‫آنچه در فرام گذشت…
‫این خراب‌شده داره ‫روانت رو به هم می‌ریزه،
‫چون خوب می‌دونه چقدر ‫هوای پدرت رو کردی!
‫خودم با چشمای خودم دیدم که ‫تو دو روز، دو بار تشنج کردی.
‫الان فقط به این خاطر از دستم ‫شاکی هستی که می‌دونی حق با منه.
‫وقتی مامان رو بیرون کنار ‫درخت بطری‌ها پیدا کردم، اونو دیدم.
‫داشت مامان رو می‌خورد.
‫♪ ما با یه هواپیمای ‫جت از اینجا می‌ریم ♪
‫چت شده تو آخه؟!
‫- بهشون نشون بده که چیکار کرده! ‫- باشه، باشه. خیلی خب.
‫یه چیزی در مورد ‫این عروسک‌ها هست.
‫انگار قبلاً یه جایی دیدمشون.
‫نه! نکن!
‫- ما باید… ‫- دانا!
‫- دانا!
«ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز» .:: BcMoviez.Com ::. Instagram & Telegram: t.me/BcMoviez
‫الان چه اتفاقی افتاد؟
‫یادم اومد.
‫یادم اومد چطوری بهشون ضربه بزنم.
‫بوید.
‫فکر کنم قارچ‌ها دارن اثر می‌کنن.
‫اوه.
‫چیزایی که قدیما ‫می‌دونستم رو بهم نشون بده.
‫این منم. اون موقعی ‫که دوازده سالم بود.
‫باید راه رو پاک کنی تا مسیر رو ببینی.
‫اینجا همون‌جاییه که ‫بچه‌ها رو قربانی می‌کردن.
‫وقتی که کار از کار گذشته، ‫بگو چطور می‌تونیم نجاتشون بدیم!
‫سلام، جید.
‫نه! نه!
‫آنکویی.
‫جید! جید! هی، هی!
‫ما چطور اومدیم اینجا؟
‫جید، تو اصلاً از اینجا نرفتی.
‫من می‌دونم واسه برگشتن ‫به خونه باید چیکار کنیم.
‫من می‌دونم چطور می‌تونیم ‫بچه‌ها رو نجات بدیم.
‫لابد داری شوخی می‌کنی.
‫دارم بهت میگم این ‫تنها راه چاره‌ست.
‫تنها راه برای چی؟ که ‫همه رو به کشتن بدی؟
‫می‌خوای بری تو اون تونل‌ها…
‫همون‌جا که اون جونورها لونه ‫کردن، فقط به خاطر اینکه فکر می‌کنی
‫استخونای اون بچه‌ها ‫اون پایین خاک شده؟
‫آره!
‫داره دیر وقت می‌شه، باشه؟
‫بهتره یکم بخوابیم.
‫ببین، من… من درک می‌کنم که همه ‫اینا یکم عجیب و غریب به نظر میاد…
‫«یکم عجیب و غریب»؟
‫واقعاً اینطوری توصیفش ‫می‌کنی؟ یکم عجیب و غریب؟
‫ما از همون اول که وارد این قضیه ‫شدیم می‌دونستیم کار ریسکی و دیوانه‌واریه.
‫اگه قراره چشم‌بسته هرچیزی ‫که پیدا کردم رو رد کنی،
‫صرفاً به خاطر نحوه پیدا کردنشون،
‫پس من اصلاً برای ‫چی این‌همه جون کندم؟
‫خیلی خب، خیلی خب…
‫باشه.
‫بیا واسه یه لحظه بی‌خیال ‫این بشیم که تو همه اینا رو
‫تو یه توهم ناشی از ‫مصرف قارچ دیدی، بیا فقط…
‫…بیا فقط این موضوع ‫رو موقتاً بذاریم کنار.
‫حتی به فرض اینکه ‫حق با تو باشه، خب؟
‫و استخون‌ها هم همون پایین باشن…
‫که چی؟
‫پیدا کردن چند تا استخون چطور ‫قراره کمکمون کنه برگردیم خونه؟
‫هنوز خودم هم دقیق نمی‌دونم.
‫که اینطور.
‫استخون‌ها.
‫خیلی خب گوش کن،
‫تو طول تاریخ نمونه‌های ‫بی‌شماری هست
‫از فرهنگ‌ها و مذاهبی ‫که برای بقایای…
‫بقایای مردگانشون احترام ‫فوق‌العاده‌ای قائل بودن.
‫فکر می‌کنی مصری‌ها واسه چی ‫حاکمانشون رو مومیایی می‌کردن؟
‫اینجا، این کابوس لعنتی ‫که توش گیر افتادیم،
‫پایه‌ریزی شده…
‫روی قربانی کردن.
‫چی می‌شه اگه همین استخون‌ها
‫همون چیزی باشن که ارواح ‫اون بچه‌ها رو اینجا پایبند کرده؟
‫یعنی، تا حالا از خودت ‫نپرسیدی چرا اون هیولاها
‫روزها هیچ‌وقت از ‫تونل‌ها بیرون نمیان؟
‫شاید اون پایین دارن از ‫همون چیزی محافظت می‌کنن
‫که باعث پابرجا ‫موندن این مکان شده؟
‫که این حرفت منو برمی‌گردونه به ‫همون قسمتی که همه رو به کشتن میدی.
‫نه. اگه کارمون رو درست ‫انجام بدیم، این‌طور نمی‌شه.
‫اوه. باشه.
‫پس بگو ببینم نسخه ‫بی‌خطر این نقشه چطوریه.
‫راستش… این دقیقاً همون‌جاییه ‫که تو وارد عمل می‌شی.
‫ببین، من می‌فهمم که الان تو ‫سرت یه عالمه چیز می‌گذره
‫که ممکنه در نهایت ‫خیلی هم کلیدی باشن.
‫ولی یه لحظه خودت رو بذار جای من.
