« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
یکی بود، یکی نبود...
لورا!
شام می‌خوری یا نه؟
یکی بود، یکی نبود،
بابا و مامان
و مری و لورا
خونه‌شون رو تو جنگل‌های بزرگ ویسکانسین ترک کردن.
مامان از اینکه داشتیم زندگیمون رو ول می‌کردیم غصه داشت،
اما بابا می‌گفت اونجا دیگه خیلی شلوغ شده،
و باید توی غرب یه زندگی تازه رو شروع می‌کردیم.
هر روز اسب‌ها تا جایی که توان داشتن می‌رفتن،
و بابا و مامان هر بار یه جای جدید بساط کمپ رو راه می‌انداختن.
بالاخره رسیدن به دشت،
جایی که هیچی نبود جز علفزار و رقص نور و سایه
و یه آسمون بی‌کران.
هر روز و هر شبش یه ماجراجویی بود.
بزن بریم!
اونا خوشحال بودن
چون یه خانواده بودن و کنار هم بودن.
♪ یه سوت بزن، من میام پیشت پسرجون ♪
♪ حتی اگه بابا و مامان و بقیه بگن دیوونه شدیم ♪
♪ یه سوت بزن، من میام پیشت پسرجون ♪
چیزی نمونده برسیم، وروجک.
♪ خانواده اینگلز دارن میان، هورا، هورا ♪
♪ خانواده‌ی اینگلز دارن میان به کانزاس ♪
♪ اینگلزها دارن میان هورا، هورا ♪
♪ اینگلزها دارن میان هورا ♪
می‌بینی؟ کلی واگن از اینجا رد شده.
- چرا یکی باید اینو اینجا ول کنه؟ - اوه، لابد خیلی سنگین بوده.
جک می‌تونه سوار شه بیاد تو؟
فقط همین یه بار.
- افسار رو بگیر. - بابا!
چارلز!
ولش نکن!
نه! جک!
- جک! - جک!
- برو عقب. - جک!
- لورا، عقب وایسا! - جک!
جک!
باید راه بیفتیم!
مامان!
دخترا، سفت بچسبین!
حرکت کن!
دخترا.
- جک! جک! - حالتون خوبه؟ جاییتون چیزیش نشد؟
- خوبی؟ حالت ردیفه؟ - جک! جک!
- جک! - جک!
جک!
دیدم درشکه‌ت توی تنداب گیر کرد.
آروم باش.
کسی طوریش نشده؟
من دکتر جورج تَن هستم. می‌تونم یه نگاهی بندازم؟
شاید یه ذره بسوزه.
به نظر میومد گذرگاه خوبی باشه.
بارون‌های بهاری آب رو وحشی می‌کنن.
اشتباه پیش میاد دیگه.
قلقِ اسب‌ها دستته.
خونسرد بودی و همه رو رسوندی به خشکی.
کارت حرف نداشت.
- تا جایی که می‌تونی خشک نگهشون دار. - ممنون.
لابد داری می‌ری سمت ایندیپندنس.
راه زیادی نمونده، کلاً نصف روزه.
وقتی رسیدی به شهر،
یه سر برو فروشگاه عمومی هندرسون؛ قیمت‌هاش از همه جا بهتره.
- اداره زمین کجاست؟ - نه، اداره زمینی در کار نیست. هنوز نه.
احتمالاً بتونی ایلای جیمز رو توی هتل جادسون پیدا کنی.
اون راهنماییت می‌کنه چطوری واسه زمین ادعای مالکیت کنی.
می‌دونی،
اکثر آدما با همراه، رفیق یا خانواده میان غرب.
نه تک و تنها.
جور نشد.
امیدوارم چیزی که دنبالشی رو پیدا کنی.
تکلیف غذا چی می‌شه؟
همه‌اش تموم نشده، ولی چیزی هم ازش نمونده.
منو ببخش.
با همین ته‌مونده‌اش یه دلی از عزا درمیاریم.
