله که افسر پلیسم.
ایول.
واسه همینه که کلِ کله‌م اینطوری سفید شده.
تکنسین‌های اورژانس.
ما ۱۸ تا پرستاریم از بین ۱۸ هزار تا.
من آتشنشانم.
می‌دونی، دیدنِ اینکه اینطوری میان وسط واقعاً عالیه.
اونا به ما خدمت می‌کنن.
اونا نجاتمون می‌دن. - درجا، قدم‌رو.
واسه آزادی‌مون می‌جنگن.
و بعدش...
آزاد.
سلام به همگی.
با استعدادشون رسماً دیوونه‌ت می‌کنن.
♪ دو، بوم، بوم ♪
♪ دو، بوم، بوم، دو، بوم، بوم ♪
♪ دو، بوم، بوم ♪
♪ من آفتاب رو دارم... ♪
♪ ...توی یه روز ابری ♪
وقتی با لباس فرم میان که دیگه حرف نداره.
همین‌جوری گفتم.
آره.
♪ خب، بعضی شبا بیدارم ♪
♪ دارم تقاص بدبیاریامو پس می‌دم ♪
اینا رو یادمه.
عاشق اینام.
♪ لبام می‌تونن یه قلعه بسازن... ♪
«توی پاگرد».
همون بود، آره.
«توی پاگرد».
هارمونی صداتون...
- مل. ای وای. - واقعاً معرکه‌ان.
موهاتو ببین، مل.
می‌دونم.
خب، داشتم طلاق می‌گرفتم، باشه؟
۱۵ نفرین، درسته؟ - آره.
همه‌تون خیلی ردیفین.
و آره، واقعاً خوشحالم که الان مجردم.
می‌دونی کی حالم یه جوری می‌شه؟
باهاشون حرف می‌زنیم.
اونا با خطر روبرو می‌شن...
دقیقاً، آره.
هر روزِ خدا.
بعد ازشون می‌پرسی چه حسی داری؟
اونوقت می‌گن که استرس دارن.
من از یه هواپیما تو ارتفاع ۱۸ هزار پایی پریدم.
و... - این که چیزی نیست داداش.
این یکی ترسناک‌تر از اونه.
درکت می‌کنم.
اسمم آیزاک اتکینزه.
درسته.
۲۳ سالمه و اهل لویستونِ مِین هستم،
و گروهبان ارتش آمریکام.
اوه، نه بابا!
ممنون، ممنون.
دمت گرم بابت خدمتی که می‌کنی.
می‌دونی چی خیلی باحاله؟ اینه که اونا
اجازه دارن این کارو انجام بدن.
ولی ظاهراً باید اجازه بگیرن.
در واقع تیم فرماندهی‌م بودن که یه جورایی ترغیبم کردن
بیام اینجا و بخونم و...
اوه، ایول.
اینجا به رویام برسم.
ایول، عالیه.
آره، ولی اونا همیشه رئیس‌های خیلی ردیفی گیرشون می‌آد.
آره.
♪ التماس، التماس می‌کنم ازت ♪
♪ دستای مهربونت رو دراز کن، عزیزم ♪
♪ همون مردی که آخرِ سر می‌خوای باشم ♪
♪ فقط اون‌موقع‌ست که می‌تونم دوباره زندگی کنم ♪
قبل از اینکه کس دیگه‌ای بخواد این کارو بکنه، خودم انجامش می‌دم.
♪ التماست می‌کنم ♪
♪ دستای مهربونت رو دراز کن، عزیزم ♪
♪ دارم التماس می‌کنم ♪
اونا قهرمانن.
اونا در واقع... اونا مثل قهرمان میان پیش ما،
ولی اون حسی که از معنای این کار می‌گیرن،
واسه ما هم خیلی پراحساس و تکون‌دهنده‌ست.
ما داریم از این تریبون استفاده می‌کنیم تا قدرت موسیقی رو نشون بدیم،
به عنوان موسیقی‌درمانی برای نظامی‌هایی که دارن دست و پنجه نرم می‌کنن،
با آسیب‌های روحیِ بعد از جنگ.
و ما واقعاً عاشق کارمون هستیم.
پسر، عجب چیزیه.
این گروه «صداهای خدمت» هستن.
- اونا «صداهای خدمت» هستن. - آره.
یادمه اونا رو.
♪ اوه، چقدر ایمانت ضعیفه ♪
♪ بهش شک نکن، اصلاً شک نکن ♪
ایول!
♪ پیروزی تو رگامه ♪
♪ خودم می‌دونم ♪
♪ اهل معامله نیستم ♪
♪ دارم پرواز می‌کنم ♪
همگی: ♪ من متحول می‌شم ♪
♪ بلند شو ♪
می‌دونی، ما نمی‌تونستیم این برنامه رو راه بندازیم
اگه به خاطر این آدم‌ها نبود.
اونا روی این صحنه حسابی درخشیدن.
واقعاً کارشون درسته، اصلاً تو ذهن می‌مونن،
و خیلی هم مهره‌های مهمی هستن.
اگه اونا نبودن، ما هم اینجا نبودیم.
تو فقط سه تا «آره» نگرفتی.
تو ۴۰۰۰ تا «آره» پشتته.
اسم مسابقه «استعداد آمریکا»ست،
اما در واقع، خیلی شانس آوردیم که آدم‌ها از کلِ
دنیا به این صحنه اعتماد کردن،
و این فرصت رو دارن که زندگیشون رو زیر و رو کنن.
زندگی تو بمبئی... خیلی سخته.
اونجا واسه ما هیچ فرصتی نیست.
از وقتی یه وجب بچه بودم، «ای‌جی‌تی» رویای من بوده،
و حالا دیگه تو مسیرشم.
ال‌ای، دارم می‌آم.
تا اینجا کلی راه کوبیدیم اومدیم.
۲۲ ساعت تو هواپیما بودیم، نصف دنیا رو دور زدیم.
این فرصتمونه که به رویای آمریکایی برسیم.
رویای آمریکایی یعنی بتونم یه کاری بکنم،
کاری که تو مملکت خودم نمی‌تونستم. - آره.
اینجا می‌تونم کاری رو بکنم که تو کشورم نمی‌ذارن انجام بدم.
و اون ستاره، وقتی پا می‌ذاره رو صحنه‌ی ما،
اونجا دقیقاً همون مرکز رویای آمریکاییه.
واسه منی که مهاجرم، هیچ‌وقت نمی‌تونستم
به اون چیزی که رسیدم جای دیگه‌ای برسم،
جز همین‌جا، تو آمریکا.
اسمم ساراست.
اهل کجایی سارا؟
لهستانی‌ام.
خب چی شد که تصمیم گرفتی بیای تو مسابقه‌ی «استعدادهای آمریکا»؟
می‌دونی، می‌گفتن تو آمریکا، می‌دونی،
همه چی، می‌دونی، به واقعیت می‌پیونده،
رویاها حقیقت پیدا می‌کنن.
واسه همین اومدم ببینم راسته یا نه.
آخی.
♪ اوه، اوه ♪
♪ ووو، اوه ♪
♪ یه روزی بالاخره موفق می‌شم-- ♪
ما اهل مانیل فیلیپین هستیم.