‫از من می‌خوای تو برنامه‌ریزی ‫یه عملیات انتحاری کمکت کنم،
‫اونم فقط به خاطر یه سری ‫توهمات که موقع مصرف قارچ دیدی!
‫دیگه باید چیکار کنم؟
‫باید چیکار کنم تا بهت ‫ثابت کنم این قضیه واقعیه؟
‫والا چی بگم، نمی‌دونم.
‫- در. ‫- چی؟
‫من و تو رفتیم تو ‫زیرزمین عمارت کلونی.
‫که قبلاً هم بهت گفتم، ‫ما اصلاً هیچ‌جا نرفتیم.
‫آره، درسته، نرفتیم.
‫و منم که تا حالا پامو تو ‫زیرزمین عمارت کلونی نذاشتم،
‫پس هیچ راهی نداشتم که بدونم
‫اون پایین چه شکلیه.
‫جید، توصیف کردن ‫ظاهر زیرزمین عمارت کلونی
‫قرار نیست چیزی رو ثابت…
‫اونجا یه در مخفی بود.
‫یادت میاد تو زیرزمین عمارت کلونی
‫اصلاً دری دیده باشی؟
‫نه.
‫پس اگه الان بریم اونجا،
‫و اون در رو پیدا کنیم،
‫حداقل احتمال میدی
‫حرفایی که در مورد این استخون‌ها ‫می‌زنم حقیقت داشته باشه؟
‫شروع بدی نیست.
‫بیا. بفرما. خب.
‫بهم بگو ببینم، دقیقاً کجای این کار ‫برای نسل شما سرگرم‌کننده بود؟
‫- ما که گوشی نداشتیم. ‫- جالبه.
‫یه جورایی شبیه شبکه‌های ‫اجتماعی تو عصر حجره.
‫خودشه! این، این دقیقاً ‫همون زیرزمینیه که دیدم.
‫یکم مرتب‌تر از اونه.
‫آره، داریم سعی ‫می‌کنیم یه تاریخچه‌ای
‫از آدمایی که قبل ما ‫اینجا بودن دربیاریم.
‫ببینیم چیزی از قلم افتاده یا نه…
‫بوید فقط داره سعی ‫می‌کنه سرمو گرم کنه
‫چون می‌دونه دلم می‌خواد ‫خودمو خلاص کنم.
‫اوه. خب، اوضاع چطوره؟
‫هنوز که رگمو نزدم.
‫پس یعنی اوضاع رو به راهه.
‫چی می‌خوای؟
‫دارم دنبال یه در مخفی ‫می‌گردم که تو توهماتم دیدمش،
‫وقتی از اون قارچ‌هایی که ‫تو جنگل پیدا کردم خورده بودم.
‫آدما اینجا چه حرفای ‫عجیبی می‌زنن.
‫یه‌تسی!
‫بیا دیگه! یه کمکی بکن!
‫باشه.
‫بیا!
‫فقط یه کمکی بهم بکن! زود باش!
‫نه، نه، نه. نه، نه، ‫نه. باید همین‌جا باشه.
‫- جید… ‫- باید همین‌جا می‌بود!
‫بقیه چیزا… بقیه چیزا ‫که دقیقاً همون‌طوریه!
‫خیلی خب. جید…
‫باید همین‌جا می‌بود.
‫ترجمه و زیرنویس از: ‫«Ali_Master»
‫♪ وقتی فقط یه پسربچه بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪
‫♪ «قراره چی بشم؟» ♪
‫♪ «خوش‌قیافه میشم؟» ♪
‫♪ «پولدار میشم؟» ♪
‫♪ اونم این‌طوری جوابم رو داد ♪
‫♪ هر چه بادا باد ♪
‫♪ هر اتفاقی بخواد بیفته، میفته ♪
‫♪ آینده رو نمیشه دید ♪
‫♪ هر چه بادا باد ♪
‫♪ هر اتفاقی بخواد بیفته، میفته ♪
‫♪ حالا خودم بچه دارم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن ♪
‫♪ «قراره چی بشم؟» ♪
‫♪ «خوشگل میشم؟» ♪
‫♪ «پولدار میشم؟» ♪
‫♪ منم با مهربونی بهشون میگم ♪
‫♪ هر چه بادا باد ♪
‫♪ هر اتفاقی بخواد بیفته، میفته ♪
‫♪ آینده رو نمیشه دید ♪
‫♪ هر چه بادا باد ♪
‫♪ هر اتفاقی بخواد بیفته، میفته ♪
‫♪ هر چه بادا باد ♪
‫شاید دره… شاید… شاید ‫فقط یه استعاره‌ست.
‫شاید استخون‌ها استعاره بودن.
‫نه! نه! گوش کن. ببین.
‫می‌فهمم که شک داری.
‫باشه، اگه جای ما برعکس ‫بود، منم شک می‌کردم.
‫و متوجهم چیزی که دارم ‫پیشنهاد میدم به شدت پرخطره…
‫این یه خودکشی محضه.
‫شاید… شاید واسه بعضیا آره.
‫اوه، و تو با این ‫قضیه مشکلی نداری؟
‫که چی، چند نفر رو از دست بدیم؟
‫شاید یه دوجین؟ چقدر ‫کشته بدیم برات زیاده، جید؟
‫اگه همین‌طور دست رو ‫دست بذاری و هیچ غلطی نکنی،
‫قراره چند نفر دیگه بمیرن؟
‫تا حالا چند نفر رو ‫به کشتن دادی، هان؟
‫چه زری زدی الان؟
‫یه بار دیگه بگو! یالا! ‫دوباره تکرارش کن!
‫بوید، تو تا ابد که نمی‌تونی
‫با چنگ و دندون و نیت خیر
‫این خراب‌شده رو سرپا نگه داری.
‫بالاخره یه جایی یه ‫چیزی از هم می‌پاشه.
‫یه چیزی قراره عوض بشه.
‫تو کل این شهر ‫لعنتی رو به باد میدی.
‫رو اعصاب من راه نرو، جید.