جک! جک!
جک!
یالا دیگه.
زاغ‌سیاه چوب نزن.
لورا.
مامان میگه بیا واسه شام.
صبحونه رو از دست دادی.
باید راه بیفتیم.
- باید منتظر جک بمونیم. - جک شناگرِ قابلیه.
احتمالاً داره یه گشتی تو رودخونه می‌زنه تا قبل اینکه بهمون برسه.
چطوری پیدامون می‌کنه؟
کاری نداره. ردِ بوت رو می‌گیره میاد.
داری چیکار می‌کنی؟
دارم واسه جک رد می‌ذارم.
نون ذرت عشقشه.
خیلی فسقلیه.
همونیه که می‌خواستیم، نه؟
- بشه شروعِ یه داستان جدید. - کارت که تموم شد بیا پیدامون کن.
- آبنبات نعنایی‌ها یادت نره. - حواسم هست.
بدو دیگه.
سلام. من امیلی هندرسونم. فکر نکنم قبلاً افتخارِ آشنایی باهاتون رو داشتم.
کارولین اینگلز. اوه، یه لیستِ بلندبالا دارم.
در ضمن، می‌خوام این نامه‌ها رو بفرستم خونه.
اوه، شرمنده. اینجا هنوز اداره پست نداره.
نه اداره پستی، نه کلیسایی، نه مدرسه‌ای.
ولی یه دکتر خیلی حسابی داریم.
پس فقط همون لیست. ممنون.
ببخشید. دنبال ایلای جیمز می‌گردم.
ببین اینجا چی داریم؟
یه تازه‌وارد.
بذار حدس بزنم. اومدی سرزمین موعودت رو صاحب بشی.
اوه، به حرف‌های این آقای «کایند» اهمیت نده.
من ایلای جیمزم.
اینگالز هستم. دکتر تان گفت برای گرفتنِ زمین باید بیام سراغ شما.
- خانواده هم همراهته، آقای اینگالز؟ - زنم و دخترام.
هوم.
نه برادری، نه پسری.
یه سر برو سمت آسیاب. نقشه‌ی زمین‌ها پیشِ سم پارکرِ.
رسمی نیست، ولی کارت رو راه می‌ندازه.
حیف که چیزی جز یه مشت زمینِ بُنجل باقی نمونده.
- هنوز زمین زیاد هست. - گرگ هم زیاد هست.
لازم نیست مثل احمق‌ها رفتار کنید.
- به ایندیپندنس خوش اومدی، آقای اینگالز. - ممنونم.
چی می‌خوای؟
قرص نعنا؟ پاستیل؟ آب‌نبات لیمویی؟
روبان‌هام رو آب برد.
خب که چی؟
خب، ننه می‌خواد مثل آدمیزاد رفتار کنیم.
روبان‌ها نشونه‌ی تمدنه، حتی اینجا وسط این خراب‌شده.
من اینو ترجیح می‌دم.
چرا؟ تو که سواد درست‌حسابی نداری.
سواد دارم.
حرفتو پس بگیر.
با اینکه دیگه سن و سالی ازت گذشته.
کالب، منتظر اون بسته‌ها هستن.
امشب همه‌تون هتل می‌مونین؟
- ترجیح می‌دیم چادر بزنیم. - اون بیرون شش‌دانگ حواست به دخترات باشه.
گرگ و آدم فرقی ندارن، جفتشون واسه بلند کردنشون دندون تیز کردن.
گرگ‌ها فقط یه مشت حیوون وحشی‌ان. ازشون فاصله بگیر، غذا رو هم بیرون نذار.
- این‌طوری مشکلی پیش نمیاد. - فقط یه نصیحت دوستانه بود.
صورت‌حسابت.
خب، همه‌چی از راه دوری میاد.
- قول می‌دم قیمت‌ها منصفانه باشه. - حتماً همین‌طوره.
- می‌تونیم برات حساب دفتری باز کنیم؟ - نه، ممنون.