واسه چی این‌همه راه پاشدین اومدین «آمریکا گات تلنت»؟
ما بچه‌های خیابونیم.
رؤیامون بود که اینجا باشیم، توی «آمریکا گات تلنت».
♪ بنگ، بنگ وسط اتاق ♪
♪ می‌دونم که می‌خوایش ♪
♪ بنگ، بنگ سر تا پات ♪
♪ بنگ، بنگ، بگو ♪
♪ هی ♪
آره!
ما اهل ژاپنیم.
ما این‌همه راه رو از تانزانیا اومدیم.
اوه!
خیلی عجیبه که آدم‌ها از اون‌سر دنیا پامیشن میان،
از اون‌ور کره زمین، که کلاً
دو دقیقه اون بساط و نمایش‌شون رو اجرا کنن.
باید از گروه «وی.آن‌بیتبل» اسم ببرم.
- آره. - اجرای موردعلاقه‌ی تمام عمرمه.
اونا این‌همه راه رو از هند اومده بودن.
هیچ‌وقت اولین باری که رفتن رو صحنه رو یادم نمی‌ره،
داشتن روی نوک چوب‌ها راه می‌رفتن.
روی نی‌های بامبو.
اوه، ایول!
واو!
با خودم گفتم، اصلاً فکر نمی‌کردم بشه همچین کاری کرد.
ولی یه جوری انجامش می‌دن که انگار آب خوردنه.
آخه مگه می‌شه؟ اصلاً چطوری ممکنه؟
این یارو رو یادته؟ - اسمش چی بود؟
اسمشو می‌دونم. - اهل ایتالیاست.
- هریکین. - هریکین.
♪ وقتی می‌رقصم حالم بهتر می‌شه ♪
♪ آره، آره ♪
♪ حالم بهتر می‌شه وقتی می‌رقصم ♪
♪ آره، آره ♪
♪ اوه، اوه ♪
♪ ما می‌تونیم این کارو با هم انجام بدیم ♪
♪ شرط می‌بندم حالت بهتر می‌شه وقتی می‌رقصی ♪
♪ آره، آره ♪
♪ آره هی ♪
♪ پا-پا-پا-دا-دا ♪
♪ لا-لا-لا-لا-دا-دا ♪
♪ پا-پا-دا-دا ♪
♪ --رقصیدنت ♪
♪ آره، آره ♪
♪ آره پا-پا-پا-دا-دا ♪
اوه!
♪ لا-لا-لا-لا-دا-دا ♪
♪ باید-- ♪
همین‌طور که امروز این‌جا نشستیم و داریم اینو تماشا می‌کنیم،
می‌فهمیم که چقدر هوش و نبوغ--
و ما هم نصیبمون می‌شه...
اومده اینجا.
ردیف اول نشستیم و همه‌ی اینا رو تماشا می‌کنیم.
آره.
خوش‌شانسیم.
خب، شانس باهامونه که استعدادها همین‌طور دارن میان.
من کریستی سلرز هستم، از استرالیا.
♪ بزن بریم ♪
اووووه!
- اوه! - معرکه‌ست.
عاشقشم.
واقعاً یه جورایی نفس‌گیره،
و آدم مو به تنش سیخ می‌شه وقتی می‌فهمه
این آدما دارن چه سختی‌هایی می‌کشن و
همه چیزشون رو به خطر انداختن تا اینجا باشن.
ایول.
شما کی هستید؟
ما «گروه مَیّاس» هستیم.
مَیّاس، اونا «گلدن بازر» من تو اون فصل بودن.
فکر کردم اونا مال من بودن.
تو همیشه به مَیّاس‌های من حسودیت می‌شد، همیشه.
اهل کجایید؟ - لبنان.
- از لبنان. - لبنان.
اوه. - خوش اومدید.
خب، این روزا زندگی تو لبنان براتون چطوری می‌گذره؟
لبنان کشور خیلی قشنگیه،
ولی هر روزمون با سگ‌دو زدن می‌گذره.
و متأسفانه، رقصنده بودن واسه یه زن عرب...
♪ ردیفه، چیزی نیست ♪
هنوز اون‌جوری که باید جا نیفتاده.
رؤیات چیه؟
این‌که اینجاییم و روی بزرگترین استیج دنیا وایسادیم،
تنها شانسمونه که به دنیا نشون بدیم
زن‌های عرب چه کارهایی از دستشون برمی‌آد، چه هنری دارن،
و واسه چی دارن می‌جنگن.
اینا چشمن.
پشمام.
♪ هی، اوه ♪
اصلاً کلمه‌ای واسه توصیف حسی که
اینجا داشتیم پیدا نمی‌کنم.
ممنون.
این قشنگ‌ترین و خلاقانه‌ترین رقصی بود که
تو کل عمرم دیده بودم.
- آره. - ممنون.
باعث افتخارمه که تو این مسیر
حتی بیشتر پشتتون باشم، چون واقعاً حقتونه.
و می‌خوام منم بخشی از این ماجرا باشم.
♪ اوه، ردیفه ♪
وقتی بهش فکر می‌کنی، خیلی...
توی این سال‌ها، خیلی از برنده‌ها مال کشورهای دیگه بودن.
آره.
برنده کسی نیست جز کنیچی ابینا!
♪ ردیفه، ردیفه ♪
♪ ردیفه ♪
برادران رمضانی!
♪ و همه‌چی ردیفه ♪
و راستش، این واقعاً یه اتفاق...
خیلی باحالیه، چون تماشاچی‌ها...
اینجا خیلی باانصافن.
اهل فیلم بازی کردن نیستن...
فقط به خاطر اینکه طرف آمریکاییه بهش رأی نمی‌دن.
دقیقاً، همینطوره.
منظورم اینه که به بهترین اجرا رأی می‌دن.
آدریان استویکا و هوریکین!
واسه همینه که این‌همه اجرای بین‌المللی اینجا با هم رقابت می‌کنن.
ولی خب می‌دونی که خودِ آمریکا...
از آدمای کلی کشور دیگه تشکیل شده.
- آره. - آره.
آمریکا رأی خودش رو داده.
برنده‌ی جایزه‌ی یک میلیون دلاری هست...
گروه میاس!
اینکه بیای به جایی مثل آمریکا و اینجا بارِتو ببندی...
کاملاً درکش می‌کنم.
حتی اگه توی مسابقه برنده نشن، زندگیشون کلاً زیر و رو می‌شه.
یکی از خفن‌ترین چیزا اینه که
بدونی این برنامه «ای‌جی‌تی» دستِ این همه آدمو گرفته
تا به رویای آمریکاییشون برسن.
آره، دقیقاً.
♪ گاهی وقتا باید گم شد ♪
بزن بریم، ایول.
بریم تو کارش.
چرا تیپ «عمو سام» زدی؟ چون دویست و پنجاهمین
سالگردِ تاسیسِ ایالات متحده آمریکاست.
خب، هنرت چیه؟
خواننده و ترانه‌سرا هستم.
من با فرکانسِ صدا درمان می‌کنم.
می‌خوام رقص اجرا کنم.
شعبده‌بازم.