‫این تنها شانس ماست، بوید.
‫من رفتم دنبال جواب ‫و جواب رو پیدا کردم.
‫این تیریه که ما تو ‫تاریکی می‌ندازیم.
‫قضیه چی بود؟
‫بریم بیرون.
‫خب، پس جید فکر می‌کنه با ‫بیرون کشیدن این استخون‌ها
‫یه جوری قراره کمکمون ‫کنه برگردیم خونه؟
‫اگه اصلاً از همون اول ‫استخونی اون پایین باشه، آره.
‫این تئوری اونه.
‫و جید و تابیتا هم این ‫خاطرات رو دارن چون…
‫تناسخ.
‫آره.
‫بوید، تو نظرت چیه؟
‫اگه قبل از اینکه زیر پوستم ‫کرم بیفته ازم می‌پرسیدی،
‫یا قبل از اینکه سنگ‌های ‫جادویی تو جنگل پیدا کنم
‫که ما رو از شر هیولاها در ‫امان نگه می‌دارن، اون‌وقت…
‫اوه، ببین، من نمی‌خواستم…
‫نمی‌خواستم هیچ‌کدوم از ‫اینا رو ازت پنهون کنم.
‫- فقط… ‫- می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
‫و می‌دونم که اخیراً ‫اوضاع خیلی هم آروم نبوده.
‫اصلاً آروم نبوده.
‫یاد اون روزای خوب ‫بخیر که می‌شمردیم
‫چند شب گذشته و ‫هیچ اتفاق بدی نیفتاده.
‫اگه اون موقع بهم می‌گفتی که ‫تازه اون قسمت خوب ماجراست…
‫یه مسئله دیگه هم هست که ‫باید در موردش حرف بزنیم.
‫ببین.
‫یا خدا، داره چیکار می‌کنه؟
‫هی. چه خبره؟
‫- ویکتور رو پشت‌بومه. ‫- چی؟
‫- لعنتی. ‫- این دیگه چه…
‫لعنت بهش.
‫ویکتور!
‫منظره قشنگیه.
‫این بالا چیکار می‌کنی؟
‫وقتی بچه بودم، یه ‫مردی از اینجا پرید پایین.
‫این‌قدر از این خراب‌شده متنفر بود،
‫و همیشه این‌قدر می‌ترسید که، ‫بالاخره یه روز خودشو پرت کرد.
‫چند روز طول کشید ‫تا بالاخره جون داد.
‫می‌خواست اوضاع رو ‫درست کنه ولی فقط بدترش کرد.
‫به خاطر حرفایی که ‫به بابام زدم اینجایی؟
‫آره.
‫نباید هیچ‌کدوم از اون ‫حرفا رو بهش می‌زدم.
‫هی، ویکتور.
‫اون مردی که کت و شلوار تنش بود،
‫اونم مثل بقیه اومد اینجا.
‫چیز دیگه‌ای در موردش یادت میاد؟
‫هی، هی، ویکتور.
‫می‌تونم سعیمو بکنم.
‫باشه.
‫نظرت چیه بریم تو؟
‫سارا.
‫جولی.
‫سلام.
‫امم، این رنگ واسه چیه؟
‫می‌خواستم یه کار خوبی ‫واسه سوفیا انجام بدم.
‫تا اینجا بیشتر احساس راحتی کنه.
‫نیتن همیشه می‌گفت: ‫«یه دست رنگ تازه،
‫همه غصه‌هاتو می‌شوره می‌بره.»
‫من… من نمی‌دونم تو ‫این قوطی‌ها چه رنگیه.
‫راستش، فقط می‌خواستم بگم متاسفم.
‫من واقعاً درک نمی‌کردم ‫چه زجری کشیدی.
‫ولی فکر کنم الان می‌فهمم.
‫آره. فقط خواستم عذرخواهی کنم.
‫می‌خوای کمک کنی؟
‫یه قلم‌موی اضافه دارم. بیا تو.
‫این مرد لباس زرده…
‫به بابات گفتی اونم مثل همه
‫پاش به این شهر باز شد.
‫ما فکر می‌کردیم کت ‫و شلوارش خنده‌داره.
‫به نظر آدم خوبی میومد.
‫وقتی اومد اینجا تنها بود؟
‫آره. فکر کنم…
‫نمی‌دونم، مطمئن نیستم.
‫یادت میاد با چه ‫ماشینی اومده بود؟
‫بزرگ بود. قهوه‌ای بود.
‫بزرگ و قهوه‌ای.
‫این همون ماشیناییه ‫که بردی تو جنگل؟
‫نمی‌خواستم چشمم بهش بیفته.
‫باشه.
‫ببین. فکر می‌کنی ‫بتونی با ما بیای اونجا،
‫و نشونمون بدی کدوم ماشینه؟
‫ویکتور، هی، هی، ویکتور.
‫من مجبورت نمی‌کنم کاری رو بکنی
‫که دلت نمی‌خواد، باشه؟
‫ما فقط باید تا جایی که ‫می‌تونیم اطلاعات جمع کنیم.
‫باید بفهمیم این یارو، این مرده…
‫هر چی که هست… آیا چیزیه که
‫باید نگرانش باشیم یا نه.
‫فقط دارم سعی می‌کنم جون ‫همه رو در امان نگه دارم.
‫کمکم می‌کنی این کارو بکنم؟
‫- هی، طوری… ‫- طوری نیست.
‫- باشه. ‫- بوید؟
‫اون تویی؟
‫چی…
‫هی. چی شد این‌قدر زود برگشتین؟
‫امم، باید بیای پایین تو سوله.
‫امم…
‫هی، حالت خوبه؟
‫ویکتور رو ندیدی؟
‫چرا. تو اتاقشه بالا.
‫الیس کجاست؟
‫خوبه. رفت تو تا یه ‫سر به فاطمه بزنه.
‫پتی تو درمونگاهه. ‫حسابی لت و پار شده.
‫چطوری؟
‫بهتره… بریم داخل.
