« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
♪ توی اون دشت و دمن بود ♪
♪ بنفشه‌ها داشتن وا می‌شدن ♪
♪ و علف‌های بهاری تازه و سبز بودن ♪
فکر می‌کنی آقای ادواردز قبل از رفتنش وقت می‌کرد یه نامه رو برسونه؟
- واسه کی داری نامه می‌نویسی؟ - هیچ‌کس.
آخ.
مامان می‌گه واسه اینه که من شیرینم،
و تو زیادی شوری، واسه همین پشه‌ها کاری به کارت ندارن.
- ترجیح می‌دم شور باشم تا خوراک پشه. - قرار نبود این‌قدر دور بشیم.
همه این بوته‌ها پرِ میوه‌ست.
اگه اون‌قدری توت جمع کنیم که مامان خشک‌شون کنه، کل زمستون پای داریم.
پس باید دست از خوردنشون برداری.
سلام! سلام! من لورا هستم.
وایسا.
می‌خواستم باهاشون آشنا بشم.
مامان حسابی شاکی می‌شه.
لورا!
امیدوارم خونه من حتی نصف اینم قشنگ بشه.
حتماً می‌شه.
ممنونم، آقای اسکات.
خدا می‌دونه اگه لطف شما نبود چقدر طول می‌کشید تا تمومش کنیم.
- فردا برگرد سرِ کارِ خونه خودت. - منتظرشم.
آقای اینگلز. خانم.
آخی.
چارلز، ما که تازه عروس و داماد نیستیم. هفته‌هاست که داریم توی خونه می‌خوابیم.
بحث سرِ اصلِ کاره.
بدک نیست، مگه نه؟
حرف نداره.
مجسمه‌ی دخترِ چوپون.
این یعنی رسیدیم خونه.
آره. دیگه خونه‌ایم.
صحیح و سالم.
♪ روباهه زد به چاک تو یه شبِ سرد و سوزناک ♪
♪ دعا می‌کرد ماهِ تابان براش بتابه تو بیابان ♪
♪ راهِ درازی داشت اون شب تا برسه به شهر ♪
♪ به شهر، به شهر ♪
♪ راهِ درازی داشت اون شب تا برسه به شهر ♪
کادویه؟
- چی؟ - همون سورپرایزِ تو شهر.
اداره پُسته. سورپرایزش همون اداره پُستِ جدیده.
وقتی از قبل بدونی که دیگه سورپرایز نیست.
- بابا گفت یه سورپرایز داریم. - مگه من حرفی از سورپرایز زدم؟
همه چی ردیفه.
کلوچه می‌خوای؟ بیا بگیر.
آه.
ایول داری، آقای اینگالز.
- ممنون. - کارت درسته.
کارِ قشنگیه.
- مرسی. - عالیه.
آه، جیکوب.
بابا، تو اینو کشیدی؟
- بعید نیست کار خودم باشه. - تو همیشه آدمو غافلگیر می‌کنی.
مگه نه؟
آقای اینگالز.
اینا باید دخترات باشن.
از دیدنت خوشحالم، دوشیزه اوبرت. ایشون هم کارولین، همسرمه.
- دخترامون، مری و لورا. - از آشنایی با همه‌تون خوشبختم.
نمی‌دونستم خانم‌ها هم می‌تونن شلوار بپوشن.
خب، بیشتر مردم منو یه خانمِ تمام‌عیار حساب نمی‌کنن.
کارولین.
بیا بریم جلو یه جای خوب برات پیدا کنم تا سخنرانی «الای» رو بشنوی.
تا بچه‌های من همه‌ی کلوچه‌ها رو نبلعیدن، بهتره یه چیزی هم به دخترای تو برسه.
اگه ادواردز رو دیدی، سلامِ گرم منو بهش برسون.
جمع شید دورم، دوستان. جمع شید.
اداره‌ی پست،
شاهرگِ حیاتِ غربِ آمریکاست.
چیزی که به ما قدرت میده،
اونم حالا که از هر چیزی که می‌شناختیم این‌قدر دور شدیم،
اینه که بدونیم
خانواده‌هامون می‌تونن برامون خبر بفرستن.
این اداره‌ی پست مثل یه مشعلِ فروزان می‌مونه!
پای کلِ دنیا رو به «ایندیپندنس» باز می‌کنه.
بعدش هم نوبتِ مهاجرای بیشتر، رفاهِ بیشتر و شاید حتی یه خطِ راه‌آهنه.