پس مجبورم بیخیال قهوه و بیکن بشم.
و تخم‌مرغ‌ها.
و شکر و ریشه‌ی زنجبیل. ببخشید که تو زحمت انداختمت.
نه، اصلاً زحمتی نیست.
می‌خوای آواز بخونی؟
روبان‌های من مال تو.
روبان‌های تو رو نمی‌خوام.
منو جلوی بقیه ضایع کردی.
به‌ خاطر اون پسره؟
حتی یه سلامم نکرد.
تازه، من فکر می‌کردم تو کشته‌مرده‌ی اون چارلی استون احمقی.
خب، دیگه هیچ‌وقت قرار نیست ببینمش، مگه نه؟
تو برات مهم نیست که راه افتادیم اومدیم، چون اصلاً رفیقی نداشتی.
داشتم.
یالا جک. می‌دونم پیدامون می‌کنی.
این دستت باشه.
تبر و چاقوم همرامه.
یه تفنگ یا یه سگ دیگه لازم داریم.
بنویسشون تو لیست. قبل غروب با یه جایی که بشه بهش گفت خونه برمی‌گردم.
مامان، ببین!
این یه عروسک سرخ‌پوستی‌یه، مگه نه؟
به نظرت اسمش چیه؟
می‌تونم نگهش دارم؟ خواهش می‌کنم؟
می‌تونی پارگی‌هاشو بدوزی
و از روبان‌های من استفاده کنی.
باشه.
چرا بابا برنگشته؟
احتمالاً واسه شکار وایساده.
تفنگو با خودش نبرده.
جک؟
ازش بکش کنار!
برو!
آروم باش.
فقط منم.
کجا بودی؟
زمان از دستم در رفت، واسه همین من و «پت» مجبور شدیم همون‌جا چادر بزنیم.
ولی یه تیکه زمین پیدا کردم که لنگه نداره، محشره.
باید خودت ببینیش تا بفهمی چی می‌گم.
هوم؟
- صبحونه بخوریم و راه بیفتیم؟ - صبحونتو خودت درست کن.
چیزی نمونده بود گرگ لورا رو درسته قورت بده.
بسیار خب، خونه اینجا ساخته می‌شه. باغچه هم اینجا.
اصطبل هم اونجا.
یه تاب هم می‌خوایم.
بهار آینده هم تا جایی که بتونیم گندم و ذرت می‌کاریم.
خب، نظرت چیه؟
خواهرم می‌گفت احمقم که همه‌چیز و همه‌کس رو ول کردم
و با تو زدم به دلِ تاریکی.
حالا اینجاییم.
ولی خب، بالاخره رسیدیم اینجا.
♪ بتاب ای ماه نقره‌ای، بتاب ♪
♪ راه رو به مسافر نشون بده ♪
♪ همون وقتی که آواز بلبل کوکه ♪
♪ دیگه هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت از عشقم جدا نمی‌شم ♪
♪ زیر نور نرم و نقره‌فامت، ای ماه مهربون ♪
♪ مثل گوزنِ کوهستان، یارم دلیر و شجاع بود ♪
♪ خیلی نجیب و مردونه... ♪
لورا الیزابت اینگلز!
گیرت می‌ندازم!
♪ و اون با تموم وجودش منو دوست داشت ♪
♪ آه، ادوین من، هیچ‌کسی لنگه‌ش نبود ♪
بیدارم.
تو بخواب.
مری رو می‌ذارم پیشت بمونه، لورا رو هم با خودم می‌برم که کمکم کنه.
آره. خوبه. عالیه. همینه.
یه استراحتی بکن، وروجک.
سلام.
اوه.
اوه! این مال توئه؟
اون عروسک منو برداشته.
بعید می‌دونم اون برداشته باشه.
خودت گمش کردی، یادت نیست؟
اون همه گریه و زاری یادت نیست؟
زیر یه سنگ توی گل و لای پیداش کردم.