‫چه خبر شده دانا. اون کیه؟
‫راجر بود.
‫نمی‌دونم چطور باید اینو بگم،
‫واسه همین رک و پوست‌کنده میگم.
‫عروسکای غول‌پیکری که از دریاچه ‫اومدن بیرون بهمون حمله کردن.
‫و اینا فقط دکوری نیستن.
‫تابیتا با این یکیشون رو کشت.
‫تا دسته فرو کرد تو شکم عوضیش.
‫بقیه‌شون هم ول کردن رفتن.
‫متاسفانه،
‫این مال بعد از اون بود ‫که راجر رو گیر آوردن.
‫امروز صبح جنازه‌اش ‫رو پیدا کردیم.
‫اوه. یا مسیح.
‫یه مقدار غذا تو ‫دهکده جا گذاشتیم
‫تا بتونیم این توتم‌ها ‫رو با خودمون بیاریم.
‫با خودمون گفتیم ارزش اینا ‫از چند کیسه شلغم بیشتره.
‫کسی نوشیدنی نمی‌خواد؟ ‫چون من که بدجوری لازم دارم.
‫یه چیزی بگو.
‫فقط هضم کردن اینا سخته.
‫من دیوونه نشدم.
‫نه، من… نه، می‌دونم.
‫می‌دونم. قضیه این نیست…
‫بعد از همه بلاهایی که ‫این خراب‌شده سرت آورده،
‫با همه چیزایی که این ‫شهر هنوز داره سرت میاره،
‫من فقط نمی‌فهمم چه خبره، خب؟
‫و فقط… حس می‌کنم ‫خیلی کارای بیشتری هست
‫که باید برای کمک کردن انجام بدم.
‫و حس می‌کنم… حس می‌کنم ‫این منم که اینجا دارم کم میارم.
‫- نه… ‫- نه، می‌دونم.
‫این… و من این حرفو فقط واسه این ‫نمی‌زنم… فقط واسه این نمیگم که تو…
‫که تو…
‫ببین، فقط…
‫فقط کمکم کن بفهمم.
‫امم…
‫وقتی داشتم بزرگ ‫می‌شدم، خیلی وقتا بود
‫که می‌ترسیدم.
‫خیلی وقتا که احساس ‫ناتوانی می‌کردم.
‫ولی اون داستانا، در مورد جن‌ها،
‫ویشنو و کریشنا، گولم پراگ…
‫الان می‌فهمم بابام واسه چی اون ‫داستانا رو برام تعریف می‌کرد.
‫دنیا به طرز وحشتناکی ترسناک بود،
‫ولی اگه می‌تونستم به چیزای ‫جادویی باور داشته باشم،
‫اونوقت اون چیزی می‌شد که ‫هیچ‌کس نمی‌تونست ازم بگیرتش.
‫ببین، ما تاریکی‌های زیادی دیدیم.
‫با ترس و لرز زیادی زندگی کردیم.
‫من نیاز دارم به چیزای ‫جادویی باور داشته باشم.
‫ویکتور؟
‫سلام.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم سعی می‌کنم یه‌سری ‫چیزا رو به یاد بیارم.
‫چیزای بد رو.
‫این به خاطر اون کت و ‫شلواریه که تو جنگل پیدا کردیم؟
‫چرا اون‌قدر ترسیدی؟
‫نمی‌خوام دلیلشو بهت بگم.
‫چرا نه؟
‫چون وقتی به بابام گفتم؛
‫اون… اون خیلی به هم ریخت.
‫چرا؟
‫همین الان گفتم که ‫نمی‌خوام بهت بگمش!
‫خب پس، منم قرار نیست بهت بگم
‫تو دهکده چه اتفاقی افتاد.
‫باشه.
‫می‌تونم باهات نقاشی بکشم؟
‫آره.
‫تو دریاچه هیولا بود.
‫چه جور هیولاهایی؟
‫عروسکای غول‌پیکر.
‫واقعاً؟
‫مامانت… مامانت چیکار کرد؟
‫مامانم یکیشون رو کشت.
‫مامانت… مامانت خیلی قویه.
‫آره.
‫خب، مامان منم خیلی قوی بود.
‫می‌دونی، اون همیشه… ‫همیشه لبخند می‌زد، حتی…
‫حتی اگه می‌ترسید.
‫چون می‌دونست اگه ‫لبخند نزنه ما هم می‌ترسیم.
‫فکر نکنم بابام اون‌قدر قوی باشه.
‫ببخشید؟ کلانتر رو ندیدین؟
‫نه، اون، امم…
‫شاید بالا تو عمارت کلونی ‫باشه، اونجا رو بگرد.
‫ممنون.
‫اسمت هنریه، درسته؟
‫درسته.
‫آشفته به نظر میای، هنری.
‫خب، روز سختی بوده.
‫ببخشید.
‫آه، باز هم تو، هان؟
‫چرا تو یه پمپ ‫بنزین باید بار باشه؟
‫سوال بهتر اینه که، چرا تو شهری ‫که هیچ‌کس نمی‌تونه ازش بره بیرون،
‫باید پمپ بنزین باشه؟
‫نکته خوبیه.
‫الکلش رو کی درست می‌کنه؟
‫تا جایی که من می‌دونم
‫قبلاً اینجا یه متصدی بار بوده.
‫البته که الان مرده.
‫اشکالی نداره پیشت بشینم؟
‫ببخشید؛ نمی‌خواستم مزاحمت بشم.
‫نه، امم، بفرما بشین.
‫من… من نمی‌خواستم بی‌ادبی کنم.
‫درک می‌کنم. خیالت راحت.
‫یه جورایی عجیبه که کسی ‫اینجا ظرفیت این رو داشته باشه
‫که حتی یه کار کوچیک رو بتونه…
‫به سلامتی مقاومت روح انسان.
‫بیا با هم مقاومت کنیم.
‫خوشم اومد.
‫چند سالته؟
‫اون‌قدر که بتونم ‫بابام رو خاک کنم.