بسیار خب، حله.
برو بترکون.
برو حقشونو بذار کف دستشون!
چیزی که در مورد «امریکاز گات تلنت» عاشقشم
تنوعِ وحشتناکِ آدماییه که واسه تست دادن میان.
هردو: ♪ دارم می‌رم سمتِ مرکز شهر ♪
♪ با قدم‌های تند، از کنار آدما رد می‌شم ♪
♪ و حالا دیگه خونه‌ام ♪
اما بعضی‌هاشون بهتر بود همون تو خونه‌شون می‌موندن
و اینو با ما در میون نمی‌ذاشتن.
می‌گیری چی می‌گم؟
اوه، واو!
قرار نیست لباساشو دربیاره.
یا حضرت عباس!
اوه، هو هو!
اوه، لعنتی.
♪ تو یه دخترِ پونیِ صورتی‌ای ♪
♪ و توی کلاب می‌رقصی ♪
♪ اوه مامان ♪
♪ فقط دارم حال می‌کنم ♪
خیلی توش افتضاحه
♪ روی سِن ♪
♪ با پاشنه‌بلندام ♪
- اوه خدای من. - ♪ همون‌جایی که بهش تعلق دارم ♪
♪ اون پایین توی ♪
♪ کلابِ پونیِ صورتی ♪
♪ من به رقصیدنم ادامه می‌دم ♪
می‌دونی دارن چیکار می‌کنن، و
این مظهرِ آمریکاست؟
دارن تلاششون رو می‌کنن.
دارن تلاش می‌کنن و خودشون رو نشون می‌دن.
من در واقع کون‌خون هستم.
با این کونی که این داره، طرف شبا درست نمی‌خوابه.
کونِ من قشنگ از اون سوراخ رد می‌شه.
واقعاً دلم می‌خواد یکی کونمو بخونه.
من که می‌گم، نه بابا.
سلام، «اِی‌جی‌تی».
فکر کنم ما تنها کشور دنیا باشیم
که واسه مسخره‌بازی جشن می‌گیره.
آمریکا سرزمین فرصت‌هاست.
یا خدا.
مواظب باش، جکی.
اون اولین تستِ اجرای من بود.
نه، نبود.
آره، به جون خودم.
خب، من اومدم تو برنامه.
همونی که از اونجا اومدم پایین... اولین اجرام بود.
♪ با اون خط‌های پهن و ستاره‌های درخشان ♪
پسر، واقعاً آدمو تکون می‌داد.
خیلیا تو خونه نشستن،
و با خودشون می‌گن: وایسا ببینم، اینو که کسی تا حالا ندیده.
پس می‌خوام رو بزرگ‌ترین استیج دنیا اجراش کنم.
دیدنِ اینکه بقیه چطوری بدجور ضایع می‌شن هم خودش کلی حال می‌ده.
♪ خب، اینجا رو ببین، اینجا رو ♪
♪ حالا چی گیرمون اومده؟ ♪
♪ یه طعمه‌ی دیگه... ♪
♪ ...که باید خِفتش کنم ♪
♪ ولی روحشم خبر نداره که من یه گرگم ♪
♪ در لباسِ میش ♪
♪ چون آخرِ شب، اونه که... ♪
♪ خیلی خاطرخواتم، هی ♪
♪ این چیزیه که تو می‌گی ♪
اوه، بی‌خیال بابا.
یه جورایی مسخره‌بازی بود.
همچین مالی هم نبود.
سلیقه هر کسی نیست.
سلیقه هیچ خری نیست.
♪ فرار کن، فرار کن، جیم شو عزیزم ♪
♪-- جادوت کردم ♪
♪ بهتره بزنی به چاک، بزنی به چاک ♪
توی «ای‌جی‌تی» هر غلطی بخوای می‌تونی بکنی.
♪-- من یه آدم ولگردم ♪
♪ پس بهتره فرار کنی، بدو-- ♪
آره!
ایول!
آه!
♪ خب، بذار فکر کنم ♪
♪ بذار فکر کنم ♪
♪ آه، باید چیکار کنم؟ ♪
جادو!
بهم فاک داد.
داره بهمون انگشت وسط نشون می‌ده.
سایمون باهاش حال نکرد، ولی طوری نیست.
به‌عنوان یه شلوار، کلی وقتمو با این پیرپتالا می‌گذرونم.
اوه، اوه، واه!
اوه.
اون دیگه چه کوفتیه؟
اون چیه؟
وقتی به نمایش‌هایی مثل سِث‌وارد نگاه می‌کنی--
من یه زرافه‌ام.
آخ!
اینکه فصل به فصل با لباس حیوون پیداش می‌شه.
طرف رسماً رد داده.
اوه!
سِث‌واردِ بزه.
می‌تونی قبل اینکه بیان جلوی ما، باهاشون یه حال و احوالی کنی.
همه چی رو از زاویه‌های مختلف می‌بینی.
آره، دمت گرم.
یه زاویه متفاوت.
ببین، من به همه‌جا دید دارم.
اوه!
یا خدا!
پسر، عجب بساطیه.
بیشترِ شب‌ها بساطمون ردیفه ♪
وقتی ماه بزرگ و براق می‌شه ♪
یه لذتِ ماوراءالطبیعه‌ست ♪
همه داشتن می‌رقصیدن تویِ-- ♪
اوه، آه!
رقص زیرِ نورِ ماه ♪
اوه!
بالا و پایین.
بیا پایین! بیا پایین!
♪ عجب منظره‌ی ردیف و نابی ♪
اوه!
پشت حوله.
بیا فرض کنیم همینه.
منم اینجوری بودم که، پشمام.
آمریکا!
یا خدا... معرکه بود.
قیافه‌ی «تری» رو ببین.
همه چی رو دیدم.
همه چی رو دیدی.
«تریِ» بدبخت.
اوه، فک کنم باید از اینجا بزنیم به چاک.
خیله‌خب. - تری.
تری! - بجنب دیگه.
نه!
- نه، نه.
وایسا!
خواهش می‌کنم تمومش کن.
بسه! ببخشید.
اوکی، آره.
اوه.
هوی!
فکرشو نمی‌کردم اینطوری بشه.
عجب دیوونه‌بازی‌ای بود.
نه.
نمی‌تونم نگاه کنم.
خواهش می‌کنم بیا بالا.
با من ازدواج کن!
لطفاً بیا بالا.
آره.
عاشقتم!
خواهش می‌کنم، جدی می‌گم.
باید بکشمش.
- بکشش. - داری شوخی می‌کنی؟
زود باش دیگه.
این خودِ دیوونگیه.
۳، ۲، ۱.
♪ رقص زیر نور ماه ♪
مل، برگرد! مل، برگرد!
با من ازدواج کن!
آمریکا... بویی از حیا نبردن.
♪ رقص زیر نور ماه ♪
♪ همه دارن حسش می‌کنن ♪
♪ گرم و درخشان ♪
♪ این یه جور... ♪
شعبده‌بازها، لطفاً سمت چپ به خط شید.
جادو در تمام طول تاریخ بشر وجود داشته.
چیزی که عاشقشم، واکنشیه که از بقیه می‌گیرم.
اوه!