مامان پارگی‌های لباسشو دوخت. اون دکمه رو می‌تونی برای خودت برداری.
راستی، من لورا هستم.
چارلز اینگالز.
همین نزدیکی‌ها داریم خونه می‌سازیم، درست اون‌ور تپه.
شاید همسایه باشیم.
از لورا تشکر کن.
ممنون.
همون دختری بود که کنار رودخونه دیده بودمش.
و توی شهر.
و عروسک مالِ اون بود.
می‌تونیم بفهمیم کجا زندگی می‌کنن؟ می‌تونیم بریم دیدنشون؟
- نیازی نیست بشناسیمشون. - چرا؟
- لازم نکرده دنبال دردسر بگردیم. - چه جور دردسری؟
مامان،
چه جور دردسری؟
دردسر با سرخ‌پوست‌ها.
ولی اونا همین‌جا زندگی می‌کنن. چرا باید دردسر بشه؟
و اصلاً چرا این همه راه اومدیم تا این دشت و بیابون
اگه نمی‌خواستیم بشناسیمشون؟
من به اندازه‌ی کافی جنگ کشیدم. نمی‌خوام یه جنگ دیگه بیاد بیخِ گوشم.
جنگ؟ با سرخ‌پوست‌ها؟
نه، معلومه که نه.
توی شمال اوضاع سخت بود. این‌جا کانزاسه.
حالا دیگه مملکت فرق کرده.
منم دلم می‌خواد بشناسمشون.
باید دُمشون رو می‌ذاشتی رو کولشون و می‌ریختی‌شون بیرون.
این زمین هنوز مالِ ماست.
فکر نمی‌کنم دشمن‌تراشی هیچ منطقی داشته باشه.
و حالا دخترمون فکر می‌کنه قراره باهاشون رفیق بشه.
چرا نشیم؟
می‌بینی؟ می‌بینی فامیل؟
اون فقط دلش پاکه، همین. درست مثل خواهر بزرگش.
نمی‌خواستم ناراحتش کنم.
طوری نیست.
تجدید خاطره خوبه.
از سفرت برام بگو. دولت چه جور زمینی می‌ده؟
پره صخره و تپه، کلی هم بوته و درخت بلوط داره.
فکر نمی‌کنم بیشترش به درد کشاورزی بخوره،
اما کلی شکار و آب اونجا دیدم.
«خورشید سفید»... زیاد حال نکرد.
شاید یه همچین زمینی باعث بشه مهاجرا نیان این طرفا.
- شاید اصلاً چش‌شون رو نگیره. - شاید.
اگه کار به اونجا بکشه، می‌مونی یا می‌ری؟
بیزارم از اینکه هرچی اینجا ساختیم رو از دست بدیم.
سه، دو، یک.
- پسش بده. بدش به من. - فکر کردم آب بردتشون.
اشتباه می‌کردم. تو جیبم بودن.
آبِ بیشتری لازم دارم.
استراحت لازم داری؟
خوبم.
کارولین!
- اوضاع چقدر خیته؟ - باید جلوی خونریزی رو بگیریم.
- مری، برو یه تیکه پارچه تمیز بیار. بدو. - باشه.
چیزی نیست. طوری نیست. من خوبم.
باید با اسب برم دنبال دکتر تان.
- نه. تو رو خدا نرو. - هرچی زودتر برم، زودتر هم برمی‌گردم.
- دخترا هواتو دارن، مگه نه؟ - آره.
باشه.
چیزی نیست.
شاید لورا بتونه یکی از اون قصه‌هاشو برامون بگه؟
یکی بود، یکی نبود،
توی اون جنگل‌های بزرگ،
مامان و بابا و مری و لورا
توی اون برفای شکری‌رنگ تا خونه مامان‌بزرگ رفتن.
فصل شیره افرا بود،
و همه داشتن واسه یه رقص شبونه زیر نور ماه توی انبار جمع می‌شدن.