‫اون‌قدر که غصه بخورم.
‫جواب دندون‌شکنی بود.
‫خیلی خب، پس داری ‫میگی اون چیزایی
‫که بهتون حمله کردن، آره؟
‫داری میگی…
‫ببخشید، معذرت می‌خوام. ‫چی داری میگی؟
‫اونا عروسکای من بودن.
‫من یه دختربچه بودم.
‫مردی که اونا رو از من ‫گرفت، ازشون می‌ترسید.
‫می‌گفت باعث می‌شن کابوس ببینه.
‫واسه همین انداختشون تو دریاچه.
‫اما بعدش، وقتی اون مرده مرد…
‫یه جوری زنده شدن.
‫ترس‌های ما می‌شن ‫بخشی از این جنگل.
‫پس… یعنی چی؟
‫وقتی که همه‌جای شهر ‫پر از جیرجیرک شده بود،
‫سارا بهم گفت که نیتن ‫همیشه از اونا وحشت داشته.
‫به نظرش رسید اونایی ‫که اینجا جون میدن،
‫ترس‌ها و کابوس‌هاشون…
‫با این جنگل گره می‌خوره.
‫گمونم پر بی‌راه نمی‌گفت.
‫- لعنت به این شانس! ‫- دانا…
‫چطوری اینو به بقیه بگیم؟
‫چطور تو روشون نگاه ‫کنیم و بگیم دیگه فقط
‫نباید نگران اون ‫حرومزاده‌های خندون باشن
‫که شبا می‌زنن بیرون،
‫بلکه حالا با کابوس‌های ‫مجسمی طرفیم
‫که حتی نمی‌تونیم در ‫برابرشون از اونا محافظت کنیم!
‫مگه یه آدم چقدر کشش ‫داره قبل از اینکه کلاً وا بده…
‫چرا یه لحظه نمی‌شینی؟
‫نه، ببین. فقط باید یه ‫مشت آب بزنم به صورتم.
‫دانا؟
‫دانا! اوه، هی، ‫دانا! دانا! دانا، دانا؟
‫هی! دانا؟ هی، دانا.
‫دانا!
‫دانا، یه چیزی بگو! ‫دانا، صدامو می‌شنوی؟
‫همین الان برو کریستی رو بیار!
‫باشه.
‫- ون رو بردار! ‫- چشم!
‫دانا! هی، بلدی نبض بگیری؟
‫آره، آره، آره.
‫طاقت بیار، دانا! طاقت بیار!
‫پماد رو پیدا کردم.
‫اوه، عالیه.
‫- تهش چیزی نمونده. ‫- باشه.
‫باشه.
‫یکم می‌سوزونه، باشه؟
‫ولی در عوض حسابی ‫تمیزش می‌کنه، خب؟
‫می‌دونم، ببخشید. فقط نفس بکش.
‫اوه، می‌دونم. کارت عالیه. آفرین.
‫خب. فقط نفس بکش. ‫می‌دونم. فقط نفس بکش.
‫اینو اینجا فشار بده.
‫همینه.
‫کریستی! دانا سکته کرده!
‫چی؟
‫یالا، دانا، چشماتو نبند!
‫هی، مراقب باش! راه ‫رو باز کنین! برید عقب!
‫نبض داره؟
‫- چی؟ ‫- نه، نه، نه.
‫نمی‌زنه، نبض نداره!
‫- چقدر گذشته؟ ‫- نمی‌دونم؛
‫پنج، هفت دقیقه، نمی‌دونم.
‫باشه. سریع ماساژ ‫قلبی رو شروع کردی؟
‫- اوهوم. ‫- بده به من.
‫باشه.
‫برید کنار.
‫آره.
‫باشه. ماساژ رو ادامه بده.
‫باشه.
‫طاقت بیار، دانا. طاقت بیار!
‫خب، نبض رو چک می‌کنم.
‫نبض نداره.
‫باشه.
‫باشه. ماساژ رو ادامه بده.
‫باشه. یالا، دانا.
‫خب، نبض رو چک می‌کنم.
‫نه.
‫برید کنار.
‫خب، برو.
‫یالا، دانا.
‫- خب، نبض رو چک می‌کنم. ‫- یالا.
‫نه.
‫- چی؟ ‫- نه، نه، نه.
‫یالا! دوباره شوک بده!
‫دوباره شوک بده!
‫بوید. بوید، فایده‌ای نداره.
‫گفتم دوباره بهش شوک بده! هی!
‫این کارو با من نکن!
‫تا من اجازه ندم حق نداری ‫بمیری! می‌شنوی چی میگم؟
‫تا من نگم نمی‌میری!
‫اون چشمای لعنتیت رو باز کن!
‫صبر کن، صبر کن.
‫اون چی بود؟ دیدیش؟
‫- آره. ‫- دیدیش؟
‫نبضش برگشت. ضعیفه، ولی می‌زنه.
‫دانا؟ هی! دانا، صدامو می‌شنوی؟
‫حالش خوبه؟ پس چرا…
‫نمی‌دونم، ولی باید دستگاه ‫مانیتور رو از آمبولانس بیاریم.
‫- آره، آره، آره. من میرم بیارمش. ‫- باشه.
‫اینجا چطوری قراره روشنش کنیم؟
‫روشنش کنیم؟ تو غصه اونو نخور.
‫خودم ردیفش می‌کنم. خودم…
‫شما فقط حواست بهش باشه، خیلی‌خب؟
‫دانا، صدامو می‌شنوی؟
‫سال‌هاست از اینا ‫ندیدم. اینو باش.
‫جید! هی، کابل‌ها کجان؟
‫- چی‌چی؟ ‫- امم، ببخشید.
‫همون کابل‌های اضافه‌ای ‫که از دکل رادیو موند! کجان؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- دانا سکته کرده.
‫- یا خدا! ‫- چی؟!
‫جید، اون کابل‌های کوفتی کجان؟
‫تـ… تو انباری بیرونن! ‫بجنب. زود باش! برو!