دقیقاً همین... آره، همون‌جا.
ولی یه چیزی تو این مدل جادو هست که
با روحیه آمریکایی عجینه، این فکر که
هر چیزی ممکنه.
فکر کنم شعبده‌بازی محبوب‌ترین بخش «ای‌جی‌تی» باشه.
تماشاچی‌های ما بدجوری قفلشن.
انگشتام اینجان.
انگشتای واقعی.
خب؟
پلک نزن.
واو!
همین الان انگشتشو کند.
ما تو این رشته بیشتر از هر جای دیگه ستاره داشتیم.
آره.
♪ بستنیِ مهتابی ♪
♪ شلوار جینت رو درمیاری ♪
اونا از هر چیزی می‌تونن جادو بکشن بیرون...
داری به این نگاه می‌کنی،
اون‌وقت یه چیز دیگه از یه جای دیگه می‌زنه بیرون.
یا خدا.
خودِ خودشه.
شعبده‌بازها بلدن چطوری با تماشاچی مثل یه ساز بازی کنن.
یه بطری فسقلی!
خواهش می‌کنم. بنگ!
یک! - ایول.
همه چی توش هست.
هم درامه.
هم کمدیه.
سلام.
به «استعدادهای آمریکا» خوش اومدین.
اسمت چیه؟
اسمم «پیف»ـه، اژدهای جادویی.
امروز می‌خوای برامون چیکار کنی، پیف؟
من یه اژدهای جادویی‌ام، مِل.
می‌خوام یکم جادو‌جنبل کنم. - دمت گرم.
♪ آخه حس‌وحالش خیلی مرموز و جادوییه ♪
هایدی، آقای «پیفلز» می‌خواد بهت یه خدمات رایگانِ
تمیز کردن انگشتر پیشنهاد بده. مایل هستی؟
با کمال میل. - کارش حرف نداره.
سال‌هاست داره انگشترِ خودشو تمیز می‌کنه.
وای خدا.
خوراکیِ موردعلاقه‌ی کوچولوش رو این‌ور داریم.
ببین چی برات گرفتیم، رفیق.
آره.
استیکِ درجه‌یک.
هایدی، غذا رو می‌ذاریم روی انگشترت،
دقیقاً همون‌جا. قراره قشنگ لهش کنیم بره تو خوردش.
حالا هایدی، آقای پیفلز قراره کلِ غذا رو با لیس زدن پاک کنه.
حلقه‌ت رو جوری برق میندازه که مثل روز اولش
بشه، انگار تازه خریدی.
خب خانما و آقایون، جناب پیفلز توی این کار
یه حرفه‌ایِ به تمام معناست. - اوه، ببین.
واقعاً خیره‌کننده‌ست که ببینی چطور...
همین الان خوردش... یعنی یهو همه‌ش رو بالا کشید.
قورتش داد...
اوه نه.
باشه.
هایدی، اون داره یه جورایی تمیزکاریِ عمقی می‌کنه.
خیلی خب هایدی، تو اینو بگیر.
منم اینو می‌گیرم.
قضیه از این قراره.
هایدی، به هر قیمتی شده حلقه‌ت رو برمی‌گردونیم.
اوه، ببین چی برات گرفتیم رفیق.
بَه بَه، بخور که نوش جونت.
درسته، هایدی، ما همین الان به خوردِ جناب پیفلز
یه مسهلِ خیلی قوی دادیم.
پس هر لحظه ممکنه راه بیفته و بزنه بیرون
درست مثل فواره‌های بلاژیو.
عالی شد.
یالا رفیق.
بدو.
بده بیرون لامصب رو.
یالا دیگه.
عین ماشین قمار می‌مونه.
بیا که ردیف شد.
یالا پسر، زود باش.
- اوه! - اوه!
آخ، چه عالی.
دمت گرم پسر، خوب رفتی.
هیچ راه قشنگی واسه گفتن این نیست.
هایدی، قراره دستت رو بکنی توی اون کیف.
دستتو ببر جلو.
یه تخم‌مرغه.
می‌خوایم بریم و یه سلامی به سایمون بدیم.
حالا هایدی، چیزی که توی دستاته یه تخم اژدهای اصله.
قیافه‌ش که مثل تخم‌مرغه.
بو تخم‌مرغ هم که می‌ده.
حتی راه رفتنشم مثل تخم‌مرغه. همین‌جا وایستا.
تخم‌مرغ رو به سایمون نشون بده. تکون نخور.
- نه، پرتش نکن سمت من! - هایدی.
از طرفت می‌خوام که تخم‌مرغ رو بشکنی توی لیوان.
بشکنش توی لیوان. تق، تق، تق.
همینه. خیلی عالی.
آره. دمت گرم هایدی.
پوسته‌ش رو ازت می‌گیرم.
و غیب می‌شه.
هایدی، حالا باید دست بزنی به زرده.
حسش می‌کنی؟
آره.
درش بیار.
یا خدا.
اوه!
حلقه هایدیه!
♪ مرموز و جادویی ♪
چطوری این کارو کرد؟
از وقتی از تخم دراومدم، فقط یه آرزو داشتم.
اینکه نمایشِ خودمو توی لاس‌وگاس داشته باشم.
تادااا.
اتفاق افتاد، ملت.
توی خیابون اصلی لاس‌وگاس که رانندگی کنی،
یکی در میون بیلبوردها مالِ شعبده‌بازهاییه که
یه سابقه‌ای توی «ای‌جی‌تی» دارن.
اسمت چیه؟
اسمم شین لیمه.
خب، چیکار می‌کنی؟
من شعبده‌بازِ کارتم.
♪ مرموز و جادوییه ♪
فقط یکی انتخاب کن.
شین لیم.
محبوبِ منه.
اون محبوبِ منه.
می‌تونی اسمت رو بنویسی؟
باشه.
صبر کن. الان افتاد رو.
وایسا. یا خدا.
پشمام.
عجب.
یا عیسی مسیح.
امکان نداره.
ببین!
چی؟ الان واضح شدن؟
آره، الان واضحن.
این چه کوفتیه؟
یا ابوالفضل.
پشمام.
دمت گرم.
میتونی بذاریش وسط؟
دستت رو کاملاً صاف بگیر.
تکون هم نخور، باشه؟
دستت رو بیار بالا.
اون اسم منه.
یا خدا.
اسمم انگار رفته تو یه تیکه شیشه یا یه همچین چیزی.
آره، آره، آره.
انگار اون تو پلمب شده.
میتونی درش بیاری؟
نه.
چی؟
خیلی هم آدم درستیه.
عاشق شین‌ام.
جزو ده تا شعبده‌باز کله‌گنده‌ی دنیاست.
- موافقم. - ایول.
خیلی ممنون.
واسه اونایی که می‌گن جادو رو باور ندارن، بفرمایید، اینم از این.
مخ آدم سوت می‌کشه.
خودِ جادو بود.
انگار همین دیروز بود که تنها طرفدارم...
مامانم بود و منم با اون کت‌شلوار سفید...
و اون مدل موی قارچی‌ام.
شین لیم!