اداره‌ی پستِ ایندیپندنس افتتاح شد!
واقعاً هیجان‌انگیزه.
لورا، مری، مامان‌بزرگ واسه جفتتون نامه فرستاده.
- مواظب باش. - کارولین، یه نامه از طرف الیزاست.
واسه منم رسیدِ قسطایِ آقای گوستافسونه.
- داری داغونش می‌کنی. - لورا.
اول مری می‌خونتش،
چون تو عینِ بزغاله پریدی وسط و پارش کردی.
این دوتا انقدر به پر و پای هم می‌پیچن و پاچه می‌گیرن
تا بالاخره یه چهارتا بچه‌ی دیگه پیدا کنیم باهاشون بازی کنن.
- چی شده؟ - اوضاع خرابه.
گوستافسون میگه بابام خودشو تو خونه حبس کرده و کسی رو راه نمیده.
پیتر رو هم تک و تنها فرستاده سرِ زمین.
حتی کلیسا هم نرفته.
به خاطر غصه‌ست. یه مدت بگذره حالش جا میاد.
امیدوار بودم خودش نامه بنویسه.
- نباید اون کارو می‌کردم. - چارلز...
تقصیر تو نبود.
پدرت خودش اینو می‌دونه، فقط هنوز نمی‌خواد به روی خودش بیاره.
لجبازه، درست مثل پسرش.
بشین تو سایه.
جیبمون پرِ پوله و یه لیستِ بلندبالا هم خرید داریم.
- تخته‌سیاه و مداد یادت نره. - حواسم هست.
زیادم شیرینی‌جات نخر.
ببخشید.
- اگه بخوای می‌تونم تو خوندنش کمکت کنم. - نیازی به کمک ندارم.
باشه.
ننت داره استراحت می‌کنه و کتاب می‌خونه، واسه همین خودمون می‌ریم خرید.
- می‌دونی معنیش چیه؟ - یعنی خوراکی!
برو جلو. ازم دور نشو.
- کوکی گرفتی؟ - مال خودمو خوردم.
منم همین‌طور. عاشق خامه‌شم.
یه سری از دخترای «اوسیج» رو پایین رودخانه دیدم. داشتن تمشک می‌چیدن.
به زبون اوسیج «سلام» چی می‌شه؟ که دفعه بعد بهشون سلام کنم.
باید دوباره بیای بچه‌گربه‌ها رو ببینی. حسابی پشمالو شدن.
مامانم گفت باید یکیشونو بدم بره. بعدش یادش رفت.
- و این. - مرسی.
حالا که جاگیر شدیم، ننه می‌گه باید درس و مشق رو شروع کنیم.
این دفعه دیگه یادش نمی‌ره.
داری می‌ری مدرسه؟ کجا؟
هیچ‌جا.
فقط تو خونه.
ننه قبل از اینکه با آقام ازدواج کنه معلم بود.
مدرسه رو دوست نداری؟
فقط فکر می‌کنم کارای بهتری واسه انجام دادن هست،
مثل شکار و ماهی‌گیری
و جمع کردن سنگ و بازی کردن با جک.
اون موقع تو ویسکانسین، حداقل زنگ تفریح با بچه‌های دیگه بود.
حالا فقط من می‌مونم و مِری
و دیکته و شعر توی اون کتابِ دستور زبانِ قراضه‌ی قدیمی.
من عاشق شعرم.
و همیشه دلم می‌خواست برم به اون مدرسه‌ای تو «سنت پل» که مامان و بابام می‌رفتن.
باید با ما بیای مدرسه.
واقعاً؟
مدرسه با تو خیلی بیشتر حال می‌ده تا اینکه فقط با مری باشم.
آماده‌ای بریم؟
می‌تونم با لورا درس بخونم؟
خانم اینگلز یه معلم واقعیه، داره تو خونه بهشون درس میده.
باید از مادرت بپرسیم.
بعدازظهر بخیر دکتر تن. سفارشتون همین‌جاست.
آه، ممنون.
در مورد بعضی از این خرت‌وپرت‌های توی قفسه کنجکاوم.
اوه.
- خب. - ایول. مخصوصاً اون اسکلت پرنده.
اینجور چیزا معمولاً توی خواربارفروشی پیدا نمیشه.
به خواهرم گفتم با این آشغال‌ها مشتری رو میپرونه.