‫این دیگه چه… چه… این چه کوفتیه؟
‫ببین، تو دهکده ‫یه گندی بالا اومده.
‫- این… این کیه؟ ‫- جید! کابل‌ها!
‫اون زیره!
‫باشه، کمک کن، کمک ‫کن جابه‌جاش کنیم.
‫بیا. آره، آماده‌ای؟ ‫آره، یک، دو، سه.
‫اوه، یا مسیح! کیرتوش!
‫جید، هی.
‫قول میدم سر فرصت ‫همه‌چیز رو برات توضیح بدم.
‫جید! به کمکت نیاز دارم.
‫دانا به کمکت نیاز داره. ‫خودتو جمع و جور کن.
‫- باشه! خیلی خب. ‫- دمت گرم!
‫کابل‌ها رو بیار.
‫زود باش.
‫حواست باشه. مراقب باش.
‫اون تو چه خبره؟ حالش خوب می‌شه؟
‫مامان؟ چی شده؟
‫فکر می‌کردم بیرونی.
‫چرا همه دم اتاق دانا جمع شدن؟
‫امم…
‫دانا سکته قلبی کرده.
‫ولی حالش خوب ‫می‌شه، نه؟ حالش خوبه؟
‫هنوز نمی‌دونیم.
‫همه دارن هر کاری از ‫دستشون برمیاد می‌کنن. هی…
‫ولی اون که حالش خوب بود. ‫به خاطر اتفاقات دهکده‌ست؟
‫- نه. ‫- به خاطر اون عروسک‌ها؟
‫نه، نه، نه، این…
‫عزیزم، بعضی وقتا این ‫اتفاقا واسه آدما می‌افته دیگه.
‫- می‌خوام برم ببینمش! ‫- ایتن…
‫می‌خوام قبل از ‫اینکه بمیره ببینمش.
‫هی. این حرفو نزن. ‫اون قرار نیست بمیره.
‫چرا، می‌میره. اینجا همه می‌میرن.
‫پس، خواهش می‌کنم.
‫فقط بذار باهاش خداحافظی ‫کنم. خواهش می‌کنم.
‫خب. تقریباً… تقریباً وصل شد.
‫خیلیخب، وصل شد.
‫ خب. چطوره؟
‫خب، علائم حیاتی‌اش ‫کاملاً ثبات داره،
‫که این… این نشونه خوبیه.
‫باشه. پس چرا به هوش نمیاد؟
‫هی، نه، یه چیزی بگو.
‫راستش، نمی‌دونیم مغزش دقیقاً چقدر
‫بدون اکسیژن مونده.
‫قراره به هوش بیاد دیگه.
‫کریستی؟
‫نمی‌دونم.
‫هی. امم…
‫تابیتا می‌پرسه می‌تونه ‫ایتن رو یه لحظه بیاره تو؟
‫خیلی بی‌قراری می‌کنه.
‫آره، ولی فقط واسه یه لحظه.
‫باشه.
‫دانا؟
‫حرفی که بهم زدی رو یادم نمی‌ره.
‫اینکه همین ترس‌هاست ‫که از ما قهرمان می‌سازه.
‫قول میدم همیشه نهایت ‫تلاشمو بکنم که شجاع باشم.
‫دوستت دارم، دانا.
‫این لعنتی اصلاً بهتر نمی‌شه، نه؟
‫نه.
‫اصلاً.
‫و ظاهراً، اینم از ته‌مونده‌ش.
‫من میگم بریم سراغ بطری دوم.
‫رفیق، اصلاً دلم نمیاد ‫باهات مخالفت کنم.
‫من… من میرم میارمش.
‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫راحت باش.
‫چرا تو کلانتری اون‌طوری به ‫اون کت و شلوار زل زده بودی؟
‫ببخشید. نمی‌خواستم… ‫نمی‌خواستم فضولی کنم.
‫نه، طوری نیست، فقط…
‫اون مردی که اون ‫کت و شلوار تنش بود.
‫اون یه کارایی کرد. با خانواده‌م.
‫کارای وحشتناکی کرد.
‫مگه تو اینجا خانواده داری؟
‫خب، الان فقط پسرم مونده.
‫اون با زنم و دخترم اومد اینجا…
‫چهل سال پیش.
‫و اون… اون مرده. الان کجاست؟
‫امیدوارم تو جهنم ‫در حال پوسیدن باشه.
‫من میگم به سلامتی ‫خانواده‌ت بنوشیم.
‫و شادی روح پدرت.
‫و شادی روح بابام.
‫صبر کن.
‫باید یه چیزی این دور و بر باشه
‫که طعم این زهر ماری رو بهتر کنه.
‫نه، نیست. حرفمو باور ‫کن. قبلاً… قبلاً گشتم.
‫شاید به اندازه کافی خوب نـ…
‫آخ!
‫چی شد؟
‫چیزی نیست، یه تیکه ‫شیشه شکسته بود.
‫اوه، خب، بذار ببینم.
‫خیلی هم بد به نظر نمیاد. ببینم.
‫حتماً یه تیکه پارچه تمیز ‫این دور و بر پیدا می‌شه.
‫بستی؟ داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام واسه بچه‌های ‫عمارت کلونی غذا درست کنم.
‫چرا؟
‫دانا.
‫سکته قلبی کرده.
‫لعنتی.
‫امم، حالش خوبه؟
‫هنوز نمی‌دونیم.
‫کمک می‌خوای؟
‫اگه زحمت نیست.
‫بده من اونو.
‫انجام دادن یه کار معمولی ‫چه حس عجیبی داره.
‫کم‌کم داشت یادم می‌رفت چه‌جوریه.
‫بیشتر از همه دلتنگ چی هستی؟
‫منظورم چیزای بدیهی نیست… ‫همین دلخوشی‌های کوچیک.
‫شیرینی‌جات. دلم… دلم ‫واسه شیرینی‌جات لک زده.