خیلی از شعبده‌بازا توی «ای‌جی‌تی» نون‌شون تو روغن افتاد،
و حالا کل دنیا دارن تماشاشون می‌کنن.
یکی دیگه از شعبده‌بازای غولِ وگاس مَت فرانکوئه.
مردم آمریکا رأی دادن.
وگاس هم پاش وایساد.
و حالا یه سالن نمایش به اسم خودم دارم.
هنوز قشنگ یادمه چه حسی داشت...
اون بچه‌ای باشی که واسه «ای‌جی‌تی» تست می‌داد.
اسمم مَت فرانکوئه و می‌خوام چندتا چشمه شعبده‌بازی بیام.
اوه، مَت... مَت فرانکو.
آره.
آهان، یادمه‌ش.
دو، سه.
مل، لطفاً دستت رو دقیقاً همین‌جا نگه دار.
و ازت می‌خوام هر سه تا کارت رو همون‌جا بگیری.
گوشیت همراهته؟
من همیشه گوشیم همراهمه.
اگه برات ردیفه، می‌خوام یه عکس ازت بگیرم
درحالی که اون سه تا کارت دستته. ردیفه؟
- آره. - خب، حله.
می‌شه یه لحظه در مورد این حرف بزنیم که چطور شعبده‌بازا همیشه
عاشق اینن که ما یا جواهراتمون یا
یه چیزی که ازمون گرفتن رو قاطی بازی کنن،
و همیشه هم تهش یه جوری درست از آب درمیاد.
حالا که مدرک تصویری از کارت‌ها داریم،
دیگه عمراً بتونم جابه‌جاشون کنم--
وای خدای من. - اوه--
مل--
داری مسخره‌بازی درمیاری؟
اوه، معذرت می‌خوام.
یه ذره خیس شد.
ببین می‌تونی گوشیت رو روشن کنی.
ببین می‌تونی همون‌جا درستش کنی.
نگران نباش.
یه نقشه دوم دارم.
ببین.
ببین همین الان چیکار کرد.
عالی شد.
نشونه‌ی بدی نیست.
نه تنها گوشیت ردیف شده، بلکه در واقع،
باورت بشه یا نه، غیب شده.
حالا همه دارن نیششون بازه و دست می‌زنن، به جز «مل بی».
واقعاً شرمنده‌م.
بذار یه چیزی بهت بگم.
اگه گوشیت واقعاً درست شده باشه، اگه بهش زنگ بزنیم
باید صداش توی کل آمریکا بپیچه.
هایدی، میشه لطفاً به گوشی «مل» زنگ بزنی؟
مل. مل. مل.
خوب گوش کن.
حتی ممکنه صداشو بشنویم.
- داره زنگ می‌خوره. - می‌شنوی؟
کجاست؟
مل، باید دقیقاً پیدا کنیم کجاست.
توی ساختمونه. با من بیا، مل.
بیا این‌وری.
گوشی.
آقا، شما که دستت بالاست.
بله.
میشه لطفاً بلند شی؟
هر سه تاتون، بی زحمت بلند شید، در واقع،
درست همین‌جا تهِ ردیف.
بلند شید و بیاید توی راهرو.
شما سه نفر هم می‌تونید بیاید بالا؟
بیا این‌وری.
یه لحظه اجازه بده.
مِل، می‌خوام درست همین‌جا وایسی.
فقط همین‌جا بشین.
همون‌جا وایسا.
هر کاری می‌کنم رو مو به مو بپای.
الانه که اوضاع خطرناک بشه.
خوب ببین!
دستت رو بکن داخل. از اونجا دستت رو از بالای صندلی رد کن.
- دستم به بالای صندلی نمی‌رسه. - چرا، می‌رسه.
فقط دستت رو دراز کن. می‌تونی، برو تو کارش.
حس کردم یه چیزی درست همین‌جا فرو رفت تو.
دستت رو بکن اون تو.
اوه، یا خدا.
ببین چیزی پیدا می‌کنی، مِل.
اوه، لعنتی!
واستا.
اگه...
خیلی ممنون.
اما اگه این واقعاً گوشیِ خودته،
می‌بینی که همون عکسی که اول باهاش شروع کردیم رو داره.
نه.
داری...
اما وایسا.
لطفاً وایسا.
اینجا توی رادیو سیتی هزاران صندلی هست،
اما گوشیت یه جوری توی دلِ این صندلی بود.
آخه چطور ممکنه؟
مِل، شماره صندلی رو نگاه کن.
۶-۴-۲.
نه بابا!
این کلک نیست. جادوه.
کلک تو کار نیست.
و اگه بهش باور نداشته باشی، نمی‌فهمیش.
و فکر کنم ما اینجا بهترین‌های دنیا رو داشتیم.
دمتون گرم!
حالا به این می‌گن جادو.
می‌دونستی ریشه استندآپ کمدی
از ایالات متحده‌ست؟
و چیزی که من بیشتر از همه درباره‌ش دوست دارم
اینه که تهِ آزادیِ بیانه.
نه خبری از تورِ نجاته، نه رقصنده،
فقط دیدگاهِ خاصِ یه نفر و یه میکروفون.
♪ هیچ‌وقت، هیچ‌وقت، هیچ‌وقت حس نکن... ♪
و همون‌طور که گفتی، رفتن اون بالا
سخت‌ترین کارِ ممکنه.
سخت‌ترینه چون هیچ حسی مثل این نیست که
اونجا بدون هیچ محافظی از همیشه بی‌دفاع‌تر ایستادی،
درست وقتی که یه استندآپ کمدینی.
- سلام. - وقت بخیر.
سلام.
- چطوری؟ - ردیفم.
حالت چطوره؟ - ای، بدک نیستم.
خب، خرجت رو از کجا درمیاری؟
من کمدینم، که یعنی در اصل بیکارم،
و کنارش استندآپ اجرا می‌کنم.
اوه، خیلی باهاش حال می‌کردم.
پریچر لاسون.
آه، پریچر.
یه موتور دارم، ولی دوست ندارم به بقیه بگم
که موتور دارم، چون هر وقت به یکی می‌گم،
باید حتماً یه داستان واسم ردیف کنن
درباره اینکه چطوری رفیق‌شون با موتور نفله شده، می‌دونی چی می‌گم؟
آخه چرا مردم انقدر آیه یأس می‌خونن؟
من که نمی‌رم پیش یه زن حامله و بهش بگم بابام ما رو گذاشت و رفت.
می‌فهمی چی می‌گم؟
خیلی رو مخه.
یه بار داشتم از خونه می‌زدم بیرون.
از آپارتمانم اومدم بیرون.
همسایه‌مون اومد جلو.
برگشت گفت: یا ابوالفضل، موتور گرفتی؟
جدی می‌گی؟
باید... باید خیلی مراقب باشی.
همین چند روز پیش با ماشین یه تصادف وحشتناک کردم.
ماشینم هشت بار ملق خورد.
خیلی شانس آوردم که هنوز نفس می‌کشم.
خدا خیلی دوستت داشته، نه؟
آره والا.
راستی، اون سیاه‌پوسته.
همه دور و بریامون جوری بودن که، اون—
خیلی وحشتناکه که ماشینت هشت بار ملق زد
و تو هنوز زنده‌ای.