بعید می‌دونم فروش بره، ولی نتونستم جلوی خودمو بگیرم. همیشه به کالبدشناسی علاقه داشتم.
- کلاً منظورم علومه. - آره.
- خبری از خونه شده؟ - اوه، خب...
نه. این، خب، خبرای شیوع یه تبِ نوبه‌ای توی اوسوِگوئه.
اگه پاش به اینجا برسه، به گنه گنه احتیاج پیدا می‌کنیم.
موجودیت چطوره؟
باید چک کنم، ولی هر چی داشته باشم مال توئه.
یادم می‌مونه.
- به فکر کاشت بهاره‌ای؟ - هوم.
ذرت، سیب‌زمینی...
اینجا نخود فرنگی خوب جواب میده. کدو، انواع سبزیجات، رزماری.
و گلا، انگار... انگار مستقیم از توی یه رویا اومدن بیرون.
باغچه‌ی سبزیجاتِ کارولین واقعاً محشره.
- همه همین رو میگن. - میرم سراغ سفارشت.
ممنون.
خوراکی.
با خواهرت شریک میشی دیگه؟
آره، به اونم میدم.
سلام، کیلب.
میگم... می‌خواستم ببینم اون نامه‌ای که فرستادم به دستت رسید؟
قرار بود آقای ادواردز برسونتش.
خب؟ چی شد؟
اصلاً من با پسری که یه جو ادب حالیش نیست حرفی ندارم.
مری.
این چه طرز حرف زدن با بقیه ست؟
بیا بریم مامانت رو پیدا کنیم.
کارولین عزیزم،
طاقت ندارم فکر کنم توی این ماجراجوییِ احمقانه، این‌قدر از خونه دور افتادی.
اگه یه ذره عقل تو کله‌ت باشه،
دخترا رو برمی‌گردونی ویسکانسین و بچه‌ت رو همین‌جا به دنیا میاری.
از خونه چه خبر؟
الایزا سلام رسوند.
جدی؟ اون؟
بعیده کارِ اون باشه.
همه‌چی ردیفه؟
چیزی نیست، فقط گرمایِ سگیِ هوا کلافه‌م کرده.
خب، بزن بریم خونه. یالا راه بیفت.
مگه چیکار کرد که این‌قدر از کوره در رفتی؟
برا خودت، من میل ندارم.
آخه خیلی زوده.
من و آقای اسکات می‌خوایم تا آخر هفته کارِ خونه‌اش رو تموم کنیم.
می‌تونم بیام کمک‌تون.
می‌تونم گوشه‌ها رو سنباده بزنم یا میخ‌ها رو نگه دارم.
تازه می‌تونم کلی آهنگ به آقای اسکات یاد بدم؛ طفلی اصلاً آهنگِ درست‌وحسابی بلد نیست.
ولی تو درس و مشق داری.
حالم بهم می‌خوره تمام روز رو تو خونه تپیده باشم، اونم وقتی دشت دقیقاً بیخِ گوشمونه.
آخه کتاب اصلاً به چه دردِ من می‌خوره؟
کتاب‌ها بهت کمک می‌کنن کلِ این دنیای درندشت رو بشناسی.
نه فقط ویسکانسین رو.
نه فقط این دشت رو.
همه جور جایی رو.
همه جور آدمی رو.
پس می‌شه منو ببری قبیله‌ی اوسیج رو ببینم؟
می‌تونیم با اسب بریم تا اردوگاه‌شون و یه سری بهشون بزنیم.
ننه می‌گه اونا به‌زودی از اینجا می‌رن، نمی‌خوام این فرصت رو از دست بدم.
حالا ببینیم چی می‌شه.
«دیوارهای بلندِ صخره...»
«که از هم پاشیدن و یه شکـ...»
شکاف.
مری، اذیت نکن دیگه.
می‌دونی کی عاشقِ شعره؟
باریکلا عقاب.
قبلاً هم گفتی.
اگه اون اینجا بود، احتمالاً خیلی سریع‌تر یاد می‌گرفتم.
چون اون برعکسِ مری کمکم می‌کرد،
که فقط بلده مسخره‌بازی دربیاره.
آدمی به خرفتیِ تو، صـ بـ رِ هر کسی رو لبریز می‌کنه.
اون یعنی «صبر»، محض اطلاع.
اونم آبه که ریخته رو لباست، محض اطلاع.