بابا ویولونش رو می‌زد،
و مامان هم اون لباس سبزش رو که گل‌گلی بود پوشیده بود،
و مامان‌بزرگ اون‌قدر کیک‌های افرا رو روی هم چیده بود که چشمت به زور به اون‌ورش می‌رسید...
کاش هیچ‌وقت از اونجا نرفته بودیم.
کاش پیش مامان‌بزرگ و بابابزرگ می‌موندیم،
و عمه الیزا و عمو پیتر،
و... و تمام دوستام،
و درختا و جغدا... اون‌طوری هنوز جک رو هم داشتیم.
موندن به همین سادگی‌ها نبود.
هیچ‌کی واسه خداحافظی نیومد.
چرا هیچ‌کس نیومد واسه خداحافظی؟
مهم اینه که با همیم.
تا وقتی با هم باشیم، همه‌چی ردیف می‌شه.
باید هر روز بانداژ رو عوض کنی.
باید هم استراحت کنی و اصلاً راه نری.
بازم درد داری؟
هیچ...
هیچ خون‌ریزی‌ای داری؟
یه ذره،
اما قطع شد.
هنوز به چارلز چیزی نگفتم.
می‌فهمم.
می‌گفت با همین دخترا هم خوشحاله، اما
همه مردا پسر می‌خوان.
بعدِ این همه وقت، آخه چرا الان؟
آخه چطوری قراره تو این خراب‌شده بچه بیارم؟
این دیگه چه شانسِ لعنتی‌ایه؟
استخونا رو جا انداختم، زخمو بستم و یه چیزی هم واسه درد بهش دادم.
ولی حتی اگه زخمی هم نبود،
زنت نباید از این‌جور کارا بکنه،
اونم وقتی که... یه بچه تو راهه.
اگه فک و فامیلی ندارین، باید یکی رو واسه کمک بگیری.
واسه رسیدن به اینجا هر چی پول داشتم به باد دادم.
تا وقتی قسطا شروع نشه، یه قِران پول تو بساطم ندارم.
خونواده‌های کاملی رو دیدم که همین‌جا از سرما یخ زدن و مُردن،
از گشنگی تلف شدن،
یا تب و گرگ‌ها و دیوونگی از پا درشون آورده.
اینکه یه مرد تنهایی می‌تونه اینجا دووم بیاره فقط یه افسانه‌ست.
یه قصه قشنگه، همین و بس.
باید کمک پیدا کنی،
از هر راهی که شده.
خیلیا رو از دست دادم.
فقط نمی‌خواستم دوباره تو ذوقت بخوره.
ردیفش می‌کنم.
قول میدم.
کسی هست؟
کسی خونه نیست؟
صبح بخیر.
- یا شایدم... از صبح گذشته؟ - شرمنده. نمی‌خواستم بی‌هوا بیام تو.
مهم نیست. اینجا کم پیش میاد کسی بیاد سراغمون.
البته به جز این حیوونای ولگرد.
- گربه دوست داری؟ - من بیشتر با سگ‌ها حال می‌کنم.
متأسفانه سگ‌مون رو توی راه از دست دادیم.
چارلز اینگالس هستم. فکر نکنم درست‌حسابی با هم آشنا شده باشیم.
جان ادواردز.
دکتر تَن منو فرستاد.
دارم یه خونه می‌سازم. اون گفت شاید مایل باشی در ازای کار با هم معامله کنیم.
زن و دخترام هم باهام هستن. دو تا دختر دارم.
از قرار معلوم، تقریباً هم‌سن و سال دخترای تو باشن.
اهل کجایی، آقای ادواردز؟
تنسی.
مسئله اینه که هنوز... هنوز کاملاً تصمیم نگرفتم بمونم، واسه همین...
خب، قول میدم با هم سریع کار رو ردیف کنیم.
یه خونه‌ای برات می‌سازم اون‌قدر گرم و دنج
که وقتی دنبال خونواده‌ت فرستادی، یه آشیونه پر از آرامش براشون باشه.