می‌دونی، تو واقعاً نظرکرده‌ای.
بعد من با خودم می‌گم، کدوم احمقی نشسته شمرده، نه؟
آخه کی وقتی ماشینش رو هوا ملق می‌زنه انقدر خونسرده؟
آه!
یک.
آخه کی این کارو می‌کنه؟
به نظرم خنده بهترین دواست.
وقتی آدم بتونه یه دل سیر از ته دل بخنده،
زندگی خیلی باحال‌تر به نظر میاد.
من با...
با صدام مشکلی ندارم، ولی هنوز با یه سری چیزا...
با یه سری چیزا کلنجار می‌رم.
مثلاً، مثلاً، سخت‌ترین کار برام...
توی رستوران‌های ماشینیه، می‌دونی، آخه...
باید... باید سفارشت رو خیلی تند بگی...
اونم وقتی داری از پشت آیفون حرف می‌زنی.
نمی‌دونم چرا من...
من اونجا کار می‌کنم.
یه بار داشتم اجرا می‌کردم که یه یارویی بلند شد و...
بهم گفت: «هوی، تو... تو نمی‌تونی همین‌طوری مسخره کنی...»
«...معلولیت‌ها رو...»
«...فقط چون خودت هم یکی داری.»
منم بهش گفتم: «خب، مگه... مگه زبونم گرفت؟»
ممنـ... ممنـ... ممنونم ازتون بچه‌ها، خیلی خیلی زیاد.
عاشق استندآپ کمدی‌ام.
کلی کمدین معرکه و برنامه‌های کمدی باحال داریم...
که همین‌جا توی «ای‌جی‌تی» اجرا می‌شن.
من که اسنوپ داگی داگ نیستم.
شب بخیر، هاوی.
خب، امشب قراره واسمون چیکار کنی؟
امشب می‌خوام رقصم رو اجرا کنم.
ها-ها، ایول!
«صدای باز کردن چوب‌پنبه از بطری ویسکی مالت اسکاچ.»
اوه.
هر دو: ردیفه، مشکلی نیست.
گاهی وقت‌ها به دلایل اشتباهی می‌خندی.
- آره. - ولی به هر حال داری می‌خندی.
آره.
اوه، نه.
♪ تا وقتی امتحان نکنی، هیچ‌وقت رنگ خوشی رو نمی‌بینی ♪
♪ هیچ‌وقت رنگ خوشی رو نمی‌بینی ♪
اون توی ژاپن یه ستاره‌ی خیلی بزرگه.
آه، آره، درسته، درسته.
♪ باید خوشحال باشم ♪
♪ هر روزِ هر روز ♪
♪ هر شب... ♪
♪ این‌جوریه ♪
♪ همه دوباره و دوباره ♪
اووه، زرافه رو ببین.
♪ هیچ‌وقت، هیچ‌وقت، هیچ‌وقت ♪
ما اینجا بهترین کمدین‌های استندآپ رو می‌بینیم.
سلام همگی، مایلی سایرس هستم.
چه خبرا؟
اوکی.
خوبه.
چیه بابا؟
نه، الان نمی‌خوام اتاقمو تمیز کنم.
می‌خوای حساب بانکی‌تو برات خالی کنم؟
اون تبدیل به ستاره بزرگ «اس‌ان‌ال» شد.
آره.
و مردم از سرتاسر دنیا میان
و روی صحنه ما کمدی اجرا می‌کنن.
اسم من «لرن‌مور جوناسی»‌ـه.
من استندآپ کمدین هستم و از زیمبابوه میام.
اوه، عالیه.
دمت گرم!
زیمبابوه!
اوه، ببین... لرن‌مور.
لرنمور توی این یه سال اخیر حسابی ترکونده.
اون؟
خیلی خوشحالم.
واقعاً تهِ خنده بود.
من اهل یه روستای کوچیک تو زیمبابوه‌ام به اسم چیمانیمانی،
یه جای پرت و دورافتاده... یعنی،
جایی که ساده‌ترین چیزها هم بدجوری ذوق‌زده‌مون می‌کنه.
مثلاً، تازگیا تو روستای ما یه چراغ راهنمایی نصب کردن.
همه واسه این چراغ راهنمایی بدجوری کف کرده بودن.
همه‌مون داشتیم باهاش عکس می‌گرفتیم.
اوه، لعنتی!
چراغ راهنمایی رو ماچ می‌کردیم.
ماچ!
ما اصلاً تو روستامون به چراغ راهنمایی نیاز نداریم.
به دردمون نمی‌خوره، چون ما مثل شما آمریکایی‌ها رانندگی نمی‌کنیم.
شماها خیلی وحشی می‌رونین، خب؟
چون تو روستای ما، اینجوری می‌رونیم--
هی‌یا!
ایول، دمت گرم.
ولی جالبه رفیق.
ما خیلی قدیمی‌فازیم.
ما اصلاً تو فازِ مجازی و این حرفا نیستیم.
واسه دیدنِ عکسای یه نفر، باید
اول پاشی بری خونش.
دورِ خونه بچرخی و خلاصه ببینی که...
عکسای توی خونه.
از این یکی خوشم می‌آد.
اوه، اینم خیلی باحاله.
می‌خوام این یکی رو پخش کنم.
آره.
ولی حالا که تو آمریکام، پسر، دارم خودمو با محیط وفق می‌دم.
با این مملکت، داداش.
همه چی واسم تازگی داره.
مثلاً همون اول که اومدم آمریکا،
یه چیزی دیدم که اصلاً نمی‌دونستم وجود داره.
سفیدپوستای گدا دیدم.
چی؟
مگه ممکنه؟
یارو سفیدپوسته برگشت گفت: «می‌شه یه دلار بهم بدی؟»
منم گفتم: «پسر، من خودم پاشدم اومدم اینجا که از تو یه دلار تیغ بزنم!»
چی؟
«اوکی» بزرگترین راه فرار از این دنیاست.
و اینکه فقط بخندی،
بهترین داروی دنیاست.
آخرشه.
راستش فکر می‌کنم تو یکی از بامزه‌ترین آدمایی هستی که
تو تمام این سال‌ها اینجا داشتیم.
چی؟
«لرنمور»، تو داری مستقیم می‌ری
صاف وسطِ «بلاژیو»، داداش.
بزن تو صورتم. واقعاً داره اتفاق می‌افته؟
آه!
♪ تا وقتی که امتحانش کنی ♪
اسمت چیه؟
اسمم جیمی هروده.
اسمم لوک اسلامه.
اسمم اِولین ارانته‌ست.
می‌خوای با آینده‌ی شغلیت چیکار کنی؟
می‌خوام تو برادوی باشم.
برادوی.
رؤیام اینه که تو برادوی باشم.
تمام عمرم، داشتم فکر می‌کردم
به اینکه تو برادوی باشم، و خیلی خیلی عاشقشم.
برادوی؟
یه سری آدما... اونا از ۱۰ سالگی
آموزش می‌بینن که فقط تو برادوی باشن.
مثلاً، این رؤیای توئه.
خودِ خودشه.
برادوی واقعاً یکی از ستون‌های اصلی
سرگرمیِ آمریکاست.