بسه دیگه. اگه حوصله‌ی درس ندارید،
می‌تونید برید سراغ کارای خونه. لورا، برو از رودخونه یه کم آب بیار.
- مری، زمین رو جارو بزن. - صبح جارو زدم.
- دوباره جارو بزن. - اون خوشش می‌آد بره لبِ رودخونه.
این اصلاً تنبیه نیست.
هی.
آخه چت شده؟
دیگه حالم به‌هم می‌خوره که باید همه چی رو باهاش شریک بشم.
آبنبات، درس، نامه‌ها، حتی تخت‌خواب.
چرا نباید یه چیزی مالِ خودم باشه؟
اوه...
وقتی برادرت به دنیا بیاد، باید خیلی بیشتر از اینا شریک بشی.
پیشنهاد می‌کنم با این موضوع کنار بیای.
چشم، مامان.
اگه یه جو عقل تو کله‌ت باشه،
دخترا رو برمی‌گردونی ویسکانسین و بچه‌ رو همین‌جا به دنیا میاری.
به محض اینکه پول دستم بیاد، برات پول بلیت‌ها رو می‌فرستم.
پیتر هنوز آمادگی بخشیدن چارلز رو نداره،
اما از تو و دخترا با آغوش باز استقبال می‌شه.
دیروز یه نامه از پسرعموم رسید دستم.
اون با من اومد غرب تا اینجا رو بسازیم،
اما پدربزرگمون راضی نبود،
اونم مثل بید لرزید و دمشو گذاشت رو کولش، بدو بدو رفت بوستون.
اما تو این‌جوری نبودی.
می‌خواستم ببینم تنهایی از پسِ یه کاری براومدن چه‌جوریه.
پیدا کردن یه خونه‌ی جدید، یه سبک زندگی نو، آدمای جدید، آسمون جدید، دخترای جدید.
طاقت نداشتم تو اون هتل کپک بزنم.
منم همین‌طور.
به هرحال، خانواده‌ام هنوز جیره‌مو قطع نکردن.
درباره‌ی لیسی اوبرت چی می‌دونی؟
می‌دونم پدربزرگت اصلاً موافق نیست.
فکر کنم همین‌طوره.
ولی لعنتی خیلی خوشگله.
اسکات. اینگالز.
سلام.
آقای جیمز. چی شده گذرت افتاده این‌طرفا؟
شنیدم آقای اینگالز واسه خونه بهت کمک می‌کنه، گفتم یه سری بزنم.
راستش، اومدم باهات حرف بزنم،
درباره‌ی یه پروژه‌ی همگانی که می‌خوام توش بهم کمک کنی.
یه کارت‌پستال دیگه؟
یه کلیسا.
خیلی وقته به جما قولشو دادم،
ولی نه نقشه‌کشی پیدا کرده بودم و نه نجاری که بهش اعتماد داشته باشم
تا اینکه سر و کله‌ی تو پیدا شد.
پایه هستی یه جونی به این محله‌مون بدی؟
خب، معلومه که مصالح و نیروی کمکی رو من جور می‌کنم.
باعث افتخارمه.
دمت گرم. مردِ حسابی.
این افعی‌های ریزِ لعنتی همه‌جا هستن.
این یعنی بالاخره قراره یه اداره‌ی ثبت زمین داشته باشیم؟
منظورم اینه که، اینجا اداره پست داریم و کلیسا هم که تو راهه.
اینجا جای خاصیه.
اومده بودم واسه راه‌آهن آمار بگیرم، ولی بذار بهت بگم...
...که بدجور دلباخته‌ش شدم.
زمین‌های شهر ایندیپندنس رو خودم از اوسیج‌ها خریدم.
و همون معامله هر چی لازم بود درباره‌ی اوسیج‌ها بدونم رو یادم داد.
- مثلاً چی؟ - اینکه آدم‌های منطقی‌ای هستن.
اهل معامله‌ان،
و اون‌قدر شعور دارن که صدای خوشِ پیشرفتی که داره میاد سمت غرب رو بشنون.
پس به دولت می‌فروشن؟
خودت هم مثل من خوب می‌دونی
که لاک‌پشت هم تو مسابقه‌ی دو از دولت آمریکا جلو می‌زنه.
ولی واسه بقیه‌ی این زمین‌ها یه پیشنهاد منصفانه به اوسیج‌ها می‌دن،
اونا هم می‌فروشن،
درست مثل وقتی که به من فروختن.