اومم.
اسم‌شون چیه؟
دخترات رو میگم؟
اسم زنم کارولاینه‌.
دخترام مری و لورا هستن.
قصد جسارت نداشتم.
می‌گی یه خونه‌ی باصفا، هوم؟
دیگه باید راهی شم.
ادواردز.
اومدم میخ‌هایی که ازت قرض گرفته بودم رو پس بدم.
این چند تا خرمالو هم بابت زحماتت.
می‌خوابه حالش جا می‌آد.
همیشه همین‌طوره.
نمی‌دونم از کجا اومدی، آقای اینگالز.
اما بیشتر وقتا، این مملکت یه جور آدمای خاصی رو می‌طلبه.
بعضیا درمونده و بدشانسن.
بعضیا هم زیر فشار جنگ و فقر پوستشون کنده شده.
بعضیا هم ذاتا ویرانگر و بی‌رحم و کله‌شق‌ان.
حواست به قدم‌هات باشه.
همین کارو می‌کنم.
ویلیام میچل.
ممنون، آقای میچل.
منتظر منی؟
به اندازه‌ی کافی سفت نگرفتمش.
ولش کردم.
اونم پرید تو آب.
باید سفت‌تر می‌گرفتمش.
تقصیر تو نبود.
جک پرید وسط که منو نجات بده.
باید می‌فهمیدم که نباید از اونجا رد شم.
کلاً تو خیلی چیزا باید بیشتر حواسمو جمع می‌کردم.
ننه می‌گه اون دیگه برنمی‌گرده.
امید همه چیزه.
تنها چیزیه که برامون مونده.
بیخیالش نشو.
بیخیالِ ما نشو.
نمی‌شم.
اوم.
کسی رو پیدا کردی که باهاش طاق بزنی؟
هنوز نه.
اگه می‌خوای برگردی،
همین که جون گرفتی و حالت جا اومد، راه می‌افتیم.
پولی واسه سفر نداریم. آذوقه می‌خوایم، اسب‌های تازه‌نفس می‌خوایم.
- خونه‌ای هم نداریم که بهش برگردیم. - برادرت می‌تونه بهمون پناه بده.
راه برگشتی نیست، چارلز.
نه بعد از اون همه بلایی که سرمون اومد.
حداقل نه به این زودیا، اونم قطعاً نه مثل گداها.
اون شبی که همدیگه رو دیدیم یادت می‌آد؟
- جشن درو تو مزرعه‌ی اندرسون. - کل شب رو رقصیدیم.
همون‌طور که می‌رقصیدیم برف شروع شد، بعدش تو منو کول کردی و بردی خونه.
یه لباس آبی تنت بود.
خیلی کله‌شق و عجیب بودی.
همه‌ی دخترا کشته‌مُرده‌ت بودن.
حواسم نبود.
می‌تونستی هر کدومشون رو انتخاب کنی...
اما منو انتخاب کردی.
و همون لحظه فهمیدم که هر جا بری دنبالت میام.
و ببین کارت به کجا کشید.
اینجا منو می‌ترسونه.
تظاهر نمی‌کنم که نمی‌ترسم.
ولی انتخاب خودم بود که بیام.
قبول کردم چون بهت باور دارم.
به نورت.
به رویاهات. به خیالاتت.
می‌خوام بچه‌هامون زندگی بهتری از چیزی که ما داشتیم داشته باشن.
اگه اشتباه کرده باشم چی؟
اگه بهتر نباشه چی؟
و اگه...
اگه اینجا همون جایی باشه که بالاخره همونی بشیم که باید می‌شدیم؟
اگه اینجا همون جایی باشه که پسرت بالاخره به دنیا میاد؟
تا امتحان نکنیم از کجا بفهمیم؟
کتاب‌ها رو بفروش،
ساعت جیبی پدرم رو،
شونه‌های نقره‌ام رو،
هر چیز دیگه‌ای که اضافیه.