و ما تو این برنامه کلی ستاره‌ی برادوی
می‌سازیم، که به نظرم عالیه.
♪ و بترسه از زندگی‌ای که تو وجودشه ♪
♪ که هر روز قوی‌تر می‌شه ♪
♪ تا بالاخره بهش یادآوری کنه که فقط یه ذره بجنگه ♪
♪ To bring back the fire in her eyes ♪
♪ That's been gone ♪
♪ But used to be mine ♪
♪ Oh, ah ♪
♪ Oh, used to be mine ♪
♪ She is gone ♪
♪ But she used to be mine ♪
Wow.
You have such talent.
You have an essence inside of you that has given you a gift.
Thank you.
Not only are you going to become a star,
but I don't think you need to wait that much longer because--
Since being on "America's Got Talent,"
my life has changed so much.
I was in my first Broadway show.
I got to sing with Sara Bareilles,
one of my biggest idols.
I even went to buy a hoodie at Forever 21,
and they knew who I was.
Like, what?
You know, theaters are all over the world,
but if you get to be on Broadway, the heart of America,
you've made it. - Yep.
OK, here we go, gang.
بزن بریم.
برو اون‌جا و هر چی تو چنته داری رو کن.
ـ ممنون. ـ خیلی‌ خب.
سلام.
چه آهنگی می‌خوای بخونی؟
می‌خوام آهنگ «فردا» از فیلم «آنی» رو بخونم.
اون مزخرف‌ترین آهنگ دنیاست.
بهتره یه آهنگ دیگه بخونی.
آهنگ دیگه‌ای بلد نیستم.
خب ببین، تنها چیزی که می‌تونم بهت بگم اینه که موفق باشی.
♪ وقتی گیرِ یه روزی می‌فتم ♪
♪ که خاکستری و دلگیره ♪
♪ فقط چونه‌م رو بالا می‌گیرم ♪
♪ و لبخند می‌زنم و می‌گم ♪
اوه!
♪ فردا، فردا ♪
♪ عاشقتم ای فردا ♪
♪ تو همیشه یه روز ♪
♪ دورتری ♪
اوه!
ایول، ایول، ایول.
دیگه برام مزخرف‌ترین آهنگ دنیا نیست.
حسابی روت رو کم کرد، سایمون.
آره.
باید باهات رک باشم.
راستش قبل اینکه کار روی این نمایش رو شروع کنم، اصلاً فازِ برادوی نداشتم.
اما من که هلاکِ برادوی‌ام.
بعدش فهمیدم که در واقع، خدایی...
وارد شدن به این دنیا خیلی سخته.
واسه همین دمشون گرم.
الان دیگه حال می‌کنم باهاش.
شب بخیر.
خب، اسمت چیه؟
اسمم آنجلیکا هِیلـه.
بچه کجایی؟
اهل آتلانتای جورجیام.
آتلانتا، جورجیا.
چند سالته؟
نُه سالمه، و تازه فهمیدم که...
قراره آبجی‌بزرگه بشم.
ایول.
مامان!
می‌خوای شبیه کی بشی؟
می‌خوام یه سوپراستار بشم.
اوه پسر. ایول.
♪ داغونی و خسته‌ای ♪
♪ از این زندگیِ چرخ‌وفلکی و تکراری ♪
♪ دیگه نمی‌تونی اون جنگجو رو پیدا کنی ♪
واو.
♪ ولی من اون رو توی وجودت می‌بینم ♪
♪ پس ادامه می‌دیم ♪
♪ و جابه‌جا می‌کنیم... ♪
♪ ...کوه‌ها رو ♪
یا خدا.
♪ تا تهش می‌ریم ♪
اصلاً آدم باورش نمی‌شه.
خیلی فسقلی‌ای.
ولی صدات بدجوری غوغاست.
♪ و من بلند می‌شم ♪
♪ مثل سپیده دم طلوع می‌کنم ♪
♪ من بلند می‌شم ♪
♪ نترس و استوار قد علم می‌کنم ♪
♪ من بلند می‌شم ♪
یه حسی بهم می‌گه
داریم یه ستاره‌ی آینده رو می‌بینیم.
ممنونم.
♪ به خاطر تو ♪
وای، پشمام.
♪ به خاطر تو ♪
پیش‌بینی می‌کنم همه‌ی رویاهات
قراره به حقیقت بپیوندن، دختر جوون.
♪ و ما قد علم می‌کنیم ♪
سلام بچه‌ها، آنجلیکا هیل هستم.
من تو فصل ۱۲ «آمریکاز گات تلنت» نفر دوم شدم،
و الان تو نیویورکم و تو برادوی اجرا می‌کنم.
برادوی شوخی‌بردار نیست.
مثلاً هفته‌ای هشت‌تا اجرا داری.
من دو بار تجربه‌ش کردم. - واقعاً؟
نه همه‌مون... دو بار.
خیلی سنگینه.
آره.
اونا به رویاهاشون می‌رسن و
دیگه مرحله تست دادن رو دور می‌زنن.
تست دادنشون همون صحنه «ای‌جی‌تی»ئه. - آره.
♪--تو ♪
♪ برای تو ♪
واقعاً مسیر پرفرازونشیبی بود،
و واقعاً ممنونِ فرصتی هستم
که «ای‌جی‌تی» بهم داد.
پس دمت گرم، «ای‌جی‌تی».
ماچ!
♪ تو ♪
ممنونم.
♪ صداتو به آسمون برسون ♪
ما تماشاگرای معرکه‌ای داریم که
این همه سال پامون ایستادن.
سایمون!
عاشقتیم!
آماده‌اید؟
سلام.
بدون یه تماشاچیِ ردیف، اصلاً نمی‌شه این برنامه رو راه انداخت.
و شماها واقعاً معرکه بودین.
تماشاچیا، می‌خوایم که شماها همون...
داور پنجمِ امشبِ اینجا باشین.
آماده‌ایم؟
آره!
ما همیشه وقتی یه جلسه رو شروع می‌کنیم می‌گیم...
با تماشاچیا حرف می‌زنیم و می‌گیم...
راستی، شما داورِ پنجمِ...
- همیشه همینو می‌گی. - آره، همینطوره.
یه جورایی می‌خوام با نظرِ جمعیت پیش برم.
شماها چی فکر کردین؟
داور پنجمِ ما.
خوششون اومد.
چون واسه من، می‌تونم بگم ۵۰ درصدِ قضاوت‌هام... یا حتی بیشتر...
بر اساس چیزیه که از پشتِ سرم حس می‌کنم.
و اونا... اکثرِ اوقات حق با اوناست.
یه مورد رو یادمه با اون یارو...
که آهنگِ پنیر رو خوند.
اوه، نه.
تقصیرِ هایدی بود.
و اون... خودش بود.
- آره. - خودش.
♪ من همیشه پنیر پارمزان بیشتری می‌خوام ♪
♪ ولی خجالت می‌کشم ♪
♪ من همیشه پنیر پارمزان بیشتری می‌خوام ♪
♪ ولی خجالت می‌کشم ♪
داشت این آهنگِ مزخرف رو می‌خوند که یهو...