و وقتی این کار رو بکنن، هر کدوم‌تون رو زمینی که دارین روش کار می‌کنین حق مالکیت پیدا می‌کنین.
داشتم نگران می‌شدم که به کارولین چی بگم.
اگه قضیه زود فیصله پیدا نکنه.
یه یکی دو ماه دندون رو جگر بذار، همه چی مثل روز اولش عالی میشه.
ایمان داشته باش، آقای اینگلز.
ناامید نشو.
ببین جک! گل‌ها رو بردن!
همه پاستیل دوست دارن، مگه نه؟
بدو دیگه جک!
ازت خوشش میاد.
سلام.
رفیقم «عقابِ خوب» اینو بهم یاد داد.
«عقابِ خوب» رو می‌شناسی؟
من لورام.
نه.
- نون ذرت می‌خوای؟ - لورا.
عیبی نداره مامان.
خودم میارمش.
یکیشون واسه من بود.
می‌تونم قهوه یا چایی درست کنم.
هرچی می‌خوای بردار و بزن به چاک.
هوم.
داری طمع می‌کنی.
خودش گفت هرچی می‌خوایم برداریم.
بعید می‌دونم منظورش این باشه که کلِ آذوقه‌شونو جارو کنیم.
اینا پاشدن اومدن تو زمینای ما،
با درختای ما واسه خودشون خونه علم کردن،
بهمون مربا تعارف کرد،
که از تمشک‌های خودمون درست شده بود.
تو بهش می‌گی طمع،
من بهش می‌گم حق.
جک، گدایی نکن.
ما یه داستانی درباره سگ‌ها داریم،
اینکه چطور بهمون کمک می‌کنن به بهترینِ خودمون تبدیل بشیم.
جک سگِ خوبیه،
یه رفیقِ درسته.
دیگه بسه. یالا بریم.
اون مالِ ننه است.
- نمی‌تونی عروسکش رو ببری. - ولشون کن برن.
همه چی ردیفه.
هوی، کارولین!
اصلاً فکرشم نمی‌کنی بالاخره چی قراره تو این شهر راه بیفته و کی قراره بسازتش.
کارولین؟
- چی شده؟ چه اتفاقی افتاده؟ - دوتا مَردِ اوسیج ریختن تو خونه.
هر چی غذا داشتیم رو با توتون‌های تو بردن،
با اون عروسک چینیِ ننه.
- حالتون خوبه؟ - بلایی سرمون نیاوردن.
لورا؟
من خوبم.
باشه.
اون آخرین چیزی بود که پدرم بهم داد.
الیزا می‌گفت تو راهِ اومدن به اینجا می‌شکنه.
ولی سالم رسید.
یه معجزه بود.
انگار پدر همین‌جا پیشِ ما بود،
مواظبش بود...
مواظب منم بود.
و حالا دیگه از دست رفت.
متاسفم.
قرار بود تو این خونه امنیت داشته باشیم.
- همین‌طورم میشه. - گفتی دارن میرن.
- دیگه تکرار نمیشه. قول میدم. - چطوری می‌تونی همچین قولی بدی؟
با میچل حرف می‌زنم.
اون مگه می‌خواد چیکار کنه؟
یه راهی برای درست کردنش پیدا می‌کنم.
نمی‌خوای بگی پدر «شونمیکرز» چی نوشته؟
یا می‌خوای اون رو هی بارها و بارها بخونی،
مثل یکی از اون رمان‌های دوزاریِ مزخرفی که عاشقشونی؟
اون...
می‌خواد منو به نماینده‌ی جدید سرخ‌پوست‌ها معرفی کنه،
آیزاک گیبسون.
چرا؟
یه جور کارِ ترجمه‌ست.
همچنین گفت اگه هنوز بخوایم «گود ایگل» رو بفرستیم، یه جای خالی براش باز شده.
فکر کنم فکرِ خوبیه که بره مدرسه، پیشِ بقیه‌ی بچه‌ها.
بذار غیر از فک و فامیلش، چهارتا رفیق دیگه هم پیدا کنه.
نمی‌خوام فعلاً از خونه دور شه. می‌خوام پیش خودم باشه.
می‌خوام جاش امن باشه.
پرسید می‌تونه بره با دخترای «اینگلز» درس بخونه یا نه.
همین پایین جاده، شاید هفته‌ای یکی دو روز.