ویولن رو.
همه رو بفروش بره.
شاید نمی‌دونستن که داریم می‌ریم.
شاید همه‌شون منتظرن که ما برگردیم.
جک؟
هی! جک! جک! جک!
ما رو پیدا کردی.
جک.
فکر کردم شاید مال شما باشه.
آقام می‌گه یه سگ توی راه گم کردین.
تو مری هستی یا لورا؟
جک از غریبه‌ها خوشش نمیاد.
توی راه که می‌اومدیم بالا، یه گپی با هم زدیم.
می‌گفت دلش برای خونواده‌ش تنگ شده.
لورا!
بابا!
جک رو بردار. برگرد توی چادر.
تا وقتی بهتون نگفتم بیاید بیرون، همون تو بمونید. فهمیدی؟
مری!
جک!
از کجا می‌دونستی ما رو پیدا می‌کنه؟
نمی‌دونستم.
فقط امیدوار بودم.
می‌خوام بابت دیروز معذرت‌خواهی کنم.
بابت رفتار بدم شرمنده‌ام.
ممنون، ولی نیازی نیست. می‌تونی راهت رو بگیری و بری.
مسئله اینه آقای اینگالز،
می‌خوام توی ساختن خونه‌ت کمکت کنم.
اون دخترا قبل از اینکه برفا از راه برسن، یه سرپناه می‌خوان.
یا قبل از اینکه سر و کله‌ی گرگ‌ها پیدا بشه.
مگه مغز خر خوردم که بهت اعتماد کنم؟
آره.
ببین، منم... منم یه لورا داشتم.
لورا و ابیگل.
عاشق اینجا می‌شدن.
منظورم پرنده‌ها،
گل‌ها،
آسمون.
تا حالا همچین آسمونی به چشمت دیده بودی؟
بذار اوضاع رو ردیف کنم.
پولی ندارم بدم. فقط می‌تونم طاق بزنم.
آره، اونم همین رو می‌گفت.
فردا صبح کله‌ی سحر شروع کن.
اول مال تو، بعدش مال من.
پس موندنی شدی؟
خب، وقتی کسی که این‌همه چیز واسه باختن داره حاضره ریسک کنه، چرا من نکنم؟
- منظورت چیه؟ چه ریسکی؟ - همه‌مون داریم سر این زمین قمار می‌کنیم.
هر اتفاقی ممکنه بیفته.
اینطور نیست. اینجا واسه اسکان آزاده. توی روزنامه‌ها خوندم.
توی ویسکانسین همه‌جا پر از اعلامیه بود. زمین مفت.
نه، نه این زمین.
اینجا زمینِ «اوسیج»هاست. همه‌چیز اینجا مال اوناست.
اما آدمای توی شهر می‌گفتن قراره یه اداره‌ی ثبت زمین راه بندازن...
دارن چرتکه میندازن، به این امید که دولت پاش بیاد وسط...
و اوسیج‌ها رو به زور بندازه بیرون.
الان اوسیج‌ها اون بیرونن؛ دارن شکار می‌کنن، ولی برمی‌گردن.
اون‌وقت می‌بینی که تو این خراب‌شده اصلاً هیچ‌چی مفت و مجانی نیست.
هی، تا ریسک نکنی چیزی گیرت نمیاد، مگه نه؟
میگم، مگه همه‌مون واسه همین اینجا نیستیم؟
که یه آمریکای جدید بسازیم؟
حالا هر کوفتی که می‌خواد باشه.
فردا کله‌سحر می‌بینمت.
برو، جک!
کسی رو پیدا کردی که واسه ساختن خونه کمک کنه؟
آره.
اون‌وقت از دست همه گرگ‌ها در امان می‌مونیم.
صحیح و سالم.
و می‌تونیم همین‌جا پیش دشت و آسمون بمونیم.
اینجا قراره واسه همیشه مال ما باشه.
بیا بریم.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.