‫بدجوری شکمو بودم سر این چیزا.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫دارم تصورت می‌کنم ‫که یه جا رو مبل لم دادی
‫و داری یه جعبه شکلات ‫رو می‌زنی به بدن.
‫اوه. من بیشتر تو نخ ‫پاستیل‌های کرمی بودم.
‫پاستیل خرسی.
‫کلاً هرچیزی که پاستیلی بود.
‫من دونات دوست دارم.
‫اوه، دونات.
‫آره، دونات اصلاً یادم رفته بود.
‫یه مغازه بود… یه مغازه بود
‫که بابام همیشه منو می‌برد ‫اونجا… یه دونات‌فروشی…
‫وقتی بچه بودم.
‫فقط من و خودش.
‫از این برنامه‌های ‫لوس پدر و دختری.
‫اما یه روز من…
‫بهش گفتم دیگه ‫نمی‌خوام باهاش برم.
‫فقط دلم می‌خواست با ‫دوستام وقت بگذرونم.
‫کاشکی من…
‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫بپرس.
‫قبلاً، گفتی
‫که درک می‌کنی چه ‫روزای سختی رو گذروندم.
‫چطوری؟
‫یه چیزی تو این شهر بهم تلقین کرد
‫که هنوز می‌تونم ‫دست بابامو بگیرم.
‫انگار می‌تونستم برگردم به ‫همون روزی که اون اتفاق افتاد و…
‫می‌تونستم… می‌تونستم ‫جونشو نجات بدم.
‫نمی‌تونم همچین ‫کاری بکنم. مگه نه؟
‫خیلی متاسفم که ‫این اتفاق برات افتاد.
‫هی.
‫خبری شد؟
‫نه. نه، هیچی. هنوز هیچی.
‫تو، امم، با فاطمه حرف زدی؟
‫آره.
‫خب؟
‫راستش، زنم تو یه اتاق پر از خاک ‫داره واسه خودش یه هیولا می‌سازه.
‫اوهوم.
‫ولی با این حال، فکر کنم این دقیقاً ‫همون چیزیه که الان بهش احتیاج داره.
‫آره.
‫بیدار شده؟
‫نه، هنوز نه.
‫اگه می‌خوای می‌تونی ‫بری پیشش بشینی.
‫هی.
‫تنهاتون می‌ذارم.
‫باشه.
‫اگه اتفاقی افتاد بهم خبر بده.
‫آره.
‫- من همین بیرونم. ‫- باشه.
‫خیلی خب، دیگه این مسخره‌بازیا ‫رو تموم کن و چشماتو باز کن.
‫می‌خوام خوب به حرفام گوش بدی.
‫باشه؟
‫من نمی‌تونم…
‫من تنهایی از پس این کار برنمیام.
‫پس بهتره هرچه زودتر ‫به خودت بیای، فهمیدی؟
‫ما کلی کار ناتموم ‫داریم، من و تو.
‫من قرار نیست باهات ‫خداحافظی کنم، حالیت می‌شه؟
‫من عمراً باهات خداحافظی نمی‌کنم.
‫اگه به هوش نیاد برنامه‌ت چیه؟
‫این دیگه چه سوال مزخرفیه؟
‫یه سوال منطقی.
‫حواست باشه اونا رو ‫قشنگ و نازک خرد کنی.
‫گفتم کمکت می‌کنم،
‫نگفتم که انگشتامو واسه یه ‫قابلمه خورش تو قطع می‌کنم.
‫خورشش خیلی خوشمزه‌ست.
‫اوهوم.
‫امم، یه خورده درشت‌تر خردشون کن.
‫چرا اون گوشه کز کردی واسه خودت؟
‫بیا اینجا و چهار تا ‫سبزی خرد کن ببینم.
‫- عه، نه، من داشتم… ‫- درخواست نبود.
‫باشه.
‫ما دو تا عجب زوج جذابی شدیم، نه؟
‫یادته اون شبی رو که
‫من و ابی و الیس پامون ‫رسید به این شهر؟
‫آره. تقریباً مطمئنم ابی دلش ‫می‌خواست بهم شلیک کنی.
‫تو که زَهره‌مون رو آب کردی!
‫مثل یه دیوونه زنجیری
‫پریدی وسط خیابون!
‫بعدش ما رو کشوندی پایین ‫تو یه پناهگاه زیرزمینی…
‫و دانا اونجا بود.
‫و دیل… دیل، دیل هم ‫اونجا بود. می‌دونی که.
‫یادته اولین سوالی که ‫دانا ازم پرسید چی بود؟
‫نه.
‫«کسی بین شما خروپف می‌کنه؟»
‫اصلاً نمی‌فهمیدم ‫داره چه بلغور می‌کنه.
‫ما تازه صدای جیغ هیولاها ‫رو تو جنگل شنیده بودیم
‫و چپیده بودیم تو یه سوراخ،
‫اونوقت این خانم داره در ‫مورد خروپف حرف می‌زنه.
‫بعد با یه آرامش و خونسردی ‫خاصی بهم نگاه کرد و گفت:
‫«اگه خروپف کنین، ‫پیدامون می‌کنن.»
‫دقیقاً همون‌جا، وسط اون‌همه ترس،
‫ناباوری و اون هرج ‫و مرجِ زهره‌تَرک‌کننده،
‫یه صدای ضعیفی تو ‫پسِ ذهنم گفت: «این یکی…
‫آره، این یکی راه ‫زنده موندن رو بلده.
‫شاید بتونیم جون ‫سالم به در ببریم.»
‫همون حرف بود که باعث ‫شد اون شب رو دووم بیارم.
‫تاریک‌ترین و ترسناک‌ترین ‫شب زندگیم بود،
‫و اون کسی بود که باعث ‫شد ازش جون سالم به در ببرم.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت ‫اینو بهش گفته باشم.
‫ما، اوایل بدجوری با ‫هم سرشاخ می‌شدیم.
‫خیلی رک و پوست‌کنده بهم ‫فهموند که اصلاً ازم خوشش نمیاد.