دوباره دارم پشت سرم حسش می‌کنم.
صدای تماشاچی‌ها هی بلندتر و بلندتر و بلندتر می‌شد،
و اصلاً هم بی‌خیال نمی‌شدن.
اینجا چه خبره؟
از آهنگت خوشم نمیاد، واسه همین جوابم «نه»ـه.
او همه‌چیز رو عوض کرد.
او به تماشاچی‌ها این قدرت رو داد که کل برنامه رو دستشون بگیرن.
هیچ‌وقت یادم نمیره.
اونا هم دارن یک‌صدا می‌خونن، مگه نه؟
بذار رد شن. راه رو باز کن.
ایول.
اوه، خدای من.
پنیر پارمزانِ بیشتر!
ببین، شاید باید یه بار دیگه بشنویمش،
اون‌وقت شاید به دلمون نشست.
نه!
♪ من همیشه پنیر پارمزان بیشتری می‌خوام ♪
- آره! - می‌دونی چیه؟
من... دلم می‌خواد همین الان خفه‌ت کنم چون...
دوستت دارم، سایمون.
اون «پنیر بیشتری می‌خوام» از سرم بیرون نمی‌ره،
از فکرم نمی‌ره بیرون.
♪ من همیشه پنیر بیشتری می‌خوام ♪
♪ ولی خجالت می‌کشم ♪
اون ضربدر رو بردار.
رأی من مثبته.
اوه، ایول!
اوه، سایمون!
منم همین‌طور!
آره!
بزن بریم!
هاوی، بی‌خیال دیگه.
نه!
باشه.
سوفیا...
یالا سوفیا.
بودن توی اون اتاق واقعاً معرکه بود،
پیش اون همه آدم.
سوفیا! سوفیا! سوفیا!
عاشقش شدن!
این قدرتِ مردمه.
بعضی وقتا باید به حرف مردم گوش بدی.
خیله خب، پس فکر کنم مجبورم بگم آره!
آره!
آخ!
از اون موقع به بعد، هر سال، هی صداشون بلندتر و
بلندتر و بلندتر و بلندتر می‌شه.
عاشقشم.
چون می‌دونن اگه به اندازه کافی سر و صدا کنن
می‌تونن خرت کنن. - آره.
ولی همیشه باید یادمون باشه که در نهایت،
این نمایشِ اوناست، مگه نه؟
برنده نهایی... برنده رو تماشاچیا انتخاب می‌کنن.
به «ای‌جی‌تی» خوش اومدی.
خودتم به «ای‌جی‌تی» خوش اومدی، مل بی.
می‌دونم. برگشتم.
ممنون.
خب، گفتی اسمت چی بود؟
اسمم الکس زینگره.
در واقع مشاور مالی هستم.
♪ عشق چیه ♪
♪ عزیزم، بهم زخم نزن ♪
♪ دیگه بهم زخم نزن ♪
♪ عشق چیه؟ ♪
♪ عزیزم، بهم زخم نزن ♪
♪ دیگه بهم زخم نزن ♪
چطور بود؟
نمی‌دونم.
می‌خوام بگم نه.
آخ، سوفیا.
بذار یه سوال بپرسم.
خوشت اومد؟
خیلی؟
بی‌خیال دیگه، سوفیا!
اوکی، می‌خوام بهت یه «آره» بدم.
دمت گرم!
باید بفهمی که کلاً فقط چند تا
جا هست که می‌تونی این حس رو تجربه کنی.
کجا دیگه می‌خوای این شور و حال زنده رو حس کنی؟
مثلاً، قشنگ واکنششون رو حس می‌کنی، حتی از تو تلویزیون.
یعنی می‌گم، واقعاً دیوانه‌کننده‌ست.
مثلاً هر شب که بعد از برنامه میرم خونه،
نمی‌تونم راحت بخوابم، چون این...
نمی‌دونم... انرژی ۳ هزار نفر آدم،
داد و فریاد و هیجانشون.
خب، فکر کنم همینه که باعث می‌شه
این‌همه ساعت و این‌همه تست دادن‌های
پشت سر هم رو تحمل کنیم.
همینه که ما رو به جلو می‌کشونه.
یادته اون دفعه که انرژیِ
تماشاچیا اون‌قدر بالا بود که واقعاً
بهشون زنگ طلایی رو دادیم؟
♪ طوری نیست، طوری نیست، طوری نیست، طوری نیست ♪
♪ با همیم و همه‌چی ردیفه ♪
♪ طوری نیست، طوری نیست، طوری نیست، طوری نیست ♪
♪ پشت همدیگه ایستادیم ♪
♪ و همه‌چی ردیفه ♪
♪ ایرادی نداره اگه بعضی وقتا گم بشی ♪
♪ آره، طوری نیست که گم بشی ♪
♪ بعضی وقتا... ♪
ایول!
معرکه بود!
داشتن رسماً دیوونه می‌شدن،
گریه می‌کردن، شعار می‌دادن، جیغ می‌کشیدن.
تا حالا همچین کاری نکرده بودیم، ولی
همیشه حرفش بود که یه روز یه چیزی به تماشاچی‌ها هدیه بدیم.
♪ اونا از شهرها میان ♪
♪ و از شهرک‌های کوچیکتر ♪
♪ ماشین‌های قراضه با گیتار و درامرها ♪
♪ با صدای تق و توق و بنگ ♪
بسپارش به تماشاچی‌ها.
بزن بریم.
این واسه توئه و تو.
بسیار خب، شروع کردیم.
♪ ر-ا-ک توی آمریکا ♪
♪ آره، آره ♪
♪ داریم توی آمریکا راک می‌زنیم ♪
گروه کُر جوانان امزانسی!
شما همین الان زنگ طلایی رو از داور پنجم گرفتید،
تماشاچی‌های «ای‌جی‌تی».
مردم واسه رسیدن به رویای آمریکایی میان اینجا.
و واقعاً حس می‌کنم خیلی خرشانسم که الان اینجا وایسادم و...
می‌بینم که هر کسی از هر جای دنیا پا می‌شه می‌آد اینجا تا...
ببینه چطوری رویاهاش به حقیقت می‌پیونده.
و همه‌ی اینا همین‌جا تو آمریکاست، تو برنامه‌ی «آمریکا استعداد داره».
♪ داریم تو آمریکا می‌ترکونیم ♪
منم اون‌قدری اینجا زندگی کردم که...
حس کنم باید جشن بگیرم.
این کشور رو، چون با من خیلی راه اومده و...
با خونوادم و پسرم هم همین‌طور.
خب، من رو از بریتانیا انداختن بیرون،
آمریکا هم تنها کشوری بود که...
منو قبول می‌کرد، پس...
♪ داریم تو آمریکا می‌ترکونیم ♪
♪ هی ♪
♪ آ-م-ر-ی-ک-ا، بترکون ♪
چهارم جولای مبارک!
آره، چهارم جولای همگی مبارک.
ایول.
♪ آ-م-ر-ی-ک-ا، بترکون ♪
این از طرف اون‌هاست.
♪ آ-م-ر-ی-ک-ا، بترکون ♪
♪ آر-او-سی-کی توی آمریکا ♪
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.