اصلاً و ابداً. کی می‌دونه چه اراجیفی تو مخش فرو می‌کنن.
کادو آوردم.
تو معمولاً فقط یه شکم گشنه با خودت میاری.
این دفعه نه، آبجی.
تو که از قهوه خوشت نمیاد.
واسه همین آوردمش واسه تو.
من و «مایران» داشتیم با این تازه‌واردهای لبِ تپه یه کم سربه‎‌سرشون می‌ذاشتیم.
- کدوم تازه‌واردا؟ - یه زن با دوتا بچه.
یکیشون می‌گفت «گود ایگل» رو می‌شناسه.
با خودت چی فکر کردی؟
داشتم فکر می‌کردم که یه اداره پست داره تو شهر راه می‌افته،
یعنی این ریختِ تازه‌واردا قراره همین‌جوری سرازیر شه اینجا.
به تو چه آخه؟ تو که خودتم از این تازه‌واردا خوشت نمیاد.
نه، ولی اون‌قدری شعور دارم که نرم واسه یه زن و بچه‌هاش توی خونه‌شون مزاحمت درست کنم.
اتفاقی نیفتاد که.
نیفتاد، ولی می‌تونست بیفته. اگه اسلحه داشت چی؟
اگه شوهرش سر می‌رسید چی؟ الان داشتی غزل خداحافظی رو می‌خوندی!
اون‌وقت واسه چی؟
واسه یه حماقت!
- فکرِ «مایران» بود. - معلومه که فکر اون بود.
فکر کردم...
شاید «عقاب نیک» از این خوشش بیاد.
مال تو نیست که بخوای ببخشیش.
بیا تو.
کارولین؟
طفلکی. چی شده؟
اه.
اونم توی خونه‌ی خودت.
دیگه خیلی زیاده‌رویه.
اونا آسیبی به ما نزدن.
دلسوزی خیلی هم خوبه دختر جون، ولی یه حدی داره.
چیزایی دیدم که هیچ بشری نباید به چشم ببینه.
اون قدیما توی مینه‌سوتا، جنگ داکوتا...
کارولین، تو هم اون نزدیکا بودی. می‌دونی چطوری بود.
وقتی یه قتل‌عام رو از سر گذرونده باشی...
- قتل‌عام چیه؟ - بیخیال.
دخترا،
برید بیرون.
با جک روی پله‌های جلویی بشینید. در رو هم پشت سرتون ببندید.
تو هم همین‌طور، مری.
- من دیگه اون‌قدری بزرگ شدم که گوش بدم. - برو بیرون پیش خواهرت.
مری؟
- کجا داری میری؟ - دنبال من نیا.
ریختن توی خونه‌م و همه‌چی رو بردن. زن و دخترام تک و تنها بودن.
اگه این تهدید نیست، پس دیگه نمی‌دونم چی تهدیده.
یه سری از جوونا... خوششون می‌آد یه جورایی از شهرک‌نشین‌ها باج بگیرن.
باج؟
حس می‌کنن از ما طلبکارن.
تو هم همین فکرو می‌کنی؟
کلافه‌ان.
عصبانی‌ان.
سبک زندگی‌شون از بین رفته. دیگه انگیزه‌ای برای زندگی ندارن.
این باختن رو درک می‌کنم.
نمی‌تونم اجازه بدم غریبه‌ها بی‌دعوت سرشون رو بندازن پایین بیان تو خونه‌م.
فکر کنم اونا هم همین حرفو بزنن.
راهی هست...
که بتونم این باج رو پیش‌پیش بدم؟
فکر نمی‌کنم اصلاً بحث سر این باشه.
امروز صبح، الای جیمز جوری حرف می‌زد که انگار معامله‌ی زمین تموم شده و فقط سر و صداش مونده...
الای جیمز.
حالا تو جوری جلوه می‌دی که انگار هیچ‌وقت نمی‌تونم خونه‌م رو مالِ خودم بدونم.
من اگه بودم به حرفِ یه آدمِ راه‌آهنی اعتماد نمی‌کردم.
واقعیت اینه که اینجا هنوز زمینِ اوسیج‌هاست.
راه‌آهن یه معامله‌ای کرد، کنگره رید توش،
و حالا دوباره همه چی رو هواست.
پس خبری از معامله نیست.
باور کن، ما هم به اندازه‌ی تو می‌خوایم این قضیه حل‌وفصل شه.