‫نه آقا.
‫پس چی شد که نظرت عوض شد؟
‫نمی‌دونم، ترجیح میدم فکر کنم که
‫یکم بیشتر با خلق و ‫خوی هم آشنا شدیم.
‫جوابش اینه که، اصلاً ‫هیچ ایده کوفتی‌ای ندارم.
‫جواب چی؟
‫ازم پرسیدی اگه به هوش نیاد
‫می‌خوام چیکار کنم.
‫اون‌وقت دیگه وقتشه که این ‫آدما رو برگردونم خونه‌شون.
‫ببین، شاید الان وقت مناسبی ‫واسه پیش کشیدن این موضوع نباشه،
‫ولی جید از قبل بهت ‫گفته باید چیکار کنی.
‫واقعاً می‌خوای به خاطر یه درِ ‫گم‌شده همه اونا رو نادیده بگیری؟
‫آخه با توجه به اینکه دانا ‫الان اینجا رو تخت افتاده…
‫حق با توئه. الان اصلاً ‫وقت این مزخرفات نیست!
‫بوید؟
‫اوه، هی، هی، هی، هی. ‫اوه، هیس، هیس، هیس.
‫طوری نیست.
‫نه، نه، نه، نه. حالت خوبه.
‫- بوید؟ ‫- هی، دا… هی. اینجایی.
‫حالت خوبه… کریستی!
‫تو اینجایی. اینجایی.
‫- چی؟ ‫- بیا تو، بیا تو، بیا تو.
‫حالت خوبه. حالت خوبه.
‫- هی. ‫- تو خوبی.
‫دانا؟ هی، دانا.
‫اوه، خدایا.
‫می‌دونم. می‌تونی ‫نگاهم کنی؟ دانا؟
‫- هی، هی. ‫- فقط نفس بکش.
‫آفرین.
‫آره.
‫باید دستامو فشار بدی، باشه؟
‫باشه.
‫- امم، بابا؟ ‫- اه، بله.
‫امم، به هوش اومده.
‫اوه خدای من.
‫اون… هی، می‌شه، امم…
‫- باشه. ‫- می‌شه به همه خبر بدی؟
‫ممنون.
‫آره.
‫هی، بچه‌ها، به هوش اومد!
‫آره. هی، شنیدی چی گفت؟
‫آره.
‫بچه‌ها، به هوش اومد!
‫هی. حالش خوبه؟
‫آره. آره، خوبه.
‫- خداروشکر. ‫- اون، امم… آره.
‫باشه.
‫من الان… من الان برمی‌گردم.
‫امم، بفرما. مثل روز اولش شد.
‫تقریباً.
‫به سلامتی برگشتن من بنوشیم؟
‫چرا که نه؟
‫اوه. این یکی بدجوری گیرایی داشت.
‫می‌دونی داشتم به چی ‫فکر می‌کردم، هنری؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫ولی تقریباً مطمئنم که ‫الان قراره خودت بهم بگی.
‫خیلی فکر عجیبیه، ولی ‫نمی‌تونم از سرم بندازمش بیرون.
‫می‌دونی، ما تو شهری گیر ‫افتادیم که راه فراری ازش نداریم،
‫و دور تا دورمون رو هیولاهایی ‫گرفتن که شبا از جنگل می‌زنن بیرون.
‫هیچ‌کدوم از اینا واقعی ‫به نظر نمیاد، مگه نه؟
‫تا حالا به این فکر کردی که ‫شاید همه اینا فقط یه خواب باشه؟
‫خبر دانا واقعاً عالی بود.
‫فقط حیف شد که اون ‫اتفاق واسه راجر افتاد.
‫نمی‌تونی یه لحظه کوفتی ‫دست از سرم برداری، نه؟
‫اوه، معذرت می‌خوام.
‫هر چقدر دلت می‌خواد به خودت ‫زمان بده. مطمئنم مشکلی پیش نمیاد.
‫این‌طور که نیست عروسک‌های قاتل
‫از دریاچه دراومده باشن و ‫به آدمات حمله کرده باشن.
‫خیلی خب.
‫چیزی که تابیتا در ‫مورد ترس‌های آدما گفت،
‫اینکه کابوس‌هاشون بعد از ‫مرگ می‌شه بخشی از این جنگل،
‫حقیقت داره؟
‫فکر کنم ممکنه راست باشه، آره.
‫«نوک پیکان.»
‫منظورت چیه؟
‫یه یارویی به اسم ‫مارتین یه بار بهم گفت
‫اون چیزایی که شبا میان سراغمون،
‫فقط نوک پیکان ماجران.
‫استخونای اون بچه‌ها، اون پایینن؟
‫- تو اون تونل‌ها هستن؟ ‫- نمی‌دونم.
‫تو دیگه چه مرگته و چی می‌دونی؟!
‫اینکه داره وقتت تموم می‌شه.
‫هی، من چطور می‌تونم ‫آدما رو ببرم پایین
‫تو اون تونل‌ها، وقتی ‫اصلاً روحمم خبر نداره
‫چیزایی که جید دیده ‫واقعی هستن یا نه؟
‫بعضی چیزا رو فقط باید ‫با چشم بسته قبول کنی.
‫من…
‫نه سر همچین مسئله‌ای.
‫می‌خوای با من در بیفتی؟ هان؟
‫می‌خوای منو امتحان کنی، هان؟
‫این چه وضعشه؟
‫می‌خوای رو اعصاب من راه بری؟
‫می‌خوای برم پایین ‫تو اون تونل‌ها؟
‫می‌خوای جون آدما ‫رو به خطر بندازم؟
‫پس اون در لعنتی رو بهم نشون بده!
‫پشمام.
‫ما به یه نقشه نیاز داریم.
‫ترجمه و زیرنویس از: ‫«Ali_Master»
«ارائه شده توسط وبسایت بی سی موویز» .:: BcMoviez.Com ::. Instagram & Telegram: t.me/BcMoviez