اگه دولت پیشنهادی بده،
اون‌وقت تصمیم می‌گیریم که می‌تونیم باهاش کنار بیایم یا نه، اصلاً می‌خوایم باهاش بسازیم یا نه.
اما تا اون موقع، همه‌مون توی برزخیم.
به زنم قول دادم که جاش امن باشه.
اونم به اندازه همه‌مون جاش امنه.
می‌تونیم بهش بگیم اون دوتا مرتیکه دیگه پاشون رو تو خونه‌ش نمی‌ذارن.
سلام مری.
قصد نداشتم اون روز جیم بزنم.
من... من زیاد اهل حرف زدن نیستم. من...
من... به چیزی که می‌خوام بگم فکر می‌کنم، ولی... نمی‌دونم چطوری به زبون بیارمش،
واسه همین انگار راحت‌تره که کلاً هیچی نگم.
ولی خوشحالم که بهم نامه دادی.
راستش منم جوابتو دادم.
بفرما، بگیرش.
ممنون.
اوه، نه، نه. لازم نیست همین الان بخونیش.
ببخشید دیروز تند رفتم.
عیبی نداشت.
خب، فکر کنم دیگه این بسته‌ها رو ببرم دمِ خونه.
- نه، مشکلی نیست. خودم می‌برمشون. - باشه.
فقط ترجیح می‌دم یه چیزی مال خودم داشته باشم.
یه رفیق.
منظورم اینه که، اگه بخوای با هم رفیق باشیم؟
آره. آره، می‌خوام.
چی تو ذهنته؟
اون روز، چند تا از دخترای اوسیج رو لبِ رودخونه دیدم...
واسه همین براشون چند تا گل گذاشتم.
بعدش که برگشتم،
و براشون چندتا پاستیل گذاشتم،
به عنوان هدیه.
که اینطور.
اما بعدش اون مردا اومدن توی خونه...
و عروسک رو بردن...
و همه‌ی غذامون رو.
حالا خانم جیمز می‌گه که قراره یه حموم خون راه بیفته.
هیچ حموم خونی در کار نیست.
هیچ‌کدوم از اینا تقصیر تو نیست.
مادرت و خانم جیمز...
اونا نگرانن چون خیلی وقت پیش اتفاقای بدی افتاده،
اون موقع تو کوچیک‌تر از اون بودی که چیزی یادت بیاد.
جنگ رو می‌گی؟
آره.
اما اینجا یه جای دیگه‌ست،
با آدمای متفاوت.
نمی‌خواستم مامان رو ناراحت کنم.
فقط می‌خواستم باهاشون دوست بشم.
تو قلب کنجکاوی داری.
یه قلبِ بی‌آلایش. چیز خوبیه.
فقط یادت باشه که باید هوای این قلب رو داشته باشی.
قهوه رو هم آوردم، ولی بقیه‌ش رو باید دوباره جور کنیم.
اینجا زمین اوناست، مگه نه؟
مالِ اوسیج‌ها.
جما همه‌چیز رو بهم گفت. حدس می‌زنم خودت هم خیلی وقته که خبر داری.
نمی‌خواستم نگرانت کنم.
من که بچه نیستم.
حقمه بدونم کجای کاریم، بدونم زندگی‌مون قراره چه شکلی بشه.
می‌خواستم ازت محافظت کنم.
با کشوندن ما به جایی که حتی اجازه سکونت هم توش نمیدن؟
- اون موقع نمی‌دونستم. - ولی الان که دیگه می‌دونی!
و هیچی به من نگفتی!
- منو تو بی‌خبری گذاشتی. - دولت قراره زمین‌ها رو بخره.
- کی؟ - نمی‌دونم! هیچ‌کس نمی‌دونه!
باید ایمان داشته باشیم. باید باور کنیم.
نمی‌دونم تا کی می‌تونم این‌طوری ادامه بدم، چارلز.
نمی‌دونم تا کی می‌تونم باور داشته باشم.
چاره دیگه‌ای نداشتیم. موندیم چون راه برگشتی نبود.
شاید تو نمی‌تونی برگردی.
این حرفت یعنی چی؟
کارولین، منظورت چیه؟
تمومش کنید! دعوا نکنید!
- مری! - مری؟
- مری؟ - مری؟
مری، عزیزم؟
وای، این... بدنش داره تو تب می‌سوزه.
مری... مری...
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.